N EW YO RK TI M ES B EST S EL L ER

G Ö L G E L E R İ N

E F E N D İ S İ

KUZEYDEKİ

BÜYÜCÜ

J OHN F L A N A G A N

Will: Araluen Krallığı’ndaki Redmont Eyaleti’nde, Baron

Arald’ın koruması altında büyüyen Will, Orman Muhafızı Halt’un

çırağı olarak geçirdiği yılların ardından, artık tam teç- hizatlı bir

Orman Muhafızı.

Halt: Gelmiş geçmiş en iyi Orman Muhafızlarından biri olan

Halt, gölge gibi hareket edebilir, yayı ve oku kusursuz kullanır. Halt,

yıllar önce Morgarath’m ordusunun yenilmesinde de büyük pay

sahibi.

Crowley: Orman Muhafızlarının Komutanı.

Horace: Yetimhanede yetişen iriyarı Horace, başta Will ile

anlaşamasa da sonradan iyi dost olurlar. Kusursuz kılıç kullanan

Horace, bu ustalığı sayesinde genç yaşında şövalyelik payesine

erişmiştir.

Alyss: Will’in yetimhaneden arkadaşı, ve Redmont Şatosu

Dışişleri Bölümü’nün başkanı olan Leydi Pauline’in çırağı. Alyss,

artık eyaletler arasında Haberci olarak görev yapıyor.

- 5 -

JOHN FLANAGAN

Lord Syron: Will’in özel bir görevle gönderildiği Norgate

Eyaleti’nin baronu. Gizemli bir hastalığa yakalanan Syron, ko -

nuşamıyor ve hareket edemiyor.

Lord Orman: Lord Syron’un oğlu. Babası hasta yatarken başını

büyü kitaplarından kaldırmayan Orman, Macindavv Şatosu’nda

sevilmeyen bir yönetici.

Şövalye Keren: Syron’un yeğeni; Orman’ın kuzeni ve iyi bir

savaşçı. Doğuştan lider ve askerler tarafından da oldukça seviliyor.

Malkallam: Yıllar önce bir çocuğun ölümüne neden olup

Norgate’teki Grimsdell Ormam’na kaçan gizemli büyücü. Lord

Syron’un hastalığına neden olan büyüyü onun yaptığı düşünülüyor.

Jack Buttle: Seacliff’de yaptığı kötülükler ve işlediği cina -

yetlerle nam salmış adi bir suçlu.

Xander: Lord Orman’ın sadık yardımcısı. Hiç belli etmese de

çok cesur biri.

Baron Ergell: Will’in ilkgörevyeri olan Seacliff Eyaleti ’nin

baronu.

Rooklu Sör Norris: Seacliff’in Savaş Ustası.

Edwina Temple: Seacliff’de Will’in kulübesinin işlerini gören

eline çabuk, ağzı sıkı bir kadın.

Delia: Edvvina’nm kızı; gizliden gizliye Will’den hoşlanıyor.

- 6 -

B iliyordu ki kuzeyde, kışın ilk rüzgârları yağmuru önlerine

katıp denizi kabartıyor, azgın dalgaların kıyıları dövmesi-

ne neden oluyordu. Dalgalar kıyılara vurdukça, beyaz köpük-

leri havaya fışkırıyordu.

Burada, yani Krallığın güneydoğu ucunda, kışın yaklaştığı, atların

ağzından çıkan buhardan anlaşılıyordu yalnızca. Gökyüzü, insanın

içine işleyecek kadar duru bir mavilikteydi ve güneşin ılıklığını

omuzlarında hissediyordu. Atının sırtında az kalsın kendinden

geçecek, Çekici’nin yolunu tek başına bulmasına izin verecekti.

Ancak zorlu ve acımasız bir disiplinle yaptığı idmanlar sırasında

edindiği deneyimler, buna asla izin vermezdi.

Will’in, önündeki tüm alanı tarayan gözleri, sürekli hareket

halindeydi. Başını kımıldatmadığı için bu hareketlilik dışarıdan fark

edilmiyordu. Bu da eğitiminin bir parçasıydı. Görülmeden görmek;

fark edilmeden fark etmek. Krallığın bu kısmının diğerlerine kıyasla

olaysız bir bölge olduğunun farkındaydı. Seacliff Baronluğu’na

atanmasının nedeni de buydu. Göreve yeni başlamış bir Orman

Muhafızı’na Krallığın en sorunlu

- 7 -

JOHN FLANAGAN

şehirlerinden biri verilmeyecekti ya. Bu düşünceye öylesine güldü.

İlk atamasını almış olmak, bir istila ya da ayaklanma beklemese de

gözünü yeterince korkutuyordu zaten. Bu huzurlu ve hareketsiz

topraklara ayak bastığına memnundu.

Keskin gözleri, yolun kenarındaki uzun otlar tarafından gizlenen

bir nesneye takılınca, dudaklarındaki tebessüm de birdenbire

siliniverdi.

Dışarıdan bakan biri, onun olağandışı bir şey görmüş olduğunu

anlayamazdı. Çoğu insanın yapacağı üzere atının sırtında

doğrulmamış ya da daha iyi görebilmek için üzengilere basarak

yükselmemişti. Tam tersine, yoluna devam ederken atının sırtına

iyice yerleşmiş gibiydi; etrafında olan bitenle ilgilenmiyordu sanki.

Ancak kukuletasının altındaki derin gölgelere gizlenmiş gözleri,

aceleyle etrafı tarıyordu. Bir hareketlenme gördüğüne emindi. Yolun

kenarındaki uzun otların içinde, siyah-beyaz bir leke çarptı gözüne.

Arazinin solmaya yüz tutmuş yeşillikleriyle sonbahar kızıllığına hiç

de uygun olmayan renklerdi bunlar.

Bu olağandışılığı fark eden, yalnızca Will değildi. Kulakları

seğiren Çekici, başını geriye attı ve yelesini savurarak Will’in

duymaktan çok titreşimini hayvanın fıçı gibi göğsünde hissettiği bir

kişneme koyuverdi.

“Görüyorum,” dedi Will usulca, atına uyarısının yerine ulaştığını

bildirerek. Will’in yumuşak sesini duyunca rahatlayan Çekici

sakinleşti ama hâlâ dimdik duran kulaklarını dört açmıştı. Hemen

yanlarında salınarak ilerleyen diğer at ise çevreye karşı ilgisiz

görünüyordu. Ne de olsa yalnızca bir yük beygiriydi; Çekici gibi

Orman Muhafızı atı eğitimi almamıştı.

~ 8 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Uzun otlar, bir kez daha kıpırdadı. Çok hafif bir kımıltıydı ama -

atların nefes vermeleriyle havada asılı kalan buhardan da

anlaşılacağı üzere - esinti yoktu. Hafifçe omuz silken Will, ok

kılıfının elinin altında bulunduğuna emin oldu. Kirişi gerili kocaman

uzun yayı, dizlerinin hizasında duruyordu. Orman Muhafızları,

yaylarını omuzlarına takarak seyahat etmezler, silahlarını hemen

kullanmaya hazır bir şekilde taşırlardı. Daima.

Will’in kalp atışları hızlanmıştı. Otların içindeki hareketlenme ile

arasında otuz metre bile yoktu artık. Halt’un öğretisini hatırladı.

Gözle görülene odaklanma. Başka bir şeyi gözden kaçırman için dikkatini

dağıtmaya çalışıyor olabilirler.

Böylece tüm dikkatini yolun kenarındaki uzun otlara vermiş

olduğunu fark etti. Sağa sola hızla bakınınca, yolun kırk metre kadar

gerisindeki ağaçlıkları fark etti. Belki de yolun kıyısında, otların

içinde duran şey dikkatini dağıtmışken, orada, gölgelerin içinde ona

saldırmaya hazırlanan adamlar saklanıyordu. Hırsız mıydılar, kanun

kaçakları mı, yoksa paralı askerler mi, kim bilebilirdi?

Ağaçların içinde hiçbir şey göremedi. Ardından yük beygirinin

dizginlerini düzeltirken, arkasına üstünkörü bir bakış attı; o tarafta

da hareket yoktu. Çekici’nin ikinci bir uyarıda bulunmaması da içini

rahatlatmıştı. Ağaçların içinde birileri olsaydı, küçük midillisi onu

anında uyarırdı.

Çekici’yi diziyle dürtünce hayvan durdu; birkaç adım atan yük

beygiri de arkadaşını takip etti. Will sağ elini, kendinden emin bir

hareketle ok kılıfına attı ve çektiği oku bir saniyeden kısa bir süre

içinde kirişe yerleştirdi. Ardından başını açığa çıkarmak için

kukuletasını geriye attı. Uzun yayı, tüylü küçük atı

- 9 -

JOHN FLANAGAN

ve kendine has gri-yeşil benekli pelerini, dışarıdan bakanlara bir

Orman Muhafızı olduğunu belli edecekti, bunu biliyordu.

“Kim var orada?” diye seslendi, yayını kirişe yerleştirdiği okuyla

birlikte hafifçe kaldırarak. Kirişi henüz germemiş- ti. Otların içinde

pusuya yatmış birileri varsa eğer, bir Orman Muhafızı’nın onları iki

adım bile atamadan yerlerine mıhlayacağını öğreneceklerdi.

Yanıt yoktu. Efendisi ok atması gerektiğinde bir kaya gibi

hareketsiz durması için eğitilmiş olan Çekici, kımıldamadan

bekliyordu.

“Çık ortaya!” diye seslendi Will. “Sen, siyah beyaz kıyafetli! Çık

ortaya diyorum sana!”

Yalnızca birkaç saniye önce bu toprakların huzurlu ve hareketsiz

olduğunu düşünerek yanıldığını hatırladı. Birdenbire, bilinmez bir

düşman tarafından kurulmuş olası bir pusuyla karşı karşıya kalmıştı.

“Bu son şansın!” diye seslendi. “Çık ortaya, yoksa seni ok-

layacağım.”

Ve sonra, muhtemelen sözlerine karşılık olarak gelen ses çalındı

kulağına. Acı içindeki bir köpeğin çıkardığı hafif iniltilere

benziyordu. Çekici de sesleri duymuştu. Kulakları ileri geri oynuyor,

kararsızca homurdanıyordu.

Bir köpek mi acaba, diye düşündü Will. Belki de saldırmaya

hazırlanan vahşi bir köpektir? Bu fikri neredeyse geldiği gibi çıkardı

aklından. Vahşi bir köpek, onu uyaracak bir ses çıkarmazdı ki. Zaten

kulağına çalman sesler de hırıltı ya da öfke dolu bir uyarı homurtusu

değildi; yalnızca iniltilerden ibaretti. Will, sonunda bir karara vardı.

~ 10 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Çevik bir hareketle sol ayağını üzengiden çekip sağ bacağını eyer

topuzunun üstünden aşırdı ve yavaşça yere atladı. Atının sırtından bu

şekilde inerek, her iki elini de ok atmaya hazır bir şekilde tutmuş,

gözlerini olası tehlikenin bulunduğu yönden çekmesi gerekmemişti.

Gerek duyması halinde, ayakları yere değdiği an okunu fırlatabilirdi.

Çekici, bir kez daha homurdandı. Bu tür belirsizlik anlarında,

Will’i hızlı refleksleri ve çevik ayaklarıyla hızla tehlikeden

uzaklaştırabilmek için, çocuğun sırtında oturmasını tercih ediyordu.

“Her şey yolunda,” dedi Will atına kısaca ve yayını hazır tutarak

yavaş adımlarla ilerlemeye başladı.

On metre. Sekiz. Beş... kuru otların arasından taşan siyah ve

beyaz lekeleri net bir şekilde görebiliyordu artık. Ve iyice

yaklaştığında, siyah beyazın yanında gözüne başka şeyler de çarptı.

Kuruyup keçeleşmiş kanla yoğun, kırmızı renkli taze kan. İnilti bir

kez daha duyuldu. Will, onu yolundan alıkoyan şeyin ne olduğunu

açıkça görebiliyordu artık.

Arkasını dönerek Çekici’ye “sorun yok” işaretini verdi ve tüylü

midilli, efendisine katılmak üzere öne doğru hareketlendi. Yayını bir

tarafa bırakan Will, otların içinde yatan yaralı köpeğin yanına diz

çöktü.

“Neyin var, oğlum?” dedi tatlı bir sesle. Başını sesin geldiği

tarafa çeviren köpek, Will, sağ omzundan kalçasının arkasına dek

uzanan derin yaraya dokunduğunda bir kez daha inledi. Hayvan

kımıldanınca, yaradan bir anda taze kan fışkırmaya başlamıştı. Will,

dermansızca yan yatmış hayvancağızın acıyla bakan tek gözünü

görebiliyordu.

- 11 -

JOHN FLANAGAN

Hayvanın bir çoban köpeği olduğunu fark etti; kuzeydeki sınır

topraklarında yetiştirilen, zekâları ve sadakatleriyle tanınan çoban

köpeklerinden biriydi. Siyah renkliydi; boğazında ve göğsünde

bembeyaz tüyleri vardı, gür kuyruğunun ucu da beyazdı. Beyaz

bacaklı köpeğin başı, üstüne bir kapüşon ge- çirilmişçesine siyah

tüylerle kaplıydı. Simsiyah kulaklarına, burnundan geçip gözlerinin

arasına doğru uzanan beyaz bir leke eşlik ediyordu.

Köpeğin böğründeki kesik, pek derin değil gibiydi. Büyük

olasılıkla göğüs kafesi hayvanın yaşamsal organlarını korumuştu.

Ancak korkutucu uzunlukta bir yaraydı ve iki ucu da bir bıçakla

kesilmişçesine düzgündü. Ayrıca yaradan çok fazla kan akmıştı.

Will, en büyük problemin bu olduğunu fark etti. Hayvan, zayıf

düşmüş, çok kan kaybetmişti. Belki de kurtarılamayacak kadar çok.

Hemen ayaklanıp eyer çantalarına yönelerek, her Orman

Muhafızı’nm yanında taşıdığı ilkyardım çantasını açtı. Köpeğin bir

tehlike teşkil etmediğinden emin olan Çekici, meraklı bakışlarla

efendisini gözlüyordu. Omuz silken Will, ilkyardım çantasını işaret

etti.

“İnsanlarda işe yaradığına göre,” dedi, “köpekte de yara- malı.”

Yumuşak bir hareketle yanına döndüğü yaralı hayvanın başım

okşadı. Köpeğin yukarı kaldırmaya çalıştığı başını nazikçe bastıran

Will, boştaki eliyle ilkyardım çantasını açarken yüreklendirici birkaç

kelime mırıldandı.

“Sana ne yapmışlar, bir bakalım, oğlum,” dedi.

Yaranın etrafında kuruyan kanla keçeleşen tüyleri, mata

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

rasındaki suyla elinden geldiğince temizledi. Sonra, açtığı küçük bir

tüpün içindeki maddeyi, dikkatle yaranın uçlarına sürdü. Merhemde,

hayvana daha fazla acı çektirmeden temizleyip sarabilmesi için

yarayı uyuşturacak bir ağrı kesici bulunuyordu.

Merhemin etkisini göstermesi için birkaç dakika bekledikten

sonra, iltihap kapmasını engelleyip iyileşmesini sağlayacak olan

bitkisel karışımı yaraya sürmeye başladı. Ağrı kesici işe yaramıştı;

köpek artık pek acı çekiyor gibi gözükmediği için Will, hareketlerini

hızlandırdı. İşini görürken, hayvana “oğlum” diye hitap ederek hata

yaptığını fark etti. Köpek dişiydi.

Ona yardım edildiğini fark eden çoban köpeği, ara sıra inleyerek

kımıldamadan yatıyordu. Ancak önceki gibi acıyla değil, teşekkür

edercesine inliyordu artık. Will, başını yana eğerek temizlediği

yarayı inceledi. Hâlâ kanamakta olan derin yarayı kapatması

gerektiğini biliyordu. Ancak köpeğin kalın tüyleri ve yaranın yeri

nedeniyle sargı bezi yeterli olmayacaktı. Yarayı dikmesi gerektiğini

fark ederek omuz silkti.

“Hazır merhemin etkisi devam ederken dikiş işini de aradan

çıkarabiliriz aslında,” dedi köpeğe. Başını yere yatıran hayvan,

oynatıp durduğu tek gözüyle ona yardım eden çocuğu izliyordu.

Will, ince ipek iplikle bir düzine hızlı dikiş attığı yaranın uçlarını

bir araya getirirken, çoban köpeğinin derisine girip çıkan iğneyi

hissettiği belli oluyordu. Ancak hiç acı çekmiyor gibiydi; ilk başta

şöyle bir irkildikten sonra kımıldamadan Will’in işine devam

etmesine izin vermişti.

- 13 ~

JOHN FLANAGAN

İşini bitiren Will, tek eliyle siyah-beyaz kafanın üstündeki kalın

ve yumuşak tüyleri okşadı. Yara kapanmıştı kapanmasına ama

köpeğin o halde yürüyemeyeceği belliydi.

“Burada bekle,” dedi Will usulca. “Bekle.”

Yük beygirine doğru yürüyüp hayvanın taşıdığı malzemeleri

düzenlerken, köpek de uysalca yatmaya devam ediyordu.

Eyerin her iki tarafında, Will’in kitaplarının ve kişisel eş-

yalarının bulunduğu iki uzun çanta asılıydı. Çantaların arasındaki

girintiyi düzleştirmek için yedek bir pelerin ve birkaç battaniye

kullanan Will, köpeğin uzanabileceği yumuşaklıkta, rahat bir oyuk -

hafifçe kımıldanabileceği kadar gevşek ve hayvanı güvenle atın

üstünde tutacak kadar da sıkı bir yuva- hazırladı.

Sonra arkasını dönerek, sıcacık vücudunun altından geçirdiği

elleriyle köpeği nazikçe kaldırdı; bir yandan da hafifçe

mırıldanıyordu. Merhem etkiliydi etkili olmasına, ancak etkisi uzun

süreli değildi. Yaranın kısa süre sonra yeniden acı vereceğinin

bilincindeydi Will. Bir inilti daha koyveren köpek, onun için

hazırlanmış olan oyuğa doğru kaldırılırken, sessizliğini korudu.

Will, hayvanın başını son bir kez okşayarak kulaklarını kaşıdı.

Başını hafifçe kaldıran köpek de karşılık olarak kurtarıcısının elini

yaladı. Bu basit hareket bile zavallıcığı bitkin düşürmüşe

benziyordu. Will, o sırada hayvanın gözlerinin farklı renklerde

olduğunu fark etti. Köpek yan yattığı için, o ana dek yalnızca

kahverengi olan sol gözünü görmüştü. Oysa şimdi, köpeğin sağ

gözünün mavi olduğunu görebiliyordu. Bu acılı halinde bile çılgın,

hınzır bir hava veriyor ona, diye düşündü.

~ 14 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Aferin kızıma,” dedi köpeğe. Arkasını dönüp Çekici’yle yüz

yüze geldiğinde, midillisinin onu meraklı gözlerle süzdüğünü fark

etti.

“Artık bir köpeğimiz var,” dedi ona. Çekici, başını savurarak

kişnedi.

Ne gerek vardı ki, diyordu sanki.

~ 15 ~

• •

Ö ğlene doğru denize vardıklarında, Will, artık yolculuğu-

nun sonuna yaklaştığının farkındaydı.

Seacliff Şatosu, derinliği yüzlerce metreyi bulan denizle

anakaradan ayrılmış, yaprak şeklinde geniş bir adaya kuruluy du.

Deniz alçaldığında, adaya dar bir geçitten ulaşılabiliyordu ancak

deniz yükseldiğinde, şimdi olduğu gibi, karşıya geçmek için bir sal

kullanılması gerekiyordu. Ulaşım zorluğundan ötürü Seacliff, yıllar

boyunca güvenli ancak durgun bir yer olagelmişti. Eski zamanlarda,

kurt gemileriyle baskınlara çıkan Skandiyalılar bölgeye hareketlilik

getiriyordu elbette. Ancak kuzeyli deniz kurtları, birkaç yıldır

Araluen kıyılarına baskın yapmıyordu artık.

Adanın yüzölçümü doksan altı kilometrekare olmasına rağmen

Will, şatoyu henüz görememişti. Şatonun adanın ortalarındaki

yüksek bir mevkiye kurulu olduğunu düşündü; temel taktik anlayışı

ona böyle söylüyordu. Ancak şato, o an görüş alanında değildi.

Öğlen olduğunda bir şeyler atıştırmak için durmayı düşündüyse

~ 16 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

de, yolculuğunun bitmesine bu kadar az kalmışken yoluna devam

etmeye karar verdi. Şato duvarlarının hemen dibindeki köyde bir han

bulurdu nasılsa. Olmadı, şato mutfağından kendine yiyecek bir şey

alırdı. Yük beygirinin dizginlerini çekti ve eğilerek yaralı köpeği

inceledi. Gözleri kapalı olan hayvan, burnunu patilerine yasla - mıştı.

Nefes alıp verdiğinde, yüzünün siyah kıvrımları kımıldıyordu.

Yaranın üstünde hâlâ kan vardı ama hayvan kan kaybetmiyordu artık.

Köpeğin rahat bir şekilde yattığına ikna olan Will, Çekici’yi

mahmuzladı ve kumsala yanaşmış olan geniş sala bindiler.

Kırklı yaşlarda kaslı bir adam olan salcı, aracının güvertesine

yayılmış, sıcak sonbahar güneşinin altında kestiriyordu. Koşum

takımlarından çıkan hafif şıngırtıyı duyar duymaz, altıncı hissi

harekete geçmişçesine uyanıverdi birden. Doğrulup gözlerini

ovuşturdu ve ayağa fırladı.

“Adaya gitmem gerekiyor,” dedi Will. Bunun üzerine adam,

acemi bir tavırla selam durdu.

“Evet elbette, beyim. Elbette. Hizmetinizdeyim, Orman

Muhafızı.”

Adamın sesinden tedirginliği hissediliyordu. Will, belli etmeden

iç geçirdi. İnsanların Orman Muhafızlan’na, onun gibi genç

görünseler de ihtiyatla yaklaşmalarına hâlâ alışamamıştı. Will, dost

canlısı bir insandı ve çoğu zaman etrafındakilerle arkadaşlık kurmaya

özenirdi. Ancak bu, Orman Muhafızlarının tarzı değildi. Uzak

tavırları, sıradan insanlarla aralarına mesafe koyma amaçlarına

hizmet ediyordu. Orman Muhafızları Birliği’nin esrarengiz bir havası

vardı. Efsanevi silah kullanma ve görünmeden hareket etme

yetenekleriyle örgütlerinin ketum doğası, bu esrar perdesini daha da

genişletiyordu.

~ 17 ~

JOHN FLANAGAN

Salcı, aracın iki ucundaki geniş makaraların içinden geçirilmiş,

anakaradan adaya dek uzanmakta olan kaim kabloya asıldı. Bir ucu

suyun içinde olan sal yüzmeye başlayıncaya kadar kumsalda hafifçe

hareket etti. Will, adamın geniş salı makara düzeneği sayesinde

kolayca idare ettiğini düşündü.

Küpeşteye asılı ücret levhasını incelediği, salcının gözünden

kaçmamıştı.

“Orman Muhafızları’na bedava, beyim. Size geçiş ücretsiz.”

Will, başını iki yana salladı. Halt, öğrencisinin aklına seya -

hatlerinin ücretini mutlaka ödemesi gerektiğini işlemişti. Kimseye

borçlu kalma, demişti. Kimseye iyilik borcun olmasın.

Hızlıca bir hesap yaptı. Tarife, adam ve at başına yarım altın

diyordu. Dört kuruş da diğer hayvanlar için dese, toplamda iki lira

gibi bir ücret ediyordu. Atının sırtından inip cüzdanından çıkardı ğı

üç liralık altın sikkeyi adama uzattı.

“Ücret neyse ödeyeceğim,” dedi. “Yaklaşık iki lira tutuyor.”

Elindeki sikkeye bakan salcı, şaşkın bakışlarını sürücüyle atlara

çevirdi. Will, başıyla yük beygirini işaret etti.

“Yük beygirinin üstünde bir hayvan daha var,” diye açıkladı.

Başını sallayan salcı, çocuğa para üstü olarak bir liralık gümüş sikke

uzattı.

“Haklısınız, beyim,” derken, Will’in tekneye çıkarıp sırtındaki

köpeği kontrol ettiği yük beygirini meraklı bakışlarla gözlüyordu.

“Güzel bir köpekmiş bu,” dedi. “Sizin, değil mi?”

“Yolda yaralı halde buldum,” dedi Will. “Birileri bıçakla böğrünü

kesip ölüme terk etmişti onu.”

~ 18 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Salcı, kirli sakallı çenesini düşünceli bir tavırla kaşıdı. “Jack

Buttle’ın bunun gibi bir çoban köpeği vardı. Bir köpeği yaralayıp bu

şekilde kaderine terk edebilecek türden bir adamdır. Ters herifin

tekidir şu bizim Jack, hele ki biraz içmeye görsün.”

“Peki, bu Jack Buttle ne iş yapar?” diye sordu Will.

Salcı, omuz silkti. “Hayvan alır satar ama birçok farklı işle

uğraşır. Bazıları onun esas işinin geceleri sokaklarda dolanan

gezginlere saldırmak olduğunu söyler ama kimsenin elinde kanıt yok.

Mızrak kullanmada pek maharetlidir. Uzak durulması gereken

adamlardan biri işte.”

Köpeğin böğründeki korkunç yarayı aklına getiren Will,

bakışlarını bir kez daha yük beygirine çevirdi.

“Eğer köpeğe zarar veren kişi Buttle ise, benden uzak dursa iyi

olur,” dedi soğuk bir ifadeyle.

Salcı, bir an için çocuğu inceledi. Biçimli ve genç bir yü zü vardı

ama adamın dikkatini, özellikle gözlerindeki o sert panl- tı çekmişti.

Konu Orman Muhafızları olduğunda, fazla varsayımda bulunmamak

gerektiğini fark etti. Çelik gibi bir iradesi olmasa, bu tatlı çocuğu

Orman Muhafızı yapmazlardı. Orman Muhafızları’nın dış görünüşleri

aldatıcıydı ve bu gerçeği herkes bilirdi. Hatta bazıları kara büyü

sanatlarında yetenekli olduklarını da gizlerdi. Salcı, Orman

Muhafızları’nın buna hakları olup olmadığından emin değildi. Kem

gözlerden korunmak için kaçamak bir el işareti yaptıktan sonra,

sohbeti sona erdinnek için bir bahane bulduğuna memnun olarak

teknenin önüne doğru yürüdü.

“Haydi karşıya geçelim o zaman,” dedi. Will, havadaki

- 19 -

JOHN FLANAGAN

değişimi sezmişti. Çekici’ye bir göz atarak kaşlarını kaldırdı. Midilli

ise bakışlarının farkında değil gibiydi.

Adamın kalın halata bir kez daha asılmasıyla birlikte, sal, yassı

pruvanın altından çağıldayarak alt taraftaki ahşap bölmelere çarpan

küçük dalgaların arasından adaya doğru ilerlemeye başladı. Will,

salcının yaşadığı saz çatılı küçük ahşap kulübenin -muhtemelen bir

güvenlik önlemi olarak- ada tarafında kaldığını fark etti. Salın

pruvası, kısa süre içinde adanın çakıllı kumlarına sürtündü ve aniden

durup akıntı nedeniyle hafifçe yana savruldular. Ön taraftaki ipten

korkuluğu kaldıran salcı, inmesi için Will’e işaret etti. Will de

Çekici’nin sırtına atladı ve kafile, toynak tıkırtıları arasında dikkatle

ilerledi.

“Teşekkürler,” dedi Will, Çekici kumsala indiğinde. Salcı,

yeniden selam durdu.

“Hizmetinizdeyim, Orman Muhafızı,” dedi. Sonra, ağaçlara

yönelerek görüş alanından çıkan zayıf, dimdik çocuğu izledi.

I6> --------- ü-

Şatoya ulaşmak için yarım saat daha yol almaları gerekmiş ti. Yol,

düzgün aralıklarla yerleştirilmiş ağaçların arasından adanın

merkezine doğru yokuş yukarı kıvrılıyordu. Redmont Şatosu’nun

etrafını çevreleyen gür ormanların ya da Will’in hatırladığı kadarıyla

Skandiya’daki kara çam ormanlarının aksine, etraf aydınlıktı.

Hafifçe sararıp kıvrılmalarına rağmen yaprakların çoğu dö-

külmemişti henüz. Her şey hesaba katıldığında, Will, güzel bir

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

yerde yolculuk ediyordu aslında. Yol üstünde tavşanlar ve yabani

hindiler gibi çok sayıda av hayvanı görülüyordu. Birden gözüne bir

beyazlık çarptı. Yerinden fırlayıp hızla koşmaya başlayan bir

geyiğin arka bacaklarıydı gördüğü. Yasadışı avcılık, buralarda çok

yaygın olmalı, diye düşündü. Will, mütevazı sofralarını arada sırada

geyik ya da kuş etiyle süslemek isteyen köylüleri anlayabiliyordu.

Neyse ki yasadışı avcılık yerel yönetimin sorumluluğundaydı ve

baronun korucuları tarafından denetleniyordu. Gerçi Will’in, görev

icabı da olsa yerel profesyonellerin kimliklerini öğrenmesi

gerekiyordu. Yasadışı avcılık yapan kişilerden, etrafta olan bitene

dair önemli bilgiler alabilirdi. Ve bilgi, bir Orman Muhafızı’mn en

değerli servetiydi.

Bir süre sonra ağaçlar seyreldi ve Will yeniden güneş ışığında at

sürmeye başladı. Yukarı doğru kıvrılan yol onu, doğal bir platoya,

yaklaşık bir kilometre uzunluğundaki geniş bir düzlüğe çıkarmıştı.

Düzlüğün merkezinde Seacliff Şatosu ve hemen yanındaki köy -şato

duvarlarına yaslanmış saz damlı bir kulübeler yığını- yer alıyordu.

Şato, Redmont Şatosu’nun etkileyici büyüklüğü ya da Kral’m

yaşadığı Araluen Şatosu’nun görkemli güzelliğine alışanlar için bir

parça hayal kırıklığı yaratıyordu. Yüksekliği beş metreyi bile

bulmayan duvarlarıyla büyük bir kale gibiydi adeta. Yakından

bakıldığında, duvarların en az bir kısmının ahşaptan -dik açı yapacak

şekilde yere konan ve demir desteklerle birbirine tutturulmuş

kocaman ağaç kütüklerinden- yapılmış olduğu görülüyordu.

Yeterince etkili bir bariyer, diye düşündü Will. Ancak Redmont’un

yekpare demirden duvarlarının insanın üstünde bıraktığı çarpıcı

etkiden yoksundu. Yine de tüm

- 21 -

JOHN FLANAGAN

köşelerde ve merkezi hisarda, bir saldırı anında son çare olarak

sığımlabilecek, sıkıca desteklenmiş birer kule bulunuyordu. Hisarın

tepesinde, Baron ErgelPin öğlen melteminde dalgalanan geyik oaşlı

sancağını görebiliyordu çocuk.

“Geldik,” dedi Çekici’ye. Onun sesini duyan hayvan, yelesini iki

yana savurdu.

Şatoyu görür görmez dizginlere asılmıştı Will. Yapıyı iyice

inceledikten sonra, Çekici’yi mahmuzladı ve yeniden ilerlemeye

başladılar. Yük beygiri, her zamanki gibi yavaş adımlarla

arkalarından geliyor, şatoya uzanan çiftlik arazilerinin arasından

ilerlerken, ara sıra ipini çekiştiriyordu. Havaya bir duman kokusu

hâkimdi. Mısır ekinleri sıkıca sarmalanmış ve ürün toplandıktan

sonra yakılmıştı. Kor alevler içten içe hâlâ yanıyordu. Bir iki hafta

içinde çiftçiler külleri tarlalara sürecek ve aynı işlem bir kez daha

başlayacaktı. Duman kokusu, çıplak tarlalar ve cılız sonbahar güneşi,

vVill’in hatıralarını canlandırmıştı. Çocukluk hatıraları. Hasatlara ve

hasat festivallerine dair anılar. Puslu yazlar, dumanlı sonbaharlar ve

karla kaplı kışlar. Ve son altı yılda akıl hocasıyla, o aldatıcı nemrut

suratıyla Halt denen Orman Muhafızı ile kurdukları yakınlığa dair

hatıralar.

Tarlalarda çalışmakta olan birkaç işçi, şatoya doğru at süren

pelerinli surete bir göz atmak için çalışmayı durdurmuştu. Will,

yakınlardaki bir ikisine başıyla selam verdi ve adamlar da ihtiyatla,

ellerini kaldırarak onu selamladılar. Basit çiftçiler Orma n

Muhafızları’m anlamıyordu ve bunun bir sonucu olarak da onlara

tam anlamıyla güvenmiyorlardı. Elbette, savaş ya da tehlike

zamanında yardım, koruma ve önderlik etmelerini istemek için

Orman Muhafızları’na başvuracaklardı. Ancak

- 22 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

şimdi, görünürde bir tehlike yokken, aradaki mesafeyi koru-

yacaklardı.

Şato sakinleri ise daha farklıydı. Baron Ergell ve Savaş Ustası -

Will, birkaç saniye düşündükten sonra adamın adının Norris

olduğunu hatırlamıştı- Orman Muhafızları Birliği’nin oynadığı rolün

ve birlik üyelerinin Krallığın elli baronluğuna kattığı değerin

farkında olmalıydı. Orman Muhafızlarından korkmuyorlardı ama bu,

Will’in onlarla yakın bir ilişki kurmak isteyeceği anlamına

gelmiyordu. Aralarındaki ilişki, bir iş ortaklığından ibaret olacaktı.

Unutma, demişti Halt ona, bizim görevimiz baronlara yardımcı

olmak ancak öncelikli sadakatimiz Kral’adır. Bizler Kral'in iradesinin

doğrudan temsilcileriyiz ve bazen bu durum, yerel çıkarlarla

örtüşmeyebilir. Bizler baronlarla işbirliği yapar ve onlara tavsiyelerde

bulunuruz. Ancak bağımsızlığımızı da koruruz. Sakın ola ki baronuna

borçlanmayasın ya dc şatodaki insanlarla çok yakınlaşmayasın.

Will’in eğitimini tamamladığı Redmont gibi topraklarda, işler

daha farklı yürüyordu elbette. Redmont Lordu Baron Arald, Kral’ın

konseyinin bir üyesiydi. Bu durum Baron, em- rindekiler ve

topraklarından sorumlu Orman Muhafızı Halt arasında daha yakın

bir ilişki bulunmasına imkân tanıyordu. Ancak genele bakıldığında,

Orman Muhafızları, hayatlarını yalnız geçirmeye mahkûmdu.

Bunun iyi tarafları da vardı elbette. En önemlisi, Birlik üye leri

arasında süregelen yoldaşlık ilişkisiydi. Her biri Krallığın ayrı bir

baronluğunda olmak üzere, aktif görevde elli Orman

- 23 -

JOHN FLANAGAN

Muhafızı bulunuyordu ve hepsi birbirlerini isimleriyle tanırdı. Will

selefini* yakından tanıyordu. Bartell, yıllık çırak değerlendirme

sınavlarında Will’i imtihan eden öğretmenlerden biriydi ve emeklilik

kararı alarak Will’in, eğitimini tamamlamış Orman Muhafızları’nm

sembolü olan gümüş meşe yaprağına kavuşmasını sağlamıştı.

Yaşlanan ve Orman Muhafızı hayatının zorluklarıyla -at sırtında

zorlu yolculuklar, kaba zeminlerde uyuma ve sürekli tetikte olmak-

artık baş edemeyen Bartell, gümüş meşe yaprağını altın emeklilik

yaprağıyla değiştirmişti. Arşivde Birliğin tarihçesini derlemek üzere

Araluen Şatosu’ndaki Birlik karargâhında çalışacaktı artık.

Will, usulca gülümsedi. Will, ilk birkaç görüşmelerini biraz

sıkıntılı geçirmiş olsa da, sonrasında kültürlü ve son derece bilgili

bir adam olan Bartell’den hoşlanmaya başlamıştı. Bartell, genç

adamın hayatını çekilmez kılmasını umduğu sınavlar üretmekte

ustaydı. Will, Bartell’in onun için hazırladığı soruların ve çetrefilli

problemlerin değerini anlamaya başlamıştı artık. Tüm o zorluklar,

çocuğu güç Orman Muhafızı hayatına hazırlama amacını taşıyordu.

O hayat ki, Orman Muhafızlarının varlıklarını günden güne

kaplayan yalnızlığı telafi ediyordu. Tüm krallığın işleyişine ve

politik sırlarına vakıf elit bir grubun üyesi olmanın karşı konulmaz

bir çekiciliği ve beraberinde getirdiği yoğun bir tatmin hissi söz

konusuydu. Orman Muhafızı çırakları - tutarlılık, uyanıklık, el ve

göz çabukluğu gibi - fiziksel yetenekleri ama daha çok doğal

meraklılıkları nedeniyle seçilirdi. Bir Orman Muhafızı, daima daha

fazlasını sorup öğrenmenin ve etrafında olan bitenle ilgili daha çok

ipucu edinmenin yollarını arardı.

* Bir görevde ya da makamda kendinden önce bulunmuş olan kimse. (Ed. N.)

- 24 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Halt, onu çırak olarak yanına almadan önce henüz bir delikanlıyken,

o kıpır kıpır merakı ve bunun neden olduğu erken gelişmişlik,

Will’in başına hak ettiğinden de fazla dert açmıştı.

Artık küçük köye giriyordu ve onu gözleyenlerin sayısı artmıştı.

Birçoğu onunla göz teması kurmuyordu; kuranlar ise Will başıyla -

kendince tatlılıkla- selam verdiğinde, bakışlarını onunkilerden

kaçırıyorlardı. Ellerini acemi hareketlerle alınlarına götürüp çocuğu

selamladılar ve geçmesi için kenara çekildiler. Buna hiç gerek yoktu

aslında, zira geniş köy sokağı geçebileceği kadar genişti. Etrafında,

herhangi bir köyde rastlayabileceği zanaatkârların sembollerini

görebiliyordu; demirci, marangoz, ayakkabıcı.

Köyün ortasından geçen tek sokağın sonunda, daha büyük bir

yapı yer alıyordu. Köydeki tek iki katlı bina buydu. Ön tarafında

geniş bir verandası vardı ve kapısının üstünde de bir maşrapa

sembolü asılıydı. Burası han olmalı, diye düşündü Will. Temiz ve

bakımlı görünüyordu; üst kattaki yatak odalarının pencerelerindeki

panjurlar yeni boyanmış, kerpiç duvarlara ise badana yapılmıştı. O

sırada üst kattaki pencerelerden biri açıldı ve bir kız beliriverdi. On

dokuz, yirmi yaşlarında görünüyordu. Esmer, kısa saçlıydı ve yeşil

gözlerini iri iri açmıştı. Pürüzsüz cildiyle oldukça güzel bir kızdı.

Dahası, köylülerin aksine Will’in bakışlarına karşılık vermiş,

gözlerini onunkilerden kaçınmamıştı. Hatta çocuğa gülümseyecek

kadar ileri bile gitti. Güldüğünde, yüzü nefes kesecek kadar

güzelleşmişti.

İnsanların bakışlarını ondan kaçırması nedeniyle zaten huzursuz

olan Will, kızın açık ettiği ilgisinden iyice rahatsız olmuştu. Demek

yeni Orman Muhafızı sensin, diye düşündüğünü

- 25 -

JOHN FLANAGAN

hayal ediyordu kızın. Bu iş için biraz fazla genç görünüyorsun, öyle

değil mi?

Pencerenin altından geçerken kızı izlemek için başını kal-

dırdığında, ağzının hafifçe açılmış olduğunu fark etti. Bunun üzerine

ağzını kapayıp, gülümsemeden sert bir selam verdi kıza. Kızın

tebessümü tüm yüzüne yayılınca, göz temasını ilk kesen Will oldu.

Handa durup çabucak bir şeyler atıştırmayı planlıyordu ancak bu

beklenmedik gelişme, fikrini değiştirmesine neden olmuştu. Ona

verilmiş olan yazılı talimatları hatırladı. Kulübesi köyün üç yüz

metre kadar gerisinde, şato yolunun üzerinde ve küçük bir ağaç

korusu tarafından korunuyor olacaktı. Koruluğu görebiliyordu artık.

Köy arkalarında kalırken, Çekici’yi hafifçe mahmuzlayarak

hızlandırdı. Yirmi, otuz çift meraklı göz tarafından izlenmekte

olduğunu hissedebiliyordu. Hanın üst katındaki o yeşil gözlerin de

izleyenlerin içinde olup olmadığını merak etti ancak bu düşünceyi

hemen aklından uzaklaştırdı.

Üzerinde çatı yerine yanyana dizilmiş geniş ve yassı nehir taşları

bulunan kütükten yapılma kulübe, tipik bir Orman Muhafızı eviydi.

Evin önünde küçük bir veranda, arkasında ise ahırla atların

eyerlenebileceği avlu yer alıyordu. Ağaçların hemen dibine

kurulmuş olan kulübenin bacasından çıkan kıvrımlı dumanlar, Will’i

şaşkına çevirmişti.

Gün boyunca at sürdüğü için her yanı tutulmuş bir halde

Çekici’nin sırtından yere atladı. Çekici’yi bağlamaya gerek yoktu

ama yük beygirinin dizginlerini veranda kazıklarından birine geçirip

düğüm attı. Köpeğin uykuda olduğunu görünce, hayvanı birkaç

dakika daha rahatsız etmemeye karar verdi.

- 26 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Buranın evi olacağına dair bir şüphesi varsa bile, kapının üst

pervazına oyulmuş meşe yaprağı sembolünü gördüğünde kaybolup

gitmişti. Bir an durdu ve burnunu usulca ona sürtmekte olan

Çekici’nin kulaklarını kaşıdı.

“Eh, oğlum,” dedi, “eve geldik sanırım.”

- 27 ~

W ill, kapıyı iterek kulübeye girdi. Son birkaç senedir

çatısı altında yaşadığı yuvasının neredeyse tıpatıp bir

benzeriydi burası. Adımını attığı giriş kısmı, kulübenin ya -

rısını kaplıyordu ve oturma ile yemek odası olarak kullanı-

lıyordu. Solunda, pencerenin karşısında duran çam ağacın-

dan bir masa ve dört sade sandalye, diğer tarafta, şöminede

neşeyle çıtırdayan ateşin etrafında ise rahat görünümlü iki

ahşap koltuk ve iki kişilik bir kanepe yer alıyordu. Ateşi ki-

min yaktığını merak ederek etrafına bakındı ancak ortalıkta

kimsecikler yoktu.

Mutfak, yemek odasının bitişiğindeki küçük bir odacıktan

ibaretti. Yeni temizlenip cilalandıkları belli olan bakır tencere ve

tavalar, minik odun ocağının yanındaki duvarda asılıydı. Pencerenin

altındaki küçük bir vazoya taze kır çiçekleri -mevsimin son

çiçekleri olmalı, diye düşündü Will- yerleştirilmişti. Bu huzurlu

ortam Will’e yeniden Halt’u hatırlatmış ve boğazına bir yumru

oturmasına neden olmuştu. Nemrut bakışlı Orman Muhafızı,

kulübesinde daima çiçek bulundururdu.

~ 28 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Will, yatak odalarını incelemek için ilerledi; oturma odasına bir

kapıyla bağlı olan, basit mobilyalı iki küçük oda vardı. Tam da

beklediği gibiydiler, bu odalarda da kimse yoktu. Minik kulübedeki

her yere bakmıştı; ateşi yakıp çiçekleri vazoya yerleştiren kişinin

arka taraftaki ahırda saklanıyor olma ihtimali hariç tabii, ama buna

hiç ihtimal vermiyordu.

Kulübenin yakın zamanda temizlenmiş olduğunu fark etti. Bartell

ayrılalı bir ay ya da daha uzun bir süre olmuştu ama WilPin

şöminenin üzerinde gezdirdiği parmağında tozun zerresi yoktu.

Ayrıca ızgaranın önünü kaplayan taş yığını da yakınlarda

süpürülmüş gibiydi. Ortalıkta ne bir kül parçası ne de ateş artıkları

vardı.

“Yardımsever bir komşumuz var anlaşılan,” dedi kendi kendine.

Sonra, dışarıda sabırla bekleyen hayvanları hatırlayınca, yeniden

kapıya yöneldi. Güneşin konumuna bir göz atınca karanlığın

çökmesine bir saatten fazla zaman olduğunu fark etti. Şatoya

geldiğini bildirmeden önce, eşyalarını yerleştirecek kadar vakti

vardı.

Dışarı çıktığında yük beygirinin sırtındaki köpek uyanmış, ilgiyle

etrafını izliyordu. Bu iyiye işaret, diye aklından geçirdi Will.

Yaşama inatla tutunan köpeğin güçlü iradesi, bu bitkin anlarında

hayvana çok faydalı olacaktı. Yük beygirinin sırtından hafifçe

kaldırdığı

köpeği

kulübeye

taşıdı.

Hayvancağız,

ateşin

yakınlarındaki taşlara uzanıp, sıcaklığın tadını çıkardı. Yük

beygirinin yanına dönen Will, eyer çantasından çıkardığı eski bir

midilli battaniyesiyle köpek için daha yumuşak bir yer hazırlamak

üzere yeniden içeri girdi. Battaniyeyi yerleştirdi ve acı içinde ayağa

kalkarak o tarafa doğru birkaç adım topallayan hayvan,

memnuniyetle yeni yatağına uzanıverdi. Will,

I

JOHN FLANAGAN

mutfak tezgâhının içine inşa edilmiş olan tulumbadan -burada

bahçedeki kuyudan su çekmeye gerek yok demek ki, diye düşündü-

bir kâse su doldurup hayvanın yanma bıraktı. Köpek, onunla

ilgilenildiğinin farkında olduğunu belli edercesine tüylü kuyruğunu

bir iki kez hafifçe zemine vurdu.

Yaptığı işten memnun kalan Will, atların yanına döndü ve

Çekici’nin eyer kuşağını gevşetti. Şatoya gidip kendisini resmen

tanıtmak zorunda olduğu için eyeri tamamen çıkarmanın bir anlamı

yoktu. Sonra yanında getirdiği, özel eşyalarından oluşan küçük

çıkını çözmeye başladı.

Onu da halledince yük beygirini eyerinden kurtardı ve ahıra

götürdüğü hayvanı kaşağılayıp ahırdaki bölmelerden birine soktu.

Yemliğin taze samanla, su kovasının da ağzına dek dolu olduğu

gözünden kaçmamıştı. Suyu şöyle bir gözden geçirdi, yüzeyinde çer

çöp birikmemişti. Kovanın içinde yeşil tortular da yoktu. Diğer

bölmedeki kovayı kaldırıp dışarı çıkararak Çekici’ye su içirdi.

Midilli, minnettarlığını belli edercesine yelesini savurdu.

Eşyalarını kulübeye yerleştirmeye başlayan Will, şiltesini ikisi de

küçücük olan odalardan nispeten daha geniş olanındaki yatağın

üstüne serdi ve yedek kıyafetlerini perdeli dolaba asmaya başladı.

İçinde kitaplarının bulunduğu muşamba ruloyu daha sonra

yerleştirmek üzere oturma odasındaki büfenin üstüne bıraktı.

Yayıyla ok kılıfını, şimdilik girişin yanındaki çivilere asmıştı.

Kendilerine has çifte kınları içindeki saks bıçağı ile fırlatma bıçağını

hâlâ üzerinde taşıyordu. Bir Orman Muhafızı, bıçaklarını yalnızca

uyumak üzereyken

- 30 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

çıkarırdı ve çıkardığında bile elinin altında bulunmalarına özen

gösterirdi.

Etrafına şöyle bir bakındı. Aslında yanında çok az şey getirmişti

ama eşyalarını yerleştirince kulübe en azından biraz -bir sahibi

varmışçasına-

karakter

kazanmıştı.

Düşünceleri,

dışarıdaki

Çekici’den gelen bir uyarı kişnemesiyle kesildi. Aynı anda, ateşin

başındaki köpek de başını kaldırıp acılı bir ifadeyle kapıya doğru

bakmaya başlamıştı. Will, yumuşak sözlerle hayvanı yatıştırdı.

Çekici’nin uyarısı bir tehlike işareti değildi, binlerinin yaklaşmakta

olduğunu bildiriyordu yalnızca. Bir iki saniye sonra verandada hafif

ayak sesleri duyuldu ve açık kapının eşiğinde bir kadın belirdi. İçeri

ginneden önce duraksayan kadın, kapının çerçevesini tıklattı.

“Girin,” dedi Will. Nasıl karşılanacağından emin değilmiş gibi

tereddütle gülümseyen kadın, içeri adımını attı. Will, aydınlık ka-

pıdan uzaklaşıp içeri giren kadının hatlannı daha iyi seçebiliyordu

artık. Kırk yaşlanndaydı. Şatoda yaşayan zengin kadınlar tarafından

tercih edilen süs püsten yoksun, basit yün bir elbise giymiş, üs tüne

de temiz, beyaz bir önlük geçirmişti. Kısacası köyde yaşayan

kadınlardan biri olduğu anlaşılıyordu. Uzun boyluydu ve yuvarlak

hatlı, anaç vücudu oldukça iriydi. Kısa kesilmiş koyu renkli saçla -

nnda yer yer beyaz teller göze çarpıyor, mükemmel cildine sıcak ve

içten bir gülümseme eşlik ediyordu. Bir yerden tanıdık geliyor, diye

düşündü Will, ama nereden olduğunu çıkaramadı.

“Yardımcı olabilir miyim?” diye sordu.

Kadın, üstünkörü bir reverans yaptı. “Adım Edwina, beyim. Size

bunu getirdim.”

“Bu” dediği, üstü örtülü küçük bir tencereydi ve kapağını

- 31 -

JOHN FLANAGAN

kaldırdığında odayı etli, sebzeli güveçten yükselen nefis kokular

doldurdu. Will’in ağzı, farkında olmadan sulanmıştı. Yine de

Halt’un uyarılarım hatırlayarak yüzündeki sert ve ilgisiz ifadeyi

korumaya çalıştı.

“Anlıyorum,” dedi aldırmazlıkla. Tencereyi masaya yerleştiren

Edwina, önlüğünün içinden çıkardığı zarfı uzattı.

“Bu güveci daha sonra akşam yemeği olarak yersiniz, beyim,”

dedi. “Sanırım önce Baron Ergell’i görmeniz gerekiyor, öyle değil

mi?”

“Olabilir,” diye yanıt verdi Will, planlarını kadınla tartışmak

isteyip istemediğini bilemeden. Uzanıp kadının hâlâ elinde tutmakta

olduğu zarfı aldı. 26’ya denk gelen karakterlerin -Bartell’in

Birlik’teki sıra numarası buydu, hatırlıyordu-eşlik ettiği meşe

yaprağı şekilli mühür onu şaşırtmıştı.

“Orman Muhafızı Bartell, bunu yerine geçecek olan kişiye

bırakmıştı,” dedi kadın, mektubu açmasını işaret ederek. “O

buradayken kulübeyi temizler ve yemeğini pişirirdim.”

Mektubu açan Will’in jetonu, birden düşüvermişti. Mektubu

yazdığı sırada Bartell’in halefinin* kim olacağına dair hiçbir fikri

yoktu, o nedenle yalnızca “Orman Muhafızı” diye başlık atmıştı.

Kısaca mesajın üstünden geçti.

Edwina Temple, son sekiz yıldır benim için çalışan, tamamıyla

güvenilir ve ağzı sıkı bir kadındır. Yerime geçecek olan kişiye kendisini

şiddetle tavsiye ederim. Ketum ve ağırbaşlı bir kadındır, ayrıca

mükemmel bir aşçı ve gündelikçidir. Edwina ile kocası Clive, Seacliff

köyündeki hanı işletmektedir. Görevi devraldığında Edwina ’nın

hizmetlerine

* Bir görevi başkasından devralan kişi. (Ed. N.)

~ 32 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

devam etmesine izin vererek hem bana hem de kendine bir iyilik yapmış

olacaksın.

Bartell, Orman Muhafızı 26

Will, başını mektuptan kaldırarak kadına gülümsedi. Yemek ve

temizlik hizmeti almayı memnuniyetle kabul ederdi tabii. Birden

duraksadı. Kadına ödeme yapması gerekecekti ve ücretin ne kadar

olması gerektiğine dair hiçbir fikri yoktu.

“Pekâlâ, Edwina,” diye söze başladı, “Bartell sizden övgüyle söz

ediyor.”

Kadın yeniden reverans yaptı. “İyi anlaşırdık, beyim. Or man

Muhafızı Bartell, gerçek bir beyefendiydi. Kendisine sekiz yıl

boyunca hizmet ettim.”

“Evet... şey...”

Çocuğun genç yaşını göz önüne alarak bunun ilk ataması

olduğunu tahmin eden kadın, dikkatle ekledi: “Para işleriyle sizin

ilgilenmenize gerek yok, beyim. Ödemeler şatodan yapılıyor.”

Will, kaşlarını çattı. Şatonun onun masraflarını ödemesine izin

vermeli miydi, emin olamadı. Orman Muhafızı Birliği’nden maaş

alıyordu zaten. Onun yaşadığı tereddüdü fark eden Edwina, hızla

devam etti.

“Sorun değil, beyim. Orman Muhafızı Bartell, bana görev

başındaki Orman Muhafızı’nm konaklama ve yeme içme mas-

raflarının şatoya ait olduğunu söylemişti. Benim hizmetlerim de o

kapsama giriyor.”

Doğru söylüyor, diye düşündü Will. Baronluk şatoları, Orman

Muhafızı hizmetlerini gider olarak gösterir ve her yıl Kral-

~ 33 ~

JOHN FLANAGAN

lik tarafından yapılan değerlendirmelerde bu masraf vergiden

düşülürdü. Nihayet kararını veren Will, kadına gülümsedi.

“O halde, hizmetlerinizden faydalanmak beni memnun edecektir,

Edwina,” dedi. “Önceden kulübeyi temizleyip ateşi yakan da siz

olmalısınız?”

Kadın başını salladı. “Sizi geçtiğimiz hafta bekliyorduk, beyim,”

dedi. Ortalığı toplamak için kulübeye her gün uğradım. Ateş de yılın

bu vakti nemlenen eşyaları kurutmak için birebirdir.” Will,

memnuniyetle başını salladı. “Eh, çok teşekkür ederim. Bu arada,

adım Will.”

“Seacliff’e hoş geldiniz, Orman Muhafızı Will,” dedi kadın

çocuğa gülümseyerek. “Kızım Delia kasabaya girdiğinizi görmüş.

Çok sert bakışlarınız olduğunu söyledi. Tam bir Orman Muhafızı

gibiymişsiniz.”

Will, bağlantıyı o saniyede kurdu. Kadının ona neden tanıdık

geldiğini anlamıştı. Edwina’mn gözleri de kızınınkiler gibi

yemyeşildi; tıpkı o sıcak, tatlı tebessümü gibi. “Sanırım ben de onu

gördüm,” dedi.

İşe devam edeceği kesinleşmiş olan Edwina, Will’in birkaç parça

eşyasını ilgiyle gözden geçiriyordu. Büfeye dayalı duran mandolayı

fark etmişti.

“Lavta çalıyorsunuz demek?” diye sordu. Will, başını iki yana

salladı.

“Lavtanın on teli vardır,” diye açıklama yaptı. “Bu bir man- dola

-ikişerli akort edilmiş sekiz telli bir tür büyük mandolin.” Lavtayla

mandola arasındaki farkı açıklamaya çalıştığında, genellikle

karşılaştığı boş bakışları görünce, anlatmaktan vazgeçti. “Biraz

çalıyorum, evet,” diye tamamladı cümlesini kısaca.

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Hâlâ uykuda olan köpek, inlemek için tam da o anı bulmuştu.

Hayvanın varlığının farkına varan Edwina, yakından bakmak üzere

şömineye doğru ilerledi. “Gördüğüm kadarıyla bir de köpeğiniz

var.”

“Yaralanmıştı,” dedi Will. “Yolda buldum onu.”

Edwina eğilerek nazik elini köpeğin başına koydu. Bunun üzerine

hayvan, gözlerini açıp kadını izlemeye başladı. Kuyruğunu hafifçe

sallıyordu.

“Sınırları koruyan çoban köpekleri oldukça akıllıdırlar,” dedi

kadın. Will başıyla onayladı.

“Bazıları onların köpeklerin en zekileri olduğunu söyler,” dedi. O

an aklına gelen şeyi ekledi. “Salcı, bana onun Buttle adında bir

adama ait olabileceğini söyledi. Kendisini tanır mısınız?”

Kadının yüzü, ismi duyar duymaz kararmıştı. “Tanırım,” dedi.

“Buralarda yaşayan hemen herkes tanır ve hiç tanımamış olmayı

diler. John Buttle, etrafınızda bulunmasını istemeyeceğiniz türden,

kötü bir adamdır. Bu onun köpeğiyse, hayvancağızı geri vermek için

hiç acele etmezdim.”

Kadına gülümseyen Will, “Ben de etmiyorum zaten,” dedi “ama

şu adamla tanışmam gerektiğini düşünmeye başladım.”

Kendine engel olamayan Edwina, “Ondan uzak dursanız iyi olur,

beyim,” diye atıldı. Ve hemen arkasından, dehşet içinde eliyle ağzını

kapadı. Çocuğun, annelik içgüdülerini uyandıran genç görüntüsüydü

ona bunları söyleten. Ancak bir Orman Muhafızı ile konuştuğunu

son anda fark etmişti ve Orman Muhafızları kimden uzak

duracakları konusunda gündelikçilerden tavsiye alacak türden

insanlar değildi. Kadının akimdan geçenleri anlayan Will,

gülümsedi.

~ 35 ~

JOHN FLANAGAN

“Dikkatli olurum,” dedi kadına “ama birilerinin bu adamla ciddi

bir konuşma yapmasının zamanı çoktan gelmiş... Şimdi,” dedi Buttle

konusunu kapatarak. “Öncelikle görüşmem gereken başkaları var, en

başta da Baron Ergell geliyor.”

Edwina’yi uğurladı ve yokluğunda rahat edeceğinden emin olmak

için, köpeğe bir göz attı. Yayıyla ok kılıfını çivilerden çekip alarak,

kapıyı arkasından usulca kapadı. Sırtına binmeden önce Çekici’nin

eyer kayışını sıkarken Edwina da onu izliyordu. Diğer köylülere

göre Orman Muhafızları’nm etrafında bulunmaya daha alışkın olan

kadın, bu çocuğu sevmişti. Hemen ardından çocuk, grili yeşilli

pelerinini omuzlarına sarıp kukuletayı kafasına geçirdiğinde, neşeli,

cana yakın bir genç adamdan görünmez, katı bir şekle dönüşüverdi.

Atının sırtında giderken çocuğun sol elinde kolaylıkla tuttuğu

kocaman uzun yayı ile ok kılıfından taşan tüylü ok uçlarını fark etti

kadın. Bir Orman Muhafızı, beraberinde iki düzine hayat taşır,

denirdi o eski atasözünde. Edwina’nm aklından, Will etraftayken

John Buttle’ın adımlarını dikkatli atması gerektiği geçti.

~ 36 ~

aron Ergell’in teşrifatçısı, Will’i yarı reverans yarı göste-

B riş kokan bir hareketle Baron’un çalışma odasına buyur

etmişti.

“Yeni Orman Muhafızı, lordum,” diye duyurdu, çocuğu

Baron’un gönlü olsun diye şahsen oraya getirmişçesine. “Will

Treaty’.”

Ergell, odaya hâkim olan heybetli masasının ardında ayağa

kalktı. Çok ince yapılı ve uzun boylu bir adamdı. Karşısın da solgun

bir yüz, uzun saçlar ve siyah kıyafetler gören Will, bir an için

şaşkınlıkla Krallığı tehdit eden kötü kalpli Lord Morgarath’ın başka

bir bedende dirildiğini sandı. Hemen ardından baronun saçlarının,

Morgarath’ınkiler gibi ölüm beyazı değil, daha gri bir tonda

olduğunu fark etti. Ayrıca baronun boyu uzun olsa da

Morgarath’ınkine yaklaşamazdı bile. Bir an sonra Will, elini

uzatmış bekleyen Baron’a ters ters bakmakta olduğunu fark etti.

Kendine gelerek hızla öne doğru hamle yaptı.

* İng. Arabulucu. (Ç.N.)

~ 37 ~

JOHN FLANAGAN

“Tünaydın, lordum,” dedi. Bunun üzerine Ergell, çocuğun elini

hevesle sıktı. Altmışlı yaşlarında olmasına karşın, canlı bir adamdı.

Will, ona resmi atama emrinin yazılı olduğu parşömeni uzattı. Usule

göre, asma köprüdeki muhafızların Will’in şatoya girmesine izin

vermeden önce, belgeyi alıp incelemesi için Ergell’e getirmesi

gerekiyordu. Ancak görev başındaki çavuş, çocuğun Orman

Muhafızı pelerinine ve uzun yayma bir bakış attıktan sonra içeri

girmesini işaret etmişti. İhmalkârlık, diye düşündü Will. Kesinlikle

ihmalkârlık.

“Seacliff’e hoş geldiniz, Orman Muhafızı Treaty,” dedi Baron.

“Böylesine şöhretli bir Orman Muhafızı’mn hizmetimize verilmesi,

bizim için bir ayrıcalıktır.”

Will, kaşlarını çattı. Orman Muhafızları bağlı bulundukları

Baronlara hizmet etmezlerdi ve Ergell’in de bunu biliyor olması

gerekirdi. Belki de, diye aklından geçirdi, Baron’un kestirmeden

otoritesini kanıtlama denemesidir bu.

“Bizler Kral’a hizmet ederiz, lordum,” diye yanıt verdi, buz gibi

bir sesle. Ergell’in yüzünü hafifçe yalayıp geçen gölge, ona

şüphelerinde haklı olduğunu söylüyordu. Karşısında bu kadar genç

bir Orman Muhafızı bulan Ergell, Halt’un deyimiyle, şansını

denemişti.

“Elbette, elbette,” diye çabucak yanıt verdi Baron ve çalışma

masasının yanında, ayakta duran iriyarı adamı işaret etti.

“Orman Muhafızı Treaty, sizi Seacliff’in Savaş Ustası ile

tanıştırayım; Rooklu Sör Norris.”

Norris, kırklı yaşlarında olmalıydı; Savaş Ustaları genellikle

kırklarında olurdu. Daha genç olanlar, baronluğun şövalye ve

askerlerine savaşta liderlik etmelerini sağlayacak deneyim

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

den yoksundular. İleriki yaşlarda ise bunun için gerekli olan fiziksel

dayanıklılık kaybedilmiş oluyordu.

“Sör Norris,” diye selam verdi Will, kısaca. Şövalyenin elini sert

bir şekilde sıkmasına hiç şaşırmamıştı. Hayatlarının büyük bir

kısmını kılıç ya da balta tutarak geçiren Savaş Ustalarının elleri ve

kolları, genellikle güçlü olurdu. El sıkışırlarken Savaş Ustası’nin

onu incelediğini ve çelimsiz vücudunu gözden geçirdiğini fark etti.

Will’in dikkatini çeken bir şey daha vardı; şövalyenin yüzünde,

gördükleri karşısında bir memnuniyet ifadesi belirmişti. Bilgi küpü,

tecrübeli Bartell ile çekiştiği yılların ardından, büyük olasılıkla bu

yeni atanmış, genç Orman Muhafızı’yla daha rahat geçineceklerini

sanmıştı Savaş Ustası. Will, bunun üzerine hayal kırıklığına uğradı.

Halt ve Birlik Komutanı Crowley onu, bazı baronlukların Orman

Muhafızları’nı karşılarına almayı tercih ettikleri konusunda

uyarmıştı.

Birçoğu bunu “onlar ve biz” meselesi olarak görmektedir, demişti

Crowley, Will’i atama hakkında bilgilendirirken. Sonuçta,

görevimizin bir parçası da onları takip etmek, savaş hazırlıklarını ve

yetenekleriyle eğitim seviyelerini değerlendirmek. Bazı baronlar ve savaş

ustaları bundan hoşlanmazlar. İşleri kendi başlarına yürüttüklerine

inanmak isterler ve onları kontrol eden Orman Muhafızları 'na

aldırmazlar.

Redmont Şatosu’nda böyle bir şey yaşanmadığını biliyordu Will.

Ancak Halt ile Arald çok iyi arkadaştılar ve karşılıklı saygıya dayalı

bir ilişkileri vardı. Norris ile Ergell’in yolculuğuna dair sordukları

sorulara cevaben havadan sudan konuşmalara dalarak bu düşünceleri

aklından çıkardı.

~ 39 -

JOHN FLANAGAN

Ergell, onu şatoda akşam yemeğine davet ediyordu. Özür dilerken

nazikçe gülümsemeyi ihmal etmedi Will. “Belki hafta içinde

gelebilirim, lordum. Şatonuzun düzenini bozmam yakışık almaz. Ne

de olsa, bugün geleceğimi bilmenize imkân yoktu ve akşam için

hazırlıklarınızın tamamlandığına eminim.”

“Tabii, tabii. Siz yerleştikten sonra, hafta içinde yeriz,” diye

onayladı Baron. Her ne kadar çocuğu nazik bir şekilde tuzağa

düşürmeye çalışsa da Will, adamdan hoşlanmıştı. Sıcak ve tatlı bir

tebessüm takınmıştı Baron. “Size daha sonra mutfaktan bir şeyler

göndertmemizi ister misiniz?”

“Buna gerek yok, lordum. Bayan Edwina bana ağzınıza layık bir

güveç hazırlamış. Kokusuna bakılırsa, çok güzel bir akşam beni

bekliyor.”

Ergell, çocuğa gülümseyerek, “Çok iyi bir aşçı olduğu kesin,”

dedi. “Burada, şatoda çalışması için aklını çelmeye çalıştım ama

korkarım başarılı olamadım.”

Norris, çalışma masasını çevreleyen uzun sıralardan birine

oturdu. “Yani Bartell’in kulübesine taşındınız, öyle mi?”

Will, başıyla onayladı. “Evet, Savaş Ustası. Yeterince konforlu

görünüyor.”

Ergell, küçük bir kahkaha patlatarak, “Edwina’nm yemeklerini de

sayarsan öyle tabii,” diye onayladı. Ancak Norris, başını iki yana

sallıyordu.

“Buraya, şatoya taşınmanız çok daha iyi olur,” dedi. “Baron size

kendi dairenizi verecektir. Burada, ormanın içindeki köhne bir

kulübeye göre çok daha rahat edersiniz. Ayrıca size ihtiyaç

duyduğumuzda da elimizin altında olursunuz.”

- 40 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Masum sorunun ardındaki hileyi kavrayan Will, gülümsedi.

Şatoya taşınması, kontrolün usulca el değiştirmesi yönünde atılmış

ilk adım olacaktı. Hemen gerçekleşecek diye bir kural yoktu ama

özgürlüğünden vazgeçmesinin, sonradan hiç de hoşlanmayacağı bir

olaylar dizisinin ilki olma ihtimali mevcuttu. Ayrıca, ihtiyaç

duyduklarında ellerinin altında olması ifadesinde, şato yönetiminin

ondan istediği her şeyi yerine getirmesi iması gizliydi. Ergell’in onu

yakından incelediğini, yanıtını beklediğini görebiliyordu Will.

“Kulübe benim için yeterli. Öneriniz için teşekkürler, Savaş

Ustası,” dedi. “Orman Muhafızlarının konutlarını şatonun dışında

tutmaları gelenektendir.”

“Ah, evet, gelenekler,” dedi Norris, küçümseyici bir ifadeyle.

“Bazen şu ‘geleneksel’ şeylere haddinden fazla önem veri- yormuşuz

gibi geliyor.”

Norris’in sözlerini takip eden tuhaf sessizlik, Ergell’in attığı yeni

bir kahkahayla bölündü. “Haydi ama Norris, Orman Muhafızları’mn

geleneklerine ne kadar önem verdiklerini hepimiz biliyoruz. Ama

şunu da aklından çıkarma,” diye ekledi, Will’e dönerek. “Fikrini

değiştirmen halinde teklifimiz daima geçerli. Senin şu kulübe kışın

ortasında soğuk ve rüzgârlı olursa, burada seni bekleyen bir dairen

olduğunu bil.”

Hızla attığı bakış aracılığıyla Savaş Ustası’na bu konuyu daha

fazla uzatmaması gerektiğini söylemişti bile. Omuz silken Norris,

boyun eğdi. Will, onu etkilemeye çalıştıkları için onları

suçlamıyordu aslında. Ses çıkarmadan gece gündüz etraflarında

dolanıp yaptıklarını izleyen, yeterlilikleri ve faaliyetleri hakkında

Kral’a raporlar gönderen birinin ne kadar

~ 41 -

JOHN FLANAGAN

sinir bozucu olduğunu tahmin edebiliyordu. Özellikle de o kişi

onun gibi tecrübesizse. En azından kalplerini kırmadan tekliflerini

reddetmeyi başarmıştı galiba.

“Pekâlâ, öyleyse, Orman Muhafızı Treaty...” diye söze başladı

Ergell ve Will elini kaldırdı.

“Lütfen lordum,” dedi, “bana yalnızca Will derseniz memnun

olurum.”

Nazik bir jestti bu. Bu sözleriyle, ona hitap ederken Baron’un

unvanım kullanmaya devam edeceğini de belirtmiş oluyordu Will.

Ergell, Will’in o dakikaya kadar görmediği kadar sıcak bir ifadeyle

gülümsedi. Çocuğun yaptığı jesti fark etmişti adam.

“Öyle olsun o zaman. Aslında ben de iki gün sonra resmi bir hoş

geldin yemeği ayarlayalım mı diyecektim, ne dersiniz? Hem

aşçıbaşına uygun bir şeyler hazırlaması için yeterli zamanı da vermiş

oluruz.”

“Ve hepimiz, yeterli zaman verilmediği takdirde aşçıba- şıların

hayatı bizlere nasıl zindan ettiklerini biliyoruz,” dedi pişmanlıkla

gülümseyen Norris. Will de karşılık olarak gülümsedi. Dünyadaki

bütün aşçıbaşılar birbirine benziyor sanırım, diye düşündü. Odadaki

gergin hava, oldukça yumuşamıştı.

“Eğer başka bir şey yoksa lordum, ben izninizi isteyeceğim,”

dedi Will. Ergell başıyla onay verdi ve Norris yeniden ayağa kalktı.

“Elbette, Will,” dedi Baron. “Kulübede bir ihtiyacın olursa,

Gordon’u haberdar edersin.” Gordon, Will’i çalışma odasına alan

teşrifatçıydı.

Duraksayan Will, usulca sordu: “Atama emrim elinizde,

~ 42 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

efendim.” Masanın üstündeki parşömen tomarını işaret etti. Ergell,

başını birkaç defa salladı.

“Evet, evet. Onu birazdan etraflıca inceleyeceğime emin

olabilirsin.” Gülümsedi. “Ama senin bir dolandırıcı olmadığına

eminim.” Karşılık olarak Will de gülümsedi. Kurallara göre,

Ergell’in Will belgeyi ona sunduğu anda mührü kırması ve emri

okuması gerekirdi. Seacliff Baronluğu’nda bu konular pek

umursanmıyor galiba, diye geçirdi aklından. Ya da o detaylar

konusunda aşırı titizlik gösteriyordu.

“Pekâlâ lordum,” diyerek Norris’e dönen Will, “Savaş Ustası,”

dedi ve şövalyeyle bir kez daha el sıkıştı.

“Aramıza katılmanız memnuniyet verici, Orman Muhafızı,” dedi

Norris.

“Will,” diye hatırlattı Will, gülümseyerek. Savaş Ustası başını

salladı.

“Aramıza katılmanız memnuniyet verici, Will,” diye düzeltti

sözlerini. Baron’u başıyla hafifçe selamlayan Will, arkasını döndü

ve odadan çıktı.

Sfi» ------------ İS~

Kulübeye döndüğünde, köpeği bıraktığı yerde buldu. Çoktan

uyanmış olan hayvan, Will içeri girerken kuyruğunu iki üç kez

zemine vurdu. Will, masanın üstündeki, içi et suyuna çorbayla dolu

kâseyi fark etti. Kâsenin altına, üzerinde kaba bir köpek resmi

bulunan küçük bir parşömen parçası sıkıştırılmıştı. Edwina’mn işi

olmalı, diye düşündü. Hâlâ sıcak olan çorbayı köpeğin önüne, yere

bıraktı. Dikkatle ayağa kalkan hayvan,

. 43

_

JOHN FLANAGAN

topallayarak kâseye vardı ve dilini şapırdatarak mamasını yemeye

başladı. Will, kulaklarını okşadığı hayvanın böğründeki yaraya bir

göz attı. Dikişler yerli yerindeydi.

“Edwina bu kâğıdı bıraktığı için şanslısın, kızım,” dedi. “Yoksa

yanlışlıkla akşam yemeğini yiyebilirdim.”

Köpek, lezzetli çorbayı içmeye devam ediyordu. Oda, gerçekten

de iştah açıcı bir kokuyla dolmuştu. O anda Will’in boş midesi

guruldadı. Ocağın üstüne koyduğu güvecin ısınmasını beklerken,

Edwina’nın bırakmış olduğu küçük ekmek somu nundan bir dilim

kesip iştahla çiğnemeye başladı.

Sonraki günler su gibi akıp giderken, Will de yeni ortamına

alışıyordu.

Ergell’in şatonun yemek salonunda onun için verdiği hoş geldin

yemeği, oldukça keyifli geçmişti. Resmi bir davet olduğundan,

yemeğe Silahtar, Ahırcıbaşı, Başkâtip ile şatoya bağlı tüm

şövalyeler ile hanımları da katılmıştı. Will, bir sürü isim ve yüz

nedeniyle kendisini ilk defa çıktığı bir tiyatro sahnesindeymiş gibi

hissetmişti

ama

takip

eden

haftalarda

tanıştığı

herkesi

hatırlayacağını ve her birinin kişisel özelliklerini bir tarafa n ot

edeceğini biliyordu. Şato ahalisine gelince, yeni Orman Muhafızı ile

tanışmaya can atıyorlardı. Will, şöhretinin onun bir adım önünden

gittiğinin farkındaydı.

Orman Muhafızları Birliği’nin en şöhretli ve saygıdeğer

üyelerinden biri olan Halt’un eski çırağı Will, ünlü olmanın keyfini

daima çıkarırdı. Aynı zamanda, beş yıl kadar önce krallığa saldıran

Yağmur ve Gece Dağlan’nın Lordu, kötü kalpli Morgarath’ın gizli

planlarını açığa çıkarıp onu engelleyen kişi de oydu. Sonrasında da

Skandiyalı deniz kurtlarına tutsak düşen Prenses Cassandra’nın

muhafızı olarak hizmet

~ 45 ~

JOHN FLANAGAN

vermişti. O fasıl, Doğu Stepleri’nin vahşi süvarileri Temuçi- lere

karşı verilen büyük bir savaşla sonuçlanmış ve nihayet Araluen ile

Skandiya arasında bir barış anlaşması imzalanmıştı. Anlaşma,

geçerliliğini bugüne dek korumuştu.

Aslında, bugünlerde kullandığı -Will Treaty- ismini, Hal-

lasholm Anlaşması ’nin imzalanmasındaki payına borçluydu.

Redmont Şatosu’nda bir yetim olarak büyüyen Will’e çocukken bir

soyadı verilmemişti çünkü.

Dolayısıyla insanların genç görüntüsü karşısında şaşırma ları ve

hatta bazı durumlarda, çocuğu başka bir Orman Muhafızı ile -yaşça

daha büyük ve boylu poslu olması gereken birisiyle- karıştırdıklarını

sanmaları, son derece doğaldı. Halt’un yanında geçirdiği yıllar

boyunca Will, düzensiz saçları saks bıçağıyla kesilmiş gibi duran,

kır sakallı, kısa boylu adamı görenlerin yüzlerinde beliren o

inanmazlık ifadesine sık sık tanık olmuştu. İnsanlar, kahramanlarının

hayallerinde canlandırdıkları vücut ölçülerine sahip olmasını

bekliyordu. Çoğu Orman Muhafızı’nın ufak tefek, kaslı, çevik ve

atik olması, genel inanışa ters düşüyordu.

Yeni komşularıyla tanışan Will de benzer şekilde şaşkınlık, hatta

hayal kırıklığı dolu ifadelerle karşılaşmıştı - özellikle de şatonun

hanımları arasında. Seacliff, tahmin ettiği üzere sessiz sakin bir

yerdi ve şöhretli bir kişinin -Kral Duncan’m, kızını koruduğu için

bizzat teşekkürlerini sunduğu bir kişinin- şatoya gelecek olması,

baronlukta büyük bir beklenti yaratmıştı. Gerçekler onların

beklentilerine uymuyorsa ben ne yapayım, diye geçirmişti Will

aklından.

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Kendi adına, Seacliff’de kalmaya devam ettikçe, hayal kırıklığı

da artıyordu. Seacliff, Krallığın hoş bir bölgesinde kurulmuş,

sevimli bir baronluktu. Ancak barış dolu ve güvende geçen yıllar,

şato garnizonunu dikkatsiz ve ihmalkâr hale getirmişti. Bu tür bir

ihmalin faturası, yalnızca Baron ve Savaş Ustası’na kesilebilirdi. Bu

durum Will’i tuhaf bir konuma sokuyordu, zira iki adamdan da

hoşlanıyor ve ikisine de saygı duyuyordu. Ancak Ergell’in

şövalyeleriyle askerlerinin savaşa hazırlık ve eğitim açısından

gereken seviyenin çok altında oldukları da yadsınamaz bir gerçekti.

Günler boyu, bu konuyu yanlış anlaşılmadan Baron’un dikkatine

sunmanın yollarını aradı. İşlerin biraz fazla rahat yürütüldüğüne dair

imalarda bulundu. Ancak Ergell ile Norris, Will’in sözlerine gülüp

geçiyor, Will’in sözlerini Seacliff’deki rahat ve keyifli yaşam

tarzına yönelik iltifatlar olarak algılıyorlardı.

Krallığa bağlı olan tüm baronların, Kral’ın baronluktaki barışını

korumak amacıyla belli miktarda atlı şövalye ve asker beslemesi

gerekiyordu. Savaş esnasında tüm şatolar askerlerini Kral’ın

ordusuna,

Kral

Duncan

ile savaş konseyinin yönetimine

gönderirlerdi. Redmont gibi büyük bir baronluğun beslemesi

gereken süvari ve piyade sayısı, birkaç yüzü buluyordu. Küçük

baronluklardan biri olan Seacliff’den ise, yarım düzine şövalye,

Savaş Okulu’nda on savaşçı çırağı ve yirmi beş kişilik bir asker

gücüne sahip olması bekleniyordu. Üyeleri köylü ve çiftçilerden

seçilen on beş kişilik düzensiz okçu birliği de ihtiyaç halinde bir

araya geliyordu.

Birkaç haftadır Seacliff’de bulunan Will, henüz şövalye ve

askerlerin katıldığı resmi bir eğitime şahit olmamıştı. Gelişi

- 47 -

JOHN FLANAGAN

güzel de olsa atış talimi yapılıyordu, ama gerçek bir eğitim ve idman

-savaşçıların formda kalmaları için gerekli olan türden- söz konusu

bile değildi. Üstüne üstlük, Sör Norris ile iki kıdemli şövalyenin

gözetimindeki Savaş Okulu çırakları baştan savma bir eğitim alıyor

ve Will’in tecrübesiz gözleri bile çocukların beceri seviyelerinin

diğer Savaş Okullarında eğitim gören çırakların gerisinde olduğunu

görebiliyordu.

Seacliff’in üstün başarı gösterdiği tek alan, mutfaktı. Aşçıbaşı

Rollo, gerçekten de usta bir aşçıydı ve yetenekleri, uzun süredir

Krallığın gözdesi olan Redmontlu Chubb Usta ile boy ölçüşecek

seviyedeydi. Belki de sorunun nedenlerinde n biri budur, diye

düşündü Will. Seacliff’de hayat fazlasıyla yerleşik, fazlasıyla

olaysızdı.

Genele bakıldığında, gereğinden fazla konforlu olduğu söy-

lenebilirdi.

Bununla birlikte, çocuk anakaraya birkaç kez seyahat etmiş ve

şatodan at sırtında bir günlük mesafede bulunan diğer köy ve

mezraları ziyaret etmişti. Ziyaretlerin çoğunda bir Orman Mu hafızı

olarak sahip olduğu otorite sembollerini -gri yeşil benekli pelerini,

uzun yayı ve kendine has çifte bıçak kınını- kaldırmış ve gezgin bir

rençber kılığına girmişti. Köylülerin dillerinin gizemli bir Orman

Muhafızı Birliği üyesindense isimsiz bir gezginin yanında daha rahat

çözüldüğünü fark etmişti. Will, Seacliff Baronluğu’nda her şeyin çok

da yolunda gitmediğini sezmişti. Şatodaki hayat yeterince

konforluydu belki ancak etraftaki mezra ve çiftliklerde durum pek

öyle değildi.

Ortalıkta yalnız gezginleri soyan eşkıya ve haydutlara dair

söylentiler dolaşıyordu. Yabancıların yollarının kesildiği ve

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

bazen ortadan kaybolup kendilerinden bir daha haber alınama -

dığından söz ediliyordu. Bu hikâyeler, aslında yalnızca söylentiden

ibaretti. Will, tekdüze bir yaşam süren taşra halkının, sıra dışı

gözüken her konuyu abartmaya meraklı olduğunun farkındaydı. En

azından içlerinde gerçeklik payı bulunduğunu anlayacak kadar çok

çalınmıştı kulağına bu söylentiler. Birçok hikâyede Buttle adının

geçtiğine kulak misafiri olmuştu. Hikâyeyi anlatan kişiler,

çoğunlukla korkarcasma tereddütlü bir ifade takınıyordu.

Olumlu gelişmeler de yok değildi. Her geçen gün gücünü

toplayan köpeğin böğründeki yara, neredeyse tamamen iyi leşmişti.

Artık rahatça hareket edebildiğinde, Will, onun henüz büyüme

aşamasındaki, küçük bir köpek olduğunu fark etmişti. Ancak

sınırları koruyan çoban köpekleri, sadakatleri ve zekâları sayesinde

son derece haklı bir şöhret edinmişlerdi. Köpek, Will ile Çekici’nin

daimi bir yoldaşı olup çıkmıştı; gün boyunca midillinin peşinden

amaçsızca koşturabiliyordu.

Siyah-beyaz yabancının varlığı, ilk başta Çekici’yi yalnız ca

eğlendiriyormuş gibi görünse de haftalar ilerledikçe, hayvanın

arkadaşlığından ve Will bölgeyi incelerken geceleyin kurdukları

kamplarda takındığı ihtiyatlı tavırlarından çok hoşlanmaya

başlamıştı. Çekici, Will adına gözcülük yapmaya alışkındı; tüm

Orman

Muhafızı atları bu yönde eğitilirdi. Köpek de

Çekici’ninkinden bile hassas olan koku alma hissiyle kendiliğinden

benzer bir role soyunmuştu. Genç efendilerine olan sadakatleri

sayesinde aralarında bir bağ kurulan iki hayvan, birbirlerinin

yeteneklerini kavrayarak hızla arkadaş olmuşlardı.

Dananın kuyruğu, Will’in Seacliff’e varışından üç hafta sonra

koptu; en azından Baron’un yetersiz eğitim gören kuv

- 49 -

JOHN FLANAGAN

vetleri açısından. Bir öğleden sonra Will, uzun yayına yaslanmış,

kılıç idmanı yapan Savaş Okulu çıraklarını izliyordu. Pelerini ile

kukuletasına sarınmış bir halde idman sahasındaki küçük ağaçlığın

gölgelerine sığınmıştı. Kılını bile kıpırdatmadığı için görünmesi

olanaksızdı. Hareketsiz durması gerektiğinin bilincine çoktan varmış

olan köpek, burnunu patilerine yaslamış, yan taraftaki uzun otların

içinde yatıyordu. Yalnızca arada sırada kulakları seğiriyor ya da

Will’in ona bir işaret verip vermediğini kontrol etmek için gözlerini

yana çevirmekle yetiniyordu.

Çıraklarla kılıç ustasını izleyen Will’in kaşları çatılmıştı.

Çocukların hamleleri -teknik olarak- doğruydu. Ancak onu

endişelendiren, ortamdaki isteksizlik ve dövüşçülerin işlerine

yeterince sarılmamalarıydı. İdman, yalnızca bir idmandan ibaretti,

daha fazlası değildi. Çıraklar daha ötesini, aldıkları eğitimin temsil

ettiği değerleri göremiyorlardı. Artık Araluen’deki Kral’ın

maiyetinde bir şövalye olan eski dostu Horace, çıraklığı sırasında

tüm bu hamleleri sayısız kez talim etmişti. Fakat Horace eğitime

tutkuyla katılır ve öğrendiği hamleleri düşünmeden ya da işin içine

iradesini katmadan pürüzsüz bir şekilde sıralardı. Çünkü bunun

savaş sırasında hayatla ölüm arasındaki farkı oluşturacağını bilirdi.

Horace’ın içgüdüsel, kusursuz hassasiyetinin, Hallasholm Savaşı

esnasında Will’in hayatını en az bir kez kurtarmışlığı vardı.

İdman grubunu izleyen Will, çırakların hiçbirinde benzer

içgüdüleri ve ısrarcılığı göremiyordu. Daha da kötüsü, eğitmenlerin -

tam teçhizatlı şövalyelerin- durumu da farklı değildi. Kaşlarını çattı.

Seacliff’de işlerin nasıl yürüdüğüne dair ilk raporunu, bir hafta

içinde Orman Muhafızı karargâhına gön

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

dermesi gerekiyordu. Raporun olumsuzluklarla dolu olacağını

şimdiden görebiliyordu.

Sesleri duyduğunda, haberci henüz görüş alanına girmemiş ti.

Birkaç saniye sonra, şatonun aşağısındaki ağaçların içinden koşarak

çıkan ve dikkat çekmek için ellerini sallayarak bağırıp çağıran iri

kıyım adamı fark etti. Söylediklerini seçemiyordu ama adamın

sesinden ve vücut dilinden tehlikeli bir durum olduğu anlaşılıyordu.

Bunu köpek de sezmişti. Hafifçe hırladı ve birden alarma geçerek

yarı yarıya ayaklandı.

“Sessiz ol,” diyerek hayvanı uyardı Will. Bunun üzerine köpek,

itaatkârlıkla sustu. Diğerlerinin de bağırarak onlara doğru koşan

adamı görmesi üzerine idman sahasındaki kılıç sesleri birden

kesilivermişti.

Will, adamın söylediklerini duyabiliyordu artık.

“Deniz kurtları! Deniz kurtları!”

Geçmişte asırlar boyunca Araluenlilerin kanının donmasına ne-

den olan kelimelerdi bunlar. Deniz kurtlan, kuzeydeki buzla kaplı

çam ormanlarıyla dolu ülkelerinden gemileriyle yola çıkıp Araluen,

(îalya ve yarım düzine ülkenin daha huzur dolu, şirin kıyı şehirlerini

yağmalayan Skandiyalı baskıncılara verilen isimdi. Kocaman,

boynuzlu miğferleri ve devasa savaş baltalarıyla korkunç yıkımlara

neden olan Skandiyalılar ile kurt gemileri, köylülerin kâbusuydu.

Araluenli köylüler hariç. Dört yıl önce seçilen Skandiya Yüce

Kontu Erak Starfollower’in* Araluen ile imzaladığı anlaşmada,

Skandiyalılarm Araluen Krallığı’na düzenli saldırılan, katı ifadelerle

yasaklanmıştı. Ancak anlaşma, kısıtlama

* İng. Yıldızkovalayan. (Ed.N.)

- 51 ~

JOHN FLANAGAN

konmadığı halde bireysel baskınların da sonunu getirmişti. Erak

baskınları

tamamen

yasaklayamamıştı

ama

bu

durumu

onaylamadığı, ülkesini Temuçi istilasından kurtaran küçük Araluenli

grubuna namus borcu bulunduğu herkesçe biliniyordu. Ve Erak’ın

bir şeyi onaylamaması, çoğunlukla o şeyin gerçekleşmeyeceğinin

garantisi olurdu.

Tökezleyerek çığlıklar atan adam, nefes nefese idman sahasına

girdi. Kıyafetine bakılırsa bir çiftçi olmalıydı.

“Skandiyalılar,” dedi nefes nefese,“ Deniz... kurtları... Bit- teroot

Deresi’ndeler... Skandiyalılar...”

Göğsü ve omuzları harcadığı enerji nedeniyle körük gibi inip

kalkan adam, bitkin bir şekilde çitlere yığıldı. Sahayı koşar adım

geçen Sör Norris, adamın karşısına çıktı.

“Neler oluyor?” diye sordu. “Skandiyalıları mı gördün? Demek

buradalar, ha?”

Sesinde endişeli bir inanmazlık tonu gizliydi. Will, emrindeki

adamların tüm eğitim eksikliğine rağmen, Norris’in bir profesyonel

olduğunu biliyordu. Seacliff’in keyfini çıkardığı yıllar boyunca

dikkatsizleşip gevşemişti belki ama şimdi, gerçek bir tehlikeyle yüz

yüze geldiğinde, başının dertte olduğunu kavrayacak kadar tecrübe

sahibiydi. Askerleri ise gerçek bir tehdide karşı koyacak durumda

değildi.

Koşarak geldiği yönü işaret eden çiftçi, söylediklerini doğ-

rulamak istercesine başını sallıyordu.

“Skandiyalılar,” diye tekrarladı. “Onları Bitteroot Deresi’nin

denize döküldüğü yerde gördüm. Yüzlercesini!” Bunun üzerine

etrafına toplanmış olan çırak ve şövalyelerden endişeli bir mırıltı

yükseldi.

- 52 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Kesin!” diye bağırdı Norris. O sırada onlara görünmeden

yaklaşan Will, doğrudan çiftçiye hitap etti.

“Kaç tane kurt gemisi var, görebildin mi?”

Orman Muhafızı’nın varlığını fark eden çiftçinin yüzü, sıkıntıyla

gölgelendi.

“Bir tane,” dedi. “Kocamandı, pruvasında da kocaman bir kurt

kafası vardı! Açık seçik gördüm.”

Etrafındakilerden bir kez daha korku dolu mırıltılar yükseldi.

Norris öfkeyle başını çevirince, anında sustular. Will, Savaş Ustası

ile göz göze geldi.

“Tek gemi,” dedi. “En fazla kırk adam demektir.”

Norris başıyla onayladı. “Güvertede nöbetçi bırakmaları halinde

otuz.”

Rahatlamalarını sağlayacak bir gelişme değildi bu. Seacliff

Adası’na

salınan

otuz

başıbozuk

Skandiyalı,

neredeyse

durdurulamaz bir güç demekti. Norris’in emrindeki savunma gücünü

oluşturan eğitimsiz, yetersiz askerlerle paslanmış şövalyeler, vahşi

korsanlara direnç gösteremezdi ve Norris de bunun farkındaydı. Bu

durumun sorumlusunun bizzat kendisi olduğunu fark eden Savaş

Ustası, tembelliğine lanet etti. Harekete geçme sorumluluğu

omuzlarına binmişti. Öte yandan emrindeki adamların hayatları da

onun sorumluluğundaydı. Onları savaşa hazır, öfkeli Skandiyalılarm

karşısına çıkarmak, ölüm fermanlarını imzalamakla eşdeğerdi.

Will, şövalyenin içine düştüğü mesleki ve ahlaki açmazı

hissedebiliyordu.

“Yine de sayıca sizden çok üstünler,” dedi. Eli silah tutan toplam

yirmi beş askerleri vardı. Ancak bu kadar kısa süre

~ 53 -

JOHN FLANAGAN

de, Norris yirmi tanesini bile toplayabilse şanslı sayılırlardı. En iyi

ihtimalle üç ya da dört şövalyesini de hazır edebilirdi. Çıraklara

gelince, Skandiyalı balta ustalarından oluşan bir gücün karşısına

deminden beri izlemekte olduğu dağınık grupla çıkmanın düşüncesi

bile Will’in tüylerini diken diken ediyordu.

Norris, duraksadı. Tüm soylular gibi imtiyazlı bir hayatı vardı.

Ancak onunkisi, böyle anlarda karşılığı verilen türden bir imtiyazdı.

Şimdi, tam da ona en çok ihtiyaç duyulan anda hazır değildi, eline

bakan insanları koruma yetisi yoktu.

“Adamlarını ölüme götürmene gerek yok,” dedi Will usulca,

yalnızca Savaş Ustası’nın duyacağı şekilde. Norris’in eli,

kemerindeki kılıcın kabzasına gidip geliyordu.

“Bir şeyler yapmalıyız...” dedi belli belirsiz.

Will, hafifçe araya girerek, “Yapacağız da,” dedi adama.

“Köylüleri taşınabilir eşyalarıyla birlikte şatoya sokun. Hayvanları

dışarıya, tarlalara salıverin. İyice dağıtın ki Skandi- yalılar

peşlerinden koşmak zorunda kalsın. Adamlarını silahlandır ve

hazırla. Ve Rollo Usta’ya hızlı bir ziyafet masası hazırlat.”

Norris, doğru duyup duymadığından emin olamamıştı. “Zi yafet

mi?” diye sordu, şaşkın bir ifadeyle.

Will, başıyla onayladı. “Evet, ziyafet. Çok özel bir şey olmasına

gerek yok. Masaya birkaç parça yiyecek koysun, yeter. Bu sırada

ben de gidip şu Skandiyalılarla konuşacağım.”

Savaş Ustası’nın Will’in sakin bakışlarım diktiği gözleri fal taşı

gibi açıldı.

“Konuşacak mısın?” diye tekrar etti, sesi elinde olmadan

~ 54 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

yüksek çıkmıştı. “Konuşarak bize saldırmalarını nasıl engellemeyi

düşünüyorsun?”

Will, omuz silkerek, “Güzellikle rica ederim diye düşünmüştüm,”

dedi. “Sonra da onları akşam yemeğine davet edeceğim.”

- 55 -

itteroot Deresi, adanın doğu kıyısından okyanusa dökülü-

B yordu. Suyun kıyısına doğru bel vermiş çok sayıda ağaç

tarafından gizlenen -kurt gemisi büyüklüğündeki bir nesne

için bile- korunaklı bir noktada yer alıyordu. Kıyıya dek derin-

liğini kaybetmeyen su, baskıncıların karaya çıkışları için ideal

bir nokta oluşturmuştu. Çekici’yi ormanın içindeki dolambaçlı

patikadan dereye doğru sürmekte olan Will’in kulağına, arka-

sından gelen toynak sesleri çalındı.

Atını bir topuk darbesiyle durdurup arkasına döndüğünde, savaş

atına binmiş dörtnala onu takip eden Sör Norris’i gördü. Tepeden

tırnağa zırhlara bürünmüş ve silahlanmış Savaş Ustası’nın boz

renkli kocaman savaş atı, çelik naili toynakları tıkırdadıkça bir toz

bulutu çıkararak ilerliyordu. Yolun yan tarafında Çekici’ye ayak

uydurarak sessizce ilerleyen köpek, efendisi durunca karınüstü

uzanmış ve başını merakla yana eğerek yaklaşmakta olan atla

binicisini izlemeye koyulmuştu.

Norris, Will’in yanına gelince dizginlere asıldı. Savaş atı

Çekici’den en az dört karış daha uzundu ve binicisiyle birlik-

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

te tepelerinde bir kule gibi yükseliyordu. Will, başıyla adama selam

verdi.

“Sör Norris,” dedi. “Sizi buralara hangi rüzgâr attı böyle?”

Norris duraksadı. Will, onun ne söyleyeceğini çok iyi biliyordu.

Birkaç saniyelik kararsızlığın ardından Norris konuşmaya başladı.

“Bunu tek başına yapmana izin veremem, Orman Muhafızı,” dedi,

sesinden kendini suçladığı belliydi. “Hazırlıksız olmamız benim

suçum. İpin ucunu bıraktığımın farkındayım. Beni kurtarmak için

başını derde sokmanı istemem. Seninle geleceğim.”

Will, düşünceli bir ifadeyle başını salladı. Bu sözleri söy lemek

cesaret isterdi; ona Skandiyalılarm yanına kadar eşlik etme kararı da

öyle. Savaş Ustası’na bir kez daha saygı duyduğunu hissetti. Belki de

buradan paçayı kurtarırsak işler yoluna girebilir, diye düşündü.

Baskıncı bir kurt gemisinin topraklarına yanaşması, Seacliff

Baronluğu’nun hazırlıksız olduğunu açık etmişti. Skandiyalılar,

Will’in şu ana dek dile getirdiği tüm eleştirilerden daha etkili

olmuştu.

“Teklifiniz için teşekkür ederim,” dedi şövalyeye, “ama bunu tek

başıma halletmem daha doğru olur.”

Savaş Ustası’nın yüzüne kan hücum ettiğini fark edince adamın

öfkesini dindirmek için hızla elini kaldırdı. “Cesaretiniz ya da

yeteneklerinizden şüphe ediyor değilim,” diye ekledi. “Tam tersine.

Ancak bu işi tek başıma halletme şansımın daha yüksek olduğunu

düşünüyorum.”

“Hepsiyle tek başına dövüşmeyi planlamıyorsun herhalde?” diye

sordu Norris.

~ 57 ~

JOHN FLANAGAN

Dudaklarına minik bir tebessüm yayılan Will, başını iki yana

salladı. “Becerebilirsem onlarla savaşa girmemeyi planlıyorum,”

dedi. “Ancak şu kocaman atınızın üzerinde zırhlar içinde karşılarına

çıkarsanız, bu şansı kaçırabilirim. Bir düşünün.” Norris itirazını

dillendiremeden devam etti. “Skandiya- lılar, sizi gördükleri anda

hiç düşünmeden üzerimize çullana- caktır, savaşa hazırlandığınız her

halinizden belli oluyor.” Norris alt dudağını ısırdı. Will’in

söyledikleri kulağına mantıklı gelmişti. Genç Orman Muhafızı,

sözlerine devam etti.

“Öte yandan, tek başıma karşılarına çıkarsam, konuşmaya razı

olabilirler. Orman Muhafızlarının insanlar üzerinde huzursuz edici

bir etkisi vardır. Neyin peşinde olduğumuzu asla bilemezler,” diye

ekledi iyice sırıtarak. Norris, bunun doğru olduğunu itiraf etmek

zorundaydı. Yine de çocuğu elinde yalnızca bir yay ile otuz kişinin

üstüne gönderme konusunda kararsızdı. Onun bu tereddüdünü gören

Will, zamanının azaldığını fark ederek daha kesin bir sesle devam

etti.

“Hem işlerin yolunda gitmemesi durumunda, Çekici’nin sırtına

atlayıp kaçabilir ve dönüş yolunda birkaç tanesini avlayabilirim de.

Lütfen Sör Norris, bu şekilde hareket etmemiz en doğrusu.”

Skandiyalıların gözükmesini beklercesine patikaya bir göz attı;

kumsaldan yukarı çıkan başka bir yol olmadığı için o taraftan

geleceklerini biliyordu. Norris, birden kararını verdi. Hafif, çevik

atının üstündeki Orman Muhafızı, gerektiğinde ormana saklanabilir

ya da Skandiyalıları geride bırakıp şatoya çekilebilirdi. Deniz

kurtları nadiren yay ya da farklı menzilli silahlar kullanırdı.

“Pekâlâ,” dedi bineğini çevirerek. Will, atını mahmuzla-

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

yıp geldiği yoldan beceriksizce geri dönen şövalyeyi teşekkür

edercesine selamladı.

Toynak sesleri hafiflerken, Will de etrafındaki araziyi de-

ğerlendiriyordu. Patika, bulunduğu noktada her yöne doğru elli

metre kadar genişliyordu; geriye dikilmiş ağaçlar, düz zeminde bir

açıklık oluşturmuştu. Skandiyalılarm karşısına çıkmak için uygun bir

alandı. Gerek duyması halinde savaşçıları geride tutabilir ve taktik

manevralarını uygulayabilirdi.

Atını yaklaşık on iki adım geriletip, patikanın ortasında durdu.

Yüzükoyun otlara uzanmış olan köpek, koşarak yanma geldi ve

kendini bir kez daha yere bıraktı. Will, başını kaldırıp güneşe bir

göz attı. Hafifçe arkadan vuran güneş, Skandiyalılarm görüşünü

engelleyecekti. Bu işime yarayacak, diye düşündü. Pelerininin kaim

kukuletasını başına geçirdi ve uzun yayını kolayca eline alabileceği

şekilde eyer topuzuna yerleştirdi. Fazla tehditkâr bir görüntü

çizmiyordu ama Skandiyalılarla karşılaşmaya hazırdı.

Çekici’nin kulaklarının seğirmesinin ardından bir saniye

geçmeden, köpekten bir uyarı hırıltısı geldi. Will, dönemeçteki

ağaçların altında gölgelerin hareketlendiğini görebiliyordu.

“Tamam,” dedi yoldaşlarına. “Sakin olun.” Eyeri gevşetip

arkasına iyice yaslanarak Skandiyalıları beklemeye başladı.

Kurt Dumanı'nm kaptanı olan Gundar Hardstriker*, öğlen

güneşinin altında ağaçların gölgesinden çıktı. Arkasında, yirmi yedi

Skandiyalı savaşçı, çift sıra halinde uygun adım yürüyordu. Ormanın

loşluğuna alışmış gözleri güneşten hafifçe kamaşan Gundar,

önlerindeki yolda tek başına dikilmekte olan şekli görünce

şaşkınlıkla durdu.

* İng. Taşçatlatan. (Ç.N.)

~ 59 ~

JOHN FLANAGAN

Gördüğü kişi, bir şövalye ya da savaşçı değildi. Küçük, tüylü bir

atın üstüne oturmuş, ince yapılı bir çocuktu. Uyluk hizasındaki uzun

yayı neredeyse gelişigüzel denecek bir biçimde tutuyordu ama

görünürde başka bir silahı yoktu. Ne bir balta ne bir kılıç ne gürz ne

de bir sopa. Arkasında duraklayan adamları, yürüyüşü neyin

geciktirdiğini görebilmek için patikanın iki tarafına yığılmaya

başlamışlardı.

“Bir Orman Muhafızı,” dedi Kurt Dumanı'nin pruva kürekçisi Ulf

Oakbender*. Gundar, adamının haklı olduğuna karar verdi. Yoldaki

atlının neredeyse tam arkasından parlayan güneş nedeniyle, Orman

Muhafızı’nın benekli pelerinini görememişti. Şimdi, gözleri ışığa

alışınca, kendi başlarına parıldayıp hareketleniyonnuş gibi görünen

tuhaf, düzensiz şekilleri seçebiliyordu.

“Tünaydın,” dedi berrak bir ses. “Sizin için ne yapabiliriz

acaba?”

Gundar’ın duraksamasına neden olan şey, konuşmacının gencecik

sesi kadar geleneksel Skandiya selamlaşma ifadesini kullanmış

olmasıydı. Arkasından, en az onun kadar şaşırmış olan adamlarının

mırıltılarını duydu. Karşılarına çıkanların ya direnç göstennelerini ya

da kaçmalarını bekliyorlardı, kibarlıkla soru sormalarını değil.

Bir şekilde önceliği kaybettiğini fark eden Gundar, öfkeyle

seslendi. “Kenara çekil! Kenara çekil, kaç git ya da dövüş.

Umurumuzda değil. Senin seçimin.”

Gundar’ın ileri atılmasıyla at sırtındaki şekil de hafifçe doğruldu.

“Daha fazla ilerleme.” İçine otoriter bir ton karışan sesi,

* İng. Meşebükücü. (Ç.N.)

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

tereddütsüz çıkıyordu artık. Arkasından, Ulf’un usulca konuş tuğunu

duydu Gundar.

“Dikkatli ol, Gundar. Bu Orman Muhafızları şeytanın ta kendisi

gibi nişan alıp ok atabilirler.”

Ulf’un uyarısını duymuşçasına devam etti Orman Muhafızı.

“İlerlemeye devam etmeniz halinde iki adım daha atamadan

ölürsünüz. Hem hadi önce biraz konuşalım, ne dersiniz?”

Adamlarının ona diktikleri bakışların farkında olan Gun dar, mağrur

bir ifadeyle homurdanarak süvariye doğru ilerlemeye başladı. Bir an

için ön tarafında belli belirsiz bir hareketlenme oldu. Olayı

sonradan hatırladığında, o ana dair hiçbir şey hatırlamadığını fark

edecekti. Pelerinin üstündeki parıltılı ve alacalı garip şekiller

gözlerini kamaştırmış ve Orman Muhafızı yıldırım hızıyla hareket

etmişti. Fıss-tonk! diye yırtıcı bir ses duyulmuş ve hemen

arkasından, ayaklarının arasında yere saplanmış, titrek bir ok

peydahlanmıştı. Gundar, hızla geri çekildi.

“Seni iki gözünün ortasından da vurabilirdim,” dedi süvari.

Gundar bunun doğru olduğunu biliyordu. Omzuna yatırdığı savaş

baltasını indirdi ve keskin kısmı yere değecek şekilde kabzasına

yaslandı.

“Ne istiyorsun?” diye sorunca, pelerinli şekil omuz silkti.

“Yalnızca dostlar arasında sıcak bir sohbet. Hallasholm

Anlaşması’nın yürürlükten kalktığını bilmiyordum.”

“Anlaşma bireysel baskınları yasaklamıyor,” diye yanıt verdi

Gundar. Pelerinli suretin başını salladığını görür gibi olmuştu ama

başını gizleyen kukuleta nedeniyle yabancının hareketleri

anlaşılmıyordu.

- 61 ~

JOHN FLANAGAN

“Açık açık yasaklamıyor,” dedi Will. “Ancak Erak Starfollo-

wer’in, baskınları kesinlikle onaylamadığı söyleniyor. Özellikle de

dostları ve onlara ait mülkler söz konusu olduğunda.”

Gundar, alaycı bir ifadeyle sırıttı. “Dostlar mı? Yüce Kont

dostlarını Araluenlilerin arasında aramaz!” dedi. Ancak keli meler

ağzından çıkarken, içinde bir şüphe tohumu yeşermeye başlamıştı

bile. Bir sessizlik oldu. Orman Muhafızı sorusuna doğrudan bir

yanıt vermemiş, gökyüzü ile alçak sonbahar gü neşine bir göz

atmayı tercih etmişti.

“Baskın sezonu bitmek üzere,” dedi Will sonunda. “Galya ve

İberya kıyılarını yağmaladığınızı varsayıyorum?” Tahmin etmesi

çok da zor değildi. Güney Araluen kıyılarından hiçbir baskın haberi

gelmemişti. Şimdi, önündeki grubu izlerken, adamların neden

burada karaya çıktıklarını anladığını sanıyordu Will.

“Yılın bu zamanı Beyaz Fırtına’yı geçmek zordur,” dedi,

sıcakkanlı, sakin ses tonunu koruyarak. “Sonbahar rüzgârları

yakında başlar. Kışı Skorghijl’de geçireceksiniz herhalde?”

Skandiyalıların uğradığı şaşkınlığı görebiliyordu. Liderleri

susmaları için dik bakışlarını adamlarına çevirdi.

“Skorghijl mi? Sen Skorghijl’i ne bilirsin ki?”

“Herhangi bir yerleşim merkezinden kilometrelerce uzaklıktaki

bir kara parçası olduğunu biliyorum. Buz gibi, nemli ve en ufak

konfordan, bir ot parçasından bile yoksun bir yer,” dedi Will, “ama

yine de fırtınalı havada Beyaz Fırtına’yı geçmekten iyidir.”

Sözlerinin etkisini göstermesi için durdu ve aldırmaz

- 62 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

bir sesle ekledi: “Ya da en azından, ben Kurt Rüzgârı nın gü-

vertesindeyken öyleydi.”

Bunları söyledikten sonra, işte ben etki diye buna derim, diye

aklından geçirdi Will. Kurt Rüzgârı, Erak’ın Skandiyalı- lar

tarafından Yüce Kont seçilmeden önceki gemisiydi. Lâkin bu

gerçek, çok az Araluenli tarafından bilinirdi; Skandiya gemilerinin

isimleri, gemilerin üstlerine yazılmazdı. Savaşçılar .aralarında kısık

sesle mırıldanmaya başlamışlardı. Will’in, Erak’ın gemisinin adım

bilmesi için Erak’ı tanıyor olması gerektiğini fark eden liderin

kararsızlığını, duruşundan okuyabiliyordu çocuk.

Gundar da o an aynen bunu düşünüyordu. Ancak aradaki bariz

bağlantıyı henüz kuramamıştı. Liderini kolundan yaka layan Ulf’un

aksine.

“Bu o!” dedi Ulf aceleyle. “Doğulu süvarileri yenmemize yardım

eden çocuk!”

Gundar, at sırtındaki sureti dikkatle inceledi. Beş yıl önce

Skandiyalılarla sırt sırta dövüşen çırak Orman Muhafızı’ndan söz

edildiğini duymuştu ama çocuğu hiç görmemişti. Gundar,

Temuçilere karşı verilen kısa, kanlı savaş sırasında ülkenin iç

bölgelerindeydi. Ancak Ulf, savaşın son aşamasında kalkan du-

varında yerini alan savaşçılardan biriydi. Will kukuletasını geri atıp

da zapt edilmez saçları açığa çıkınca, çocuğu tanımıştı.

“Bu o, Gundar!” dedi kaptanına ve sert bir tebessümle ekledi.

“İyi ki durmuşsun. Savaş sırasında göz açıp kapayıncaya dek beş

Temuçi süvarisini devirdiğine şahit olmuştum.”

Ulf, işin bununla kalmadığını da biliyordu. Eğer karşılarındaki

bu çocuk sandığı gibi o efsanevi çırak ise, Yüce Kont’un

- 63 -

JOHN FLANAGAN

da yakın bir dostu demekti. Çocuğun topraklarına saldırmak, bir

kurt gemisi kaptanı için pek de doğru bir hamle sayılmazdı. Erak,

dostlarına olan sadakati ve onları rahatsız edenlerin başına musallat

olan öfkesiyle ünlüydü.

Pek zeki bir adam olmayan Gundar, aynı sonuca yardımcı sından

ancak birkaç saniye sonra varabilmişti. Ne yapacağını bilemeyip

duraksadı. Adamlarıyla birlikte Seacliff’e saldırma kararı

almalarının nedeni, acil ihtiyaçlanydı. Uzun, amansız kış aylarını

Skorghijl’de geçirebilmeleri için erzaka ihtiyaçları vardı. Çorak ada

kurt gemilerine güvenli bir liman sağlıyordu belki ama dağıtılan

yemek kısıtlıydı ve Kurt Dumanı’ nm, çıktıkları sefer boyunca erzak

depolayabildiği söylenemezdi. Bu halde Skorghijl’e yelken

açmaları durumunda, muhtemelen öleceklerdi. En iyi olasılıkla

açlıktan ölmenin eşiğine geleceklerdi. O nedenle Gundar ile

adamlarının bir yerleri yağmalaması gerekiyordu. Kışı geçirebilmek

için ete, una ve tahıla ihtiyaçları vardı. Ve bulabilirsek şaraba, diye

düşündü Gundar, kurumuş dudaklarını yalayarak. Dostu ya da değil,

diye zihninden geçirdi. Yüce Kont, tayfalarının iyiliğini düşündüğü

için onu suçlayamazdı.

“Uzaklaş, Orman Muhafızı!” diye seslendi bir karara vararak.

“Silahımı Skandiya’nın bir dostuna doğrultmak istemem, o nedenle

sana bu son şansı veriyorum.”

Konuşurken kocaman baltasını da kaldırmıştı. Ancak genç

adamın yüzüne oturan tebessüm, hafifçe telaşlanmasına neden oldu.

“Ne kadar naziksiniz böyle,” dedi Will tatlılıkla. “Peki,

‘uzaklaşmam’ halinde, ne yapmayı planlıyorsunuz?”

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Gundar, şatoyu ve ağaçların hemen arkasında olduğunu bil diği

köyü işaret etti.

“Yapmaya geldiğimiz şeyi,” diye ilan etti. “İstediğimizi alıp

gideceğiz.”

“Yalnızca on adamla fazla bir şey elde edemezsiniz,” dedi Will

mantıklı bir ses tonuyla. Gundar, öfkeyle homurdandı.

“On mu? Arkamda yirmi yedi adamım var benim be!”

Adamlarından onay dolu bir uğultu yükseldi ama Gundar’m da fark

ettiği üzere, homurdananların arasında Ulf yoktu.

Orman Muhafızı yeniden söz aldığında, bu kez o tatlı, man - lıklı

ses tonundan eser yoktu. Soğuk ve sert bir sesle konuştu.

“Şatoya daha yolunuz var,” dedi Will. “Ok kılıfımda yirmi üç,

eyer çantamda da bir düzine okum bulunuyor. Önünüzde tamamı ok

menzilindeki şu ağaçların içinden olmak üzere- daha birkaç

kilometrelik yolunuz var. Kötü bir nişancı da olsam adamlarının

yarıdan fazlasını öldürebilirim. O zaman garnizonla yüz yüze

geldiğinizde yalnızca on adamın kalmış olur.”

Gundar’ın gözleri, farkında olmadan ağaçlara çevrilmişti. ()rman

Muhafızı’nın haklı olduğunu anlamıştı. Çocuk, ormanda izini

kaybettirip şatoya giden yolda üstlerine düzenli bir şekilde ok

yağdırabilirdi.

“Peşime takılmanız halinde işimi daha da kolaylaştırmış

olursunuz,” diye ekledi Will. Gundar, bıyık altından öfkeyle

küfretti. Çocuğun at sırtında oluşuna bir de ağaçların arasında

)>.örünmeden dolanabilme yeteneği eklendiğinde, küçük Skan-

ıliya kuvvetini darmadağın edinceye kadar takipten kaçabilir miş

gibi duruyordu. Kurt gemisi kaptanı, içinde kabaran öf

- 65 -

JOHN FLANAGAN

keyi hissetti. Seçeneği kalmamış, bu adada tuzağa düşmüştü. Öte

yanda köye baskın yapmazlarsa, adamlarıyla açlıktan öleceklerdi.

Ancak baskını yapmaları halinde, çoğunun hayatını kaybedeceği

belli olmuştu. Adamı dikkatle izleyen Will, doğru anı, savaşçının

içinde kaynayan öfkenin hüsran dolu bir saldırı emrine

dönüşmesinden hemen öncesini bekledi.

“Ya da,” dedi, “belki de bir anlaşma yapabiliriz.”

~ 66 -

64/^ eliyorlar!”

^ Gözcünün çığlığı, Seacliff Şatosu’nun en yüksek ku-

lesinde çınlamıştı. Baron Ergell, ışıktan kamaşan gözlerini kı sarak

adamın işaret ettiği tarafa çevirdi.

Ağaçların içinde beliren bir grup Skandiya savaşçısı, şato yu

çevreleyen açık alana çıkmıştı. Liderlerinin yanında bir de süvari

vardı. Grubun önünde de siyah-beyaz bir köpek ilerliyordu.

“Onlarla konuştu mu demiştin?” diye sordu Ergell. Liderinin

yanında, siperlerin üstünde bekleyen Norris başıyla onayladı. Will’i

patikada yalnız bıraktıktan sonra uzaklaşmamış, ihtiyaç duyması

halinde yardımına koşmak için Skandiyaldarla konuşmasını

dinlemişti.

“Evet. Yolun ortasına gelip onlarla konuştu. Onları uyarmak için

bir ok attığını gördüm; daha doğrusu, göremedim,” diye ekledi,

kendi kendini düzelterek. “Çok... ani oldu. Şu Orman Muhafızları,

anlaşılmaz insanlar.”

“Ve bir ziyafetten mi söz etti diyordun?”

- 67 ~

JOHN FLANAGAN

Norris, bu kez omuz silkti. Kafası karışsa da talimatı Rollo’ya

çoktan iletmişti. “Ziyafet, lordum. Gerçi çocuğun aklından

geçenleri ben de bilmiyorum ya, neyse.”

Norris konuşurken Ergell de şatoya yaklaşan Skandiya as-

kerlerini sayıyordu. Neredeyse otuz kişiydiler. Savaşa tutuşa -

mayacakları kadar büyük bir güçtü bu. Köyün yağmalanacağı ve

yakılıp yıkılacağı gerçeğiyle yüzleşmeleri gerekiyordu. Köylüler

şato duvarlarının ardında güvende olacaklardı ve hayvanlar da

Will’in emrettiği üzere dağıtılmıştı. Ancak insanları, evlerini ve

eşyalarını kaybedeceklerdi. Baron, bunun kendi suçu olduğunun

farkındaydı.

Skandiyalılar, şatonun iki yüz metre ilerisinde durmuş tu. Orman

Muhafızı, elinde çift uçlu bir savaş baltası taşıyan boynuzlu miğfer

takmış liderle konuşmak üzere yana eğildi. Karşılıklı uzlaşı

sağlamış gibiydiler. Will atını çevirip şatoya doğru ilerlemeye

başladı. Köpek de yalnızca bir çoban köpeğinin elinden gelecek

şekilde hızlanmış ve efendisinin önüne geçmişti.

“Belki de aşağı inip aklından geçenleri öğrenmeliyiz,” dedi

Baron. Böylece yanında Savaş Ustası ile avluya inen merdivenlere

yöneldi.

Aşağıya indiklerinde, nöbetçiler Will’i cümle kapısının içine

yerleştirilmiş olan küçük kapaktan içeri alıyordu. Orman Muhafızı,

yaklaşan Baron ile Sör Norris’i başıyla selamladı.

“Skandiyalılarla anlaşmaya vardık, lordum,” dedi. Ergell,

çocuğun yüksek sesle konuştuğunu fark etmişti. Çocuk, işitme

mesafesindekilerin, onun Baron’un talimatı uyarınca hareket

ettiğini sanmaları için “biz” ifadesini kullanmıştı. Baron, bu-

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

nun bir jest olduğunu anladı. Orman Muhafızı istese adamları nın

önünde otoritesini sarsabilirdi ama bunu yapmamayı tercih etmişt i.

“Anlıyorum,” diye yanıt verdi sertçe. Will’in neden söz ettiğine

dair en ufak fikri olmadığını belli etmenin gereği yoktu. Genç

Orman Muhafızı yaklaşarak sesini yalnızca Ergell ile Norris’in

duyacağı şekilde alçalttı.

“Kış için erzaka ihtiyaçları var,” dedi usulca. “O nedenle

buradalar. Onlara beş öküzle on koyun vereceğimizi söyledim, bir

de un için yeterince tahıl.”

“Beş öküz!” diye öfkeyle söze girdi Ergell ama Will’in soğuk

bakışları üzerine sustu.

“Nasıl olsa alacaklar,” dedi Will, “üstüne bir de kasabayı yakıp

yıkacaklar. Oldukça küçük bir bedel ödeyeceğiz, lordum.”

Will’in sarsılmaz bakışları, Baron’unkilere kilitlenmişti.

Ergell’in bu duruma kendi ihmalkârlığı -Norris’in payı da az

sayılmazdı- nedeniyle düştüğüne dair düşüncelerini dile getirme

gereği duymamıştı. O açıdan bakıldığında, ödeyecekleri küçük bir

bedeldi. Norris’in onay verircesine başını salladığını fark etti.

“Öküzleri benim sürümden verebiliriz, lordum,” dedi Savaş

Ustası. Ergell, adamın sorumluluğu paylaşmayı kabullendiğini fark

etmişti. İç geçirdi.

“Elbette,” dedi. “Koyunları da ben veririm. Emirleri ileti- ver,

Norris.”

Will, çaktırmadan rahat bir nefes aldı. İki yetkilinin bunun en iyi

çözüm olduğunu görmelerini umut ediyordu. Gundar’ın

~ 69 ~

JOHN FLANAGAN

adamlarını öldürebilirdi de elbette, ancak çaresiz adamları öl -

dürmek istemiyordu. Ayrıca gözü dönmüş on Skandiyalınm bile

köye ve insanlara büyük zararlar verebileceğinin farkın daydı.

Açıkçası Ergell ile Norris, durumun sorumluları oldukları için, bu

cezayı hak etmişlerdi.

“Bu arada, lordum, Gundar ve adamlarıyla birlikte yiyip içmek

üzere anlaştık. Sör Norris durumu aşçıbaşınıza iletmiştir

sanıyorum?”

Ergell, şaşkına dönmüştü. “Birlikte yiyip içmek mi?” dedi.

“Skandiyalılarla mı? Onları içeri almamı mı istiyorsun?” Kalın

duvarlara ve sağlam ahşap kapıya hızlı bakışlar fırlat tı. Will, başını

evet anlamında salladı.

“Gundar bana sorun yaşanmayacağına dair dümenci sözü verdi,

lordum. Ve bir Skandiyalı, sözünden asla dönmez.” “Ama...” Ergell

hâlâ tereddüt ediyordu. Korsanlan şatosuna buyur etme fikri çok

tuhafına gitmişti. Dağıttıkları hayvanları toplaması için çobanlardan

birini gönderen Nonis, o sırada yanlarına döndü.

“Bu korsanlan içeri buyur etmemiz gerekiyormuş, üstüne de yedirip

içirmemiz!” dedi Ergell. Bir an için, Norris’in onunla aynı tepkiyi

verdiğini fark etti. Hemen sonra yolda tek t başına Skandiyalıları

bekleyen ufak tefek sureti hatırlayan şövalyenin omuzları düştü.

“Neden olmasın?” dedi, teslim olmuş bir ses tonuyla. “Daha

önce hiç Skandiyalı tanımadım. İlginç olacaktır.”

Will, İkiliye sıntarak, “Gürültülü de olacak,” dedi ve bir uyarıda

bulundu. “Ama sakın onlarla içme yarışına girmeyin. Kazanmanız

mümkün değil.”

- 70 -

“Kır Sakallı Halt bir savaşçıdır Derler

halk içinde Kır Sakallı Halt saçını

Keser sofra bıçağı ile “Hoşça kal Kır

Sakallı Halt Vedalaşıp ayrılalım

Hoşça kal Kır Sakallı Halt Yeni bir

güne yelken açalım. ”

Will, şarkısını mandolasında bastığı son notayı uzatarak bitirdi.

Alkışlayan Delia, beğeniyle gülümsüyordu.

“Çok güzel söylüyorsun,” dedi şaşkınlıkla. “Bir ara gelip handa

şarkı söylemelisin.”

Will, başını iki yana sallayarak, “Hiç sanmıyorum,” dedi.

“Annen şarkılarımla müşterilerini kaçırmamı istemez.”

İşin aslı, halka açık bir yerde sahneye çıkmanın bir Orman

Muhafızı’nın saygınlığıyla esrarengiz havasına ters düşeceğini

düşünüyordu. Aslında Delia’nın önünde çalıp çalmaması ge-

-

71

-

JOHN FLANAGAN

rektiğinden bile emin değildi. Ancak tatlı ve sıcakkanlı bir kız olan

Delia, ona yalnızlığım unutturuyordu; dolayısıyla kendi ne küçük bir

istisna yapma izni vermişti.

Orman Muhafızı kulübesinin verandasında oturuyorlardı.

Akşamüzeriydi ve ışıkları ağaçların yarı çıplak dallarıyla

gölgelenen sonbahar güneşi, batıda alçalmaya başlamıştı. Bir önceki

hafta Skandiyalı tayfalara verilen ziyafetten bu yana, akşam

yemeklerini getirme işini Delia devralmıştı. O akşam geldiğinde

Will’i oturmuş, on altılık notalardan oluşan hızlı tempolu Kır Sakallı

Halt şarkısını çalışırken bulmuştu. Delia, kulağına çalınan şarkıyı

bir kez daha çalıp söylemesini rica etmişti çocuktan. Will’in çaldığı

şarkı, aslında ısınmak için keçileriyle birlikte uyuyan, yıkanmak

nedir bilmeyen bakımsız bir çobanı konu alan Yaşlı Joe Smoke adında

geleneksel bir halk ezgisiydi. Will mandola çalmayı ilk

öğrendiğinde, şarkının adını değiştirmiş, akıl hocasının bakımsız

saç ve sakalına atıfta bulunarak şakayla karışık Kır Sakallı Halt

yapmıştı.

“Peki, ama Orman Muhafızı Halt onunla böyle dalga geçmene

itiraz etmiyor mu?” diye sordu Delia, safça. Halt, tüm Krallıkta

sertliğiyle tanınırdı. Böyle biriyle dalga geçmek, kıza tehlikeli

görünmüştü. Will, omuz silkti.

“Şey, Halt sandığın kadar ciddi biri değildir. Espri anlayışı

oldukça gelişkindir,” dedi.

“O şarkıyı söylediğin için sana bütün geceyi ağacın tepesinde

geçirme cezası verdiğinde de kıkırdayarak gülmüştür, eminim,”

dedi arkalarından bir ses. Tanıdık bir sesti. Kadınsı, tiz ve kendine

has ahengi Will’e pürüzsüz taşların üzerinden çağıldayan nehirleri

anımsatan bir ses. Sesin sahibini derhal

- 72 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

tanıyan Will, ayağa fırladığı gibi yüzünü minik verandanın ucunda

beliren surete dönmüştü.

“Alyss!” dedi, yüzünde hoşnut bir tebessüm belirmişti. Kızı

karşılamak üzere ellerini uzattı ve verandaya adımını atan Alyss de

ona uzatılan elleri yakaladı.

Uzun boylu ve zarif genç kız, hoş kesimli beyaz bir elbise

giyiyordu. Resmi Dışişleri Memurluğu üniformasının basit hatları,

elbisenin şıklığıyla ters düşüyor ama bir yandan da kı zın uzun,

incecik vücudunu mükemmel bir biçimde ortaya koyuyordu.

Yüzünün iki yanından omuzlarına dökülen kül sarısı düz saçları,

kızın yüz hatlarını çevreliyordu. Gri gözler, Will ile aralarındaki

özel şakalar dile geldiğinde usulca parıldardı. Biçimli bir burun,

güçlü bir çene ve gözlerindeki samimi mutluluğu yansıtmakta olan

dolgun bir ağız, resmi tamamlıyordu.

Birbirlerini yeniden gördükleri için bayram edercesine, bir an

konuşmadan durdular. Alyss, tıpkı Will gibi Redmont

Baronluğu’nun gözetiminde büyütülmüştü ve çocuğun en eski

arkadaşlarından

biriydi.

Aslınabakılırsa,PrensesCassandra’dan

ayrıldığı için yüreği kederle dolan Will Redmont’a döndüğünde,

ilişkileri arkadaşlığın ötesine geçmişti. Arkadaşının sıcaklık, şefkat

ve kadın teması arayışında olduğunu hisseden zarif diplomat çırağı,

ona bunların üçünü de memnuniyetle sunmuştu. İlişkileri belli

belirsiz kucaklaşmalar ve ay ışığı altındaki öpüşmelerden ileri

gitmemişti ve belki de bu nedenle, aralarında bir çeşit yarım

kalmışlık hissi bulunuyordu.

Onların bu mutlu mesut hallerini gören Delia, aralarında bir

ilişki olduğunu fark ederek isteksizce boyun eğdi. Hayat dolu ve

güzel bir kız olduğunu, hatta muhtemelen adadaki yaşıtla

- 73 -

JOHN FLANAGAN

rı arasında ondan daha çekici birinin bulunmadığını bilecek kadar

gerçekçi bir kızdı. Ancak hoş beyaz elbisesi içindeki bu zarif

sarışın, güzelden de öteydi. Dengeli, ağırbaşlıydı ve kelimenin tam

anlamıyla bir içim suydu. Onunla yanşamam bile, diye düşündü pes

ederek, tam da bu ilginç ve çekici genç adamla aralanndaki buzlan

eritmişken.

Will, “Burada ne arıyorsun?” diye sordu nihayet, Alyss’i

Delia’nm yanına doğru götürürken. Delia, Will’in Alyss’in elini

tutmaya devam ettiğini ve kızın da elini onunkinden çekmediğini

fark etti.

“Şey, yalnızca saraydan rutin diplomatik postaları getirdim,”

dedi Alyss. Görevinin önemli olmadığını ifade edercesine omuz

silkmişti. “Tüm baronluklara gönderiliyor, çok önemli bir şey değil.

Seacliff’de olduğunu duyunca, seni görebilmek için bir başka

haberciyle görevimi değiştirdim.”

Anlamlı bir yüz ifadesiyle Will’in omzunun ötesine bakıyor,

zarif kaşlarından birini kaldırarak çocuğa bir şeyi hatırlatmaya

çalışıyordu. Delia’nın varlığını unuttuğunu fark eden Will hızla

arkasına dönünce, sandalyeye yaslamış olduğu mando- layı devirdi.

Aleti yerden kaldınrken bir an şaşkınlık yaşamıştı. En azından, diye

aklından geçirdi Delia, bu sayede Bayan Mükemmel’in elini

bırakabildi.

“Çok özür dilerim!” dedi Will aceleyle. “Alyss, bu Delia,

buradaki arkadaşlarımdan biri. Delia, bu da en eski ve sevgili

dostlarımdan Kraliyet Habercisi Alyss.”

Delia, “sevgili” ifadesinden içten içe ürkmekle birlikte Alyss’in

uzattığı eli -zorla da olsa- sıktı ve gülümsedi. Kızın

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

eli, tahmin ettiği gibi pürüzsüz ve sıcacıktı, üstelik şaşırtıcı de -

recede kuvvetliydi.

“Çok memnun oldum,” dedi. Aslında Delia’nın durumdan hiç de

memnun olmadığını adı gibi bilen Alyss gülümsedi.

“Nasılsınız?” diye sordu. Will bir Alyss’e, bir Delia’ya bakıyor,

endişeyle ellerini kavuşturup ne yapacağını bilemiyordu. Sonunda

Alyss’i görmekten duyduğu kıvanç ağır bastı.

“Ne kadar kalacaksın? Adayı gezecek kadar zamanın var mı?”

diye sordu ve Alyss üzüntüyle başını iki yana salladı.

“Yalnızca bu gece ve yarın buradayım,” dedi. “Yarın resmi bir

ziyafet verilecek ama bu gece boşum ve düşündüm ki...” Cümleyi

yarıda bıraktı ve Will de fırsatın üstüne memnuniyetle atladı.

“Eh, benimle yemek yersin o zaman!” Arkalarındaki kulü beyi

işaret etti. “Edwina’ya bir kişilik yemek daha getirip geti-

remeyeceğini sorarım.”

“Edwina?” diye gülümseyerek tekrar etti Alyss. Will’in yanında

bir kadınlar ordusu mu yaşıyordu yoksa? Bunu merak ederek

kulübeye bir göz attı. Will açıklayamadan Delia atıldı.

“Annem,” dedi. “Köydeki hanı işletiyoruz da.” Will’e abartılı bir

şekilde

gülümsedi.

“İstersen

ona

söyleyebilirim.

Sorun

olmayacaktır, zaten benim dönme vaktim de geldi artık.”

Ne yapması gerektiğini bilemeyen Will, duraksadı. “Eh... şey...

peki.” Bir anlık tereddüdün ardından ekledi, “Neden bize

katılmıyorsun? Hep birlikte yemek yiyebiliriz?”

Alyss’in tebessümü solarken, Delia, zaferle titredi. Az kal

- 75 ~

JOHN FLANAGAN

sın teklifi kabul edecekti. Ancak bu küçük zaferin, büyük ihti malle

gece boyunca keyfini çıkarabileceği tek zafer olduğunu fark etti.

“Boş ver. Eminim konuşacak çok şeyiniz vardır. Yanınızda

olmamı istemezsiniz.”

Delia, Alyss’in kalması için ısrar etmediğini fark etti. Will,

acemice kekeledi. “Eh, peki o zaman.” Ortamdaki gerginliğin

farkındaydı ama ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Delia, akşam

yemeği için getirdiği çömleği toplamaya başlamıştı bile.

“Ben bunu geri götüreyim,” dedi. “Annemin Orman Muha -

fızı’nın eski bir dostuna sade bir güveçten fazlasını hazırlamak

isteyeceğine eminim.”

“Bu harika olur,” diye yanıt verdi Will, çabucak. Kızın sesindeki

alaycı ifadeyi fark etmemişti; gözleri hâlâ Alyss’deydi.

Delia bir, iki saniye bekledikten sonra, “Yemeği saat kaçta

yemek istersiniz?” diye sordu.

Bir kez daha ne diyeceğini bilemeyen Will’in yerine Alyss yanıt

verdi. “Önce Baron’la görüşmem gerek. Ve öncesinde de daireme

yerleşip bir banyo yapmak isterim. İki saat sonra desek?”

“O halde yemek iki saat sonra hazır olur,” diye yanıt verdi

Delia. Ardından Will’e döndü. “Denis’e birkaç şişe de şarap

getirmesini söylememi ister misin?” Denis, hanın garsonuydu. Fikri

çok beğenen Will, kıza gülümsedi.

“Bu harika olur. Teşekkürler, Delia,” dedi. Kendisini gü-

lümsemeye zorlayan kız, Alyss’e başıyla selam verdikten son ra

arkasını dönerek hızla köye doğru yürümeye başladı.

“Niye öyle bir şey teklif ettim ki?” diye söylendi yürürken.

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Belki de dönüp romantik anlar geçirmeleri için birkaç mum

yakmak istersin, ha?” diye takıldı kendine.

Koruluğun köşesini dönünce arkasına dönüp baktı ama Will ile

Alyss’in ona aldırdıkları yoktu artık. Üzülerek, eski dostların

ellerinin bir kez daha kenetlenmiş olduğunu fark etti.

Sfi» -------------------------- sa-

“Bakıyorum şöhretin yayılmaya başlamış,” dedi yemek masasının

öbür ucundaki arkadaşına gülümseyen Alyss.

Mükemmel beyaz şaraptan kıza bir kadeh daha dolduran Will,

tereddüt etti. Delia, tuhaf bir şekilde, annesinin şarap mahzeninde

bulabildiği en iyi şarapları seçmişti.

“Acemilik dönemimdeyim,” dedi Will. “Bazen biraz buna-

lıyorum aslında.”

Ancak Alyss’in sakin bakışları, ona kızın bu mahcubiyet

numaralarını yutmadığını söylüyordu.

“Kurt gemisi tayfalarına ziyafet vermek, ha?” dedi Alyss. “Kanlı

bir savaşı birkaç hayvan ve bir, iki tulum şarap karşılı ğında

önlemek? Bana kalırsa gayet iyi gidiyorsun derdim.” “Şey,

Skandiyalılar bir kez tanıdıktan sonra idare edilmesi çok zor

insanlar değil,” diye sırıtarak yanıt verdi Will. Kolayca

çirkinleşebilecek olan o durumu idare edişi, aslında çocuğu ol dukça

gururlandırıyordu. “Hem,” diye ekledi, “tüm o kendini beğenmiş

şövalyelerle hanımlarını kana susamış korsanlarla aynı masada

otururken izlemeye değerdi.”

Parmağıyla kadehinin kenarında daireler çizen Alyss, hafif

~ 77 -

JOHN FLANAGAN

çe kaşlarını çattı. “Biraz riskli bir hareket değil miydi?” diye sordu.

“Ne de olsa, o tür bir topluluktan her şey beklenir.” Will, başını

sertçe salladı. “Gundar bana dümenci sözü verdikten sonra bir şey

olmazdı. Hiçbir Skandiyalı o yemini bozmaz. Norris’in de

adamlarını kontrol altında tutacağını biliyordum; en azından o

kadarını becerebildi,” diye ekledi, anlamlı bir ifadeyle. Sözlerindeki

gizli mesajı alan Alyss’in yüzüne şüphe dolu bir ifade yerleşmişti.

Seacliff’in kirli çamaşırlarını açığa vurmak istemeyen Will, bir an

için duraksadı. Hemen sonra Alyss’in Dışişleri’nin bir üyesi

olduğunu ve bundan çok daha büyük önem taşıyan gizli bilgileri

duymaya alışkın olduğunu fark etti.

“Norris ile Baron buralarda işleri epeyce savsaklamışlar. Savaş

çıkması halinde hiç şansları yoktu. Adamları kötü eğitimli,

idmansız ve formsuzlar. Norris en azından bu gerçeğin farkına vardı

ve ziyafet fikrine destek verdi.”

“Ve çok da iyi bir fikirdi,” dedi Alyss usulca. Will, düşünceli bir

ifadeyle dudaklarını büzdü.

“Sanırım Beyaz Fırtına’nm ötesine geçmiş olmamın faydası

oldu,” dedi. “Erzaklarının çok azalmış olduğunu ve kışı erzaksız

geçiremeyeceklerini fark ettim. Sözümü dinledikleri için erzak

uğruna savaşmaları gerekmedi; üstelik kendilerine bir de ziyafet

çektiler.” Olanları hatırlayınca bir kez daha gülümsedi.

“Hâlâ parçalara ayırıp tütsülemekle meşgul oldukları etler,

onlara kış boyunca yetecektir,” dedi Will. “İki ya da üç gün daha

Bitteroot Deresi’nde kalıp yollarına devam edecekler.” “Yani bu,

baronluk açısından hâlâ bir tehlike teşkil ettikleri

- 78 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

anlamına mı geliyor?” diye sordu Alyss ama Will, hemen ar-

kadaşını rahatlattı.

“Gundar’ın yemini hâlâ geçerli,” dedi. “Ona tüm kalbimle

güveniyorum.” Sırıtarak devam etti. “Özellikle de Skandiya Yüce

Kontu’nun dostu olduğumu bildiği için.”

“Yine de Norris’in görevini savsakladığını raporlayacaksın,

değil mi?” diye sordu Alyss. Orman Muhafızları gibi, Haberciler de

öncelikli olarak Kral’a bağlıydı. Will, başım evet anlamında salladı.

“Raporlamak zorundayım,” dedi “ama en azından dersini

aldığını raporlayabilirim. Adamları, ziyafeti takip eden sabahtan bu

yana aralıksız idman yapıyor ki sabahları idman yap tıkları

görülmüş şey değil. Bir ay kadar sonra hepsini forma sokmuş

olacak.”

“Yani burada işler iyi mi gidiyor?” dedi Alyss ve kayıtsız bir

sesle ekledi: “Bir süre ayrılman gerekse sorun çıkmaz mı

diyorsun?”

Alyss bu son sözleri söylerken, Will de şarap şişesine uzanmıştı.

Eli havada kaldı ve gözleri kızınkilerle birleşti. Biraz önceki neşeli

ve sıcak bakışlardan eser yoktu o gözlerde. Bunun işle ilgili bir

mesele olduğunu fark etti.

“Ayrılmak mı?” dedi. Alyss başıyla onayladı.

“Buraya tesadüfen gelmedim, Will. Evet, bazı rutin belgelerin

getirilmesi gerekiyordu ama Halt ile Crowley benden bu görevi özel

olarak üstlenmemi ve sana bir mesaj iletmemi istediler. Başka bir

göreve atanıyorsun.”

Bu sözler üzerine Will, içinde bir şüphe tohumunun yeşermeye

başladığını fark etti. Belki de Skandiyalılar meselesini

- 79 -

JOHN FLANAGAN

sandığı kadar zekice ele alamamıştı. Arkadaşının yüzündeki endiş eli

ifadeyi gören Alyss, hızla onu rahatlattı.

“Bu bir ceza değil, Will. Skandiyalılar konusundaki yakla-

şımından çok memnun kalmışlar; özellikle de Halt. Sana geçi ci bir

görev vermek istiyorlar.”

Will, üstüne çöken ağırlığın kalktığını hissetmişti. “Ne t ür bir

görev bu?”

Alyss, omuz silkti. “Tüm detaylarını henüz ben de bilmiyorum.

Çok gizli,” dedi. “Dediğim gibi, seninle eski arkadaş olduğumuz

için mesajı benim getirmemi istediler. Böylece, kasabaya bir

Haberci gelmesiyle birlikte birdenbire neden ortadan kaybolduğunu

kimse merak etmeyecek. Bu durumu Orman Muhafızlan’mn her

zamanki gizliliğine yoracaklar. Ziyaretimin yalnızca sosyal bir

amaç taşıdığına inanırlar umarım. Özellikle de sevgilin Delia

dedikodu çarklarını harekete geçirdiğinde.”

Will, hafifçe kızarmıştı. “Biz yalnızca arkadaşız!” diye iti raz etti

acemice.

Ancak Alyss’den bir yanıt gelmedi. Ateşin yanındaki sıcak

taşlara rahatça uzanmakta olan köpeği işaret ediyordu. Artık uyanan

hayvanın kulakları iki yana düşmüş, dişleri açığa çıkmıştı. Hafifçe

hırladı. Bakışları, kulübenin kapısına kilitlenmişti.

“Dışarıda biri var,” dedi Will usulca. Alyss’e olduğu yerde

kalmasını işaret ederek ayağa kalktı ve sessizce kapıya yöneldi.

- 80 -

K apının mandalı, dışarıdan kilitli olup olmadığını kontrol

eden kişi tarafından milim milim açılıyordu. Tahta dil

oyuğundan fırlar fırlamaz, sırtım duvara veren Will, kapının

yan tarafına konuşlandı.

Alyss’e başıyla işaret etti ve durumu her zamanki gibi çabucak

kavrayan arkadaşı, yeniden konuşmaya başlayarak Halt ile Crowley

ve Will’e gönderdikleri selamlara dair bir şeyler gevelemeye

başladı. Birlikte yedikleri lezzetli bir yemeği tarif ediyor,

hazırlıklar ve Redmontlu Chubb Usta’nın yetenekleri hakkında

detaylı açıklamalarda bulunuyordu.

Sohbetlerine ara verdiklerinde, kapıdaki hareketlenme de

durmuştu. Ancak Alyss yeniden konuşmaya başlayınca, kapı

yağlanmış menteşelerinden hiç ses çıkmaksızın yeniden yavaşça

açılmaya başlamıştı. Will, menteşeleri bir daha yağla- mamayı

aklına not etti. Halt, ön kapının menteşelerinde daima bir parça pas

birikmesine izin verirdi. Bu sayede kimse seni gafil avlayamaz, derdi

hep.

Will, kaşlarını çattı. Gafil avlanacak biri varsa, o da dışa

~ 8 1 -

JOHN FLANAGAN

rıdaki davetsiz misafir, diye geçirdi aklından. Bir an için, dı-

şarıdakinin Alyss ile konuşmalarını gizlice dinlemeye çalışan Delia

olup olmadığını merak etti. Hemen ardından bu düşünceyi aklından

çıkardı. Öyle bir şey olsa, köpek asla böyle bir tepki vermezdi. Kapı

on beş santim kadar açılmıştı artık ve dış mandalı tutan eli

görebiliyordu. Bir erkeğin sol eliydi bu. Sağ elinde ise büyük

ihtimalle bir silah tutuyor olmalıydı. Alyss, davetsiz misafiri

sohbete gömülmüş olduklarına iyice inandırmak için şen bir kahkaha

attı. Hilesi işe yaramış gibiydi, zira kapı iyice açılmış ve adamın

kolu açıklıkta belirmişti.

Hızla harekete geçen Will, sağ eliyle bileğinden yakaladığı

adamı odaya doğru çekmek için kendi etrafında döndü. Bu es nada

öne doğru savrulan davetsiz misafir de eşikten attığı sol bacağına

takılmıştı.

Bir şaşkınlık nidası eşliğinde odanın içine doğru tökezleyen

adam, savrulup Will’in bacağına takılmış ve yere devrilerek

sandalyenin tekini odanın köşesine doğru uçurmuştu.

Ancak hızla toparlandı ve süratle ayağa kalkarak Orman

Muhafızı ile yüz yüze geldi. Will’in beklediği üzere, sağ elinde bir

silah tutuyordu; ahşap gövdeli, kalın başlıklı bir mızrak. İki eliyle

birden kavradığı mızrağı Will’den tarafa uzatmış, sipsivri ucunu

rakibini büyülercesine hafifçe ileri geri oynatıyordu.

Will, yerinden kımıldamadı. Ayak parmaklarının üzerinde

yaylanmış, hareket etmeye hazır bekliyordu. Tamamen silahsızdı.

İlgiyle fark ettiği üzere Alyss, uzun ve tehlikeli bir han çer kapıp

ayağa fırlamıştı. Gevşek bir şekilde kavradığı hançe ri kullanmasını

biliyormuş gibi görünüyordu.

Bu ani hareketler sonucu heyecanlanan köpek, gözü dön

~ 82 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

müş bir şekilde havlıyordu. Will, gözlerini davetsiz misafirden

ayırmadan, hayvana sessiz olmasını söyledi. Yatışan köpek,

bakışlarını diktiği mızraklı adamı tehdit edercesine hırlamayı ihmal

etmiyordu.

Geniş omuzlu iriyan adamın bakımsız siyah saçları ve siyah bir

sakalı vardı. Koyu renkli gözleri, kalın kaşlarının altın da öfkeyle

yanıyordu. Kırık geniş burnu yanlış kaynadığı için kendine has bir

kemere sahipti. Koyu renkli bir yelek, yün bir pantolon ve koyu

kahverengi kukuletalı bir pelerin giyiyordu. Will, daha önce hiç

görmemiş olmasına rağmen kim olduğunu biliyordu adamın.

“John Buttle,” dedi sakince. “Burada ne işin var?”

Yanıt verirken, adamın dudaklarına sevimsiz bir tebessüm

oturmuştu. Boğuk ve genizden gelen bir sesi vardı ve aksanıy- la

konuşma tarzı, onun bir köylü olduğunu gösteriyordu.

“Beni tanıyorsun değil mi? Ne mutlu sana.”

“Seni, hakkında duyduklarımdan tanıyorum,” diye yanıtladı

Will, ifadesiz bir sesle. “Bu baronlukta nam salmışsın.” Buttle,

dudak büktü. “Nam salmışım ha! Hakkımdaki iddiaların hiçbiri

kanıtlanamadı! Kanıtlanamayacak da.”

“Bunun nedeni pis işlerini yaparken arkanda kimseyi sağ

bırakmıyor olman,” diye hızla devam etti Will. “Derdin neyse söyle

bakalım! Gecenin bir yarısı verandamda ne diye hırsız gibi

dolanıyorsun?”

Buttle, bir an şaşkın şaşkın çocuğa baktı. Will’in otoriter ses

tonu karşısında gafil avlanmıştı. Ne de olsa, silahlı olan kendisiydi.

Bir çocuğu andıran bu ufak tefek Orman Muhafızı, onun karşısında

silahsızdı. Eh, kalçasında kocaman bıçaklara

- 83 ~

JOHN FLANAGAN

benzer bir şeyler vardı ama Buttle, o daha bıçağını çekemeden

mızrağıyla çocuğun kamını deşebilirdi. Sarışın kıza gelince, elinde

tuttuğu hançer Buttle’ı hiç mi hiç korkutmuyordu.

“Köpeğim için geldim,” dedi sonunda. “Onu çaldığını duydum

ve geri istiyorum.”

Konuşurken köpeğe bir göz atmış ve böğrünü yere yapıştı ran

hayvanın daha da şiddetli hırlamasına neden olmuştu.

“Kes sesini be!” diye bağırdı ama köpeğin ona dişlerini

göstererek hırlamasından başka bir sonuç alamadı.

“Aranız da ne kadar iyiymiş,” dedi Will. Seri bir el işaretiyle

hayvanı bir anda susturdu.

“Çok akıllıca!” diyerek dudak büktü, artık öfkeden yerinde

duramayan Buttle. “Son seferinde olduğu gibi terbiye edeceğim

onu. Küçük enik beni ısırmaya kalkınca haddini bildirmiştim.”

“Şu kocaman mızrağım kullanmıştın sanırım?” diye sordu Alyss.

“Amma da cesurmuşsun.” Biraz önce oturmakta olduğu sandalyenin

arkasına kayıtsızca yaslanarak, soğukkanlı bir tavırla sakallı adamı

izlemeye koyuldu. Kızın kendine hâkimiyeti, Will’in hafifçe

tebessüm etmesine neden olmuştu. Öte yandan Buttle, öfkeden

kudurmuş gibiydi.

“Bana bu kendini beğenmiş ayaklar sökmez, kızım!” diye

bağırdı. “Hele ki şu küçük bıçağın ve gizli Haberci mesele lerinle

sen hiç sökmezsin!” Sesini alçaltarak devam etti. “Şu bizim Orman

Muhafızı’na gizli bir görev getirdin, öyle mi? Bu bilgi için kesenin

ağzını açacak birilerini bulacağıma eminim.”

Will ile Alyss hızla bakıştılar. Bunu gören Buttle, kendine

güveni artarak konuşmaya devam etti.

- 84 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Evet ya, siz ve şu ayak oyunlarınız. Orman Muhafızları ile

Haberciler, daima gizli saklı işlerin peşindesiniz, öyle değil mi?

John Buttle etraftayken alçak sesle konuşmasını öğrenmeniz gerek.”

Durumun kontrolünü ele geçirip bu iki ukalayı darmadağın ettiği

için çok memnundu. Kapının dışındayken önemli bir şeye kulak

misafiri olduğunun farkındaydı ve üçkâğıtçı zihniyeti, bunu nasıl

paraya çevirebileceğinin hesabını yapmakla meşguldü. Yoğun

tecrübeleri ona, birileri bir şeylerin gizli kalması için uğraşıyorsa,

başka birilerinin de o gizli bilgiye ulaşmak için para vermeye hazır

olacağını söylüyordu.

“Aman Allahım,” dedi Alyss, Will’e. “Konuşmalarımızı

duymuşa benziyor.”

Buttle, kıza sırıttı. “Duydum ya, hem de nasıl. Ve bu konuda

hiçbir şey yapamazsın.”

Alyss bir an için bu sözleri değerlendiriyormuş, üzerinde

düşünüyormuş gibi durdu. Ve oldukça gerçekçi bir tavırla ce vabını

verdi: “Öyle görünüyor. Seni öldürmek dışında.”

Kelimeler ağzından çıkarken çevirdiği uzun hançerini ucundan

yakalamış ve kolunu düzgün, akıcı bir hareketle geriye atmıştı. Ani

bir tepkiyle kıza doğru dönen Buttle, saplamaya hazır olduğu

mızrağıyla çömelerek pozisyon aldı...

Aniden fısss-tonk! diye bir ses duyuldu ve hemen arkasından

Buttle’ın elleri titremeye başladı. Will’in saks bıçağı yün kaplı

kılıfından kendiliğinden çıkmış gibiydi. Hiç vakit kaybetmeden bir

yay çizen bıçak, mızrağa çelik başlığın hemen dibinden isabet

etmişti.

Balta kadar ağır, jilet kadar keskin saks bıçağı, dişbudak

~ 85 ~

JOHN FLANAGAN

ağacını peynir gibi yarıp geçmişti. Kalın başlık, gürültüyle ku -

lübenin zeminine düşerken, Buttle da ucu boşalarak hafifleyen

mızrağına şaşkınlıkla bakakalmıştı. O, olan biteni kavrayınca- ya

kadar, öne doğru hamle yaparak yeniden dönen Will, saks bıçağının

pirinç kabzasıyla şakağına bir tane patlattı.

Buttle, darbenin etkisiyle kendinden geçerek bir patates çu valı

gibi yere yığıldı.

“Pek güzel,” dedi, Will’in süratine hayran kalan Alyss. Hançeri

yeniden çevirip, elbisesinin içindeki gizli kınına geri soktu.

Karşılıklı gülümsediler. Afallayan köpek, dikkat çekmek için

hafifçe inledi ve yere eğilen Alyss, kulaklarının arasındaki tüyleri

okşayarak hayvanı rahatlattı.

“Size hançer kullanma eğitimi verdiklerini bilmiyordum,” dedi

Will. Alyss, omuz silkti.

“Vermiyorlar. Hançerler, siz Orman Muhafızları’nin yaptığı gibi

oraya buraya fırlatılamayacak kadar narin silahlar. Ben sa dece sen

icabına bakasın diye dostumuzun dikkatini dağıtmak istemiştim.”

Will, kulübenin duvarına dayalı şifonyerin çekmecelerin den

birini karıştırmaya başlamıştı. Birkaç ham deri parçası çıkardı ve

baygın Buttle’ı yüzükoyun yatırarak ellerini arkasında birleştirdi.

Adamın başparmaklarına geçirdiği iki minik deri halkasını ahşap bir

kalıba bağlarken, Alyss de Will’i ilgiyle izliyordu.

Birkaç saniye sonra, ilkine göre biraz daha büyük bir ilmek le

Buttle’ın ayak bilekleri de sıkıca bağlanmıştı.

“Pek güzel,” dedi Alyss yine. Eserini inceleyen Will, başıyla

onayladı.

- 86 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Bir Orman Muhafızı tasarımı. İlmekler başparmaklarla bilekleri

tutuyor ve şu ahşap parçalar da düğüm atma sıkıntısı olmaksızın

ilmekleri sıkılaştınyor.”

Şarap kadehini eline alan Alyss, sandalyesine oturarak baygın

yatan Buttle’a bir göz attı. “Bir sorunumuz daha var tabii. Bu herifi

ne yapacağız şimdi?”

Yanıt vermek için ağzım açan Will, kızın aklından geçenleri

anlayınca durdu.

“Yeni görevim,” dedi. “Bizi duydu.”

Alyss, başıyla onayladı. “Aynen öyle. Senin göreve çıkacağını

kimse öğrenmesin diye bu kadar dolap çevirdik. Şimdi bu salak,

herkese anlatacak.”

Will, bakışlarım yerde baygın yatan Buttle’a çevirdi. “Baron’un

onu hapsetmesini sağlayabilirim elbette. Ne de olsa seni tehdit etti

ve bir Haberci’yi tehdit etmek ciddi bir suçtur.” Ancak Alyss, kesin

bir ifadeyle başını sallıyordu.

“Yeterli değil. Diğer tutuklularla, hatta gardiyanlarıyla ko nuşma

fırsatı bulacak. Bu gizli görevin açığa çıkmasına asla göz

yumamayız. Hay aksi! Onu öldürmek zorunda kalabiliriz, Will.”

Son sözleri, kızın ağzından gönülsüzce çıkmıştı, ancak so -

ğukkanlı tavrıyla Will’i şaşkına çevirmişti. Çocuk, tıpkı onun gibi

zorlu bir eğitim sürecinden geçmiş olduğunu tahmin ettiği

arkadaşını farklı bir gözle süzdü. Buttle gelmeden önce yaptıkları

sohbeti hatırlayınca, aklına bir fikir gelmişti.

“Buna gerek olacağını sanmıyorum,” dedi. “Bir fikrim var. Hadi

gidip atları hazırlayalım, bir yandan da bunları konuşu - ruz.

- 87 -

JOHN FLANAGAN

SS> --------------------------- ss~

Dumanın içine doğru eğilen Gundar Hardstriker, kömür ate şinin

hemen üstünde asılı büyük et parçasından kendine uzun ve ince bir

dilim kesti. Sıcak eti dikkatle üfledikten sonra bir ısırık aldı ve

beğeniyle başını salladı. Tadı, tam kıvamındaydı. Yağlı parça, genç

ve körpe bir hayvana aitti ve ateşten süzülen duman kokusu, etin

tadını bastırıyordu. Kurt Dumanı'm kıyıya çektikleri noktanın hemen

yanındaki açıklığa bir göz attı. Adamları kalan son etleri de

parçalara ayırıp tütsülemekle meşguldüler. Koyunlar çoktan kesilip

etleri tuzlanmıştı bile. Birkaç saat içinde hazır olacaklarını tahmin

ediyordu. Kabaran denizin de yardımıyla Beyaz Fırtına boyunca

yapacakları gecikmeli yolculuklarına başlamadan önce, tüm tayfalar

birkaç saat uyuyacaktı.

Yarım düzine ateşten çıkan alev ve duman ortalığı aydınlatıyor

ve açıklığı çevreleyen ağaçların içinde hareketli, tuhaf gölge

oyunları yapıyordu. Kurt Dumanı'nin vahşi görünümlü pruva süsü,

dumanların içinde süzülüyor gibiydi; alevlerden çıkan ışıklar t ahta

kurt kafasının oyuk dişlerinin üzerinde titreşiyordu.

“Gundar!” Yelkenci Jon Tarkson, açıklığın ucundan ona

sesleniyordu. Kaptan, başını merakla ona doğru çevirdi ve ka-

ranlıkta belirmeye başlayan sureti fark etti. Bunun Orman Mu hafızı

olduğunu anlayınca, kaşlarını çattı. Çocuk, her zamanki gibi atının

terkisindeydi ve üstüne kocaman bir bohça atılmış gibi duran ikinci

bir beygiri ardından sürüklüyordu.

Selam vermek amacıyla elini kaldıran Gundar, ona doğru

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

yürümeye başladı. Genç Orman Muhafızı’ndan hoşlanmıştı.

Cesaretine hayran kaldığı çocuğun onlara önerdiği dâhice çö züme

büyük saygı duyuyordu.

“Hoş geldin!” diye seslendi. Selamı aynı şekilde karşılayan

Will, atından inmişti. Ateşlerin ve dumanı tütme kte olan etlerin

arasından yolunu bularak yaklaşan Gundar, ikinci atın terkisindeki

bohçanın içinde bir insan -elleri ve ayakları bağlı baygın bir adam-

bulunduğunu fark etti. Parmağıyla hareketsiz şekli işaret etti.

“Birileri canını sıktı galiba, ha Orman Muhafızı?” diye sordu.

Will, hafifçe tebessüm etmekle yetindi. “Öyle de diyebilir sin.

Milletin başına musallat olan bir baş belası işte. İşinize

yarayabileceğini düşünmüştüm.”

Kaşlarını çatan Gundar, elinin tersiyle çenesinde biriken yağı

sildi. “İşimize yaramak mı?” dedi. “Yeterince tayfam var, sağ

olasın. Kurt Dumanı'nın güvertesinde eğitimsiz güneylilere ihtiyacım

yok.” Duraksayarak ekledi; “Sen üstüne alınma sakın.”

Will, başını iki yana salladı. “Merak etme. Hayır, aslında onu

sana tayfalığa kabul edesin diye getirmedim. Bir köleye ihtiyacın

olacağını düşünmüştüm. Skandiya’da kölelik hâlâ devam ediyor,

öyle değil mi?”

Gundar, genç adamı yeni bir ilgiyle izlemeye başlamıştı. Çocuk

her şeyi ayrıntısıyla düşünüp tartıyor ve hiç faka basmıyor, diye

düşündü. Kurt Dumanı, Will’in Skandiyalı grubuyla yüz yüze

geldiğinde tahmin ettiği üzere hiç de verimli bir baskın sezonu

geçirmemişti. Hallasholm’e döndüklerinde, kuvvetli ve sağlıklı bir

köleyi rahatlıkla satabilirlerdi.

- 89 -

JOHN FLANAGAN

“Evet. Kölelik hâlâ devam ediyor,” dedi beygire yaklaşıp baygın

adamı yakından incelerken. Saçlarından kavrayarak başını

kaldırdığı adamın yüzüne bir göz attı. Otuz yaşlarındaydı. İriyarı ve

güçlü bir görünümü vardı.

“Sağlığı yerinde mi?” diye sordu ve Will başıyla onayladı.

“Kafasına yediği bir darbe dışında domuz gibi.”

Will, köpeğin böğründeki korkunç yarayı ve Buttle’ın bölgede

işlenen bir dizi cinayetten sorumlu olduğuna dair söylentileri

hatırlamıştı. “Küreklerin başında saatlerce çalışabilir.”

Kürek görevi, Skandiyalı kölelere verilen bir cezaydı. Kış

mevsiminde kuyuların içine geniş tahta kürekler sarkıtılıyor du.

Kölelerin kürekleri ileri geri, sağa sola oynatarak suda oluşan buzun

kalınlaşmasını önlemeleri gerekiyordu. Bu işlem sırasında sürekli

üstlerine su sıçradığı için, bir süre sonra sırılsıklam oluyorlardı.

WiH’in de Skandiya’da köleyken kürek görevinden geçmişliği

vardı. Erak ona acıyıp kaçmasına yardımcı olmasaydı, az kalsın

ölecekti.

Gundar, başını iki yana sallıyordu. “Yüce Kont kürek görevini

ceza olmaktan çıkardı,” dedi. “Zaten böyle değerli bir köleyi

oralarda harcamamak gerekir.” Buttle’ın hareketsiz bedenini bir kez

daha inceledikten sonra bir karara vardı. “Pekâlâ,” dedi. “Ne kadar

istiyorsun?”

Will uzanıp, Buttle’ı beygirin sırtına bağlayan düğümü çözdü.

“Onu sana hediye ediyorum,” dedi yakasına yapıştığı haydudu

hayvanın sırtından aşağı atarak. Buttle, hafif bir iniltinin ardından

uykusuna geri dönmüştü. Gundar’ın gözleri fal taşı gibi açıldı.

- 90 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Hediye mi?”

Will, başıyla onayladı. “Herif tam bir baş belası ve onunla

uğraşacak zamanım yok. Al, senin olsun. Belki bir gün sen de bana

bir iyilik yaparsın.”

Skandiyalı kaptan, düşünceli gözlerini Will’e çevirdi.

“Sürprizlerle dolu bir adamsın, Orman Muhafızı,” dedi. Hemen

yanlarında konuşmalarını dinleyen iki adamına işaret etti. “Şunu

gemiye yükleyin,” dedi. “Alt bölmeye atm gitsin.”

Sırıtan tayfalar, Buttle’ı kaldırıp gemiye taşırken, Will de

Gundar’ın uzattığı eli yakalayıp, sertçe sıktı.

“Eh, haklısın Orman Muhafızı, sana bunun için bir iyilik

borçluyum. Adamlarımı beslemekle kalmadın, bir de yolculuk için

küçük bir hediye getirdin.”

Will, omuz silkerek, “Onu götürerek sen bana iyilik etmiş

oluyorsun,” dedi. “Araluen’in dışında olması beni memnun edecek.

Rüzgârın bol, kürekçin yaman olsun, Gundar Hards- triker,” diye

ekledi, geleneksel Skandiya vedalaşma ifadesini kullanarak.

“Senin de yolun açık olsun, Orman Muhafızı,” diye yanıt verdi

Gundar.

Will, Çekici’nin terkisine sıçradı. At sırtında ilerlerken, Buttle’m

bir köle olarak Skandiya’daki geleceğini hayal ediyordu. Kürek

görevi yapmasa da zorlu bir hayatı olacak, diye düşündü.

Bu durumun onu oldukça keyiflendirdiğini fark etmişti.

- 91 -

A tının dizginlerini çeken Will, neredeyse terk edilmiş gibi

duran Toplanma Alanı’nda etrafına bakındı. Burayı böyle

bomboş görmek ne garip, diye düşündü. İçi burkulmuştu.

Tek tük ağaçlarla kaplı arazi, normalde Orman Muhafızlarının

geleneksel Toplantısı için bir araya gelmiş, aktif görevdeki elli

Orman Muhafızı’nın küçük yeşil çadırlarıyla dolu olurdu. Etraf

yemek pişirilen ateşlerle dolar, idman silahlarından çıkan tıngırtılar,

en az bir düzine sohbetin vızıltılarıyla eski dostların yeni

meslektaşlarını selamlarken attıkları kahkahalar tarafından

bastırılırdı.

Oysa şimdi, ağaçların arasındaki kamp mevzileri bomboş tu.

Yalnızca normalde geniş komuta çadırının kurulduğu uzak köşede

iki çadır göze çarpıyordu. Will, Halt ile Crowley’nin oraya çoktan

gelmiş olduklarını anladı.

Alyss’in Seacliff Baronluğu’na yapmış olduğu ziyaretin üs-

tünden bir hafta geçmişti. Zarif Haberci Will’e son talimatlarını

vermiş, kız oradan ayrıldıktan sonra iki gün beklemesini,

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

sonrasında ise nereye gittiğini kimseye söylemeden sessizce yola

çıkmasını ve Halt ile Crowley’nin görevini açıklamak üzere onu

bekledikleri Toplantı Alanı’na gitmesini söylemişti. Ayrılmak

üzereyken ellerini çocuğun omzuna koyup gözlerinin içine

bakmıştı. Will’den yarım baş daha uzundu ve çocuğun bundan

rahatsızlık duymayışı, kızı daima memnun etmişti. İnsanların çoğu

ondan uzun olduğu için, Will bunu dert etmiyordu. Tam tersine,

kambur durmadığı ya da boyunu kısaymış gibi göstermeye

çalışmadığı için Alyss’e hayranlık duyuyordu. Tüm hareketlerine

zarafet katan sert bir tavır eşliğinde gururla dimdik yükseliyordu

Alyss.

Bakışları buluştuğunda kızın gözündeki keder ışığını fark et -

mişti. Öne doğru eğilen Alyss, yumuşacık dudaklarını hafifçe

onunkilere dokundurmuştu. Birkaç saniye o durumda kaldıktan

sonra da çekilmiş, kederli bir ifadeyle gülümseyerek oradan bu

kadar kısa sürede ayrıldığı için üzgün olduğunu belli etmişti.

“Kendine iyi bak, Will,” demişti. Will de başını sallamıştı.

Boğazına bir yumru oturmuş ve konuşabileceğinden emin ola-

mamıştı ama nihayet bir şeyler söylemeyi becerebilmişti.

“Sen de öyle.”

Sonra kızın, iki kişilik refakatçi ekibi eşliğinde dörtnala

uzaklaşarak ağaçların arkasında kayboluşunu izlemişti.

Şimdiyse buradaydı ve yeni görevini öğrenmeye can atıyordu;

aynı anda hem heyecanlı hem de tedirgindi, Alyss ile geçirdiği son

anları düşünüp Toplantı Alanı ’nın o boş halini görünce

kederlenmişti. Ancak, çadırların yanında hareket eden o kısa boylu,

tanıdık sureti görünce, içinde ne tedirginlik kalmıştı ne de hüzün.

- 93 -

JOHN FLANAGAN

“Halt!’ diye çığlık attı neşeyle ve Çekici’yi hafifçe mah-

muzlayarak ıssız Toplanma Alanı boyunca dörtnala ilerlemeye

başladı. Gafil avlanan köpek, bir kez havladıktan sonra efendi sinin

ardından ok gibi fırlamıştı.

Sert bakışlı Orman Muhafızı, eski öğrencisinin sesini duyunca

ateşin başında doğruldu. Ellerini beline koyarak başını

kaldırdığında, hızla yaklaşan Will ile Çekici’yi görünce kaşlarını

çattı. Ama içten içe, Will yanmdayken daima hissettiği o hafifleme

hissine kapılmıştı. Çocuğa bunu belli etmenin gereği yok tabii, diye

geçirdi aklından.

Ancak yanlış düşündüğünü fark etti. Will, genç ve temiz yüzlü

olabilirdi ama küçük bir çocuk değildi artık.

Yeterli cesarete sahip olduğunu kanıtlayamayan hiç kimse ye

Gümüş Meşe Yaprağı verilmezdi.

Ön toynaklarını dimdik uzatıp arka toynakları üstünde yay lanan

Çekici, kalın bir toz bulutunun havaya kalkmasına neden olacak

şekilde kayarak Orman Muhafızı’mn yanında durdu. Halt, bir anda

kendisini, atından inip neşeyle üstüne atlayan Will’in kollarında

bulmuştu.

“Halt! Nasılsın? Neler yapıyorsun? Abelard nerede? Crowley

nasıl? Tüm bunlar ne demek oluyor?”

“Atıma Birlik Komutanımızdan daha fazla önem verdiğin için

minnettarım,” dedi Halt, kaşlarını Will’in çok iyi bildiği

şüphecilikle kaldırarak. Çıraklığının ilk zamanlarında, Will bunun

bir memnuniyetsizlik ifadesi olduğunu sanmıştı. Bu mi miğin

gülümsemeye eşdeğer olduğunu öğrenmesi ise birkaç sene öncesine

denk geliyordu.

Akıl hocasını nihayet rahat bırakan Will, adamı incelemek

- 94 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

üzere geri çekildi. Halt’u son gördüğünden bu yana yalnızca birkaç

ay geçmişti ama adamın saçıyla sakalında hatırladığından daha fazla

beyaz tel bulunduğunu fark edince, şaşırmaktan kendini alamadı.

“Şükürler olsun ki, sırf bağıra çağıra yanımıza gelebilesin diye

bu buluşmayı gizli tutup onca zahmete katlanmışız,” dedi Halt.

Will, küstah bir ifadeyle sırıttı.

“Bu yakınlarda sesimi duyacak kimse yok,” dedi. “Gelme den

önce arazinin etrafında bir tur attım. Beş kilometrekarelik alanda

nefes alan biri varsa, ok kılıfımı yemeye hazırım.”

Bir kez daha kaşını kaldıran Halt, çocuğu süzdü. “Herhangi biri,

ha?”

“Crowley hariç,” diye düzeltti Will, umursamaz bir el işareti

yaparak. “İki kilometre ötedeki gizli yerinden beni izlediğini fark

ettim. Şimdiye burada olur diye düşünmüştüm.”

Halt, gürültülü bir şekilde boğazını temizledi. “Vay, on u gördün

demek, ha?” dedi. “Eminim ki bunu duyduğuna memnun olacaktır.”

Gizliden gizliye eski öğrencisinin performansından memnun

kalmıştı. Meraklılığı ve bariz heyecanına rağmen Will, aklına

kazımış olduğu tedbirleri almayı unutmamıştı. Karşı karşıya

olduğumuz şeyler göz önüne alındığında hayra alamet olsa gerek,

diye düşündü tavırları birden sertleşen Halt.

Will, onun ruh halindeki bu anlık değişimin farkında değildi.

Çekici’nin eyer kayışını gevşetiyordu. Konuşurken sesi, atın

aralarında kalan sağrısı nedeniyle boğuk geliyordu. “İyice

alışkanlık insanı olmaya başladı,” dedi. “Son üç Toplanma’dan beri

aynı saklanma noktasını kullanıyor. Yeni bir yer bulmasının zamanı

geldi. Orayı artık herkes biliyordur.”

~ 95 ~

JOHN FLANAGAN

Orman Muhafızları, görülmeden görebilmek amacıyla bir-

birleriyle sürekli yarışırlardı ve yıllık Toplanmalar da bu reka betin

tavan yaptığı yer olurdu. Halt, düşünceli bir tavırla başını salladı.

Crowley’nin pratikte görünmez olan gözetleme noktasını inşa

etmesinden bu yana dört yıl geçmişti. Genç Orman Muhafızları

arasında, gözetleme noktasını bir yıl içinde keşfeden tek kişi Will

olmuştu. Halt, ona Crowley’nin gözetleme noktasının yerini bilen

tek kişi olduğunu yıllardır söylememişti. Saklanma noktası, Orman

Muhafızları Komutam’nin gurur ve neşe kaynağıydı.

“Şey, belki de herkes bilmiyordur,” dedi Halt. Atının arka sından

çıkan Will, Orman Muhafızları Komutam’nın, çocuğun onu fark

etmediğini sanması karşısında sırıtmaktan kendini alamamıştı.

“Ne olursa olsun, yaşı çalıların arasında saklanmak için olduk ça

geçkin sayılır, ne dersin?” dedi neşeyle. Halt, bir an düşündü.

“Yaşı geçkin, ha? Eh, bu senin görüşün. Yalnız Crowley’nin

görülmeden hareket etme yeteneğinde hiçbir azalma olmadığı nı

unutma sakın,” dedi anlamlı bir ifadeyle.

Will’in yüzündeki gülümseme, yavaşça silindi. Dönüp arkaya

bakma isteğine karşı koyuyordu.

“Hemen arkamda duruyor, değil mi?” diye sordu Halt’a.

Tecrübeli Orman Muhafızı, başını salladı.

“Hem de bir süredir orada duruyor, değil mi?” dedi Will. Halt

tekrar başını salladı.

“Söylediklerimi... duymuş olabilir mi acaba?” diye sorabildi

sonunda, en kötü ihtimali düşünen Will. Bu kez yanıt veren Halt

değildi.

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Yok, canım, daha neler,” diye tanıdık bir ses geldi arkasından.

“Artık o kadar yaşlı ve dermansız ki bir duvar kadar sağır.”

Omuzları çöken Will, arkasına dönerek birkaç metre ötesinde

durmakta olan sarışın Komutan’la yüz yüze geldi.

Utançla önüne baktı.

“Merhaba, Crowley,” dedi. “Şeyyy... Özür dilerim.”

Genç Orman Muhafızı’m birkaç saniye boyunca dik bakışlarla

süzen Crowley, yüzünde beliren tebessüme engel olamamıştı.

“Ziyanı yok,” dedi ve muzaffer bir edayla ekledi, “bugünlerde

siz gençlerden birini alt edebildiğim pek söylenemez.”

Will’in saklanma noktasını bulmuş olmasından içten içe

etkilenmişti. Yalnızca en keskin bakışlara sahip olanların

bulabileceği bir yerdeydi çünkü. Crowley, otuz yıldan beri

görülmeden görme oyununun bir parçasıydı ve Will’in sandığının

aksine, gerçek bir saklanma ve görülmeden hareket etme ustasıydı.

Gözüne çarpan bir diğer kımıltıyı -sarsak bir kımıltıyı- takip ederek

diz üstü çökünce, köpekle yüz yüze geldi.

“Merhaba,” dedi usulca, “sen de kimsin bakalım?”

Hafifçe büktüğü parmakları yeri işaret eden elini uzatınca birkaç

adım yaklaşan köpek eli kokladı ve kuyruğunu sallayıp kulaklarını

dikti. Crowley köpekleri severdi. Köpekler de bunu hemen anlar,

onunla çabucak arkadaş olurlardı.

“Seacliff’e giderken buldum onu,” diye açıklama yaptı Will.

“Yaralanmıştı ve ölmek üzereydi. Bir önceki sahibi yapmış.”

- 97 -

JOHN FLANAGAN

Crowley’nin yüzü gölgelendi. Hayvanlara eziyet edilmesi,

midesini bulandırıyordu. “Ona haddini bildirdiğini umut edi -

yorum?” dedi.

Will, kararsız bir ifadeyle kıpırdandı. Üstlerinin John Buttle

meselesini ele alış biçimini nasıl değerlendireceklerinden tam

olarak emin değildi.

“Şey, bir bakıma öyle sayılır,” dedi. Halt’un kaşlarının kalkmaya

başladığını hissetmişti. Eski öğretmeni, Will’in ona hikâyenin

tamamını anlatıp anlatmadığını daima anlardı. Köpeğin kulaklarının

arkasındaki tüyleri karıştıran Crowley de meraklı bir ifadeyle başını

kaldırmıştı.

“Bir bakıma mı?”

Will, endişeyle boğazını temizledi. “Haddini bildirmek zo -

rundaydım ama köpek meselesi yüzünden değil. Daha doğrusu,

yalnızca köpek meselesinden ötürü değil. Yani, gecenin bir yarısı

kulübeme gelip konuştuklarımıza şahit oluşu köpek yü- zündendi ve

sonra... şey, çok fazla şey duyduğu için bir şeyler yapmam

gerektiğini biliyordum. Sonra Alyss dedi ki, belki de onu...

bilirsiniz işte... ama ben bunun biraz sert kaçacağım düşündüm. O

nedenle, aklıma gelen en iyi çözümü uyguladım.”

Kıdemli Orman Muhafızları’nın hiçbir şey anlamadan ona

baktıklarım görünce, sustu.

“Söylemeye çalıştığım şey,” diye tekrar etti, “köpek meselesiyle

bir ilgisi vardı ama doğrudan bir ilgi değildi bu. Uma rım

anlatabilmişimdir.”

Uzun bir sessizliğin ardından Halt, “Hayır, ben pek bir şey

anlamadım,” dedi usulca.

- 98 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Crowley, eski dostuna bir göz attı. “Bu genç adam senin

yanında... kaç yıl geçirmişti, altı mı?”

Halt, omuz silkerek, “Yaklaşık altı,” diye yanıt verdi.

“Peki, o süre zarfında söylediklerini anlıyor muydun?”

“Hayır, genellikle anlamazdım,” dedi Halt.

Crowley, hayret dolu bir ifadeyle başını salladı. “İyi ki

Dışişleri’ne girmemiş. Başıboş bırakılması halinde en az ya rım

düzine ülkeyle savaşa girmiştik.” Tekrar Will’e döndü. “Basit

kelimeler kullanarak ve eğer mümkünse başladığın her cümleyi

bitirerek, köpeğin, bu şahsın ve Alyss’in bu işle ne ilgisi olduğunu

anlat.”

Will, konuşmak için derin bir nefes aldı. İki adamın da far kında

olmadan hafifçe gerilediklerini fark etti ve olan biteni en basit

şekilde aktarmaya karar verdi.

“Köpeğin eski sahibi, John Buttle adındaki yerel bir hayduttu.

Zavallıcığı yaralamış ve kaderine terk etmiş. Ben de onu yolda

buldum ve tedavi ettim.”

Bir ara verip, anlaşıldığından emin olmak için Halt ile

Crowley’ye göz attı. Her ikisi de devam etmesini işaret ettiler.

“Buttle, köpeği geri almaya geldiğinde Alyss kulübede bana

mesajınızı veriyordu. Orada olduğunu fark etmeden önce

konuştuklarımızın bir kısmına kulak misafiri olmuş.”

Bu itirafı ona, Halt’un hafif sitemli bir bakışına patlamıştı. Will,

özür diler gibi bir işaret yaptı.

“Biliyorum. Orada olduğunu daha önce fark etmeliydim ama

Alyss benim çocukluk arkadaşım ve sanırım dikkatim

- 99 -

JOHN FLANAGAN

dağılmıştı.” Sustu ve Halt’un konuyu kapatmasını işaret eden küçük

el işaretini fark etti. “Neyse, dışarıda dikilirken Alyss’in benim

göreve gönderileceğimi söylediğini duymuş.”

Her iki dinleyicisi de dikkat kesilmişti artık. Halt’un ifadesi her

zamanki gibi anlaşılmıyordu ama Crowley’nin bu haber üzerine

endişelendiği her halinden belliydi.

“Adamı ne yaptınız peki?” diye sordu. Will, omuz silkti.

“Şey, elindeki mızrağı aldım ve saks bıçağımın kabzasıyla onu

bayılttım. Alyss de yardım etti,” diye ekledi, tamamen kendine pay

çıkarmak istemeyerek. “Bana saldırı şansı vermek için adamın

dikkatini dağıttı. Sonra onu başparmak düğümüyle bağladım. Ne

yapacağımıza karar vermemiz gerekiyordu. Hatta Alyss adamı

öldürmemiz gerekebileceğinden bile söz etti.”

Yüzü hâlâ asık olan Crowley başını sallayarak, “Haklı. Bu işin

duyulması riskini alamayız,” dedi. “Peki neye karar verdiniz?”

Will, bir kez daha duraksadı. Nihayet derin bir nefes alarak

konuştu: “Skandiya kurt gemisi henüz limandaydı, ben de adamı

alıp onlara götürdüm. Köle olarak yanlarına aldılar.”

Üstlerinin tepkisinden korkarak bekledi. Ne de olsa, Araluen’de

kölelik yasaktı. Fikri ortaya attığında Alyss, ona bu gerçeği

hatırlatmıştı.

“Onu sattın mı yani?” diye sordu Halt. Will, başını iki yana

salladı.

“Şey, hayır. Onu satmadım. Onu... öyle... köle olsun diye

verdim.”

“Köle olsun diye mi verdin?” diye tekrar etti Crowley.

~ 100 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Gundar, Buttle’ı ona vermeme çok sevindi,” diye ekledi Will,

bunun durumu yumuşatmasını umut ederek. “Amacım, onun

görevimle ilgili konuşmasını engellemekti. Skandiya- lılara söylese

bile, bir şey fark etmez. Büyük olasılıkla onu dinlemeyeceklerdir.

Dinleseler bile, nasılsa önümüzdeki üç ay boyunca Skorghijl’e

tıkılıp kalacaklar.”

Crowley ile Halt, Will’in anlattıklarını değerlendirirken bir

sessizlik oldu. Will, kendini eklemeler yapmaktan alıkoyamı -

yordu: “Ya bu olacaktı ya da onu öldürecektim... ve adamın ölmeyi

hak etmediğini düşündüm.”

“Ama köle olarak... verilmeyi hak ettiğini mi düşündün?” diye

sordu Crowley. Will’in çenesi, yanıt vermeden önce sertleşti.

“Evet öyle, Crowley. Adam bir sürü suç işlemiş,” dedi Will.

“Muhtemelen birden fazla cinayetin sorumlusu ama arkasında

mahkemede kullanılabilecek türden bir delil bırakmıyor tabii.”

Düşünceli görünen Halt, sakalını kaşıdı. “Sonuçta,” diye ekledi,

“görevlerimizden biri de mahkûmiyet için ortada ye terli kanıt

bulunmayan vakaları çözmektir.” Crowley, sert bakışlarını Halt’a

dikti.

“O dediğin, senin de çok iyi bildiğin üzere, resmi görevle -

rimizden biri değil,” dedi. Halt, anladığını ifade ederek başını

salladı ve aynı ılımlı ses tonuyla devam etti. “Yani Crewseli Amdor

vakası örnek oluşturmuyor mu?” diye sordu.

Crowley, sıkıntıyla ağırlığını diğer ayağına verdi. Konuş manın

gidişatı karşısında şaşkına dönen Will, kıdemli Orman

Muhafızlan’na bakakalmıştı.

~ 101 -

JOHN FLANAGAN

“Crewseli Amdor mu?” diye sordu. “O da kim?”

Halt, gülümsedi. “Dev gibi bir adamdı; boyu iki metreyi

aşıyordu. Haydudun tekiydi. Crewse kasabasını aylarca dehşetten

dehşete sürükledikten sonra, genç bir Orman Muhafı zı... alışılmışın

oldukça dışında bir yöntem kullanarak onun hakkından geldi.”

Will’in ilgisini ve Crowley’nin huzursuzluğunu fark eden Halt,

dudaklarına yerleşen hafif tebessümle devam etti. “Adamı

kasabadaki değirmen çarkına zincirledi ve Crewse halkının onu beş

yıl boyunca değirmen eşeği niyetine kullanmasına izin verdi. Bu

çözüm, hay dutu ıslah etmekle kalmamış, kasabanın da refaha

ermesini sağlamıştı. Crewse unu, ondan beridir tanelerinin

inceliğiyle nam saldı.”

Crowley, nihayet hikâyeye müdahale etti. “Bakın, farklı bir

durumdu o ve ben...” Kelimeyi düzeltmekte geç kalmıştı. “Adı

geçen Orman Muhafızı... onunla başa çıkmanın başka bir yolunu

bulamamıştı. Hem haydut en azından canlarını yaktığı insanlara bir

bedel ödüyordu. Yabancılara köle olarak satılmamıştı.”

“Eh,” dedi Halt, “bu Buttle denen adamın durumu da benzer

sayılır. Hem ayrıca, Will’in de söylediği gibi, para karşılığında

satılmamış. Verilmiş. El değiştiren bir para söz konusu

olmadığından, bu durumun ülke kanunlarına aykırı olmadığını

savunmak, iyi bir avukat için çocuk oyuncağı.”

Crowley homurdanarak, “İyi bir avukat mı?” dedi. “İyi avukat

diye bir şey yoktur ki. Pekâlâ, genç Will, bana kalırsa iyi niyetle

hareket etmişsin ve avukatının da savunduğu üzere, teknik anlamda

bir suç işlemiş sayılmazsın. Çadırını kursan iyi olur. Yemekten

sonra konuşacaklarımız var.”

- 102 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Başını sallayan Will, çaktırmadan Halt’a bir göz attı. O, küçük

yeşil çadırını kurmak için uzaklaşınca eski dostuna yakla şan

Crowley, Will’in duyamayacağı kadar alçak bir sesle konuşmaya

başladı.

“Bu tür sıkıntılı durumları halletmek açısından kötü bir yöntem

sayılmaz aslında,” dedi usulca. “Belki de şu arkadaşın Erak’la

irtibat kurmalı ve bunu daha düzgün bir biçimde uygulayıp

uygulayamayacağımızı öğrenmelisin.”

Halt, uzun bir süre sessizce arkadaşına baktı.

“Elbette,” dedi sonunda. “Ne de olsa ülkedeki un değirmeni

sayısı belli, öyle değil mi?”

- 103 -

rman Muhafızları, Will’in yaktığı ateşin etrafında rahat-

O ça oturuyorlardı. Lezzetli bir akşam yemeği yemişlerdi.

Crowley, yanında getirdiği geyik bifteklerini ateşten ısınmış

düz taşların üzerinde pişirmiş, yemeğe bol miktarda tereyağı

ve biberle kızartılmış patatesle tavada hızla pişirilmiş yeşil -

likler eşlik etmişti. Samimi bir sessizlik içinde oturmakta olan

üç arkadaş, yemeğin ardından Halt’un yaptığı kahveyi içiyor -

lardı.

Will’in yüzü gülüyordu. Görevinin detaylarını öğrenmek için

can atıyordu ama acele etmemesi gerektiğinin de farkındaydı.

Crowley ile Halt, meseleyi ona istedikleri anda aça caklardı nasılsa.

Yapacağı ya da söyleyeceği hiçbir şey, onları daha önce harekete

geçiremezdi. Birkaç yıl önce olsa, heyecandan yerinde duramaz ve

bir türlü rahatlayamazdı. Ancak geçen yıllar içinde, diğer Orman

Muhafızı yeteneklerini geliştirmenin yanı sıra, sabırlı bir insan

haline gelmişti. Üstlerinin konuyu açmasını beklerken, ara ara onun

bu yeni vasfını değerlendirdiği anlaşılan Halt’un onay dolu

bakışlarını üzerinde hissediyordu. Başını kaldırdığında Halt’un ona

baktığını fark

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

etti ve hafifçe gülümsedi. Ustasına sabrını kanıtladığı için çok

mutluydu.

Nihayet sert zemine iyice yerleşen Halt, bezgin bir ses tonuyla

konuşmaya başladı, “Hadi artık, Crowley! Şu işi bitirelim, ne olur!”

Birlik Komutanı arkadaşına içtenlikle gülümseyerek, “Bu rada

senin sabrını değil, Will’inkini sınıyoruz sanmıştım,” dedi. Halt,

sinirli bir el hareketi yaptı.

“Eh, sınandı sayabilirsin o zaman.”

Düşüncelerini toparlayan Crowley’nin yüzü artık gülmüyordu.

Yeni görevinin detaylarını dinlemek için can atan Will, öne doğru

hafifçe eğildi. Son birkaç gün boyunca merakını bastırmak için

elinden geleni yapmıştı ve artık bir saniye daha bekleyemeyecekmiş

gibi geliyordu. Görevin içeriği hakkında kafa patlatmış ve çoğu,

Skandiya’da edindiği deneyimlere dayanan birkaç olasılık

düşünmüştü. Ancak Crowley’nin ağzından çıkan sözler, bu

düşüncelerini yerle bir ediverdi.

“Kuzey taraflarında büyücülükle ilgili bir sorunumuz var gibi

gözüküyor,” dedi Crowley.

Will, şaşkınlıkla arkasına yaslandı. “Büyücülük mü?” dedi, her

zamankinden daha tiz bir sesle. Crowley, başıyla onayladı.

“Anlaşılan öyle,” dedi kelimeleri vurgulayarak. Will, gözlerini

Halt’a çevirdi. Eski ustasının yüz ifadesinden hiçbir şey

anlaşılmıyordu.

“Biz büyü diye bir şeyin varlığına inanıyor muyuz?” diye sordu.

Tecrübeli Orman Muhafızı, hafifçe omuz silkerek, “Rastladığım

büyücülük vakalarının yüzde doksan

- 105 -

JOHN FLANAGAN

beşi düzenbazlık ve şarlatanlıktan ibaretti,” dedi. “Becerikli bir

elden çıkan okun halledemeyeceği vakalar değillerdi. Sonra bir de

yaklaşık yüzde üç paya sahip zihin kontrolü olayı var -Morgarath’ın

Wargallarm üstünde uyguladığı türden.”

Will, usulca başını salladı. Kral’a karşı ayaklanan eski ba ron

Morgarath, iradesine ölümüne bağlı hayvansı yaratıklardan oluşan

bir orduyu savaşa sürmüştü.

“Yüzde birlik bir dilim de toplu sanrı vakalarını kapsıyor,” diye

araya girdi Crowley. “Zihin kontrolünü andırıyorlar ama bunlarda

kontrol edilen insanlar, aslında olmayan şeyler ‘görüyor’ ya da

‘duyuyorlar’.”

Bir anlık bir sessizlik yaşandı. Will’in bakışları bir Halt’a, bir

Crowley’ye kayıyordu. Nihayet aklindakini dile getirdi. “Geriye

yüzde bir kalıyor.” Tecrübeli Orman Muhafızları başlarıyla

onayladılar.

“Görüyorum ki toplama çıkarma konusunda da ilerlemiş sin,”

dedi Halt ve Will bir yorum yapamadan devam etti. “Evet, haklısın.

Geriye yüzde birlik bir dilim kalıyor.”

“Ve sen bunların büyücülük olduğunu mu söylüyorsun?” diye

sordu Will ama Halt, inatçı bir tavırla başını iki yana salladı.

“Mantıklı bir açıklamaları olmadığını söylüyorum,” dedi.

Sabırsızlıkla yerinde kımıldanan Will, eski öğretmenini öyle ya da

böyle sıkıştırmaya niyetliydi.

“Halt,” dedi sakallı Orman Muhafızı’nın bakışlarına karşı lık

vererek, “sen büyünün varlığına inanıyor musun?”

Halt, yanıt vermeden önce duraksadı. Tüm hayatı boyunca

gerçeklerle ilgilenmişti. Tüm hayatı, gerçekler ve bilgi topla

- 106 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

mak üzerine kuruluydu. Belirsizlikten nefret ederdi ama bu

durumda...

“Hayır, inanmıyorum,” dedi kelimelerini dikkatle seçerek, “ama

varlığını da tamamen yadsımıyorum. Mantıklı bir nedeni ya da

açıklaması olmayan durumlarda, her şeye hazırlıklı olmaktan

yanayım.”

“Ve sanırım alabileceğimiz en doğru tavır da bu,” diye sözünü

kesti Crowley. “Yani, dünyamızı etkisi altına alan kötü bir gücün

varlığı ortada. Hepimiz bundan şüphe duymayacak kadar çok suça

tanıklık ettik. Birilerinin bu kötülükleri dünyamıza çağırmadığını ya

da kendi yararına yönlendirmediğini kim iddia edebilir ki?”

“Yine de,” dedi Halt, “yüzde birlik bir ihtimalden söz ettiği mizi

unutma ve o bir durumda bile bunun gerçek olup olama yacağını

tartışıyoruz. Gerçek diye bir şey varsa tabii.”

Will, hafifçe başını sallayıp kahvesinden bir yudum aldı. “Benim

biraz kafam karıştı,” dedi sonunda. Halt, sertçe güldü.

“Şunu sakın akimdan çıkarma. Uğraştığımız şeyin büyücülük

olmama ihtimali yüzde doksandan fazla; büyücülük olma ihti mali

de çok düşük. Bu fikre sarıl ve temkinli ol. Tamam mı?” Başını

sallayan Will, aldığı derin nefesi bırakarak, “Tamam,” dedi.

“Tamam ama görevin detaylarını öğrenebilir miyim? Benden ne

yapmamı istiyorsunuz?”

Crowley, Halt’a Will’i bilgilendirmeye devam etmesini işa ret

etti. Usta ile çırağı arasında hâlâ güçlü bir bağ bulunduğunu

biliyordu ve sözü Halt’a bırakmasının daha az yanlış anlama ya da

karışıklığa neden olacağının farkındaydı. Bu ikisi, birbirlerinin

zihinlerini okuyabiliyordu.

- 107 -

JOHN FLANAGAN

“Pekâlâ,” diye başladı Halt, “öncelikle nereden söz ettiği mizi

bilmelisin. Norgate Baronlu...”

“Norgate mi?” diye bariz bir şaşkınlıkla ustasının sözünü kesti

Will. “O baronlukta görevlendirilmiş bir Orman Muhafı zımız yok

muydu?”

“Evet, var,” dedi Halt, “ama bölge halkı tarafından tanını yor.

Korkmuş ve şaşırmış insanların son konuşmak isteyecekleri kişi, bir

Orman Muhafızıdır. Halkın yarısı bizim de büyücü olduğumuzu

düşünüyor zaten.” Will, başıyla onayladı. Bunun doğru olduğunu

biliyordu.

“Eh, bana güvenecekleri ne malum öyleyse?” diye sordu. “Beni

tanımıyor olabilirler ama ne de olsa ben de bir Orman

Muhafızıyım.”

“Oraya bir Orman Muhafızı olarak gitmeyeceksin,” dedi Halt.

“Kılık değiştireceksin.”

Bu bilgi, Will’in soru yağmurunu başlamadan durdurmuştu.

Doğrusunu söylemek gerekirse, haberler karşısında bir parça gafil

avlanmıştı. Mesleğiyle gurur duyuyor ve konumunun ona sağladığı

saygınlıktan büyük keyif alıyordu.

Halkın Orman Muhafızlan’ndan çekindiğini biliyordu. An cak

Birlik üyeliğinin beraberinde getirdiği yadsınamaz itibarın da

farkındaydı. Orman Muhafızı denildi mi, bütün kapalı kapılar

açılırdı. Ülkedeki tüm şövalye ve baronlar -ve hatta bazen bizzat

Kral- tarafından görüşlerine başvurulur ve bu görüşlere saygı

duyulurdu. Kendi seçimleri olan silahları efsanevi bir ustalıkla

kullanırlardı. Tüm bunları bir tarafa bırakmak istediğinden emin

değildi Will. Kararlılığını pozitif yönde etkileyen Orman

Muhafızlığı kimliği olmaksızın zorlu ve tehlikeli

- 108 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

bir görevle başa çıkabileceğinden emin değildi. Almak üzere olduğu

bu görev de kulağa şimdiden hem zorlu hem de tehlikeliymiş gibi

geliyordu.

“Bunları sonra konuşuruz,” dedi Crowley. “Detaylara girmeden

önce ana hatları aradan çıkaralım.”

“İyi fikir,” dedi Halt. Will’e doğru anlamlı bir bakış fırlattı ve

genç adam başını eğdi. Ustasını sözünü kesmeden dinleme

zamanının geldiğinin farkındaydı.

“Neyse. Norgate Baronluğu, Krallığın kendine has bölgelerinden

biridir. Şöyle ki, baronluğun merkezinde yer alan Norgate Şatosu’na

ek olarak, hemen kuzeydeki topraklarda bir şato daha bulunuyor.”

Halt konuşurken, Crowley aralarında kalan zemine bir harita

açmış, dizüstü çöken Will de haritayı incelemeye başlamıştı. Halt’un

haklı olduğunu görebiliyordu. Haritada, Krallığın kuzey sınırında

işaretlenmiş olan şatoyu gösterdi.

“Macindaw Şatosu,” diye mırıldanan Halt, başını salladı.

“Şatodan çok büyük bir kale,” dedi. “Pek konforlu değildir ama

stratejik açıdan önemi büyüktür. Gördüğün üzere...” Ok kılıfındaki

kara oklardan birini çıkarıp Araluen’i kuzey komşusu Pikta’dan

ayıran sarp dağları işaret etti. “Dağların arasından uzanan Macindaw

geçidine hâkim olması için o noktaya yerleştirildi.”

Kararlı gözlerini haritadan ayırmayan çocuğu izleyerek durumu

kavraması için bekledi. Will nihayet başım sallayınca, anlatmaya

devam etti.

“Macindaw Şatosu olmasaydı, İskotilerden -yani Pikta- nın güney

eyaletlerini kontrol eden vahşi kabileden- akın

- 109 -

JOHN FLANAGAN

üstüne akın yerdik. İskotiler, yağmacı, hırsız ve savaş çı bir halktır.

Hatta Macindaw olmasaydı, onları Norgate Baronluğu’ndan bile

uzak tutamazdık. Kuzeye giden yol çok uzun ve ordumuzun kışın

sefere çıkması kolay değil. Özellikle de büyük bir kısmı güney

baronluklarından gelen birliklerimizin kuzeyin şiddetli hava

şartlarına alışkın olmadığı düşünülürse.”

Yavaşça başını sallayan Will, haritadan başını kaldırıp arkasına

yaslandı. Resim, hafızasına kazınmıştı artık. Bakışları, konuşmaya

devam eden Halt’a kaydı.

“Norgate Baronluğu’nun doğal dengesi biraz olsun bozul-

duğunda neden hemen telaşa kapıldığımızı biliyorsun artık,” dedi

ustası.

Will, başıyla onayladı.

“Macindaw’un komutanı Lord Syron gizemli bir hastalığa

yakalanınca, doğal olarak endişelendik. Endişemiz, duymaya

başladığımız gerçeküstü büyücülük söylentileriyle daha da arttı.

Görünen o ki, Syron’un atalarından biri, birkaç yüz yıl önce yerel

bir büyücüyle sorun yaşamış.” Will’in soru sormaya hazırlandığını

fark eden Halt, çocuğun sözünü kesmemesi için elini kaldırdı.

“Bilmiyoruz. Zihin kontrolü olabilir. Şarlatanın teki de olabilir.

Ya da gerçekten bir büyücüdür. Dediğim gibi, tüm bunlar yüz

yıldan fazla zaman önce olmuş, dolayısıyla ortada sağlam bir kanıt

bulunmadığı gibi, çok sayıda da cinnet hikâyesi dolaşıyor.

Hikâyelere bakılırsa, Syron’un ailesine yüzlerce yıl kan davası

gütmüş, tutucu bir büyücü söz konusu. Uğraştığımız meselenin de

bu olayın uzantısı olduğu düşünülüyor. Unutma

- 110 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

ki masal ve efsaneden ibaret şeyler bunlar; yani içlerinde çok fazla

mantık aramamalısın.”

“Büyücüye ne olmuş peki?” diye sordu Will. Halt omuz silkti.

“Kimse bilmiyor. Syron’un atasının başına bir dizi esrarengiz

rahatsızlık musallat etmiş gibi duruyor. Şifacılar, doğal olarak

hastalığa bir tanım ya da tedavi önerememişler. İşin içi ne büyü

karıştığını zannettikleri için bunu yapmalarına imkân yoktu zaten,”

dedi küçümser bir ses tonuyla. “Ama sonra, şatodaki şövalyelerden

biri bölgeyi büyücüden kurtarma görevini üstlenmiş. Bu tür

efsanelerin geleneğinde olduğu üzere, şövalyenin tertemiz saf

kalbiyle asaleti, büyücüyü yenmesini ve onu bölgeden sürmesini

sağlamış.”

“Onu öldürmemiş mi?” diye araya girdi Will. Halt, başını iki

yana salladı.

“Hayır. Korkarım bu asla yapılmayan bir şey. Bu tür efsane lerin

yıllar sonra yeniden canlanmasına fırsat veren bir gerçek.

Günümüze dönersek; yaklaşık altı hafta önce atıyla gezintiye çıkan

Syron, aniden yere düşmüş. Adamları yanma vardığında yüzü

mosmormuş, ayrıca ağzından köpükler çıkıyor ve acı dolu çığlıklar

atıyormuş.

“Adamları onu hemen şatoya getirmişler ancak şifacıların tüm

çabaları boşa çıkmış. Ellerinden gelen tek şey, acısını dindirmek

için adamı uyuşturmakmış. Durumunda hâlâ bir gelişme yok ve

yaşamla ölüm arasında gidip geliyor. Beslemek ya da su içirmek

için uyandırdıklarında yeniden acıyla kıvranıyor ve çığlık atmaya

başlayıp ağzından köpükler saçıyor. Sürekli uyuşturulmak ise gün

geçtikçe zayıflamasına neden oluyor.”

- 111 -

JOHN FLANAGAN

“Dur tahmin edeyim,” diye araya girdi Will, Halt konuşmasına

ara verdiğinde. “Bu belirtiler, efsanedeki atanınkilerle tıpatıp aynı

mıymış?”

Halt, parmağını genç adama doğrultarak, “İyi bildin,” dedi. “Ki

bu da Malkallam’ın döndüğüne dair söylentileri alevlendirmiş.”

“Malkallam mı?” diye sordu Will.

“Efsanedeki büyücü,” diye araya girdi Crowley. “Kimse ef-

sanelerin nereden türediğini bilmiyor ama... başka işaretler de

görülmüş. Yanlarına yaklaşıldığında ortadan kaybolan orman

ışıkları, geceleri yollarda görülen tuhaf şahıslar, şatoda duyu lan

sesler ve benzeri şeyler. Taşra insanlarının ödünü koparmak için

çevrilen dümenler. Bölgedeki Orman Muhafızı Meralon, daha fazla

bilgi edinmek için çaba harcıyor ama insanlar son derece ketum

davranıyormuş. Ormanın derinliklerinde yaşayan bir büyücü

hakkında söylentiler duymuş ve Malkallam adı da zikredilmiş.

Ancak adamın tam olarak nerede yaşadığını öğrenememiş.”

“Syron devreden çıkınca şatoya kim komuta ediyor?” diye sordu

Will. Başım sallayan Halt, soruyu beğendiğini belli etti. Will,

meselelerin özüne çabucak inmesini iyi becerirdi.

“Güya Syron’un oğlu Orman ama askeri eğitim almamış.

Meralon’un raporuna bakılırsa bir çeşit bilginmiş ve Krallığın

sınırlarını korumaktansa tarih çalışmaları yapmayı tercih

ediyormuş. Neyse ki Syron’un yeğeni Keren de şatodaymış ve

garnizonun komutasını ele almış. Ayakları daha çok yere basan bir

tipmiş. Bir savaşçı olarak yetiştirilmiş ve görünen o ki sevilen bir

lidermiş.”

~ 112 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Şimdilik işleri idare ediyor olabilir,” dedi Crowley, “ama

Syron’un ölmesi halinde, bizleri bir veraset sorunu bekliyor; zira

yerine, zayıf ve yetersiz bir lider olan Orman geçecek. Bu nun

gerçekleşmesi halinde baronluğun istikrarsızlaşma ve bizleri,

kuzeyden gelecek olası bir saldırı karşısında savunmasız bırakma

ihtimali bulunuyor. Ne olursa olsun, önüne geçmemiz gereken bir

durumla karşı karşıyayız. Macindaw, stratejik açıdan hiçbir riske

giremeyeceğimiz kadar önemli bir bölge.”

Will, birkaç saniye boyunca düşünceli bir tavırla çenesini

sıvazladı.

“Anlıyorum,” dedi sonunda. “Peki, ne yapmamı istiyorsunuz?”

“Oraya gitmeni,” diye yanıt verdi Crowley. “Bölge sakinleriyle

tanış. Mümkün olduğunca bilgi edin. Malkallam denen şu adam

hakkında neler bulabildiğine bir bak. Böyle biri ger çekten var mı,

yoksa köylülerin hayal gücünün ürünü mü, öğren. Güvenlerini

kazan. Sana açılmalarını sağla.”

Will, suratını astı. Crowley bunlar çok basit şeylermiş gibi

konuşuyor, diye düşündü. “Söylemesi kolay tabii,” diye mırıl dandı

ama Halt, yüzünde belli belirsiz bir tebessümle atıldı.

“Senin işin birçoklarına göre daha kolay olacak,” dedi. “İnsanlar

seninle konuşmaktan hoşlanıyor. Gençsin. Karşın- dakine güven

veren masum bakışların var. Bundan ötürü seni seçtik. Bir Orman

Muhafızı olduğundan asla şüphe etmeyeceklerdir.”

“İyi de ne olduğumu düşünecekler o zaman?” diye sordu Will.

“Senin bir çalgıcı olduğunu sanacaklar,” dedi Halt, hınzır hınzır

gülümseyerek.

- 113 ~

Şaşkına dönen Will, arkasına yaslandı. Sürprizlerle dolu bir

gün geçiriyorum, diye geçirdi aklından.

“Bir çalgıcı, ha?” diye tekrar etti. “Ben mi?”

Halt, koyu renkli kaşlarının altından çocuğa bir göz attı. “Evet

bir çalgıcı olacaksın,” dedi. Bir an için ne diyeceğini bilemeyen

Will, çaresizce bir el işareti yaptı.

“Ama...” diye söze başladıktan sonra durdu.

“Senin durumuna çok uygun bir kimlik,” dedi Crowley.

“Çalgıcılar, sürekli seyahat ederler. Şatolardan en berbat hanlara

kadar her yerde hoş karşılanırlar. Norgate gibi kasvetli bir yerde

seni bağırlarına basacaklardır. En önemlisi de insanlar çalgıcılarla

konuşmasını severler. Ve onların önünde konuşmakta bir sorun

görmezler,” diye ekledi, anlamlı bir şekilde.

Will, aradığı kelimeleri nihayet bulmuştu. “Küçük bir de tayı

atlamıyor muyuz?” diye sordu. “Benim bir çalgıcı olmadığım gerçeği

gibi. Mesleğimi icra etmemi isterlerse ne yapacağım?”

“Halt’un dediklerine bakılırsa gayet güzel lavta çalıyor-

- 114 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

muşsun,” diye araya girdi Crowley. Şaşkınlığı a tan Will, ko-

mutanına döndü.

“Onun adı mandola,” dedi. “İkişerli akort edilmiş sekiz teli var.

Lavtanın on teli vardır ve bunlardan bazıları...”

Ancak Orman Muhafızlan’nın ilgisiz tavırlarını fark edince

anlatmayı kesti. Lavta, mandola ya da büyük bir davul fark

etmiyordu. Will bir şey çalsın yeterdi, gerisi umurlarında değildi.

Crowley’nin söylemiş olduğu şey kafasına dank edince, Will’in

yüreği birden mutlulukla doldu.

“Gerçekten iyi olduğumu mu düşünüyorsun?” dedi Halt’a. Will

ne zaman mandola pratiği yapsa, kıdemli Orman Muhafızı acı

çekiyormuş gibi bir ifade takınırdı. Ustasının aslında onu yetenekli

bulduğunu duyduğu için ağzı kulaklarına varıyordu çocuğun. Ancak

bu sevinci pek uzun sürmeyecekti.

“Ben ne anlarım ki bu işlerden?” diye yanıt verdi Halt, omuz

silkerek. “Daha bir kedinin sesini diğerinden ayıramıyorum.”

“Şey,” dedi havası sönen Will. “Eh, belki de başkaları farkı daha

iyi görüyordur. Başka bir şey olamaz mıyım?” diyerek Crowley’ye

döndü. Omuz silkme sırası, önerilere açık olan Orman Muhafızı

Komutanı’ndaydı şimdi.

“Ne gibi?” diye sordu. Will, yanıt vermeden önce zihnini taradı.

“Mucitlik,” diye öneride bulundu. Ne de olsa, Redmont

Şatosu’nda Baron Arald’m resmi hikâyecisi Murdal tarafın dan

aktarılan macera ve efsanelerdeki kahramanlar, sık sık mucit

kılığına girerlerdi. Halt, küçümsercesine bir kahkaha atıverdi.

- 115 -

JOHN FLANAGAN

“Müritlik mi?” diye sordu Crowley.

“Evet,” dedi konuya ısınan Will. “Sürekli seyahat ederler.

İnsanlar onlarla konuşmayı sever ve...”

“Ve azılı birer hırsız olarak tanınırlar,” diye tamamladı Crowley,

Will’in cümlesini. “Sence tanıştığın herkesin senden şüphe

etmesine neden olacak bir kılığa bürünmen iyi bir fikir mi?

Gözlerini üstünden ayırmayacak, gümüş takımları çalma nı

bekleyeceklerdir.”

“Hırsız mı?” dedi süngüsü düşen Will. “Gerçekten öyleler mi?”

“Hem de en azılıları,” dedi Halt. “Murdal denen o sıkıcı aptalın,

karakterlerinin daima mucit kılığına girmeleri konu sunda neden bu

kadar ısrarcı olduğunu hiçbir zaman anlaya- mamışımdır. Ben bile

daha kötüsünü düşünemezdim.”

“Şey,” dedi başka önerisi kalmayan Will. Duraksayarak

sorusunu tekrarladı. “Gerçekten de bu işi kıvırmama yetecek kadar

iyi çaldığımı mı düşünüyorsunuz?”

“Anlamanın tek yolu var,” dedi Crowley. “Lavtan yanında. Çal

bakalım bir şeyler.”

Will yine, “Onun adı...” diyecek oldu ama pes ederek arka sında,

eyerle diğer çantasının üstünde duran mandola kutusuna uzandı.

“Her neyse,” diye mırıldandı.

Aleti kutusundan çıkardı ve iki üst telin arasına takılı duran

penasını aldı. Mandolanm akordunu denemek için birkaç nota bastı.

Tahmin ettiği üzere, at sırtında hoplayıp zıplamak ve serin gece

havası, aletin akordunu bozmuştu. Telleri ayarladı ve bir deneme

yapıp memnun kalarak başını salladı. Bir parça tiz

~ 116 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

kaldığına karar verdiği üst teli hafifçe gevşetti. Böylesi daha iyi,

diye düşündü.

“Hadi bakalım,” diyen Crowley, onu teşvik edici bir el hareketi

yaptı. Will, önce bir La notası bastı ancak duraksadı. Zihni

uyuşmuştu; çalacak tek bir ezgi bile gelmiyordu akima. Notaların

ona ilham vermesini umarak önce bir Re, ardından da Mi minör ile

Si bemol bastı.

“Bu şarkının sözleri var mı?” diye sordu Halt, aşırı kibar bir

tavırla. Will, ustasına döndü.

“Çalacak şarkı bulamıyorum,” dedi. “Beynim durdu.”

“Bunun başına kaba saba bir handa gelmesi utanç verici

olabilir,” dedi Halt. Will, çaresizce akima bir şarkı gelmesini

bekliyordu. Herhangi bir şarkı.

“Yaşlı Joe Smoke'& ne dersin?” diye önerdi Crowley neşeyle.

Başını çeviren Halt, arkadaşını kuşkulu gözlerle süzmeye başladı.

“Yaşlı Joe Smoke mu?” diye sordu Will. Halt’la ilgili bir parodiye

dönüştürmüş olduğu şarkıydı bu. Crowley’nin durumdan haberdar

olup olmadığını merak etti. Birlik komutanı, masum gözlerle onu

izliyordu. Eski dostunun dik bakışlarına aldırmadan, Will’i teşvik

etmek için gülümseyerek başını salladı.

“O şarkıyı daima sevmişimdir,” dedi Crowley. “Delikanlı-

lığımda Yaşlı Joe Smoke eşliğinde pek güzel dans ederdim.” Yine

aynı el işaretini yaptı. Aklına başka bir şarkı gelmeyen Will,

şarkının giriş kısmını çalmaya başladı. Özgüveni artmış,

hızlanmaya başlamıştı. Tek yapmam gereken, diyordu

- 117 -

JOHN FLANAGAN

kendi kendine, şarkının gerçek sözlerini anımsamak, kendi

yazdıklarımı değil. İhtiyatı elden bırakarak şarkıyı söyleme ye

başladı:

“Yaşlı Jje Smoke benim bir dostumdur. Kasvetli Tepe’de

yaşamaktadır...

Yaşlı Joe Smoke asla banyo yapmaz ve asla da yapmayacaktır.

Hoşça kal Yaşlı Joe Smoke

Vedalaşıp ayrılalım

Hoşça kal Yaşlı Joe Smoke

Yeni bir güne yelken açalım. ”

Elini dizine vurarak tempo tutan Crowley, başını sallıyor ve

gülümsüyordu.

“Çocuk iyiymiş yahu!” dedi Halt’a dönerek ve bu övgüyle

yüreklenen Will, devam etti. On altılık notalardan oluşan ara

melodiyi çaldıktan sonra ikinci kıtaya geçti.

"Kumarbaz Yaşlı Joe Smoke kışlık paltosunu kaybetti.

Kış gelince ısınmak için keçilerin arasına girdi

Hoşça kal Yaşlı Joe Smoke

Vedalaşıp ayrılalım

Hoşça kal Yaşlı Joe Smoke

Yeni bir güne yelken açalım. ”

Şarkıya iyice ısınmıştı artık ve ara melodiyi, bu kez bir parça

daha ustalık isteyen bir notalar dizisi kullanarak çaldı. Üçüncü

ölçüde bir notayı eksik bastı ama hatasını ustaca geçiştirdikten

sonra üçüncü kıtaya geçti.

“Kır Sakallı Halt’un keçilerle yaşadığını gördüm

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Çoraplarını günlerce değiştirmese de keçilerin aldırmadığını duydum

Hoşça kal Kır Sakallı Halt ’

Vedalaşıp ayrıl a... ”

Birden ne söylediğinin farkına vararak durdu.

Mandolaya hâkimiyeti dikkatini dağıtmış, alışkanlıkla kendi

yazdığı sözleri söylemişti. Başını yana eğen Crowley, sahte bir

ilgiyle yüzünü buruşturdu.

“Büyüleyici sözler,” dedi. “Bu halini daha önce duymamıştım

sanırım.”

Eliyle ağzım kapadı ve omuzları sarsılmaya başladı.

“Çok komik, Crowley,” dedi Halt sıkıntılı bir ses tonuyla; Orman

Muhafızları Komutam’mn ağzını kapattığı elinin ardından boğuk

sesler geliyor, omuzları sarsıla sarsıla gülüyordu. Will, dehşet dolu

bakışlarını Halt’a çevirdi bu kez.

“Halt... özür dilerim... böyle olsun isteme..

Nihayet saklanmaktan vazgeçen Crowley, kontrolsüz bir kahkaha

krizine kapılmıştı. Will, Halt’a doğru çaresiz bir el işareti yaptı.

Tecrübeli Orman Muhafızı, boyun eğmiş bir tavırla omuz silkerek

sert bakışlarını Crowley’ye çevirmişti. Dirseğiyle komutanının

kaburgasını sertçe dürttü.

“O kadar da komik değil!” diye homurdandı. Yaralı kaburgasını

tutan Crowley, parmağını Halt’a salladı.

“O kadar komik ki! Yüzündeki ifadeyi görmeliydin!” diye

konuştu soluk soluğa. Hemen arkasından Will’e döndü: “Devam

etsene! Diğer kıta nasıl?”

Will, duraksadı. Halt’un sert bakışları, hâlâ Crowley’nin

- 119 -

JOHN FLANAGAN

üzerindeydi. Will -her ne kadar gümüş Meşe Yaprağı sahibi tam

yetkili bir Orman Muhafızı olarak rütbesi Halt’unkine eşit olsa da -

şarkıya devam etmesinin akıllıca olmadığının farkındaydı. Hem de

hiç.

“Bana kalırsa kararımızı verecek kadar dinledik,” dedi Halt.

Ateşin hemen ötesinde kalan üç küçük çadıra dönerek yüksek sesle

bağırdı: “Sen ne diyorsun, Berrigan?”

Çadırların gerisinde duyulan hışırtının ardından uzun boylu bir

suret, ateşe doğru topallayarak yürümeye başladı. Bunun üzerine

Will’in arkasındaki köpek de hırıldayıp hareketlenmeye başlamıştı.

Efendisinin yaptığı bir el hareketiyle yatışan hayvan, yeniden

yüzükoyun toprağa uzandı.

Will, elindeki altı telli gitarrayı görmeden tanımıştı adamı. Daha

önce Berrigan’ı birkaç kez, Orman Muhafızları’m yıllık

Toplanma’larında eğlendirirken görmüştü. Eski bir Meşe Yaprağı

taşıyıcısı olan Berrigan, baskına çıkan Skandiyalıla- ra karşı verilen

zorlu bir savaşta sol bacağını kaybetmesinin ardından aktif görevden

ayrılmıştı. O zamandan beri hayatını çalgıcılık yaparak kazanıyor,

müzisyenlik yeteneğiyle gittiği her yeri fethediyordu. Will, Birliğin,

adamı zaman zaman istihbarat toplamak için kullandığından da

kuşkulanıyordu.

Eski Orman Muhafızı’nın, hakkında bir değerlendirme yapmak

için onu gizlice dinlediğini fark etmişti. Öne doğru uzattığı tahta

bacağı nedeniyle bir parça zorlanarak da olsa ateşin yanma kıvrılan

Berrigan, çocuğa gülümsedi.

“İyi akşamlar, Will,” dedi. Genç adamın kucağındaki man-

dolaya bakarak başını salladı. “Fena değil. Hiç fena değil.”

Berrigan’m çıkık elmacık kemikleri ile büyük, eğimli bir

- 120 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

burnu, ince bir yüzü vardı. Ancak ilk göze çarpan yanı, parlak mavi

gözleriyle yüzüne yayılan ferah, dostane gülümsemesiy- di.

Kahverengi saçlarını mesleğine uygun bir şekilde uzatmıştı ve

çalgıcılara has kıyafetler giyiyordu; üstü başı, hareket ettikçe

kımıldıyor gibi görünen parlak renkli, gelişigüzel şekillerle doluydu.

Will, her çalgıcının kendine has bir renk ve model seçtiğini

biliyordu. Berrigan’ın pelerinindeki şekillerin -sıradan bir Orman

Muhafızı pelerinini süsleyen donuk kahverengi, gri ve yeşilin yerine

daha parlak renkler kullanılmış olsa da- Orman Muhafızı

pelerinlerine benzediğini fark etti.

“Berrigan. Seni gördüğüme sevindim,” dedi. Hemen arkasından

aklına gelen bir fikirle Crowley’ye döndü. “Crowley, Berrigan bu

görev için daha doğru bir seçim olmaz mıydı? Ne de olsa

profesyonel bir çalgıcı ve arada sırada Birlik adına çalıştığını

hepimiz biliyoruz.”

Kıdemli Orman Muhafızları, bakıştılar. “Hepimiz biliyoruz, öyle

mi?” diye sordu Crowley.

Will, çekingenlikle omuz silkti. “Şey, tam olarak biliyoruz

denemez... ama Birlik adına işler yapıyor, öyle değil mi?”

Birkaç saniye boyunca sıkıntılı bir sessizlik yaşandı. Kamp

ateşinin etrafındaki gergin havayı bölen, tebessüm ederek ko -

nuşmaya başlayan Berrigan oldu. “Haklısın Will. Gerek duyulması

halinde hâlâ Birlik için çalışmalar yapıyorum. Ancak bu görev için

boyum biraz kısa kalıyor.”

“Ama sen benden çok daha uzunsun...” diye söze başladı Will ve

birden Berrigan’ın yüzünde anlamlı bir ifadeyle tahta bacağına

bakakaldığını fark etti. Utanarak sustu. “Ayy, sen şeyi

kastediyordun...” Kelimeyi söyleyememişti, çok aptalca

- 121 -

JOHN FLANAGAN

geliyordu kulağına. Ancak Berrigan’ın tebessümü, tüm yüzü ne

yayılmıştı.

“Tahta bacağım, Will. Durumu çok iyi. Bu gerçeğe alıştım artık.

Orada yokmuş gibi davranmaya gerek yok. Crowley’nin bana

anlattıklarına göre, bu görev çabuk hareket edebilen binlerini

gerektiriyor ve korkanm o kişi artık ben değilim.”

Sıkıntılı anlann geçtiğine memnun olan Crowley, boğazım

temizledi. “Berrigan’ın yapabileceği bir şey varsa, o da çalgıcı

rolünü oynayıp oynayamayacağına karar vermektir. Ne diyorsun,

Berrigan?”

Başını yana eğen Benigan, bir an düşündükten sonra yanıt verdi.

“Çocuk, bu işte yeterince iyi. Hoş bir sesi var ve iyi bir müzisyen.

Çalıp söyleyeceği taşra hanlan için kesinlikle yeterli. Araluen

Şatosu’ndaki toplantıları bilemem.” Söylediklerinden alınmasın diye

Will’e gülümsedi. Will de karşılık olarak sırıttı. Hakkında yapılan

değerlendirmeyi beğenmişti. Berrigan devam etti.

“Ancak hazırlıksızlığından kaynaklanan bazı hataları oldu. Bir

profesyonel olmadığını açığa çıkaran türden hatalar.”

Crowley, yüzünü buruşturdu. “Nasıl yani? Yeterince iyi çalıp

söylüyor dedin. Başka ne hazırlığa ihtiyacı varmış ki?”

Doğrudan bir yanıt vermeyen Berrigan, Will’e döndü.

“Hadi bize başka bir şey çal, Will. Hoşuna giden herhangi bir

şey. Çabuk ol,” dedi. Will mandolasım kavradı ve...

Ve bir kez daha beyni durmuştu. Berrigan, iki elini birden

kullanarak bir işaret yaptı.

“İşte bundan söz ediyorum,” dedi. “Bir şeyler çalması is-

tendiğinde amatör daima tekler.” Yeniden Will’e döndü. “Gw-

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

neyli Jenny'i çalmasını biliyor musun? Ya Balıkçı Oltası' m? Cobbington Değirmeni ya da Güney Derelerinde' yi?”

Şarkı isimlerini hızla sayıyor, Will de somurtarak her birini

başıyla onaylıyordu. Gülümseyen Berrigan, omuz silkti.

“Herhangi birini çalsan olur,” dedi. “İşin özü, yalnızca bu

şarkıları bilmekten geçmiyor. Bildiğini hatırlamak da önemlidir ama

bunu halledebiliriz.”

Will, bakışlarını Halt’a çevirdi. Eski öğretmeni, başıyla çal gıcı

dostunu işaret ederek, “Berrigan seni çalıştırmak için bir süre

yanında seyahat edecek,” dedi. Will, uzun boylu çalgıcıya

gülümsedi. Şu çalgıcılık meselesi, içine giderek daha çok sinmeye

başlıyordu. Bir yandan da derin sulara atlayarak yüzmeyi öğrenmesi

istenmişçesine içi bunalıyordu.

“Şimdiden başlayabilirsiniz de,” dedi kahve fincanını doldurup

sırtını rahatça ağaç kütüğüne yaslayan Crowley. “İkiniz birlikte bir

şeyler çalın bakalım.”

Berrigan, ne çalalım dercesine Will’e bir göz attı.

“Uzaklardaki Orman, ” dedi Will, duraksamadan.

Berrigan başıyla onaylayıp gülümsedi. Halt’a dönüp, “Çabuk

öğreniyor,” dedi ve kır saçlı Orman Muhafızı da karşılık olarak

başını hafifçe eğdi. Kavuşma temalı ünlü şarkının giriş kısmını

çalmaya başladıktan bir süre sonra Berrigan durdu ve Will’in

mandolasına bir göz attı.

“La telin biraz gevşemiş,” dedi çocuğa.

Halt, üstünlük taslayan bir sesle Crowley’ye bakarak, “Bi-

liyordum işte,” dedi.

- 123 -

rtesi sabah Will, Orman Muhafızı kimliğinden sıyrılıp bir

E çalgıcıya dönüşüvermişti.

-■—/çalgıcıya dönüşüvermişti.

Kahverengi, gri ve yeşil benekli pelerini, sahne sanatçı sı

kimliğine daha uygun bir pelerinle değiştirilmişti. Halt ile

Crowley’nin şatafatlı, rengârenk bir pelerin yerine siyah beyaz,

basit bir kumaş seçmiş olmalarından memnundu. Koca man

kukuletalı pelerini omzuna attı. Tanıdık geliyor, diye ge çirdi

aklından. Birden kafasına dank etti. Kumaşa dokunmuş düzensiz

siyah beyaz şekiller, Orman Muhafızı pelerininin üzerindeki

beneklerle aynı görevi görüyordu. Pelerini giyen kişinin

görüntüsünü bozuyor, vücut hatlarını belirsizleştirerek dışarıdan

bakanların onu görmesini sağlayan ayrıntıları gizli yordu. Onun

pelerini dikkatle incelediğini fark eden Halt, başını sallayarak

düşüncelerini doğruladı.

“Evet, bu gizleyici bir pelerin,” dedi. “Bir Orman Muhafızı

pelerini değil belki ama gittiğin yerde bu renkler işine daha çok

yarayacak.”

Gerçekler, Will’in aklına o an üşüştü. Norgate Baronluğu

124

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

kışın karla kaplı olacağı için renkler, arazinin içinde kaybolup

gidecekti. Yakından baktığında pelerinin üstündeki siyahlıkların

aslında koyu bir gri tonunda olduğunu fark etti. Görülmeden hareket

etmede usta birinin kış mevsiminde araziye karışmak için çok da

çaba harcaması gerekmeyecekti. Kapalı alanlardaysa pelerinin

kumaşı, bir çalgıcıdan bekleneceği şekilde, gözlere hitap eden

gelişigüzel şekiller ve çarpıcı renklerden oluşuyormuş gibi duracaktı.

“Çok akıllıca,” diyerek sırıttı Halt ile Crowley’ye. Tecrübeli

Orman Muhafızları, başlarını sallayarak karşılık verdiler ona.

Crowley çocuğa ince deriden, gri ve kolsuz bir yelek uzattı.

“Bıçak kınını üzerinde taşıyamazsın,” dedi Will’in iki bıçağını

koyduğu, kendine has kılıfa bir göz atarak. “Bu bıçakların yalnızca

Orman Muhafızları tarafından kullanıldıkları göz önüne alındığında,

foyan hemen açığa çıkar.”

“Şey,” dedi Will kararsızca. Büyük saks bıçağı ile küçük fırlatma

bıçağının elinin altında olmaması fikrinden pek hoşlanmamıştı.

Neyse ki Crowley, onu çabucak rahatlattı.

“Saks bıçağın kalabilir,” dedi. “Üzerinde o tür bir bıçak taşıyan

çok insan var. Yeleğinin içine de fırlatma bıçağın için özel bir kın

diktirdik.”

Yeleğin içindeki, boyun kısmının hemen altında bulunan gizli

deri cebi işaret etti. Fırlatma bıçağını çeken Will, onu denemek için

cebin içine kaydırdı. Cep, tam da bıçağına göreydi. Ancak Halt’un

sözleri, moralinin bir kez daha bozulmasına yol açtı.

“Korkarım ki yayını ardında bırakman gerekecek,” dedi. “Ok ve

yay kullanan bir çalgıcı, görülmüş şey değil.” Koca-

- 125 -

JOHN FLANAGAN

man yayı Will’den alıp bir tarafa bıraktı. Onun yerine çocuğa ufak

tefek, atış menzili kısa bir avcı yayıyla bir kılıf dolusu ok uzattı.

Sıradan silahı inceleyen Will, kirişi kolaylıkla gerebildiğim fark etti.

Gerilim kuvvetinin on ya da on beş kilodan fazla olduğunu

sanmıyordu.

“Bunu yanıma almasam da olur,” dedi. “Günışığında bile düzgün

bir atış yapamam bununla. Hem zaten,” diye okları ya kından

inceleyerek ekledi, “bu oklar, verdiğin yay için fazlasıyla ağırlar.”

İşin bu noktaya varmasından hiç de hoşlanmadığı belli oluyordu.

Yıllar önce Halt’un yanına çırak olarak verilişinden bu yana

öncelikli silahı ok ve uzun yay olmuştu. Elinde yayı olmadan

kendisini çıplak ve savunmasız hissedeceğini biliyordu.

Halt ile Crowley, aynı anda gülümsediler. “Yayı ok atmak için

kullanmayacaksın,” dedi Crowley. “Yalnızca okları yanında taşıman

için bir bahane o. Bu tarafa gel,” diyerek, Will’e onu takip etmesini

işaret etti.

Atların otladığı açıklıkta duran yük eyerini göstererek, “Yeni

eyerin burada,” dedi beklenti dolu bir sesle. Will, yüzünü

buruşturdu.

“Eski eyerimden memnundum,” dedi işin nereye varacağından

emin olamayarak. Eyeri inceledi. Değişik tipteki topuz düzeninin

dışında, tamamen normal görünüyordu. Will’in eyerinde eşyaları

bağlamak için kullanabileceği V şeklinde iki çapraz parça

bulunmasına rağmen, yeni eyerde aynı görevi düz metalden, eğimli

iki parça görüyordu. İçe doğru kıvrılıyor, birbirlerinden uzaklaşarak

genişliyorlardı. Oldukça gösterişli, diye aklından geçirdi Will ama V

şeklindeki basit tahtalardan daha kullanışlı değildi.

- 126 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Bu icadımızla gurur duyuyoruz,” dedi Crowley. Uzanıp

yakaladığı düz parçalardan birini eyerden söküp aldı. Will, parçanın

eyerin devamı olan sıkı bir ceple yerine sıkıştırılmış olduğunu

görebiliyordu. Artık yakından inceleme şansı bulduğu yarım

metreden biraz uzun metal parça, alt kıvrımın genişliği üsttekinin iki

katı olacak şekilde S harfi çizerek kıvrılıyordu. Alt ucunda, metalin

içine bir yuva açılmıştı. Yeni pelerini gibi bu nesne de Will’e tanıdık

gelmişti. Çocuğa gülümseyen Crowley, eyerin arkasında kalan taşıma

mandalına uzandı. Mandalı geriye doğru çevirdiğinde o parça da

eyerden ayrıldı. Deriyle kaplı, basit bir tahta parçasını andırıyordu

ancak her iki ucunda da çentikli birer yumru bulunuyordu.

Will büyülenmiş gibi olan biteni izlerken, Crowley metal kolun

oyuk ucunu el parçasındaki dar bir boşluğa kaydırdı. Hemen

arkasından da Will’in, artık kolu sıkıca yuvasında tutmaya yarayan

geniş, dişli bir okun baş tarafı olduğunu anladığı çentikli

yumrulardan birini hızla sıkıverdi.

“Tanrım,” dedi Will usulca, neler olup bittiğini sonunda anla-

yarak. Düz metal parçanın ona neden tanıdık geldiğini anlamıştı

artık. Halt’un yanında çıraklığa başladığında, tam teçhizatlı bir uzun

yayı idare edemeyecek kadar küçüktü Will. Onun için Orman

Muhafızı, ona uçlan bunun gibi S şeklinde olan, geriye doğru eğimli

bir yay vermişti. Çifte kıvrım, düşük gerilim kuvvetlerinde yayın

gücünü ve oklann hızını arttırmaya yanyordu. Crowley ikinci metal

ucu da süratle yerine takarken, Will eski günlerdeki gibi eğimli bir

yaya bakmakta olduğunu fark etti; üç ayrı parça halinde sökülüp

takılabilen bir yaya.

“Silahtarlarımız bunu bizim için hazırladı,” dedi Halt usulca. “Bir

süredir üzerinde çalışıyorlardı. Çelik uçlar, insana par-

- 127 -

JOHN FLANAGAN

mak ısırtacak kadar sağlam. Neredeyse otuz kiloluk bir gerilim

kuvvetin olacak. Uzun yay kadar değil belki, ama yine de kay-

dadeğer bir rakam.”

Crowley’nin uzattığı yayı elinde çevirip duran Will, silahın

ağırlığını ve dengesini ölçüyordu. Orman Muhafızları ’nin saks

bıçaklarını yapan çelik ustaları, efsanevi zanaatkârlardı. Saks

bıçaklarına doğru savrulan birçok kılıcın, bıçakların üstünde iz bile

bırakamadığı biliniyordu. Belli ki elindeki bu yaylı silah da aynı

çelik işçiliğinin bir eseriydi. Crowley, Will’e uzattığı kaim, örülü

sicimi yaya takmasını işaret etti.

Will, kirişi yayın alt ucundan kaydırıp yerine taktı. Sağ aya ğım

yayla kirişin içinden geçirdikten sonra, yayın uç kısmını diğer

ayağının bileğine yasladı ve kirişin diğer ucunu da yerine taktı.

Harcamak zorunda kaldığı yoğun çaba, şaşkınlıkla homurdanmasına

neden olmuştu. Deneme amacıyla yayı esnetti ve memnuniyetle

Halt’a gülümseyerek, “Eh, böylesi daha iyi,” dedi.

Halt, kılıftaki oklardan birini ona uzatarak, “Dene bakalım,”

dedi. Sonra da yaklaşık kırk metre uzaklıktaki bir ağacın üstünde

bulunan küçük kabuk parçasını işaret etti. Oku kirişe yerleştiren

Will, deneme amacıyla kirişi bir, iki kez çektikten sonra hedefe

odaklanarak yayı kaldırdı, nişan aldı ve tek bir akıcı hareketle oku

bıraktı.

Ok, ağacın gövdesine, hedeflediği noktanın neredeyse on santim

yukarısından saplanmıştı. Will’in standartlarında bir okçu için, hayal

kırıklığı yaratan bir atıştı bu. Ancak Halt, durumu önemsemediğini

gösteren bir el işareti yaptı.

“Bu kadar şaşırma. Attığın oklar, başlarda uzun yaya göre

- 128 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

daha düz bir rota izleyecekler. Ancak sonra güç kaybetmeye

başlayıp, kırk ya da elli metre gittikten sonra hızla düşmeye

başlayacaklar. Bu yüzden normalden bir parça yukarı nişan al-

malısın.”

Will, düşünceli bir biçimde başım salladı. Ok, ağacın derin lerine

gömülmüştü.

“Menzili yüz metre civarında mı?” diye sordu ve eski öğretmeni

başıyla onayladı.

“Biraz daha fazla olabilir. Uzun yayın yanında olmayacak ama

tamamıyla silahsız da sayılmazsın. Ayrıca deviricilerin de yanında

tabii.”

Will, başıyla onayladı. Deviriri de bir diğer Orman Muha fızı

silahıydı. Her iki ucunda yuvarlak birer topuz bulunan ve sıkılmış

bir yumruğun içine sığabilen pirinç silindirlerin ağırlıkları dikkatle

dengelenmişti. Bir devirici ile çeneye ya da ense köküne alman

darbenin en güçlü rakibi bile bayıltacağı söylenirdi. Deviriciler

ayrıca fırlatılmak üzere de tasarlanmıştı. Usta bir bıçak fırlatıcısınm

-yani bir Orman Muhafızı’nın- elinden çıkan bir devirici, bir adamı

altmış metre öteden sersemletebilir ve bayıltabilirdi.

“Pekâlâ,” dedi Crowley, ellerini bir tüccar gibi ovuşturarak.

“Sana verebileceklerimiz bunlar. Bir şey daha var: Macindaw

Şatosu’na yerleştiğinde, bize bir mesaj gönderme ihtiyacı du-

yabilirsin diye birini göndereceğiz sana.”

Will, bu haber üzerine başını kaldırdı. “O kim olacak peki?” diye

sordu. Orman Muhafızı Komutam, omuz silkti.

“Henüz karar verilmedi ama tanıyacağın biri olmasını sağ-

layacağız.”

- 129 -

JOHN FLANAGAN

Halt, elini eski çırağının omzuna koydu. “Oradayken yardıma

ihtiyacın olursa, Meralon’a da başvurabilirsin ama acil bir durum

olmadıkça bunu yapma. Bir arada görülmenizin bir faydası yok.

Gerçek kimliğini gizli tutman hayati önem taşıyor. Aslına bakarsan,

Meralon’a senden uzak durması söylenecek. Onun ortalıkta

görülmesi halinde, insanlar ağızlarını kapalı tutmak isteyebilir.”

Will, başını sallayarak, “Anlıyorum,” dedi. Zamanımı yal nız

geçireceğim bir görev olacak bu, diye düşündü. Ancak bu, bir Orman

Muhafızı olarak zaten alışması gereken bir durumdu. Orman

Muhafızları genellikle yalnız çalışırlardı.

Crowley güneşe bir göz attı, öğlen oluyordu.

“Haydi yemeğimizi yiyelim,” dedi. “Ondan sonra da Berrigan ile

ikiniz yola koyulursunuz. Hızlı hareket ederseniz, günbatımında

Marrowdale’e varmış olursunuz.”

K apı açılıp da buz gibi hava dumanlı salona dolduğunda,

Çatlak Sürahi’nin meyhane kısmındaki akşamcılar, baş-

larını kaldırdılar.

“Kapıyı kapat,” diye homurdandı, barın yanında ayakta dikilen

iriyarı bir arabacı. Arkasına dönüp içeri giren kişiye bakma

zahmetine bile katlanmamıştı. Ancak diğer akşamcılar, arkadaşları

kadar umursamaz değildi ve içeri bir yabancının girdiğini fark

ettiklerinde salonda kıpırdanmalar oldu. Kış mevsimi buz gibi

pençesini Norgate Baronluğu’na attı mı, gezginler bölgeye uğramaz

olurdu. Tarlalar ve yollar, çoğunlukla kalın bir kar tabakasıyla

kaplanırdı. Israrlı rüzgârların sürekli düşürdüğü hava sıcaklığı, sık

sık sıfırın altında dolanırdı.

Kapanan kapı dışarıdan gelen buz gibi rüzgârın önünü kesmiş,

salonu aydınlatan mumlar ve şöminedeki ateş de çılgın dansla rına

bir ara vermişti. İçeri giren yabancı, alacalı pelerininin kocaman

kukuletasını geriye iterek omuzlarındaki kan silkeledi. Yeni

çıkmaya başlamış sakallanyla en fazla yirmi yaşında gibi görünen,

gencecik bir çocuktu. Boyu kısaydı ve ince bir vücudu vardı.

Onunla beraber yavaşça içeri süzülen siyah beyaz çoban

JOHN FLANAGAN

köpeği, gözlerini efendisine dikmiş, vereceği emri bekliyordu.

Yumuşak adımlarla efendisinin işaret ettiği salonun ön tarafındaki

boş masanın üstüne boylu boyunca uzanıverdi. Huzurlu görüntüsüne

ters düşen meraklı gözleriyle meyhaneyi gözden geçiriyordu. Genç

yabancı, bağlarını gevşettiği pelerinini ateşte kuruması için

sandalyesinin arkasına astı. Kumaşın üzerinde kalan son birkaç kar

tanesi de hızla eriyerek buharlaştı.

Genç adamın pelerininin altında taşıdığı şey ortaya çıktığında,

salondaki mırıltılar da iyice şiddetlendi. Sert deriden bir çalgı aleti

kutusunu masanın üstüne koymuştu. Ülkenin bu kadar kuzeyinde,

müzikli eğlencelere de gezginler kadar az rastlanırdı. Salondakiler

için bu, gecenin beklediklerinden daha keyifli geçeceğine dair bir

işaretti. Bardaki aksi arabacının bile yüzü gülüyordu.

“Müzisyen misin?” diye sordu beklentiyle. Will gülümseyerek

başıyla onayladı.

“Yolu, bu güzel kasabanızın dondurucu soğuğundan geçen onurlu

bir çalgıcıyım, dostum,” diye yanıt verdi adama. Berrigan ile birlikte

seyahat edip bir düzineyi aşkın meyhane ile handa konakladıkları iki

hafta boyunca öğrendiği basit, şakacı yanıtlardan birini kullanmıştı.

Akşamcılardan bazıları masasına yaklaşmaya başlamıştı bile.

“Öyleyse çal bir şarkı bakalım,” dedi arabacı. Salondaki diğer

adamlar da bunu istediklerini mırıldandılar.

Will, başını yana eğerek bir an için bu isteği değerlendir di.

Ardından dudaklarına götürdüğü ellerini nefesiyle ısıtmaya çalıştı.

Gülümseyerek yanıt verdi: “Dışarıda acı bir soğuk var, dostum.

Ellerim neredeyse dondu.”

~ 132 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Al sana onları ısıtacak bir şey,” dedi bir diğer ses. Will başını

kaldırdığında, barın arkasından çıkıp önüne dumanı tüten b ir

maşrapa sıcak şarap koyan hancıyı fark etti. Ellerini sıcak içeceğin

etrafına saran Will, maşrapadan yükselen baharatlı hoş kokuları

içine çekerek memnuniyetle başını salladı.

“Evet. Bu işe yarayacak gibi gözüküyor,” diye yanıt verdi. Hancı

ona göz kırparak, “Müessesenin ikramı elbette,” dedi.

Will, başıyla bir selam daha verdi. O kadarını hak ediyordu. Bir

çalgıcının varlığı, hanın o gece çok iş yapacağının göstergesiydi.

Akşamcılar handa normalden uzun süre geçirecek ve daha fazla içki

içeceklerdi. Şaraptan büyük bir yudum alan Will, keyifle iç geçirdi

ve mandola kutusunun kayışlarım çözmeye başladı. Biçimli

bölmesinden çıkardığı aletin ahşap gövdesi buz gibiydi. Birkaç

dakikasını akort yaparak geçirmek zorunda kaldı. Dışarıdaki

dondurucu soğuktan hanın sıcaklığına girince, tellerin akordu ister

istemez bozuluvermişti.

Sonunda tatmin olmuş bir şekilde telleri tıngırdatıp, küçük bir

ayarlama daha yaptı ve hafif bir tebessümle salona bakınarak

akşamcıların beklenti dolu bakışlarına karşılık verdi.

“Akşam yemeğimi yemeden önce birkaç şarkı çalabilirim,” dedi

ortaya ve ekledi: “Burada yemek veriliyor, değil mi?” “Evet, elbette

dostum,” diye atıldı hancı, hızla. “Eşimin yapmış olduğu harika bir

kuzu güveci ve yanında da taze ekmek, kızarmış, biberli patatesle

daha fazla şarap.”

Will, başını salladı, anlaşma yapılmıştı. “O zaman şimdi birkaç

şarkı çalarım, yemeğimi yedikten sonra da devam ederim. Ne

dersiniz?” diye sordu. Salondaki herkes hemfikirdi.

~ 133 ~

JOHN FLANAGAN

Akşamcıların coşkusu dinmeden, Will, Güneşli Hanım'm neşeli

başlangıcıyla açılışı yaptı.

‘‘Güneşli Hanım,

Saçların güneş renginde

Mutluluk senin üzerinde

Nereye

gitsen

şenleyim

Güneşli Hanım 'ım benim. ”

Başını kaldırıp meyhanede bulunan küçük grubu teşvik

edercesine salladı ve şarap kadehleriyle masaların üstünde tempo

tutan akşamcılar, kaba sesleriyle popüler halk şarkısının nakaratına

katılmaya başladı:

“İşıklarınla aydınlat bizi,

Ey Güneşli Hanım,

Hâlâ bilmiyor musun?

Seni sevdiğimi, lay lay lay.

Işıklarınla aydınlat bizi,

Ey Güneşli Hanım,

Şensin gökteki güneşin

Varoluş sebebi. ”

Sıra ikinci kıtaya geldiğinde sahneyi şarkıcıya bırakan topluluk,

nakarat bölümünde yeniden devreye girerek şarkıya eşlik etti. Bu

neşeli ve hareketli şarkı, Berrigan’ın deyişiyle ideal bir başlangıçtı.

“Repertuvarmdaki en iyi şarkı olmamalı,” demişti, “ama canlı,

neşeli, herkesçe bilinen ve dinleyicilerle yakınlaşmanı

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

sağlayabilecek güzellikte bir şarkı olmalı. Unutma, en iyi şarkını

kesinlikle ilk başta harcamamalısın. Kendini akışa kaptır yeter.”

Sıra son nakarata gelmişti artık. Salonun bir kez daha ona eşlik

ettiğini fark eden Will’in içi, mutlulukla dolmuştu. Memnuniyeti,

son notayı da basıp akşamcılar tarafından alkışlanmaya başlayıncaya

dek içinde büyümeye devam etti. Rol yaptığını, mesleğinin

çalgıcılık, hayattaki amacının da bu şekilde alkışlanmak olmadığını -

kim bilir kaçıncı kez- kendine hatırlatmak zorunda kalmıştı. Bu tür

anlarda, gerçek mesleğini hatırlamakta zorlanıyordu.

Ardından akşamcılara dört şarkı daha çaldı. Hasat Pazarı,

Dağlardaki Jessi, Hatırla o Günleri ve salondaki herkesin tempo

tutarak eşlik ettiği, hızlı bir ritmi olan Kaçak Kısrak. Son şarkıyı da bitirdiğinde, gözleri ona kilitlenmiş halde uzanan köpeğe bir göz attı

ve yalnızca dudaklarını oynatarak “Ejderha” dedi.

Bir anda doğrulan köpek, başını arkaya atarak -tıpkı yolda

geçirdikleri haftalar boyunca Will’in ona öğrettiği gibi- yüksek sesle

havlamaya başladı. Ejderha, köpeğin Will susmasını söyleyinceye

dek havlaması için aralarında belirledikleri parolaydı.

“Neler oluyor, Harley?” diye sordu köpeğe. Köpeğin adı Harley

değildi, henüz hayvana bir isim takmamıştı. Harley de bir başka

parolaydı. Köpeğe iyi iş çıkardığı ve artık havlamayı kesebileceği

mesajını verdi böylece. Bir anda suspus kesilen hayvan, oyunu

kuralına göre oynadığının göstergesi olarak kuyruğunu iki kez yere

vurdu. Will, bakışlarını beklentiyle

JOHN FLANAGAN

onu izleyen topluluğa doğru çevirdi ve sırıtıp, özür dilercesine

ellerini iki yana açtı.

“Kusura bakmayın dostlarım. Menajerim bana yemek saatinin

geldiğini söylüyor. Bütün gün soğuk havada yol aldık ve kazancımın

yüzde onu ona aittir; tabii akşam yemeğimin de.”

Salon, birdenbire kahkahalarla çınladı. Salonu dolduran taşra

halkı, eğitimli bir köpeği hemen tanırdı. Ayrıca Will’in han sahibine

yemek borcunu kibarca hatırlatması da çok hoşlarına gitmişti.

Yemeğin gelmesi uzun sürmedi. Garson kızlardan biri, buharı

üstünde tüten bir güveç tabağını Will’in masasına getirdi. Sonra,

istemesine gerek bile kalmadan ayakucuna da köpek için et artıkları,

kemikler ve et suyu dolu bir kâse bırakıldı. Garson kıza gülümseyen

Will, barın arkasındaki adamı başıyla selamladı. Şarkı söylemekten

boğazları kurumuş akşamcıların maşrapalarını doldurmakla meşgul

olan hancı, karşılık olarak ağzı kulaklarına varıncaya dek sırıttı.

“Atının bakıma ihtiyacı var mı, genç adam?” diye seslendi ve

ağzı güveçle dolu olan Will yanıt verdi.

“Atlarımı ahırınıza sokma cüretinde bulundum, sevgili hancı.

Başıboş kalamayacakları kadar acı bir soğuk var dışarıda.” Hancı

başını sallayınca Will de yemeğine döndü. Kuzu güveci çok

lezzetliydi.

İçeri ilk girdiğinde huysuz davranan arabacı, Will’in yemeğini

yediği masaya yaklaştı. Will, neyse ki bir sandalye çekip masasına

oturmaya kalkışmayan arabacıyı ilgiyle izliyordu. Bu tür hanlarda

insanların çalgıcılara belirli bir saygı çerçevesinde yaklaştıklarını

çoktan öğrenmişti. İriyarı araba

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

cı, ağzına dek dolu bir sıcak şarap maşrapasını Will’in önüne koydu.

“İyi iş çıkardın, delikanlı,” dedi. “Bu, senin için.”

Bir kez daha ağzı dolu yakalanan Will, adama başıyla selam

vererek teşekkür etti. Bazı müşteriler de yanma kadar gelerek

masanın üstündeki açık mandola kutusuna bozuk paralar atmaya

başlamıştı. Bakır sikkelerin arasında epeyce gümüş lira da

bulunduğunu fark eden Will, bir kez daha mutluluktan uçacak gibi

oldu.

“Lavtanı çok iyi çalıyorsun, genç adam,” dedi bir tanesi.

“O bir mandola,” diye yanıt verdi Will. “Sekiz teli var, lav-

tanınsa...” Yine boşuna konuştuğunu fark etmişti birden. Kısaca,

“Teşekkürler,” dedi. Adamlar da ona gülümsediler.

Yemeğini bitirdiğinde köpeğe gizlice işaret ederek yeniden

havlamasını sağladı.

“Harley? Ne diyorsun bakayım?” dedi ve köpek yine bir anda

sessizliğe bürünüverdi. “Bu güzel insanları bir kez daha

eğlendirmemizin zamanı geldi, ha?” Başını kaldırıp etrafındaki

gülümseyen yüzlere bir göz attı ve omuz silkip sırıttı. “Angaryaları

hep benim başıma yıkıyor,” diyerek mandolasma uzandı.

Şarkılarına bir saat daha devam etti. Aşk şarkıları, neşeli şarkılar.

Saçma şarkılar. Ve en sevdiği şarkı olan, Yeşil Gözlü Aşkım. Zor

unutulan, kederli bir halk şarkisiydi ve orta sekizlideki sözsüz

bölümde bir nota kaçırması canını sıkmasına rağmen, şarkıyı gayet

güzel söylediğini düşünüyordu. Şarkıyı bitirdiğinde bir, iki kişinin

gözyaşlarını silmekte olduğunu fark etti. İçinin bir kez daha,

yalnızca dinleyicilerin kalbine hitap eden sanatçıların

- 137 ~

JOHN FLANAGAN

hissettiği türden bir mutlulukla dolduğunu hissetti. O şarkılarını

çalarken, bozukluklar da mandola kutusuna atılmaya devam

ediyordu. Biraz şaşırarak da olsa, Crowley’nin ona vermiş olduğu

seyahat harcırahına dokunmasına gerek bile kalmayacağını fark etti.

Masraflarını kendi başına karşılayabilecekti.

Barı garson kızlardan birine bırakıp onun yanına oturan han

sahibi, bir fitilin üstüne yavaşça damlamakta olan su saatine bir göz

attı.

“Bir şarkı daha çalabilirsin,” dedi çocuğa. Will gülümseyerek

başım salladı. Yüreği içten içe sıkışmaya başlamıştı. Gece boyunca

hazırlandığı an yaklaşıyordu. Kasabalıların ağzından Norgate

Baronluğu’nda olup biten garip olaylarla ilgili bilgi alabilirdi. Bir

çalgıcı kılığına girmiş olmanın avantajlarından biriydi bu. Berrigan

ona şöyle demişti: “Taşralılar yabancılara şüpheyle yaklaşırlar ama

onlara bir saat boyunca şarkı söyle, bir anda kırk yıllık

arkadaşmışsınız gibi davranmaya başlarlar.”

Notaları ardı ardına basarak abuk subuk, meşhur bir şarkıyı

söylemeye başlamıştı:

“Çamurlu bir hendeğe yerleşen Sesi

kalın mı kalın sarhoş bir cadı Karga gibi

sesiyle şarkı söyler Şaşı büyücüye aşkını

ilan eder. ”

Şarkıyı söylemeye başladığı an salondaki havanın değiştiğini

fark etmişti. Akşamcılar, korkuyla bakışıyorlardı. Gözler yere

indirilmişti ve bazıları masasından uzaklaşmıştı. Will, nakarat

kısmına girdi:

“Ah şu bizim şaşı büyücü Wollygelly

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Keçi gibi kokar nefesi, bir de kocaman göbeği

Burnuna da..."

O sırada, dinleyicilerin rahatsızlığını ilk defa fark etmişçe sine

şarkıyı kesti.

“Affedersiniz,” dedi etrafına gülümseyerek. “Sizi rahatsız eden

bir şey mi var?”

Salondakiler bakışmaya devam ediyordu. Birkaç saniye önce

neşeyle gülüp WilFi alkışlayan insanlar, artık bakışlarım ondan

kaçırıyordu. Tedirginliği her halinden belli olan iriyarı arabacı, özür

dilercesine, “Büyücülerle dalga geçecek yer ya da zaman değil,

evlat,” dedi.

“Bilmene imkân yoktu tabii,” diye araya girdi hancı. Salondan

yine onay dolu mırıltılar yükseldi. Doğal bir ifade takınma ya çalışan

Will, tebessümünün yüzüne yayılmasına izin verdi.

“Bilmeme imkân olmayan şey nedir?” diye sordu. Kısa bir

sessizliğin ardından arabacı riski göze aldı.

“Bugünlerde buralarda garip şeyler oluyor, hepsi bu.”

“Ve geceleri,” diye ekledi bir kadın ve yine herkes koro halinde

onayladı. Yüzüne oturttuğu masum bakışlı, meraklı maskenin

ardından Berrigan’ın olayları kavrama yeteneğine hayret etti Will.

“Yani... büyücülerle ilgili bir şeyler mi?” diye sordu yumuşak bir

sesle. Salon bir an için sessizleşti; insanlar korkuyla arkalarına ve

bir büyücü her an içeri dalacakmışçasına kapıya bakıyorlardı.

Sorusunu yanıtlayan hancı oldu.

“Ne olduğunu söylemek bize düşmez ama garip şeyler oluyor.

Etrafta tuhaf yaratıklar görülüyor.”

- 139 -

JOHN FLANAGAN

“Özellikle de Grimsdell Ormanı’nda,” dedi uzun boylu bir çiftçi

ve bir kez daha, herkes adamı onayladı. “Acayip şekiller ve sesler;

tüyler ürpertici sesler. İnsanın kanını donduruyor. O sesleri bir kez

duydum ve bana yetti.”

İlk tereddütlerinin aşılmasının ardından, insanların bu ko nuda

konuşmak istedikleri belli oluyordu.

“Ne tür şeyler gördünüz orada?” diye sordu Will.

“Genellikle ışıklar; ağaçların arasında hareket eden küçük, renkli

ışık topları. Ve karanlık şekiller. Görüş alanının hemen dışında

hareket eden şekiller.”

Ateşe bir odun atıldı. Will, tüylerinin diken diken olduğunu

hissetti. Seslere ve yaratıklara dair bu konuşmalardan etkilenmeye

başlıyorum, diye geçirdi aklından. İki yüz kilometre güneyde olsa,

Halt ve Crowley ile bu konuda şakalaşabilirler- di. Ancak burada, bu

karla kaplı, soğuk kuzey topraklarındaki karanlık gecede, köylülerin

anlattığı her şey, kulağa gerçek ve inanılır geliyordu.

“Ve şu Gece Savaşçısı,” dedi arabacı. Bu kez odaya derin bir

sessizlik çöktü. Birkaç kişi şeytan kovma işareti yapmaya yeltendi.

Kıpkırmızı kesilen arabacı, hepsini saygıyla izliyordu.

“İnanın bana, onu gördüm ben. Yalnızca bir saniyeliğine de

olsa... gerçekten de oradaydı.”

“Tam olarak neden söz ediyorsun?” diye sordu Will.

“Tam olarak mı? Kimse bilmiyor... ama ben onu gördüm. Dev

gibi bir herif. İki bina boyunda, zırhlı bir savaşçı. İnsanın bakışları,

onun içinden geçip gidiyor sanki. Bir an karşında bitiveriyor, sonra

sen onu gördüğünü anlayıncaya dek ortadan kaybolmuş oluyor.

- 140 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Ancak ben biliyorum. Onu gözlerimle gördüm.” Bakışlarını, ona

karşı çıkacak biri var mı diye salon boyunca gezdirdi.

“Bu kadarı yeter, Bamey,” dedi hancı. “Bu insanlar evlerine

ulaşmak için karanlık sokaklardan geçecekler. Bunları konuşmamak

en iyisi.”

Will, onay dolu mırıltılardan konunun o gecelik kapandığını

anlamıştı. Mandolasınm tellerinden birini tıngırdattı.

“Pekâlâ, öyleyse büyücüler hakkında şarkı söylememe ko-

nusunda hemfikiriz. Gecemizi topal bir ejderha ve sarhoş bir krala

dair bir şarkıyla bitirmeye ne dersiniz?”

Tam zamanında havlamaya başlayan köpek, salondaki karanlık

havayı bir anda dağıtmıştı.

“Ne oldu, Harley? Sen de mi öyle düşünüyorsun? Eh, başlayalım

öyleyse.” Sözleri biter bitmez şarkısına başladı:

"Ah şu Angledart 'ın sarhoş kralı Gece

gündüz yellenir durur Tökezleyen Ejderha

'nin katili Yiğit bir adamdır Angledart’ın

kralı...

"Ah şu çarpık bacaklı Tökezleyen Ejderha

Tökezleyip ağaçları devirir durur Her aksırıp

tıksırışında Nefesiyle kıçını yakar durur! ”

Salondan kahkahalar yükseldi. Will, çarpık bacaklı tökezleyen

ejderha ile ciddi sindirim sorunları bulunan kralın hikâyesini

anlatırken, salona hâkim olan karanlık hava da dağılmaya başlamıştı.

“Ejderha” kelimesini her kullandığında hararetle havlamaya

başlayan köpek, herkesi eğlendiriyordu.

- 141 -

JOHN FLANAGAN

Araluen Şatosu’nda olsa asla işe yaramazdı, diye geçirdi

aklından, ama burada, Çatlak Sürahi’de başarılı olduğû ortadaydı.

üzgâr, bulutları gökyüzünden temizleme görevini yerine

R getirip yoluna devam etme zamanının geldiğini anlamış-

çasına, şafak sökmeden şiddetini kaybetmişti. Hancının ona

verdiği küçük odasında uyumakta olan Will’i, şafağın soğuk

ve parlak aydınlığı uyandırmıştı. Sabah güneşi, etrafı kaplayan

kardan yansıyarak meyhane pencerelerinden içeri giriyordu.

Will, kahve içmek için aşağıya indiğinde karşılaştığı han cıyla

selamlaştı. Aşçı yamağı, tost ekmeği ve soğuk jambondan oluşan

kahvaltısını odasına getirmişti ancak Will, her zamanki gibi kahve

peşindeydi. Hancının kafa dengi bir adam olduğu anlaşılıyordu.

Will’in karşısına oturdu ve kahvesinden bir yudum alarak

memnuniyetle iç geçirdi.

“Dün geceki kazancımız çok iyiydi,” dedi, sözlerine dile

getirmediği bir soru ifadesi ekleyerek.

Başını sallayan Will, “Benimki de öyle,” diye yanıt verdi. Hancı,

Will’in başka bir şey söyleyip söylemeyeceğini anlamaya çalışırken,

ikisi beklentiyle sessizliğe bürünmüştü. Nihayet, çalgıcının meydanı

ona bıraktığına karar vererek, masanın üstünden elini uzattı.

~ 143 -

JOHN FLANAGAN

“Bu arada, benim adım Cullum Gelderris. Dün gece doğru

düzgün tanışamamıştık.”

Adamın elini sıkarak, “Will Barton,” dedi Will. Hancı, sanki bu

isim ona bir şey hatırlatmış gibi, birkaç kez başını salladı.

“Evet, dün iyi para kazandık,” diye tekrar etti. Kahvesini

yudumlayan Will, bir şey söylemedi. Gelderris sonunda aklindakini

dile getirmeye karar verdi.

“Bu gece daha da çok kazanacağımızı umarım. Genellikle hafta

sonlarında daha fazla müşterimiz olur. Hele ki kasabada bir çalgıcı

bulunduğuna dair söylentiler dolaşmayadursun, meyhane tıklım

tıklım dolar.” Kahve fincanının üzerinden Will’e bir göz attı. “Bir

gece daha kalmayı düşünüyordun, değil mi?”

Will de bu soruyu bekliyordu zaten. Her ne kadar Macindaw

Şatosu’na varmak için can atıyor olsa da, burada bir gece daha

kalmasının yararlı olacağının farkındaydı. Dün gece bunun yolunu

yapmaya başlamıştı zaten. Gelderris haklıysa eğer -ki ortada haklı

olmadığını düşündürecek hiçbir neden yoktu- bu gece daha da

ilerleyecekti. Bol para kazanma şansını tepmesi halinde, şüpheleri

üstüne çekme ihtimali vardı. Yine de, beklenildiği üzere, bir parça

pazarlık edecekti.

“Henüz karar vermedim,” dedi. “Belki de yoluma devam ederim.”

“Ne tarafa?” diye atıldı Gelderris hemen. Will, kayıtsızca omuz

silkti.

“Bir şekilde Macindaw Şatosu’na varmayı umut ediyorum. Lord

Syron’un, sanatçıları sıcak bir şekilde karşıladı

- 144 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

ğım duydum. Sanırım karlı havalarda insanları meşgul edecek bir

faaliyet kalmıyor.” Ancak Gelderris başım iki yana sallıyordu.

“Syron’un seni karşılamasını bekleme,” dedi. “İki ay, belki daha

uzun süredir tek kelime etmedi.”

Will, söyleneni anlamamışçasına yüzünü astı. “Ne yani, bir keşiş

olmaya mı karar verdi yoksa? Dindarlığı seçerek sessizlik yemini mi

etti?” Gelderris’in, şaka yaptığını anlaması için sırıttı. Ancak hancı

gülmüyordu.

“Biraz dinle ilgili bir durum aslında,” dedi gizemli bir ifadeyle.

“Din karşıtlığı da denebilir.”

“Kara Sanatlar mı yoksa?” diye sordu Will öylesine, taşralıların

büyüye verdiği ismi kullanarak. Gelderris, bu kez yanıt vermeden

önce hızla etrafını kolaçan etti.

“Öyle diyorlar,” dedi alçalttığı sesiyle. “Çarpılmış mı ne. Oysa

bir saniye öncesinde senin, benim kadar sağlıklıymış. Bir anda

yığılıp ölümün eşiğine gelmiş, zar zor nefes alıyormuş. Gözleri

ardına dek açıkmış ama ne bir şey görüyor ne duyuyor ne de

söylüyormuş.”

“Şifacılar ne diyor bu işe?” diye sordu Will. Gelderris kü-

çümsercesine homurdandı.

“O heriflerin bir işe yaradıkları görülmüş mü ki? Baronun

durumunu açıklayamıyorlar. Adamı rahatlatacak bir şey bile

yapamıyorlar. Ara sıra bir şeyler yemek için canlanıyor, ama o

anlarda bile kendinde değil gibi. Ve hemen arkasından uyku suna geri

dönüyor.”

Boş fincanını kenara bırakan Will, kendine biraz daha kahve

koymayı düşündü ama sonra bundan vazgeçti. Kendi ken-

- 145 -

JOHN FLANAGAN

dine yaşamaya başladığından beri bir kahve bağımlısı olmuştu ve

artık bunu kontrol altına alması gerekiyordu.

“Dün gece yaşananların bununla bir ilgisi var mı?” diye sordu.

“Şu gizemli savaşçı falan?”

Gelderris, yanıt vermeden önce yine duraksadı. Ancak sabahın

parlak ışığında bu meseleleri konuşmak, insana daha kolay

geliyordu.

“Bana soracak olursan, evet,” dedi. “İnsanlar Malkallam’ın

Grimsdell Ormanı’na döndüğünü konuşuyor.”

“Malkallam mı?” diye tekrar etti Will.

“Bir Kara Sanatlar ustası. Bir büyücü... hem de en beterlerinden.

Syron’un atalarından biriyle aralarında, iki ya da üç yüz yıl öncesine

uzanan bir kan davası varmış...”

“Üç yüz yıl mı?” diye tekrar etti Will; sesine inanmazlık dolu tiz

bir ton katmıştı. “Bir büyücü ne kadar yaşıyormuş ki?” Gelderris,

parmağını onu uyarırcasına kaldırdı. “Hemen kestirip atma,” dedi.

“Büyücülerin kaç yıl yaşadığını kimse bilmiyor. Bana kalırsa,

büyücüden büyücüye değişen bir durum bu. Ancak ne GrimsdeH’de

meydana gelen olaylar ne de Lord Syron’u pençesine alan tuhaf

hastalık açıklanabiliyor. Malkallam’la mücadele eden atasının da

aynı hastalığa yakalanmış olduğuna dair söylentiler aldı yürüdü.”

“Peki, eğer şu Malkallam Grimsdell Ormanı’ndaysa, neden

Macindaw’dan birileri yanlarına birkaç asker alıp onu ziyarete

gitmiyor?” diye sordu Will. “Syron hareket edemediğine göre,

birileri kontrolü ele almış olmalı.”

“Grimsdell Ormam’na öyle gezintiye çıkar gibi giremezsin, Will

Barton,” dedi hancı. “Dönüp dolaşıp aynı yere çıkan pa

- 146 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

tikaların bulunduğu ve güneşi yalnızca öğle vakt nde görmene imkân

veren kalınlıktaki dallarıyla ağaç ve çalıların iç içe girdiği

karmakarışık bir yerdir orası. Ayrıca içinde bir de bataklık var. İçine

adımını atmanla birlikte tahtalıköyü boylarsın.” Will, adamın

söylediklerini birkaç saniye düşündü. Hancı, adeta bir bilgi

madenine dönüşmeye başlamıştı.

“Yani Macindaw’u idare eden kimse yok mu şimdi?” diye sordu

Will. “Bu çok kötü oldu. Oysa kışı orada geçirmeyi umut

ediyordum; en azından birkaç haftasını.”

Gelderris, dudaklarını büzdü. “Şey, orada kendine büyük

olasılıkla bir yer bulursun. İşleri Syron’un oğlu devraldı. O da garip

bir çocuk,” diye ekledi gizemli bir ifadeyle. Will, hızla başım

kaldırdı.

“Garip mi dedin?” diye ısrar edince, Gelderris başını sertçe

salladı.

“Babasının hastalığının arkasında onun olduğunu iddia edenler

bile var. İçine kapanık, gizemli bir çocuk. Kilise üyesi olmamasına

rağmen bir keşiş gibi kara cübbe giyiyor. Kendisini bilgin olarak

tanımlıyor ama neyin üzerinde çalıştığını bilmek isterdim doğrusu.”

“Onun şu büyücü olabileceğine ihtimal veriyor musun? Neydi

adı...” Duraksayan Will, çok iyi bilmesine rağmen ismi hatırlamaya

çalışıyormuş gibi yaptı. “Malkallam?” diye tamamladı sözünü. Şu ya

da bu şekilde bir açıklama yapmak zorunda kalan Gelderris, rahatsız

olmaya başlamış gibiydi. Sandalyesinde öne doğru kaydı.

“Öyle olduğunu söylemiyorum,” dedi sonunda, “ama o olsaydı

şaşırmazdım diyorum. Dediklerine göre Orman, tüm zamanını

kuledeki odasında geçiriyor, kitaplarla eski parşömenlerin üzerinde

çalışıyormuş. Macindaw’un lideri olabilir ama

- 147 -

JOHN FLANAGAN

insanlarının lideri değil çünkü bir savaşçı değil. Neyse ki işin o

tarafıyla şatoda bulunan Sör Keren ilgileniyor.”

Will, bu yeni ismi duyunca, yüzüne meraklı bir ifade oturt tu.

Keren’i Gelderris’e sormasına gerek bile kalmamıştı.

“Keren, Syron’un yeğeni; Orman’ın kuzeni yani. İyi bir savaş-

çıdır. Orman’dan birkaç yaş genç ama doğuştan lider ve askerler

tarafından da oldukça sevilir. Lord Syron, Orman yerine Keren’in

oğlu olmasını isteyebilirdi diye düşünmüşümdür sık sık.”

“Pikta sınırına bu kadar yakınken, şatoda sağlam bir lidere

ihtiyacınız var,” diye fikrini açıkladı Will. Hancı da onu onay-

larcasına başını salladı.

“Bu doğru. Keren’in orada olmasına sevinenlerin sayısı az değil.

Başımızda Orman gibi zayıf bir liderin bulunduğu İsko- tilerin

kulağına giderse, bir ay geçmeden hepimiz kareli etek giyip sakatat

yahnisi yiyor oluruz.”

Will, ayağa kalkarak gerindi. “Eh, şey, bu politika mese leleri

benim gibi basit bir adamın boyunu aşıyor. Orman’ın şatosunda

kendime bir yatak ve oda bulup yoluma gitmemi sağlayacak kadar

para kazansam bana yeter. Ancak bu geceyi, senin şatonda

geçireceğim tabii.”

Cullum bu habere sevinmiş gibiydi. Ateşin başında ısınan kahve

cezvesini işaret etti.

“Bana uyar. Henüz tazeyken biraz daha kahve ister misin?”

Will’in tüm kararlılığı, bir anda camdan uçup gitmişti sanki.

Bilgi toplamanın insanı ne kadar susattığını düşünerek fincanını

kavradı.

“Neden olmasın?”

- 148 -

W ill, ertesi sabah köye geldiği günkünden çok daha fazla

parayla oradan ayrıldı. Hancı haklı çıkmıştı. Kasabada bir

çalgıcı bulunduğuna dair söylentilerin yayılmasıyla birlikte, han,

civardaki köylerde yaşayanların akınına uğramıştı. Böylece han, o

gece tarihinin en yüksek kazançlarından birini elde etmişti. Gece

yansını geçinceye dek şarkı söylemeye devam eden Will, repertu-

varını tüketmiş ve bazı şarkılan ikinci kez seslendirmek zorunda

kalmıştı; Berrigan’dan öğrenmiş olduğu bir diğer numaraydı bu.

Will, Çekici ile yük beygirinin eyerlerini sıkıştırırken Gel - denis

de yanında bekliyordu.

“İyi bir gece oldu,” dedi. “Güneye indiğinde seni tekrar bekleriz,

Will Barton.”

Hancı, Will’in ayrılmasına üzülmüyordu. Basit taşra halkının,

şarkıya türküye bir geceden fazla para harcayamayacak kadar fakir

olduğunun bilincindeydi.

“Gelirim tabii,” dedi rahat bir hareketle atının sırtına atla yan

Will. Uzanarak Gelderris’in elini sıktı. “Teşekkürler, Cul - lum.

Görüşürüz.”

- 149 -

JOHN FLANAGAN

Nemli havayı ciğerlerine çeken hancı, endişeyle kuzeyde

toplanmaya başlayan bulutlara göz attı.

“Elini çabuk tutsan iyi edersin. Şu gördüklerin, kar bulutları.

Fırtınr başlarsa, dininceye dek ağaçların arasında saklan. Görüş

mesafesi sıfıra indiğinde yolunu kaybetmen işten bile değil.”

“Uyarılarını aklımda tutarım,” dedi Will. Bulutlara bir göz attı.

“Unutma ki, büyük ihtimalle kar başlamadan Macindaw’a varmış

olacağım.” Mahmuzladığı Çekici, vurdumduymazlıkla arkasından

gelen yük beygiriyle hareketlendi. Başını ve kuyruğunu eğen köpek

önden fırlamış, ikide bir arkasına dönerek Will’in onu takip edip

etmediğini kontrol ediyordu.

“Olabilir,” dedi Gelderris. Uzaklaşan Will’den çok, kendi

kendine konuşuyor gibiydi. Ancak sesi, pek de ikna olmuş gibi

çıkmıyordu.

Kocaman, tombul kar taneleri gökyüzünden düşmeye baş-

ladığında, Will yolculuğunun henüz üçte birini bile tamamlamamıştı.

Sıcaklığın giderek azalmakta olduğunu hissetmiş ve ardından sıra,

kar yağışının başlayacağını işaret eden o birkaç derecelik açıklaması

zor ısı artışına gelmişti. Birkaç saniye içinde de, başka bir uyarı

olmaksızın, lapa lapa kar yağmaya başlamıştı. Will, kukuletasını

başına geçirip sıcak pelerinine sarındı. Kar yağışının etraftaki tüm

sesleri bastırması ilgisini çekiyordu; gerçi muhtemelen bir algı

aldanması yaşıyorum, diye geçirdi aklından. Bu kadar büyük

nesnelerin toprağa düştüklerinde ses çıkarmaları gerekirdi ne de

olsa, yağmurun bir sesi vardı. Yaşadığı aldanmanın nedeni, be lki de

kar

tanelerinin

yere

düşerken

ses

çıkarmamalarından

kaynaklanıyordu.

- 150 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Derinleşen kar, doğal olarak atların toynak seslerini de bastırıyordu.

Tek duyabildiği, attığı her adımla birlikte ezilen, toz halindeki kuru

kristallerden çıkan hafif fışırtılardı.

Kar seviyesinin her geçen dakika yükseldiğini fark eden Will,

ıslık çalarak köpeğe yük beygirini işaret etti. Islığı duyunca

kulakları dikilen köpek, hayvanın yanına gelmesini bekledikten

sonra eyerin merkezinde onun için hazırlanmış olan yuvaya atladı.

Bu tür hareketlere artık alışkın olan yük beygiri, ne paniklemiş ne de

bir tepki vermişti.

Will ilerlemeye devam etti. Kar yağışı tipiye dönüşmüştü ama

görüş mesafesi yerli yerindeydi ve yolunu kolaylıkla bu-

labileceğinden emindi. Ağaçların arasından ilerleyen patika, yüzeyi

karla kaplı da olsa hâlâ açıkça görülüyordu.

Dalların üstünde biriken ve artık taşıyamayacakları hale gelen

kar yığınları arada sırada gürültüyle yere düşüyordu. Şiddetli soğuk

ve üzerindeki ağırlık nedeniyle zayıflayan bir ağaç, çatırdayarak

komşularının üstüne devriliverdi. Gürültü üzerine eyerin tepesinde

burnu kıpır kıpır oynayan, kulakları dimdik siyah-beyaz bir kafa

belirmişti.

“Sakin ol,” dedi Will sırıtarak. Kendi sesi, garip bir şekilde çok

yüksek geliyordu kulağına. Küçük bir hırıltı koyuveren köpek,

başını yeniden patilerine gömerek gözlerini kapattı. Başını,

köpeklere has o kulakları tırmalayan yöntemle sağa sola savurup

kürküne yapışan kar tanelerini temizledi. Sonra halinden memnun

bir şekilde, tekrar oyuğuna yerleşti.

Will’in yüzü buz kesmişti ama vücudunun geri kalanı, sıcaklığını

nispeten koruyordu. Kıyafetlerinin içine işleyebilecek şiddette bir

rüzgâr esmiyordu. Sıfırın altındaki hava sı

- 151 -

JOHN FLANAGAN

caklığı da omuzlarıyla kukuletasının üzerinde toplanan karın eriyip

pelerinini sırılsıklam etmeyeceği anlamına geliyordu. Ara sıra

kıyafetlerini silkeliyor, kendini tüylerini temizleyen köpeğe

benzeterek gülümsüyordu.

İki saat sonra bir tepeyi geride bıraktı ve işte, Macindaw Şatosu

karşısındaydı. Macindaw, taşları birbirine sımsıkı örülü, çirkin bir

yapıydı. Duvarlarını oluşturan koyu renkli taşlar, etraflarındaki saf

beyaz kar örtüsünün altında kapkara görünüyordu. Âdet olduğu

üzere, küçük bir tepenin üzerine kurulmuş ve düşmanın şatoya

görünmeden yaklaşmasını engellemek için dört bir yanındaki ağaçlar

kesilmişti. Çirkin duruyor belki, diye düşündü Will, ama tasarım

açısından etkili görünüyordu. Sağlam taş duvarlar, en az beş metre

yüksekliğindeydi. Her bir köşesindeki kuleler, şatonun boyunu

birkaç metre daha yükseltiyordu. Merkezi hisar kulesi, alışılageldik

bir şekilde diğerlerine tepeden bakıyordu. Güney yönündeki cümle

kapısına kuru bir hendeğin üstünde yer alan asma köprüden ula-

şılıyordu. Hendek, şatonun duvarları boyunca iki yana doğru

ilerlemiyordu. Oraya yalnızca ana girişi kapatmak üzere konulmuş

olmalıydı.

Halt ile Crowley, Will’e garnizonun normalde otuz askerle yarım

düzine atlı şövalyeden oluştuğu bilgisini vermişti. Bu kuvvet,

herhangi bir İskoti baskın müfrezesi karşısında duvarları korumaya

yeter de artar bile, diye geçirdi içinden.

Kukuletasını geriye iterek, Berrigan’ın ona vermiş olduğu dar

kenarlı şapkayı çıkardı. Yeşile boyanmış bir kuğu tüyüyle süslediği

şapka, onun bir çalgıcı olduğunu belli edecek ve zorluk çıkmadan

avluya girmesini sağlayacaktı. Şapkayı başına yerleştirip kapıya

doğru ilerledi. Kukuletanın sıcaklığı

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

olmayınca, kulakları soğukta ürperdi. Şapkasının kenarlarından içeri

kaçan kar taneleri, boynunun hemen altında eriyordu. Ancak bu

duruma yalnızca birkaç dakika daha katlanması gerekecekti.

~ 153 ~

apıların altından geçerken, Çekici’nin toynak sesleri asma

köprünün kalın ahşap zemininde çınlıyordu. Boşluktan

K

gelir cesine boğuk çıkan sesler, parke taşlı avluya adımlarını at -

tıklarında keskin bir tıkırtıya dönüşmüştü. Avlu, bir yerden bir

yere giden, gündelik işlerini yerine getiren insanlarla doluydu.

Başlarını kaldırıp atlıya bakma zahmetine katlanan birkaç kişi

de onu görür görmez işinin başına dönmüştü.

Burada eksik olan bir şeyler var, diye düşündü Will. Birden

eksikliğin ne olduğunu anlayıverdi; sohbetlerden yükselen

alışılageldik uğultular, aniden atılan kahkahalar ya da arka daşlarını

selamlayan, yeni duyduğu bir fıkrayı ya da hikâyeyi anlatan

esnaftan yükselen sesler duyulmuyordu hiç. Başları önlerinde,

sessiz Norgateliler, etraflarında olan bitene karşı ilgisizdiler. Will,

bu duruma hiç de alışkın değildi. Bir Orman Muhafızı olarak, yeni

bir yere vardığında dikkatlerin -ihtiyatlı bir biçimde olsa da-

üstünde toplanmasına alışkındı. Çalgıcı kılığında geçirdiği son

birkaç hafta boyunca, farklı bir nedenle de olsa ilgi görmüştü.

Macindaw gibi uzak, soyutlanmış bir yerde, en azından

- 154 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

memnuniyetle karşılanmayı beklerdi. Merakla etrafına bakınmasına

rağmen, kimseyle göz göze gelemedi.

İnsanların korktuklarını fark etti. Norgateliler, tehlikeli bir sınırın

hemen dibinde yaşıyordu. Lordlan, esrarengiz bir hastalıktan

muzdaripti ve bunun bir büyücünün işi olduğuna inanılıyordu.

Aralarına katılan yabancılara ilgi göstermeyip selam dahi

vermemeleri, hiç de şaşılacak şey değildi. Atımın sırtından inmeli

miyim acaba, diye sordu kendi kendine. Sorusunun yanıtını, hisardan

çıkan ve boynunda bir idarecinin taşıyacağı türden anahtarlı bir

zincir bulunan, endişeli, yusyuvarlak adamdan alacaktı. Süvariyi fark

eden idareci -lordu adına şatodaki gündelik işlerinin idaresinden

sorumluydu- ona doğru yaklaşmaya başlamıştı.

“Çalgıcısın, değil mi?” diye sordu. Biraz kaba bir selamlama

oldu, diye düşündü Will. Neyse, en azından selamını alan biri

çıkmıştı. Gülümsedi.

“Öyleyimdir, sayın idareci. Will Barton’dur adım; güneyden

kuzeye doğru yol alır, beraberimde eğlence ve esenlik taşırım.” Dile

getirmesini öğrendiği türden cafcaflı selamlamalardan birini sarf

etmişti. İdareci, dalgın dalgın başını salladı. Will, adamın aklında

dikkatini dağıtacak bin bir mesele olduğunu tahmin etti.

“O dediğin şeylere burada ihtiyacımız var. Buralarda son

günlerde yüzlerin pek de gülmediğini söyleyebilirim.”

“Gerçekten mi?” diye sordu Will. İdareci, başım kaldırıp çocuğu

baştan aşağı süzdü.

“Şatoda olan bitenler hakkında hiçbir şey duymadın mı?” diye

sordu. Will, aptal numarası yapmanın saçma olacağını

- 155 ~

JOHN FLANAGAN

fark etti. Onun gibi yolu taşradan geçen bir sanatçı, yerel dedi-

koduları elbette ki duyacaktı. Kayıtsızca omuz silkti.

“Kulağıma bazı dedikodular çalındı tabii. Taşrada hangi kapıyı

çalsan duyarsın bu tür şeyler. Ancak ben dedikodulara aldırmamaya

alışkınım.”

Tombul adam, derin bir iç geçirerek, “Ne yazık ki bizim

hakkımızda duyduklarının çoğuna inanman gerekecek,” dedi.

“Dedikodular durumu aktarmaya yeterli olmayabilir. Şatonun halini

isteseler de abartamazlar.”

“Demek ki şatonun lordu gerçekten de...” İdareci, başını uyarıcı

bir tavırla kaldırınca, Will duraksadı.

“Dedikoduları duyduysan, durumu biliyorsun demektir,” dedi

adam çabucak. “Uluorta konuşulmaması gereken bir konu bu.”

“Elbette,” diye yanıt verdi Will. Atının sırtında rahatsızca

kımıldandı. Yorgun düşmüştü ve idareci dertli olsun ya da olmasın,

Will’e bir parça nezaket göstermesinin zamanı gelmişti artık.

Çocuğun hareketlendiğini gören tombul kâhya, Will’e atından

inmesini işaret etti.

“Kusura bakma. Dikkatimin biraz dağınık olduğunu anla-

mışsındır. Atlarım ahıra yerleştirebilirsin. Köpek de senin, değil

mi?”

Çoban köpeği, taşların üstüne uzanmış konuşmaları izliyordu.

Atından inip bacaklarını ve sırt kaslarını esneten Will, gülümseyerek

başını salladı.

“Sahnede bana yardımcı oluyor,” diye tanıttı köpeği.

İdareci, başını sallayarak, “O da seninle kalsın o zaman,” dedi.

“Şato bu aralar pek kalabalık olmadığı için şanslısın; as

~ 156 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

lında çok da şaşılacak bir durum değil ya, neyse. Kendine ait bir

odan olacak.”

Will, şatonun büyük salonlarını çevreleyen ek bloklarda bulunan,

perdeyle ayrılmış yan yana bölmelerden birini bekliyordu. Özellikle

de, şatonun hıncahınç dolu olmasının bekleneceği kış mevsiminde.

“Pek fazla ziyaretçi yok yani, ha?” diye sordu ve idareci başını

iki yana salladı.

“Dediğim gibi. Şaşılacak bir durum değil. Bir ya da iki hafta

içinde Amarleli Leydi Gwendolyn’in topraklarımızdan geçmesini

bekliyoruz. Komşu baronluktaki nişanlısıyla buluşmak için seyahat

ediyormuş ve geçitleri kaplayan kar temizleninceye dek şatomuzda

kalmayı talep etmiş. Onu saymazsak, her zamanki şato ahalisi

dışında kimse yok. Ve sayıları da her zamankinden az,” diye ekledi

mutsuz bir ifadeyle.

Will, meseleyi uzatmamaya karar verdi ve atlarının eyer ka -

yışlarını gevşetmeye koyuldu. İdareci, etrafına bakındı.

“Seni yalnız bırakacağım için kusura bakma,” dedi. “Gidip bizzat

ilgilenmezsem, şu odunları asla yerleştirmeyecekler. Ahır şu

tarafta.” Avlunun sağ tarafını işaret etti. “Atlarını ahıra

yerleştirdikten sonra şatoda kâhya Bayan Barry’yi bul. Benim

tarafından gönderildiğini ve senin için kulenin üçüncü katındaki

odalardan birini hazırlamasını istediğimi söyle. Bu arada, benim

adım Agramond.”

Will, başını sallayarak adama teşekkür etti. “Bayan Barry,” diye

tekrar etti kendi kendine. İdareci çoktan arkasını dönmüş,

- 157 -

JOHN FLANAGAN

kesilmiş odunları yavaş hareketlerle bir köşeye yığmakta olan bir

çift şato çalışanına bağırmaya başlamıştı bile.

“Haydi bakalım, Çekici,” dedi Will. “Sana yatacak bir yer

bulalım.”

Adının söylendiğini duyan Orman Muhafızı atı, hemen ku-

laklarını dikleştirdi. Söz dinleyen, uysal yük beygiri de yumu şak

adımlarla Will’in önderliğinde ahıra giden Çekici’yi takip etti.

SB» ---------------- is-

Will, atlarını ahıra yerleştirdikten sonra kâhya kadını b uldu. Tüm

meslektaşları gibi, Bayan Barry de iriyarı, becerikli bir kadındı.

Yeterince kibar sayılır, diye aklından geçirdi Will. Ancak tıpkı

Agramond gibi, kadının da aklı başka bir yerdeydi sanki. Bayan

Barry’nin Will’i buyur ettiği oda, bu boyuttaki bir şato için oldukça

sıradandı. Zemin ve duvarlar taştan, tavan ise ahşaptan yapılmıştı.

Işığın hafifçe içeri girmesini sağlayan türden yarı saydam, deri

çerçeveli ve dar bir penceresi vardı. Sert hava koşulları için dış

tarafa tahta bir panjur eklenmişti. Küçük bir şömine odayı

aydınlatıyor ve perdeyle ayrılmış bölmede de bir yatak duruyordu.

Dairenin mobilyaları, birkaç tahta sandalye ve yerdeki küçük bir

kilimle tamamlanmıştı. Eğimli duvara dayalı duran küçük ahşap

masanın üstünde bir lavabo vardı. Kule odalarında pek fazla zaman

geçirmişliği olmayan Will, etrafına bakındıkça, duvarlarının büyük

bir kısmı yarım daire şeklinde kıvrılan bir odaya uygun mobilya

bulmanın, hiç de kolay bir iş olmayabileceğini fark etti.

- 158 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Yere bıraktığı mandola kutusu, Bayan Barry’nin gözünden

kaçmamıştı.

“Lavta çalıyorsun, ha?” diye sordu.

“Bu bir mandola aslında,” diye yanıt verdi Will. “Lavtanın on teli

vard...”

“Her neyse. Bu gece çalacaksın herhalde?”

“Neden olmasın?” dedi Will samimiyetle. “Ne de olsa, müzik ve

kahkahalar için güzel bir gece.”

“Burada pek öyle kahkaha falan bulamayacaksın,” dedi kadın aksi

aksi. “Gerçi biraz müzik dinlemek hepimize iyi gelir.”

Sözlerini bitiren Bayan Barry kapıya uzandı. “Bir şeye ihtiyacın

olursa, hizmetçi kızlara haber verirsin. Ayrıca ellerine de hâkim ol.

Çalgıcıların ne çapkın herifler olduklarını bilirim,” diye ekledi belli

belirsiz.

İyi bir hafızan olmalı demek ki, diye aklından geçirdi Will, kadın

odadan çıkarken. Bir çalgıcının o geniş kalçalara son dokunuşundan

bu yana epeyce zaman geçmiş olmalıydı. Ateşin yanında yere

yatmış, dikkatle onu izleyen köpeğe dönerek, yüzünü buruşturdu.

“Amma da cana yakın insanlar, değil mi köpek?” dedi. Sesini

duyan hayvan, kuyruğunu hafifçe yere vurdu.

S3* -------------------------- S5-

Şatonun yemek salonunda, Lord Syron’un oğlu Orman’m li-

derliğinde kasvetli bir akşam yemeği yeniyordu.

- 159 ~

JOHN FLANAGAN

Orman, orta boylu bir adamdı. Will, otuzlarında olmalı, diye

geçirdi akimdan. Gerçi seyrelen saçları, adamın yaşından büyük

görünmesine neden oluyordu. Koyu gri bir âlim cübbesi giymişti ve

ruh hali de kıyafetlerinin renginden farklı değilmiş gibi duruyordu.

Zamanının büyük bir kısmını dört duvar arasında geçirmiş bir

adamın solgun bakışlarına sahipti. Macindaw gibi korkunun

gölgesinde yaşayan bir baronluğun ahalisine güven aşılayabilecek

biri gibi görünmüyordu.

Yemek salonunun ucundaki yerini alırken, Will’i fark etmemiş

gibiydi. Adet olduğu üzere, masalar, Lord Orman ile Agramond’un

da dâhil olduğu dostlarının orta kısımda oturdukları bir T harfi

şeklinde düzenlenmişti. Will, öndeki masada pek çok boşluk

bulunduğunu fark etti.

Diğer katılımcılar, önem sıralarına göre alt masa boyunca

sıralanıyordu. Will’e, masanın alt yarısında bir yer gösterilmişti. Bir

Orman Muhafızı, normalde ön masada otururdu. O nedenle Will’in

ana masaya doğru hareketlenme isteğini bastırması gerekmişti.

Yemek servisinden de sorumlu olan Bayan Barry, çocuğu düşük

seviyeli zanaatkârlarla eşlerinin yanına oturtmuştu. Kimse onunla

konuşmuyordu. Ancak Will onların tuz, biber ve yemeklerin

uzatılmasını

isteyen

mırıltılar

dışında

birbirleriyle

de

konuşmadıklarını fark etti.

Her zamanki gibi, giymekte olduğu süslü püslü çalgıcı kıyafetinin

geniş kollarına lanet okudu. O kolları şimdiye dek birçok kez çeşitli

yemeklerin suyuna batırıp berbat etmişti.

Servis edilen yemeğin kalitesi de salonun atmosferinden farklı

değildi. Yemekte kayış gibi bir geyik rostosuyla kilerin en

diplerindeki kasalardan gelmiş gibi duran, kızarmış ince,

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

uzun sebzelerden yapılmış sıradan bir yahni vardı. Şarap ekşimişti.

Ancak şarap testisini taşıyan hizmetçi kıza, yanlarına her geldiğinde

aceleyle kadehlerini doldurmasını işaret eden ahali, Will’le aynı

fikirde değil gibiydi.

Konuşmadan ve dikkatler dağılmadan yenen yemek, kısa sürede

bitti. Sandalyesinden kalkan Agramond, Onnan’m kulağına usulca

bir şeyler fısıldadı. Şatonun geçici lordu adamını dinledi, hafifçe

yüzünü buruşturdu ve masa boyunca bakınarak Will’i buldu.

“Sanırım bu gece soframızı bir sanatçı şereflendiriyor,” dedi.

Ses tonu, aslında hiç de şereflenmiş gibi hissetmediğini ele

veriyordu. Orman’ın ilgisizliğini açıkça ortaya koyan sözlerinden,

Will’e sırf mecburiyetten hitap ettiği anlaşılıyordu. Will, bu onur

kırıcı tanışma faslını görmezden gelmeyi tercih etti. Ayağa kalkıp

masadan hafifçe uzaklaştı ve gösterişli bir tavırla eğilerek selam

verdi. Hemen arkasından otuz iki dişini göstererek sırıttı.

“Tek gayem, siz lordumu memnun etmektir,” dedi, “aşk, neşe ve

macera dolu şarkılarını sizlerle paylaşmaya gelmiş naçizane bir

çalgıcıyım bendeniz.”

Orman, derin bir iç geçirerek, “Beni herhangi bir şekilde memnun

edebileceğinden şüpheliyim,” dedi. Genizden gelen, tiz bir sesi

vardı. Zarafetten nasibini almamış, sünepe herifin teki, diye aklından

geçirdi Will.

“Alışılageldik dans ezgileri, halk şarkıları ve parodilerden oluşan

bir repertuvarınız olduğunu sanıyorum?” diye devam etti Orman.

Will, en iyi yanıtın yeniden selam vermek olacağını geçirdi

aklından.

- 161 ~

JOHN FLANAGAN

“Lordum,” dedi, önüne bakıp dişlerini gıcırdatarak. Bir yandan

da ön masaya fırlayıp solgun suratlı herifin boğazını sıkmak

geliyordu içinden.

“Klasiklerden bir şeyler bilir misin? Hani şu kaliteli parça-

lardan?” diye sordu Orman. Sesi, yanıtın hayır olacağını bildiğini

belli ediyordu. Will, bir kez daha gülümsedi; Saprival’in Yazlık

Gazeller ve Yorumlamaları' nın giriş kısmını çalabilecek kadar

yetenekli olmayı dilerdi.

“Korkarım klasik müzik eğitimi almadığımı itiraf etmek

zorundayım, lordum,” dedi yüzüne oturttuğu, sabit bir tebessümle.

Orman, kibirli bir el hareketi yaptı.

“Ben de öyle düşünmüştüm,” dedi sıkıntıyla. “Pekâlâ, öyleyse,

sanırım kaçınılmaz olana katlanacağız. Belki de performansınla

bizimkileri eğlendirebilirsin.”

Bu tanışmamın ardından hiç sanmam, diye düşündü mandolasının

kayışlarını çözen Will. Duraksayarak etrafına bakındı ve

salondakilerin yüzlerindeki duygusuz ifadeleri fark etti. Sahnede

hayatını kaybetmenin ne demek olduğunu öğrenmek üzereyim sanırım,

diye düşünürken, neşeli bir Hi- berniya şarkısı olan Katy Gel Beni

Bul' un

açılış notalarını tıngırdatmaya başlamıştı bile. İlk

öğrendiklerinden biri olan bu şarkı, basit ama kışkırtıcı bir şekilde

açılıyordu.

Orman’ın tavrının neden olduğu kafa karışıklığı, elbette ki

şarkıyı yüzüne gözüne bulaştırmasına neden oldu. Melodik bölümü

tamamen göz ardı edip yalnızca şarkının ritmini çalarak berbat bir

performans sergiledi. İnatla şarkıyı çalayım derken utancından

kıpkırmızı kesilen kulaklarıyla hata üstüne

~ 162 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

hata yaptı, nota üstüne nota kaçırdı. Sonunda, beceriksizliğini

özetleyen yanlış bir notayla şarkıyı bitirdi.

Will’e dakikalar gibi gelen süre boyunca salona ölüm sessizliği

hâkim oldu. Birden, salonun gerisinden coşkulu alkışlar duyulmaya

başlandı.

~ 163 -

W ill, arkasını döndü. Avcı kıyafetlerine bürünmüş beş

kişi, şarkısını seslendirdiği sırada salona girmişti. Li-

derleri olduğu anlaşılan adamın teşvikiyle hepsi onu alkışla -

makla meşguldü.

Tıknaz ve kaslı adamın keskin hatlı samimi yüzü, geniş bir

tebessümle aydınlanıyordu. Alkışlamayı kesmeden, salon boyunca

Will’e doğru ilerledi. Çocuğa yaklaşınca da tanışmak için elini

uzattı.

“İyi iş çıkardın çalgıcı, özellikle de maruz bırakıldığın o buz gibi

karşılama düşünülecek olursa!”

Will, kendisine uzatılan eli sıktı. Adamın eli nasırlı, kavrayışı ise

güçlüydü. Will, bu teması tanıyordu. Yıllar boyu yapılan idmanların

neticesinde nasır tutmuş bir savaşçı eliydi sıktığı.

“Senin adın nedir, çalgıcı?” dedi adam. Boyu Will’den uzundu

ve otuzlarında gösteriyordu. Tıraşı temizdi; koyu renkli, kıvırcık

saçları ve canlı kahverengi gözleri vardı. Dört yoldaşı, hemen

arkasında duruyorlardı. Onlar da birer savaşçı olmalı, diye düşündü

Will.

- 164 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Will Barton, lordum,” dedi. Karşısındakinin kıyafetlerine

bakılırsa, hitap şekli doğruydu. Ancak karşılık olarak kahkahalara

boğuldu adam.

“Protokole gerek yok, Will Barton. Adım Keren. Resmi et-

kinliklerde Sör Keren belki ama onun dışında Keren yeter de artar

bile.” Ön masaya döndü ve Orman’a hitap ederek sesini yükseltti.

“Geç kaldığımız için özür dilerim, kuzen. Bize verecek bir tas

çorbanız kalmıştır umarım?”

Keren, diye aklından geçirdi Will; ismi hatırlamıştı. Adam,

Syron’un yeğeniydi ve gelen tüm raporlarda, lordun yokluğunda

şatoyu ayakta tutan kişi olduğu belirtiliyordu. Becerikli bir savaşçı

ve gözüpek bir lider olduğu söyleniyordu. İlk izlenimlere

güvenilirse eğer, kuzeninden çok farklı bir karakteri olduğu

söylenebilirdi.

Orman, tiksinti dolu bir sesle, “Salonumuz, senin bu görgüsüzce

geç kalmalarına alıştı artık, kuzen,” dedi. Yeniden Will’e dönen

Keren, yaramaz bir tavırla sırıttı.

“Yerine geçebilirsen eğer, hizmetkârlar yemeğini getirecek,”

diye devam etti Orman.

Ön masadaki boş yerlerin Keren ile arkadaşlarına ayrıldığı belli

oluyordu. Ancak Keren, bu öneriyi reddetti.

“Soframızı şuraya kursunlar,” dedi, Will’in yakınlarındaki

masayı işaret ederek. “Will Barton’un şarkılarını keyifle dinleyerek

yiyeceğiz yemeğimizi. Bu eski ve derbeder salonların biraz olsun

neşelenme vakti geldi artık,” diye ekledi, gözleri parlayarak. “Neşeli

bir şeyler dinleyelim artık, Will! Yaşlı Joe Smoke’u çalmasını biliyor

muydun?”

- 165 -

JOHN FLANAGAN

“Tabii, biliyorum,” diye yanıt verdi Will. Son birkaç haftasını

şarkının doğru sözlerini öğrenerek geçirmesi iyi olmuştu. “Kır

Sakallı Halt” hatasına bir daha düşmeyeceğinden emindi artık. Ne de

olsa, Halt, Krallık sınırları boyunca nam salmış bir şahsiyetti ve

efsanevi Orman Muhafızı’nı tanıdığını belli etmenin anlamı yoktu.

Etrafı ilgili dinleyicilerle dolunca, insanın kendine güveni nasıl

da geri geliyordu! Kendinden emin bir havayla melodi yi

tıngırdatmaya başladı. Başta el ve ayaklarıyla tempo tutan Keren ve

arkadaşları olmak üzere, bir süre sonra tüm salon şarkının nakaratına

eşlik ediyordu.

Orman hariç tüm salon. Yaşlı Joe Smoke'un ardından kopan

alkışlar dindiğinde, Will’in kulağına ön masadan bir gıcırtı sesi

geldi. O tarafa döndüğünde, şatonun efendisinin asık bir suratla yan

kapıdan çıktığını fark etti.

“Eh, bu hepimize iyi geldi!” dedi Keren neşeyle. Will adamın

şarkıyı mı yoksa kuzeninin salondan ayrılmasını mı ima ettiğini

anlayamamıştı. “Haydi bir tane daha söyleyelim, ne dersiniz?”

Arkadaşlarının oturduğu masaya bakındı. Bir an için adamların

hiçbirinden tepki gelmemişti. Keren, öne doğru eğildi. Yüzüne

yayılan tebessümüyle sesini bir parça yükseltti.

“Bir tane daha söyleyelim dedim. Ne dersiniz?”

Koro halinde onayladıklarını belli eden savaşçılar, bir anda

heveslenmiş gibiydiler. Will, adamları bir parça şaşkınlıkla izledi.

Keren’in, takipçileri arasında oldukça popüler olduğu görülüyordu.

Adamları, sanki liderleri ne isterse yapıyor gibilerdi. Ancak şikâyet

edecek bir durum yoktu. Orman’ın küçüm

- 166 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

seme dolu yorumlarının ardından hevesli bir dinleyici grubu, Will’e

ilaç gibi gelmişti.

Etrafına gülümseyen Will, parmaklarını esnetmeye başladı. Gece,

beklediğimden daha iyi geçecek, diye düşündü. Çok daha iyi.

as» ■ s*

Eğlence, bir buçuk saat kadar daha devam etti. Salondaki- ler yavaş

yavaş odalarına dağılmaya başlamıştı. Performansından memnun

kalan Will, mandolasını kutusuna kaldırıp salondan çıkacaktı ki

Keren onu durdurdu. Will’i kolundan yakalayan adamın neşeli

tebessümü, yerini ciddi bir ifadeye bırakmıştı.

“Burada olduğuna sevindim, Will Barton,” dedi alçak bir sesle.

“Şatodakilerin oyalanacak bir şeylere ihtiyacı var. Asık suratlı

kuzenimin bu konuya pek aldırdığı yok. Yanımızday- ken bir

ihtiyacın olursa bana haber ver.”

“Teşekkürler, Sör Keren,” diye söze başladı Will ama kolunun

hafifçe sıkılmasıyla aklı başına gelerek, “Keren,” diye düzeltti.

“Moralinizi düzeltmek için elimden geleni yaparım.” Bunun ü zerine,

Keren’in bakışları yeniden aydınlandı.

“Yapacağına eminim. Unutaıa, bir şeye ihtiyacın olursa, istemen

yeter.”

Keren, bu sözlerin ardından arkadaşlarıyla salonu terk etti.

Tüm sahne sanatçılarının başarılı bir gecenin ardından düşen

adrenalin nedeniyle maruz kaldıkları yorgunluğu kemik lerinde

hisseden Will, yavaş adımlarla odasına çıkan merdi-

- 167 ~

JOHN FLANAGAN

venlere yöneldi. Odasına vardığında onu, meraklı bir ifadeyle

kuyruğunu yere vuran köpek karşıladı.

“Fena bir gece değildi,” dedi hayvana. “Hem de hiç fena değildi.

Yarın yanımda gelebilirsin.”

Burnunu patilerine indiren köpek, gözlerini Will’den ayır-

mıyordu. Hayvanın sabit bakışlarından, ona bir şey söylemeye

çalıştığı anlaşılıyordu.

“Öyle bir şey yapmayacaksın değil mi?” dedi Will umutla.

“Sabaha kadar bekleyebileceğinden emindim?”

Hayvan, gözlerini hâlâ ondan kaçırmıyordu. Usulca iç geçiren

Will, saks bıçağını kuşanarak siyahlı beyazlı pelerinini omuzlarına

attı. “Pekâlâ,” dedi köpeğe. “Hadi gidelim.”

Merdivenlerden inip avluya çıkarken, köpek de uslu adımlarla

arkasından geliyordu. Soğuk, berrak bir geceydi ve havanın durumu

buzlanma olacağını gösteriyordu. Tepelerinde yıldızlar parıldıyor,

ilk dördündeki ay, doğu yönünde asılı bekliyordu.

Soğuk havaya çıkınca kendine gelen Will, avlu boyunca ba-

kınarak derin bir nefes aldı. Yıldızlarla ay ışığı, avluda belirgin

gölgeler oluşmasına neden oluyordu. Akimdan, bunun etrafa göz

atmak için iyi bir zaman olabileceği geçti.

Şatonun devasa kapılarının yanındaki arka çıkışa doğru yürürken,

taşların üzerindeki kar taneleri çizmelerinin altında fışırdıyordu. O

çalarken, kar yağmış olmalıydı; çünkü gökyüzü kristal gibi berrak

bir görünüm almıştı. O sırada kapıdaki nöbetçilerden biri tarafından

durduruldu.

“Nereye gidiyorsun böyle, çalgıcı?” diye sordu adam. Ses tonu ne

dostçaydı ne de düşmanca.

~ 168 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Will, kayıtsızca omuz silkerek, “Uyuyamadım,” dedi. Ardından

köpeği işaret etti. “Şu tatlı şey de bir yürüyüşe asla hayır demez.”

Nöbetçi, şüpheyle, “Burası gece yürüyüşlerine uygun bir yer

değil,” dedi, “ve ille de çıkacaksan, Grimsdell Ormam’ndan uzak

dursan iyi olur.”

“Grimsdell Ormanı mı?” dedi Will, sahte bir merakla. “Gul-

yabanilerle hayaletlerin toplandığı yer değil mi orası?” Bu tür batıl

inançların onun için pek bir şey ifade etmediğini belli edercesine,

neşeyle gülümsedi. Ancak nöbetçi, başını inatla iki yana sallıyordu.

“İstediğin kadar dalga geç ama aklın varsa oradan uzak dur.”

“Eh, belki de dururum,” dedi Will, yapmacık bir sesle. “Tam olarak

ne tarafta kalıyor bu orman acaba, hani uzak duracağım ya, bileyim

diye?”

Will’in yüzüne bakan asker, çocuğun onunla inceden inceye

dalga geçtiğini kavrayıncaya dek bir sessizlik oldu. Çalgıcılar, diye

aklından geçirdi, amma da hazırcevap herifler, her şeyle dalga

geçiyorlar. Nihayet sol tarafta kalan bölgeyi işaret etti.

“Şu tarafta,” dedi öfkesine hâkim olarak. “Yaklaşık bir kilometre

ötede. Zaten görünce anlayacaksın, inan bana. Duvardaki nöbetçilere

dışarı çıktığını iletirim,” diye ekledi, “geri dönebilmen halinde

şaşırmasınlar diye.”

Son sözü söylediğine memnun olarak cümle kapısının ya nındaki

küçük çıkışı açtı ve Will ile köpeğin çıkmasına izin verdi. Kapı

arkalarından gürültüyle kapandı. Sürgüler derhal takılmıştı. Bu

topraklarda kapılar, güneş battıktan sonra kesinlikle gereksiz yere

açık bırakılmazdı.

- 169 -

JOHN FLANAGAN

Kocaman asma köprü de aynı nedenle kaldırılmıştı. Güneş

doğuncaya dek de indirilmeyecekti. Ancak şatonun yan tarafını

korumakta olan hendek boyunca, çifte kalastan oluşan dar bir köprü

uzanıyordu. Will, kolayca çıkıntının üstüne atladı. Arkasından gelen

köpeğin işi daha zor olmuştu. Hayvan, belirsiz zeminlere ayak

basmaktan hoşlanmıyordu.

Will, arkasına dönüp tepesine çökmüş kara bir kütleyi andıran

şatoya göz attı. Mazgallı siperlerde hareket eden suretler, gece

nöbetçileri olmalıydı.

İçinden gelen el sallama isteğine karşı koyarak nöbetçinin işaret

ettiği tarafa doğru yürümeye koyuldu. Arkasından gelen köpek,

parmağını şıklatıp “rahat” demesiyle birlikte öne fırlamış, yaklaşık

yirmi metre ötesinde geniş bir yay çizerek koşmaya başlamıştı.

Burnuna tanımadığı bir koku geldiğinde durup etrafı kokluyor, farklı

bir ses duyduğunda kulaklarını dikiyor ve durmadan dönüp Will'in

onu takip edip etmediğini kontrol ediyordu.

Karlı kırların kendine has, vahşi bir güzelliği vardı. Yolun üzeri,

yalnızca o gece yağmış olan ince kar tabakasıyla kaplıydı. Ancak

yolun yanındaki tarlalar ve ağaçlar, önceki yağışlardan kalma ağır

bir kar örtüsüyle kaplıydı. Geceleri karlı topraklarda dolaşmak,

Will’in daima hoşlandığı bir şey olmuştu. Akşam yaşananlarla Lord

Orman ve kuzeni arasındaki karakter farklılıklarını düşünerek,

neşeyle yürümeye devam etti.

Bir süre sonra kırlık arazilerle tarlalar, yerlerini yolun üzerine

doğru uzanmakta olan ağaç ve çalılıklara bırakıyordu. Tarlalar ve

çevredeki ışıkları yansıtan kar örtüsü olmayınca, etraf da kararmıştı.

Will, birden ağaçların üstüne üstüne geldiğini

- 170 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

hissetti. Benliğini sıkıştırıyor, hareketlerini izliyorlardı. Saks

bıçağını kınında gevşetti ve güvence için sırtındaki fırlatma bı çağına

dokundu. Kendi kendine, bu durumun batıl inançla bir ilgisi

olmadığım telkin etti. Yalnızca tehlikeye açık bir bölgede dolaşırken

önlemini alıyordu, hepsi o. Köpeğin birkaç dakika öncesine göre

daha dar bir yay çizmeye başladığını fark etti. Belli ki o da Will gibi

aydınlık zeminleri tercih ediyordu. Hayvanın olası bir pusuyu fark

edip onu uyaracağına güvenerek yoluna devam etti.

Birdenbire kendini Grimsdell Ormanı’nın kıyısında buldu.

- 171 -

rimsdell Ormanı, bir anda önlerinde belirivermişti; bu du-

G rumu başka türlü açıklamak mümkün değildi. Ormandaki

ağaçlar öncekilerden daha uzun, daha koyu renkli ve daha iç

içeydi. Ağaçların altını kaplayan yoğun gölgeler, zifiri karan-

lıktı. Kuluçkaya yatmış gibi duran kapkaranlık orman, sırlarını

yabancılardan gizlemeye kararlıymış gibi duruyordu.

Nöbetçi haklıymış, diye geçirdi Will aklından. Gerçekten de

önüne çıktığı an, ormana gelmiş olduğunu anlamıştı.

Ağır adımlarla ağaçların kıyısı boyunca yürüdü ve parma ğını

şıklatıp köpeği arkasına aldı. Kulakları dikilen hayvan bir

efendisine, bir ormana bakıp duruyordu.

Bir anda öfkelenerek usulca hırladı; bakışları yan tarafa

odaklanmıştı. Başını çeviren Will, karmakarışık ağaç ve çalı

örtüsünden dolayı bir şey göremedi. Olduğu yerde çömeldi ve bir an

için gölgelerin arasında ilerleyen soluk kırmızı bir parıltı çarptı

gözüne. Yalnızca bir an için. Sonra yok oldu.

Yeniden ayağa kalkarken, tüylerinin diken diken olduğunu

hissetti çocuk. Başını sallayarak usulca güldü.

- 172 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Bu bir ışık oyunu,” dedi kendi kendine. “Başka bir şey değil.”

Köpek bir kez daha hırlayınca Will gözucuyla benzer bir

hareketlenme yakaladı. Bu seferki, ağaçların tepesinde ışıldı- yonnuş

gibi görünen mavi bir parıltıydı. Bir an sonra o da ortadan

kaybolmuştu. Dikkatini ışıklara verdiği an, yok olup gidiyorlardı.

Gerçekten bir şey gördüğünden bile emin olamıyordu ama köpeğin

tepkisi, orada bir şeyler olduğunun kanıtıydı.

Kırmızı ışıltı yeniden belirmişti şimdi ve aynı şekilde dikkatini

ona verdiği an, ortadan kayboldu. Bu kez, ilk göründüğü yerden

birkaç yüz metre ötede ortaya çıkmıştı. Kalp atışlarının hızlandığını

fark eden Will, saks bıçağını yeniden kavradı.

“Haydi kızım,” dedi köpeğe. “Bir yerlerde bu ormana giren bir

patika olmalı.”

Otuz metre kadar ilerisinde bir patika vardı. Tek kişinin bile

zorlukla sığabileceği, dar ve kıvrımlı bir yol, ormanın içlerine doğru

giriyordu. Will, belki de av hayvanlarının geçtiği bir yoldur, diye

geçirdi aklından. Ya da birileri açmıştır. Öyle ya da böyle, başı

önünde, burnu neredeyse yere değecek şekilde bir, iki adım önünde

ilerleyen köpekle birlikte ormana girdi.

Yirmi adım sonra dönüp arkasına baktığında, çıkış yolunu

göremiyordu artık. Patika öylesine kıvrımlıydı ve çalılar, sürüngen

bitkiler ve ağaçlar öylesine iç içe girmişlerdi ki, birkaç metrelik bir

alana hapsolmuş gibiydi. Elini saks bıçağının kabzasında tutmaya

devam ederek ilerledi. Yıllarca almış olduğu Orman Muhafızlığı

eğitimi sayesinde neredeyse ses çıkarmadan adım atıyordu.

Hareketlerini gizlemek için içgüdüsel bir şekilde gölgeleri

kullanmaya başlamıştı.

- 173 ~

JOHN FLANAGAN

Ağaçların arasında başka bir parıltı görmemişti. Belki de, diye

aklından geçirdi, ışık oyunlarını yapan her kimse, ormana

girdiğimde korkup kaçmıştır. Bu düşünce, biraz daha rahatla masını

sağlamıştı. Belki de bu ormanda tedirginliğe kapılan tek kişi o

değildi. Gülümseyerek yoluna devam etti.

Birden fısıltılar başladı.

Çok alçak oldukları için başta ne duyduğunu anlayamadı Will.

Belki de yaprakları hışırdatan rüzgârdı duyduğu ama esinti yoktu.

Belli belirsiz fısıltılar, aynı anda her yönden geliyormuş ve hiçbir

yönden gelmiyormuş gibiydi. Köpeğe bir göz attı. Hayvancağız

durmuş, patilerinden birini havaya kaldırıp başını yana eğerek

sesleri dinliyordu. Bu durum, gerçekten de bir ses duyduklarının

işaretiydi. Ancak seslerin nereden geldiğini anlamak imkânsızdı,

dolayısıyla da bunların, insan sesi olup olmadığı anlaşılmıyordu.

Bazen algıyı zorluyor, zaman zaman süratlenmiş kalp atışlarının

arasında boğuluyor, bazen de son derece netleşip neredeyse elle

tutulacak hale geliyordu. Birden, belli belirsiz mırıldanmanın or -

tasında, telaffuz edilen kelimeleri ayırt edebilmeye başladı.

Hoş olmayan şeyleri çağrıştıran kelimelerdi bunlar. Bir tanesini

açıkça duyabiliyordu: Acı. Ardından, bir sonraki kelime

duyuluncaya dek bir diğer mırıltı: Ölüm. Bunu eziyet, karanlık ve dehşet takip etti. Ve hemen arkasından yine o anlamsız, söz süz

fısıltılar duyuldu.

Will, bir kez daha köpeğe baktı. Hayvan hâlâ tetikteydi ama

duydukları kelimelere bir anlam veremiyordu elbette. Yalnızca

seslere tepki veriyordu. Will’in aklına, yıllar önce, Halt ve Gilan’la

birlikte Issız Ova boyunca şeytani Kalkara-

-

174

-

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

lan takip ettikleri zaman yaşadığı dehşet gelmişti. O zaman da

bilinmeyen seslerin yaşattığı dehşet benliğini kaplamış, zihnini

istila eder gibi olmuştu. O zamanlar Halt’un güven verici varlığı

korkularını bastırmasını sağlamıştı. Ancak şimdi tek başınaydı.

Derin bir nefes aldı. Saks bıçağını yağlanmış kınından mi nik bir

gıcırtıyla çıkardı ve etrafındaki gölgelere dönüp net bir dille bir tek

kelime telaffuz etti.

“Çelik.”

Fısıltılar sona erdi.

Köpeğin gözleri Will’in üzerindeydi. Kuyruğunu bir daha

sallayan hayvanın öfkesi dinmişti ve artık kendini daha iyi hissettiği

belli oluyordu. Korkularınla yüzleş, derdi Halt hep, yüzleş ki güneşli

havadaki sis gibi kaybolup gitsinler. Fısıltı ve kelimeler bir yana,

diye düşündü, jilet keskinliğindeki, ağır saks bıçağı bir yana. Daha

pratik. Daha gerçek. Daha zorlayıcı.

Ve sonuçta daha tehlikeli.

“Önden buyur bakalım, köpek. Şu fısıldayanlar kimmiş, bir

bakalım,” diyen Will, köpeğe ilerlemesini işaret etti. Tehlikeyi

sezme içgüdüsüne güvendiği hayvanı birkaç adım geriden takip

etmeye başladı.

Köpeği önden göndermesi, akıllıca olmuştu. Aksi takdirde köşeyi

döndükleri an karşılarına çıkan bataklığın kara sularına gömülmesi,

işten bile değildi.

Patikanın ucu, sağa doğru kıvrılıyordu. Ağaçların arasında

kapkara sulardan oluşan, otuz metre genişliğinde bir açıklık vardı.

Kıyılarındaki ağaçlar ve çalılıklar suyun içine sürüklenmiş ve

gökyüzünün görülemeyeceği şekilde üst üste yığılmış

~ 175 -

JOHN FLANAGAN

tı. Bazılarının boyu öylesine uzundu ki neredeyse bataklığın karşı

tarafındaki ağaçlara değeceklerdi.

Bataklıktan çıkan gazlar, ince duman bulutları halinde ağaçlara

doğru yükselerek dağılıyordu. Çürümüş bitkilerin yetiştiği

noktalarda yüzey, kabarcıklarla kaplanıyordu. Ya da su altındaki

kocaman yaratıkların nefes alıp verişi, diye düşündü Will. Sis, suyun

karşı tarafında daha da yoğunlaşmış, neredeyse bir perde oluşturmuş

gibi duruyordu. Karşı tarafı incelemek üzere durdu ve sisin neden bir

noktada yoğunlaştığı sorusuna yanıt aradı. Yüzükoyun yatan köpek

meraklı bakışlarla efendisini izliyor, yürümeye başladığı an takip

etmeye hazır bir şekilde bekliyordu.

Birden, sisten insanın kanını donduran, dehşet verici bir yaratık

çıktı. Bataklığın kenarında bir kule gibi yükselen kocaman suret,

kapkara suyun içinden fırlamış gibi duruyordu.

Yaratığın ortaya çıkışı, çok ani olmuştu. Göz açıp kapayıncaya

dek oracıkta belirivennişti. Sivri uçlu, kadim bir zırhla kaplı

kocaman, korkutucu gövdesi ve başındaki devasa kanatlı miğferiyle

korkutucu ve kapkara bir gölge savaşçısını andırıyordu. En az on iki

metre boyunda olmalı, diye akimdan geçirdi korkudan donakalan

Will.

Yaratığın miğferi, yüzünün tamamını koruması için

tasarlanmıştı ancak göz çukurları bomboştu.

Suret hafifçe titrer gibi oldu. Beti benzi atan Will, yaratığın

üstüne geldiğini sanmıştı. Sonra bunun, sis perdesinden kaynaklanan

bir hareketlenme olduğunu fark etti. Kalbi göğsünde güm güm

atıyordu, korkudan ağzı kurumuştu. Bunun ölümlü bir yaratık

olmadığının farkındaydı; büyü ve efsunların karan

- 176 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

lık dünyasından gelme bir şeydi. Silahlarının yaratığa etki et -

meyeceğinin farkındaydı Will.

Yaratık, hafifçe titreşen sisten ayrılmadan tepesinde bir kule gibi

yükseldi. Boş göz çukurları Will’i arıyordu sanki. Birden

konuşmaya başladı.

Derin ve kapkara bataklık boyunca, açık orman arazisinde değil

de geniş bir mağaradaymışçasına yankılanan bir ses duyuldu.

“Dikkatli ol, ölümlü!” diye gürledi. “Gece Savaşçısı’nın

gölgesini uyandırma. Hâlâ mümkünken burayı terk et!”

Gürültüler üzerine köpek ayağa fırlamıştı. Will, hayvanın

boğazında büyüyen hırıltıyı hiç de sakin olmayan bir sesle dur -

durdu.

“Sessiz ol kızım!” diye bağırdı tiz bir sesle ve hırıltı kesildi.

Ancak hayvanın boynundaki tüylerin, öfkeden ya da korkudan

kaynaklanan ilkel bir tepkiyle diken diken olduğunu görebiliyordu.

Kendi vücudundaki tüyler de aynı durumdaydı. Bataklığın öte

yanındaki sis kalınlaşır gibi oldu. Dehşet verici yaratık, enerjisini

sisin içinden çekermişçesine daha da büyümüş ve elle tutulur bir

hale gelmişti sanki. Öncekinden de gür bir sesle yeniden konuştu.

“Hâlâ kaçma şansın varken ayrıl buradan! Git!”

Ağzından çıkan son kelime, bataklık boyunca yankılandı. Will,

farkında bile olmadan koyu renkli bataklıktan ve şeytani yaratıktan

uzaklaşmaya başlamış, geldiği yöne doğru dönmüştü. Bir ağaç

köküne takıldı ve toparlandı; başını kaldırdığında Gece Savaşçısı

gitmişti.

Hem de pat diye gitmişti. Bir anda, söndürülmüş bir mum

- 177 -

JOHN FLANAGAN

gibi ortadan kaybolmuştu. Savaşçının her an yanında belirme sinden

korkan Will, bataklık boyunca bakındı. Yaratığın sesi bir kez daha

duyuldu. Bu kez az önceki gürültülere kıyasla çok daha alçaktı ve

anlaşılır bir şey söylemiyordu. Derinlerden gelen, rahatsız edici bir

kıkırtıyı andırıyordu. Sahibinin, Will’in düştüğü dehşetten ve

çocuğun üstündeki etkisinden haberdar olduğunu belli eden bir

sesti. Köpek bir kez daha hırıldamaya başlamıştı. Will’in içinde

kalan son yiğitlik kırıntıları da kaybolup gitti.

“Hadi gel kızım!” diye seslendi ve arkasını dönerek Grims dell

Ormanı’ndan çıkmak için körlemesine koşmaya başladı. Peşindeki

köpekle birlikte berrak gökyüzüyle tepelerindeki mükemmel

yıldızları görebilecekleri bir yere varıp duruncaya dek koştu. Will

nefes verdikçe ağzından şekilsiz buhar bulutlan çıkıyor, kalbi

normalin iki katı hızla atıyordu. Nabzının normale dönmesi için

birkaç dakika beklemek zorunda kaldı. Ancak bunun için biraz daha

zaman geçmesi gerektiğinin farkındaydı.

Önlerinde beliren Macindaw Şatosu, birden gözüne sıcak ve

huzurlu bir yer gibi görünmüştü. Arka girişte yanmakta olan

meşale, güvenli topraklara vardıklarının habercisiydi. Bir an önce

şatoya girmek için can atan Will, hızla kapıya yürüdü.

- 178 -

D oğal olarak, Will’i berbat bir gece bekliyordu. Düzensiz

uykusunda devasa Gece Savaşçısı’yla yeniden karşılaştı-

ğı pek çok kâbus gördü. Ancak şafak vaktine doğru derin bir

uykuya dalabildi ve kısa bir süre sonra, kaçınılmaz olarak, şa-

todaki seslere uyandı.

Yatakta uzanmış, dün geceki korkunç yaratığı gerçekten de

görüp görmediğini düşünüyordu. Uykudan uyuşan zihni ne deniyle

birkaç dakika boyunca gece kâbus görmüş olduğunu zannetti. Ancak

tamamen uyandığında, yaşadıklarının gerçek olduğunu fark etti.

Uyku sırasında tüm vücudu kaskatı kesilmişti; gergin uzuvlarıyla

kaslarını esnetmek için ayağa kalktı. Ateş başındaki taşların üstüne

yüzükoyun uzanan köpek, kulaklarını dikip yere vurduğu

kuyruğuyla efendisine günaydın dedi.

Sana göre hava hoş,” dedi Will keyifsizce. “Dün gece ne korkunç

şeyler yaşadığımıza dair hiçbir fikrin yok.”

Panjurları açıp doğmakta olan güne bir göz attı. Güneşli ve

aydınlık bir gündü. Sabah güneşi, Macindaw’u çevreleyen

- 179 -

JOHN FLANAGAN

karla kaplı kırlardan yansıyordu. Eğitimi ve almış olduğu disiplin,

hafızası henüz tazeyken dün geceyi gözden geçirmesini ve olan

bitene mantıklı bir açıklama bulmasını gerektiriyordu. On dakikalık

çözümlemenin ardından, gönülsüzce de olsa, yaratığı gerçekten de

görmüş olduğu sonucuna vardı. Sesini duymuştu. Ve daha önce hiç korkmadığı kadar da korkmuştu.

Sakin kafayla olanları mantıklı bir şekilde açıklayamıyor, yaşa -

dıklarına dünyevi bir çözüm bulamıyordu. Grimsdell Ormanı’nda

dehşet saçan bir şeyler vardı. Derin bir iç geçirdi. Düşünceleri ye -

niden Halt’un anlattıklarına, yüz olayın doksan dokuzunun man tıklı

bir açıklaması olduğuna dair görüşlerine kaydı.

“Sanırım geri dönüp o şeyin ne olduğunu bulmalıyım,” dedi

usulca. Ancak oraya bir daha gitmenin düşüncesi bile ödünü

kopartıyordu.

£6* -------------- i—

Yemek salonuna indiğinde, doğal olarak hiç iştahı yoktu. Ancak

yine de, ahududu konservesine bandığı birkaç hamur parçasını

mideye indirmeyi başarmıştı. İkinci kahvesini yarıladığında, gergin

sinirleri yatışmış gibiydi. Kahvaltı esnasında yan yana oturup

sohbet eden küçük gruplardan uzak durmuştu. Uşaklardan biri

yanına geldiğinde, salondaki uzun masalardan birinde tek başına

oturuyordu.

“Çalgıcı sen misin?” dedi uşak kayıtsızca. Bir uşak için oldukça

yaşlıydı. Kırklarının başlarında olmalıydı ki, bu da onun

efendilerinin gözüne giremediği anlamına geliyordu. Şatolar

- 180 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

da uşak olarak işe alınan genç çocukların çoğu, bir süre sonra

Zanaat Ustaları’na özel uşaklık ya da asistanlık yapma hakkı

kazanırdı. Yerinde sayanlar, genellikle tembel, kavgacı ya da aptal

olanlardı. Ya da üç özelliğe birden sahip olanlar. Konuş ma tarzı,

Will’e adamın bu dördüncü gruba ait olduğunu belli etti.

“Saat on olduğunda Lord Orman’ı göreceksin.”

Uşak, arkasını döndü ve yürüyüp gitti. Will, bir an için adamı

yanına çağırıp terbiyesizliğinden dolayı fırçalamak istedi. Ne de

olsa bir Orman Muhafızı’ydı ve saygı görmeye alışıktı.

Birden aklına o sırada Orman Muhafızı olmadığı geldi. Bir

çalgıcıydı o. Üzülerek de olsa, Onnan’ın halk şarkıcılarına karşı

takındığı hakaret dolu tavrın çalışanlarından bazılarına da sıçramış

olmasına yordu durumu. Konuyu aldırmadan kapatmaya karar verdi.

Yemek salonundaki su saati, Orman’la yapacağı görüşmeye daha

bir saatten fazla zaman olduğunu söylüyordu. Şatonun lordunun

onunla neden görüşmek istediğini merak etti. Aklına ilk gelen şey,

Grimsdell Ormam’nda olan bitenle ilgili bir konu olduğuydu ama

sonra bu düşüncenin hayal gücünün fazla çalışmasından

kaynaklandığında karar kıldı. O an aklını meşgul eden en önemli

mesele GrimsdeH’di.

Büyük olasılıkla, diye düşündü, Orman beni kuzeni Keren’le

yaşanan olay nedeniyle görmek istiyordur. Düşündükçe, görüşme

konusunun bu olacağına dair inancı da güçleniyordu. Orman,

salondaki herkesin önünde küçük düşmüştü. Bu nedenle öfkesini

Will’den çıkarmak isteyebilirdi. Will, kendince bir akıl yürüttü. Bu

konuda yapabileceği hiçbir şey olmadı-

- 181 -

JOHN FLANAGAN

ğından, endişe etmesinin de bir anlamı yoktu. Ancak bundan böyle

attığı adımlara dikkat etmesi gerekeceğini fark etmişti. Şatonun

lordu ne kadar itici olursa olsun, adamla arasını bozmasının ar lamı

yoktu.

Kalan zamanını, şatonun kenar kulelerinden birindeki kü çük

kütüphanenin tozlu raflarını süsleyen kitap ve parşömen lerin

arasında, Gece Şövalyesi’nden söz edilen tarihi bir metin arayıp

büyücülükle efsunculuğa dair ciltlere göz atarak geçirdi. Hiçbir

sonuç elde edememişti. Büyücülük üzerine yalnızca tek bir küçük

cilt bulabilmişti. Ancak kitabın yan tarafında bulunan raflardaki

boşluklar göze çarpıyordu. Yerel tarihçeye dair bulmuş olduğu

birkaç çizimli belgede ise Gece Savaşçısından söz edilmiyordu. Aklı

dün gece ormanda vermiş olduğu tepkiye takıldı. Böylece, hüsran

içinde Lord Orman’ın hisar kulesinin dördüncü katında bulunan

dairesine yollandı.

Girişteki salona adımını attığında, Orman’ın yalnızca ku-

laklarının üzerinde birer tutam beyaz saç bulunan ufak tefek kel

sekreteri tarafından karşılandı. Başını, Will’i daha iyi görmek

istermiş gibi bir o yana bir bu yana oynatan adam, kel bir sincabı

andırıyordu.

“Lord Orman beni görmek istemiş,” dedi Will kısaca. Kendisini

sekretere tanıtmaya gerek görmemişti.

“Aaa, evet evet, çalgıcıydınız, değil mi? Böyle gelin lütfen. Lord

Orman şu an müsait.”

Evraklar, tomarları yan yarıya çözülmüş parşömenler ve ka lın

defterlerle kaplı bir masanın arkasından kalkarak Orman’m odasına

açılan heybetli kapıyı çaldı. Genizden gelen, tiz bir ses yükseldi

içeriden.

- 182 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Girin.”

Will’e onu takip etmesini işaret eden sekreter, kapıyı açıp içeri

girdi. Pencerenin yanında duran Orman, aşağıdaki avluyu izliyordu.

Gündüzleri bile stratejik noktalara yerleştirilmiş mum ve yağ

lambalarıyla aydınlatılan, geniş bir odadaydılar. Köşedeki şömine,

kitap rafları ve ağır ahşap dolaplarla kaplı odayı ısıtıyordu.

Dolaplardan biri açıktı ve Will’in gözü, içerisindeki parşömenlere

takıldı. Orman bir bilgin olarak tanınıyor, diye düşündü. Odasının

hali de adamın bu özelliğini yansıtıyordu.

“Çalgıcı geldi, lordum,” dedi Will’i işaret eden sekreter.

Arkasına dönen Orman, bakışlarını konuşmadan birkaç saniye

boyunca Will’in üzerinde gezdirdi.

“Teşekkür ederim, Xander,” dedi ve eğilerek selam veren

sekreter, kapıyı arkasından kapatarak sessizce odadan ayrıldı. Hâlâ

gözünü kırpmadan Will’i incelemekle meşgul olan Orman, pencere

kenarındaki bir masaya oturdu. Masada iki sandalye daha vardı ama

oturması için Will’e işaret etmediğinden, Orman Muhafızı ayakta

dikilmeye devam ediyordu. Şatonun efendisi ukala tavırlarını

sürdürdükçe,

boynuyla

yüzünün

kıpkırmızı

kesildiğini

hissedebiliyordu. Yüzüne aldırmaz bir ifade vermek için kendini

zorlayarak bakışlarını Orman’dan uzağa çevirdi ve iç duvara dayalı

duran kocaman masadaki açık kitap ve kâğıt yığınını incele meye

başladı.

“Kuzenim Keren’in düzen bozucu bir etkisi vardır,” dedi Orman

sonunda. “İleride bunu hatırlaman senin için iyi olur.”

- 183 ~

JOHN FLANAGAN

Will, bir şey söylemeden uysallıkla başını salladı. Tahmin leri

doğru çıkmıştı. Yanıt beklemiyor gibi duran Orman, konuşmaya

devam etti.

“Sorumluluk sahibi değilsen, herkesin ‘gözdesi’ olmak kolay.

Bu şatoda Keren’i işbaşında görmek isteyenler v a r . . A d a m bir an

duraksayınca, Will’in içine, sanki Orman ondan bir yorum

bekliyormuş gibi geldi. Yine de soğukkanlılığını bozmadı.

“Ancak bu söz konusu değil,” diye devam etti Orman. “Bu ranın

idarecisi benim. Başka kimse değil. Anlaşıldı mı?”

Son kelimeler, Will’i şaşırtan bir şiddetle, neredeyse tükürür

gibi çıkmıştı adamın ağzından. Gafil avlansa da adamın öfkeli,

kızgın bakışlarına karşılık vererek başım eğdi.

“Elbette lordum,” diye yanıt verdi. Bir iki defa başını sallayan

Orman, sandalyesinden kalkarak odayı arşınlamaya başladı.

“Öyleyse bundan böyle tavırlarına dikkat et, çalgıcı. Pozis-

yonumun gerektirdiği saygının tarafıma gösterilmesini sağlayacağım.

Bu şatonun yalnızca geçici efendisiyim belki ama kimsenin kuyumu

kazmasına izin vermem; ne senin ne de Keren’in. Anlaşıldı mı?”

“Evet, Lord Orman,” dedi Will kısaca. Şaşırmıştı. Tüm öfkesine

rağmen, Orman’m saygı ve kabul görebilmek için neredeyse

yalvardığına dair garip bir his geçti içinden.

Odada yürümeyi kesen Orman, derin bir nefes aldı.

“Pekâlâ. Bununla birlikte, çalgıcılar açısından bir model teşkil

etmesini beklediğim standartlara sahip olmayışın, senin hatan değil.

Yerel türkülerle halk şarkıları da iyidir, ama klasiklerin yerini

tutamazlar. Seninkiler gibi basit güfteler, sıradan insanların zihnini

geriye götürür. Ben, bir sanatçının insanları

~ 184 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

ileriye götürmesi, algılarını geliştirmelerine yardımcı olması

gerektiğine inanırım. İnsanların kısıtlı ufuklarının ilerisinde kalan

büyüklüğü açığa çıkarmasını isterim.”

Konuşmayı kesti ve Will’e bir göz atarak hafifçe başını salladı.

Will, adamın kendisinde bu tür bir potansiyel bulunmadı ğını

düşündüğünden emindi. Bir kez daha selam verdi.

“Korkarım bendeniz basit bir çalgıcıyım lordum,” dedi.

Yüzünü ekşiten Orman, “Hem de ne basit,” diyerek çocuğun

sözlerini başıyla onayladı.

Başını önüne eğen Will, yanaklarının kızarmaya başladığını

hissediyordu. Aş bunları, dedi kendi kendine. Bir çalgıcı olacaksan,

eleştiriyi kaldırabilmelisin. Birkaç kez derin nefes alarak kendini

kontrol etti. Orman, çocuğu merakla izliyordu. Kasten böyle

iğneleyici sözler ediyor, diye düşündü Will. Şatonun lordu, onun ne

tepki vereceğini görmek istiyordu belli ki.

“Ancak yine de,” dedi Orman, neredeyse isteksizce kabul-

lenerek, “fevkalade zarif bir enstrüman çalıyorsun. Bir Gilpe - ron

değildir herhalde, ha?”

“O bir mandola,” diye alışılageldik cevabına başladı Will.

“Sekiz teli vardır ve...” Daha fazla devam edemedi.

“Tanrı aşkına, bir mandola olduğunun farkındayım!” diye sözünü

kesti Orman. “Ben sana, belki de Krallığın en önde gelen çalgı

imalatçısı olan Axel Gilperon tarafından üretilip üretilmediğini

soruyorum. Tüm profesyonel müzisyenlerin ustanın adını bildiğini

sanırdım. Senin bile.”

Will, bu kez baltayı fena taşa vurmuştu. Elinden geldiğince

durumu kurtarmaya çalıştı.

“Affedersiniz, lordum. Sizi yanlış duymuşum. Mandolam,

~ 185 -

JOHN FLANAGAN

o büyük ustanın tarzını kopyalamadaki becerisiyle meşhur, güneyli

bir yerel zanaatkâr tarafından imal edilmiştir. Doğal ola rak,

bendeniz gibi fakir bir müzisyenin gerçek bir Gilperon’a verecek

parası bulunmaz.”

Fazlasıyla mütevazı bir tavır takınarak gülümsedi, ancak

kuşkulandığı bakışlarından açıkça anlaşılan Orman, ters bakışlarını

Will’den ayırmamıştı. Odaya çöken tuhaf sessizlik, kapının

vurulmasıyla bölündü.

“Ne var?” diye bağırdı Orman öfkeyle. Kapı, yalnızca tedirgin

sekreterinin başını içeri sokabileceği kadar açılmıştı.

“Özür dilerim, Lord Orman,” dedi adam, “ancak Amarleli Leydi

Gwendolyn şatoya varmış ve sizi görmekte ısrar ediyor.”

Orman, kaşlarını çattı. “Meşgul olduğumu görmüyor musun?”

Kapıyı bir parça aralayan Xander, çaktırmadan arkasındaki

bekleme odasını işaret etmeye başladı. “Kendileri buradalar,

lordum,” dedi, sesini elinden geldiğince alçaltarak. Hırçın bir el

hareketi yapan Orman, soylu hanımefendinin ön salonda

beklediğini anladı.

“Pekâlâ, kendilerini içeri al,” dedi. Kapıya doğru ya klaşmakta

olan Will’e bir göz attı. “Bekle. Seninle işimi henüz bitirmedim.”

Minnet dolu bir ifadeyle başını sallayan Xander, geri çekildi.

Birkaç saniye sonra kapıyı açarak içeri girdi ve yeni konu ğu

tanıtırken kenara çekildi.

“Lord Orman, size Amarleli Leydi Gwendolyn’i takdim ederim.”

Xander, Leydi odaya girerken saygıyla eğildi. Sarı

- 186 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

şın, uzun boylu ve hoş görünümlü kadın, deniz yeşili renginde şık

bir ipek elbise giymişti. Duruşunda doğuştan soylu olan kişilere

özgü o doğal haysiyet ve zarafet vardı. Will, ağzına gelen şaşkınlık

nidasını zar zor bastırdı.

Amarleli Leydi Gwendolyn, Alyss’den başkası değildi.

- 187 -

W ill’in varlığına aldırmayan Alyss, gri cübbeli şato efen-

disine doğru salınarak ilerledi.

“Lord Orman,” dedi, “şu birkaç hafta boyunca yanınıza sı-

ğınmamı kabul etmeniz ne büyük incelik!”

Avuç içi aşağıda kalacak şekilde uzattığı eliyle, aralarındaki

mevki farkını Orman’a açıkça gösteriyordu. İsteksizce eğilen

Orman, dudaklarını kadının eline dokundurdu.

“Hafta mı dediniz leydim?” dedi. “Ben yalnızca birkaç gün, en

fazla bir hafta kalacaksınız sanıyordum?”

“Elbette ki hayır!” dedi adamın patavatsızlığı karşısında hafifçe

irkilen Alyss. “Nişanlımın şatosuna giden yollar karla kaplı. Üstelik

yollan kurtlarla ayılann bastığını işittim! Sevgili Lord Farrellım’ın

yanına varmak için can atıyor olsam da, yollar açılıncaya kadar

daha fazla ilerleyemem. Zavallı babanızın bana söz verdiği misafir-

perverliği benden esirgemeyeceksiniz, öyle değil mi?”

Orman, tuzağa düşmüştü. Asilzade hiyerarşisinin ne ilginç

kuralları var, diye geçirdi Will aklından. Her ne kadar küstah ve

huysuz bir adam olsa da, ki aynı zamanda potansiyel bir

~ 188 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

katildi de, Alyss’in üstün mevkisini ortaya koyduğu tavrın al tında

ezilmişti Orman.

“Elbette hayır, Leydi Gwendolyn!” dedi. “Yalnızca hakikati

öğrenmek istedim, hepsi bu.”

Ancak Gwendolyn Orman’la ilgilenmeyi çoktan kesmiş, ters

bakışlarını değersiz bir böceği izler gibi Will’e dikmişti. “Bu da

kim oluyor?” diye sordu kuşku dolu bir ifadeyle. “Bir çalgıcı

leydim, şatoya dün gelmişti.”

“Çalgıcının bir adı var mı acaba?” dedi bakışları Will’e kilit-

lenen Alyss. Will, duraksadı. Takdimi yapan kişinin Orman olması

gerekiyordu. Alt tabakadan gelen kişiler, Gwendolyn gibi asil bir

kadınla doğrudan sohbete giremezdi. Asillerin arasındaki bu

nezaket oyununu izlerken, Alyss’in kendini rolüne ne kadar

kaptırdığını fark etmiş ve kızın performansından etkilenmişti.

“Will Barton, leydim,” dedi Orman. Will’i ona takdim etmesini

sağlayarak, Orman’ın üstündeki etkisini iyice sağlamlaştırmıştı

Alyss.

Will, saygıyla bir reverans yaparak, “Hizmetinizdeyim, ley dim,”

dedi. Bir elini dirseğine dayayıp uzun, zarif parmaklarıyla çenesini

okşayan Alyss, düşünceli bir ifadeyle çocuğu inceliyordu.

“Yetenekli bir sanatçı mısınız, Will Barton?”

Will, çaktırmadan Orman’a bakarak, “Basit bir çalgıcıyım- dır,

leydim,” dedi.

Orman, küçümser bir ifadeyle başını salladı. “Korkarım re -

pertuvarı halk şarkıları ve basit türkülerle kısıtlı, leydim. Yük sek

sosyeteye uygun bir şey bilmiyor.”

- 189 ~

JOHN FLANAGAN

“Halk şarkıları mı?” diyen Alyss, cırtlak bir kahkaha atıverdi.

“Ne hoş! Pekâlâ çalgıcı, bir saat içinde dairemde bana katılabilirsin.

Senin şu türkülerin, belki de sevgilimden ayrı düştüğüm için

duyduğum üzüntüyü bir parça hafifletebilir.” Orman’a bir göz attı.

“Bir itirazınız yoksa tabii, Orman?”

Orman, aldırmaz bir tavırla omuz silkti. “Elbette yok, leydim,”

dedi. “Tüm imkânlarımızla emrinizdeyiz.”

Will, yüzünü buruşturdu. Yani o, bir “imkân”dan ibaretti, öyle

mi? Neyse ki yüz ifadesini Orman görmeden gizlemeyi başarmıştı.

Adam bütünüyle, buyurgan asilzade rolünü mükemmel bir şekilde

oynamaya devam eden Alyss’e odaklanmış durumdaydı.

“Öyleyse daireme hafif bir öğle yemeği gönderilmesini de

sağlayabilir misiniz, Orman?” dedi Alyss. “Sizin şu kasvetli

arazileriniz boyunca yolculuk etme kten yoruldum ve acıktım. Hane

halkınızı bana yarın takdim edebilirsiniz ama günün ka lanında

istirahat etmeyi tercih ederim.”

Orman, başını eğerek, “Elbette leydim,” dedi. Gerçekten de

söylenecek bir şey kalmadı, diye düşündü Will. Alyss’in bir kez

daha ona baktığını fark etti.

“Yalnız daireme çekilmeden önce görüşmemiz gereken bir iki

konu var, Orman...” dedi kız anlamlı bir ifadeyle. Orman, onun ima

ettiği şeyi hemen anlamıştı.

Will’e doğru belli belirsiz bir el işareti yaptı. “Pekâlâ, Barton,

sen çıkabilirsin. Konuşmamıza başka bir zaman devam ederiz.”

Will, yine abartılı bir reverans yaptı. “Leydi Gwendolyn, lor

- 190 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

dum,” dedi ve kapıya doğru geriledi. Asilzadeler, onunla ilgilen meyi

kesmişlerdi. Orman, Alyss’i bir sandalyeye buyur etti.

Kapıya vardığında, “Unutma, çalgıcı,” diye arkasından seslendi

Alyss, emreder bir tavırla. “Bir saat sonra dairemde ol. Gelişine

hazır olmadığım için beklemek zorunda kalabilirsin, ama yine de

orada ol.”

Will, bir kez daha selam verip, “Elbette leydim,” dedi. Çıkarken

kızın ardı ardına sıraladığı sözler çalındı kulağına. “Evet Orman,

şimdi bana zavallı babacığının rahatsızlığından söz et! Bir

yardımım dokunur mu?”

Orman’ın cevabını duyamadan Xander ağır kapıyı arkasından

kapamıştı bile.

İS» -------------- ss-

Alyss’e, sahte mevkisine uyacak şekilde, oldukça büyük bir heyet

eşlik ediyordu. Leydi Gwendolyn’in maiyeti iki teşrifatçı, iki

hizmetçi ve yarım düzine askerden oluşuyordu. Askerlere şatonun

yatakhanesinde birer yatak verilirken, Alyss ile diğerleri de hisar

kulesinde bulunan geniş daireye yerleşmişti. Will, kararlaştırdıkları

saatte dairenin girişindeki bekleme sa- lonundaydı. Neyle

karşılaşacağına dair hiçbir fikri yoktu. He- yettekilerin kızın gerçek

kimliğinden haberdar olup olmadıklarını da bilmiyordu. Onu

serinkanlılıkla karşılayan teşrifatçı, salondaki koltuğu işaret etti.

“Leydi Gwendolyn beklemenizi söyledi,” dedi gururla. Will’in

bir kenara bıraktığı mandola kutusuna bir göz attı. “Lavtanı da

yanında getirmişsin, ha?”

- 191 -

JOHN FLANAGAN

Her zamanki cevabını vermek üzere nefes alan Will, sonra

bundan vazgeçti. Dünyadaki herkes onun lavta çaldığını var -

sayacaksa eğer, o kim oluyordu da buna karşı çıkıyordu ki? Zaten

teşrifatçı da ilgisini kaybetmiş ve yan odalardan birine girerek

Will’i yalnız bırakmıştı.

İçeri girip çıkan çok sayıdaki şato hizmetlisini izleyerek, yarım

saat boyunca Alyss’i bekledi. Gecikmenin, kızın oyna makta olduğu

tiplemeye cuk oturduğunu - bekletmekte oldukları alt tabakadan

insanlar, leydiler ile lordların pek de umurlarında olmazdı- fark etti

ama biraz abartıyordu sanki. Nihayet yanında beliren teşrifatçı,

içeri girmesini işaret etti.

“Leydi Gwendolyn sizi kabul etmeye hazır,” dedi. Will, bıyık

altından homurdandı. Dikkatli bir dinleyici, “Lanet olası vakti

gelmişti artık,” sözlerini duyabilirdi ama teşrifatçı bir şey

duymamış gibi davranıyordu.

Geniş oturma odasına yönelen adamı takip etti. Pencerenin

yanında dikilen Alyss’in yüz ifadesi, teşrifatçı kapıyı arkalarından

kapayıncaya dek değişmedi. Bir an sonra yüzüne hâkim olan sıcak

bir tebessümle öne çıkarak Will’in elinden tuttuğu gibi yanağına bir

öpücük kondurdu.

“Will!” dedi usulca, “seni tekrar görmek ne güzel!”

Öfkesi bir anda buhar olup havaya karışan Will, kızın ellerini

sıktı.

“Doğru söze ne denir,” dedi. “Seni hangi rüzgâr attı buraya?”

Alyss, şaşırmış gibiydi. “Buradaki bağlantın benim,” dedi. “Halt

söylememiş miydi?”

Will, şaşkınlıkla geri çekildi. “Tanıdığım biri olaca ğını söy

- 192 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

lemişti ama senin geleceğinden haberim yoktu. Senin...” Söze nasıl

devam edeceğini bilemeyerek duraksadı. Alyss, usulca güldü. Bu

sefer Leydi Gwendolyn’in kişnemeyi andıran cırtlak kahkahasını

atmamış, doğal haliyle gülmüştü.

“Bu tür casusluk işlerine bulaştığımı bilmiyor muydun?” dedi.

Çocuk başını sallayınca gülümseyerek devam etti. “Eh, hançerimi

gördün. Habercilerin yalnızca Krallık boyunca haber taşıdığını mı

sanıyordun?”

Will de karşılık olarak gülümsedi. “Şey...doğrusunu ister sen

evet... ama ne de olsa, bu tür bir göreve ilk kez çıkıyo rum.”

Çocuğun ellerini bırakan Alyss, birden ciddi bir tavır takındı.

“Zaman kaybediyoruz. Ayrıntıları sonra anlatırım ama önce,

performansına başlaman gerek.”

Will, şaşırmıştı. “Performans mı?” dedi ve hızla başını sal layan

Alyss, çalgı kutusunu işaret etti.

“Mandolan. Bir mandola, değil mi?” diye ekledi ve Will başıyla

onayladı. Alyss’in çalgının adını bilmesine şaşırmıştı. Olan biteni

anlamadan kayışları çözdü. Aleti akort ederken teşrifatçının da

yaklaşıp onu dikkatle izlediğini fark etti. Tellerden birini tıngırdattı.

“Yalnızca çalman yeter. Şarkı söylemen gerekmez,” dedi Alyss.

Yüzünü buruşturan Will, Wallerton Dağı'nın giriş kısmını

çalmaya başladı. Dikkatle onu dinleyen teşrifatçı, dibine kadar

gelmişti artık. Alyss’in gözleri adamın üstündeydi. Yaklaşık on altı

ölçünün ardından adam başını kaldırıp Alyss’e bir göz attı ve Alyss

de Will’e durmasını işaret etti. Hâlâ şaşkın olan

- 193 -

JOHN FLANAGAN

Will, son notaları bastıktan sonra yüzünde meraklı bir ifadeyle

durdu. Alyss, alçak sesle teşrifatçıyı işaret etti.

“Mandolayı Max’e ver,” dedi. “Biz konuşurken o çalacak.”

Yaşlı adama mandolayı uzatan Will, neler döndüğünü kav-

ramıştı. Mandolayı kavrayan Max, tanımadığı bir müzik aletini

çalmadan önce yapılan tüm o ayarlamaları pas geçerek derhal

çalmaya başladı. Will, adamın kendi tarzını bire bir kopyalamakta

olduğunu fark etti. Arada sırada alt perdeden yanlış bir nota basıyor

ve elini çalgının sapında gezdirirken hafif bir tereddüt yaşıyordu.

Will’in bir türlü düzeltemediği hatalarını tekrarlıyordu üstelik.

Alyss, Will’i dışarıdan görülecekleri kadar olmasa da pencerenin

yanına doğru çekti.

“Artık konuşabiliriz,” dedi, “kulak misafiri olan herhangi biri

varsa, çalgıcının şu kibirli Leydi Gwendolyn’e mandola çaldığını

sanacaktır.”

“Bu Leydi Gwendolyn karakterini kim uydurdu?” diye sordu

Will.

Alyss, başını iki yana sallayarak, “O isimde biri gerçekten de

var,” dedi. “Pek entelektüel biri sayılmaz ama kendisi ger çek bir

asilzade. Buralara geleceğini öğrendiğimizde, yerini almama izin

verdi. Gerçekten de çok iyi denk geldi. Lord Syron, kadını, bu

olayların öncesinde kışı geçirmek üzere buraya da vet etmiş. Orman,

nasılsa babasının konuksever teklifine karşı çıkamayacaktı. Kadının

o dangalakça kıkırtılarım kopyalamak için günlerce prova yaptım.”

Will, gülümsedi. “Tüm bunlara gerçekten de gerek var mıy

- 194 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

dı?” dedi, artık Ormanın Kalbi parçasının girişiyle uğraşmakta olan

Max’i işaret ederek. Alyss, umursamaz bir tavır takındı.

“Belki de yoktu ama kimler tarafından izlenip dinlendiği mizi

bilemeyiz. O nedenle tedbirli davranmak daha doğru olur. Sırf bu

nedenle seni dışarıda bir süre bekletmem gerektiğini düşündüm;

kusura bakma.”

Will, omuz silkerek özre gerek olmadığını belirtti. Alyss,

söylediklerinde haklıydı. Onu girişteki odada gören şato çalı-

şanlarını hatırladı. İçlerinden biri, şu an gördüklerini Orman’a

anlatıyor olabilirdi. Max’e bir göz attı.

“Çok yetenekli,” dedi. “Yani kötü çalma konusunda çok ye-

tenekli.” Sırıttı. “Gerçekten de bu kadar kötü mü çalıyorum?” Alyss

uzanıp arkadaşının eline dokundu. “Haydi ama kötü falan değilsin.

Max’in bir virtüöz gibi çalmasına izin verip insanların senin

çaldığına inanmasını bekleyemezdik. Anlat bakalım, şimdiye dek

neler buldun?”

Will, başını iki yana salladı. “Şimdiye dek bildiklerimizin

dışında pek bir şey yok. Tüm bölge korku içinde. Kimse ko-

nuşmuyor. Syron’u görmedim ama Orman işe yaramaz herifin teki

gibi duruyor.”

Alyss, başıyla onayladı. “Bence de öyle. Masasında duran

kitapları fark ettin mi?” dedi. Will hayır anlamında başını sal-

layınca devam etti. “Bir tanesinin adı Sihir ve Büyü' ydü. Bir

diğeriyse Büyücülük ve Kara Sanatlar adını taşıyordu. Daha fazlası da

vardı ama sadece bu iki başlığı seçebildim.”

Will, başını sallayarak, “Bu, kütüphane raflarındaki boşluk ları

da açıklıyor,” dedi.

Alyss, ayaklarını altına alarak çift kişilik bir kanepeye otur

- 195 ~

JOHN FLANAGAN

muştu. Will, kızın bu hareketinden çok hoşlanmıştı. “Ya şu kuzen?

Keren?” diye sordu Alyss. “Onunla tanıştın mı?”

“Bir kez gördüm. Şatoya faydası dokunuyor sanırım. Açık-

sözlü. Afra tafra yapmıyor. Orman ile birbirlerinden hiç hoş-

lanmıyorlar. Orman beni, sen gelmeden önce Keren’den uzak

durmam konusunda resmen uyardı,” diye ekledi Will. Alyss’in

yüzüne düşünceli bir ifade yerleşti.

“Yani onunla irtibat kurman garip mi kaçar diyorsun?” dedi.

Will başını evet anlamında sallayınca devam etti. “Belki de bunu

ben yapabilirim. Eh, sanırım Keren’le bir parça flört etmek, Leydi

Gwendolyn’in karakterine de uygun düşer; özellikle de adamın

mevkisi ondan düşük olduğu için. Bu sayede ilişkinin bir yere

varmayacağı da garanti altına alınmış olur.”

Will, bu fikrin hoşuna gitmediğini şaşkınlıkla fark etmişti. Hoş

görünümlü, cana yakın bir insan olan Keren’in açık, samimi tavır -

larıyla kadınlar tarafından çok beğenildiğinden emindi. Alyss’in

aklından geçenleri okuyormuş gibi gülümsediğini fark etti.

“Flört eden yalnızca Leydi Gwendolyn olacak, Will,” dedi.

“Ayrıca kadın nişanlı, yani dediğim gibi endişe edecek bir du rum

yok.”

O nişanlı olabilir ama sen değilsin, diye aklından geçirdi Will.

Derken bu kötü fikri akimdan çıkardı. Arkadaşı, yalnızca görevini

yerine getiriyordu.

Alyss, anlatmaya devam etti. “Halt ve Crowley ile irtibat

kunrıamız gerekirse diye, buraya gelmeden önce gittiğin ka sabada

bir adamımı bıraktım. İhtiyaç olması halinde kullanabileceğimiz

yarım düzine mesaj güverciniyle birlikte ormana kamp kurdu.”

- 196 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Will, endişeyle boğazını temizleyerek, “Aslında onlara bil -

dirmemiz gereken bir şey var sanırım,” dedi. Konuşmayı ke sen

Alyss, meraklı gözlerini arkadaşına dikmişti. Söyleyeceği şeyin

kulağa saçma geleceğini bildiği için dursaksayan Will, nihayet

kararını verdi.

“Dün gece, Grimsdell Ormanı’nda Gece Savaşçısı’nı gördüm.”

- 197 -

A lyss, önceki gece yaşadıklarını anlatan Will’i dikkatle

dinliyordu.

Max de anlattıklarıma kulak kabartıyor galiba, diye düşün dü

Will. Devasa şeklin sislerin içinden çıktığı bölüme geldi ğinde,

müzisyenin art arda birkaç nota kaçırdığını fark etmişti. Üzüntüyle

gülümsedi. Max’i suçlamıyordu. Hayal meyal ha- tırlasa da o da

benzer bir tepki vermişti. Rahatsız edici, karanlık ormandan

çıkıncaya kadar da korkmaya devam etmişti.

Hikâyesini anlatırken Alyss de deri kaplı küçük bir deftere bazı

notlar alıyordu. Notlarını incelerken yüzünü hafifçe buruşturmuş,

kolunu çenesine dayamıştı.

Nihayet başını defterden kaldırarak, “Çok korkmuş olma lısın,”

dedi.

“Korktum.” Will’in, yaşadığı dehşeti Alyss’den gizleyecek hali

yoktu. Birbirlerini, böyle bir durumda rol yapamayacak kadar uzun

zamandır tanıyorlardı. Ayrıca almış olduğu eğitim ve dürüst mizacı

da çocuğu olan biteni hatasız bir şekilde aktarmaya mecbur

bırakıyordu. Vermiş olduğu anlık tepkiler

- 198 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

dâhil. Alyss, birkaç saniye boyunca parmaklarını masanın üs tünde

oynatarak notlarını son kez gözden geçirdi. Birden tüy kalemini altı

çizili noktalardan birine değdirdi.

“Köpeğin...” diye söze başladı. “Adı neydi, bu arada?” “Henüz

bir isim vermedim ona. Yalnızca ‘köpek’ ya da ‘kızım’ şeklinde

hitap ediyorum,” dedi Will.

Alyss, devam etti. Çok önemli bir konu değildi bu. “Her neyse.

Kımıldayan ışıkları ilk gördüğünde hırladığını söyle miştin, değil

mi?”

“Evet.” Kızın, lafı nereye vardırmak istediğini anlamaya çalışan

Will, alnını kırıştırdı.

“Fısıltıları duyduğunda da tepki vermişti, değil mi?”

Will, ormanda olan bitenleri kafasında bir kez daha canlan dırdı.

“Evet,” dedi sonunda. “Başını yana eğmişti; köpeklerin garip bir

ses duyduklarında yaptıkları gibi.”

“Sonra...” Alyss konuşmaya ara verip notlarına döndü. “Gece

Savaşçısı’m gördün ve sonra onun sesini duydun, doğru mu?”

Will, başıyla onayladı.

“Yaratığı görmenle sesini duyman arasında ne kadar zaman

geçti? Bir duraklama yaşandı mı?”

Hatırlamaya çalışan Will, bir kez daha tereddüt etti. Küçük

detayların taşıdığı potansiyel önemin farkında olduğu için söy-

lediklerinin doğruluğundan yüzde yüz emin olmak istiyordu.

“Kesinlikle bir duraklama yaşandı,” dedi sonunda. “Yirmi

saniye kadar, daha kısa değil. Net bir şey söylemek güç, o ka

- 199 -

JOHN FLANAGAN

dar korkmuştum ki,” diye ekledi. Bunun üzerine Alyss, anlayışlı bir

tavırla başını salladı.

“Bunun için seni suçlamıyorum. Ben olsam senden çok daha

önce çığlık atarak kaçmaya başlamıştım,” dedi. Ve canını sıkan bir

detayı dile getirmeye karar verdi.

“Yaratık konuşmaya başladığında, köpeğin yerinden sıçrayıp

hırladığını söylemiştin ya?”

“Evet, öyle oldu.” Ve bir anda, Alyss dile getirmeden hemen

önce, Will’in beyninde bir ışık çaktı.

“Yani yaratığın görüntüsünden rahatsız olmadı mı?”

Will, başını iki yana salladı. “Hayır. Sesi duyduğumuzda

diklenip hırladı. Yani yaratık göründüğünde, yüzükoyun yat maya

devam etmiş olmalı... bir tepki vermeden.”

Alyss, başıyla onu doğruladı. “Yani seslere ve ışıklara tepki

vermiş -gerçekten var olmaları durumunda bir köpekten bekle necek

tepki- ama on iki metrelik devasa Savaşçı’yı görünce?”

Cümlesini Will tamamladı.

“Aldırmadı bile. Onu göremedi. Gördüyse bile, rahatsız olmadı

ya da bir tehdit hissetmedi.”

Alyss, arkasına yaslandı. “Biliyorsun ki doğaüstü olaylar

konusunda uzman sayılmam Will, ama hayvanların bu tür şeyleri

insanlardan çok daha erken fark ettiklerini duymuştum. Sen sisle rin

içinde dev gibi bir savaşçı görürken, köpek hiçbir şey yapmadan

olduğu yerde beklemeye devam etmiş.”

“Yani sence hayal mi gördüm?” dedi Will. İçinde kabaran öfkeyi

hissedebiliyordu. Günışığında rahatça oturup ahkâm kesmek

kolaydı. Ne gördüğünün farkındaydı o. Ancak başını

- 200 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

iki yana sallayan Alyss, uzanıp arkadaşının koluna dokunmuştu bile.

“Yaratığı gerçekten görmüş olduğunu biliyorum. Senin şu

kendini kaybeden tiplerden olmadığının farkındayım. Ancak

gördüğünün canlı bir yaratık olmadığını düşünüyorum. Bir tür hile

söz konusu olmalı. Köpeğin aldırmazlığı da görüntünün sahteliğini

fark etmiş olmasından kaynaklanıyor. Gürültüler, insan sesleri ve

ışıklar; hepsi gerçekti. Ancak o yaratıkta bir numara var;

tahminimce bir çeşit sanrıdan ibaret.”

Uzun bir sessizliği paylaşarak bakıştılar. Will, ikisinin de aynı

şeyi düşündüğünün farkındaydı.

“Oraya geri dönüp bunun ne olduğunu ortaya çıkarmam ge-

rekiyor, öyle değil mi?” dedi sonunda.

“Bunu birlikte yapmamız gerekiyor,” diye düzeltti Alyss. Ya-

nında birilerinin olması fikri -ve Alyss’in pratik zihninin devreye

girecek olması- WilPi memnun etmişti. Ancak yine de...

“Bu kez gündüz gideceğim,” dedi. Bunun üzerine Alyss ar-

kadaşına sırıttı.

“Anlattıklarından sonra o ormana hava karardıktan sonra

dünyada gitmem zaten,” dedi.

IS* ---------- a*-

Will, o gece de yemek salonunda çalıp söyledi. Alyss, Orman’a

söylediği gibi, seyahatin yorgunluğunu atıp halk içine çıkmamak

için dairesinde kalmayı tercih etmişti. Özellikle şatonun hanımları,

onu çok merak ediyordu. Güneyli bir asilzadenin kıyafetleri, büyük

olasılıkla son moda olacaktı ve

- 201 -

JOHN FLANAGAN

hanımlar bu fırsatı kaçırmak istemiyordu. Leydinin yokluğu, hayal

kırıklığına uğramalarına ve gecenin de gösterişsiz geçmesine neden

olmuştu. Orman, Will gösterisine başlamadan önce ve yemeklerin

toplanmasından hemen sonra salondan ayrılmıştı. Keren ile maiyeti

de ortalıklarda görünmüyordu. Will, genç savaşçının da kuzeni

tarafından uyarılıp uyarılma- dığını merak etti.

Gerçi akşamki performansı fena değildi. Yavaş yavaş bulunduğu

seviyeyi değerlendirebilecek tecrübeye ulaşmaya başlamıştı.

Dinleyiciler, aşırıya kaçmadan müziğin keyfini çıkarmıştı. Bu

durum, planları için de biçilmiş kaftandı. Alyss ile ertesi sabah

erkenden buluşmaya karar vermişlerdi ve yemek salonunun dumanlı

atmosferinde geç saatlere kadar kalmayı istemiyordu.

Güneş doğduktan bir saat sonra, atının sırtında cümle kapısının

altından

geçiyordu.

Kocaman

kapı,

yakınlarda

düşman

bulunmadığına emin olunduktan sonra, her gün şafak saatinde

kaldırılıyordu. Yanından geçtiği nöbetçi başını kaldırdı.

“Ava mı çıktın, çalgıcı?” diye sordu, başıyla Will’in omzuna

geçirdiği küçük avcı yayı ile eyerinden sarkan ok kılıfını işare t

ederek.

“Yemeğine bir parça tat katmak için yabani tavşan ya da keklik

gibisi yoktur,” dedi Will. Yayını işaret eden nöbetçinin yüzüne

şüpheci bir ifade yerleşti.

“Şu omzundakiyle onlara epey yaklaşman gerekecek,” dedi. “Bu

sıralarda ortalıkta çok az av hayvanı bulunduğunu da unutma.”

Will, numaradan gülümsedi. “Ne derler bilirsin, keyifli bir

- 202 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

at yolculuğunu berbat etmek istersen ava çık,” dedi ve yıllan mış

deyimi duyan nöbetçi, bir kahkaha attı.

“Her ne yaparsan yap, yolun açık olsun. Bir de dikkatli ol.

Buralara ayının teki dadanmış diyorlar.”

“Ayı etinden hoşlanmam,” dedi Will ifadesizce. Nöbetçi, bir an

şakayı anlamadı, ardından kıkırdamaya başladı.

“Dikkatli ol da o seni yemesin,” dedi başını sallayarak.

Kuzeybatı yoluna çıkan Will’in aklından sanatçı rolüne

bürünmesinin ardından insanlara verdiği değişik tepkiler ge çiyordu.

Bir Orman Muhafızı olarak, insanların yanında sessiz kalmaya ve

gereksiz yorumlardan kaçınmaya özen gösterirdi; hele hele

şakalaşmanın ş’si bile söz konusu olmazdı. Eğitimini almış olduğu

bir Orman Muhafızlığı yeteneğiydi bu. Pratik bir yanı da yok

değildi aslında; fazla konuşmayan insanlar, kar- şılarındakileri

dinleme eğiliminde olurdu ve bilgi, bir Orman Muhafızı’nın

sermayesiydi. Ancak bir çalgıcının tipik özelliği, en küçük fırsatta

bile şaka yapıp etrafıyla dalga geçmesiydi. Yaptığı şakalar kötü bile

olsa. Hatta özellikle kötü şakalar, diye düzeltti kendini.

Kuzeybatıya doğru birkaç kilometre boyunca ilerledi. Her

zamanki gibi önünde koşturan köpek, ara sıra dönüp Çekici ile

arkasında olup olmadıklarını kontrol ediyordu. Midillisi, yeni

yoldaşlarını babacan bir hoşgörüyle izliyordu.

Randevularını önceki gece Alyss’in dairesinde, yine Alyss’in bir

yerlerden bulduğu harita üzerinde kararlaştırmışlardı. “İlk ışıkla

birlikte yola çıkar ve doğuya giderim,” demişti Alyss. “Sen de bir

saat sonra kuzeybatıya yönelirsin. Sonra da şu yoldan dönüp

Grimsdell Ormam’mn kıyısında benimle buluşursun.”

- 203 -

JOHN FLANAGAN

Kızın haritada işaret ettiği dar patikayı bularak Çekici’yi yola

soktu. Hava kapalıydı ve rüzgâr, çıplak ağaç tepelerinden ıslıklar

çalarak esmesine karşın, zayıf güneş yüzünü ara ara gösteriyordu.

Will, güneşin konumundan randevularına geç kaldığını anlamıştı.

Hafifçe mahmuzlamasıyla birlikte Çekici hızlandı. Yol arkadaşının

süratlendiğini fark eden köpek de hızını ona uydurdu. Will, hayvanı

ilgiyle izliyordu. Gücünü son derece idareli harcıyor, gereğinden

fazla sürat yapmıyordu hayvan. Emir verilmesi halinde, tıpkı bir

Orman Muhafızı atı gibi bütün gün aynı hızda ilerleyebilirmiş gibi

duruyordu.

Grimsdell Ormam’nın kıyısına yaklaştıklarında, Alyss’in

varlığını ilk fark eden de köpek olmuştu. Beyaz uçlu, gür kuy-

ruğunu sallayarak bir ağaçlığın altındaki gölgelerin içinde sak lanan

kıza doğru koşturdu.

Will, ben de gördüm dercesine kıpırdanan midillisinin boynunu

okşayarak, “Biliyorum,” dedi.

Alyss, önceki gün bir asilzade gibi giyinmiş, sırtı na son modaya

uygun, hoş bir elbise geçirmişti. Şimdiyse o zarif kadın adeta buhar

olup uçmuş gibiydi. Kısa bir tunik, gri dar pantolon ve uzun

çizmeler giyiyordu. Bel hizasındaki pelerini omuzlarından sarkıyor,

tüylü bir avcı şapkası parlak sarı saçlarını zapt ediyordu. Gri

pantolon, kızın uzun ve biçimli bacaklarını gözler önüne seriyordu.

Will, Alyss’in bu halini saçları yapılı, süslü Leydi Gwendolyn’e

tercih ettiğini fark etti. Kızın hoş bir işçilik eseri olan deri kınındaki

uzun hançeri, tuniğini belinde toplamakta olan bol deri kemerin

ucuna asılıydı. Alyss, yaklaşan arkadaşına sırıttı.

- 204 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Geç kaldın,” dedi elini uzatarak. Uzatılan bileği kavrayan Will,

Alyss terkisine atlarken hafifçe öne eğildi. Midillinin sırtına

yerleşen Alyss, kollarını Will’in beline doladı.

“Kendi atın nerede?” diye sordu Will. Kızın arkasına geçip

kollarım beline sarmasından şikayetçi değildi gerçi.

“Korumalarımın eşliğinde geziniyor,” dedi Alyss. “Leydi

Gwendolyn’in mükemmel bir kuklasını sırtına bağlayıp yolculuk

pelerinini de omuzlarına sardık.”

Will, kıza bakabilmek için başını çevirdi. “Bu gerçekten de

gerekli miydi?” diye sordu. Alyss, omuz silkti.

“Belki de değildir ama yola çıkmalarından bir süre sonra,

şatodan ayrılan bir çift asker peşlerine düştü. Tesadüf de olabilir

tabii, ama kim bilir? Grimsdell burası mı?” Yakınlardaki çirkin

görünümlü, koyu renkli ağaç hattını işaret etti ve Will de başıyla

onayladı.

“Evet, burası,” dedi midesinin hafifçe kasıldığını hissederek.

Güneye dönüp ormanın kıyısı boyunca ilerleyerek Will’in iki

gece önce GrirnsdeH’e girmiş olduğu noktayı gösteren çatlak meşe

ağacını buldular. Will, günışığında atından inme gereği

duymuyordu. Ağaçların içine girip dar patikayı kaplayan ağaç

dalları ve sürüngen otlardan korunmak için eğilip kalkarak

ilerlediler. Köpek sessizce kafilenin başını çekiyordu.

Will’in eğitimi, kendisini göstermeye başlamıştı. Bu berbat yere

yeniden girmenin getirdiği tedirginliğe rağmen, önceki gece

yürüdüğü patikanın izini sürüyordu.

“Işıkları nerede görmüştün?” diye sordu Alyss. Bir an için

duraksayıp düşünen Will, parmağıyla işaret etti.

- 205 -

JOHN FLANAGAN

“Şu tarafa doğru ilerliyorlardı,” dedi. “Aramızda ne kadar

mesafe olduğunu tam olarak söyleyemem.”

Alyss, etraflarını kaplayan ağaçlan ve çalıları inceledi. “Çok

uzakta olamaz, yoksa onları tüm bunların arasından göremez din.

Haydi gel,” diye ekledi ve yere atladı. Will yere inerken Alyss de

parmağıyla onun gösterdiği yönü işaret ediyordu.

“Şu tarafa bir bakalım,” dedi. Will, Çekici’ye yoldan çık-

mamasını işaret etti. Sonra da parmaklannı şıklatıp çalılarla ağaç

dallarının altından kolaylıkla süzülen köpeğe öne geçmesini

söyledi. Önlerinde zorlu bir patika uzanıyordu ve çok geç meden

önlerini kapayan çalı çırpıyı kesip biçmek için saks bıçağına

başvurmak zorunda kalmıştı. Alyss, zorlu çalılar, kaim sanuaşıklar

ve hatta küçücük fidanlann arasından yolunu kolayca bulan ağır

bıçağı muzip bir gülümsemeyle izliyordu.

“Amma da marifetli bir silah,” dedi. Kalın bir ağaç dalını

homurdanarak kopartıp bir kenara fırlatan Will, başıyla kızı

onayladı.

“Hem silah hem de kullanışlı bir alet,” dedi. Önlerindeki yol,

beklenmedik bir şekilde açılmıştı.

“Eh, ben ne anlarım ki zaten?” dedi memnuniyetle başını

sallayan Alyss.

Köpek, takip ettikleri yola paralel olarak ormanın içlerine doğru

uzanan, dar ama insan elinden çıktığı kesinlikle belli olan patikada

oturmuş, onları bekliyordu.

- 206 -

A lyss, ağaçların içine oyulmuş dar geçidin üstünde bir o

yana, bir bu yana bakınıyordu.

“Işıkların ne yöne doğru hareket ettiğini hatırlıyor musun?” diye

sordu. Will, bu soruyu beklediğini belli edercesine başını sallamaya

başlamıştı bile.

“Tam olarak emin değilim,” dedi, “ama şu doğrultuda iler-

lediklerini söyleyebilirim.”

Alyss zemini işaret etti. “Ben bir iz sürücü değilim,” dedi, “ama

siz Orman Muhafızları’nm öyle olduğu söylenir. Yolun

kullanıldığına dair bir işaret görüyor musun?”

Dizüstü çöken Will, toprağı inceledi. Bir iki saniye içinde

yüzünü buruşturdu. “Olabilir,” dedi. “Anlamak zor. Belli belirsiz

izler var ama bu tür bir geçitte zaten olmaları beklenir, öyle değil

mi?”

“Yani elindeki fenerle ileri geri koşturan birilerinin bıra kacağı

türden izler, değil mi?” diye sordu Alyss. Sesinde hayal kırıklığı

seziliyordu. Will, başını iki yana salladı. Birden, Halt’un ona

vermiş olduğu ilk derslerden birini hatırlayarak

- 207 ~

JOHN FLANAGAN

bakışlarını tepeyi kaplayan ağaçlara çevirdi. Yukarı bakmayı asla

unutma, derdi akıl hocası. Birçok insan yukarıyı hiç kontrol etmez.

Ağaçların arasında normal olmayan bir şey çekmişti dikkatini.

Gözlerini kısarak ne olduğunu çıkarmaya çalıştı. Arkadaşının yüz

ifadesinin değiştiğini fark eden Alyss de bakışlarını yukarı

kaldırmıştı.

“Nedir o?” diye sordu; Will bu esnada büyük ağaçlardan birine

yaklaşmış, tırmanırken el ve ayaklarıyla tutunacağı nok taları

arıyordu.

“Sarmaşıklar,” dedi sonunda. “Ağaç tepelerinden başlayıp aşağı

doğru uzandıklarını daha önce de görmüştüm. Ancak bu kadar

düzgün bir açıyla ilerleyenine ilk defa rastlıyorum.”

Tırmanmaya doğuştan yetenekli olduğundan birkaç saniye için de

ağaca yapışmış ve Alyss’e çıkıntısız gibi gözüken gövde boyun ca

yukarı tırmanmaya başlamıştı. Yerden dört metre kadar yukarı -

dayken durdu. Alyss, onun büyük bir dal boyunca dümdüz ilerleyip

yandaki ağacı sarmalayan ve düğüm halinde ağaçların arasından

aşağı sarkan yeşil bir sarmaşığı incelediğini görebiliyordu.

“Bu bir halat,” diye aşağı seslendi Will. “Sarmaşık gibi durması

için yeşile boyanmış ama halat olduğu kesin.” Bir ağaçtan diğerine

uzanan halatı takip ederek yeni keşfettikleri patikaya paralel bir

biçimde koşturdu. Tatmin olmuş bir tavırla kendi kendine başını

salladı ve daldan hafifçe atlayarak Alyss’in ya nma döndü.

“Birilerinin elinde ışıkla ileri geri koşturmasına gerek yok,”

dedi. “Bir makara yardımıyla feneri halat boyunca kaydırıp yanıltıcı

bir ışık hattı oluşturmaları işten bile değil.”

- 208 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Alyss, sevgiyle köpeğin başındaki tüyleri karıştırdı. “Bu genç

hanım onların varlığını fark etmiş olmalı. Ya kokularını aldı ya da

seslerini duydu. O nedenle hırladı,” dedi. “Biraz daha arasak bu

patikalardan ve yola paralel ilerleyen sahte sar maşıklardan daha

fazlasını

bulacağımıza

kalıbımı

basarım.”

“Bunlar

Gece

Savaşçısı’nı açıklamıyor ama,” dedi Will ve Alyss gülümsedi.

“Olabilir. Ancak öyle bir yaratık gerçekten varsa, hileli ışık

oyunlarına ne gerek var?” dedi. “Büyük olasılıkla o da bir hile den

ibaret. Köpeğin tepkisine bakılırsa, ışıklar kadar bile ikna edici

olmayan bir hile. Haydi, onu gördüğünde tam olarak nerede

olduğunuzu göster bana.”

Bunları söyledikten sonra, Çekici’nin beklemekte olduğu ana

patikaya doğru yürümeye başladı. Küçük midilli, ne kaçırdığını

merak ediyormuşçasına meraklı bir ifade takınmıştı. Will, uzanıp

eyerin arkasında bulunan seyyar yatağı çözdü. Eğimli yayın

parçalarını toplarken, Alyss de arkadaşını ilgiyle izliyordu. Bir dizi

hızlı hareketle yayı hazırladı. Kirişi test ederken memnuni yet dolu

bakışları, Alyss’inkilerle kesişiverdi.

“Şimdi hazırız işte,” dedi kirişe bir ok yerleştirip. “Şu lanet olası

Gece Savaşçısı’m aramaya gideceksek, elimde silah olmasını tercih

ederim.”

Will, bataklık kıyısına varıncaya kadar yolun başını çek ti.

Günışığında bile, uzak kıyıdan sis perdeleri yükseliyordu. Kara

mermeri andıran pürüzsüz yüzeyin altında ne olup bittiğini

görmenin imkânı yoktu. Uzaklarda yüzeye çıkan hava kabarcıkları,

derinliklerde pusuya yatmış bekleyen yaratıkların habercisiydi.

- 209 -

JOHN FLANAGAN

“Burası,” dedi Will. “Hatırlayabildiğim kadarıyla buralardaydım.

Ve yaratık da şuradan çıktı... bataklığın öteki tarafından.”

Cin gibi gözlerini Will’in işaret ettiği yöne çeviren Alyss,

patikanın ilerlediği bataklık kıyısını inceledi. Yol bir noktada, ağaç

ve çalılarla gizlenmiş küçük bir çıkıntının içine doğru kıvrılıyordu.

“Haydi şuraya bir göz atalım,” dedi Alyss.

Meraklanan Will, arkadaşım takip ederek, “Aklında ne var

senin?” diye sordu. Alyss’in kendince bir teori geliştirdiğini

anlamıştı. Ancak kız, soruların önüne geçebilmek için elini ha vaya

kaldırdı.

“Yalnızca bir fikir,” dedi belli belirsiz. Gözleriyle toprağı ve

patikanın her iki yanını tarıyordu. “Bu işte benden daha iyi sin,”

dedi. “Açıkta kalan noktalarda zemini kontrol et.”

Will, söyleneni yaparak eğitimli gözlerini zeminde gezdir meye

başladı. Toprakta birilerinin bu yoldan geçtiğine dair hafif izler

gördü. Belki de iki gece öncesinden kalmadır, diye geçirdi aklından.

“Özellikle aradığımız bir şey var mı?” diye sordu gözlerini

topraktan ayırmadan.

“Yanık izleri,” dedi Alyss. Bu sözleri duyan Will’in gözü,

bataklıkla ormanın nemli görüntüsü içinde sırıtan, kahverengi, geniş

ve kuru çim topağına takıldı.

“İşte,” dedi. Diz üstü çöken Alyss, parmaklarını gevrek, kuru

çimlerin üzerinde gezdirdi. Boğazından bir memnuniyet hırıltısı

yükseldi.

- 210 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Pekâlâ,” dedi Will. “Yanık otları bulduk. Ne d 3mek oluyor bu

şimdi?”

“Sen hiç gölge oyunu izlemedin mi?” dedi Alyss. Redmont

Şatosu’ndaki çocuk koğuşunda gezgin sanatçılar tarafından sık sık

gölge gösterileri yapılır, siluet halindeki şekillerin -yıldızların,

yarım ayların, cadıların ve kedilerin- gölgeleri, mum ışığında

duvara yansıtılırdı.

“Senin şu Gece Savaşçısı’nin da prensipte bu tür bir şey

olduğunu sanıyorum,” dedi Alyss.

“İyi de o dev gibiydi!” diye itiraz etti Will. “Hem buradan otuz

ya da kırk metre ilerideydi. Görüntüyü o kadar uzağa yansıtabilmek

için muazzam bir ışık kaynağına ihtiyaçları var.”

Alyss, başıyla onaylayarak, “Aynen öyle,” dedi, “ve güçlü bir

ışık kaynağı da ısının artması demektir. Topraktaki yanıklar da

bunun bir sonucu.”

“Ya mesafe...” diyecek oldu Will. Ne de olsa, çocukken iz-

ledikleri gösteriler odaların içinde, ışık kaynağından yalnızca

birkaç metre öteye yansıtılan gölgeleri kapsıyordu.

“Işığı bir demet haline getirebilecek odaklama yöntemleri var,

Will. İnan bana, bu mümkün. Çok pahalı bir yönte m ve ortalıkta bu

tür teçhizatları kullanmasını bilen yalnızca birkaç usta bulunuyor.

Ancak yapılabilir. Güçlü bir ışık, kaliteli bir odaklama cihazı ve bir

siluet; al sana otuz metre ileride dev bir savaşçı.”

Will’in şaşkınlığı devam ediyordu. “Görüntüyü nereye

yansıtacaklar?” diye sordu. “Ortalıkta düz bir duvar falan yok ki.”

- 211 -

JOHN FLANAGAN

“Sisin üstüne,” dedi Alyss. “Sis o kadar yoğun ki adeta bir

perdeyi andırıyor; baksana, bataklığın içinden neredeyse bir ç izgi

halinde çıkıyor. Dikkatini çeken titreşimlerin nedeni de o;

kımıldanıp hareket eden sis perdesi.”

Kızın söyledikleri, Will’in aklına yatmıştı. Bu tür bir yan-

sıtmanın teknik anlamda mümkün olduğu konusunda Alyss’e

güveniyordu. İşin aslı gerçekten de buysa, iki gece önce ormanda

yaşadığı dehşetin intikamını almaya hazırdı.

“Birileri ziyaretçileri buradan uzak tutmak için epey zahme te

katlanıyor,” dedi Alyss düşünceli bir sesle. “Neden acaba?”

Will’in içinde bir öfke kabarıyor, bir yandan da rahatladığını

hissediyordu. Rahatlamasının nedeni, tüm bunların mantıklı bir

açıklaması olması ve arkasında kanlı canlı birilerinin bulunmasıydı.

O an tek istediği, ona o ıstırabı yaşatan kişiden hesap sormaktı.

“Haydi bulup kendisine soralım,” dedi gaddar bir yüz ifadesiyle.

Ancak bakışlarını güneşe doğru çeviren Alyss, başını iki yana

salladı.

“Zamanımız doldu,” dedi. “Korumalarım birkaç dakika içinde

beni almaya gelecek. Takip ediliyorlar ve ben burada dalga

geçerken etrafta bir daire daha çizmelerini istemiyorum.”

“Öyle olsun,” dedi Will. “Sen geri dön. Ben şu... her kimse işte,

ona bakınmaya devam ederim.”

Alyss, arkadaşının koluna koyduğu elini, bakışları birleşin - ceye

kadar orada tuttu. Will’in gözlerindeki öfkeyi ve kararlılığı

görünce, başını hafifçe salladı.

“Boş ver, Will,” dedi. “Şimdilik sen de geri dön, sonra yeniden

geliriz; birlikte geliriz.”

- 212 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Will sessiz kalınca devam etti. “Haydi biraz daha araştırma

yapalım, başka neler bulacağımıza bir bakalım. Tekrar geldi-

ğimizde ne kadar bilgimiz olursa o kadar iyi. Bunu sen de bi -

liyorsun.”

Will, isteksizce başını salladı. Eğitimi ona, düşman bölgesi ne

girmeden önce mümkün olduğunca bilgi edinmesi gerekti ğini

söylüyordu. Arkadaşının gözlerindeki öfkenin kaybolduğunu fark

eden Alyss, elini onun kolundan çekip gülümsedi.

“Haydi, şimdi beni ormanın kıyısına kadar götür.”

“Haklısın,” dedi Will, Çekici’nin sırtına atlayarak. Uzanıp kızı

arkasına bindirdi. “Ben yalnızca birilerinin geçen gece ya -

şadıklarımın bedelini ödemesini istemiştim.”

Alyss, kollarını beline doladığı arkadaşını nazikçe sıktı. “Seni

suçlamıyorum,” dedi. “İnan bana, bu fırsatı elde edeceksin.”

Çekici’nin sırtında yolu tıkayan çalı ve dallardan ka çınmak üzere

eğilip büküldükleri birkaç saniye boyunca sustu. Birden yeniden

konuşmaya başladı.

“Baksana, belki de Halt ile Crowley’ye bir rapor gönderip şu

ana kadar bulduklarımızı anlatmalıyız. Belki onların aklına başka

bir şey gelir. Mesajı güvercinle göndeririz.”

Will, mesaj güvercinlerinin Dışişleri tarafından son dinlen me

noktalarına dönecek şekilde eğitildiklerini biliyordu. Mer keze

dönen bir güvercin, salıverildiği noktaya geri dönmeye hazır

beklerdi. Kuşların bu bilgileri akıllarında tutmayı nasıl başardığını

kimse bilmiyordu ama birimlerin aralarındaki haberleşme açısından

paha biçilmez bir rol oynadıkları ortadaydı. Alyss, devam etti.

“Takip edildiğim için şatoya dönmem gerekiyor. Köye dö

- 213 -

JOHN FLANAGAN

nüp güvercin terbiyecisiyle iletişim kurarak raporu gönderebilir

misin acaba?”

Will, başını evet anlamında salladı. Üstlerine aktaracağı çok şey

birikmişti; her ne kadar şimdiye dek bir sonuca ulaşa - madılarsu da.

“Adamı nasıl tanıyacağım?” diye sordu.

“O seni tanır. Seni gördüğü an yanına gelecektir.”

Ormanın kıyısına dönmüşlerdi artık ve önleri biraz olsun

açılmıştı. Will’in Çekici’yi dürtmesiyle birlikte midilli canlandı.

Buluştukları küçük koruluğa geldiklerinde çabucak yere at layan

Alyss, korumalarının belireceği noktayı endişeyle gözlemeye

başladı. Henüz ortada kimse yoktu ve bu, takipçilerinin de henüz

meydana çıkmadıklarının bir göstergesiydi.

“Ortadan kaybolsan iyi olur,” dedi. Başını sallayan Will,

Çekici’yi ağaçların altındaki gölgelere doğru ittirdi. Arkadan gelen

köpek de otların üstüne yüzükoyun uzanmıştı.

Will, bulunduğu yerden birkaç yüz metre ötedeki dönemeci

görebiliyordu. Alyss’in korumalarının ilki köşeyi dönmüştü.

“Geldiler,” dedi usulca ve hızla ağaçların kıyısındaki kalın

çalılara doğru koşan Alyss, kısa peleriniyle tuniğini aynı anda

çıkardı. Tuniğin altına yalnızca bir iç gömleği giymişti. Bir an için

kızın çıplak omuzlarıyla kollarını gören Will, utanıp hızla arkasını

döndü. Birkaç saniye sonra kulağına hışırtılar geldi ve Alyss’in ona

seslendiğini duydu.

“Gözlerini açabilirsin artık.” Will’in utanmasından belli belirsiz

keyif almış gibi duruyordu Alyss.

Pantolonunun üstüne uzun beyaz bir binici elbisesi giymiş,

ayaklarına da binici çizmelerini geçirmişti. Pelerin, tunik ve

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

bıçak kemeri, ayaklarının dibinde duruyordu. Will, yola bir göz attı.

Alyss’in atma bağlı olan kuklanın etrafını saran dört kişilik koruma

grubu, neredeyse yanlarına varmak üzereydi. Alyss, çalıların

arasından adamlarına işaret verdi.

Sonra arkasını dönüp hınzır bir gülümsemeyle Will’e el

sallayarak, “Şatoda görüşürüz,” dedi. Derken, önceden dikkat le

prova edildiği belli olan bir karmaşa eşliğinde korumaları yanında

beliriverdi. Bir ileri bir geri hareket eden atlar, karmaşa yaratırken

adamlardan biri düğümünü çözdüğü kuklanın yere devrilmesine izin

vermişti. Kukla daha yere düşmeden Alyss, atın sırtına atlamıştı

bile. Bir diğer asker çabucak eğilerek kuklayı yerden aldı. Grup,

birkaç saniye içinde yarı yarıya katladıkları, dışarıdan görünmeyen

kuklayla birlikte yola koyulmuştu.

Onlar uzaklaşırken, Will de kımıldamadan ağaçların içinde

beklemeye devam etti. Çekici’nin kulakları seğirip de köpekten

hafif bir hırıltı yükseldiğinde Alyss ve adamları henüz gö rüş

alanındaydı.

“Sessiz olun,” dedi Will. Beklediği üzere, takip ettikleri grupla

aralarında yeterince mesafe bıraktıklarından emin olan iki atlı,

köşeyi dönmüştü. Yanından geçerlerken Will, hareketsiz bekledi.

Birkaç dakika daha bekledikten sonra, Alyss’in güvercin

terbiyecisini bulmak için güneye yöneldi.

- 215 -

W T ili o gece asker kışlasında sahne aldı.

™ ’ Farklı mekânlarda şarkı söylemek, çalgıcılık hayatının bir

parçasıydı. Her gece yemek salonunda sahne alması halinde,

dinleyiciler bir süre sonra şarkılardan sıkılacaktı. Ayrıca Macindaw

gibi ıssız bir şatodaki askerler, genellikle oldukça cömert olurlardı.

Ne de olsa bu küçük, ücra baronlukta para harcayabilecekleri bir

etkinlik yoktu. Performansını beğenmeleri halinde, kesesinin epeyce

ağırlaşacağını tahmin ediyordu.

Bunun dışında, gezgin bir sanatçının ziyaretinin sonunda şato

efendisinden küçük bir ikramiye beklentisi içine girme si bir yana,

asıl ödeme barınak, yiyecek ve konaklama olarak alınıyordu. Nakit

para peşindeki bir çalgıcı, bu amacına ancak kışlada ya da varsa,

kasabanın hanında sahne alarak ulaşabilirdi.

Tüm bu geçerli nedenlerin yanı sıra, Will’in o gece kışlaya

gitmesinin bir gerekçesi daha bulunuyordu. Adamları konuşurken

görmek, tehlikeli Grimsdell Ormanı ile bataklığa dair yerel söylenti

ve dedikoduları dinlemek istiyordu. Askerlerin

- 216 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

çenesini açmak için müzikli ve bol şaraplı bir akşamdan daha iyisi

olamaz, diye geçirdi aklından.

Artık Macindaw, yaşamının bir parçası olup çıkmıştı ve insanlar

ona açılmakta bir sakınca görmeyecekti. Hem askerler, her gece

Çatlak Sürahi’den çıkıp ıssız evleriyle çiftliklerine korumasız

gitmek zorunda olan köy halkına kıyasla kendilerini daha güvende

hissediyor olmalılardı. Macindaw askerleri tepeden tırnağa

silahlıydılar ve şatonun sağlam duvarlarının arkasında nispeten

güvendeydiler. Sırf bu bile dilleri çözmeye yeterdi.

Kışlaya vardığında neşeyle karşılandı. Gecenin daha da eğ- r

lenceli geçmesi için yanına aldığı koca bir şişe elma konyağını

çıkardığında ise tezahüratlar iyice arttı. Halk şarkıları ve dans

müziklerinden oluşan repertuvarı, tam da askerlerin ihtiyacı olan

şeydi. Berrigan’dan öğrendiği ve Yaşlı Scully ’nin Kızı ile Kara Namlı

Şövalyelerim kaba bir taşlaması olan Donu Düşen Şövalyeler in de dâhil olduğu açık saçık birkaç şarkıyı da şarkı listesine eklemişti.

Başarılı bir akşam geçirmiş ve saatler geçtikçe bozukluklar mandola

kutusuna yağmaya başlamıştı.

Bir süre sonra, ellerinde konyak dolu kadehleriyle sönmeye yüz

tutmuş ateşin başına uzanan yarım düzine askerle baş başa kalmıştı.

Mandolayı bir kenara koydu. Bu gecelik yeterince şarkı söylenmişti

ve adamlar da bunun farkındaydı. Paralarının karşılığını almışlardı.

Will, aynı durumu bir kez daha yaşıyordu. Önlerinde bir saati aşkın

süre şarkı söylediği topluluk onu, kırk yıllık arkadaşları gibi

benimsemişti sanki.

Canları sıkılan askerler, her zamanki gibi havadan sudan

konuşuyorlardı. Konular, bölgedeki müsait kadın sayısının

~ 217 -

JOHN FLANAGAN

azlığından, etrafı karla kaplı ıssız bir şatodaki yaşamın sıkı cılığına

kadar uzanıyordu. Yalnız, adamların sıkıntılı ifadele rinde hafif bir

korku da seziliyordu. İskoti kabilelerinin sınıra ne zaman

saldıracaklarına dair bir fikirleri yoktu ve tabii bir de lordun

hastalığı çerçevesinde gelişen esrarengiz olaylar vardı. Dili çözülen

adamları inceden inceye yoklamaya başlayan Will, askerlerin

lordun oğlu Orman’a pek de saygı duymadıklarını keşfetmişti.

“Bir savaşçı değil,” dedi biri, tiksinti dolu bir ses tonuyla.

“Sallamayı bırak, bir kılıcı yerden kaldırabileceğini bile sanmam.”

Diğer askerlerden de onay dolu bir mırıltı yükseldi. “Bizim

liderimiz Keren,” dedi bir başkası. “O gerçek bir erkek; burnu

parşömenlere gömülü, kendini beğenmiş bir kitap kurdu değil.”

“Kitaplarını, bizleri küçümsemekten bıktığı anlarda okuyor

sadece,” diye araya girdi bir diğeri ve gruptan yine öfkeli onay

homurtuları yükseldi. “Ancak Syron’un varisi olduğu sürece, ona

katlanmak zorundayız,” diye ekledi.

“Syron nasıl bir liderdir?” diye sorma cesaretinde bulundu Will.

Tüm gözler ona çevrilmişti. Askerler, aralarında en kı demlileri olan

başçavuşun yanıt vermesi için sustular.

“İyi bir adamdır. İyi yürekli bir efendi ve cesur bir savaşçıdır.

Aynı zamanda adil bir liderdir de. Ne yazık ki artık yatağa mahkûm

oldu ve bana soracak olursan, iyileşme şansı çok az.”

“Tam da Malkallam yeniden ortalıkta dolaşmaya başlamışken,

ona her zamankinden daha çok ihtiyacımız var,” dedi askerlerden

biri. Adama bir göz atan Will, birkaç gece önce şatodan ayrılırken

kapıda konuştuğu nöbetçiyi tanıdı.

~ 218 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Malkallam mı?” dedi. “Hakkında konuştuğunuz şu büyücü,

değil mi?”

Bir sessizlik anı yaşandı. Adamların bazıları dönüp ateşin titrek

ışıklarının gerisinde kalan gölgelere göz atma ihtiyacı hissetmişti.

Nöbetçi yanıt verdi.

“Evet. Lord Syron’u lanetlemiş. Yaratıklarıyla birlikte or -

manında gizleniyor...” Gereğinden fazla konuşup konuşmadığından

emin otamayarak duraksadı.

“Geçen gece oraya gittim,” diye açıkladı Will. “Yaptığın

uyarılar beni meraklandırmıştı. Sana şu kadarını söyleyeyim, orada

gördüklerim ve duyduklarım, beni ileride Grimsdell Ormanı’ndan

uzak tutmaya yeter de artar bile.”

“Ben de öyle düşünmüştüm,” dedi nöbetçi. “Siz gençler, sizlere

nasihat verenlerden daha akıllı olduğunuzu sanırsınız. Kaçabildiğin

için şanslısın. Başkaları kaçamadı,” diye ekledi gizemli bir dille.

“Peki, ama bu Malkallam denen büyücü nereden gelmiş?” diye

sordu Will. Bu kez sohbete bir diğer asker karıştı. Kırlaşmış

saçlarıyla sakalları, uzun zamandır şatoya hizmet ettiğini

gösteriyordu.

“Yıllarca aramızda yaşadı,” dedi. “Hepimiz onun zararsız ol-

duğunu sandık. Yalnızca basit bir aktar ve şifacıydı. Meğer bizi eri

gafil avlamanın yollarını ararmış. Birdenbire tuhaf şeyler olma ya

başladı. Malkallam’m iyileştirebileceği herkesçe bilinen bir çocuk,

hayatını kaybetti. Malkallam ölmesine izin verdi, denilir.

Bazılarıysa çocuğun ruhunu kötü amaçlan için kullandığını iddia

eder. Aramızda suçlarının cezasını çekmesini isteyenler de vardı

ama biz harekete geçinceye kadar ormana kaçmıştı bile.”

- 219 ~

JOHN FLANAGAN

“Hikâye bu şekilde mi sonlamyor?” diye sordu Will.

Asker, başını iki yana salladı. “Malkallam’ın etrafını yaratıklarla

doldurduğuna dair hikâyeler -karanlık hikâyeler- anlatılırdı.

Biçimsiz, çirkin mahlûklarmış. Üstlerinde şeytanın işaretini taşıyan,

kem gözlü yaratıklar; kamburlar, cüceler ve daha beterleri. Zaman

zaman ormanın kıyısında görülürler. Onun şeytana hizmet ettiğini

hepimiz biliyorduk ve Lord Syron’u etkisine alan büyüyü kimin

yaptığını da biliyoruz.”

“Bu kadar da tesadüf olamaz ya,” dedi nöbetçi. Diğerleri de

onaylayarak başlarını salladı.

“Ya Orman ne yapıyor?” diye devam etti yaşlı asker. “Normal

insanlar

yataklarındayken, gece

yarılarına dek o tuhaf

parşömenlerine

gömülüyor.

Bizim

ihtiyacımız

olan

şey,

Malkallam’ın karşısına çıkıp onu sonsuza dek GrimsdeH’den

kovma cesaretini gösterebilecek bir lider.”

“O dediğini yapabilmek için daha fazla adama ihtiyacımız var,”

dedi başçavuş. “Yalnızca bir düzine adamla o yaratıkları alt

edemeyiz. Orman’ın yeni askerlere ihtiyacı olacak. En azından

Keren o konuda bir şeyler yapıyor.”

Yaşlı asker, başını iki yana salladı. “Yaptıklarından pek hoş -

landığımı söyleyemem,” dedi. “Bana kalırsa, işe aldığı adamlardan

bazılarının hayduttan farkı yok.”

“Savaşacak adama ihtiyaç duyduğunda, Aldous Almsley, elinin

altında kim varsa onu kullanırsın,” dedi başçavuş. “Pek kibar

olmadıkları konusunda haklısın ama Keren onları kont rol altında

tutmasını beceriyor.”

Will, konuşulanları dikkatle dinliyordu. Bu yeni bir bilgi, diye

geçirdi aklından. Yine de ilgisiz bir ifade takınmaya özen

- 220 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

gösteriyordu. Bir sonraki sorusunu sormadan önce, üstünkörü

esnemeyi bile başarmıştı. “Keren yeni adamlar mı kiralıyor?”

Başçavuş, başıyla onayladı. “Aldous’un dediği gibi, geçmişlerini

pek de bilmek istemeyeceğin türden herifler. Lâkin bana kalırsa eli

silah tutan sıkı adamlara ihtiyaç duyacağımız bir zaman gelecek ve

onların geçmişlerini tartışmayı keseceğiz.”

Will, kışla boyunca bakınarak, “Burada kalmıyorlar mı?” diye

sordu.

Bu kez yanıt veren Aldous oldu. “Onları bizden ayrı tutuyor.

Hisar kulesinde ayrı bir yatakhaneleri var. Keren, bunun daha uygun

olacağını söylüyor. Aramızda bir sürtüşme yaşanmaması içinmiş.”

Normal garnizon askerlerinin bu durumu sorgulamaksızın

kabullendikleri belli oluyordu. Will, bardağını düşünceli bir tavırla

dişlerine vurdu. Belki de tek neden mantıklı olmasıdır, diye

düşündü. İki farklı savaşçı grubunu bir kışla yatakhane sinde tutmak,

pekâlâ sıkıntı yaratabilirdi. Ancak bu düzenlemede yine de rahatsız

edici bir şeyler vardı.

“Mümkün,” dedi başçavuş, “Sör Keren’le Lord Orman’m

arasındaki durum göz önüne alındığında, Sör Keren kendine sadık

bir grup adamı olmasını akıllıca buluyor. Bizden ona bir zarar

gelmez ya, neyse.”

“Yine de,” dedi Aldous, “şatonun yasal lordunun vereceği

emirlere itaat etmek için yemin ettik. Ve Lord Syron’un saf dışı

kalmasıyla birlikte, hoşlansak da hoşlanmasak da efendimiz

Orman’dır.”

“İstediğin kadar yemin et,” diye araya girdi üçüncü bir as

- 221 ~

JOHN FLANAGAN

ker. “İçimizde Keren’e karşı harekete geçmek isteyecek birini

bulacağını sanmam.”

Diğerleri de mırıldanarak bu görüşü onayladı. Ancak bu se ferki

hafif bir mırıltıydı ve dile getirdikleri düşüncelerin tehli keli

olduğunun bilincindeki bir iki asker, bir kez daha dönüp arkalarına

bakmaktan kendilerini alıkoyamamıştı. Grubun üstüne çöken

sessizlik, Will’e konuyu değiştirmenin daha doğru olacağını

söylüyordu. Adamların onları bilgi almak için sıkıştırdığını fark

etmelerini istemiyordu.

“Eh, neyse,” dedi, “kesin olan bir şey var. Sör Keren’in

adamlarının kulede yaşıyor olmaları, şu harika konyağı daha az

kişiyle paylaşmak zorunda kaldığımız anlamına geliyor. Pek de az

kaldı zaten.”

Askerlere dönüp sırıttı. Hevesle ona uzatılan kadehlere konyak

doldurunca, kasvetli ortam bir anda aydınlamvermiş- ti. Kendi

kadehini de dolduruyormuş gibi yapıyordu, hâlbuki gece boyunca

pek fazla içmemişti. İyi ki de içmemişim, diye düşündü. Akşam

orada konuşulanlar hakkında epeyce düşünmesi gerekecekti. Halt

ile Crowley’ye raporunu göndermek için keşke bir gün daha

beklemiş olsaydı.

m» ---------------- 5s-

O bunları düşünürken, kıdemli Orman Muhafızları da yorgun

güvercinin yarım saatten kısa bir süre önce getirmiş olduğu raporu

inceliyordu. Ufak tefek, dayanıklı hayvan güneye doğru uzanan

yolda fırtınalarla ve güçlü rüzgârlarla mücadele etmişti. Ancak ıslak

ve bitkin bir halde de olsa Aralu-

- 222 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

en Şatosu’na varmayı başarmıştı. Eğitmenlerden biri bacağındaki

mesajı nazikçe çıkarıp sadık minik kuşu Araluen Şatosu’nun uzun

kulelerinden birindeki sıcacık kafeslerden birine yerleştirmişti.

Tüylerini kabartıp başını kanadının altına sıkıştıran hayvan, görevini

tamamlamış olmanın rahatlığıyla uykuya dalmıştı.

Halt ile Crowley’nin aksine... Halt, Will’in kesik cümlelerini bir

kez daha gözden geçirirken, Orman Muhafızı Komutanı ise

odasında ileri geri yürümeyi tercih ediyordu. Gri sakallı Orman

Muhafızı, nihayet başım kaldırıp çatık kaşlarıyla liderine bir göz

attı.

“Şu yürümeyi kesersen sevinirim,” dedi kibarca.

Crowley, öfkeli bir el hareketi yaptı.

“Kaygılanıyorum be, lanet olasıca,” deyince, Halt’un yüzü

şüpheli bir ifadeye büründü.

“Yapma ya,” dedi alaycı bir sesle. “Eh, artık bu gerçeği açığa

çıkardığımıza ve ben de bunu kabullendiğime göre, belki de şu

bitmek tükenmek bilmeyen adımlarını kendine saklarsın artık

diyordum.”

“Eğer durursam bitmek tükenmek bilmeyen diyemezsin, öyle

değil mi?” diye meydan okudu ona Crowley. Halt, masanın öbür

tarafında bulunan sandalyeyi işaret etti.

“Yalnızca dediğimi yap ve şuraya otur,” dedi. Omuz silken

Crowley, isteneni yaptı. Beş saniye oturduktan sonra, ayağa kalkıp

yeniden odayı arşınlamaya başlamıştı bile. Halt, bıyık altından bir

şeyler mırıldandı. Onun söylediklerinden pek hoşlanmayacağını

düşünen Crowley -haklıydı da- aldırmamayı tercih etti.

- 223 -

JOHN FLANAGAN

“Sorun şu ki,” dedi Crowley, “WilPin raporu, sorulanınıza yanıt

vermekten çok yeni sorulan akla getiriyor.”

Halt, başıyla onayladı. Eski çırağını savunmaya hazırlanıyordu

ki birden Crowley’nin, Will’in raporunu eleştirmediğini fark etti.

Kıdemli Orman Muhafizi, yalnızca bir gerçeğe parmak basıyordu.

Kısa mesajda yanıtlanmamış birçok soru yer alıyordu. Bilinmeyen

bir kişi ya da kişilerin eseri olduğu sanılan, onnan- daki şu tuhaf

şekiller ve sesler; Orman ile kuzeni arasındaki çekişme; Orman’ın

yönetim eksiklikleri ve birilerinin -muhtemelen Orman’ın- Alyss’i

sabah gezintisinde takip ettirdiği gerçeği. Bu durum, diğer

şatolardan birinde gerçekleşse ilginç bir olaylar dizisi olarak

nitelendirilip üstünde durulmazdı. Macindaw gibi düşman sınınna

yakın, hassas stratejik önem taşıyan bir bölgede ise düpedüz tehlike

işareti anlamına geliyordu. Ancak yine de...

“Hüküm vermek için henüz erken,” dedi sonunda. Kendini

yeniden sandalyenin üstüne bırakan Crowley, bacaklarından birini

kolunun üstünden aşırarak sere serpe uzandı. Derin bir iç geçirdi;

Halt’un haklı olduğunun farkındaydı.

“Biliyorum,” dedi. “Ben yalnızca Will ile Alyss’in bu durumla

başa çıkıp çıkamayacağını merak ediyorum.” Halt, birkaç saniye

düşündü.

“Ben Will’e güveniyorum,” dedi. Crowley de aynı fikirde

olduğunu belli eden bir işaret yaptı. Genç yaşma rağmen Will,

Orman Mu- hafızlan arasında büyük saygı görüyordu; sandığından

da büyük.

“Pauline de Alyss’in en iyi casuslanndan biri olduğunu söylü-

yor,” diye ekledi Halt. Leydi Pauline, Dışişleri’nin kıdemli üyele-

rinden biriydi. Alyss’i sıfırdan işe almış ve kızın eğitimini üstlen-

mişti. Will nasıl Halt’un çırağıysa, Alyss de onun çırağı sayılırdı.

- 224 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Evet. Bu görev için doğru seçim olduklarının farkındayım. Ve

oraya çok fazla adam göndermemiz halinde kendimizi belli etme ve

işleri daha da kötüleştirme riskini almış olacağımızın da. Yalnızca...

içimde garip bir his var. Sanki arkamda birileri varmış ve

varlıklarının farkında olmama rağmen onları göremiyormuşum gibi.

Anlıyor musun?”

Halt, başıyla onayladı. “Ben de aynı şeyi hissediyorum ama

dediğin gibi, işin dozunu kaçırırsak, kendimizi ele veririz.” Uzunca

bir süre sessiz kaldılar. İkisi de aynı fikirdeydi. Ancak yine her ikisi

de benzer endişeleri taşıyordu.

“İhtiyaç duymaları halinde takviye yollayabiliriz tabii,” diye

öneride bulundu Halt.

Crowley, hızla arkadaşına bir göz atarak, “Tek bir kişi aşırı ya

kaçmak anlamına gelmez,” dedi.

“Şöyle güçlü kuvvetli birisi olsun. Kaba kuvvete ihtiyaç

duymaları halinde işlerine yarayacak biri,” diye devam etti Halt.

“Sırtlarını kollayacak biri.”

“Sanırım yanlarında bir destek kuvvet bulunması, kendimi daha

iyi hissetmemi sağlardı,” dedi Crowley.

“Ve tabii,” diye ekledi Halt, “doğru insanı gönderirsek eğer,

davamıza sağlayacağı katkı çok daha fazla olacaktır.”

Eski dostların gözleri, masanın üzerinde birleşti. Birbirlerini

uzun yıllardır tanıyorlardı; omuz omuza girdikleri savaş ların

sayısını ikisi de hatırlamıyordu bile. İkisi de diğerinin ne

düşündüğünü biliyordu ve ikisi de aynı fikirdeydi.

“Aklında Horace mı var?” diye sordu Crowley. Halt, başıyla

onayladı.

“Aklımda Horace var.”

- 225 -

ill’in, üstlerinin aldığı bu destek kuvvet gönderme ka-

W rarından haberi yoktu. Norgate Baronluğu ile Araluen

Şatosu güzergâhı, yalnızca raporunu götüren güvercin tarafın -

dan biliniyordu ve hayvancağızın dönüş yolculuğuna çıkmak

üzere gücünü toplayabilmesi için üç ya da dört güne ihtiyaç

vardı. Güvercinin döneceği yer, elbette ki yolculuğuna başla -

dığı nokta olacaktı; yani Alyss’in köyde bekleyen adamının

yanı. Will, adamla irtibat kuruncaya dek, yardımın yolda oldu-

ğunu bilemeyecekti.

Bilseydi kendisini biraz daha güvende hissedebilirdi aslında.

Horace tek bir kişiydi belki ama kendisini kanıtlamış bir savaşçıydı.

Çıraklığı sırasında muazzam yeteneklere sahip bir savaşçı olduğu

görülmüştü. Öğretmenlerinin deyişiyle doğal bir yeteneği vardı. Asi

savaş beyi Morgarath’ı düelloda alt etmiş ve Temuçi süvarilerine

karşı verilen Skandiya savaşında da şöhretini artırmıştı. Ayrıca teke

tek dövüşteki yeteneğiyle büyük şöhret kazanmıştı; Meşe Yaprağı

Şövalyesi adı, Galya topraklarında hâlâ korkuyla karışık bir

saygıyla anılıyordu. Kahramanlıkları öyle bir noktaya varmıştı ki,

Kral Duncan

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

bile çıraklığını bitirmesi için gerekli süre dolmadan, çocuğu resmen

şövalye ilan etmekten çekinmemişti.

Yani Horace’ın yanlarına gönderildiği haberi, o aydınlık kış

sabahında Will’in üstüne çöken tedirginliği önleyebilirdi. Aklı hâlâ

kışla yatakhanesinde duyduklarında olan Will, makul bir gerekçe

bulur bulmaz Alyss’i görüp duyduklarını arkadaşıyla birlikte

değerlendirmeyi planlıyordu. Şimdiden Sör Keren’den yardım

istemeyi düşünmeye başlamıştı. Ne de olsa, genç garnizon

komutanının kuzeniyle arası iyi değildi. Ayrıca Keren’in emri

altında, gerekirse kullanabilecekleri bağımsız bir silahlı gücü de

vardı. Ancak böyle önemli bir karara varmadan önce konuyu

Alyss’le tartışmak istiyordu.

Bunun dışında, şu esrarengiz Malkallam dosyasını soruşturmaya

devam etmek için de bir gün belirlemek istiyordu; ışıklar,

görüntüler ve Grimsdell Ormanı’na girenleri geri döndürmeye

yönelik çabaların arkasındaki kişi Malkallam olma lıydı. Ancak tüm

bunların öncesinde, Alyss’in onu huzuruna çağırmasını sağlaması

gerekiyordu. Alt tabakadan bir çalgıcı olarak, bir hanımefendinin

dairesine davet edilmeden dalması yakışık almazdı.

Aklında bu düşüncelerle, Çekici’nin durumuna bakmak için

ahıra uğramıştı. Şatodaki kapalı ve boğucu dairesinde sıkılmaya

başlayan köpeği de midillisine arkadaşlık etsin diye ahıra

götürmüştü. Yeniden bir araya gelen yoldaşlarının ikisi de

hayatlarından memnun gibi görünüyordu. Çekici, köpeğe eğlenceli,

üstünlük taslayan bir tavırla yaklaşıyor, köpek de Will olmadığı

zamanlarda tüylü Orman Muhafızı midillisiyle arkadaşlık etmekten

mutluymuş

gibi

duruyordu.

Will,

köpeğin

başını

alıp

gitmeyeceğinden emindi ama yine de ahırda hay

- 227 ~

JOHN FLANAGAN

vanı oyalayacak bir dolu yeni koku, gürültü ve bölme bulunu yordu.

İyi ki de köpeği orada bırakmıştı. Avluyu boydan boya geçtiği

sırada, nöbetçi kulübesinden ayrılan birini gördü. Will’e tanıdık

gelen adam, uzun adımlarla merkezi hisara doğru yü rümeye

başlamıştı. Uzun boylu, esmer ve sakallıydı. Will o mesafeden

adamın yüz hatlarını seçemiyordu. Ancak yürüyüşünde, vücut

hareketlerinde ona tanıdık gelen bir şeyler vardı. Tıpkı ağır

olmasına rağmen sağ elinde rahatlıkla taşıdığı kalın savaş mızrağı

gibi. Birkaç saniyelik duraksamanın ardından, aklında parçaları

birleştirmişti.

John Buttle’dı bu. Seacliff Baronluğu’nda Skandiyalı tayfalara

köle olarak verdiği adam.

“Bu herif burada ne halt ediyor böyle?” diye mırıldandı kendi

kendine. Çabucak arkasını dönerek çizmesinin kayışını düzeltme

bahanesiyle dizüstü çöktü. Neyse ki Buttle, önüne bakarak

ilerliyordu. Adamın hisarın içine girmesiyle birlikte Will, kalbi

çılgınlar gibi atarak doğruldu. Buttle’ın şimdiye dek Skandiyalı

tayfalarla birlikte güvenli bir biçimde yüzlerce kilometre

kuzeydoğularında kalan Skorghijl’e yerleşmiş ve yolundan çekil ip

gitmiş olması gerekiyordu. Adamın burada yeniden ortaya çıkması,

büyük bir sıkıntıya yol açacaktı. Ne de olsa Will ile Alyss arasında

geçen konuşmaya kulak misafiri olmuştu ve görevlerinden

haberdar...”

Cümlenin ortasında durdu. Eyvah! Alyss’i görmesi halinde,

onun kim olduğunu hatırlayabilirdi Buttle. Elbette ki Alyss’in

saçları ve elbiseleri artık yüksek mevkiden bir hanımefendiye

uygun olacak şekilde süslü olacak, diye mantık yürüttü. Butt -

- 228 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

le Alyss’i son gördüğünde, kızın üstünde basit ama zarif bir haberci

cübbesi vardı ve saçlarını da açmıştı. Ancak Alyss, dikkatleri

kolayca üstünde toplayan bir kadındı ve yeterli za mana sahip olması

halinde, Buttle’ın kızın kuş beyinli Leydi Gwendolyn değil, bir

Dışişleri Habercisi olduğunu anlaması işten bile değildi.

Will’i hatırlayıp hatırlamayacağı ise tartışılırdı. Onu parlak,

cafcaflı çalgıcı kıyafetleri içinde bulmayı beklemiyordu kuş kusuz.

Will’in bir Orman Muhafızı olduğunu biliyordu ve çocuğu mat,

sade Orman Muhafızı giysileri içinde görmeyi bekleyecekti.

Halt’un Will’e öğreüniş olduğu gibi, insanın gözleri görmeyi

istedikleri şeyleri arardı. Hem onlar dövüşürken, etraf karanlık

sayılırdı. Ancak Alyss’i hatırlarsa, şatodaki diğer ya bancıyla

aralarındaki bağlantıyı kurması an meselesi olacaktı.

Will’in atacağı ilk adım netleşmişti artık. Alyss’i derhal

uyarmak zorundaydı. Bu soruna bir çözüm buluncaya kadar

ortalarda pek gözükmemesi gerekiyordu. Hisar kapısına doğ ru

hareketlendi ancak bir an durakladı. Buttle içeri girmişti ve Will

adamın nerede olduğunu bilmiyordu. Doğrudan ana salona girmiş

ya da dışarı çıkmak üzere olabilirdi. Will, hisara girmenin başka bir

yolunu arayarak etrafına bakındı. Hisar mutfağının avlunun arka

tarafına açıldığını biliyordu. O yöne gitmeye karar verdi.

Daha hareket bile edememişti ki, omzuna ağır bir elin indiğini

hissetti. Arkasını döndüğünde kendini başçavuşun katı suratına

bakarken buldu. Hemen yanlarındaki iki asker elleri silahlarında

bekliyordu. Akşamki samimi ortamdan eser yoktu artık. Askerlerin

üçü de işbaşmdaydı.

- 229 ~

JOHN FLANAGAN

“Bir saniye, çalgıcı,” dedi başçavuş. “Lord Orman seninle

görüşmek istiyor.”

Will, durumu akimda ölçüp biçti. Başçavuş, tecrübeli bir savaşçı

olmasına karşın yaşlı ve ağır hareket eden bir adamdı. Diğer ikisi

ise yalnızca birer askerdi; silah becerileri büyük ihtimalle pek fazla

değildi. Daha silahlarını bile çekmeden ikisinin de hakkından

gelebileceğine emindi. Ancak diğer asker alarm verecekti. Otuz

metre kadar ilerideki nöbetçi kulübesi ile asma köprü de üç ya da

dört silahlı asker tarafından korunuyordu. Dövüş yolunu seçmesi

halinde şatodan çıkması imkânsızdı. Yapabileceği tek şey, zaman

kazanmaktı. Bu karara varması yarım saniyesini almıştı.

“Pekâlâ, başçavuş,” dedi gülümseyerek. “İşlerimi bitirdiğimde

yanına uğrarım.”

Ancak omzundaki el gevşememişti.

“Şimdi,” dedi başçavuş sertçe. Bunun üzerine Will, omuz silkti.

“Elbette, şimdi gitmek benim için de uygun,” dedi. “Önden

buyurun.” Askerin önden gitmesini işaret etti ama yaşlı adam

yerinden kımıldamadı. Gözlerine sert bir ifade yerleşmişti.

“Düş önüme çalgıcı,” dedi.

Aldırmaz bir tavır takınmayı başardığını umarak omuz sil ken

Will, avlu boyunca yürümeye başladı. Etrafı askerler tarafından

sarılmıştı; hemen arkasında başçavuş, iki yanında da diğer ikisi

yürüyordu. Kapıya yaklaşırlarken askerlerin ağır çizmelerinin sesi

taşların üstünde yankılanıyordu.

Will, yolda Buttle’a rastlamasınlar diye dua etti içinden.

Kendisine eşlik edildiği bu kadar belli olan bir kişinin dik

- 230 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

kat çekmemesine imkân yoktu ve yakından bakması halinde,

Buttle’ın, üstünde hangi kıyafet olursa olsun onu tanıyacağından

emindi.

Neyse ki, içeri girdiklerinde, eski tutsağı ortalarda yoktu.

Başçavuş sert, yassı bir nesneyle Will’i dürttü. Çocuk, adamın

kemerinde taşıdığı ağır gürzünü çekmiş olduğunu fark etti ve

Orman’m dairesine doğru uzanan merdivenlere yöneldiler.

Merdivenler, âdet olduğu üzere sağa doğru kıvrılıyordu.

Merdivenin tepesindeki askerin yalnızca sağ kolunu ve böğrünü

açıkta bırakacak şekilde yapılmıştı. Böylece yukarı çıkan

saldırganlar kılıçlarıyla hamle yaptıklarında, tamamen savunmasız

kalıyorlardı. Will, yukarı tırmandıkları sırada arkasındaki

başçavuşun nefes nefese kaldığını ve iki yanındaki askerlerin de dar

merdivende arkasına geçmek zorunda kaldıklarını görebiliyordu.

Kaçıp kolayca ellerinden kurtulabileceğini geçirdi akimdan. İyi de

bir şey değişmemişti ki, nereye gidecekti? Bir kez daha, eline daha

iyi bir fırsatın geçeceği anı beklemeye karar verdi. Bir kez firar

ettikten sonra, masum numarası yapmanın işe yaramayacağının

farkındaydı. Başarı şansının daha yüksek olduğu bir anı

bekleyecekti. Orman’m şatosunun kalbinde, arkasında silahlı

adamlarla çaresizce yürürken, şansının pek de fazla olduğu

söylenemezdi.

Sonunda Orman’ın dördüncü kattaki dairesine varmışlardı. Will,

giriş kapısının önünde duraksadı ama ağır gürz, bir kez daha sırtına

dayanmıştı.

“İçeri gir,” diye emretti başçavuş, sert sert. İtaat etmekten başka

çaresi bulunmayan Will, ona söyleneni yaptı.

Kapıyı çalmadan içeri girince, girişteki masasında otur -

~ 231 -

JOHN FLANAGAN

makta olan Xander başım kaldırdı. Çalgıcıya silahlı üç askerin eşlik

etmesi adamı şaşırttıysa da renk vermemişti. Elini kaldı rıp

durmalarını işaret etti ve kâğıtlarla kaplı masasından usulca kalkıp

çalışma odasının kapısını açtı.

Will, adamın “Askerler Barton’u getirdiler, lordum,” diyen

yumuşak sesini duydu. Odanın içinden belli belirsiz bir mırıltı

yükseldi ve hızla selam veren Xander, girişe dönerek kapıları

açarken, başçavuş ile Will’e içeri girmelerini işaret etti.

Ağır gürz, bir kez daha Will’in sırtına dayandı. Başçavuşun bunu

alışkanlık haline getirmesi, Will’in canını sıkmaya başlamıştı.

İçinden adamın elindeki silahı kapıp dürtükleme oyununa bizzat

katılmak geliyordu ama kendini tuttu. Açıkçası Will, Orman’ın ona

ne söyleyeceğini merak ediyordu ve daha fazla asker gelmedikçe,

istediği zaman kaçabileceğine emindi.

Orman, masasının ardındaydı. Will, büyü kitaplarının hâlâ

dosyaların arasında durduklarını ve içlerinden birinin deri bir

arkalıkla işaretli sayfasının açık olduğunu fark etti. Sırtında her

zamanki koyu renkli cübbesi bulunan Orman, geniş ahşap koltukta

kamburlaşmış gibi oturuyordu. Xander’a çıkmasını işaret ederken,

acı çekiyordu sanki. Konuşmaya başladığında, boğazından çıkan ses

de Will’in izlenimini doğruluyordu. Kesik kesik ve zorlukla nefes

alıyor, kelimeler boğazından zar zor çıkıyor gibiydi.

“İyi iş çıkardınız, başçavuş. Direnç gösterdi mi?”

“Hayır efendim. Usluca dediğimizi yaptı,” dedi asker. Orman,

usulca başını salladı.

“Güzel. Güzel,” diye mırıldandı kendi kendine. Nefes nefe

- 232 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

se kalmca bir sessizlik oldu ve tek elinin parmaklarını, kovar - casma

başçavuşa doğru salladı.

“Pekâlâ, başçavuş. Gidebilirsiniz. Dışarıda bekleyin lütfen.”

Yaşlı asker duraksayarak, “Emin misiniz lordum?” diye sordu.

“Tutuklu kaçmayı deneye...” Cümlesini yarıda kesti. Will’in ne

yapabileceğinden emin değildi. Hatta çocuğun tutuklu olduğundan

bile emin değildi. Yanma iki adam alıp çalgıcıyı derhal yukarı

getirmesi emredilmişti ve çalgıcının bir kabahat işlediğini

varsaymıştı. Şimdi Orman çıkmasını isteyince, bunun normal bir

görüşme olup olmadığını merak etmiş ve yol boyunca çocuğu

gürzüyle dürttüğü aklına gelince, biraz endişelenmişti.

“Eminim. Çıkın.” Orman’ın sesi hafif bir fısıltı halinde çı-

kıyordu ama o haliyle bile sıkıntı çektiği anlaşılıyordu. Kesinlikle

acı çekiyor, diye düşündü Will. Arkasındaki askerin hazır ola

geçtiğini ve kapıya doğru ilerleyen çizmelerinden çıkan sesleri

duydu. Durumdan hâlâ emin olamayan başçavuş, kapıda bir an

durdu.

“Ben dışarıda bekliyorum lordum,” dedi, “...adamlarımla

birlikte.”

“Tamam. Tamam. Nasıl istersen öyle yap,” dedi Orman.

Başçavuş çıktığında, kapı da arkasından kapandı. Sol tarafına

ağırlık veren Orman, hantal hareketlerle ayağa kalktı. Will adamın

sol kolunun, sanki kaburgası kırılmış gibi böğrüne yapışık

durduğunu görebiliyordu. Orman, masanın etrafından dolanıp

Will’in karşısına geçince, çocuk ister istemez bir adım gerile di.

Şatonun lordu, o kısacık mesafeyi kat etmek inanılmaz bir çaba

harcamasını gerektirmiş gibi, kesik kesik nefes alıyordu.

- 233 ~

JOHN FLANAGAN

Will, adama yaklaşarak, “Lord Orman, iyi misiniz?” dedi ama

Orman elini kaldırıp sözünü kesti.

“Hayır. Gördüğün gibi değilim ama bu konuda yapabileceğin

pek bir şey yok.”

“Yaralı mısınız?” diye sordu Will. “Doktorunuzu çağırmamı

ister misiniz?” Ancak Orman başını iki yana sallıyordu; adamın

dudaklarına acı bir tebessüm yayıldı.

“Bu şatodaki şifacılann bana bir faydası olacağından şüp -

heliyim,” dedi. “Hayır. Benim farklı bir yardıma ihtiyacım var.”

Konuşmaya ara verip, gözlerini çocuğunkilere dikti. “Bir Orman

Muhafızı’nın yardımına...”

dada birkaç saniyelik bir sessizlik yaşandı. Will’in dili

O tutulmuştu. Bu, Orman’dan duymayı beklediği son şey-

di. Kendini topladı, tepki vermekte geç kaldığının farkındaydı

ama kimliğini sonuna kadar gizlemeye de kararlıydı.

“Orman Muhafızı mı dediniz, Lord Orman?” dedi. “Benim

Orman Muhafızlığıyla bir ilgim olduğunu da nereden çıkardınız?

Ben yalnızca basit bir çalgıcıyım.” Mütevazı bir şekilde

gülümsemeye çalışarak devam etti. “Sizin de birkaç kez dikkat

çektiğiniz üzere, başarısız bir çalgıcı.”

Aldırmaz bir hareket yapan Orman, acıyla masasının önündeki

düz arkalıklı sandalyelerden birine çöktü.

“Benimle kelime oyunu oynama. Gücüm yerinde değil. Dinle,

acilen yardıma ihtiyacım var. Tıpkı babama yaptıkları gibi sonunda

beni de ele geçirdiler. Gördüğün gibi berbat durumdayım ve kısa bir

süre içinde komaya gireceğim. O zaman onları kimse durduramaz.”

“Onlar mı?” diye sordu Will. “Kimden söz ediyorsunuz?” Orman

yeniden inledi; acı dalgası vücuduna yayılırken iki

- 235 ~

JOHN FLANAGAN

büklüm bir halde böğrünü ve karnını tutuyordu. Will, adamın

yüzünde beliren ter damlacıklarını seçebiliyordu; berbat bir

durumda olduğu ortadaydı.

“Keren!” diye konuştu Orman, soluk soluğa. “Ya sen kim

sanıyordun? Babamın hastalığının arkasında da o var. Şatoyu ele

geçirmeye çalışıyor!”

“Keren mi?” diye tekrar etti Will, “ama...” Duraksadı. Vücudunu

saran acı dalgası hafifleyince, gücünü biraz olsun geri kazanan

Orman, öfkeyle devam etti.

“Tabii ya. Herkes gibi seni de fethetti, değil mi? Eminim babamı

ortadan kaldırmaya yönelik komplonun arkasında benim olduğumu

sanıyorsundur.” Başını kaldırıp Will’e bir göz attı. Genç adamın

bakışları, gerçekten de öyle düşündüğünü gösteriyordu. Orman,

boyun eğen bir tavırla başını salladı. “Çoğunluk öyle sanıyor.

Karşında sevilmeyen biri olunca inanması daha kolay, değil mi?”

Will’in buna verebilecek hiçbir yanıtı yoktu. Şimdi düşününce,

duruma tam da adamın söz ettiği şekilde tepki vennişti. Orman’dan

hiç hoşlanmamıştı ve bu hisleri onu, Macindaw’un geçici Lordu’na

güvenmemesi gerektiği sonucuna itmişti. Buna karşılık, Sör

Keren’in dost canlısı, rahat doğası, adamı olası bir müttefik gibi

görmesine yol açmıştı. Ancak yine de, henüz Orman’ı dinlemişti

yalnızca. Soluk benizli asilzade, devam etti.

“Bak, birçok şey olabilirsin ama gerçek bir çalgıcı olduğundan

şüpheliyim.” Will’in itirazını durdurmak üzere elini kaldırdı.

“Yaptığın müzik benim tarzım olmasa da, yetenekli olduğunu

düşünüyorum. Ancak geçen gün seni sorguya çektiğimde kendini

ele verdin.”

- 236 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Kendimi ele mi verdim?” Will’in aklı, Alyss’in gelişinden

hemen önce Orman ile yaptıkları görüşmeye gitti.

“Mandolanı sormuştum, hatırladın mı? Bir Gilperon olup

olmadığını sormuştum.”

“Evet,” dedi Will usulca. Konunun nereye varacağını merak

ediyordu. Orman soruyu sorduğunda şaşırmış, usta zanaatkâr

Gilperon’un adını daha önce duymamış olduğu gerçeğini örtbas

etmeye çalışmıştı. “Yalnızca bir an için adını hatırlayama dım, Lord

Orman,” dedi. “Arz ettiğim üzere, basit bir taşra müzisyeninin asla

gerçek bir Gilperon’a yetecek kadar parası olmayacağı için ismi

hatırlayamamışım.”

“Gilperon diye biri yok. Onun adı Gilet,” dedi Orman, buz gibi bir

sesle. “Gerçek bir çalgıcının bunu bilmesi gerekirdi.” Will, öfkeyle

gözlerini kapadı. Çok eski bir numara olmasına rağmen, Orman’ın

tuzağı işe yaramıştı. Artık bir çıkış yolu göremiyordu.

Orman devam etti. “Ben de gidip senin atını kontrol ettim;

Orman Muhafızları’nın kullandığı midillilere çok benziyor. Ayrıca

iyi bir eğitim almış gibi duruyor. Kıyafetlerin bile kimliğini belli

ediyor.” Will’in üzerindeki süslü siyah beyaz pelerini işaret etti.

“Orman Muhafızları’nm giydiği kamuflajlı pelerinleri andırıyor.

Renkleri farklı elbette ama siyah ve beyaz, bizimki gibi karlı bir

arazi için çok uygun renkler. İhtiyaç duyman halinde saniyeler

içinde araziye karışabildiğini hayal ediyorum.”

“Büyüleyici bir teori, lordum,” dedi Will. “Maalesef tüm bunlar

rastlantıdan ibaret.” Orman’ın gözlerinde beliren öfke pırıltısını

fark etti. Şatonun lordu yanıt verdi.

- 237 -

JOHN FLANAGAN

“Zamanımı harcama. Fazla vaktim kalmadı zaten. Tıpkı babama

yaptıkları gibi beni de zehirlemeyi başardılar. Ağrılar giderek

artıyor; birkaç saat içinde bilincimi kaybedeceğim. Ondan sonra da

her şey onların ellerine geçecek. Beni buradan çıkarmalısın.”

“Buradan çıkmak mı istiyorsunuz?” dedi Will şaşkınlığını belli

eden bir sesle. Adamdan en son beklediği şeydi bu.

“Çıkmam gerekiyor, görmüyor musun?” dedi Orman çaresizce.

“Son birkaç haftadır onlarla mücadele etmeye çalıştım ama yavaş

yavaş şatoya sızdılar. Keren kendi adamlarını kiralayıp bana sadık

kalan askerlerden teker teker kurtuluyor. Benim güvenebileceğim

bir düzine adamım bile yokken, onun şimdiden en az yirmi sadık

adamı vardır.”

Bir diğer ıstırap dalgasıyla sarsılan Orman, acıyla inleyerek iki

büklüm oldu. Bir süre konuşamadıktan sonra, aynı zayıf sesle

devam etti.

“Keren şatoyu ele geçirmek istiyor. Gayrimeşru bir çocuk

olduğu için bunu yasal yollardan yapmasına imkân yok. Bir süredir

îskoti savaş beylerinden biriyle anlaştığından ve topraklarımı

adama peşkeş çekeceğinden şüpheleniyordum. Şato onda kaldığı

sürece tabii. Eğer haklıysam, bahar geldiğinde İskotiler geçitlerden

saldırıya geçerek tüm bölgeyi işgal edecekler. İkmal hatlarını tehdit

eden

Macindaw

tehlikesi ortadan kalkınca da Norgate’i

kuşatacaklar ve bahardan önce tüm baronluk düşmüş olacak.

İstediğin şey bu mu?” diye sertçe ekledi. Will’in duraksadığını

görebiliyordu. Devam etti.

“Eline geçirmesi halinde, Keren babamı da beni de öldürüp

kontrolü ele geçirmekten çekinmeyecektir. Eh, bunu kendisi

- 238 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

yapmayacaktır tabii. Öyle bir suçtan yakasını kurtarabilecek kadar

güçlü değil henüz. Şu eski büyücü efsanesini kullanma sının nedeni

de bu. Babamı zehirledi. Bilincini kaybetmesine neden oldu ve

şimdi aynı şeyi bana da yapmak istiyor. İkimizin de şu sözde

büyücünün laneti yüzünden ölmemiz halinde kontrolü ele alabilecek

ve karşısında kimse duramayacak. Hayatta kalan tek akraba o

olacak.”

“Ancak buradan uzaklaşmam halinde, Macindaw’un Lordu

olduğunu iddia edemez. Ben hayatta olduğum sürece köşeye

sıkışacak ve babamı öldürmesinin de bir faydası olmayacak. Tam

tersine, muhtemelen onu rehine olarak hayatta tutmak is teyecektir.

İskotiler gelinceye kadar, Keren’in kartlarını dikkatli bir şekilde

oynaması gerekiyor. Niyetini belli ederse, halk ona karşı

ayaklanacaktır. Ancak Macindaw Lordluğu’nu bir kez eline

geçirmeye görsün, o zaman işler değişecektir. Ardından, İskotiler

ona destek olmak için geldiğinde, iş işten geçmiş olacak.”

“Sizi nasıl zehirledi?” diye sordu Will. Orman, omuz silkti.

“Yaşamak için bir şeyler yiyip içmem gerekiyor. Kim bilir?

Yemeklerimin ayrı hazırlanmasına özen göstermiştim ama

hizmetkârlarımı da ele geçirmiş olabilirler. Ya da lanet olası

zehirlerini içme suyuma katmışlardır.” Çalışma masasının üstündeki

Kara Sanatlar kitaplarını işaret etti. “İşin buraya vara cağını günler

öncesinden sezmiştim. Gördüğün gibi işi ağırdan almayı tercih

ediyorlar. İşime yarayacak bir şey, bir panzehir bulurum diye şu

lanet olası kitapları taradım durdum ama henüz bir şey bulamadım.”

- 239 -

JOHN FLANAGAN

Will, Orman’in işaret ettiği kitaplara bir göz attı. “Anlıyorum,”

dedi. “Ben de sanmıştım ki...” Cümlesini tamamlamadı. Orman, acı

acı güldü.

“Benim bir büyücü olduğumu mu? Babamın hastalığının

arkasında parmağım olduğunu mu?” dedi. Will, başıyla onayladı.

İnkâr etmenin bir anlamı yoktu.

“Mantıklı gelmişti,” dedi.

Orman, bitkinlikle başını salladı. “Dediğim gibi, karşındaki

sevilmeyen bir kişiyse, hakkında kötü düşüncelere kapılman çok

daha kolay oluyor.” Acıyla hareket ederek sandalyeden kalktı.

“Artık en büyük umudum, senin bir Orman Muhafızı olmanda

yatıyor, zira bu şatodan kaçmak için yardıma ihtiyacım var ve basit

bir çalgıcının bu yardımı sağlayabileceğinden şüpheliyim.” Bir an

durduktan sonra ekledi: “Sanırım Leydi Gwendolyn de aslında bir

asilzade falan değil?”

“Nasıl anladınız ki...” diye başladı Will. Birden ağzından çok

fazla şey kaçırdığını fark ederek sustu. Orman’ın yüzüne bir

tebessüm yayıldı.

“Sırf etrafınca sevilmiyor diye karşındakinin kafasız olduğunu

düşünme,” dedi. “Siz ikiniz, buraya neredeyse arka arkaya geldiniz

ve Leydi Gwendolyn seni gelir gelmez dairesine çağırdı. Aman ne

tesadüf. Üstüne üstlük günün aynı zamanlarında ata biniyorsunuz.

Aptal değilim ben.”

Son birkaç dakika içinde olaylar öylesine hızlı gelişmişti ki,

ortalarda gözükmemesi için Alyss’i uyarmak, Will’in aklından çıkıp

gitmişti. Durumu Orman’ın takdirine bırakma kararı alarak adama

John Buttle’ın sürpriz ortaya çıkışından söz etti. Şatonun efendisi,

düşünceli bir ifade takındı.

~ 240 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Bu durum sorun yaratacaktır,” dedi. “Buttle, Keren’in

adamlarından biri; yeni kiraladıklarından tabii. Keren top-

raklarımıza süzülen bütün sahipsiz hırsız ve katilleri topluyor

sanırım. Onları mıknatıs gibi kendine çekiyor. Bir yandan da bana

sadık olabilecek askerleri devre dışı bırakıyor. Mesajını Xander’la

göndertirim. Buttle denen şu adam seni görmese iyi olur. Haydi,

hep birlikte buradan nasıl kaçabileceğimizi bir düşünelim.”

Uzanıp masasının üstündeki küçük bir gümüş zili çaldı. Bir anlık

beklemenin ardından kapı açıldı ve Xander içeri girdi. Will adamın

Alyss’e vermesi için bir not karalarken, Orman da adama hızla

talimatlarını verdi. Endişeli gözüken sekreter, kâğıdı katlayıp

yeleğinin üst cebine yerleştirdi ve odadan ayrıldı. Will, aklını

kurcalayan Jbir başka meseleyi dile getirdi.

“Gece Savaşçısı yani Grimsdell Ormanı’ndaki şu hayalet; onun

arkasında da mı Keren var? Bu işten çıkarı nedir?”

“Hey, onu sen de gördün, değil mi?” diye sordu Orman. Al -

dırmaz bir tavır takındı. “Açıkçası, ben de bilmiyorum. Belki de

Malkallam denen şu eski şifacının işidir. Ya da Keren’in. Hatta

belki de işbirliği yapmışlardır. Keren bu hayalet öykülerinden eski

efsaneleri canlandırmak için faydalanıyor da olabilir.”

Bir kez daha acıyla titredi. “Öyle ya da böyle, Malkallam’ın

niyetini öğrenmek zorundayız,” dedi. Will meraklı gözlerini ona

çevirince devam etti.

“Bu hastalıktan nasıl kurtulacağımı bir tek o bilebilir. Sen den

beni ona götürmeni istiyorum.”

- 241 -

4 6/'■'kıldırdınız mı siz?” diye çınladı Will’in tepki dolu sesi.

Vç^“Malkallam’ın size yardım edeceğini de nereden çıkardınız?

Adam bütün ailenizin can düşmanı!”

Ancak Orman, harcadığı çabanın gücünü tükettiğini belli ederek,

başını iki yana salladı.

“Peri masallarına inanırsan öyle,” dedi. “Tüm bunların arkasında

Malkallam’ın olduğunu hiç sanmıyorum. Onun bir büyücü olduğuna

inanmıyorum. Yıllarca şifacı olarak çalıştı -bir aktardı- ve işinde

çok da iyiydi. Ancak sonra ters giden bir şeyler oldu ve ortalıktan

kayboluverdi. İnsanlar onun ormana girdiğini, etrafının karanlık

güçler ve hayaletlerle dolduğunu konuşmaya başladılar.”

“Ters giden neydi?” diye sordu Will ve Orman omuz silkti.

Bunu yaptığına pişman olmuştu; yanıt vermeden önce acıyla inledi.

“Kim bilir? Belki de bir yerden sonra insanlar onun yete-

neklerini büyücülükle karıştırmaya başlamıştır. Daha önce de

olmuştur bu, bilirsin. Birileri sıradışı bir yetenek geliştirir ve

- 242 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

aradan fazla zaman geçmeden halk, bunu büyücülük olduğuna

inanmaya başlar.” Nefes almak için konuşmaya ara verdi ve anlamlı

gözlerle Will’i süzmeye başladı. “Bir Orman Muhafızı olarak bunu

anlıyor olman gerek.”

Will’in bunu kabul etmekten başka çaresi kalmamıştı. Orman’ın

anlattıkları, insanların Orman Muhafızları’na dair düşünceleriyle

birebir örtüşüyordu. Hem Alyss ile ikisi, Malkallam’m sözde

büyülerinin karmaşık mekanik hilelerden oluştuğunu ortaya

çıkarmışlardı. Ancak yine de...

“Bu riske girmeyi göze alabilir misiniz?” diye sordu. “Ne de

olsa çok fazla varsayımda bulunuyorsunuz.”

Orman, hafifçe gülümsedi. Yüzünden hayatından çok da

memnun olmadığı anlaşılıyordu.

“Soru şu ki, riske girmemeyi göze alabilir miyim? Malkallam,

yüzlerce kilometrekarelik bir alanda bu zehri tanımlayıp bir

panzehir hazırlayabilecek yeteneğe sahip olan tek kişi. Yardımı

olmazsa komaya girip bir süre sonra öleceğim.”

Bu sözleri aklında tartan Will’in kaşları, düşünceli bir ifadeyle

çatıldı. Şatonun lordu haklı, diye geçirdi akimdan. Malkallam,

denize düştüklerinde sarılacakları son yılandı. Orma n’ın

tutunabileceği başka bir dalı yoktu.

O sırada kapı açıldı ve Xander içeri girdi. Sekreter çalışma

odasına adımını attığı an, adamın kötü haber getirdiğini anlamıştı

Will.

“Lordum, hanımefendiye ulaşamadım. Keren’in adamları her

yerdeler,” dedi Xander.

Bir diğer nöbete yakalanan Orman, küfretti. Will, öne atılarak

efendisine doğru hareketlenen Xander’in yolunu kesti. Midesinin

kasılmaya başladığını hissedebiliyordu.

- 243 -

JOHN FLANAGAN

“Yani seni engellediler mi?” dedi ve suçlayıcı bir ifadeyle

devam etti, “ona ulaşmayı denemedin bile, öyle değil mi?”

Ufak tefek sekreter, gözünü bile kırpmadan Will’in bakışlarına

karşılık verdi.

“Evet, adamları görünce denemedim, çünkü içeri girdiğimi

göreceklerinin farkmdaydım. Ayrıca Leydi Gwendolyn’i zan

altında bırakmak istemedim,” dedi.

Will uzanıp yeleğinden yakaladığı kısa boylu adamı kendi ne

doğru çekti.

“Seni korkak!” diye bağırdı. “’Zan altında bırakmayla neyi

kastediyorsun?”

Xander, hiçbir korku emaresi göstermeksizin çocuğun gözlerine

baktı. Will’in elinden kurtulmak için hiçbir çaba sarf etmemişti.

“Bir düşünsene, Orman Muhafızı. Koştura koştura Leydi

Gwendolyn’e bir mesaj götürüyorum. Ardından, bir saat içinde

üçümüz şatodan kaçıyoruz. Sence Keren ipuçlarını bir araya getirip

kızın senin tarafında olduğunu anlayamayacak mıdır?”

Will, adamı yavaşça bıraktı. Geri çekilen sekreter, uzanıp

buruşan yakalığını düzeltti. Adam haklı, diye düşündü Will. O an

kalkışacakları her türlü uyarı denemesi, Alyss’i tehlikeye sokacakt ı.

Ama ya Buttle’a rastlarsa ve Buttle kızı tanırsa... Bir şekilde

Alyss’e haber vermesi gerekiyordu.

“Ona ulaşmam gerek,” dedi.

Orman, bitkin bir halde başını sallayarak, “Bunun için artık çok

geç,” dedi. “Xander haklıysa ve adamları dört yanı sardıy- sa,

Keren harekete geçmek üzere demektir. Buradan çıkmak için

yalnızca birkaç dakikamız var.”

- 244 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Will, kabarıp taşan öfkesine engel olamadı. “Tek düşünebil diğin

şey bu mu?” diye sordu. “Kendi tatlı canın? Cehenneme kadar

yolun var be! Bana ihtiyaçları olan dostlarıma arkamı dönmem

ben.”

Orman, bir şey söylemedi ama öne çıkan Xander’m onu

kolundan yakalaması, Will’i şaşırtmıştı.

“Lord Orman haklı,” dedi Xander usulca. “Fırsat varken onu

buradan hemen çıkarmalısın. Şatoda yakalanmanız halinde,

Keren’in seni, arkadaşını ve Lord Onnan’ı öldürmesini hiçbir şey

engelleyemez. Anlamıyor musun?”

Will, duraksadı. İçten içe görevinin öncelikli olduğunun ve

Xander’m sözlerinde doğruluk payı bulunduğunun farkındaydı.

Öncelikli olarak yapması gereken şey, artık düşmanı olma dığını

kavradığı Orman’ı güvenli bir yere götürmekti. Ancak bunu

yaparsa, Alyss’i ölüme terk etmiş olacaktı belki de.

“Zamanını boşa harcıyorsun,” dedi Orman usulca. “Arkadaşın

yakalanmış olabilir de olmayabilir de. Ancak bizi burada

yakalamaları halinde, Keren’in kızı hayatta tutması için hiçbir

neden kalmamış olacak. Özellikle de onun bir Haberci olduğunu

öğrendiğinde. Öte yandan beni ele geçiremezse şatoya el

koyamayacak ve kendini koruması gerekecek. Eğer istersen,

sonradan Gwendolyn’e karşı beni takas etmeyi bile önerebilirsin.

Bu, onun kıza iyi davranmasını sağlayacaktır.” Will’in dü-

şünmesine izin vermek için sustu. “Sanırım Gwendolyn kızın

gerçek adı değil, ha?”

“Adı Alyss,” dedi dikkati dağılan Will. Orman’ın söyledikleri,

kulağa mantıklı geliyordu. Yakalanmaları halinde Keren’in onları

hayatta tutmak için hiçbir nedeni kalmayacaktı. Ancak

- 245 -

JOHN FLANAGAN

Orman’la ikisi kaçabilirlerse, Orman’ı pazarlık kozu olarak

kullanabilirdi. Aklından bunlar geçerken, adamı gerçekten de Alyss

ile takas edip etmeyeceğini merak etti. İşin o raddeye gelmesi

hainde etmeye karar verdi.

“Pekâlâ,” dedi aniden. “Kaçıyoruz.” Durup düşüncelerini

topladıktan sonra süratle emirler yağdırmaya başladı.

“Eşyalarınızı toplayın,” dedi Orman’a. “Yanımızda çok az şey

taşıyabiliriz, o nedenle yalnızca ihtiyacınız olan eşyaları alın. Sıcak

kıyafetler, kalın bir pelerin ve çizmelerinizi giyin. Arazide

uyuyacağımızı sanıyorum. Ahıra gider, bizim için iki binek

ayarlarım.” Durup sekretere bir göz attı ve sözlerini düzeltti. “Üç

binek. Xander, Lord Orman’ı fazla dikkat çekmeden hisarın doğu

girişine götürebilir misin?”

Avluya açılan doğu girişi, ahırın hemen karşısına denk dü-

şüyordu. Ufak tefek sekreter, başıyla onayladı.

“Güzel. On dakika içinde orada olun. Atlan ahırda hazır tutacak

ve sizi kapıda gördüğüm an yanınıza geleceğim.”

“Sonra ne olacak?” diye sordu Orman.

“Sonra atlarımızı şimşek gibi cümle kapısına süreceğiz,” dedi

Will. Çektiği acıya rağmen Orman’ın yüzü alaylı bir tebessümle

çarpılmıştı.

“Pek de zekâ gerektiren bir kaçış planı sayılmaz, öyle değil mi?”

dedi. Will, omuz silkti.

“İsterseniz yerin altından gizli bir tünel kazalım ya da kıyafet

değiştirelim, ne dersiniz? Yalnız o durumda tahtalıköyü boylarız.

En iyisi süratle hareket edip düşmanımızı şaşırtmak. Nöbetçilerden

bazılarının sizden yana olduğunu tahmin ediyorum?”

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Orman, başıyla onayladı. “Bazıları bana sadıktır ama sayıları

çok değil.”

“Pekâlâ,” diyen Will, Xander’a bir göz attı. “Onu buradan çıkar

artık. Arka merdivenleri kullanın. Keren ile adamlarının harekete

geçmeleri halinde, burada kapana kısılmanızı istemiyorum. Sizi

bulamamaları, bize bir parça zaman kazandıracaktır. Belki de

foyalarının açığa çıktığını fark etmezler. On dakika,” diye tekrar

etti.

Orman ve Xander, başlarıyla onayladılar. Will, hızla uzandığı

kapıyı hafifçe açarak dışarıyı kolaçan etti. Dış salon bomboştu.

Xander’ın başçavuş ile adamlarını gönderdiği belli oluyordu. Hızla

dış kapıya ulaşan Will, kimse var mı diye kontrol ettikten sonra

dışarı süzülüverdi. Koridorda in cin top oynuyordu. Diğer uçta iki

nöbetçi vardı ama ilgisiz bakışlar atmak dışında, genç Orman

Muhafızı’nı umursamamışlardı. Soğukkanlılıkla yürümek için

kendini zorlayan Will, merdivenlere vardı ve aşağı inmeye başladı.

Son derece gergin bir ruh haliyle ana salonu geçip avlu ya çıktı.

Tüm benliğiyle koşmaya başlamak, bir an önce ahıra varmak

istiyordu. Ancak bir kez daha her şey yolundaymış gibi yürümeye,

dikkat çekmemeye zorladı kendini; arada bir durup alarm verilip

verilmediğini kontrol ediyordu.

Loş ahır binasına girdiğinde o kayıtsız tavrı birdenbire ortadan

kayboldu. Eyer ile ağızlığı kaptığı gibi Çekici’nin bölmesine

koşturdu. Onun geldiğini gören Çekici ile köpek, çoktan alarma

geçmişlerdi bile. Will’in eyerini vurup hızla kayışlarını bağladığı

Çekici, kımıldamadan duruyordu. Olağandışı bir şeylerin olup

bittiğini kavrayan köpek de harekete geçmişti.

- 247 -

JOHN FLANAGAN

Çekici hazır olduğunda, eyer çantasına uzanan Will, yayının

parçalarını sökerek monte etmeye başladı. Hemen yan tarafta asılı

bulunan ok kılıfını eyer topuzundan geçirdikten sonra hayvanı

bölmesinden çıkardı.

Hızla yan taraftaki bölmeleri kontrol ederek kendine iki at daha

buldu. Yanında getirdiği yük beygiri güçlü bir hayvandı ama takip

edilmeleri halinde geride kalacağı kesindi. Hazır durumda bekleyen

savaş atlarını pas geçti. Ne Orman ne de Xander’in o koca

hayvanlan idare edebileceğini sanıyordu. Önceden dikkatini çeken

doru bir kısrağı yanma çekti ve hayvanı eyerleyip gemledi. Söz

dinleyen sessiz hayvan, yeterince hızlı gibi duruyordu. Onu da

Çekici’nin yanma bağlayarak üçüncü bir binek aramak üzere

bölmelerin arasında dolanmaya başladı.

Ahırın en ucunda uslu, gri bir at buldu. Hayvanı eyerledikten

sonra kısrakla birlikte kayışlarını son bir kez kontrol etti. Orman ile

Xander’m atlara binerken kayıp düşmelerini istemiyordu.

Hazırladığı bineklerle birlikte ahırın girişine gelerek kapılardan

birini açtı ve dar aralıktan hisara bir göz attı. Doğu kapısında ufak

bir hareketlenme görmüştü. Bunun, yarı açık kapının hemen içinde,

gölgelerde saklanan Xander olduğunu anladı. Adamın arkasında

karanlık bir şekil seçiliyordu. Onun Onnan olmasını umdu; zira

Keren’in adamlarından biri de olabilirdi. Kayıtsızca omuz silkti.

Bunu öğrenmenin tek yolu vardı.

“Tamam,” diye mırıldandı. Kulaklarını dikmiş, komutunu

bekleyen köpeğe dönerek, “Arkamdan gel,” dedi. “Sessizce.” Emir

kelimesini, hayvana öğretmiş olduğu el işaretiyle destekledi. Ondan

ne beklendiğini anlayan hayvan, yere oturarak harekete hazır,

beklemeye başladı.

- 248 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Will, diğer iki atı ucuna bağladığı ipi Çekici’nin eyerine bağladı.

Bir kez daha süratle kapıya yönelerek kapalı olan ka nadı açtı. Sonra

dönüp, seri bir hareketle Çekici’nin sırtına atlayarak midilliyi

mahmuzladı.

Kısrak ve diğer hayvan kımıldamayınca, aralarındaki ip hafifçe

gerilmişti. Ancak ikisi de harekete geçti ve toynakları taş ların

üstünde tıkırdayarak Çekici’nin arkasında ilerlemeye başladılar.

Siyahlı beyazlı bir gölgeyi andıran köpek, Çekici’nin yanına

geçivermiş, kamı yere değercesine koşturuyordu.

Xander, hisar kapısına açılan son üç basamağı inmesi için

Orman’a yardım ediyordu. Sekreterinin omzuna attığı kolun dan

destek alan şatonun lordu, hiç de iyi görünmüyordu. Will ipi çekip

atları durdurmaya çalışırken, bir karmaşa yaşandı. Efendisinin

aklindakini kavrayan Çekici, arkasındaki atların durması için güçlü

bacaklarını adeta yere saplamıştı. Savrulup durma faslı bittikten

sonra kısrağın dizginlerini yakalayan Xander, Orman sırtına

tırmanmaya çalışırken hayvanı sıkıca tuttu. Will adamın kesik kesik

soluduğunu duyabiliyordu. Kulağına çalınan diğer sesin adresi ise

mazgallı siperlerdi. Avluda yaşanan ani karışıklık, nöbetçilerin

dikkatini çekmişti. Will, eyer topuzunda asılı duran kılıftan çektiği

oku, kirişin üzerine koydu. Xander’in Orman’a tek başına yardımcı

olması gerekecekti. Karşılaşabilecekleri direnişi kırmak, Will’in

göreviydi.

Aklından bu düşünce geçerken hisar kulesinden boğuk ses ler

geldi ve koşuşturmalar başladı. Efendisini küçük bir yarım daire

içinde tepinerek yaramazlık yapan kısrağın sırtına itelemekle

uğraşan Xander’a bir göz attı. Çekici’yi kısrağın yanına götürerek

tek eliyle yayını aldı ve diğer eliyle uzanıp Orman’ı, kemerinden

yakaladığı gibi - alttan ittiren Xander’in da yardı

- 249 -

JOHN FLANAGAN

mıyla - eyerin üstüne fırlattı. Şatonun lordu acıyla kükredi ama ata

binmeyi başarmıştı sonunda. Xander ise heyecanlanmış olan diğer

atın üzengisine ayaklarını geçirmekle meşguldü.

O sırada arkalarındaki kilitli hisar kapısı çatırdadı ve içe -

ridekiler tarafından ardına dek açıldı. Atının sırtında arkasına

dönen Will, okunu kapının pervazına doğru fırlattı. Korku dolu bir

çığlık duyuldu ve ardından kapı yeniden kapatıldı.

“Gidelim!” diye bağırdı Will. Kaybedecek zamanları yoktu.

Mahmuzlamasıyla birlikte taşların üstünde tıkırdayan midillisi, iple

bağlı olduğu diğer iki hayvanı da peşinden sürüklemeye başladı.

Will, dönüp arkasına bir göz attı. Yarı yarıya atının sırtına

tırmanmış olan Xander, çaresizce hayvanın yelesine tutunuyordu.

Will’in ufak tefek sekreteri düşünecek zamanı yoktu artık. Nöbetçi

kulübesi hemen önlerindeydi ve nöbetçilerden biri kararsızlıkla

asma köprüyü idare eden bocurgata doğru koşuyordu. Adamın

kulağının dibini nişan alarak okunu gönderen Will, askerin

korunmak üzere taşların üstüne kapak- lanışım izledi.

Artık arkadan gelen gürültüler artmıştı. Hemen önlerinde

bulunan siperlerdeki hareketlilik, Will’in dikkatini çekti. Tatar

yayıyla fırlatılan kısa bir ok, Çekici’nin önündeki taşlardan

sekmişti.

Çok da düşünmeden atışını yaptı ve korkuluktaki suretin avluya

devrilip elindeki tatar yayının hemen yanındaki taşlara çarpmasına

neden oldu.

Bir an sonra, atların toynakları asma köprüde tıkırdıyordu.

Heyecanlanan diğer iki atm Çekici’ye ayak uydurmasıyla birlikte,

ipin de bir işlevi kalmamıştı. Cümle kapısındaki devasa

- 250 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

kulenin altında bulunan karanlık tünele girip, bir kez daha açık

havaya çıktılar. Birkaç saniye içinde köprünün sonundaki buz lu

toprağa vardılar. Önleri boştu artık. Will, tatar yaylarından atılan

tek tük okların vızıltılarını duyabiliyordu. Nöbetçileri gafil

avlamışlardı ya da birçoğu Orman’ın adamıydı ve lordla- rmı

vurmayı reddetmişlerdi. Arkasına döndüğünde, Xander’in nihayet

atının sırtına yerleşmiş olduğunu fark etti. Orman’ın hemen

yanındaydı; uzun boylu asilzade, atının sırtına acıyla uzanmasına

rağmen eyer topuzuna sıkı sıkı tutunmuştu.

Askerler, birkaç dakika içinde peşlerine düşeceklerdi kuşku suz.

Will, takipçileri arkalarına takıldığında olmak istediği yeri ç ok iyi

biliyordu. Çekici’nin burnunu Grimsdell Ormanı’na çevirdi ve yay

çizerek arkalarını kollayan köpekle birlikte yollarına devam ettiler.

Will, sert sert gülümsedi. Köpek boş yere endişe ediyordu.

Hayvanlar uslu uslu Çekici’yi takip ediyorlardı ve önlerindeki yol

açıktı.

- 251 -

W ill, Grimsdell Ormanı’nın artık ona tanıdık gelen giri-

şine yaklaştıklarında, dizginleri çekerek durdu. Diğer

iki atın Çekici’nin yanına dizilmelerine izin verip Orman’ın

durumunu inceledi. Şatonun efendisi, yarı kapalı gözlerinde

dalgın bakışlarla atının sırtında savrulup duruyordu. Ağzı kı -

mıldamasına rağmen sesi çıkmadı.

Xander, efendisini endişeyle izliyordu. “Onu tez elden

Malkallam’a ulaştırmalıyız,” dedi. “Bilinci kapanmak üzere.”

Will, başını salladı ve başını takipçilerinin belireceği döne mece

doğru çevirdi. Arkalarından geleceklerine emindi.

“Onu ağaçların iyice içine sok,” dedi. “Ben burada kalıp

takipçilerimize bize fazla yaklaşmamaları gerektiğini göstere-

ceğim.” Son gelişlerinde Alyss ile takip ettikleri dar patikayı işaret

etti. “Şu yol boyunca yüz metre kadar gidip yanınıza gelmemi

bekleyin. Orada görüş alanından uzakta olursunuz.”

Xander, duraksadı. “Ya sen?”

Will, adama gülümsedi. Ufak tefek sekreter, beklenmedik

derecede cesur bir adamdı. Will, kukuletasını başına geçirip

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Çekici’yi çıplak bir meşe ağacının altındaki alacalı gölgelere doğru

sürdü.

“Görüş alanlarında değilim artık,” dedi. Xander yine tereddüt

edince, ortadan çekilmesi için bir el işareti yapmak zorunda kaldı.

“Yola koyulsan iyi olur. Köşeyi dönmeleri an mese lesi.”

Xander, başını sallayıp ona söyleneni yaptı ve Orman’ın atını

arkasından çekerek, Grimsdell Ormam’nın loş gölgelerine doğru

ilerlemeye başladı. On beş metre gittikten sonra, Will’in görüş

alanından çıkmıştı. Tatmin olarak başını sallayan genç Orman

Muhafızı, kımıldamadan beklemeye devam etti. Çekici’nin

yanındaki köpek, yüzükoyun yere uzanmıştı. Hafifçe hırlayıverdi.

“Sessiz ol,” dedi Will. Hayvanın kuyruğu itaatkârlıkla sallandı.

Birkaç saniye içinde kulakları sipsivri dikilen Çekici, toynağıyla

yere bir uyarı vuruşu yaptı. Will henüz hiçbir şey duymamıştı.

Yoldaşlarının keskin duyularına bir kez daha şaşkınlık dolu bir

saygı duydu. Çekici’nin başını okşadı. Efendisinin, uyarısını

duyduğunu anlayan midilli sakinleşti.

Atlıların yoldaki dönemeci geride bırakmaları, bir yarım dakika

daha almıştı. Tamamı silahlı sekiz kişiydiler. Sürünün başını uzun

boylu, tanıdık bir sima çekiyordu.

“Buttle,” diye mırıldandı Will. Köpek, son bir kez belli belirsiz

hırıldadıktan sonra sakinleşti.

Süvariler, Will’in beklediği noktanın yaklaşık iki yüz metre

ilerisinde durmuştu. İçlerinden birinin avcı olduğu anlaşılıyor du.

İzleri incelemek için atının sırtından inmiş, yolu Grimsdell

- 253 ~

JOHN FLANAGAN

Ormanı’ndan ayıran ve takip ettikleri atlara ait izlerin açıkça

görüldüğü karla kaplı açıklığı inceliyordu. Lidere orman yö nünü

işaret ederek yeniden atına bindi.

Buttle adamlarına ilerleme işareti verdi ama hiçbiri yerin den

kımıldamıyordu. Buttle dönüp emri tekrarlayınca yükselen sesler,

Will’in kulağına kadar gelmişti. Kendi kendine gülümsedi. Belli ki

Buttle’ın GrimsdeU’in hayaletlerinden haberi yoktu. Bir an için

fırsatı kaçırdığına hayıflandı. Biraz ilerlemiş olsalardı, açıklığın

ortasına kadar gelmelerini bekleyip ok atmaya başlayabilirdi. Bu

sayede Keren’in sekiz adamını saf dışı bırakabilirdi. Ancak sonra,

bu fikri akimdan çıkardı. Belki de askerlerin bazıları, istemedikleri

halde peşine düşmeye zorlandıkları Orman’a sadık kalan adamlardı.

Öyle değillerse bile, ne kadar tehlikeli olursa olsunlar, sekiz kişiyi

soğukkanlılıkla öldürebileceğinden emin değildi. Halt’un ona

seneler boyu vermiş olduğu, yeteneklerine zirve yaptıran eğitimin

karşılığı bu olmamalıydı.

Gelgelelim Buttle, bambaşka bir meseleydi. Vicdansızlığı ve

kötülük dolu doğası nedeniyle entrikacı taht hırsızı için değerli bir

müttefik adayıydı. Will, Keren gibi adamlann Buttle türünde

adamlara ihtiyaç duyduğunun bilincindeydi. O tür zorbalar, gözünü

kırpmadan öldürecek, yağmalayacak ve yok edecek adamlara

gereksinim duyarlardı. Bu tür katiller, diğer adamların da aynı yolu

takip etmelerini kolaylaştırırdı. Buttle’ın şimdiden Keren’in başlıca

hizmetkârlarından biri olduğundan şüphesi yoktu Will’in.

Ve işte orada, okunu kirişe çoktan yerleştirmiş bekleyen

Will’den iki yüz metre uzakta, atının sırtında oturuyordu.

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Aralarında uzun bir mesafe vardı ve hafif bir rüzgâr esiyor du.

Will, yolun ilerisindeki çıplak gürgenlerin rüzgârda savrul duğunu

görebiliyordu. Birçok okçu, bu tür bir atışa tereddütle yaklaşırdı

ama Will, bir Orman Muhafızı’ydı ve iki yüz metrelik bir atış, bir

Orman Muhafızı için çocuk oyuncağı demekti. Tereddüt etmesi

halinde atışı kaçırabileceğinin bilincindeydi. Atışı kaçırma endişesi,

çoğu zaman başarılı olabilecek atışların bile kaçırılmasına neden

olurdu. Dikkat çekecek ani bir hareket yapmaksızın yavaş adımlarla

yürüyen Will, hedefini vuracağından emin bir şekilde yayını

kaldırmaya başladı.

Ok, güçlü sırt ve omuz kaslarıyla kolayca gerdiği kirişe ra hatça

oturmuştu. Silahlarına değil, hedefine odaklanarak nişan aldı. Ok ve

yay, merkezinde iki yüz metre ötede atma binmekte olan Buttle’ın

bulunduğu resmin içinde yer alan iki ilgisiz parçadan ibaretti artık.

Yükseklik açısının mesafe için doğru olduğuna karar verinceye

dek yayı kaldırmaya devam etti. O an açının doğru olduğunu nasıl

anladığı sorulsa, verebileceği bir yanıt yoktu. Yıllardır yapmakta

olduğu idmanların bir diğer sonucu olarak, içgüdüsel davranıyordu.

Rüzgârı da hesaba katarak bir an hareketsiz kaldı. Sol eliyle yayı

gevşek bir şekilde tutuyor, eğimli sapı başparmağıyla işaret parmağı

arasında destekleyecek şekilde, hafifçe kavrıyordu. Sağ elinin işaret

parmağı ağzının kenarında dinleniyor, kertiğin üstündeki bir ve

altındaki iki parmağı, kirişi ardına dek germesini sağlıyordu.

Kalp atışları ve vücut hareketlerini adeta unutarak son b ir nefes

aldı ve kirişin parmaklarının arasından sarsılmadan ka yıp gitmesine

izin verdi. Yayı kaldırmasıyla başlayan tüm bu işlem, dört saniye

bile sürmemişti.

~ 255 -

JOHN FLANAGAN

Yaym tıngırdamasıyla birlikte ok da uçuşuna başladı.

Ne gariptir ki, Will’e ihanet eden şey, yine yılların tecrübesi

olmuştu.

Mükemmel bir atış yapmıştı aslında. Başka bir okçu tarafından

yapılmış olsa, büyük bir başarı sayılırdı. Ancak Will çıraklığının

son üç yılı boyunca idman yaptığı porsuk ağacından yapılma yayı

değil, üç parçalı bir başka yayı tutuyordu elinde. Havada iki yüz

metre boyunca yol alan ok -pürüzsüz bir yay çizerek aslında ha vada

daha uzun bir mesafe kat etmesine rağmen- Will’in tahmin

ettiğinden bir parça çabuk inişe geçmişti. Ansızın ortaya çıkarak

Buttle’ı göğsü yerine kalçasından vunnuş, bacağın etli kısmını yırtıp

geçerek sert eyer derisine saplanmıştı.

Buttle, kalçasında aniden beliren ıstırapla bir çığlık kopardı.

Ürküttüğü bineği ve etrafındaki birkaç hayvan şaha kalkmıştı.

Grimsdell Ormanı’na girme fikrine zaten ihtiyatlı yaklaşmakta olan

adamları, liderlerini bineğine mıhlayan okun tüylü ucuna bir göz

attıktan sonra dönüp yoldaki dönemecin arkasına saklanmak için

kaçmaya başladılar. Çektiği acıya ve adamlarına benzer lanetler

okuyan Buttle, çaresizlikle atını çevirdi ve durumu öfkeyle

kabullenerek acıdan sersemlemiş halde adamlarını takip etti.

“Hay aksi,” dedi Will kaçan adamın arkasından. Crowley- nin

yayla ilgili anlattıklarını hatırladı. Önce düz bir seyir ve ardından

alışkın olduğundan hızlı bir düşüş. Çekici’ye dönüp, “Uzun mesafe

atışlarına paydos,” dedi. Hayvan, yanıt olarak kulaklarını yatırdı.

Will, hafifçe oynattığı kuyruğuyla onu izleyen köpeğe döndü. Öyle

ya da böyle Buttle’ın vurulmuş olması, onu memnun etmiş olmalı,

diye geçirdi aklından.

- 256 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Bakışlarını yeniden yola çevirdi. Adamların onları takibe devam

ettiğine dair hiçbir işaret yoktu. Çekici’yi mahmuzla- yarak

ormanın içine giren patikayı takip etmeye başladı.

SS> ------------s*-

Diğerlerini patikanın yüz metre içerisinde, Xander’a onu bek-

lemesini söylediği noktada buldu. Tahmin ettiği gibi komaya

girmesine ramak kalan Orman, neredeyse bilinci kapalı bir şekilde

atının sırtında sallanıp duruyor, anlamsız sözler mırıldanıyordu.

“Durumu nasıl?” diye sordu Will, Xander’a dönerek. Ancak

sorunun anlamsızlığı, açıkça ortadaydı. Sekreter, yüzünü

buruşturdu.

“Fazla zamanımız yok,” dedi. “Malkallam’ın nerede yaşadığını

biliyor musun?”

Will, başını iki yana salladı. “Ormanın merkezinde olduğunu

tahmin ediyorum,” dedi, “ama merkezin yerini tam olarak

bilmiyorum.”

Xander, tedirgin bakışlarını efendisine çevirerek, “Bir şey ler

yapmamız gerek,” dedi endişeli bir sesle.

Bir çözüm yolu arayan Will, çaresizce etrafına bakındı. Onnan

Muhafızı sezgilerine rağmen, dar ve birbirini kesen patikalardan

oluşan bu karmaşık ormanda günlerce oradan oraya sürüklenebi -

leceklerinin farkındaydı. Ancak harcayacak günleri yoktu. En iyi

ihtimalle birkaç saatleri vardı. Muhtemelen daha da az.

Bakışları, başını yana eğmiş sabırla oturduğu yerden onu sü zen

köpeğe kaydı. Belki de bir şansımız vardır, diye düşündü.

- 257 -

JOHN FLANAGAN

Xander’a, “Haydi gidelim,” dedikten sonra Çekici’yi dürterek

Alyss’le bir gün önce geçmiş oldukları patika boyunca ilerlemeye

başladı. O kısa süre zarfında ne çok şey oldu, diye geçirdi aklından.

Hiç de tekin görünmeyen kapkara bataklığın kıyısından dolanıp

Alyss’in yanık otları bulduğu noktaya geldiler. Will durup atından

indi. Bir anlık tereddüdün ardından Xander da onu takip etti.

Yerdeki yanık izleri dikkatini çekmişti.

“Buna neden olan şey nedir?” diye sordu. Will, ona Alyss’in

devasa gölge oyunu hakkındaki teorisinden söz etti. Xander’m

yüzünde kuşkulu bir ifade belirdi ama yine de düşünceli bir şekilde

başını salladı.

“Evet, haklı olabilir,” dedi. “Yalnız o tür bir hile için mü -

kemmele yakın bir merceğe ihtiyaç olduğunu unutmayalım.”

“Mercek mi?” diye sordu Will.

“Işık demetini yaratacak olan odaklanma cihazı. Bu çapta bir

görüntü için gereken büyüklükte bir merceğe hiç denk gel medim

ama inşa edilebileceğine inanıyorum.”

“Koskocaman bir ışık kaynağına ihtiyacın olması da cabası,”

dedi Will ama ufak tefek adam, onun bu itirazını omuz silkerek

karşıladı.

“Şey, ışık elde etmenin birçok yolu var,” dedi. “Beyazkaya

aracılığıyla örneğin.”

“Beyazkaya mı?” diye sordu Will. Bu kelimeyi ilk kez du-

yuyordu. Xander, bir kez daha başını salladı.

“Üstüne su döktüğünde yanıcı bir gaz salgılayan, gözenekli bir

kaya türüdür. Salgıladığı gaz, yanarak güçlü beyaz alevlere

dönüşüyor. Çok da sıcak... tıpkı şu yanık izlerine neden olan

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

şey gibi.” Kendi kendine birkaç kez başını salladı. “Evet, bana

kalırsa bu beyazkayanın işi. Ne yapmayı planlıyorsun?” diye

ekledi.

Will’in parmaklarını şıklatmasıyla yanında bitiveren köpek,

gözlerini komutunu beklediği efendisine dikti.

“Burada bir tür lamba oluşturulmuşsa, lambanın bakımını yapan

birileri de olmalı diye düşünüyorum. Köpek bu kişilerin kokularını

takip edebilir. Onları bulabilirsek, şu büyücünün sı ğınağına da

ulaşabiliriz.”

Kulaklarını kaşıdığı köpeğe, etraflarındaki toprağı işaret ederek,

“Bul onları,” dedi.

Hayvan işe koyularak bataklığın kıyısındaki toprağı koklamaya

başladı. Birkaç dakika sonunda yanlarından iyice uzaklaşmıştı.

Hayvan birden durdu ve burnu toprağa yapışmış halde, patilerinden

birini havaya kaldırdı. Aynı noktayı birkaç kez kokladıktan sonra

kesik kesik havlayarak sahibine haber verdi.

“Aferin kızıma!” diye seslendi Will. Xander’in yüzüne şüpheli

bir ifade oturmuştu.

“Bir geyik ya da porsuk kokusu almadığını nereden biliyor sun?”

diye sordu. Will, bakışlarını Xander’a dikti.

“Daha iyi bir fikrin varsa söyle.”

Xander, özür dilercesine bir el işareti yaptı. “Hayır, hayır.

Devam edelim,” dedi kibarca. Will, bakışlarını köpeğe çevirdi.

İtaatkâr hayvan, her zamanki gibi efendisini izliyor ve yeni ko -

mutlarını bekliyordu. Will, onun yanma gidip kokuyu bulduğu

noktayı işaret etti ve emrini verdi: “Takip et.”

- 259 -

JOHN FLANAGAN

Ona tek bir havlamayla karşılık veren köpek, yerinden fırla yıp

koşmaya başladı. Birkaç metre gittikten sonra durup arkasını döndü

ve efendisine bir göz attı. Bir kez daha havladı. Ne söylemeye

çalıştığı anlaşılıyordu. Geliyorsan gidelim. Fazla zamanımız kalmadı.

Hızla bakışan Will ile Xander aceleyle atlarına bindiler. Xander,

bir kez daha Orman’ın bineğini çekmesini sağlayan ipin ucundan

tuttu ve yol boyunca orayı burayı koklayıp ormanın tekinsiz

derinliklerine doğru yol alan köpeği takip etmeye başladılar.

- 260 -

K ıvrıla kıvrıla ilerleyen patika, sanki aynı yoldan geri dönü-

yor gibiydi. Yan yolları ve yol ayrımlarını gören Will, kö-

peğin gerçekten de bilinçli bir şekilde ilerleyip ilerlemediğini

merak etti. Öylesine çok seçenek, gidebilecekleri o kadar faz -

la yol vardı ki önlerinde. Kokuya odaklanan hayvan, mutlaka

bir şeylerin peşinden gidiyor olmalıydı ama neyin? Xander’in

haklı olabileceğini fark etti. Ormanın içine dalmış, bir porsuk

ya da başka bir hayvanı takip ediyor da olabilirlerdi.

Yön bulma konusunda yetenekli olmasına rağmen, Will’in

tamamen kaybolması çok da zaman almamıştı. Geçtikleri yol lardan

geri dönebilmeleri için çok uğraşması gerektiğinin farkındaydı.

Orman’ın hayatı, tamamen köpeğin insafına kalmıştı. Xander’in

endişeli bakışlarından sekreterin de bu durumun bilincinde

olduğunu biliyordu. Aralarında bir konuşma geçmemiş ti.

Korkularını dile getirmenin bir anlamı yoktu. Zaten karanlık

ormanın belirsiz doğası da insanı konuşmaktan alıkoyuyordu.

Grimsdell, adeta karaktere bürünmüştü. Karanlık, kasvetli ve tehdit

edici kimliğiyle atlıları bunaltıyor, yalnızca tek tük denk geldikleri

açıklıklardan gökyüzü görününce etkisi azalıyordu.

- 261 -

JOHN FLANAGAN

Will’in tahminine göre bir saatten fazla ilerledikten sonra, üçlü

bir yol ayrımına gelmişlerdi. Köpek, yola çıkmalarından bu yana ilk

kez tereddüt etmişti. Sağa giden yola girip birkaç metre ilerle dikten

sonra durmuş ve kararsız bir ifadeyle patisini kaldırmıştı. Hemen

arkasından etrafını koklayarak dönmüş ve soldaki yolun önüne

gelmişti.

“Tanrım,” dedi Xander usulca, “kokunun izini kaybetti.” Kapalı

gözleri ve eğik başıyla yalnızca ellerinden geçirip eyer topuzuna

bağladıkları bir ip sayesinde atının sırtında durabilen efendi sine

korkuyla baktı. Ne yöne gideceklerini bilmeden kalakalmala rı

halinde Xander, bunun Orman’ın sonu olacağını biliyordu.

Serzenişte bulunurcasına Xander’a ters ters bakan köpek, hafifçe

havlayıp deminki kararsızlığından eser kalmamışçası- na soldaki

patikaya girdi. Will ile sekreter, atlarını mahmuzla- yarak hayvanı

takip ettiler. Dolambaçlı yol boyunca elli metre kadar gitmişlerdi ki,

Will’in kulağına Xander’in çıkardığı şaşkınlık nidası çalındı.

Başını kaldırdığında -o ana dek dikkatini köpeğe vermişti- korku

dolu çığlığa neden olan şeyle karşı karşıya geldi. Önle rindeki

patikanın yanında bulunan kazığa bir kafatası geçiril mişti. Hemen

altındaki yosun kaplı, kaba levhada kadim harflerle anlaşılmaz bir

mesaj yazılıydı. Kelimeler okunmuyordu belki, ama verilen mesaj

çok açıktı.

“Bu bir uyarı,” dedi Xander.

Will, okunu kirişin üstüne yerleştirdi.

“Öyleyse kendini uyarılmış say,” dedi kuru bir sesle. “Şah sen

birilerini pusuya düşürecek olsam, yapacağım son şey on lara

önceden haber vermek olurdu.”

~ 262 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Kafatasım yakından incelemek için öne doğru eğildi. Kemikler

yıllar içinde sararmıştı. Tam olarak bir insana ait değildi zaten. Alt

çenesi insan çenesine göre daha çıkık gibi duruyordu ve ağzın her

iki yanında uzun, sivri köpek dişleri sıralanmıştı.

Will, sabırsızlıkla bekleyen köpeğe yola devam etmesi ni işaret

etti. Patika boyunca ilerleyen hayvan, birden öne atıldı ve şi mşek

hızıyla köşeyi dönerek görüş alanlarından çıkıverdi.

Will’in işaretiyle hızlanan Çekici de köpeğin arkasından köşeyi

döndüğünde...

...kendilerini koyu renkli ahşaptan inşa edilip çatısına samanlar

atılmış, tek katlı sağlam bir yapının yer aldığı geni ş bir açıklıkta

buldular. Arkasından tıkırtılar eşliğinde gelen diğer iki at da Will’in

yanında durmuştu.

“Geldik sanırım,” dedi Will usulca. Xander’in açıklığı tarayan

gözleri, bir yaşam belirtisi arıyordu.

“İyi de Malkallam nerede?” dedi.

Hemen arkasından açıklığın ötesindeki ağaçların içinde bir

hareketlenme oldu ve etraflarını saran ormandan, büyücünün adını

duyup gelmişçesine, birtakım suretler çıkmaya başladı.

Yaklaşık otuz kişi olmalıydılar. Will, onlarda bir gariplik

olduğunu fark etti. Sanki... doğru kelimeyi arayarak duraksadı.

Gördüklerinden emin olamıyordu. Geniş açıklık bile belli belirsiz,

loş bir ışıkla aydınlanıyordu ve etraftakiler gerçekten insansa,

arkalarındaki

karanlık

ormanın

yoğun

gölgeli

kısmında

bekliyorlardı. Xander hızla nefes alarak usulca konuştu.

“Şunlara baksana,” dedi. “İnsan mı bunlar?”

Will, neden duraksadığını birden anlayıverdi. Evet, insan -

- 263 -

JOHN FLANAGAN

lar, diye geçirdi akimdan. Ancak normal insanların ürkütücü birer

kopyası gibi duruyorlardı. Vücutları şekil değiştirerek çarpılmıştı.

Bir çocuktan daha uzun olmayan birkaç tanesi cüceleri andırıyordu.

Bir diğer grup aşırı uzun boylu ve inceydi. İçlerinden biri bir devi

andırıyordu. En az iki buçuk metre boyunda olan adamın göğsüyle

omuzları muazzam genişlikteydi. Solgun beyaz bir teni vardı ve

başındaki birkaç sarı tüy dışında, tamamıyla keldi.

Bir başka grup eğri büğrü, çarpık vücutlarını ayakta tutma ya

çalışıyordu. Öne doğru attıkları sarsak adımlarla acı içinde

yürümeye çalışan birkaç kambur göze çarpıyordu.

Yüz yüze geldikleri otuzu aşkın insan arasında tek bir normal

kişinin bile bulunmayışı, Will’in boğazının kurumasına yol açmıştı.

Tüm bunlar Malkallam’ın kara büyülerinin sonucu olmalı, diye

düşündü. Zihni bu düşünceyle meşgulken, baygın Orman’ı buraya

getirmekle hata ettiklerini düşündü. İnsanların bedenlerini böylesine

çirkinleştiren bir büyücünün, şatonun efendisine yardımcı

olmayacağı açıktı.

Yaratıklar, ağaçların içindeki gölgelerden çıkmalarının ardından,

sessiz

bir

emre

itaat

ediyonnuşçasına

oldukları

yerde

kalakalmışlardı. Will, köpeğin usulca arka ayaklarının üstüne

çöktüğünü fark etti. Çekici’nin göğsünden yükselen alçak uyarı

hırıltısını hissedebiliyordu. Çıkmaz sokağa girmişiz, diye düşündü.

Büyücü ortalarda gözükmüyordu, açıklıktaki şekilsiz yaratıklardan

biri değilse tabii; ki öyle olduğunu hiç sanmıyordu. O ana dek

büyücü hakkında tüm gördüklerine ve duyduklarına bakılırsa,

Malkallam’ın bu... yaratıklardan biri değil, onların yaratıcısı olmas ı

gerekirdi.

- 264 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Orman Muhafızı...” diyen Xander’m kısık sesi, korkudan

çatallanmıştı. Will başını yana çevirince, ufak tefek adam başıyla

açıklığın öte yanını işaret etti. Onun bakışlarını takip eden Will,

korkudan boğazının düğümlendiğini hissetti.

Solgun bir dev, ağır ve hantal adımlar atarak, onlara doğru

geliyordu. İlerledikçe, yoldaşlarından da hafif, sözsüz bir teşvik

mırıltısı yükseliyordu. Will, eyer topuzu boyunca yatırmış olduğu

yayını kirişte hazır ettiği okuyla birlikte hafifçe kaldırdı.

“Bu kadar yeter,” dedi usulca. Dev, aralarındaki mesafenin

neredeyse yarısını geride bırakmıştı. Bir adım daha attı. Açıklığın

ortasına varmıştı artık. Will, onun daha fazla yaklaşmasına izin

veremezdi. O kocaman elleriyle üçünü birden parça parça etmesi

işten bile değildi. Muhtemelen atlarını da.

“Dur,” dedi giderek çatallanan sesini bir parça yükselterek.

Başını kaldıran devle göz göze geldiler. Will, Çekici’nin sırtında

oturuyor olmasına rağmen, gözleri adamla aynı hizadaydı. Dev,

yüzünü buruşturdu. Bir adım daha atmaya hazırlanan kasları

gerilmişti. Will, okunu kirişe yerleştirip içgüdüsel bir şekilde devin

kalbine nişan aldı.

“İstediğin kadar iri ol, bu ok bu mesafeden vücudunu de lip

geçer,” dedi; kasıtlı olarak yumuşak bir ses tonu kullanmıştı.

Yaratık, duraksadı. Yüzü iyice asılmıştı. Şaşkınlık? Öfke?

Korku? Hayal kırıklığı? Will, onun ne düşündüğünden emin

olamıyordu. Devin kaba yüz hatları öylesine biçimsizdi ki, bunu

anlamanın bir yolu yoktu. Ancak yaratık öylece durmuş, iler-

lemiyordu. Açıklığın kıyısındaki sessiz izleyicilerden toplu bir

uğultu yükseldi. İlerlemesi için devi kışkırtmaya yönelik miydi bu?

Yoksa dunnası için miydi? Will bunu da bilmiyordu.

- 265 ~

JOHN FLANAGAN

Şimdi ne olacak, diye sordu kendi kendine. Kar yeniden

yağmaya başlayıncaya kadar böyle bakışacak mıyız? Ne yap ması

gerektiğini bilmiyordu. Kendi başına olsa, Çekici’nin onu buradan

kurtaracağına güvenirdi. Ancak Xander ile Orman’ı öyle yüzüstü

bırakıp gidemezdi.

“Orman Muhafızı, bak!” dedi Xander cansız bir fısıltıyla.

Bakışlarını, doğal olarak tüm dikkatini verdiği devden

uzaklaştırdı. Xander, köpeği işaret ediyordu.

Hemen önlerinde oturmakta olan hayvan ayaklanmış, açıklık

boyunca koşarak deve yaklaşıyordu. Will, ona seslenmek için nefes

almıştı ama gördüğü bir şey üzerine vazgeçip yayını gevşetti.

Koşarken, köpeğin tüylü kuyruğu hafifçe sağa sola sallanı yordu.

Dev, bakışlarını koşup yanma gelerek hemen önünde duran

hayvana çevirdi. Köpeğin başı önüne düşmüştü ve kuyruğu hâlâ

sallanıyordu. İri yaratığın yüz hatları gevşedi ve dizüstü çökerek

kocaman elini köpeğe doğru uzattı.

Dev, ayaklarının dibine oturmak için hareketlenen köpeğin

kulaklarını okşayıp çenesini kaşıdı. Gözleri keyiften yarı yarı ya

kapanan hayvan, başını hafifçe çevirip devin elini yaladı.

Ve sonra sıra, Xander’in Will’in dikkatini bu olağanüstü günde

yaşanan olağanüstü bir detaya çekmesine gelmişti.

“Ağlıyor!” dedi Xander usulca. Gerçekten de, solgun beyaz

yanaklardan yaşlar yuvarlanıyordu. “Baksana, bana kalırsa za rarsız

biri. İyi ki onu vurmadın.”

“Katıldığımı söylemek zorundayım,” dedi arkalarından bir ses.

“Şimdi sakıncası yoksa bana ormanımda ne aradığınızı söyler

misiniz?”

- 266 -

W ill, kirişi ardına dek gerili yayını kaldırarak arkasını

döndü. Ve ikinci kez duraksadı.

Malkallam’ın dış görünüşüne dair hiçbir fikri yoktu. Tah min

etmesi gerekse, büyücünün fazlasıyla tuhaf bir görüntüsü olduğunu

düşünürdü. Çok ince ve uzun ya da fazla kilolu biri olmalıydı.

Elbette ki üstü karmaşık mistik simgelerle ya da güneş ve ay

desenleriyle kaplı, kocaman siyah bir cübbe giyiyor olacaktı.

Boyunu neredeyse üç metre gösteren o sivri uçlu, uzun şap kayı

da unutmayalım.

Will, elbette karşısında ondan bile kısa boylu, ince yapılı bir

adam bulmayı beklemiyordu. Adamın kelleşen başı boyunca yana

taradığı bir tutam beyaz saçıyla çıkık bir çenesi vardı ve burnuyla

kulakları kocamandı. Kahverengi sade cübbesi, bir keşi şinkini

andırıyordu ve karlı havaya rağmen ayaklarına sandaletlerini

geçirmişti.

Ancak en şaşırtıcı yanı gözleriydi. Bir büyücünün gözleri koyu

renkli ve tehditkâr olmalı, içlerinde mistik öğelerle es

JOHN FLANAGAN

rarlı tehlikeler barındırmalıydı. Karşılarında duran adamın elâ

gözleri ise şakacı bir ışıltıyla parıldıyordu.

Şaşkına dönen Will, yayını indirdi.

“Sen de kimsin?” diye sordu. Ufak tefek adam, omuz silkti.

“Bana kalırsa bu soruyu soran kişi ben olmalıyım,” dedi

tatlılıkla. “Ne de olsa burası benim bölgem.”

Efendisinin hızla kötüleşmesi nedeniyle endişelenen Xander ise

kelime oyunu oynayacak durumda değildi.

“Malkallam sen misin?” diye sordu kabaca. Kısa boylu adam,

başını hafifçe sekretere doğru eğerek düşünceli bir ifadeyle

dudaklarını büzdü.

“Bir zamanlar o isimle anılırdım,” dedi. Gözlerindeki neşeli

ifade kaybolmuştu.

“O zaman yardımına ihtiyacımız var,” dedi Xander. “Efendim

zehirlendi.”

Malkallam’ın gür kaşları çatıldı ve tehditkâr bir sesle konuştu.

“Bu toprakların en dehşetli büyücüsünden yardım mı dile-

niyorsunuz?” dedi. “Ormanıma girip, uyarı levhalarımı hiçe

saydıktan ve koruyucum dehşetengiz Gece Savaşçısı’nın öfkesini

üstünüze çekmeyi göze aldıktan sonra, bir de benden yardım mı

talep ediyorsunuz?”

“Gerçekten Malkallam’san, evet,” diye yanıt verdi tehdit dolu

sözlerden yılmayan Xander.

Kaşları normale dönen büyücü, hayranlıkla başını salladı.

“Eh, oldukça cesur olduğunuzu söyleyebilirim,” dedi yu -

muşayan bir sesle. “O takdirde, Lord Orman’a bir göz atsam iyi

olacak.”

- 268 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Onun kim olduğunu biliyor musun?” dedi Will, kısa boylu

adam atının sırtında bilinçsizce sallanıp anlamsızca mırıldanan

Orman’a doğru yaklaşırken. Malkallam, küçük bir kahkaha attı.

“Elbette biliyorum, Orman Muhafızı,” dedi. Will, yenilgiyi

kabul ederek omuz silkti. Amma da özenli kılık değiştirmişim, diye

düşündü. Önce Orman, şimdi de Malkallam neredeyse ilk bakışta

anlamıştı kim olduğunu.

“Nasıl oluyor da?” diye söze başladı ama büyücü, bir el ha-

reketiyle onu susturdu.

“Eh, simya kadar zor sayılmaz, öyle değil mi?” dedi kesin bir

ifadeyle. “İki gündür ormanıma girip çıkıyorsun. Orman

Muhafızlan’mn kullandığı türden bir ata biniyorsun. Elinde bir yay

tutuyorsun ve kalçanda da şu büyük saks bıçağın asılı -bahse

girerim ki fırlatma bıçağın da üstünde bir yerlerde gizlidir. Ayrıca

pelerinin de görülmeni zorlaştırıyor. Başka ne olabilirsin ki? Bir

çalgıcı mı?”

Will yanıt vermek için ağzını açtı ama konuşmayı başara madı.

Öte yandan Xander’in susmaya hiç niyeti yoktu.

“Lütfen!” dedi. “İkiniz çene çalarken efendim ölüyor olabilir.”

Malkallam’m kaşları bir kez daha çatıldı. “Bir Orman Muhafızı

ile bir büyücü,” dedi şaşkınlıkla, “ve çene çaldığımızdan dem vuran

bir adam. Cesur bir herif olduğun belli.”

Konuşurken Orman’ın yüzünü incelemeye başlamıştı bile.

Adama dokunmak için uzandı ama boyu yetmiyordu.

“Trobar!” diye seslendi. “Bir saniyeliğine köpeği bırak ve gelip

Lord Orman’ı yere indir.”

- 269 ~

JOHN FLANAGAN

Köpeği okşamaya devam eden dev, isteksizce kalkıp ayaklarını

sürüyerek onlara doğru yürümeye başladı. Atının sırtından inen

Xander, kendisini efendisi ile kule gibi şeklin arası na attı. Olayların

biraz fazla hızlı geliştiğini fark eden Will de atından inmişti. Çekici

ile ikisi, şaşkınlıkla bakıştılar. Küçük atı, olan bitene aldırmıyormuş

gibi görünüyordu. Ne bileyim, diyordu sanki. Ben yalnızca bir

midilliyim.

Trobar, yolunu tıkayan kararlı adamın önünde durdu.

“Ona zarar vermeyecek,” dedi Malkallam, sabırsızca. “Yardım

etmemi istiyorsanız, içeri taşınmasına izin vermeniz ge rek. Böylece

efendinize daha çabuk müdahale edebilirim.”

Xander, gönülsüzce kenara çekildi. Öne çıkan Trobar, Orman’ı

eyere bağlayan ipleri gevşeterek baygın adamı kollarına aldı. Şimdi

ne yapayım, der gibi baktığı Malkallam, açıklıktaki kulübeyi işaret

etti.

“İçeri, çalışma odama götür onu.”

Bilinci kapalı adamı tüy gibi hafifmişçesine taşıyan Trobar, yola

koyuldu. Xander atını onun hemen yanında sürüyor, Will ile

Malkallam ise arkalarından geliyordu.

“Köpeğine çok ilginç bir tepki verdi,” dedi büyücü. “Kü çükken,

köylüler tarafından sürülmeden önce bir çoban köpeği varmış. Tek

arkadaşı oymuş. Sanırım köpek öldüğünde kalbi kırılmış

zavallının.”

“Anlıyorum,” dedi Will. Aklına gelen en güvenli yanıt buydu.

Malkallam, çocuğu dik bakışlarla süzdü. Ne kadar da genç, diye

düşündü ama ne büyük bir sorumluluk üstlenmiş. Orman

Muhafızı’na çaktırmadan kendi kendine gülümsedi ve verandadaki

kanepeyi işaret etti.

- 270 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Ben Lord Orman’ı muayene ederken, içeride bulunmanıza

gerek yok,” dedi. Başını sallayan Will, kanepeye yöneldi. Ancak

Xander, yerinden kımıldamamıştı.

“Ben de geliyorum,” dedi. Ses tonu tartışma kabul etmeyeceğini

gösteriyordu. Malkallam aldırmadığını belirten bir el işareti yaptı.

“Nasıl istersen ama sonuçta efendini buraya getiren sensin. Ona

bir zarar vermemden korkman için artık çok geç.”

“Hayır,” dedi Xander soğuk bir sesle. “Ben sadece...” Sustu.

Malkallam, onun cümlesini bitirmesini bekledi. Xander ko-

nuşmayınca, cümleyi o tamamladı: “...ona bir şekilde zarar

vermemden korkuyorsun.”

Xander, omuz silkti. Aynen öyle düşünüyordu ama yardım

istedikleri büyücünün karşısında bunu dile getirmenin akıllıca

olmadığını fark etmişti.

“Yalnızca seni izliyor olacağımı bil,” dedi acemice. Elini

kalçasındaki hançere götürdü ama görüntüsü silah kullanmayı

bilmediğini belli ediyordu. Malkallam, gülümsedi.

“Efendin seni görse eminim gurur duyardı. Ona zarar vermek

istersem, önce seni bir kurbağaya çevirmem gerekecek.”

Büyücüyü şüpheli gözlerle birkaç saniye süzen Xander, adamın

şaka yaptığına karar verdi. Muhtemelen. Tek kelime daha etmeden

Malkallam’m ardından içeri girdi.

Kanepeye oturan Will, sırtını memnuniyetle kulübenin kaba

kütük duvarlarına yasladı. Saçakların altından henüz sızmaya

başlayan güneş, gerinmek üzere uzattığı ayak ve bacaklarını

ısıtıyordu. Birden yorulduğunu hissetti. O gün yaşanan hızlı

gelişmeler, şatodan kaçışları, Malkallam’m sığınağını arama-

- 271 ~

JOHN FLANAGAN

lari ve arkasından büyücüyle tanışmaları, vücudunda adrenalin

patlamaları yaratmıştı. Artık yapacak bir işi kalmayınca kendi ni son

derece bitkin hissetmeye başlamıştı.

Malkallam’m topraklarının diğer sakinleri, Will’i izlemeye

devam ediyordu. Will, tehdit içermeyen merak dolu bakışlara

aldırmamak için büyük çaba harcıyordu.

Kapıdaki hareketlenmeyi fark edince başını çevirdi. Dev Trobar,

kulübeden çıkmıştı. Açıklık boyunca bakındı ve bıraktığı yerde

durduğunu gördüğü köpeğin yanma yürüdü. Dizüs- tü çökerek

köpeğin başını okşadı. Keyifle gözlerini kapatan hayvan, başını

Trobar’ın işini kolaylaştırmak için öne doğru uzatmıştı.

“Köpek!” dedi Will, niyetlendiğinden biraz daha sert bir sesle.

Gözleri açılan hayvan, birden alarma geçti. Will, hemen ya-

nındaki verandayı işaret ederek, “Buraya gel,” dedi.

Ayağa kalkan köpek silkindi ve yumuşak adımlarla açıklık

boyunca koşmaya başladı. Trobar’a bir göz atan Will, şekilsiz yüze

yerleşen kederli ifadeyi fark etti.

“Neyse,” dedi köpeğe. “Haydi kal orada bari.”

Hayvanın dönüp yanma gelmesiyle birlikte devin yüzüne

yerleşen tebessümü fark etti. Bitkinlikle gözlerini kapattı. Alyss

konusunda ne yapması gerektiğini düşünüyordu.

- 272 -

A vludaki bağrışmalar ve toynakların taşların üzerinde çı-

kardığı tıkırtılar, hisar kulesindeki Alyss’in kulağına ka-

dar gelmişti. Tam zamanında pencereye varmış ve üç atlının

son hızla asma köprüden geçişlerini izlemişti.

Bir bakışta tanıdığı Will, kaçarken yaptığı atışla tatar yayı

kullanan bir askeri duvarlardan devirmişti. Hemen arkasından biri

atın üzerinde çuval gibi duran iki süvari geliyordu. Alyss,

şaşkınlıkla “çuvalın” Orman olduğunu fark etmişti.

Ne yapıyordu bu adam böyle? Nöbetçilerin tepkilerinden de

anlaşılacağı üzere, belli ki kendi şatosundan kaçıyordu. Düşüncesi

bile ne kadar saçmaydı!

Will de Orman’ın yanındaydı. Alyss, yüzünü buruşturdu. Will,

hiç de baskı altındaymış gibi görünmüyordu. Hatta tam tersine,

atlıların başını çekiyordu. Alyss’in aklından bir an için Orman’ın

gerçekten de bir kara büyü ustası olduğu ve Will’i büyülediği

ihtimali geçti. Ancak bu düşünceyi hemen aklından çıkardı. Birçok

eğitimli insan gibi, o da büyüye ya da sihre inanmıyordu.

~ 273 ~

JOHN FLANAGAN

Ancak bu durum başka nasıl açıklanabilirdi ki?

Toynak sesleri uzaklaşmış ve yaygara kesilmişti artık. Du varlar,

kaçaklarla arasına girmişti. Alyss, pencerede kalıp dışarıyı izlemeye

devam etti. Birkaç dakika içinde atlı bir takip grubu oluşturulmuştu.

Grubun uzun boylu liderini gördüğünde, yüzüne düşünceli bir ifade

oturdu. Gözü adamı bir yerden ısırmasına rağmen, bağlantıyı bir

türlü kuramıyordu. Odasındaki ikili kanepeye oturdu. Aklına gelen

ilk şey, giyinip hızla aşağı inmek ve olan biteni öğrenmek olmuştu.

Sör KerenTe konuşmanın en doğru hareket olduğuna karar verdi.

Hemen sonra kendini tuttu. Leydi Gwendolyn, bu şekilde

davranmazdı. Kadın yeni saç stilleri, ayakkabılar ya da kıyafetlerle

ilgili olmayan hiçbir meseleyi umursamayan, kuş beyinli bencil

soylunun tekiydi.

Ayrıca Will Barton denen şu çalgıcının şatoya giriş çıkışıyla

ilgilendiğini belli etmek, pek de iyi bir fikir olmazdı. Çalgıcı,

kadının ait olduğu sosyal sınıfın çok altındaydı.

“Lanet olsun!” dedi avucunu Gwendolyn’e hiç de yakışmayan

bir hareketle sehpaya vurarak. Birden akima bir fikir geldi. Şahsen

çok meraklı bir tablo çizemezdi belki ama hizmetkârları için böyle

bir kısıtlama yoktu. Kararlı bir ifadeyle ayağa kalktı ve dairesinin

girişine açılan kapıya yöneldi.

Sessizce aralarında konuşan hizmetçileri, yeni ütülenmiş bir

kıyafet yığınını katlayıp yerleştirmekle meşguldü. Bir köşede oturan

Max, elindeki metne gömülmüştü. Alyss birden yanların da

beliriverince, birden şaşkına dönerek ayağa fırladılar. Kabul odası

penceresiz bir iç oda olduğundan, ne az önce avluda gerçekleşen

olayları görmüş ne de gürültü patırtıyı duymuşlardı.

- 274 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Alyss, sabırsız bir hareketle hizmetkârlarına r ıhatlamaları- nı

işaret etti.

“Oturun, oturun,” diyerek, sandalyelerden birinin koluna tünedi.

“Lord Orman,” dedi düşünceli bir ifadeyle, “yanında çalgıcı

Barton’la birlikte az önce şatodan ayrıldı. Kaçıyor gibiydi ler.

Duvarlardaki adamlar, onları durdurmaya çalıştılar. Birkaç dakika

içinde bir atlı grubu peşlerinden yola çıktı.”

Hizmetkâr olmasına hizmetkârlardı ama son birkaç gün içinde

Will ile hanımları arasında yaşanan birçok tartışma ya kulak misafiri

olmuşlardı. Ayrıca normal hizmetkârlardan daha akıllı oldukları da

bir gerçekti; Dışişleri’nde çalışabilmeleri için gereken bir özellikti

bu.

“Lord Orman neden kendi şatosundan kaçsın ki?” diye sordu

Max.

“Ve Barton ona neden yardım etsin?” diye ekledi kıdemli

hizmetçi Victoria. Will’in gerçek adını asla kullanmamaları ve

çocuğun bir Orman Muhafızı olduğundan kesinlikle söz etme meleri

gerektiğinin hepsi farkındaydı. Alyss, başını salladı.

“Biliyorum. Çok garip görünüyor. Max, senden ana salona

inmeni ve neler olup bittiğini öğrenmeni istiyorum. Kendini fazla

belli etme, yalnızca etrafı şöyle bir kolaçan et ve bak bakalım

kulağına neler çarpıyor.”

“Emredersiniz leydim,” diyerek ayağa kalkan adam, sehpanın

üzerindeki tüylü şapkasını alarak kapıya yöneldi.

“Max,” diye seslendi Alyss. Teşrifatçı kapıda durdu.

“Buyrun leydim?”

- 275 ~

JOHN FLANAGAN

“Çeneni sıkı tut.” Başını sallayan Max, kapıyı arkasından usulca

kapatarak ayrıldı. Alyss, hizmetçileri Victoria ile Sandra’mn bek -

lenmedik gelişmeler hakkında konuşmaya can attıklarını görebili-

yordu. Ancak elde daha fazla bilgi olmadan aynı konuların üstün -

den tekrar tekrar geçmeye de niyeti yoktu. Düşünceleri her defasın -

da onu aynı can sıkıcı çıkmaz sokağa götürecekti. Kızlara hafifçe

selam vererek odasına döndü. Kendi aralarında konuşabilirlerdi.

Yalnız kalır kalmaz, odayı arşınlamaya başladı. Tüm engel -

lemelerine rağmen neler olup bittiğine dair fikir üretmekten kendini

alıkoyamıyor; mantıklı senaryolar üretmeye çalışıyor du. Will belki

de Onnan’ın neyin peşinde olduğunu anlamak için adamın

müttefikiymiş gibi davranıyordur, diye düşündü. Ancak bu fikri

hemen aklından çıkardı. Will’in o zaman dek anlattıklarına

bakılırsa, Orman’la ikisi, birbirlerinden tiksini yorlardı. Yani bir

anda şato lorduna kendisini sevdirip adamın güvenini kazanması,

imkânsız görünüyordu.

Ya Orman Will’i ilaçla uyuşturduysa? Orman’ın büyü ve iksir

kitapları okuduğunu -Will'den duydukları sayesinde- biliyordu.

Ancak sonra, bu fikri de mantıklı bulmadı. Will, hiç de ilaç almış

gibi görünmüyordu. Alyss’in de fark etmiş olduğu üzere, ekibin

başını çekiyordu.

Sinirlenerek bulmacayı çözmekten vazgeçti. Sandalyesi nin

yanındaki masada bir nakış işi duruyordu; tam da Leydi

Gwendolyn’in ilgisini çekecek türdendi. Nakışı eline aldı ve iğneyi

kumaşa batırıp çıkannaya başladı. Ne yazık ki böyle işlerde Leydi

Gwendolyn kadar yetenekli değildi. Birkaç gönülsüz ke lebek

kanadı denemesinin ardından, iğneyi kazara başparmağına batırmış

olmanın da etkisiyle küfrederek, elindeki işi bir kenara fırlattı.

- 276 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

XS> ------------

Zaman çok yavaş akıyordu. Acı verecek kadar yavaş. Max, yaklaşık

bir saat kadar sonra dönmüş, Alyss’in bildiklerinden fazlasını

öğrenememişti. Şato Lord Orman, sekreteri Xander ve çalgıcı

Barton’un bir sebeple şatodan kaçtıkları haberiyle çalkalanıyordu.

Böyle bir şeye neden gerek duyduklarını kimse bilmiyor gibiydi.

Askerlerin onları niye durdurmaya çalıştığı da bilinmiyordu.

Çalgıcı, kaçış sırasında Keren’in duvardaki askerlerinden birini

vurmuş, ağır yaralanan adam, şatonun revirinde tedavi altına

alınmıştı.

“Tüm ahali bizim kadar şaşkın leydim,” dedi Max. Başını

sabırsızlıkla sallayan Allys, yeniden odayı arşınlamaya dönmüştü.

Ondan başka bir şey istenip istenmediğinden emin olamayan Max,

tereddütle öksürdü.

“Başka bir arzunuz var mı leydim?” diye sordu ve Alyss özür

dilercesine teşrifatçısına döndü.

“Hayır, yok Max. Teşekkürler. Çıkabilirsin.”

Max odayı henüz terk etmişti ki kapı yeniden vuruldu.

“Girin,” diye seslendi Alyss ve kapı açılıp içeri Sör Keren

girince, şaşkına döndü. Max’in ona unuttuğu bir şeyi söylemek

üzere döndüğünü sanmıştı. O nedenle afalladı ve Leydi

Gwendolyn’e geçiş yapması, bir iki saniyesini aldı. Keren’in bu

geçişin farkına varıp varmadığından emin değildi.

“Buyurun, Sör Keren,” dedi kirpiklerini kırpıştırarak, “bu ne

güzel sürpriz! İçeri girsenize!” Sesini yükselterek giriş sa lonuna

seslendi: “Max, bize biraz şarap getir lütfen! Şu kaliteli beyaz

Galya şarabından olsun.”

- 277 -

JOHN FLANAGAN

Max, şarabı almak için hızla sehpaya uzanırken içeri giren

Keren etrafına bakınıyor, Leydi Gwendolyn’in dünyasını oluşturan

elbise, başlık, makyaj malzemesi ve ayakkabı yığınlarını

inceliyordu. Alyss, ateşin başındaki sandalyeyi işaret etti.

“Sizi böyle rahatsız ettiğim için özür dilerim, leydim,” diye

konuşmaya başladı Keren ama kadın derhal atılıp sözünü kesti.

“Şey, rahatsızlık veriyor sayılmazsınız Sör Keren, hem de hiç.

Tam tersine, sizin gibi genç ve yakışıklı bir şövalyeyle sohbet

etmek, bendenize mutluluk verir.” Yüzüne yapmacık bir gülümseme

oturtan Alyss, “Bundan nişanlım Lord Farrell’a söz etmezseniz

sevinirim,” diye ekledi.

Keren, başını hafifçe eğerek, “Sırrınız benimle güvende,

leydim,” dedi.

Max odaya girip her ikisine de şarap doldururken, Alyss de

anlamsız davranışlarını sürdürüyordu. Keren’in, onu dikkatle

izlediğini fark etmişti. Nihayet nefes almak için konuşmaya ara

verdiğinde, Keren konuşabildi.

“Leydi Gwendolyn, bir saat kadar önce yaşanan gürültü patırtıyı

duydunuz mu acaba?”

Alyss, adamın söylediklerine şaşırmış gibi yaparak, gözlerini iri

iri açtı. “Evet, doğrusunu isterseniz duydum! Hem de ne gürültü

patırtı canım. Bağırıp çağıran adamlar ve dörtnala koşan atlar. Ne

curcunaydı öyle! Uşağım Max, nöbetçilerden birinin yaralandığını

iddia ediyor, aslı astarı var mıdır acaba?”

“Evet, korkarım var. Neyse ki iyileşeceği bilgisi elime ulaş tı,”

dedi Keren. Dirseklerini merakını bastırırcasına dizlerinin arasına

sıkıştıran Alyss, hevesle öne uzandı.

- 278 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Neler oluyor Sör Keren? Hırsız mıydı o kaçanlar? Yoksa

haydutların saldırısına mı uğradık?”

Keren, başını kederli bir ifadeyle salladı. “Daha beteri, leydim.

Çok daha beteri. Korkarım vatan hainleriydi.”

Ağzını açarak şaşırmış gibi yapan Alyss, arkasına yaslandı. Bir

an için gerçek kimliğini ve amacını Keren’e anlatmayı ge çirdi

aklından. Ne de olsa üzerinde güvenilir bir izlenim bırakmıştı ve

Will de adama güveniyor gibiydi. Ancak içinden bir ses, buna engel

oldu.

“Hain mi dediniz, Sör Keren? Macindaw’da mı? Ne korkunç!

Şato güvende mi peki?” Son soruyu yüzüne hafif bir panik ifadesi

yerleştirerek sormuştu. Keren, hızla kızı rahatlatmaya çalıştı.

“Güvendeyiz, leydim. Her şey kontrolümüz altında. Ancak

korkarım size önemli haberlerim var.” Sustu ve gözleri fal taşı gibi

açılan Alyss, devam etmesi için bekledi. Adamın birkaç saniye daha

konuşmaması halinde yüz ifadesinin öylece kilitlenip kalmasından

korkuyordu.

“Babasının yerine şatonun lordluğu ile kumandanlığını devralan

Lord Orman’m aslında bir hain olduğu ortaya çıktı.”

“Lord Orman mı?” dedi Alyss.

Keren, karamsar bir ifadeyle başını salladı. “Belli ki şatoyu

bahardan önce bir İskoti ordusuna teslim etmenin planlarını

yapıyormuş, leydim. Çalgıcı Barton da onun suç ortağıymış.”

Alyss kendini tutamayarak, “Hayır. O...” diyecek oldu. An cak

Keren sözünü kesti.

“Korkarım ki öyle, leydim. Görünen o ki, üç haftadan beri

- 279 -

JOHN FLANAGAN

-yani şatoya gelişinin öncesinde bile-Lord Orman adına İsko- tilere

mesaj getirip götürüyormuş.”

Alyss’in ağzını bıçak açmıyordu. Keren’e Will’in, baronlukta

olup biten esrarengiz olayları araştırmak üzere gönderilen bir

Orman Muhafızı olduğunu söylemenin eşiğine gelmişti. Ancak

şimdi, adamın bu kasıtlı yalanı yüzünden duraksa- mıştı.

Keren’in Orman’la ilgili söyledikleri inandırıcıydı aslında.

Tuhaf görünümlü geçici şato efendisinin İskotilerle işbirliği

yapması, olasılık dâhilindeydi. Ancak Keren Will’in ihanetteki rolü

hakkında neden yalan söyleme ihtiyacı hissediyordu ki? Birden

Alyss, ondan yanıt beklendiğini fark etti.

“O kadar da güzel şarkı söylüyordu ki,” dedi. Bunun Leydi

Gwendolyn’in sarf edeceği türden akılsızca bir yanıt olduğunu

düşünmüştü. Keren’in kaşları hafifçe çatıldı. Adamın da onunla

hemfikir olduğu yüzünden okunuyordu.

“Öyle olmasına rağmen o bir casus, leydim.”

“Şey, beni bilgilendirdiğiniz için teşekkür ederim, Sör Keren.

Korkunç şeyler bunlar hem de çok korkunç! Eminim nişanlım Lord

Farrell da tehlikeye bu kadar yakın olduğumu duyduğunda dehşete

düşecektir!”

Keren, oturduğu yerden onu başıyla selamladı. “Sizi temin

ederim ki tehlikede değilsiniz, leydim. Neyse ki komployu za -

manında açığa çıkardık. Tek üzüntüm, hainlerin kaçmayı başarmış

olmalarıdır. Avludaki gürültüler karşısında aklınız karışmış

olabileceği için gelip sizi bilgilendirmek istemiştim.”

“Hem de ne karışmıştı, Sör Keren. Bu düşünceli hareketinizden

dolayı teşekkürlerimi kabul edin. Sizin gibi cesur ve

- 280 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

saygılı bir şövalyenin yanında kendimi son derece güvende

hissediyorum. Ben...”

Alyss’in sözleri, çalınan kapıyla kesildi.

“Girin,” diye seslendi Keren. Ne küstahça bir hareket, diye

geçirdi Alyss aklından. İçini rahatlatmak adına huzuruna gelmiş

olan o özenli şövalyeye hiç de yakışmayan bir tavır. Sör Keren’den

iyice şüphe etmeye başlıyordu artık.

Mandalı gıcırdayan kapı, sertçe açıldı. İçeri giren adam, fena

halde topallıyordu ve sağ kalçasında kabaca sarılmış bir bandaj

vardı. Adamın Sör Keren’i aradığı belli oluyordu. İçeri girer girmez

rapor vermeye başlamıştı.

“Herifler elimizden kurtuldu. Şu lanet olasıca ormana kaçtı lar.”

Yüzünü çevirmesi üzerine Alyss, elinde olmadan şaşkınlıkla irkildi.

İçeri giren adam, John Buttle’dı.

- 281 -

M alkallam’ın kulübeden dışarı son çıkışından bu yana, bir

saatten fazla zaman geçmişti. Güneş ışığı saçakların al-

tından uzanıp vücudunu sardıkça, kanepedeki Will de kendini

uykuya bırakmıştı. Kapının mandalı çevrilip ufak tefek adam

verandaya çıkınca, irkilerek uyandı. Will’in gözlerindeki soru-

yu fark eden Malkallam gülümsedi.

“İyileşecek,” dedi, “ama biraz daha zaman kaybetmiş olsaydınız,

kurtulamayabilirdi.

Hizmetkârı

hâlâ

yanında,

efendisiyle

ilgileniyor.” Will, başını salladı. Xander’in iyileşinceye dek

efendisinin başucundan ayrılmayacağını tahmin ediyordu.

“Uyuşturulmuş mu?” diye sordu.

Malkallam, başıyla onayladı. “Daha net söylemek gerekirse,

zehirlenmiş. Orman’a Korokor adında berbat bir ilaç içi- rilmiş. Pek

fazla bilinmez; şifalı bitki ve zehirleri konu alan bilindik metinlerde

listelenmemiştir. Etkisini göstermesi bir hafta kadar sürer, yani

Orman’ın yemeğine ya da içeceğine muhtemelen son on gün içinde

karıştırılmış olmalı. Küçük bir

- 282 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

dozu yeterlidir. Günlerce hiçbir etki görülmez ama belirtiler

başladığında, genellikle çok geç kalınmış demektir.”

“Şatodaki şifacıların bundan haberdar olmamalarına ne di-

yorsun?” diye sordu Will.

“Dediğim gibi, çok az kişinin bildiği bir zehir bu. Şifacıla- rın

çoğu, daha önce adını bile duymamıştır ve duymuş olanlar da

panzehir hazırlamasını bilmiyordur.”

“Sen biliyor muydun?” dedi Will. Malkallam gülümsedi.

“Ben diğer şifacılara benzemem.”

“Benzemediğin belli oluyor. Başına tam olarak ne geldiğini

sorabilir miyim?”

Malkallam, yanıt vermeden önce birkaç saniye boyunca çocuğu

inceledi. Sonra Will’e kanepede yana kaymasını işaret etti.

“Biraz yer aç da konuşalım,” dedi ve Will’in yanma oturarak

gözlerini açıklık boyunca gezdirdi. Trobar hâlâ köpekle oynuyor,

yakalayıp getirmesi için deri bir topu uzaklara fırlatıyordu. Köpek

topu her getirişinde, burnunu topu aralarına sıkıştırdığı patil erinin

üstüne koyuyor, arka ayaklarını havaya kaldırarak adama meydan

okuyordu. Mekân sakinlerinin çoğu, Will uykudayken ortadan

kaybolmuştu. Birkaç tanesi, kuyudan su çekmek ya da odun kesip

dizmek gibi gündelik işlerle meşgul oluyordu.

“Eh, başlayalım o zaman,” dedi Malkallam. “Benim hakkımda

neler biliyorsun?”

“Bilmek mi?” diye tekrar etti Will. “Çok az şey. Bir büyücü

olduğuna dair söylentileri duydum elbette. Yüz yıldan uzun bir süre

önce Orman’m atalarından birini öldüren kara büyü-

- 283 ~

JOHN FLANAGAN

CÜ Malkallam, senin vücudunda yeniden hayat bulmuş. Evinin

Grimsdell Ormam’nda olduğunu ve ormanın tuhaf görüntüler, sesler

ve hayaletlere ev sahipliği yaptığını duydum. Bunların bir kısmına

bizzat şahit oldum.”

“Evet,” diye düşüncelere daldı Malkallam, “birkaç gece önce

ormanıma gelmiştin, değil mi? Dehşetengiz Gece Savaşçısı’ndan da

korkmamıştm sanırım?”

“Korkudan neredeyse altıma yapacaktım,” diye itiraf etti Will.

“Ama geri geldin.”

Will’in yüzüne çarpık bir tebessüm yerleşti. “Geldim ama

geceleyin değil. Gündüz geldim. Görüntülerin bir tür devasa gölge

oyunu sayesinde ortaya çıktığını da o gelişimde görmüş tük.”

Malkallam’ın kaşları yukarı kalktı. “Çok güzel,” dedi. “Bunu

nasıl akıl ettiniz?”

“Alyss’in aklına geldi. Fenerinin durduğu noktadaki yanık otları

buldu.”

“Alyss, geçen gün seninle gelen genç kız mı?” diye sordu

Malkallam. Kaşlarını çattı. “Nerede şimdi o?”

“Hâlâ şatoda,” dedi Will.

Malkallam, kaşlarını çattı. “Onu orada mı bıraktınız?”

Will, yüzünü buruşturarak, “Kısa bir süreliğine,” dedi. Ken dini

kötü hissettiği belli oluyordu ama Malkallam, yatıştırıcı bir el

hareketi yaptı.

“Orada çok kalmasa iyi olur. Kulağa çok yetenekli bir genç

kızmış gibi geliyor.”

- 284 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Öyledir. Ancak biz senden söz ediyorduk,” diyerek konu dan

saptıklarını belli etti Will.

Malkallam, çocuğa dönüp gülümsedi. “Evet. Eh, tahmin etmiş

olduğunu sandığım üzere, büyücü falan değilim. Eski den bir

şifacıydım.” Sesi efkârlı bir hal almıştı. “Doğrusunu istersen, çok da

iyi bir şifacıydım.” Geçmişi aklına gelince bir iki kez başını salladı.

“O zamanlar hayattan gerçekten de keyif alırdım. Dişe dokunur bir

işle meşgul olduğumu düşünürdüm.”

“Ne oldu da değişti bu durum?” diye sordu Will.

Malkallam, iç geçirerek, “Bir ölüm olayı yaşandı,” dedi. “On beş

yaşında bir çocuktu; herkesçe sevilen, neşeli bir gençti. Ateşi

çıkmıştı ve anne babası onu bana getirmişlerdi. Daha önce defalarca

tedavi ettiğim türden bir rahatsızlığı vardı, sorunsuz bir biçimde

iyileşmesi gerekiyordu. Ancak çocuğun bünyesi, kullandığım şifalı

otlara yanıt vermedi. Daha da kötüsü, vücudunda alerjik bir etki

yarattım ve çocuk bir gün içinde hayatını kaybetti.”

Sesinin hafifçe titremesi üzerine, Will gözlerini adama çevirdi.

Malkallam’ın yanağından bir damla gözyaşı süzülüyordu. Will’in

bakışlarını fark ederek, kolunun tersiyle gözyaşını sildi.

“Bazen böyle şeyler olur. İnsanlar belirgin bir neden olmak sızın

hayatlarını kaybedebilir.”

“Köylüler suçu sana mı attılar?” dedi Will.

Malkallam, başıyla onayladı. “Hemen değil. İlk önce kulak tan

kulağa fısıldanmaya başladı. Benim yerime şifacı olmak isteyen bir

başka adam vardı. Dedikoduyu onun başlattığın

~ 285 -

JOHN FLANAGAN

dan eminim. Çocuğu ölüme terk ettiğimi iddia etti. Ziyaretime gelen

insanların sayısı günbegün azaldı. Benim yerime yeni şifacıya

gidiyorlardı.”

“Hizmetleri için halktan para alıyordu, sanırım?”

Malkallam, başıyla onayladı. “Elbette. Ben de alırdım. Şifa - cı

da olsan kamını doyurman gerekir. Ancak dedikodular aldı yürüdü.

Tedavi ettiği hastaların hayatlarını kaybetmeleri halinde diğer

şifacı, onları lanetlediğim dedikodusunu yayıyordu.”

“Bu çok saçma,” dedi Will. “Köylülerin buna inandığını söyleme

sakın?”

Malkallam, umursamaz bir tavırla omuz silkti. “İnsanla rın nelere

inandıklarını duysan o kadar şaşırırsın ki. Genellikle atılan iftira ne

kadar büyük ve olanaksızsa inananı da o kadar çok olur. Öylesine

acayip bir iddia ki, kesin doğru olmalı inanışı geçerlidir. Her neyse,

yanından geçtiğim tüm köylüler bir şeyler mırıldanıyordu. Tüm

ahalinin kızgın bakışlarına hedef oluyordum ve güvenliğim için

köyü terk etmem gerektiğine karar verdim. Günün birinde sessizce

ortadan kaybolup Grimsdell Ormanı’na geldim. Bu kulübeyi inşa

etmeden önce aylarca bir çadırda yaşadım. Köylülerin peşimden

ormana girmek konusunda tereddüt edeceklerini biliyordum. Ne de

olsa, gerçek Malkallam’ın sığınağının burada olduğu söylenir.”

“Neden onun adını aldın?” diye sordu Will. Şifacı alaycı, kısa

bir kahkaha attı.

“Ben almadım ki. İnsanlar öyle yakıştırdılar,” dedi. “Adım

Malcolm. Ortadan kaybolmamın ardından düşünüp taşman köylüler,

böyle saçma sapan bir sonuca vardılar. Malcolm’un

- 286 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

gizli bir Malkallam lakâbı olduğunda karar kıldılar. Oradan yola

çıkarak sonraki adımları atmaları çok da zor olmadı. Ölümden

dönen kötü şöhretli bir büyücüydüm artık.

“Bu durumu kendimi korumak için kullandığımı itiraf et-

meliyim. Görmüş olduğun hayalet ve hileleri girişe yerleştirdim.

GriınsdeH’e ginne cesaretini gösterebilenler, Gece Savaşçısı’nı

gördüklerinde ya da çıkardığım sesleri duyduklarında korkudan

deliye döndüler.”

“Sesleri nasıl çıkarıyorsun?” diye sordu Will. “Bana sanki dört

bir yandan duyuluyorlarmış gibi gelmişti.”

Malcolm gülümsedi. “Evet. Oldukça başarılı bir etkisi var, değil

mi? Ağaçların arasına yerleştirdiğim, içleri boş bir dizi boru

kullanıyorum. Bir ucundan konuşulduğunda sesi diğer uca

taşıyorlar. Uç tarafta da sesin şiddetli çıkmasını sağlayan, borazan

şeklinde geniş bir zil bulunuyor. Zili genellikle boş ağaç

kovuklarına saklarız. Sesin sahibi de şuradaki Luka.” Açıklığın

uzak tarafında odun toplayan bir adamı işaret etti. Adamın kocaman

bir göğsü vardı ama sakat ve kısa bacaklı olduğu için, yürürken

garip bir şekilde sekiyordu. Omuzlarından birinde berbat bir

kambur çıkmıştı ve yüz hatları hafifçe çarpılmıştı. Sakatlığını

gizlemek için denediği saç-sakal uzatma girişimi, amacına

ulaşamamış gibi duruyordu.

“Harikulade bir sesi vardır,” diye devam etti Malcolm. “O fıçı

gibi göğsü, muazzam güçlü ve ahenkli bir ses çıkartma sını sağlıyor.

Kurduğum sistem aracılığıyla son derece anlaşılır ve gürültülü bir

şekilde konuşabiliyor. İnsanların ona yanıt vermelerine alışkın

olmadığını bilmelisin. Geçen gece şu kocaman bıçağını sallayarak

onu epeyce korkuttun.”

- 287 -

JOHN FLANAGAN

“O beni daha çok korkuttu, inan bana,” dedi adamın sakat

vücudunu izleyen Will. “Söylesene, bu insanları nereden buldun?

Luka, Trobar ve diğerlerini.”

“Onları benim yarattığımı sandığına bahse girerim,” dedi

Malcolm; dudaklarına acı dolu bir tebessüm oturmuştu. Will,

sıkıntılı bir hareketle kanepede yana kaydı.

“Şey... doğrusunu istersen aklıma gelmedi değil,” dedi.

Malcolm’un yüzü kederli bir ifade almıştı. “Evet. İnsanlar bazen

onları görüyor ve aynı şeyi düşünüyorlar. Benim sakat kobaylarım

olduklarını. Yaratıklarım olduklarını. Canavar olduklarını... İşin

aslı, toplum dışına itilmiş insanlar bunlar. Sıradan bir görü nüme

sahip olmadıkları için köylerinden kovulan, sıradan insanlar. Dış

görünüşleri, sesleri ya da hareket tarzları, diğer insanlardan farklı.

Bazıları bu şekilde doğmuş, tıpkı Trobar ile Luka gibi. Diğerleri ise

birtakım kazalarda yanmış, haşlanmış ya da sakatlanmışlar. İnsanlar

da onları etraflarında istemediklerine karar vennişler.”

“Seni nasıl buldular?” diye sordu Will. Şifacı omuz silkti.

“Ben gidip onları aradım. Trobar ilkiydi. Onu tesadüfen bul -

duğumda sekiz yaşındaydı. Tam on sekiz yıl önce. Çok iri olduğu

için köyünden kovulmuştu. Ölmesi için onu ormana sürmüş lerdi.

Köpeğini de yanında götürmek istemiş çünkü bu dünya daki tek

dostu oymuş. Çocuğun çirkin olmasına ya da biçimsiz vücuduna

aldırmazmış. Trobar onu sevdiği için, o da Trobar’ı severmiş.

Köpekler böyledir. Asla önyargılı davranmazlar.”

“Köpeğe ne olmuş?” diye sordu Will. Yanıtı bildiğini sanıyordu.

“Trobar’ı savunmaya çalışırken köylülerden biri tarafından

öldürülmüş. Trobar onun cesedini ormana taşımış ve bir süre

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

sonra çocuğu takip etmeyi bırakmışlar. Onu bulduğumda, köpe ği

okşayıp ağlıyordu. Hayvanı birlikte gömdük ve Trobar’ı alıp buraya

getirdim. Daha sonra, yıllar içinde aramıza daha fazla sayıda insan

katıldı. Köylerinden kovulduklarına şahit olduk ve onları toplayıp

buraya getirdik. Zaman zaman şifalı otlar ve iksirler aracılığıyla

sağlayabildiğim tedaviye ihtiyaçları oluyor. Kalan zamanlarında ise

farklı bir tedavi arayışı içindeler.”

“Onu da onlara sen mi veriyorsun?” diye sordu Will. Malkallam

başını salladı.

“Deniyorum. Genellikle bir yere ait olduklarını bilmeleri yeterli

oluyor. Onları dış görünüşleriyle yargılamayan insanların var

olduğunu öğrenmek, rahatlamalarını sağlıyor. Tabii bu, zaman alan

bir süreç. Yaralı bir vücudu iyileştirmek, zarar görmüş ruhları

tedavi etmekten çok daha kolaydır.”

Adamın hikâyesi hakkında birkaç saniye düşünen Will, başını

salladı. “Yani neredeyse yirmi yıldır bu insanlarla ilgileni yorsun ve

hâlâ bir kara büyü ustası olarak mı tanınıyorsun?”

Malcolm, omuz silkti. “Bu kısmen benim hatam sanırım.

İnsanları buradan uzakta tutabilmek için o hayaleti yarattım. Ancak

son

bir

senede,

Malkallam

hikâyesini

kendi

çıkarına

kullanabileceğini kavramış gibi duran biri daha var.”

“Keren mi?” dedi Will. Malcolm başıyla onayladı.

“Öyle gözüküyor. Tüm bunlardan ne elde etmeyi umuyor olabilir

acaba?”

“Bu sorunun yanıtını öğrendiğimde,” dedi Will sertçe, “seni de

haberdar ederim.”

B uttle’ın bakışlarını üzerinde hisseden Alyss, bir an için

sandalyesinde donup kalmıştı. Bu adam ne arıyordu bura-

da böyle? Onu tanımış mıydı? Aklından geçen bu sorular ne-

deniyle Leydi Gwendolyn’in uçarı görüntüsünü korumak için

tüm rol yapma yeteneğini devreye sokması gerekmişti.

“İzinsiz girdiğim için bağışlayın,” dedi Buttle kabaca. Ses tonu,

bağışlanmanın aslında umurunda bile olmadığını belli ediyordu.

Yeniden Keren’e döndü ama yüzü hafifçe asılmıştı. Bu kızı gözüm

bir yerden ısırıyor, diye geçirmişti aklından.

“Hemen bilmek istersiniz diye düşündüm. Burada... şeyle bir -

likte olduğunuzu söylediler..Parmağıyla Alyss’i işaret etti.

“Leydi Gwendolyn,” dedi Keren. “Hanımefendi şatomuzda

ağırladığımız bir konuğumuzdur. Kendileri Gortlu Lord Farrell’ın

nişanlısıdır.”

Keren’in sesinde bir uyarı tonu gizliydi. Kızın önünde çok fazla şey

söyleme. Alyss bunu fark etmişti. Budalaca bir tebessüm takınarak

gevşek elini avucu aşağı bakacak şekilde Buttle’a uzattı.

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Sizinle tanıştığımızı sanmıyorum beyefendi,” dedi. Buttle’ın

kızın karşısındaki kararsızlığı uçup gitmiş gibiydi. Ne yapacağını

bilmeden kızın eline bakakalmıştı. Bir saray mensubu olsa, uzatılan

eli dudaklarına doğru kaldırıp üstüne yapmacık bir öpücük

kondurmasını bilirdi elbette, ancak Buttle’ın saray âdetleriyle falan

bir ilgisi yoktu. Karşılıklı konuşmadaki boşluğu dolduran kişi, yine

Keren oldu.

“Leydi Gwendolyn, size yeni çalışanlarımdan John Buttle’ı

takdim ederim.”

Buttle, nihayet Alyss’in ona sunduğu eline bir şeyler yapması

gerektiğinde karar kılmıştı. Elini öne uzatarak, kızla hiç de kibar

olmayan bir şekilde tokalaştı.

“Tanıştığımıza çok sevindim,” dedi tüm cazibesiyle.

“Memnun oldum,” dedi Alyss yumuşak bir ifadeyle. “Şey, Bay

Buttle, hainleri takip etmişsiniz sanırım? Ne kadar da ce sursunuz!”

Konuşurken kirpiklerini Buttle’a doğru kırpıştırdı.

Buttle’ın kaşları çatılmıştı. “Hain mi dediniz hanımefendi?”

diyerek duraksadı. Keren’e doğru tereddüt dolu bir bakış attı.

“Ben de tam Leydi Gwendolyn’e,” dedi Keren anlamlı bir

ifadeyle, “Lord Orman ile çalgıcının şatoyu İskotilere teslim etmeyi

planladıklarını anlatıyordum.”

Buttle’ın kaşları, iyice çatılmıştı artık. Bir an durdu ve biraz geç

de olsa jetonu düşüverdi.

“Şey? Ah... evet. Evet, bu doğru. Hainler, öyle ya. Şansımız var

ki planlarını tam zamanında ortaya çıkardık, çıkarma - sak kim bilir

neler...”

“Evet, evet. Leydi Gwendolyn’in tüm detayları duymak

istemediğine eminim,” dedi Keren çabucak. Buttle’ın işleri

- 291 -

JOHN FLANAGAN

berbat etmesini istemiyordu; basitlikten şaşmamaları en doğ -

rusuydu. Bu hızlı müdahalenin farkına varan Alyss, Keren’in

davranışının arkasında yatan nedenleri merak ediyordu. Adama

gerçekleri anlatmadığı için çok rahatlamıştı. Macindaw Şatosu’nda

hiçbir şey göründüğü gibi değildi.

“Aman Tanrım, Bay Buttle, siz yaralısınız!” diye bir çığlık attı

birden. “Halıya kan damlatacaksınız!”

Buttle, kan sızdırmaya başlayan kaba bandaja bir göz attı.

Usulca küfrederek bandajı sıkıştırmak için uzandı. O ilk meraklı

bakışlarının ardından, Alyss’in oynadığı rolü yutmuş gibi

duruyordu. Bu sayede rahat bir nefes alan Alyss, ilk görüşmelerinin

ardından geçen haftaları aklından geçirdi. O gece serbest bırakmış

olduğu saçları, bugün başının etrafında bir helezon çizecek şekilde

kıvrılıyordu ve başında ucuna tül takılı uzun, sivri bir başlık vardı.

Bundan nefret etse de saçlarını son moda olduğunu bildiği o stilde

toplamıştı. Farklı saç modellerinin kılık değiştirmede ne kadar

etkili olduğunu biliyordu. Ayrıca o geceye kıyasla, üstünde

bambaşka kıyafetler vardı. Sarkık kolları ve dört bir yanma

iğnelenmiş mücevherleriyle dantel ve çiçeklerle süslenmiş,

gösterişli bir elbise giyiyordu. O gece ise bir Haberci olarak sırtına

basit, beyaz bir elbise geçirmişti.

Bunlara ek olarak bir de doğuştan kalın olan sesini tizleştirmiş,

Leydi Gwendolyn gibi birine uygun, üst tabakaya has hafif

mızmızlanmalarla konuşuyordu.

Sonuç itibarıyla Alyss’in kendine güveni giderek artmaya

başlamıştı. Hatta belki de biraz fazla artmıştı. Ancak bu sayede

bilgi sızdırabilme şansı yakaladığına inanıyordu.

- 292 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Bunu size hain Orman mı yaptı?” diye sordu. Endişeleni -

yormuş gibi yaparak adamın ağzını arıyordu. Buttle, küçümseme

dolu bir kahkaha patlattı.

“O kitap kurdu ha! Zavallı hayatını kurtarmak için bir kılıcı

yerinden bile kaldırmaz o. Hayır, şu kahrolası çalgıcıydı beni vuran,

lanet olası herif!”

“Sözlerine dikkat et Buttle,” diye uyardı Keren. Bir şey an-

lamayan Buttle boş boş bakmaya devam edince Keren başıyla

Alyss’i işaret etti.

“Şey... kabalığımdan dolayı özür dilerim, Hanımefendi. Her

neyse, o korkak küçük tavuk vurdu beni. Bir erkek gibi karşıma

çıkamadı. Üç yüz ya da dört yüz metre ötede pusuya yatıp okunu

bacağıma sapladı.”

Hedefini tutturamamış olmalı, diye düşündü Alyss. Çok yazık.

“Üç yüz metre mi dedin?” diye araya girdi Keren, inanma mış

gibi. “Ne atışmış bu böyle.”

Buttle, aldırmadığını gösteren bir işaret yaptı. Ne de olsa, her

şeyi sürekli abartmaya bayılırdı.

“Şey, belki de üç yüz değildir ama çok uzaktaydı. Şuraya

yazıyorum, o çocuk bir çalgıcı falan değil. Öyle atış yapabilen bir

çalgıcı hiç görmemiştim.”

Alyss, alarm zillerinin çalmakta olduğunu hissetmişti.

“Bana mükemmel bir çalgıcı gibi gelmişti,” dedi tartışmayı

tehlikeli bölgeden uzaklaştırma umuduyla. Buttle’ın, Will’in bir

çalgıcı olduğuna ikna olması demek, çocuğun esasında başka bir

meslek mensubu olduğuna -bir Orman Muhafızı ör- neğin- dair ileri

geri konuşmayı kesmesi anlamına gelecekti.

- 293 -

JOHN FLANAGAN

Zira Will’den şüphelenmesi halinde, Alyss’den de kuşkulan ması an

meselesi olacaktı. Keren’e döndü.

“Ne de olsa pek güzel bir sesi vardı, öyle değil mi Sör Keren?”

Keren, düşünceli bir tavırla başını salladı. Barton’un mes-

leğinden kuşkulanmak aklına gelmemişti. Gördüğü kadarıyla çocuk,

oldukça yetenekli bir çalgıcıydı.

“Bana yeterince profesyonel gözükmüştü,” diye onayladı.

“Köpeği de iyi eğitimliydi.”

Aman Tanrım, diye geçirdi içinden Alyss. Buttle ilgiyle başını

kaldırdı.

“Köpek mi? Ne köpeğiymiş bu?”

Keren, umursamaz bir el işareti yaptı. Bunun önemli bir şey

olmadığını söylemek ister gibiydi.

“Yanında siyah-beyaz çoban köpeği vardı. Sahne gösterisine

katılıyordu.”

Aman Tanrım, diye düşündü Alyss yeniden. Parçalan bir araya

getirmekte olan Buttle’ın kaşları çatılmıştı. Usta bir okçu, hatta

ustadan da ötesi. Ve şimdi de siyah-beyaz çoban köpeği. Buttle,

birden öne doğru bir adım atarak parmağıyla Alyss’i işaret etti. Kızı

bir yerlerden gözünün ısırdığını biliyordu!

“Ayağa kalk!” diye emretti. Keren, telaşlı bir ifadeyle yüzü nü

adamına çevirdi. Buttle, aklını mı kaybetmişti ne?

Alyss, alt tabakaya mensup birinden emir almış bir soyluya

yakışacak şekilde, mağrur bir tebessümle karşıladı adamı.

“Affedersiniz, Bay Buttle?” dedi ağırbaşlılıkla. Keren’e döndü,

“Gerçekten de Sör Keren, nişanlım bunu duyarsa...”

- 294 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Ayağa kalk!” diye bu kez bağırarak emretti Buttle. Ayağa

kalkan Keren, elini adamının koluna koydu.

“Buttle, senin neyin var bugün böyle?”

“Yüzü tanıdık geldi. Onu bir yerden hatırlıyorum!” dedi Buttle.

Yüzündeki hafif tebessüm ve kibirli ifadeyle sakin bir görüntü

çizen Alyss, sandalyesinde oturmaya devam ediyordu. Buttle’ın

ayağa

kalkmasını

neden

istediğini

çok

iyi

biliyordu.

Gizleyemeyeceği tek özelliği, uzun boyuydu.

“Sör Keren, bu adamı dairemden çıkartır mısınız lütfen?” Giriş

salonunun kapısı açıldı ve Buttle’ın bağırtılarından panikleyen

Max, kafasını içeri uzattı.

“Leydim?” dedi. “Her şey yolunda mı?”

Max’m eli hançerindeydi. Alyss sorun olmadığını belli

edercesine adamına elini salladı. O an son istediği şey, bu işin

kavgaya dönüşmesiydi. Elinin altında yalnızca iki silahlı adamı

vardı. Bu nedenle blöf yapmaya devam etmesi gerekiyordu.

“Bizi yalnız bırak, Max. Bu kaba adamın haddini Sör Keren

bildirecektir,” dedi. Max, şüphe dolu bakışlarını oda boyunca gez-

dirdi. Göz teması kurduğu Alyss, adamına belli belirsiz göz kırptı.

Omuz silken Max, kapıyı arkasından kapatarak içeri çekildi.

Keren, Buttle ile Alyss’in arasında duruyordu artık.

Hizmetkârının bu saçma tavrından ötürü, öfkesinden küplere

binmişti. Leydi Gwendolyn, yaklaşık bir hafta sonra şatodan

ayrılacaktı. Ancak kızı alıkoyması halinde, nişanlısının peşinden

geleceğini biliyordu; muhtemelen yanında silahlı adamla rıyla

birlikte. Planını gerçekleştirmesine ramak kalan Keren’in istediği

son şey, bu tür bir çarpışmaydı.

JOHN FLANAGAN

“Buttle,” dedi alçak sesle, “seni uyarıyorum. Kes sesini ve

burayı terk et. Hemen!”

Ancak uzun boylu, sakallı adam, daha Keren emrini bile

bitirmeden başını iki yana sallamaya başlamıştı.

“O bir soylu değil!” dedi. “Daha önce gördüm onu. Emi nim.

Söyle de ayağa kalksın!”

Keren, özür dilercesine Alyss’e dönerek omuz silkti.

“Belki de bu delinin suyuna gitmeliyiz, Leydi Gwendolyn,” dedi

ama Alyss öfkeyle başını iki yana sallayarak, “Öyle bir şey

yapmayacağım!” dedi.

Keren duraksadı; gözlerinde ani bir kuşku parıltısı belir mişti.

Buttle da o esnada zihninde bulmacanın son parçasını yerine

koymuştu.

“O bir Haberci!” dedi zafer dolu bir sesle. “Onu güneyde

görmüştüm. Yanında da bir Orman Muhafızı vardı!”

Keren telaşlanarak, “Orman Muhafızı mı?” diye sordu ve Buttle

başını birkaç kez salladı.

“Ayağa kalkmasını sağla. Göreceksin. Neredeyse benim kadar

uzun boylu!”

Keren, Alyss’e dönerek, “Gerçekten de oldukça uzun boy-

lusunuz,” dedi düşünceli bir sesle. “Lütfen Buttle’m dediğini yapıp

ayağa kalkın.”

Kaybettiğini anlayan Alyss, belli etmeden iç geçirdi. Birkaç

dakika daha yalan söylemeye devam edebilirdi belki ama Keren

şüphelenmişti bir kere. Zarif bir şekilde ayağa kalktı ve Buttle’ın

nefes nefese attığı zafer dolu çığlık kulağına çalındı.

“Bu o!” dedi. “Biliyordum. Onu daha önce gördüğümü bili-

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

yordum. Şimdi ayağa kalkınca tanıdım. Ben ne kadar çalgıcıysam şu

Barton denen herif de o kadar çalgıcı. Çocuğun, bunun yanındaki

Orman Muhafızı olduğuna bahse girerim!” Hafızasını yoklayarak

kulübenin dışından duyduklarını anımsamaya çalışıyordu. “Neydi

adı? Will! Evet, buydu!”

“Will mi?” Bu yeni bilgi, Keren’i meraklandınnıştı. “Çalgıcının

adı da Will değil miydi? Bu ne tesadüf böyle! Sanırım bize bir

açıklama borçlusunuz, Leydi Gwendolyn.”

- 297 -

W ill eyer takımlarını çıkarıp ilgilendiği atları Malcolm’un

minik ahırına yerleştirdikten sonra, şifacı, çocukla

Xander’i yemeğe davet etmişti.

Malcolm’un güleryüzlü ev sahipliği ve konuklarını konuşturma

çabalarına rağmen, yemek oldukça sessiz geçmişti. Belli ki hâlâ

endişe duyan Xander, ara ara masadan ayrılıp efendisini kontrole

gidiyordu.

“İyileşecek, sizi temin ederim,” dedi Malcolm, Xander’m

sofradan beşinci kalkışında. Xander, Orman’ın yatak odasına açılan

kapının önünde durdu.

“O senin fikrin,” diyerek, Orman’ın rahat bir şekilde uyu yup

uyumadığını kontrol etmek için odaya girdi. Malcolm, samimi bir

şekilde gülümsedi.

“Cesur bir adam, değil mi? Bir büyücü olduğumu düşünürken

bile bana meydan okumaya hazırdı,” dedi. “Umarım Orman, ne

kadar sadık bir hizmetkârı olduğunun farkındadır.”

Kendi düşüncelerine dalıp giden Will, bir yanıt vermemişti.

Malcolm, keskin bakışlarıyla çocuğa bir göz attı.

- 298 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Yiyecekler hoşuna gitmedi mi?” diye sordu.

Will, anlaşılmaz bir şeyler mırıldandı.

Malcolm, yüzünü buruşturdu. “Burada basit şeyler yiye -

biliyoruz tabii ama hepsi de sağlıklı yemeklerdir. Yiyecekleri

kulübenin çatısında yetiştiriyoruz. Şarabı da burada, balkaba-

ğmdan imal ediyoruz.”

Will, bir kez daha dalgınlıkla mırıldandı. Malcolm, biraz

sinirlenerek devam etti.

“Tabii bazen ayının teki pencereden içeri, masaya atlıyor. Bir

keresinde de kötü kalpli bir cadı çorbayı yakmıştı ama onun dışında

yemeklerimiz, genellikle olaysız geçer.”

“Mmmm,” dedi Will ve birkaç saniye sonra, Malcolm’un üstüne

dikmiş olduğu bakışların farkına vardı. Suçlulukla başını kaldırdı.

“Affedersin, ne dedin?” diye sordu. “Pek anlayamadım da.”

Nihayet genç Orman Muhafızı’mn dikkatini çekmeyi başaran

Malcolm, derin bir iç geçirdi.

“Hayır,” dedi. “Hem de hiç anlamadın. Saçma sapan şeyler

anlatıyordum ama farkına bile varmadın.” Gücenmediğini belli

etmek için gülümsedikten sonra ekledi: “Bir kez olsun keyifli bir

sohbet etmek istemiştim de.”

Will, sıkıntıyla omuz silkerek, “Affedersin,” dedi yeniden. “Şu

an kafam o kadar dolu ki.”

“Konuşmanın faydası olabilir,” diye öneride bulundu Malcolm.

“İyi bir dinleyici olduğumu göreceksin. Kendiminki dışında bir ses

duymak, benim için de değişiklik olur.”

Will, memnuniyetle başını salladı. Almış olduğu Orman

- 299 -

JOHN FLANAGAN

Muhafızı eğitimi nedeniyle daima kendi başına düşünüp harekete

geçmeye alışkındı. Ancak arada sırada farklı bir görüş duymanın da

faydalı olduğunun bilincindeydi.

“Her şeyden önce,” dedi, “Buttle’ın buraya nasıl geldiğini

kavrayamıyorum.”

“Şatoda gördüğün adam değil mi? Orman seni çağırmadan

hemen önce?”

Will, başıyla onayladı. “Evet. İşin aslı, buradan yüzlerce ki-

lometre ötede olması gerekiyordu. Onu bir gemi dolusu Skan -

diyalıya köle olarak hediye etmiştim.”

Malcolm’un kaşları hafifçe çatıldı. “Hediye mi ettin?” dedi.

Will, ciddiyetle başını sallayarak, “Satmam yasalara aykı rıydı,”

diye yanıt verdi. Malcolm, ağırbaşlı bir ifadeyle birkaç kez başını

salladı.

“Elbette. Hediye etmek yasalara daha uygundur herhalde.”

Will’in sözlerine tepki vermesini bekledi ama beklediği olma mıştı.

Çocuğun aklı, gerçekten de çok karışık, diye düşündü. Sonra ekledi:

“Belki de senin şu Skandiyalılar yeniden kıyıya çıkmıştır. Bölgede

hiç Skandiyalı görülüp görülmediğini soruştururum. Buradaki

dostlarım, ormanın en uç noktalarına varıncaya dek ne olup bittiğini

bilir ve çok az şey gözlerinden kaçabilir. Görülmeden görmenin

ustası olup çıktılar.”

“Burası denize çok uzak,” dedi Will şüpheyle. Malcolm başını

sallayarak ona katıldığını belli etti.

“Seksen kilometre kadar. Ancak kıyıdan içeri giren Oosel nehri,

çok yakınlarda son buluyor. Yılın bu zamanı kıyıya çıkman

gerekirse, doğu kıyısını tüm şiddetiyle vuracak olan fır

- 300 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

tınalardan yeterince uzakta olmak istersin tabii,” diye devam etti

konuyu değiştirerek, “soru aslında adamın buraya nasıl geldiği

değil, neyin peşinde olduğu.”

“Her ne ise iyi bir şey olmadığı kesin,” dedi Will. “O bir haydut

ve muhtemelen bir katil. Alyss’in hâlâ şatoda, onun ya nında

olduğunu düşünmek, beni delirtiyor. Arkadaşım büyük tehlikede.”

“Kızı tanımamıştır belki,” dedi Malcolm. “Anlattıklarına

bakılırsa, Alyss Buttle’la son görüşmenizden bu yana dış gö-

rünüşünü epeyce değiştirmiş.”

Will, başını iki yana salladı. “Sorun Alyss’in çok uzun boy lu

olmasında. Etrafta boyu o kadar uzun olan çok az kadın var. Alyss,

sokağa çıkar çıkmaz dikkat çeker. Buttle’in onu tanıması riskini

göze alamam.”

Orman’in odasına açılan kapının hafifçe kapandığını duyunca

başını çevirdi. Efendisinin yanından dönen Xander, çocuğun son

sözlerine kulak misafiri olmuştu. Will’in uyarısını Alyss’e

iletemediği için suçluluk duyuyordu.

“Eğer onu tanıdıysa,” dedi, “kızı nerede tuttuklarını bulman

gerekir. O lüks dairede kalmasına izin vereceklerini hiç san mam.”

“Her neredeyse onu bulup oradan çıkaracağım,” dedi Will.

Malcolm’un başı tereddütle iki yana sallandı.

“Kapıdan girip kızı kurtaracaksın yani, ha?” dedi. Will’in kararlı

bakışları şifacıyı buldu.

“Kendimce yöntemlerim var,” dedi basitçe. Ona dikili göz-

lerdeki kararlılığı fark eden Malcolm, karşısında gerçekten de

becerikli bir genç adam bulunduğuna kanaat getirdi.

- 301 ~

JOHN FLANAGAN

Yıllardır ormanda inzivaya çekilmiş olsa da, dış dünya da olan

bitenleri takip ediyordu. Gizemli Orman Muhafızları Birliği’ne dair

hikâye ve söylentileri de duymuştu. Hikâyelerin büyük ölçüde

abartıldığını düşünmüştü. Pirenin nasıl deve yapıldığım ondan iyi

kimse bilemezdi. Ancak bu kez, anlatılanların gerçeğe sandığından

da yakın olduğunu anlamıştı. Bakımsız sakalını kaşıdı.

Masadaki yerini alan Xander, büyük bir iştahla kamını do-

yurmaya başlamıştı. Bu durum, Malcolm’un gözünden kaç madı.

“Lord Orman’m rahatı yerinde sanırım?” diye sordu. Ağzı

yiyecekle dolu olan Xander, başını evet anlamında salladı.

“Huzurlu bir şekilde dinleniyor,” dedi. Özür diler gibi bir tavır

takınmayı başarmıştı. “Yaptıkların için teşekkürler,” diye ekledi.

Malcolm alçakgönüllülükle omuz silkti.

Will’e dönen Xander, “Şatoya dönmeyi planlıyorsan,” dedi,

“içeride yolunu bulabilmen gerekiyor.” Malcolm’un aksine, Orman

Muhafızları hakkında daha çok bilgisi vardı ve Will’in

Macindaw’un içine rahatlıkla sızabileceğinden kuşkusu yoktu.

Will, keskin gözlerini sekretere dikmişti. “Kimliğinin açığa

çıkması halinde zindana atılacaktır herhalde. Macindaw’da bir

zindan var, öyle değil mi?”

“Evet, var,” dedi Xander. “Ancak yılın bu zamanı, zindanları su

basmış olur. Kızı kuledeki hücreye hapsedeceklerine kalıbımı

basarım. Hisar kulesinin en üst katında, hemen sağda. Oraya

ulaşmak, zindanlara ulaşmaktan çok daha zor. Yalnızca tek bir

merdiven var, o nedenle kolayca korunuyor. ”

Will, birkaç saniye düşündü. Xander’in söyledikleri, ku-

- 302 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

lağma mantıklı geliyordu. Bir zindana girmenin genellikle birkaç

yolu olurdu. Ancak kule söz konusu olduğunda, işler değişiyordu.

“Şimdilik bu plandan vazgeçip arkadaşının kimliğinin açı ğa

çıkmadığını ummaya ne dersin?” dedi Malcolm.

Ancak Will, şifacı daha cümlesini bitirmeden başını iki yana

sallamaya başlamıştı bile.

“Hayır,” dedi sertçe. “Alyss’i oradan çıkaracağım. Ve bunu bu

gece yapacağım.”

“Ama nasıl?” diye ısrar etti Malcolm. “Mantıklı olsana. O tür bir

kulenin merdivenlerinde savaşarak yukarı çıkmak için yanında

silahlı bir kuvvetin olması gerekir.”

“Merdivenleri kullanmayı düşünmüyordum,” dedi Will.

16» ------ i—

Will, şatoyla aralarına girerek görülmemelerini sağlayan tepe nin

zirvesine varmadan hemen önce, atının dizginlerini çekti.

Yanındaki Xander ile Malcolm da tıpkı onun gibi durmuşlardı.

Malcolm, süratten çok konfor amacıyla yetiştirilmiş gibi duran iri

bir kısrağa binmişti. Kaçmamız gerekirse şifacı attan inip koşsa

daha hızlı gider, diye aklından geçirdi Will.

“Atları burada bırakacağız,” dedi. “Daha fazla ilerlersek

kendimizi belli etmiş oluruz.”

Atlardan indiler ve Xander, Malcolm’un kısrağıyla kendi atını

küçük bir ağaca bağladı. Meraklı gözlerini Çekici’ye çevirmişti ki

Will, başını iki yana salladı.

- 303 -

JOHN FLANAGAN

“Gerek yok,” dedi. Çekici, ona söylenen yerde bekler, ihtiyaç

olması halinde Will’in bir ıslığıyla yardımına gelirdi. Will o tür bir

ihtimale karşın midillisinin bir ağaç dalma bağlı olma sını istemezdi.

Hayvanın burnunu kibarca okşadı ve hafif bir kişnemeyle

ödüllendirildi.

Kendine dikkat et, der gibiydi Çekici. Will’e öyle geliyordu ki

Çekici, çocuğun etrafında bulunmadığında onun güvende

olmadığını düşünüyordu.

Midillisine, “O kadar kötümser olma,” diyerek gülümsedi ve

pelerinini vücuduna sarıp bir, iki adım gerisindeki Malcolm ve

Xander ile yola koyuldu. Adamların ikisi de Will’in liderliğini

kabullenmişti. Bu, onun ikisine göre çok daha iyi bildiği bir

oyundu.

Tepenin zirvesine ulaşan Will, acemi hareketlerle onu taklit eden

yol arkadaşlarıyla birlikte çömeldi. Hemen önlerindeki kapkara

Macindaw Şatosu ile aralarında yüz elli metre bile yoktu.

Nöbetçilerin muhtemel bir saldırıyı fark etmeleri amacıyla tepeyle

şato arasındaki ağaçlar yıllar önce temizlenmiş, geriye yalnızca

ufak tefek çalılıklar kalmıştı. Yalnızca batı yönünde orman,

duvarlara elli metre kadar yaklaşabiliyordu. Ancak karmakarışık

çalılar bir istila gücünün hızını keseceğinden, şatoyu inşa edenler,

sık bitki örtüsünü doğal bir bariyer olarak koruma kararı almıştı.

Diz üstü çöken Will şatoyu inceledi. Şatodan görülme ihtimali

bulunmamasına karşın, bir tepenin zirvesine çıktığında toprağa

yakın durmayı tercih ederdi. Şato duvarları tepelerinde kule gibi

yükseldiği için, arka plan, kolayca görülmelerini engelleyecek

araziyle kaplanmıştı. Toprağın üstündeki kar

- 304 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

örtüsü, doğal olarak ışığı fazlasıyla yansıtıyordu. Ancak genç

Orman Muhafızı, görülmeden şatoya varabileceğinden emin di.

Xander ve Malcolm’un ise beklemesi gerekecekti.

“Sizin yolculuğunuz burada bitiyor,” dedi usulca. Xander, aynı

fikirde olduğunu belli ederek başını salladı.

“Bir itirazım yok,” dedi ve Will’in yanma çömelerek kıstığı

gözleriyle şatoyu inceledi.

“İşte,” dedi elini uzatarak. “Kulenin tepesindeki şu ışığı gö rüyor

musun?”

Will, adamın kolunu takip etti. Şatonun merkezinde yer alan

hisar kulesinin boyu, köşelere kondurulan diğer dört kuleden daha

uzundu. Daralarak yükselen kulenin en üst katı, büyük bir oda

genişliğindeydi ve çevresinde bir çıkıntı vardı. Bu, işimi biraz daha

kolaylaştıracak, diye geçirdi Will aklından. Kulenin tepesinde

gördüğü kare şeklindeki loş sarı ışık, odanın penceresi olmalıydı.

Kulenin farklı noktalarında görülen benzer aydınlık pencereler,

içinde ışık yanan odaları gösteriyordu.

“Hücre dediğin yer orası mı?” diye sordu ve Xander, başıyla

onayladı.

“Kulenin en tepesindeki oda,” dedi. “Bahse girerim ki arkadaşını

oraya kapatmışlardır. Bu sabah orada kimsecikler yoktu.”

“Pencerelerde parmaklık mı var demiştin?” diye araya girdi

Malcolm. Xander, başını şifacıya doğru çevirdi. Will, Xander’in

adama hâlâ tam anlamıyla güvenmediğini fark etti.

“Parmaklık olmadan hapishane olur mu?” diye yanıt verdi

Xander. Sekretere sert bir bakış fırlatan Malcolm, iğneli ifade yi

duymazdan geldi.

- 305 ~

JOHN FLANAGAN

“Parmaklıklar yatay mı dikey mi?” diye sordu. “Yoksa kafes

şeklinde mi?”

“Dikey,” dedi Xander. “Taşın içine çimentolanmış demir

çubuklar.”

Will, dudağını ısırdı. Xander daha önce de parmaklıklara

değinmişti ve bu nedenle yanına bir eğe almıştı. Uzun ve gü rültülü

bir kesme işlemi olacaktı ama aklına başka bir çözüm yolu

gelmiyordu. Ancak Malcolm’un başka bir önerisi vardı. Dizüstü

çökmenin getirdiği rahatsızlıkla hafifçe homurdanarak Will’in

yanma varan şifacı, cebinden deri kaplı bir şişecik çıkarmıştı.

“İşte,” dedi, “bunu al ama ne olursun dikkatli kullan.”

Will, kaşlarını çattı. Bu uyarının ardından, içinde ne olduğu nu

bilmeden şişeyi eline almaya hiç niyeti yoktu. Malcolm’un geçmişi

düşünüldüğünde, şişenin bir anda patlaması işten bile değildi.

“Nedir bu?” diye şüpheyle sordu. Malcolm, iç geçirdi.

“Güçlü bir asit,” dedi, “ama oldukça güvenli.”

“Eğer oldukça güvenliyse,” diye araya girdi Xander, “neden ne

olursun dikkatli kullan deme ihtiyacı hissettin?” Malcolm’un

sözlerini, adamın sesini taklit ederek tekrarlamıştı.

“Oldukça güvenli,” diye tane tane tekrar etti Malcolm, “dikkatli

kullanılması halinde.'1'’

“Öyleyse güvenli değil...” diye söze başladı Xander ama Will

öfkeyle araya girdi.

“Siz ikiniz atışmayı kesecek misiniz?” diyerek Malcolm’a

döndü. “Bununla ne yapacağım?” İğneleyici bir yorumda bu

- 306 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

lunmaya hazırlanan şifacı, Will’in sert yüz hatlanna attığı tek bir

bakışın ardından fikrini değiştirmiş ve ufak tefek sekretere

aldırmamaya karar vermişti.

“Demir bir parmaklığı yaklaşık beş dakika içinde eritir,” dedi.

“Parmaklığın dibindeki harcın içine küçük bir çukur kaz ve içine

asitten birkaç damla akıt. Demiri eritecektir; muhte melen harcı da.

Demir çözülmeye başladıkça damlatmaya devam et ama sakın eline

değmesin.”

“Endişe etme. Dikkatli olurum,” dedi şişeciği şüpheli bakışlarla

inceleyen Will. Eğenin daha uygun bir seçenek olup olmadığını

düşündü. Demir parmaklıkları eritecek güçte bir maddeye

dokunmak, kaygılanmasına yol açıyordu.

“Oldukça güvenlidir,” diye tekrar etti Malcolm. Will, Xander’in

müdahalede bulunmak üzere nefes aldığını fark etti.

“Sessiz ol, Xander,” dedi sekretere bakmadan. Xander sakinleşti

ve Malcolm minnet dolu bir ifadeyle başını salladı.

“Teşekkürler,” dedi. Yeniden şişeciği işaret ederek, “İçin de asidi

saklayan cam bir muhafaza var,” dedi. “Etrafı hasırla kaplı ve şu

gördüğün kalın deri kılıfla korunuyor. Cam, ancak şişeyi sert bir

yere çarpman halinde kırılabilir. Çok da zor bir şey değil aslında,”

diye ekledi düşünceli bir ifadeyle.

“Otuz metrelik bir kuleye tırmanacağımdan haberin var, öyle

değil mi? Şişeyi sert bir yere çarpma ihtimalim oldukça yüksek,”

dedi Will. Malcolm, birkaç kez başını salladı.

“Evet, şey, şişeyi ondan hemen kurtulabileceğin bir yerde taşı.

Camın kırılma sesini duyman halinde, asit deri muhafazayı

eritinceye dek on saniyen var.”

~ 307 -

JOHN FLANAGAN

“Yani pantolon cebine sıkıştırmamalısın,” diye söze karıştı

Xander, bastırdığı tebessümüyle. Bu kez hem Will’in hem de

Malcolm’un dik bakışlarına hedef olmuştu.

“Büyü yapmasını bilmiyor olmam ne yazık,” dedi Malcolm.

“Seni şöyle güzel bir kurbağaya çevirirdim.”

“Bana kalırsa birileri senden önce davranıp bunu çoktan yapmış

bile,” diye ekledi Will.

Xander, kırgın bir ifade takındı. “Yalnızca şaka yapıyordum,”

dedi mazlum bir ses tonuyla. Sözlerine bir yanıt ala mayınca, birkaç

adım uzaklaşarak şaka kaldıramayan insanlara dair bir şeyler

mırıldanmaya başladı. Birkaç saniye sonra, Will’in sert bakışları

üstüne dikilince sesini kesti.

“Ay da uygun konuma gelmek üzere,” dedi Malcolm. Will,

başım kaldırıp ufka yakın bir noktada asılı duran hilal şeklin deki

aya baktı. Birkaç dakika içinde ortalık neredeyse zifiri karanlığa

bürünecekti.

“Ben gidiyorum,” dedi.

Yarı yarıya çömelerek durdu ama hemen harekete geçmemişti.

Birkaç dakika boyunca araziyi inceleyerek gecenin doğal ritmini -

alçak çalıların rüzgârla kımıldanmalarını, bulut gölgelerinin geçiş

hatlarını- aklına kazıdı. Işık, gölge ve hafif hareketlenmelerden

oluşan araziye karışmak üzere hazırlandı.

Sonunda geceyle bir bütün olmasını sağlayacak doğal bir

ahenkle yola koyuldu. Malcolm ile Xander, çocuğun arkasından

bakıyorlardı. Nerede olduğunu ve nereye gittiğini biliyor

olmalarına karşın, yirmi metre içinde ışık oyunları ve otlarla

çalıların gölgeleri arasında kaybolup gitmişti çocuk. Bazen ortaya

çıkıyor, bir an sonra ortadan kayboluyordu.

- 308 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Malcolm, Xander’m derin bir nefes aldığım hissetti. Kısa boylu

sekreter, bu kez alaycı bir yorumda bulunamayacak kadar şaşkındı.

“Onu gördün mü?” diye sordu Malcolm’a dönerek. Şifacı, usulca

başını salladı.

“Hayır, görmedim,” dedi. “Şaşkınlığımın nedeni de bu.”

- 309 -

A lyss, kuledeki hücresinde kaygılanmaya başlamıştı.

Buttle ın onu tanımasının ardından, budala asilzade ro-

lünü sürdürmesinin anlamı kalmamıştı.

Ancak Keren, şaşırtıcı bir şekilde ağzından daha fazla laf almaya

çalışmamıştı. Yalnızca yüzünü buruşturmakla yetinmiş ve

nöbetçileri çağırarak Alyss’jn hapsedilmesini istemişti. Süslü bir

hançer dışında silahı bulunmayan Max, kızı savunmaya yeltense de

Alyss, adamı durdurmuştu. Max’in onun için boş yere ölmesini

istemiyordu. Max ve iki hizmetçisi de onun gibi hapsedilmek üzere

başka bir yere götürülmüştü. Kışlada barınan korumalarının da kısa

sürede onlara katılacağından şüphesi yoktu.

Alyss i en çok korkutansa, Keren’in ilgisiz tavırlarıydı. Adamın

Macindaw Şatosu nda süregelen tuhaf olayların mer kezinde yer

aldığı belli oluyordu. Ama hangi amaçla? Alyss’in aklına en çok

yatan fikir, Keren’in Orman ile Will’e ithafen yaptığı suçlamaydı;

şatoyu İskotilere teslim etmeyi planlıyordu. Ne de olsa, Syron ile

Orman’ın haklarını gasp ettikten sonra, Kral Duncan in Macindaw

Lordluğunu ona vermesini

~ 310 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

beklemiyor olmalıydı. Geriye kalan tek seçeneği de ödülünü Krallık

dışında aramak olacaktı.

Keren her ne planlıyorsa, hayra alâmet değildi. Will ile

planlarını ve hakkında neler bildiklerini öğrenmek için Alyss’i

sıkıştırmamış olması da bir garipti. Genç Haberci sert bir sorgudan

geçmeyi, hatta işkence görmeyi bile bekliyordu.

Odanın kapısı açılıp Keren içeri girdiğinde, irkilerek döndü.

Keren, gözlerini odanın yetersiz mobilyalarında gezdirdi; bir

masa, iki sandalye ve ince hasır şilteyle iki adet eski püskü

battaniyeden oluşan tahta bir yatak. Şöminede cılız bir ateş ya -

nıyordu ve metal bir yansıtıcısı bulunan cilalı gaz lambası oda yı

aydınlatıyordu. Dikey demir parmaklıklı pencere, rüzgârın içeri

girmemesi için kalın bir perdeyle kapatılmıştı. Perde, Keren içeri

girdiği an çekili durumdaydı.

“Rahat mısın?” dedi Keren neşeyle.

“Daha kötüsü de olabilirdi,” dedi Alyss.

Keren, içtenlikle başını salladı. “Evet, gerçekten de olabilirdi.

Bana kalırsa bu gerçeği aklından çıkarmamalısın.”

“Çalışanlarımın güvende olduklarını umuyorum?” dedi Alyss.

Keren, aldırmaz bir işaret yaptı. “Hepsini kilere attık. Pek

konforlu bir yer sayılmaz ama sağlam bir kapısı var. Koru-

malarından biri tartışma çıkarmak istedi. Hafif yaralandı ama

iyileşecek.”

“Bunun için teşekkür etmemi beklemiyorsundur herhalde,” dedi

Alyss. Bir kez daha omuz silken Keren, konuyu geçiştirerek, masa

ve sandalyeleri işaret etti.

- 311 -

JOHN FLANAGAN

“Hadi oturalım. Bana kalırsa artık sohbet etme vaktimiz geldi.”

İşte başlıyoruz, diye düşündü Alyss, temkinli bakışlarını

Keren’in üstüne dikerek. Ancak karşı koymanın bir anlamı yoktu.

Masaya doğru yürüyüp, dimdik bir ifadeyle sandalyelerden birine

oturdu. Hemen karşısındaki sandalyeye yerleşen Keren arkasına

yaslanmış, bacak bacak üstüne atmıştı. Yılışık bir tavırla gülümsedi.

“Rahatla,” dedi. “Yalnızca sana birkaç soru sormak istiyorum.”

Elini cebine atarak bıldırcın yumurtası büyüklüğünde, mavi renkli

ilginç bir mücevher çıkarmıştı. Taşı elleriyle ileri geri yuvarlamaya

başladı. Bir stres-taşı, diye aklından geçirdi Alyss. Bazı insanların

sinirlerini yatıştırmak için bu tür nesneler kullandıklarını duymuştu.

Belki de, diye düşündü, Sör Keren göründüğü kadar huzurlu

değildir.

“Beni rahatsız eden soruların değil,” dedi Alyss. “Yanıt ala -

madığında neler olacağı.”

Yüzündeki tebessüm kaybolan Keren, kalbi kırılmış gibi yüzünü

buruşturdu.

“Sana işkence edeceğimi falan sanmıyorsundur herhalde, ha?”

dedi. “Bir canavar değilim ben, ne de olsa bir şövalye yim.”

“Şövalyelik görevlerinden bazılarını unutmuş gibisin ama,” diye

karşılık verdi Alyss.

Keren, yanıt vermeden önce duraksadı. “Şey, belki de dışarıdan

öyle görünüyordun Tabii resmin tamamını göremeyen birinin öyle

düşünmesi çok doğal. Yıllar yılı bu şatoyu güçlendirdim ve

savundum. Syron’dan tek istediğim biraz

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

anlayış, çabalarım karşısında küçük bir teşekkürdü ama hayır. Tüm

imkânlarını oğluna ayırdı. Bana hiçbir şey bırakma dı. Orman başa

geçtiğinde görevime devam edeceğime dair bir garanti bile vermedi.

Yetişkin hayatımın büyük bir kısmını Krallığın sınırını koruyarak

geçirdim ve elime kadrosuz bir çalışanın maaşından fazlası

geçmedi. Bundan fazlasını hak ediyorum.”

“Belki de ediyorsundur ama ödülünü İskotilerin arasında

aramaya hakkın yoktu,” diye cesur bir çıkışta bulundu Alyss.

Keren’in tepkisi gecikmedi.

Sert gözlerini kıza dikerek konuştu, “Onu da çözdün, ha? Başka

neler bildiğini merak ediyorum doğrusu.” Kızın üstünden çektiği

bakışlarını elindeki mavi taşa çevirmişti.

Keren’i takip eden Alyss’in gözleri de taştan tarafa kaydı.

Mükemmel bir yuvarlaklıktaki mücevherin maviliği, adeta baktıkça

derinleşiyordu. Alyss, yeterince bakması halinde taşın yüzeyinden

ötesini, derinliklerini görebileceği hissine kapıldı. Öne doğru bir

parça eğildi. Bu kadar küçük bir taşın böylesine derin... depderin bir

anlam ifade etmesi ne tuhaf şeydi böyle. Keren, kızın ilgisini fark

etmişti.

“Harika bir taş, değil mi?” dedi. Sesi yumuşak ve yatıştırıcıydı.

“İnsana huzur veriyor. Bu kadar küçük bir nesnenin nasıl olup da bu

kadar çok katman içerdiğini merak etmişimdir hep. Çevirirken bir

baksana...”

Taşı hafifçe çevirdi ve Alyss onun söylediklerinde haklı ol-

duğunu fark etti. Taşın maviliği, sürekli derinleşen katmanlar

boyunca azalıyor gibiydi. Tüm o katmanların bu kadar küçük bir

taşın içinde yer alması, imkânsızmış gibi duruyordu. Ne

~ 313 ~

JOHN FLANAGAN

kadar tatlıydı. Ne kadar maviydi. Maviden çok hoşlandığını fark

etti. En sevdiği rengin mavi olduğunu yeni anlıyordu.

“Gerçek ismini bana hâlâ söylemedin,” dedi Keren nazikçe.

“Adım Alyss. Alyss Mainwaring.” Bunu söylemesinde bir

sakınca yoktu ki. Ne de olsa, Leydi Gwendolyn’in sahte bir kimlik

olduğunu biliyordu Keren. Şu küçücük mavi taşın her geçen saniye

büyüyormuş gibi durması ne garip, diye geçirdi içinden Alyss.

“Aslında bir nişanlın da yok, değil mi?” diye sordu Keren.

Alyss, adamın sesindeki içtenliği duyabiliyordu. Karşılık olarak

gülümsedi.

“Hayır. Korkarım yok,” diye itiraf etti. “Sanırım yaşlı bir

hizmetçi olarak öleceğim.” Karşı taraflarda yer alıyor olmamız ne

yazık, diye düşündü. Keren aslında çok iyi biriydi. Bunu ona

söylemek için başını kaldırdı.

“Maviliğe bakmaya devam et,” dedi Keren. Sesi ne kadar da

nazikti. Alyss, başını salladı.

“Elbette.”

Mavi tonlarını incelemesi için kıza zaman tanıyan Keren, bir

süre sessiz kaldı. Ne kadar da rahatlatıcı, diye geçirdi Alyss

aklından.

“Ya arkadaşın Will?” diye sordu Keren yumuşak bir sesle.

“Onunla romantik bir ilişkiniz var mı?”

Bu soru üzerine usulca gülümseyen Alyss, birkaç saniye ya nıt

vermedi. “Birbirimizi çok uzun zamandır tanıyoruz,” dedi.

“Eğitimine başlamadan önce çok yakın arkadaştık.”

- 314 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Çalgıcılık eğitimine mi?” dedi Keren. Alyss başını iki yana

sallamak üzereyken içinden bir ses durmasını söylemişti.

“Will bir...” diye konuşmaya başladı ama deminki ses devam

etmesini engellemişti. Will'in bir Orman Muhafızı olduğunu açığa

vurmak üzere olduğunu fark ederek gözlerini kırpıştırdı. Uçuruma

bakan bir tepenin ucundan uzaklaşıyormuş gibi sandalyesinde

silkindi. Bir anlamda öyle de olmuştu aslında.

Zorlanarak da olsa gözlerini masanın üstündeki mavi taştan

uzaklaştırdı.

“Ne yapmaya çalışıyorsun?” diye çıkıştı, neredeyse Will’i ele

verdiği için dehşete düşerek. Kendini zorluyor, Keren’e neler

anlattığını, sırlarının ne kadarını açık ettiğini hatırlama ya

çalışıyordu. Adımı söyledim, diye düşündü ama bu çok da önemli

değildi. Will’le ilgili gerçeği açıklamadığı sürece...

Kendi kendini durdurdu. En iyisi üzerinde düşünmemek, diye

geçirdi aklından. Lanet olası mavi taşın garip özellikleri olduğu

apaçık ortadaydı. Keren ona gülümsüyordu. Şaşırtıcı bir şekilde

arkadaşça, sıcakkanlı bir tebessümdü bu.

“Güçlüsün,” dedi Keren beğeniyle. “O kadar derine indik ten

sonra geri gelindiği pek görülmüş şey değil. Tebrikler.”

“O taş da neyin nesi öyle?” diye tiksintiyle mücevheri işaret etti

Alyss. Keren, masanın üstünden aldığı taşı havaya atıp yakaladıktan

sonra cebine indirdi.

“Şey, yalnızca dostlarımı eğlendirdiğim bir süs eşyası,” dedi

ayağa kalkıp kapıya yürürken. Kapıyı açıp geri döndü; deminki

tebessümü kaybolmuştu.

“Bunu tekrarlayacağız,” dedi. “Bir sonraki sefer çok daha

- 315 -

JOHN FLANAGAN

kolay olacak. Bir kez boyun eğdikten sonra gerisi çorap sökü ğü gibi

gelir. Bir saat içinde görüşürüz.”

Kapıyı arkasından kapattı. Anahtarın kilitte döndüğünü duyan

Alyss, başını masaya koyduğu kollarının üstüne bırakıverdi.

Kendini son derece bitkin hissediyordu.

Sfi» ------------ ss~

Şato duvarından yirmi metre uzaktaki Will durdu ve dümdüz yere

uzandı. Karsız bir nokta seçmesine rağmen, otlardaki nem nedeniyle

birkaç dakika içinde sırılsıklam olmuştu.

İçinden derhal ayağa kalkmak -vücudunun uyuşmasına neden

olan o nemli otlardan kurtulmak- geliyordu. Ancak yıllar boyu

görmüş olduğu zorlu eğitim devreye girmişti ve gözleri hariç

vücudunun hiçbir yeri kımıldamıyordu. Pelerininin, onu duvardaki

gözlerden koruyacağını biliyordu. Kocaman kukuletası ise solgun

yüzünü belli etmesini engelliyordu. Daha fazla ilerlemeden önce,

şato duvarlarında dolanan nöbetçileri incelemek istemişti.

Bulunduğu alçak noktadan bakıldığında gökyüzü, şato duvarlarına

bitişikmiş gibi duruyordu. Gökyüzünden bile koyu renkteki

duvarlarda devriye gezen nöbetçileri seçebiliyordu.

Duvarların her birinde ikişer nöbetçi dikiliydi. Sabit adımlarla

hareket ediyor, ortada buluşunca arkalarını dönerek diğer uca kadar

yürüyor ve tekrar dönüyorlardı. Duvarın her ucunda, tepelerinde

nöbetçiler bulunan birer kule yer alıyordu. Bu nöbetçiler devriye

gezmiyor, duvara yaslanarak geceyi gözlüyorlardı. Will, böyle buz

gibi gecelerde, sabit nöbetçilerin yan-

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

lanna birer kömür mangalı konulduğunu biliyordu. Bu bilgiyi

Xander’dan almıştı ve nöbetçilerin zırhlarından yansıyan parlak

turuncu alevleri seçebiliyordu.

Bu iyiye işaret, diye geçirdi aklından. Nöbetçiler, üşüyen ellerini

ısıtmak için mangallara doğru döndüklerinde, gece görüşleri

kayboluyordu. Büyük saldırgan gruplarını o pozisyondan bile

seçebilirlerdi ki, nöbetçi olarak başlıca görevleri de buydu. Ancak

görünmeden ilerleme sanatında usta tek bir suretin nöbetçiler

tarafından fark edilmesi imkânsızdı.

Avlunun ortasındaki hisar, duvarlarla diğer kulelerin tepesinde

yükseliyordu. En üst penceredeki titrek sarı ışık, yanma ya devam

ediyordu.

Will’in aklına gelen ilk şey, duvarın ortasından yukarı tırmanıp

nöbetçilerin arkalarını dönmesini beklemek olmuştu. Ancak

askerlerin hareketlerini gözlemledikçe bu fikirden vaz geçti.

Nöbetçilerin iki buçuk saattir görev başında olduklarını biliyordu.

Xander, nöbetçilerin her üç saatte bir değiştirildiğini söylemişti.

Doğal olarak, nöbete başladıkları anki kıvraklığın yerinde yeller

esiyordu artık. Neredeyse üç saattir etrafta yap rak bile

kımıldamamıştı ve sonrasında da sıradışı bir şey olmayacağını

düşünmeleri gayet doğaldı. Yorulmuş, sıkılmış ve yalnızca yarım

saat ötelerinde bulunan sıcak yemek ve içkileri düşünüyor

olmalıydılar. Duvarın ortasında buluşan devriye- ler, gevşeyip

birkaç dakikalığına sohbet etmeye başlamışlardı. Devriye turlarına

verdikleri aralar, her seferinde uzuyordu.

Duvara tırmanmak için en uygun fırsat, nöbetçilerin bir araya

geldikleri an gibi duruyordu. Durup konuşmaya başladıklarında

dikkatleri dağılacak ve Will’in tırmanış sırasında

- 317 -

JOHN FLANAGAN

çıkartacağı belli belirsiz sesler, sohbetin arasında kaybolup

gidecekti.

Will, bir kez daha başını kaldırıp kulelere bir göz attı. Sol

kuledeki nöbetçi, belli ki mangalın yaydığı sıcaklığa yakla şabilmek

için gerilemişti. Bu da Will’in, birkaç metre ilerleyince adamın

görüş alanından çıkacağı anlamına geliyordu. Sağ kuledeki nöbetçi

ise ifadesizce dışarıyı gözlemeye devam ediyordu. Ancak Will,

bulunduğu noktadan askerin çökmüş omuzlarını seçebiliyordu.

Adamı gözünde canlandırabiliyor- du. Perişandı, üşüyordu, ayakları

ağrıyordu, zihni uyuşmuştu ve nöbetinin ilk anlarındaki kadar

uyanık değildi artık. Küçük bir ihtimal de olsa birden başını çevirip

sağ tarafına bakmak isteyebilirdi elbette. Ancak o an için doğrudan

ileriye bakıyordu. Duvara soldaki kulenin dibinden tırmanacağım,

diye düşündü Will. Devriyelerin bir tur daha atmalarını bekledi ve

kulelerden başlayarak ortada buluştukları ana dek geçen süreyi için -

den saydı. Duvara tırmanmaya bir kez başladığında, duvarların

ucundan içeri atlayıp saklanacak bir yer bulması gerekecekti.

Hareket etmeye hazırlanarak yaylandı ve yumuşak hareketlerle

dizlerinin üzerinde yükseldi. Gökyüzü boyunca hızla ilerleyen

dağınık bulutlar, geçtikleri noktalarda loş gölgeler bırakıyordu.

Bulutların hareketleriyle uyumlu bir şekilde ilerlemek için bekledi.

Hazır olduğunda, şatonun sol köşesini hedef seçerek hafif adımlarla

karanlığa karıştı.

- 318 -

W ill, duvarın dibindeki derin gölgelere vardığında dur-

du. Tam o noktadan, duvarla kulenin arasında kalan

köşeden tırmanacaktı. Ne kuledeki nöbetçi ne de devriye -

ler tarafından görülme ihtimali vardı. Tek olası tehlike, otuz

metre ötede bulunan diğer kuledeki nöbetçiydi. Ancak sırtını

yorgun argın duvara yaslayan askerin bakışları, hâlâ gecenin

içine çevriliydi.

Çıkardığı eldivenlerini kemerine sıkıştırıp, elleriyle duvarı

yokladı. Uzaktan düzgün ve pürüzsüz gibi gözüken taşlar, aslında

kaba ve düzensiz bir şekilde yerleştirilmişti ve araların da Will kadar

tecrübeli bir tırmanışçının kullanabileceği çok sayıda çatlak, yarık

ve çıkıntı barındırıyordu. Ayrıca, ihtiyaç duyması halinde duvarla

kule arasında kalan sağ köşeden de yardım alabilecekti. Gülümsedi.

Bu tür duvarlara küçük bir çocukken bile tırmanabiliyordu.

Pelerininin altında omuzlarına sarmış olduğu uzun halatı

tırmanışına faydası olsun diye değil, Alyss’i aşağı indirebil mek

amacıyla yanma almıştı. Nöbetçiler görev başındayken duvarlara ip

fırlatma riskini almak istemiyordu. Esnettiği par-

- 319 -

JOHN FLANAGAN

maklarını yukarı kaldırarak soğuk taşların arasında güvenli iki yarık

buldu ve vücudunu yukarı çekti.

B öylece yumuşak hareketlerle duvarı kolaylıkla tırman maya

başladı. En rahat tutunacağı çıkıntıları ararken ara sıra sağa ya da

sola kayıyordu. Parmakları soğuktan ve kasılmak- tan ağrıyordu

belki, ancak neyse ki yıllar boyu yapmış olduğu idmanlar sayesinde

sertleşip güçlenmişlerdi.

Duvarın tepesine yaklaştığında nöbetçinin yaklaşan ayak

seslerini duydu ve dev bir benekli örümcek gibi parmaklarıyla

duvara tutunarak durdu. Bu şekilde kımıldamadan asılı dur mak,

tırmanmaktan daha çok yorulmasına neden oluyordu. Oysa tırmanış

esnasındaki sürekli hareket hali, tırmanmayı kolaylaştırıyordu.

Will’le arasında iki metre bile bulunmayan nöbetçi turunu bitirip

ayak sesleri kesildiğinde, Orman Muhafızı, ağrıyan parmaklarıyla

yüzünü duvarın kaba taşlarına yasladı.

Askerin dakikalardır süregelen devriye ritmini bozarak duvardan

aşağı bir göz atması halinde, hemen aşağıda asılı duran sureti

gözden kaçırmasına imkân yoktu. Nefes almaya bile cesaret

edemeyen Will, acıyla taşa yapıştı. Arkadaşıyla duvarın orta

kısmında buluşup çene çalmak üzere dönmekte olan nöbetçinin ağır

çizmelerinin sesi geldi kulağına. Adamın dönüş yolundaki ilk

adımını atmasıyla beraber, Will de içinden saymaya başladı.

Beşe kadar saydıktan sonra duvarı aşarak, duvarların arasındaki

boşluklardan birine yüzükoyun devrildi. Ardından baş aşağı

ilerlemeye başladı. Artık sıra, planın en riskli kısmına gelmişti.

İlerideki devriye, doğrudan Will’in bulunduğu tarafa bakıyordu.

Ancak az önce oradan ayrılan ve karşıdan gelen

~ 320 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

arkadaşının dikkatini çeken nöbetçi sayesinde paçayı kurtarmıştı.

Bir gölge gibi hareket ederek kule duvarındaki karanlık oyuğa

süzülüverdi. Hâlâ içinden saymaya devam ediyordu. Yirmi beşe

geldiğinde, duvarın ortasına varan devriyelerin konuşmalarını

duyabiliyordu. Derinliği yarım metre bile olmayan sundurmaya

sığındı ve pelerinini etrafına sarıp kımıldamadan bekledi. Fark

edilmemek için çıt bile çıkarmaması gerektiğinin farkındaydı.

Sesler kesildi ve bir kez daha yaklaşmaya başlayan devri- yenin

ayak sesleri duyuldu. Nöbetçi yaklaştıkça, etrafını saran taş

bloklarla gölgelerin bir parçası olacak şekilde hareketsiz kaldı.

Durduğu yerden adamın yüzünü net bir şekilde görebiliyordu.

Pejmürde sakalının düzeltilmeye ihtiyacı vardı. Will’in akima, belki

de içinde bulunduğu gerginliğin etkisiyle, bir an için Halt ve

adamın karmakarışık sakalı geldi. Bunun üzerine kıkırdamasını

zorlukla bastırabildi.

Nöbetçi, sırtını Will’e verecek şekilde turuna yeniden başlamıştı.

Genç Orman Muhafızı, eğitimi sırasında duymuş olduğu bir cümleyi

anımsadı: İnsanlar görmeyi beklemedikleri şeyleri nadiren fark ederler.

Nöbetçinin de iki metre ötesinde belli belirsiz aydınlanan bir

noktada kımıldamadan bekleyen bir yabancı görmeyi beklediğini

hiç sanmıyordu.

Şans eseri, avluya inen merdivenler hemen yakındaydı. Will bu

kez devriyelerin yeniden buluşmalarını ve usulca soh bet ettikleri

sırada bakışlarının dışarıya çevrilmesini bekledi. Bir hayalet

sessizliğiyle gölgelerden merdivene çıktı ve aşağı inmeye başladı.

Basamakların sonuna vardığında durdu. Ortalıkta nöbetçi

~ 321 -

JOHN FLANAGAN

yoktu ama hisara ya da girişteki kuleye açılan kapılardan her an

birileri çıkabilirdi. Birkaç saniye düşündü. Hisar kulesinin dibindeki

kapı, duvarlara yerleştirilmiş meşalelerle iyice aydınlatılmıştı.

Saklanmaya yeltenmeden doğrudan o tarafa yü rümesi daha doğru

olacaktı. Kapıya doğru yürüyen bir suret, gölgeden gölgeye hareket

eden birine kıyasla daha az dikkat çekecekti şüphesiz. Pelerininin

kukuletasını geriye atıp kıyafetinin içinden çıkardığı tüylü şapkayı

düzelterek başına geçirdi. Saklanma ihtiyacı duymadan kendinden

emin hareketlerle hisarın ana kapısına açılan merdivenlere yöneldi.

Merdivenlere vardığında akıllıca davranarak sol tarafa kay dı ve

basamakların gölgesine saklandı. Şapkayı çıkarıp başına yeniden

kukuletasını geçirdi. Fark edilip edilmediğini anlamak için karşı

taraftaki duvarları gözledi ve basamaklar boyunca emekleyerek

ilerledi. Nöbetçiler dikkatlerini dışarıya vermişti ve etrafta da başka

birileri yoktu.

Görülmeden ilerlediğine emin olarak kulenin etrafını dolandı ve

iki parlak meşalenin ortasında durdu. Meşalelerden yansıyan

fazlasıyla parlak alevler, bulunduğu noktanın belirsiz ve değişken

bir ışıkla aydınlanmasına neden oluyordu. Derin bir nefes alan Will,

belini yoklayıp Malcolm’un deri kaplı şişe- ciğinin güvende

olduğunu kontrol ettikten sonra bir kez daha tırmanmaya başladı.

Tahmin ettiği üzere, hisar kulesi de duvarla aynı kaba mal -

zemeden yapılmıştı ve elleriyle ayaklarını geçirebileceği çok sayıda

boşluk

barındırıyordu.

Adım

adım

tırmanmaya

başladı.

Yükseklikten hiç korkmamasına rağmen, aşağıya bakmaktan

kaçmıyor, başının dönmesi riskini almak istemiyordu. Dış du varlar,

yalnızca sekiz metre yüksekliğindeydi. Tırmanmakta

- 322 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

olduğu kule ise duvarın üç katından daha uzundu; zemin se -

viyesinden yüksekliği neredeyse otuz metreye yaklaşıyordu. Will

tırmanmaya devam ettikçe, hızlanan rüzgâr da etrafında vızıldıyor,

çocuğu elleriyle ayaklarını geçirmiş olduğu tehlikeli çıkıntılardan

söküp atmaya çalışıyordu.

Dördün üçü güvende, diye tekrar etti Will; çocukluğundan beri

tırmanış esnasında kendi kendine hatırlattığı kuraldı bu. Diğer üç

organı güvende olmadan, elini ya da ayağını yeni bir noktaya

kaydırmaması gerek demekti. Yolunun üstünde bulunan aydınlık

pencerelerin etrafından dolaşıyordu. Aslında pencerelerden içeri

göz atmaya can atıyordu ama bunun ölümcül bir hata olabileceğinin

farkındaydı. O esnada pencereden dışarıyı seyretme ihtimali

bulunan bir kule sakininin, içeri bakmaya çalışan bu yabancı sureti

gördüğü an alarm vermesi işten bile değildi.

Yükseklere tırmandıkça şiddetlenen rüzgâr, havanın iyice

soğumasına yol açmış gibiydi. Will’in elleri uyuşmaya başlamıştı.

Tırmanışı planlarken soğuğun etkisini hesaba katmamıştı. Taşların

arasındaki en güvenli çatlak ve çıkıntıları bulabilmesi için ellerinin

kesinlikle uyuşmaması gerekiyordu. Eliyle düzgün bir şekilde

yoklayamaması halinde, gevşek bir çıkıntıya tutunup ağırlığını

vermesi ve taşın göçüp gitmesi işten bile değildi. Bu duruma çok da

aldırış etmiyordu aslında. Kulenin dörtte üçünü geride bırakmıştı ve

yapabileceği bir şey yoktu. Yan taraftan karla kaplı araziye bir göz

attı. Birkaç kilometre ötede, ağaç tepelerinin kardan bembeyaz

olduğu karanlık Grimsdell Ormanı’m seçebiliyordu. Kuleye salt

keyif için tırmanmış olsa, bir süre orada durup mükemmel

manzaranın tadını çıkarabilirdi. Yüzünden kederli bir gülümseme

geçti.

- 323 -

JOHN FLANAGAN

Yalnızca eğlenmek amacıyla bir yere tırmanmayalı çok uzun zaman

olmuştu.

Yukarı baktığında, kulenin üst katının etrafım dolanmakta olan

dar çıkıntının yalnızca birkaç metre ötesinde olduğunu fark etti.

Aradaki mesafeyi dikkatle tırmandı. Çıkıntının üstünde onu neyin

beklediğine dair hiçbir fikri yoktu. Bazı mimarlar, tırmananların

cesaretini kırmak için çıkıntılara demir kazıklar yerleştirmekten

hoşlanırdı.

Ortalıkta kazık falan yoktu ama dondurucu yüzeye dokundu -

ğunda, Will’in yüzü asılmıştı. Buz, diye geçirdi aklından. Çıkıntının

üstünde toplanan yağmur suyu, ısının düşmesiyle donmuştu. Bu

durum işini zorlaştıracaktı. Çoğu tırmanışçı, bu tür bir çıkıntıya

vardığında tüm ağırlığını ellerine verirdi. Çıkıntının her yanını

kaplayan kaygan buz nedeniyle bu, ölümcül sonuçlar doğurabilirdi.

Tutunabileceği temiz bir çıkıntı arayan Will, ağırlığının bir kısmını

ayaklarıyla destekliyordu. Ayak parmaklan kıvnlmıştı ve sol ayak

tabanına kramp girmeye başladığını hissedebiliyordu. Sağ eliyle

temiz bir çatlak bulup, kendini yukan çekti, bu sırada sol ayağıyla

yeni bir çıkıntı anyordu. Dördün üçü güvende, diye tekrarladı içinden.

Çıkıntıya doğru kaldırdığı sol elini, buzsuz bir nokta buluncaya dek

ileri geri kaydırdı. Sıra sağ ayağındaydı. Bu sayede vücudunu

yukarı çekti ve sırtını duvara verecek şekilde dikkatle dönüp

çıkıntıya oturdu. Sertçe arkasına yaslandığında, sırtına bir şeyin

battığını fark etti. Asit şi- şeciğini hatırlayınca yüreği ağzına geldi.

Kınlması halinde pelerini, şişeden zamanında kurtulmasını

engelleyecekti. Duvardan biraz uzaklaşarak içinden saymaya

başladı. On. On beş. Yinni. Aradan bir dakika geçmesine rağmen

asit, hâlâ etini kavurmaya başlamamıştı. Rahatlayarak iç geçirdi.

~ 324 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Bakalım Alyss neredeymiş?” diye sordu kendi kendine.

Dış duvarda yapmış olduğu gibi, kuleye tırmanırken de tu-

tunabileceği uygun noktalan aramış ve zikzaklar çizerek iler lemişti.

Sağ tarafına bir göz attığında, Alyss’in hücresine ait olduğunu

düşündüğü pencerenin üç metre uzağında olduğunu fark etti.

Bacaklarını aşağı sarkıtarak çıkıntı boyunca pencereye doğru

kaymaya başladı. Pencerenin yanına geldiğinde yüzü asıldı.

Tamamen buzla kaplı daracık çıkıntıda ayağa kalkıp pencereden

içeri bakması çok zor olacaktı.

En azından tutunabileceğim parmaklıklar var, diye geçirdi

aklından. Pencerenin eşiğine gelince durdu. Alt pervaz, başı nın

biraz üzerinde kalıyordu. Sağ eliyle uzanıp pervazı yokladı ve

demir pannaklıklardan birine tutundu.

İçeride Alyss dışında birileri olması halinde başım belaya

girebilir, diye düşündü. O sırada pencereye bakan biri varsa elini

görecekti ve dönüp ayağa kalktığında da varlığını gözler önüne

senniş olacaktı. Bununla birlikte, çıkıntının buzla kaplı olması, ona

başka bir seçenek bırakmıyordu.

Kalçalarının üzerinde sağa dönerek, sol ayağını çıkıntıya koydu.

Vücudu artık tamamıyla sağ eli tarafından destekleni yordu. Odadan

bir şaşkınlık ünlemi yükselip yükselmeyeceğini bekledi. İçeride her

kim varsa pencereye bakmıyor olmalıydı. Çıkıntının kesinlikle

sağlam olmadığında karar kıldıktan sonra, sol bacağına daha fazla

ağırlık vererek yavaş hareketlerle sağa doğru döndü ve kırdığı

dizini vücudunu yukarı kaldırması için uzattı.

Ayağı buzda kaymaya başladığında yüreği ağzına gelmişti. Hızla

dönüp sol kolunu diğer bir pencere demirini yakalamak

- 325 ~

JOHN FLANAGAN

için öne doğru uzattı. Tam zamanında hareket etmişti. Sol aya ğı

buzlu çıkıntının ucundan kayıp gitti ve kendisini pencereye asılı

buldu. Hafif bir inilti eşliğinde vücudunu tekrar yukarı çekti.

Çıkıntıyı yakalayan sağ ayağı, yükünü biraz olsun hafifletmişti.

Çıkıntıya hiç güvenmediği için ağırlığını vermemişti Will.

Yayıyla idman yaparak geçirdiği senelere ve bunun sonucu

olarak güçlenen kol ve sırt kaslarına şükretti. Artık sol ayağını da

çıkıntıya dayamış ve yükü iyice hafiflemişti.

Yavaş yavaş pervaz hizasına doğru kaldırdığı gözleriyle odanın

içini, sırtı pencereye dönük bir şekilde başını ellerinin arasına almış

ve kaba bir masaya yığılıp kalmış Alyss’i görebiliyordu.

- 326 -

C C A lyss!”

^^Tsminin fısıldanmasıyla irkilen sarışın kız, sandalye sinde

doğruldu. Arkasını döndüğünde, Will’in o tanıdık, bastırılamaz

tebessümüyle aydınlanan, demir parmaklıklara yasladığı yüzüyle

karşılaştı.

Alyss’in ayağa fırlamasıyla sandalyenin tangır tungur yere

devrilmesine ramak kalmıştı. Neyse ki kız, onu tam zamanın da

yakaladı ve hızla pencereye yanaştı.

“Will! Tanrım! Burada ne işin var?”

Baş döndürücü yüksekliğe bir göz atarak, çocuğun başka hiçbir

yerden destek almaksızın buzla kaplı, dar bir çıkıntının üzerinde

durduğunu fark etti. Başı dönen kız, bir adım geriledi. Birçok

tehlikeye kılı bile kıpırdamadan atılan Alyss’in yükseklikten ödü

kopardı. Pencerenin altını kaplayan o karanlık boşluk, yüreğinin

korkuyla dolmasına neden oldu. Pelerininin altında bir şeyler aranan

Will, uzun bir halatı parmaklıkların arasından geçirmeye başlamıştı.

- 327 ~

JOHN FLANAGAN

“Seni oradan çıkarmaya geldim,” dedi kıza. “Yalnızca birkaç

dakika boyunca şu ipe sıkıca tutunacaksın, o kadar.”

Will pelerininin altından çözdüğü ipi odanın içine doğru

uzatmaya devam ederken, Alyss de arkasındaki kapıya endişe li

bakışlar atıyordu. Will’in niyetini anlayınca, birden ağzının

kuruduğunu hissetti.

“Buradan aşağı inmemi mi istiyorsun?” dedi, korkuyla aşağıdaki

boşluğu işaret ederek. Will, kızı rahatlatmak için gülümsedi.

“Çok kolay olacak,” dedi. “Hem ben de sana yardım edeceğim.”

“Will, yapamam!” dedi Alyss korkudan çatlayan bir sesle.

“Yükseklikten korkuyorum. Düşerim. Donar kalırım. Oradan aşağı

inemem ben!”

Will, bir an için durup düşündü. Yükseklik korkusu diye bir

şeyden haberdardı ama şahsen anlayamadığı bir kavramdı bu. Tüm

hayatı boyunca ağaçlara, kayalara, şato duvarlarına rahatça

tırmanmıştı. Ancak daha önce böyle bir korkunun insanları elden

ayaktan

düşürebildiğini

gözlemlemişti.

Bir

an

yüzünü

buruşturduktan sonra, gülümsedi.

“Sorun değil,” dedi. “Halatı beline bağlar, seni bizzat ben aşağı

indiririm.”

Will’in çözdüğü halatın son parçası da pencerenin önünde ki

yığında yerini almıştı artık.

Alyss, asıl sorunun yükseklik korkusu olmadığını fark etti

birden. Penceredeki parmaklıkların arasından geçmesine imkân

yoktu ki. Tabii Will demirleri eğeyle kesmeyi planlıyorsa iş

değişirdi ama o iş çok uzun zamanlarını alacaktı. Bir kez

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

daha korkuyla kapıya baktı. Keren, bir saat içinde geri gelece ğini

söylemişti. Masaya yığılmasından bu yana ne kadar zaman geçmişti

ki? Hem “Bir saat içinde” ne anlama geliyordu? Otuz dakika mı?

Yoksa kırk beş mi? O bunları düşünürken, Keren merdivenleri

çıkıyor bile olabilirdi.

Will’e, “Buradan gitmen gerek,” dedi kararlı bir sesle. “Keren

her an geri gelebilir.”

“Gelmemiş olmayı dileyecek,” dedi yüzü sertleşen Will. “Neyin

peşinde olduğunu bulabildin mi?” Korkusunu unutturmak için kızın

dikkatini dağıtmaya çalışıyordu. Alyss sabırsızlıkla başını iki yana

sallarken Will, pelerininin altından belindeki deri kaplı şişeyi

çıkardı. Şişeyi ihtiyatla pervaza yerleştirdiği, kızın gözünden

kaçmamıştı.

“Gitmen gerek!” dedi Alyss. “Zamanımız yok. Beni yeni den

sorgulamak için geri gelecek.”

Will, birden duraklayıp, “Yeniden mi?” dedi. “Sana bir za rar

verdi mi?” Eğer Alyss’in canını yaktıysa, Keren’i öldürecekti.

Ancak Alyss, bir kez daha başını iki yana sallıyordu.

“Hayır. Bir şey yapmadı ama elinde garip bir taş var...” Sesi

canlılığını yitirmişti. Will’in gerçek kimliğini açığa vurmasına

ramak kaldığını söylemek istemiyordu arkadaşına. “Taş mı?” diye

tekrarladı şaşıran Will.

Alyss, başıyla onayladı. “Mavi bir mücevher. Bir şekilde... beni

konuşturmasını sağlıyor. Will, az kalsın ona bir Orman Muhafızı

olduğunu söylüyordum!” diye itiraf etti. “Kendimi durduramadım.

Nasıl oluyorsa... insanın dilinin çözülmesini sağlıyor. Olağanüstü

bir şey.”

Will kaşlarını çattı. İlk gece, şatodaki yemek salonunda

- 329 -

JOHN FLANAGAN

olanları hatırlamıştı. Keren’in, Will’in bir şarkı daha çalması için

yaptığı öneriyi, takipçileri büyük bir hevesle kabul etmişti. Belki de

zorba herif, bir süredir zihin kontrolüyle uğraşı yordu.

Bu düşünceyi bir kenara bıraktı. Saks bıçağını çekti ve asidi

dökmek üzere ortadaki parmaklıkların dibinde bir delik açma ya

başladı. Toplamda dört parmaklık vardı ve ortadaki ikisini

çıkarabilirse, Alyss’in dışarı çıkabileceğini düşünüyordu. Odaya

tırmanıp

halatı

Alyss’in

belinden

geçirecek

ve

kalan

parmaklıklardan birini kızı aşağı sarkıtmak amacıyla kullana caktı.

Daha sonra da halatı çözüp aşağı inecekti.

“Neyse,” dedi, “zararı yok. Buttle buralardaysa kim olduğu mu

zaten hatırlamıştır.” Ortamı yumuşatmak için gülümsedi ama kızın

zayıflık gösterdiği için üzgün olduğunu görebiliyordu.

“Emin olmasına imkân yoktu,” dedi Alyss kederli bir sesle,

“ama bana gerçeği neredeyse söyletecekti.”

“Aradığımız büyücü Keren’in ta kendisiymiş gibi geliyor

kulağa,” dedi Will düşünceli bir sesle. Şaşıran Alyss, arkadaşına bir

göz attı.

“Nasıl yani?”

“Lord Syron’un esrarengiz hastalığının arkasında Keren var.

Aynı şekilde Orman’ı da zehirlemeyi başardı. Adamı şato dan

çıkarmamın nedeni buydu. Şimdi de sen bana gizemli bir

konuşturma yönteminden söz ediyorsun. Keren, eski efsaneyi ve

Malkallam hakkındaki hikâyeleri kendi ihanetini perdelemek

amacıyla kullandı. Şatoyu ele geçirmek istiyor ama olay

duyulduğunda konumunu korumak için ne yapacağına dair hiçbir

fikrim yok.”

~ 330 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“İskotilerle bir anlaşma yapmış,” dedi Alyss. Keren’in yü züne

vurduğu suçlamalar, aslında öylesine bir tahminden ibaretti. Ancak

aldığı yanıt üzerine şüphelenmeye başlamıştı.

“İskotiler mi?” dedi Will. Bir an için düşündü. Macindaw

Şatosu’nu kontrol etmeleri halinde, İskotilerin Araluen’e ine -

bilecekleri yol da sağlama alınmış olacaktı. Çevre kasabaları

istedikleri gibi yağmalayacak, hatta topyekûn bir istilaya gi -

rişeceklerdi. Macindaw küçük olmasına küçüktü belki ama

Araluen’in kuzey sınırının güvenliği açısından çok önemli bir yere

sahipti. “O zaman onu mutlaka durdurmamız gerek!”

“Haklısın!” dedi Alyss endişeyle. “O nedenle şimdi buradan

gitmelisin! Norgate’e git ve alarm ver. Keren’i alt etmek için

yanında bir orduyla geri gel!”

Dişlerinin arasından sarkan diliyle kapağı dikkatle kaldıran Will,

tuhaf şişeciğe odaklanmıştı. Bir an için arkadaşıyla göz göze

gelerek başını iki yana salladı.

“Sensiz gitmem,” dedi. Şişedeki sıvının küçük bir miktarını

demir parmaklığın dibinde kazmış olduğu deliğe boşalttı. Taş ve

demire değdiğinde hafifçe cızırdayan sıvı, deliğin etrafındaki karın

bir kısmını eritmişti. Demirden yükselen keskin kokular, Will’i ök-

sürttü. Yüzünü kapamaya çalışsa da pek başarılı olamadı. Kolunun

yeniyle burun deliklerini kapatan Alyss, bir iki adım geriledi.

“O da nedir öyle?”

“Asit. Gerçekten de çok etkiliymiş. Malcolm, birkaç saniye

içinde parmaklıkları eriteceğini söylemişti.” Will, yüzünü bu-

ruşturdu. Parmaklık hâlâ sağlam gibi duruyordu. “Ya da birkaç

dakika demiş de olabilir,” diye düzeltti. Şişenin ağzını kapatıp diğer

çubuğun dibinde çukur kazmaya koyuldu.

- 331 ~

JOHN FLANAGAN

“İlkini boş verip diğerini eritelim. Ben bununla uğraşırken sen

de şu halatı sağlam parmaklıklardan birine bağlayıver.”

Alyss, ondan isteneni yaptı ama aklı, Will’in söylediği bir şeye

takılmıştı.

“Malcolm da kim?” diye sordu. Başını kaldıran Will gülümsedi.

“Doğru ya, sana daha anlatmadım. Malkallam’ın gerçek adı

Malcolm. Tanıyınca sen de çok seversin.”

“Anladığım kadarıyla sen zaten tanışmışsın,” dedi Alyss kuru bir

sesle. Alyss’in her zamanki haline dönmesine sevinen Will

gülümsedi.

“Ayrıntıları sana sonra anlatırım. Bana birkaç saniye ver de şu

işi bitireyim.”

Asit şişesini yeniden kaldırıp taş ve harcın içinde kazmış olduğu

küçük çukura boşalttı. Bir kez daha yükselen duman bulutunu,

eriyen pastan çıkan pis kokular takip etti. Will, dudaklarını büzmüş,

parmaklıkları izliyordu. Bir önceki parmaklıkta olduğu gibi, asidin

etkisini göstermesi beklediğinden uzun sürecek gibiydi. İlk

parmaklığı kontrol etti; yerinden bir parça çıkmıştı. Demek ki asit

işe yarıyordu ama tahmin ettiğinden çok daha yavaş etki ediyordu.

Çukurlara biraz daha asit dökmeyi düşündüyse de vazgeçti. Sıvının

pervaza taşmasına gerek olmadığına inanıyordu.

Beklemekten başka yapabilecekleri bir şey yoktu. Kapağını

kapattığı deri şişeyi parmaklıkların arasından Alyss’e uzattı.

“Al. Şunu bir yere koy,” dedi. Cebinde o şişeyle aşağı inmeye

hiç niyeti yoktu. Alyss, şişeyi ilgisiz bir tavırla pencere nin üst

pervaz taşına yatırdı.

- 332 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Benim anlamadığım şey,” diye devam etti kızın aklını aşağıya

inmekten ve kuleden uzak tutmaya çalışan Will, “şu lanet olasıca

John Buttle’ın hangi cehennemden çıkıp gelmiş olduğu. Şimdiye

dek kurt gemisiyle çoktan Skorghijl’e varmış olmalıydı.”

“Kurt gemisinin başı derde girmiş,” diye yanıt verdi Alyss.

Buttle, Keren kızı kuleye hapsetmeden önce başından geçenle ri

böbürlenerek anlatmıştı. “Bir fırtınaya yakalanmışlar. Batıya

sürüklenmiş ve kıyıya yakın bir kayalığa bindirmişler. Gemide

korkunç bir delik açılmış ve güçlükle kıyıya çıkabilmişler. Kışı

geçirmek üzere Oosel Nehri’ne koşturmuşlar. Ancak geminin

batmakta olduğunu anladıkları an, Buttle’m bağlarını çözmüş ler, o

da fırsattan yararlanıp kaçmış.”

“Bu iyiliklerini kendine has bir teşekkürle yanıtlamıştır her -

halde?” dedi Will ve Alyss başıyla onayladı.

“Oosel’e vardıklarında bitkin haldeymişler. Nöbetçilerden

ikisini öldürüp kaçmış. Tesadüfen yolu buraya düşmüş.”

“Tam da yerine gelmiş,” dedi Will. Alyss, yine başıyla onayladı.

“Ne garip,” diye devam etti Will, “Buttle ile Keren gibi in-

sanların her yerde birbirlerini bulma...”

Alyss elini kaldırınca, cümlesini yarıda kesti. Meraklı bakışları,

beti benzi atan kızın üstündeydi. Alyss, dıştaki odanın kapısının

açılıp kapandığını ve muhafızlarla konuşan Keren’in sesini

duyabiliyordu.

“Keren geldi!” diye fısıldadı aceleyle. “Will, buradan gitmen

gerek! Git hadi!”

Halat yığınını toparlayıp parmaklıkların arasından aşağılar daki

avlu taşlarına doğru fırlattı. Will, çaresizce ilk müdahale

- 333 -

JOHN FLANAGAN

ettiği parmaklığa yapıştı. Demir yerinden oynamaya başlamış tı artık

ama hâlâ yerinden sökemeyeceği kadar sağlamdı.

“Gitsene!” diye tekrar etti Alyss çaresizce. “Burada olduğu nu

anlarsa, ikimizi de öldürür.”

Will, gönülsüzce de olsa kızın haklı olduğunu kabul etmiş ti.

Kapana kısıldığı bu daracık çıkıntıda Keren ve muhafızlarıyla

dövüşmeyi göze alamazdı. Özgür kalabilirse, en azından Alyss’i

kurtarmayı yeniden deneyebilirdi.

Dışarıdaki odada bir kahkaha patladı. Kilitte dönen anahtarın

sesini duyan Alyss’in gözleri, fal taşı gibi açılmıştı. Will artık

oradan ayrılması gerektiğini biliyordu ama kıza son bir şey daha

söylemesi gerekiyordu.

“Alyss,” dedi kızın kederli bakışlarını üstüne çekerek. “Eğer

seni sorgularsa, bilmek istediklerini söyle. O bilgiyi elde etme sinin

bize bir zararı yok. Sorularını yanıtla.”

Alyss nasılsa planlarımı açığa vuramaz, diye aklından ge çirdi

acı acı, çünkü bir planı yoktu. Öte yandan Keren’in büyük olasılıkla

zaten tahmin ettiği gerçekleri saklayarak acı çekmesine de gerek

yoktu kızın.

“Peki!” dedi Alyss.

“Söz ver bana,” diye ısrar etti Will. “Ona söyleyeceğin hiçbir

şeyin bana bir zararı olmayacak.”

Alyss paniğe kapılmanın eşiğinde olmasına rağmen, söz

vermedikçe Will’in oradan ayrılmayacağını adı gibi biliyordu.

“Söz veriyorum! Ona her şeyi anlatacağım ama git artık! Hadi!”

- 334 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Will, halatı bacaklarının arasından sırtına geçirip sağ omzu na

atmakla meşguldü.

Eldivenlerini taktı ve sol eliyle ipin bağlı ucunu başının yarım

metre yukarısından tutarak sağ eliyle boştaki ucunu kalçasına sardı.

Vücuduna sarılı halat sayesinde ayaklarıyla kuleden des tek

alarak kontrollü bir şekilde kendini boşluğa bıraktığında, Alyss’in

yüreği ağzına gelmişti.

Usulca, “Seni almaya geleceğim,” diye fısıldadı Will. Böy- lece

hafif adımlarla duvardan aşağı inmeye başladı. İçinden hızlı

davranıp çabucak avluya varmak geliyordu ama süratli hareketlerin

duvarlardaki nöbetçilerin dikkatini çekeceğinin bilincindeydi.

Parmaklarını dudaklarına götüren Alyss, arkadaşına doğru bir

öpücük gönderdi. Hemen ardından hızla pencerenin önün den

uzaklaşarak perdeyi çekti. Keren’in halatı görmesini elin den

geldiğince engellemeliydi. İnişin ortasında yakalanması, Will için

ölüm demek olurdu.

- 335 -

lyss zar zor masaya ulaşmıştı ki kapı açıldı ve Keren içeri

A girdi. Kapıyı arkasından kilitlerken yüzüne küçümseme

dolu bir ifade oturtmak için tüm iradesini harcayan Alyss, de -

rin bir nefes alarak sakinleşmeye çalışıyordu.

“Yine ben geldim,” dedi Keren. Kızın buz gibi bakışlarına

aldırmaksızın, neşeyle gülümsedi. Hemen ardından odayı sa ran

kokuyu fark edince yüzünü buruşturdu.

“Tanrım, bu iğrenç koku da ne böyle? Bir şey mi yaktın burada?”

Alyss, hızla düşündü. Kendi burnu asitten yayılan keskin

kokulara alıştığı için fark etmiyordu ama belli ki oda hâlâ leş gibi

kokuyordu. Aklına bir fikir gelmişti. Ayağa kalkarak tik sintiyle

Keren’e baktı.

“Bazı belgeleri yaktım, evet,” dedi. “İçlerindekileri öğrenmemen

daha doğru olur diye düşündüm.”

Keren, düşünceli bir ifade takındı. “Demek öyle, ha?” dedi

önceki kadar neşeli olmayan bir sesle. “Sanırım üstünü aramam

gerekirdi. Centilmenliğime verdiğin şu karşılığa bak; beni

- 336 ~

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

oyuna getirmeye çalışıyorsun.” Kemerindeki keseye uzandı. “Ancak

mavi dostumuzun belgelerin içindeki her türlü bilgiyi bana

söylemeni sağlayacağını unutmuş gibisin.”

Adam mavi taşı tekrar çıkardığında, Alyss’in kalbi deli gibi

atmaya başlamıştı. Hakkında tüm bildiklerine rağmen, içinde dönüp

taşa bakmak için zapt edilemez bir istek vardı. İnanılmaz bir çaba

harcayarak, bakışlarını taştan uzaklaştırdı.

“Sen de geçen denemende taşın üstümdeki etkisinden kur-

tulduğumu unutmuş olmalısın,” dedi adamın alaycı ses tonunu taklit

ederek.

Sandalyelerden birine oturan Keren, bacak bacak üstüne atmış,

mavi mücevheri kayıtsızca havaya atıp tutuyordu.

“Doğru,” dedi kıza, “ama sana ikinci seferin daha kolay

olacağını söylemiştim.”

Masaya sırtını dönen Alyss, Keren’in bakışlarını perdeyle örtülü

pencereden uzaklaştırmak için kapıya doğru yürüdü. Tam olarak

emin değildi ama parmaklığa bağlı halattan gıcırtılar duyar gibi

olmuştu.

“Ucuz büyülerin bana sökmez,” dedi. “Hilelerine nasıl kar şı

koymam gerektiğini çok iyi biliyorum.”

Keren, anlayışlı bir ifadeyle başını salladı. “Bildiğinden

eminim,” dedi, “eğer yaptığım şey büyü olsaydı tabii. Ancak bu

bambaşka bir şey. Seni hipnotize ediyorum yani bir çeşit zihin

kontrolü uyguluyorum. Bu taş, yalnızca zihnin için bir odaklanma

noktasından ibaret. Seni gevşeterek hipnoz ustası tarafından kontrol

edilmeni sağlıyor.”

Alyss’in yüzü küçümseme dolu bir gülümsemeyle kaplandı ama

aslında Keren’in sözleri, endişelenmesine yol

- 337 -

JOHN FLANAGAN

açmıştı. Onun boyunu aşan meselelerdi bunlar. Yine de, Will’e biraz

daha zaman kazandırmak için oyun oynaması gerekiyordu.

“İşin sırrım açığa vurduğuna göre, asla gevşemeyeceğimden

emin olabilirsin,” dedi. Keren, başını iki yana salladı.

“Taşı hiç görmeden amaçlarımı öğrenmiş olsan, karşı koya-

bilirdin. Ancak zihnin çoktan tuzağa düştü bile. İlk denemede

üstünde sağladığım kontrol, zihninde ‘hipnotizma belleği’ adı nı

verdiğim bir şey yarattı.”

Alyss, gözlerini devirerek, “Amma da korkutucu,” dedi. Ancak

içten içe çok korkmaya başlamıştı. Keren kendinden çok emin

konuşuyordu ve sahte şövalyeyle ilgili öğrendiği bir şey varsa, o da

adamın nedensiz yere böbürlenen tiplerden olmadığıydı.

“Korkutucu değil, yalnızca kullanışlı,” dedi Keren fazlasıyla

mantıklı bir ses tonuyla. “Görüyorsun ki, sen hipnoz etkisi

altındayken bilinçaltına seni istediğim an yeniden hipnotize etmeme

olanak tanıyan bir bellek yerleştirdim. Tek yapmam gereken şey,

son konuştuğumuz konuya dönmek.”

“Çok sıkıcı bir konu olduğuna eminim,” dedi Alyss alay

edercesine. Ancak ağzından çıkan her kelime, içindeki korku nun

büyümesine neden oluyordu. Keren, hâlâ gülümsüyordu. Kızın

cesaretine ve savaşçı ruhuna hayran kalmıştı. Ancak sonuçta, diye

düşündü, bunu sağlayan onu istediğim an hipnotize edebiliyor

olmam. Taşı kızın önüne doğru tuttu. Alyss, hızla başını çevirdi.

“Sanırım... arkadaşın Will ve gerçek mesleği hakkında ko-

nuşuyorduk. Öyle değil mi?”

- 338 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Alyss, karşı koymasına rağmen zihninin bir parçasının boyun

eğdiğini ve bakışlarının kendi isteği dışında Keren’in havaya

kaldırdığı taşa doğru çevrildiğini fark etti. Bir nabız gibi atan taşın

sade mavi ışıkları, zihnini içine çekiyordu sanki. Taşa doğru

istemsizce bir iki adım bile atmıştı.

“Will bir Orman Muhafızı,” dedi. Zihninin mücadele veren

kısmı, kelimelerin ağzından kaçmasına engel olamamıştı. Korkak

davranışı karşısında belli belirsiz bir tiksinti hissetti.

“Elbette öyle. Bunu zaten biliyorduk, değil mi? Ancak ben şu

yaktığın belgelerle ilgileniyorum. Anlat bakalım.”

“Belge falan yoktu,” dedi Alyss. Zihni, farklı bir boyutta,

kontrolü ele geçirmek için bir kez daha mücadele veriyordu.

Kelimeler ağzından dümdüz ve duygusuzca çıkıyor, en önemli

sırları ele verdiğini fark ettiği halde kendisini durduramıyordu.

“Burnuna gelen şey, asit kokuşuydu.”

Keren’in yüzündeki tebessüm, yerini çatık kaşlara bıraktı.

Anlamıyordu...

“Asit mi? Ne asidi?” diye sordu aceleyle.

“Will parmaklıkların üstüne asit döktü,” dedi Alyss. Zihni içten içe

çığlıklar atıyordu: Kes sesini! Tanrı aşkına, kes sesini! Will’in

kaçmak için zamana ihtiyacı var, seni ödlek tavuk! He men sonra

ağzından çıkan kelimeleri duyunca, dehşete düştü. “Will’in kaçmak

için zamana ihtiyacı var.”

Keren, birden ne olup bittiğini kavramıştı. Sandalyesini

devirerek ayağa fırladı. Sandalye gürültüyle zemine düşerken,

takındığı tüm o rahat, aldırmaz ifade de kaybolmuştu. İki adımda

pencereye ulaşarak, kalın perdeyi yırtarcasına açtı.

- 339 -

JOHN FLANAGAN

Parmaklıkları eritmeye devam eden asitten yayılan koku,

pencere yakınlarında iyice yoğunlaşmıştı. Etraftan minik sıvı

havuzlanyla dolu olan, ortadaki iki çubuğun tabanlarından duman

tütüyordu. Önceden berrak bir renge sahip olan asit, demiri yok

ettikçe paslı kahverengiye dönmüştü. Uzanıp sağ taraftaki çubuğa

asılan Keren, parmaklığı yerinde tutan son demir filizlerini de

parçaladı. Gözlerini kısarak Alyss’e döndü.

“Nereye gitti?” diye sordu. Mantığı ona, Barton’un pencereden

kaçmış olamayacağını söylüyordu ama çocuğun odaya nasıl ginniş

olduğunu kavrayamıyordu bir türlü.

Will’in odaya girmemiş olduğunu düşünememişti. Ayrıca,

ortadaki iki çubuğun etrafını saran asit havuzlarından yükselen

kokular nedeniyle en soldaki parmaklığa bağlı halatı da ilk anda

görememişti.

Alyss, yanıt vermedi. Zihninde verdiği mücadelenin gerginliği

ağır basmış, Keren sandalyesinden fırladığı an yere yığılmıştı. Ters

dönmüş sandalyenin yanında yerde yatıyordu. Usulca küfreden

Keren, kıza yaklaştı. Eşek sudan gelinceye dek dövmesi gerekse

bile onu konuşturacağına yemin etti. Birden pencereden gelen hafif

gıcırtı sesleri çalındı kulağına. Arkasını döndü. Will’in parmaklığın

dibine düğümlediği halat, gözlerinin önündeydi artık. Öne atılarak

pervaza yaslandı ve sıçrayan asit elini yakınca, yeniden küfretti.

Gerilen halat, ucunda asılı duran nesnenin -ya da kişinin-

ağırlığıyla hafifçe kımıldarken lifleri, gıcırdıyordu.

Derhal hançerini çıkaran Keren, parmaklıkların arasından

uzanarak gergin halatı kesmeye başladı. Aklından hücrenin dı-

~ 340 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

şmdaki muhafızları çağırmak geçti ama sonra aklına olay ye rine

daha yakındaki duvar nöbetçileri geldi. Duvarlara doğru avazı

çıktığı kadar bağırmaya başladı.

“Nöbetçiler! Nöbetçiler! Hain şatoda! Hisarda! Yakalayın onu!”

Çok aşağılardaki Will kopan yaygarayı duymuş, Keren’in

bıçağıyla kesmeye çalıştığı halattaki titreşimi hissetmişti. Yalnızca

birkaç saniyesi kaldığını fark ederek, duvara paralel bir şekilde

aşağı kayabilmek amacıyla ayaklarını dümdüz aşağı indirdi.

Çaresizce sağ eliyle tutunabileceği bir yer aranmaya başladı. Birkaç

saniye içinde iki taş bloğun arasındaki derin yarığı keşfetmi şti.

Halatı bıraktığı sol eliyle kendine tutunabileceği bir yer aramaya

koyuldu. Tam sol elini de bulduğu çıkıntıya atmıştı ki, yukarıdan

kesilen ip, dev bir yılan gibi avlunun taşlarına düştü.

Kulenin tabanıyla arasında hâlâ yedi metrelik bir mesafe vard ı.

Keren’in bağırışlarına anlam vermeye çalışan duvar nöbetçilerinin

şaşkın çığlıklarını duyabiliyordu. Özensiz bir şekilde aşağı inmeye

başladı; derisiyle tırnakları yırtılıyor, kaba taşlara sürtünen dar

pantolonunda delikler açılıyordu. Yere üç metre kala kendini

boşluğa bıraktı ve düşüşün etkisini azaltmak için bilekleriyle

dizlerini bir kedi gibi esneterek avluya kondu. Etrafında şaşkınlık

dolu feryatlar kopuyor, ne olup bittiğini anlamaya çalışan nöbetçiler

ortalığı birbirine katıyordu.

Dört metre ötesindeki hisar kapısı hızla açıldı ve elindeki baltalı

mızrakla dışarı fırlayan çavuş, sağa sola bakınmaya

- 341 -

JOHN FLANAGAN

başladı. Başlığını yeniden kukuletasının üstüne geçiren Will, hafif

aydınlık bir noktaya çekilerek kangal haline gelmiş halatı işaret etti.

“Şuradan indi!” diye bağırdı. “Ahıra gidiyor! Takip edin!”

Çavuş, üzerinde düşünmeden Will’in yanından geçerek işaret ettiği

yöne doğru koşmaya başladı. Ancak yan yana geldiklerinde, kaçak

çalgıcının genç yüzünü tanımıştı.

“Bir dakika,” dedi, “sen..Çavuş, daha cümlesini bitirmeden,

silahıyla çalgıcıya doğru hamle yapmıştı bile. Will, elindeki saks

bıçağıyla silahın ağır baltalı ucunu bir tarafa itti ve kolundan

kavradığı çavuşu döndürüp, omzunun üstünden avlunun taşlarına

doğru fırlattı. Adamın kafası sert taşlara çarptı. Miğferi bir yana

yuvarlandı ve hareketsiz kaldı.

Will, çavuşun miğferini ve uzun, ağır silahını kaptı. Merdi -

venlere yönelmeden önce halat yığınından kendine küçük bir parça

kesti. Hareket ettiğini gören Keren’in, kulenin tepesin den kopardığı

yaygarayı duyabiliyordu. Kısmen adamın sesini bastırmak, kısmen

de kargaşayı artırmak üzere, avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı.

“Hisardalar!” diye bağırdı. “Yüzlercesi! Tüm nöbetçiler kapıdaki

kulübede toplansın!”

Duvarlara uzanan merdivenleri koşar adım çıkarken bir yandan

da çelişkili emirler veriyor, adamları kapıya, hisara ve kuzey

kulesine yolluyor, ilerlerken çavuşun ağır demir miğfe rini

tıngırdatıyordu. Kargaşanın en önemli müttefiki olduğunun

farkındaydı. Karşısına çıkan herkesin birer düşman olduğunun

farkındaydı, buna karşılık nöbetçilerin gördükleri her yeni kişiyi

tanımlamaları gerekecekti.

- 342 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

Güney duvarındaki sete çıktı. Batı kulesine açılan kapı hemen

arkasmdaydı ve üç nöbetçi koşarak üstüne geliyordu. Will, onu

görünce duraklayan askerlere hemen arkalarında ka lan duvarı işaret

etti.

“Yere yatın, aptallar! Okçuları var!” diye bağırdı. Düşmanın ok

atmadan önce uyarıda bulunmasını beklemeyen askerler, anında

itaat ederek dümdüz yere uzandılar ve ok yağmurunu beklemeye

başladılar.

Arkasını dönüp kuleye dalan Will, kapıyı arkasından sertçe

kapattı. Yakınlarda bulduğu geniş fıçıyı, öbür taraftan batı

duvarlarına çıkmadan önce kapının önüne yerleştirdi. Uzaklardan

koşuşturmalar ve bağırış çağırışlar duyuluyordu ama duvarın bu

tarafı, kule siperlerine açılan iç merdivenlerden gelen ayak

seslerine karşın, oldukça sessizdi. Kestiği halat parçasını, attığı

yarım düğümler aracılığıyla ustalıkla elindeki sopaya geçirdi ve

silahını halatın boştaki ucu duvardan sarkacak şekilde, mazgallı

siperlerin arasına sıkıştırdı.

Halatın ucuna tutunarak kendini aşağı bıraktı. Kaba taşlara ba -

sarak duvardan iniyordu. Kısa gelen halat sona erdiğinde, zeminle

arasında iki metreden az bir mesafe kaldığını görünce yere atladı.

Bu kez inişi o kadar kolay olmamıştı; engebeli zemine çarpıp yana

devrilmiş ve bu sırada dizini keskin bir kayaya çarpıvermişti.

“Bundan sonra daha uzun halatlar kullanmam gerekecek,” diye

mırıldandı. Hemen sonra, takipçilerinin kulenin bu kısmı na bir göz

atmak isteyeceklerini düşünerek geri döndü ve kaba duvarın

dibinden, kuleyle duvarın yoğun gölgelerine sığınarak ilerledi.

Güney duvarına vardığında, havayı delip geçen, yüksek perdeden

melodik bir ıslık çaldı.

- 343 ~

JOHN FLANAGAN

Yukarıdan bağırtılarla koşuşma sesleri geliyor, karşılık lı emirler

haykırılıyordu. Keren’in sesini duyamıyordu artık. Hain şövalyenin,

takibin kontrolünü ele almak için hisarın merdivenlerini inmekte

olduğunu tahmin etti. Bırakalım koştursun, diye geçirdi aklından

zalimce. Bir kez daha ıslık çaldı. O kargaşada, ıslıkları şatodakiler

tarafından duyulmamış gibiydi. Ancak yüz elli metre ötede, minik

bir yükseltinin hemen arkasındaki hassas kulaklara duyurmuştu

sesini.

Güçlü toynak tıkırtılarını işittiğinde, tekrar ıslık çalmak

üzereydi. Will, çok iyi bildiği o dörtnala gelişi duyabiliyordu artık.

Midillisi şatoyla arasındaki yükseltiyi aşmış, Will’in sak-

lanmakta olduğu sağ tarafa doğru yönelecek şekilde şatoya doğru

koşuyordu. Islığını bir kez daha çalmasıyla birlikte rota sını

düzelterek dosdoğru efendisine yaklaşmaya başladı.

Saklanma denemelerinden vazgeçen Will, bütün gücüyle koşarak

şatodan uzaklaşmaya başladı. Arkasından kopan patırtıların şiddeti

artmıştı. Yerini mi keşfetmişlerdi, yoksa kargaşa hâlâ devam mı

ediyordu acaba? Durup öğrenmeye niyeti yoktu.

Hemen yanında ön bacaklarının üstünde kayarak duran Çe kici,

kulaklarını geriye yatırıp otuz iki dişini göstererek, selam

verircesine kişnedi. Will, hayvanın sırtına atlama gereği bile

görmedi. Midillisi gerisingeri dönerken iki eliyle birden eyer

topuzuna tutunmayı tercih etmişti.

“Koş!” diye emretti. “Koş! Koş! Koş!”

Artık duvarlardan gelen feryatları duyabiliyordu; onu

gördüklerinin farkındaydı. Ancak duvarlarda, hızla hareket

- 344 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

etmekte olan yarı aydınlık bir hedefi elindeki tatar yayıyla

vurabilecek biri olmadığı sürece, güvendeydi. Toparlanan Çekici,

dörtnala şatodan uzaklaşmaya başladı. Will, yere değmemek için

dizlerini yukarı çekti. Birkaç metre boyunca eyere asılı kaldıktan

sonra, itme gücüyle midillisinin süratli adımlarını göz önüne alarak

yerden destek aldı ve Çekici’nin sırtına atlayıverdi. Çekici,

beğeniyle başını salladı.

“Aferin oğluma,” dedi Will, uzanıp hayvanın boynunu ok-

şayarak. Tüylü midilli, yavaşlamadan hafifçe kişnedi. Sesine

ayıplama dolu bir hava katmıştı.

Sana başını belaya sokmaman gerektiğini söylediğimi sanıyordum, der

gibiydi kişnemesi.

“Dırdır etmesene,” dedi Will. Çekici, haklı olarak bu sözleri

duymazdan geldi. Tepeyi aştıklarında, onları bekleyen Xander ile

Malcolm’un belli belirsiz suretleriyle karşılaştılar. Will, dizginleri

çekerek Çekici’yi durdurdu.

“Neler oldu?” diye sordu Xander. Will, başını iki yana salladı.

“Alyss’i buldum. Konuştuk ama onu oradan çıkaramadan şu

lanet olası Keren geldi.”

“Peki, şimdi ne yapmayı planlıyorsun?” dedi Malcolm.

“Şimdi, ormana döneceğiz,” dedi Will, kaderini kabullenerek.

Xander, merakla Will’i izliyordu. Genç Orman Muhafızı

yenilgiyi kabullenmiş gibiydi ama sesi çok kararlı çıkıyordu.

Xander, bu meselenin çabucak çözülmeyeceğini biliyordu.

“Peki sonra ne olacak?” diye sordu.

Will, başını Xander’a doğru çevirdi. Pelerininin derin ku-

kuletası, yüzünün gölgeler içinde kalan üst kısmını saklıyor -

~ 345 -

JOHN FLANAGAN

du. Xander’in tek görebildiği yeri ağzı ve kararlı bir ifadenin

oturduğu çenesiydi.

“Sonra,” dedi Will, “Alyss’i şu lanet olası şatonuzdan çıka-

racağım; tüm taşlarını teker teker sökmem gerekse bile.”

- 346 -

B akışlarını karşısında oturmakta olan kıdemli Orman

Muhafızları’na çeviren Horace’ın yüzü asılmıştı.

“Yani benden Macindaw’a mı gitmemi istiyorsunuz?” dedi

düşünceli bir sesle. “Will ile Alyss’in yapamadığı ne gelir ki benim

elimden?”

Crowley’nin, Araluen Şatosu’nun göklere doğru uzanan ku-

lelerinin birinde bulunan çalışma odasındaydılar. Küçük ama

konforlu mobilyalarla döşeli oda, bir köşesindeki açık şömineyle

ısınıyordu. Halt ile Crowley bakıştılar ve Orman Muhafızı

Komutanı, yanıt vermesi için arkadaşına işaret etti.

“Will ile Alyss’in yanlarında takviye güç bulunması, kendimizi

daha iyi hissetmemizi sağlayacak,” dedi Halt.

Horace gülümseyerek, “Ben yalnızca bir kişiyim,” dedi.

Halt, çocuğa kayıtsızca bakarak, “Seni görev başında gördüm,

Horace,” dedi. ‘“Yalnızca bir kişi’den çok daha fazla- sısın ve

Will’in sırtını kollayacağını bilmek, içimizi rahatlatacak. Ayrıca her

ikisi tarafından tanınan ve güvenilen birini göndermemiz

gerekiyor.”

- 347 -

JOHN FLANAGAN

Horace, bunun üzerine gülümseyerek, “Onları tekrar gör mek çok

iyi olacak,” dedi. Araluen Şatosu’nda hayat, kış ayla rında

tekdüzeleşmeye başlardı. Göreve gönderilme fikri, kuşkusuz ki çok

çekiciydi. Alyss, Horace’ın çocukluk arkadaşıydı ve en yakın dostu

olan Will’i görmeyeli de aylar olmuştu.

Ayağa kalkıp pencereye doğru yürüyen Halt, şatoyu çevreleyen

gri kış manzarasına bir göz attı.

“Bizi endişelendiren şey, belirsizlik, Horace,” dedi. “Alyss’in

adamından birkaç günde bir rutin de olsa bir mesaj gelmesi ge -

rekirdi. Dün gönderdiğimiz güvercine de bir yanıt gelmedi. Ne de

olsa, hayvanın kendini toplaması için beklemelerine gerek yok.

Ellerinde uçmaya hazır bir düzine güvercin olmalı.”

“Tabii güvercin bir atmaca tarafından avlanmış da olabilir,” diye

araya girdi Crowley. “Olmadık şey değil.”

Halt’un yüzünde birden beliren sıkkın ifade, Horace’a, eski

dostların bu konuyu daha önce, muhtemelen birkaç kez konuşmuş

olduklarını gösteriyordu.

“Bunun farkındayım, Crowley!” dedi Halt soğuk bir sesle.

Bakışlarını yeniden Horace’a çevirdi. “Ortada bir mesele

olmayabilir. Belki de Crowley haklıdır ama riske girmek iste-

miyorum. Senin yola çıkmanı istiyorum. Bu sırada elimize bir

mesaj geçerse, birisini gönderip seni geri çağırabiliriz de.”

Horace, kır saçlı ufak tefek Orman Muhafızı’na sıcak bir bakış

attı. Halt’un, kuzeydeki karlı baronluğa gönderilen kişi Will olduğu

için her zamankinden daha endişeli göründüğünü fark etmişti.

Aradan kaç sene geçerse geçsin, Halt’un bir parçası, Will’i daima

genç çırağı olarak görecekti. Horace, Orman Muhafızı’na doğru bir

adım attı.

- 348 -

KUZEYDEKİ BÜYÜCÜ

“Endişelenme, Halt,” dedi usulca. “Ben ona göz kulak olurum.”

Halt’un minnettarlığı gözlerinden okunuyordu. “Sağ ol,

Horace.”

“Hawken demek istedin herhalde,” diye araya girdi, artık

meseleye dönme zamanının geldiğinde karar kılan Crowley.

“Alışsan iyi olur.”

Bir şey anlamayan Horace, asık bir suratla Crowley’ye döndü.

“Yeni kimliğin,” dedi Crowley. “Bu gizli bir görev ve Aralu-

enli ünlü bir şövalyenin öyle bir anda Norgate Baronluğu’nda

belirmesine izin veremeyiz. Oraya Sör Hawken adlı bir paralı asker

kimliği altında gideceksin. Kalkanına mavi yumruk resmini

çizdirsen iyi olur.”

Mavi yumruk, Araluen sınırları içindeki paralı askerlerin -

kendilerine iş arayan başıboş şövalyelerin- simgesiydi.

Horace, başıyla onaylayarak, “Yani gerekli kas gücünü sağlayıp

plan yapmayı Will ile Alyss’e mi bırakacağım?” dedi neşeyle.

Sert bakışlarını çocuğa doğru çeviren Halt, başını hafifçe iki

yana salladı. “Kendini hafife alma Horace,” dedi. “Mantıklı

düşünebilen bir insansın sen. Sağlam ve pratik fikirlerin var. Biz

üçkâğıtçı Orman Muhafızları ile Habercilerin hizaya gelmek için

bazen seninki gibi görüşlere ihtiyacımız olur.”

Horace, duydukları karşısında şaşkına dönmüştü. I)aha önce

kimse, onu mantıklı düşünen biri olarak nitelendirmcmişti.

“Teşekkürler, Halt,” dedi. Hemen ardından yüzünü aslı

“Benimle gelmen için seni ikna edemem sanırım, ne dersin? Tıpkı

eski günlerde, Galya’da olduğu gibi.”

- 349 -

JOHN FLANAGAN

Halt, başını iki yana sallarken bir yandan da gülümsüyordu.

“Macindaw’da bir Orman Muhafızı var zaten,” dedi. “Geniş çaplı

bir istila söz konusu olmadığı sürece, bir tanesi yeter.”

- 350 -