Dişi Şeytan

Amélie Nothomb

Çeviren:

Yaşar İlksavaş

Orijinal adı:

Antéchrista

İlk gün genç kızı gülümserken gördüm. Hemen o an, onunla tanışmak istedim.

Onunla tanışamayacağımı biliyordum. Ona doğru yürümek, bunu yapmam imkânsızdı. Her zaman başkalarının bana yaklaşmasını bekleyen biriydim: kimse asla yanıma gelmiyordu.

Üniversite böyleydi işte: insan evrene açılacağını sanıyor ve kimseyle karşılaşmıyordu.

Bir hafta sonra, bakışları üzerimde durdu.

Gözlerini çabucak başka yöne çevireceğini sandım. Ama hayır: olduğu yerde durdular ve beni tarttılar. O bakışa bakmaya cesaret edemedim: yer ayaklarımın altından kayıyordu, soluk almakta zorlanıyordum.

Bakmayı sürdürüyordu, bu yüzden çektiğim sıkıntı dayanılmaz bir hal aldı. Eşi benzeri görülmemiş bir cesaretle gözlerinin içine baktım: bana eliyle küçük bir işaret yapıp güldü.

Sonra, onun erkek çocuklarla konuştuğunu gördüm.

Ertesi gün yanıma geldi ve bana günaydın dedi.

Selamına karşılık verip sustum. Bu çekingenliğimden nefret ediyordum.

“Diğerlerinden daha genç görünüyorsun” dedi.

“Onlardan daha gencim de ondan. Bir ay önce on altıma bastım.”

“Ben de. Ben de on altıma basalı üç ay oldu. Bunu tahmin etmediğini itiraf et.”

“Haklısın.”

Kendine olan güveni onu iki üç yaş daha büyük gösteriyor, bu da bizi diğerlerinden farklı kılıyordu.

“Adın ne?” diye sordu bana.

“Blanche. Ya seninki?”

“Christa.”

Olağanüstü bir addı bu. Büyülenmiştim, yeniden sustum. Şaşkınlığımı görerek ekledi:

“Bu ad Almanya’da ender rastlanan adlardan değildir.”

“Alman mısın?”

“Hayır. Doğudaki kantonlardan geliyorum.”

“Almanca konuşuyor musun?”

“Elbette.”

Ona hayran hayran baktım.

“Hoşça kal Blanche.”

Güle güle dememe fırsat kalmadı. Amfinin merdivenlerinden inmişti bile. Bir grup öğrenci avaz avaz ona seslendi. Göz kamaştırıcı bir halde kendisini çağıran gruba doğru yürüdü.

“Gruba girmiş” diye düşündüm.

Bu sözcüğün anlamı benim için çok büyüktü. Ben hiçbir şekilde bir gruba girmemiştim. Bir gruba dahil olanlara da nefret ve kıskançlık karışımı bir duyguyla bakıyordum.

Her zaman yalnızdım, bu yalnızlık kendi seçimim olsa bundan hoşnutsuzluk duymayacaktım. Ama bu asla benim seçimim olmamıştı. Bir gruba sonradan ayrılma lüksünü kendime sunmak için girmeyi hayal ediyordum.

Özellikle Christa’nın dostu olmayı düşlüyordum. Bir dosta sahip olmak bana inanılmaz bir şey gibi görünüyordu. Özellikle de Christa’nın dostu olmak -ama hayır, böyle bir şeyi umut etmeyi bile düşünmemeliydim.

Bir an bu dostluğun benim için neden böylesine arzulanır bir şey olduğunu düşündüm. Net bir yanıt bulamadım: bu kızda ne olduğunu bilmediğim bir şeyler vardı.

Üniversiteden çıkarken biri adımı seslendi. Böyle bir şey bugüne dek başıma hiç gelmemişti, bir çeşit paniğe kapıldım. Arkama döndüm ve koşarak bana yetişen Christa’yı gördüm. Harika bir şeydi bu.

“Nereye gidiyorsun?” diye sordu bana eşlik ederek.

“Evime.”

“Nerede oturuyorsun?”

“Yürüyerek beş dakika uzaklıkta.”

“Bana da gereken buydu işte!”

“Neden? Sen nerede oturuyorsun?”

“Sana söyledim ya: doğudaki kantonlarda.”

“Sakın bana her gün oraya gittiğini söyleme.”

“Ama öyle.”

“Çok uzak!”

“Evet: geliş trenle iki saat, dönüş trenle iki saat. Otobüsle gidilen yolu da saymıyorum. Bulduğum tek çözüm bu.” “Dayanabiliyor musun?”

“Göreceğiz.”

Tedirgin etme korkusuyla ona sorular sormaya cesaret edemedim. Yurtta bir oda kiralayacak olanakları yoktu kuşkusuz. Evimin önünde ondan ayrıldım.

“Ailenle mi oturuyorsun?” diye sordu.

“Evet. Ya sen, sen de ailenle mi oturuyorsun?”

“Evet.”

“Bizim yaşımızda bu normal” diye ekledim nedenini fazla bilmeksizin.

Sanki gülünç bir şey söylemişim gibi kahkahalarla güldü. Utandım.

Onun dostu olup olmadığımı bilmiyordum. Hangi gizemli ölçüte dayanarak insan birinin dostu olup olmadığını anlayabilir acaba? Hiç dostum olmamıştı ki.

Örneğin beni gülünç bulmuştu: bu bir dostluk işareti miydi yoksa bir küçümseme belirtisi mi? Bu bana dokunmuştu. Çünkü daha şimdiden ona bağlanmıştım.

Aklımın başımda olduğu bir andan yararlanarak kendime bunun nedenini sordum. Hakkında bildiğim az, pek az şey onun hoşuna gitme arzumu haklı gösteriyor muydu? Yoksa kendi cinsi arasında onun yalnızca bana bakmış olması mıydı bu basit neden?

Salı günleri, dersler sabahın sekizinde başlıyordu. Christa’nın gözlerinin altında korkunç mor halkalar vardı.

“Yorgun görünüyorsun” dedim.

“Sabahın dördünde kalktım.”

“Saat dörtte! Bana yolun iki saat sürdüğünü söyledin.”

“Malmedy’nin içinde oturmuyorum. Kasabam gara yarım saat uzaklıkta. Beş trenini yakalamak için saat dörtte kalkmak zorundayım. Brüksel’de de üniversite garın hemen yanı başında değil.”

“Sabahın dördünde kalkmak hiç de İnsanî bir şey değil.”

“Başka bir çaren var mı?” dedi öfkeli bir sesle.

Çekip gitti.

Kendime çok ama çok kızdım. Ona yardım etmem gerekiyordu.

Akşam, anne ve babama Christa’dan söz ettim. Amacıma daha kolay ulaşmak için onun arkadaşım olduğunu söyledim.

“Bir arkadaşın mı var?” diye sordu annem, bu haberden fazla şaşırmış görünmemeye çalışarak.

“Evet. Pazartesi akşamları burada kalabilir mi? Doğu kantonlarındaki bir kasabada oturuyor ve salıları sekizdeki derse yetişebilmek için sabahın dördünde kalkmak zorunda.”

“Hiç sorun değil. Açılır kapanır yatağı senin odana kurarız.”

Ertesi gün, görülmemiş bir cesaretle, bu konudan Christa’ya söz ettim:

“İstersen pazartesi akşamları bende kalabilirsin.”

Mutluluk dolu bir şaşkınlıkla baktı bana. Bu, hayatımın en güzel anıydı.

“Gerçekten mi?”

“Annem ve babam da kabul etti” diyerek anında durumu berbat ettim.

Kahkahayı bastı. Yine gülünç bir şey söylemiştim.

“Gelecek misin?”

Üstünlük şimdiden yer değiştirmişti. Artık ona bir yardımda bulunmuyordum: ona yalvarıyordum.

“Evet, geleceğim” diye yanıtladı, bunu beni memnun etmek için yaptığını gösteren bir tavırla.

Bu benim sevinmemi de, pazartesi gününü coşkuyla beklememi de engellemedi.

Arkadaş edinmede pek başarısız tek çocuk olarak evime, özellikle de odamda yatıya hiç kimseyi kabul etmemiştim. Bu düşünce beni mutluluktan şaşkına çeviriyordu.

Pazartesi günü geldi. Christa bana özel bir ilgi göstermedi. Ama bir sırt çantası taşıdığını mutluluk sarhoşluğu içinde fark ettim: eşyalarını getirmişti.

O günlerde dersler öğleden sonra dörtte bitiyordu. Christa’yı amfinin altında bekledim. Bir sürü arkadaşından kurtulması çok uzun zaman aldı. Sonra, hiç acele etmeden yanıma geldi.

Ancak diğer öğrencilerin görüş alanı dışına çıktığımızda —bana bir lütufta bulunduğunun altını çizercesine, zoraki bir dostlukla- benimle konuştu.

Kimsenin bulunmadığı evimin kapısını açtığımda kalbim öylesine hızlı çarpıyordu ki kendimi kötü hissediyordum. Christa içeriye girdi ve çevresine baktı. Islık çaldı:

“Hiç de fena değil!”

Anlamsız bir gurur duydum.

“Annen ve baban nerede?” diye sordu.

“İşteler?”

“Ne iş yapıyorlar?”

“Bir lisede öğretmenler. Babam Latince ve Yunanca, annem de biyoloji öğretmeni.”

“Görüyorum.”

Ona tam olarak ne gördüğünü sormak isterdim. Cesaret edemedim.

Ev lüks değildi, ama çok albeniliydi.

“Bana odanı göster!”

Çok şaşkın bir halde onu inime götürdüm. Anlamsız bir odaydı. Hayal kırıklığına uğramış göründü.

“Hiçbir şeye benzemiyor” dedi.

“Rahattır, göreceksin” diye karşı çıktım, biraz hüzünlenerek. Bana açılır kapanır yatağı bırakarak kendini yatağıma attı. Ona kendi yatağımı vermeye kesinlikle kararlıydım, ama onun benden önce davranmamasını tercih ederdim. Böyle sıradan düşünceler ürettiğim için hemen o an kendime kızdım. “Hep burada mı uyudun?”

“Evet. Başka hiçbir yerde oturmadım ki.”

“Erkek ve kız kardeşlerin var mı?”

‘Yok. Ya senin?”

“iki erkek, iki de kız kardeşim var. Bana giysilerini göstersene.”

“Efendim?”

“Dolabını aç!”

Şaşkın bir halde söylediğini yaptım. Christa gelip bakmak için bir sıçrayışta ayağa kalktı.

İncelemesinin sonunda:

“Güzel tek bir şeyin var” dedi.

Tek şık giysimi, bir çinli elbisemi kaptı. Şaşkın bakışlarım altında tişörtünü, kotunu ve ayakkabılarını çıkarıp fırlattı.

“Bu vücudu saran bir elbise” dedi giysiyi inceleyerek. “Külotumu da çıkarıyorum.”

Ve önümde çırılçıplak kaldı. Elbiseyi giydi, boy aynasında kendini seyretti. Bu ona çok yakışıyordu. Hayran hayran baktı kendine.

“Senin üzerinde nasıl durduğunu merak ediyorum.” Korktuğum başıma geldi. Elbiseyi çıkarıp bana fırlattı.

“Giy!”

Hiç kımıldamadan, hareketsiz kaldım.

Christa, sanki en sonunda anlamışçasına, güleç gözlerini açtı:

“Çıplak olmamın senin için bir sakıncası var mı?”

Hayır demek için başımı salladım.

“Öyleyse sen, sen neden soyunmuyorsun?”

Yeniden salladım başımı.

“Evet, yapabilirsin! Yapmalısın!”

Yapmalı mıydım?

“Hadi, ne, saçmalama! Soyun!”

“Hayır.”

Bu “hayır” benim için bir zafer oldu.

“Ama ben yaptım!”

“Bu benim de aynı şeyi yapmamı gerektirmez.”

“Bu benim de aynı şeyi yapmamı gerektirmez!” diye taklidimi yaptı kaba bir sesle.

Ben böyle mi konuşuyordum?

“Hadi Blanche! Kız kızayız burada!”

Sessizlik.

“Bak işte, çırılçıplağım! Kendimi hiç de daha rahatsız hissetmiyorum.”

“Bu senin sorunun.”

“Bir sorunu olan sensin! Hiç de komik değilsin, anladın mı?”

Gülerek üzerime atladı. Top gibi açılır kapanır yatağın üzerine yuvarlandım. Ayakkabılarımı parçalarcasına çıkarttı, şaşırtıcı bir beceriklilikle kotumun düğmelerini çözdü, üstümü çıkarttı ve külotumu çıkarmak için bundan yararlandı. Neyse ki tişörtüm uzundu ve kalçalarımı örtüyordu. Bağırdım.

Durdu ve şaşkın şaşkın bana baktı.

“Neyin var? Delirdin mi?”

Tir tir titriyordum.

“Bana dokunma!”

“Tamam. Öyleyse soyun.”

“Yapamam.”

“Sen yapmazsan ben yaparım!” diye tehdit etti.

“Neden bana işkence ediyorsun?”

“Gülünçsün! Bu işkence değil ki! Kız kızayız!”

“Benim soyunmamı neden istiyorsun ki?”

Şu tuhaf yanıtı verdi bana:

“Eşit olmak için.”

Sanki onunla eşit olabilirmişim gibi! Ne yazık ki söyleyecek hiçbir şey bulamadım.

“Soyunman gerektiğini görüyorsun!” dedi zafer kazanmış bir biçimde.

Yenilmiştim, bir kurtuluş yolu olmadığını anladım. Ellerim tişörtümün eteğini kavradı. Tüm gayretime rağmen çıkarmayı bir türlü başaramadım.

“Beceremiyorum.”

“Zamanım var” dedi, alaycı bakışlarını üzerimden ayırmaksızın.

On altı yaşındaydım. Hiçbir şeyim yoktu, ne maddî servetim vardı, ne ruhsal rahatlığım. Dostum yoktu, sevgilim yoktu, hiçbir şey yaşamamıştım. Bir fikrim yoktu, bir ruhum olduğundan bile emin değildim. Bedenim, sahip olduğum tek şeydi.

Altı yaşında, soyunmak hiçbir şeydir. Yirmi altı yaşında artık eskimiş bir alışkanlıktır soyunmak.

On altı yaşında, soyunmak tuhaf şiddette bir eylemdir.

“Bunu benden neden istiyorsun Christa? Bunun benim için ne demek olduğunu biliyor musun? Bilsen beni buna zorlar mıydın? Yoksa bildiğin için özellikle mi zorluyorsun?

Sana neden boyun eğdiğimi anlamıyorum.”

Yalnızlıkla, kendi kendinden nefret etmekle, dile getirilemeyen korkularla, asla doymamış arzularla, bir yere varmayan öfkelerle ve iyiye kullanılmamış enerjiyle dolu on altı yıl bu bedende yer almıştı.

Bedenlerin üç güzellik olasılığı vardır: güç, zarafet ve bütünlük. Kimi bedenler tansıksal bir biçimde üçünü de bir araya getirmeyi başarır. Tam tersine, benim bedenimde bu üçünden de bir nebze bile yoktu. Yokluk onun anadiliydi: güç yoksunluğunu, zarafet yoksunluğunu ve bütünlükten yoksun olmayı anlatıyordu. Bir açlık feryadına benziyordu bu.

Bu hiç güneş görmemiş beden en azından adıma çok uyuyordu: sözünü bile etmeye değmeyen, parlak metalden, kötü bilenmiş, kesici kısmı içine doğru dönük kesici bir silahtı.

“Şu işi bugün bitirecek misin yoksa yarını mı bekleyeceğiz?” diye bağırdı Christa; yatağıma uzanmış, çektiğim acının en küçük kırıntılarının bile tadını çıkararak çok eğleniyormuş görünüyordu.

Bunun üzerine, bir el bombası fırlatan birinin hızlı hareketleriyle tişörtü üzerimden söküp aldım ve yere fırlattım, tıpkı Vercingetorix’in kalkanını Sezar’ın ayakları dibine fırlattığı gibi fırlattım.

Dehşet içindeydim. Sahip olduğum azıcık şeyi, bedenimin şu zavallı gizini yitirmiştim. Bu, kelimenin tam anlamıyla kurban etmek demekti. Ve bunu bir hiç uğruna kurban ettiğimi görmek korkunçtu.

Çünkü Christa başını hafifçe kaldırdı. Beni, sanki önemsiz bir şey seyrediyormuş gibi bir havayla, ayak parmaklarımdan saçıma kadar süzdü. Tek bir ayrıntı çekti dikkatini:

“Senin göğüslerin varmış!”

Öleceğimi sandım. Gülünç durumumu daha da artıracak göz yaşlarımı gizleyerek:

“Elbette var. Ne bekliyordun ki?” dedim.

“Kendini mutlu say. Giyinikken bir pisibalığı gibi dümdüzsün.”

Bu yorumdan duyduğum hoşnutlukla, tişörtümü almak için yere eğildim.

“Hayır! Seni çinli elbisesinin içinde görmek istiyorum.”

Elbiseyi bana uzattı. Giydim.

“Bana senden daha çok yakıştı” diye görüşünü belirtti.

Bu giysi bir anda çıplaklığımı daha da artırıyormuş gibi göründü gözüme. Çabucak üzerimden çıkardım.

Christa bir sıçrayışta ayağa kalktı ve gelip boy aynasının önünde yanımda durdu.

“Bak! Birbirimizden farklı yaratılmışız!” diye haykırdı.

“Kes artık” dedim.

İşkence çekiyordum.

“Gözlerini başka yöne çevirme” diye buyurdu. “Bize bak.”

Karşılaştırma rahatsız ediciydi.

“Göğüslerini büyütmeliydin” dedi, ukala bir ses tonuyla.

“Daha on altı yaşındayım” diye karşı çıktım.

“N’olacak? Ben de on altı yaşındayım. Ve benim göğüslerim çok farklı, öyle değil mi?”

“Herkesinki kendine göre.”

“Bırak boş lafları! Sana bir egzersiz öğreteceğim. Kız kardeşim de senin gibiydi. Bu egzersizleri altı ay yaptıktan sonra değişmişti, bana inanabilirsin. Hadi, ben ne yapıyorsam aynısını yap: bir, iki, bir, iki…”

“Beni rahat bırak Christa” dedim tişörtümü almaya giderek.

Giysimin üzerine atladı, aldığı gibi odanın öbür ucuna fırlattı. Tişörtümün peşinden koştum. Kahkahalarla gülüyordu. Öylesine aşağılanmış ve öfkelenmiştim ki, dolabımdan yedek tişörtlerimden birini almak aklımdan bile geçmedi. Christa odada bir uçtan bir uca koşuyor, zafer kazanmış güzel bedeniyle beni küçümsüyordu.

O sırada annem işten döndü. Odamdan gelen kulak tırmalayıcı bağırışmaları duydu. Odaya doğru koştu, vurmadan kapıyı açtı ve dört bir yana koşan çıplak iki genç kızın görüntüsüyle karşılaştı. İçlerinden birinin, kızının, ağlamak üzere olduğunu fark etmedi bile. Gözü kahkahalar atan yabancı kızdan başka bir şey görmüyordu.

Annem kendimi kurban ettiğim ine girdiği anda Christa’nın kahkahası, iblisçe kahkahası tatlı bir hal aldı, bedeni kadar sağlıklı yumuşak bir gülümsemeye dönüştü. Koşmayı bıraktı, elini uzatarak anneme doğru yürüdü.

“İyi günler hanımefendi. Özür dilerim, kızınızın nasıl olduğunu görmek istemiştim.”

Ve tüm afacanlığı, tüm tatlılığıyla şakalar yaptı. Annem şaşkın, hiçbir rahatsızlık duymaksızın elini sıkan çıplak genç kıza bakıyordu. Bir süre duraksadıktan sonra onun bir kız çocuğu, tuhaf bir kız çocuğu olduğunda karar kılmış gibiydi.

“Siz Christa mısınız?” dedi, kahkahalarla gülmeye başlayarak.

Ve güldüler, sanki bu sahne çok gülünç bir sahneymiş gibi güldüler.

Bir müttefikini yitirme duygusu içinde annemin kahkahalarla gülüşünü izliyordum.

Biliyordum, bu sahnenin gülünç değil korkunç olduğunu biliyordum. Christa’nın bir çocuk olmadığım, bunun annemi yumuşatmak için kullandığı bir yöntem olduğunu biliyordum.

Ve annemin, hiç kötü bir şey düşünmeksizin, genç kızın hayat dolu güzel bedenine baktığını görüyordum -ve benimkinin neden o kadar iyi olmadığını düşündüğünü biliyordum.

Annem gitti. Daha kapı kapanır kapanmaz Christa’nın kahkahası kesildi.

“Sana bir hizmette bulundum” dedi. Bundan böyle çıplaklık diye bir sorunun olmayacak.”

Genel yarar adına, bu korkunç anı bu şekilde görmeye çalışacağımı düşündüm. Bunu başaramayacağımı şimdiden biliyordum: aynanın karşısında çıplak, yan yana durduğumuzda Christa’nın sevincini -beni aşağılamasının sevincini, egemenliğinin sevincini, özellikle de çıplaklıktan duyduğum acının, teninin gözenekleriyle soluduğu ve bundan yaşamsal bir keyif aldığı yıkımımın sevincini- fazlasıyla hissetmiştim. “Annen güzel kadın” dedi, elbiselerini giyerken.

“Evet” diye yanıtladım, güzel sözler söylemesine şaşırarak. “Kaç yaşında?”

“Kırk beş.”

“Çok daha genç görünüyor.”

“Doğru” diye onayladım gururla.

“Adı ne?”

“Michelle.”

“Ya babanın adı?”

“François.”

“O nasıl biri?”

“Göreceksin. Bu akşam burada olacak. Ya seninkiler, senin anne ve baban nasıllar?”

“Seninkilerden çok farklı.”

“Ne iş yapıyorlar?”

“Ne kadar saygısızsın!”

“Ama… sen benimkiler için aynı soruyu sordun!”

“Hayır. Anne ve babanın öğretmen olduğunu söylemeye sen gerek duydun.”

Kötü niyetinden şaşkın, sustum. Dahası, eğer yanlış anlamıyorsam, anne ve babamın mesleğinden kendime bir gurur payı çıkardığımı sanıyordu. Ne saçma bir düşünce!

“Böyle giyinmemeliydin” dedi. “Hatların belli olmuyor.” “Şunu bir karara bağlayalım. Önce göğüslerim olduğunu görerek hayranlık duyuyorsun, sonra yeterince büyük göğüslerim olmadığından yakınıyorsun, şimdi de bana onları göstermemi buyuruyorsun. Ne yapacağımı şaşırdım.”

“Ne kadar alıngansın!”

Ve alaycı bir gülümseme belirdi dudaklarında.

Normal zamanlarda annem, babam ve ben, her birimiz kendi köşemizde yemek yerdik, kimimiz mutfak masasının bir kenarında, kimimiz televizyonun karşısında, kimimiz de yatakta, bir tepsinin üzerinde.

O akşam, bir konuğumuz olduğu için, annem gerçek bir akşam yemeği hazırlamasının ve masada hep birlikte yememizin iyi olacağına karar verdi. Bizi sofraya çağırdığında, celladımla artık yalnız kalmayacağım düşüncesiyle rahat bir soluk aldım.

“İyi akşamlar matmazel” dedi babam.

“Bana Christa deyin” diye yanıtladı akıl almaz bir rahatlık ve pırıl pırıl bir gülümsemeyle.

Babamın ve benim şaşkın bakışlarımız altında yanına gidip iki yanağına da birer öpücük kondurdu. Babamın şaşırdığını ve büyülendiğini gördüm.

“Bu gece beni konuk etmeniz büyük incelik. Eviniz harika.” “Abartılacak bir şey yok. Yalnızca iyi düzenledik, o kadar.

Yirmi yıl önce evi bulduğumuz zamanki halini bir görseydiniz! Eşimle ben, ikimiz de…”

Yaptığı usanç verici çalışmaları en küçük ayrıntısına kadar anlattığı sonu gelmez bir konuşmaya başladı. Christa, sanki bu anlatılanlar onu çok ilgilendirmişçesine, dudaklarına takılıp kalmıştı.

“Nefis” dedi, annemin kendisine uzattığı tabağı alırken. Annem ve babam ona hayran kalmıştı.

“Blanche bize sizin Malmedy taraflarında oturduğunuzu söyledi.”

“Evet, günde dört saatimi trende geçiriyorum, otobüsle yaptığım yol da hariç.”

“Üniversite yurdunda bir oda kiralayabilirdiniz?”

“Benim amacım da bu. Bunu sağlamak için çok ağır koşullarda çalışıyorum.”

“Çalışıyor musunuz?”

“Evet, hafta sonları, bazen de hafta içi, eve fazla geç dönmediğim günlerde, Malmedy’deki bir barda garsonluk yapıyorum. Eğitim paramı kendim karşılıyorum.”

Annem ve babam ona hayranlıkla, bir dakika sonra da, on altı yaşında hâlâ maddî özgürlüğünü kazanamamış kızlarına kınayarak baktılar.

“Anne ve babanız ne iş yapıyor?” diye sordu babam.

Onu da beni yanıtladığı gibi yanıtlayacağını düşünerek pek sevindim: “Çok saygısızsınız!”

Ne yazık ki Christa, özenle çalışılmış kısa bir sessizliğin ardından trajik bir yalınlıkla yanıtladı babamın sorusunu: “Ben elverişsiz koşulları olan bir ortamdan geliyorum.”

Ve bakışlarını yere indirdi.

Soruşturmalardan on puan kazandığını gördüm.

Sonra, çok terbiyeli bir kız coşkusuyla:

“Eğer hesaplarım doğru çıkarsa, ilkbaharın sonunda bir yer kiralayabileceğim.”

“Ama tam da sınavlara hazırlık zamanı olacak! Kendinizi bu kadar yoramazsınız!” dedi annem.

“Öyle olmak zorunda” diye yanıtladı.

İçimden onu tokatlamak geçti. Bunu kötü niyetli olmama bağladım ve kendime kızdım.

Christa neşeli bir biçimde devam etti:

“Beni ne mutlu edecek biliyor musunuz? Birbirimize sen demek —tabii izin verirseniz. Sizler gerçekten gençsiniz, sizlerle “siz” diye konuşurken kendimi aptal gibi hissediyorum.”

“Nasıl istersen” dedi babam, ağzı kulaklarında.

Christa’yı akıl almaz derecede kaygısız biri olarak görüyordum ve ailemin kandırılmasından dolayı kuduruyordum.

Odamıza çekileceğimiz sırada:

“İyi geceler Michelle” diyerek annemi öptü.

Sonra da babamı:

“İyi geceler, François.”

İşkenceyle örgütündekilerin adını açıklayan bir kurban gibi, ona annemin ve babamın adını verdiğime pişman oldum.

“Baban da çok iyi biri” dedi.

Övgülerinin artık beni memnun etmediğini fark ettim.

Yatağıma yattı ve:

“Biliyor musun, burada olduğuma memnunum” diye ekledi.

Başını yastığa koydu, anında uyudu.

Son sözleri beni etkiledi ve şaşkınlığa sürükledi. Christa hakkında yanlış mı düşünmüştüm? Ona duyduğum öfke yumuşamış mıydı?

Annem ikimizi de çıplak görmüş ve bunu tuhaf bulmamıştı. Belki benim bedenimle bir sorunum olduğunu fark etmiş, belki de bu davranışın benim için bir kurtuluş olacağını düşünmüştü.

Christa sanki geldiği ortam yüzünden komplekse kapılmış gibiydi: sorumu garip bir biçimde yanıtlamış olduğu için ona kızmamalıydım. Mantık dışı davranışı rahatsızlığının dışa vurulmasından başka bir şey değildi.

Sonuçta, bu genç yaşında, eğitimini sürdürmeyi tek başına üstlenmesi gerçekten hayranlık uyandırıcıydı. Ona alçakça öfkelenmek yerine ona saygı duymalı, kendime örnek almalıydım. Tamamen yanılmıştım. Christa’nın eşsiz, olağanüstü bir kız olduğunu hemen anlamadığım için utanç duydum, insanın onun gibi bir kız arkadaşı olması beklenmedik büyük bir mutluluktu.

Bu düşünceler beni rahatlattı.

Ertesi sabah anne ve babama içtenlikle teşekkür etti:

“Sayenizde her zamankinden üç buçuk saat daha fazla uyuyabildim!”

Üniversite yolunda benimle tek kelime konuşmadı. Kötü uyandığını sandım.

Daha amfiye girer girmez artık onun için yoktum. Günü her zamanki yalnızlığım içinde geçirdim. Zaman zaman Christa’nın kahkahaları uzaktan yankılanıyordu. Artık odamda uyuduğundan pek emin değildim.

Akşam, annem:

“Christan bir keşif!” diye açıkladı. “Akıl almaz biri, eğlenceli, esprili, hayat dolu…”

Babam da onu destekledi:

“Ve o ne olgunluk! O ne cesaret! O ne zekâ! İnsan ilişkilerinde o ne anlayış!”

“Değil mi?” dedim, anılarım arasında Christa’nın böylesine etkileyici neler söylediğini bulmaya çalışarak.

“Bir kız arkadaş edinmek için uzun süre bekledin, ama bize getirdiğin insanın niteliğini görünce seni anlıyorum: çıtayı çok yüksek tutmuşsun” diye devam etti annem.

“Dahası, güzel de” diye atıldı babam.

“İnan olsun ki doğru” diye görüşünü belirtti eşi. “Üstelik sen onu çırılçıplak da görmedin.”

“Öyle mi? Nasıl?”

“Fikrimi sorarsan, olağanüstü güzel bir parça.”

Sıkıntıdan patlayacak bir halde araya girdim:

“Anne, lütfen…”

“Köşeye kıstırıldın, değil mi! Arkadaşın hiç çekinmeden kendini gösterdi bana, haklıydı da. Senin hastalıklı utangaçlıklarını iyileştirebilseydi bu harika olurdu.”

“Evet. Sana örnek olabileceği tek alan da bu değil.”

Öfkemi tutabilmek için bayağı bir çaba harcamam gerekti.

“Christa’yı sevdiğiniz için mutluyum” demekle yetindim.

“Ona tapıyoruz! Ne zaman isterse buraya gelebilir! Bu mesajı ona ilet.”

“Hiç merak etmeyin.”

Odama dönünce büyük aynanın karşısında soyunup kendimi seyrettim: baştan aşağı, bu beden benimle alay etti. Bana Christa yeterince kötü şeyler söylememiş gibi geldi.

Buluğ çağımdan beri fiziğimden iğreniyordum. Christa’nın bakışının durumu ağırlaştırdığını fark ettim; kendimi onun gözleriyle görmeye katlanamıyor, kendimden nefret ediyordum.

Memeler, ilk gençlik çağındaki kızların kafalarını en fazla kurcalayan şeydir: onlara o kadar kısa süre önce sahip olmuşlardır ki bunları kendilerine hiç uygun bulmazlar. Kalçaların değişimi daha az şaşırtıcıdır. Bu bir değişimdir, bir eklenti değil. Göğüste oluşan o çıkıntılar genç kız için yabancıdır.

İşlerin daha da sarpa sarması için Christa’nın yalnızca benim bu fiziksel öğemi belirtmesi yetmiş de artmıştı bile: bunun benim temel sorunum olduğunu kanıtlıyordu bu. Denedim; ellerimle memelerimi tamamen örttüm ve kendime baktım: bir anda kabul edilebilir, hatta iyi denilebilir biri olmuştum. Memelerimi gizlemekten vazgeçtiğim anda görünümüm acınası, sefil bir hal alıyor, sanki bu terslik bedenimin geri kalan bölümlerine de geçiyordu.

İçimden yükselen bir ses beni savundu:

“Ne yani? Daha gelişimini tamamlamadın ki. Bunun yararları bile var. Christa sana bakmadan önce bu durum umurunda bile değildi. Bu kızın yargılarına neden bu kadar önem veriyorsun?”

Aynadan, omuzlarımla kollarımın Christa’nın bana öğütlediği pozisyonu aldığını ve bana salık verdiği egzersizleri yaptığını gördüm.

içimdeki ses bağırdı:

“Hayır! Boyun eğme! Dur!”

Bedenim, boyun eğmiş, jimnastiği sürdürdü.

Bir daha asla yeniden başlamayacağıma kendi kendime söz verdim.

Ertesi gün, Christa’nın yanına bir daha gitmeme kararı aldım. Bunu hissetmiş olmalı, çünkü o bana geldi; beni öptü ve sessizce bana baktı. Kendimi çok rahatsız hissedip konuşmaya başladım:

“Annem ve babam sana hayran kaldıklarını ve ne zaman istersen bize gelebileceğini söylemekle görevlendirdiler beni.” “Ben de onlara bayıldım.”

“Yine gelecek misin?”

“Haftaya pazartesi.”

Avaz avaz onu çağırdılar. Arkasını döndü, arkadaşlarına doğru yürüdü. Oğlanlardan birinin dizlerine yattı; diğerleri bunu herkese göstermek için bağırıştı.

Çarşamba günüydü. Pazartesine daha çok vardı. Bana fazla acelem yokmuş gibi göründü. Onsuz, onunla olduğumdan daha iyi hissetmiyor muydum kendimi?

Ne yazık ki, bu pek de kesin değildi. Onsuz olmak kimsenin olmadığı kadar yalnız olmak anlamına geliyordu. Yalnızlığım Christa’dan bu yana daha da artmıştı: genç kızın varlığımı fark etmediği zamanlarda artık yalnızlıktan değil, terk edilmişlik duygusundan acı çekiyordum. Terk edilmiştim.

Daha kötüsü: cezalandırılmıştım. Konuşmak için yanıma gelmediğine göre, bir yanlış mı yapmıştım acaba? Onun adaletinden bir an bile kuşku duymadan, gözümden kaçmış, böyle bir cezaya mal olacak ne gibi bir şey yaptığımı bulmak için davranışlarımı enine boyuna, inceleyerek saatler geçiriyordum.

Ertesi pazartesi anne ve babam Christa’yı coşkuyla karşıladı. Şampanya ikram ettiler: şimdiye dek hayatında hiç şampanya içmediğini söyledi.

Gece neşe içinde geçti: Christa gevezelik ediyor, babama ya da anneme çeşitli konular hakkında sorular soruyor, yanıtları karşısında kahkahalar atıyor, kendisine tanıklık etmem, kendisini onaylamam için kalçama vuruyor, bu hareketi genel neşeyi daha da artırıyor, bense bu eğlenceye katılmakta giderek daha zorlanıyordum.

Annemin zarafeti karşısında Christa’nın Beatles’ın şarkısı “Michelle, ma belle”i söylemeye başladığını görünce bana artık iş doruğuna varmış gibi göründü. Artık gülünçlüğün de bir sınırı olduğunu tam söylemek üzereyken annemin hayranlıktan kendinden geçtiğini gördüm. İnsanın anne ve babasının saygınlığını yitirdiğini görmesi korkunç bir şey.

Sözümona arkadaşım olan kızın hayatını o konuştukça öğreniyordum:

“Evet, bir erkek arkadaşım var, adı Detlev, Malmedy’de yaşıyor. Benimle aynı barda çalışıyor. On sekiz yaşında. Bir meslek öğrenmesini çok istiyorum.”

Ya da dahası var:

“Tüm lise arkadaşlarım doğrudan fabrikaya girdi. İçlerinden eğitimini sürdüren tek kişi benim. Neden siyasal bilimler? Çünkü benim bir toplumsal adalet idealim var. İnsanlara nasıl yardım edilebileceğini öğrenmek istiyordum.”

(İşte burada yoklamadan bir on puan daha kazandı. Neden sürekli seçim kampanyasındaymış gibi konuşuyordu?)

O an, Christa zalimce bir önseziyle bana doğru dönerek sordu:

“Yeri gelmişken Blanche, bana neden siyasal bilimler okuduğunu hiç söylemedin.”

Biraz hazır cevap biri olsaydım, “Söylemedim, çünkü bunu bana hiç sormadın” diye yanıtlayabilirdim. Ne yazık ki konuşamayacak kadar aptallaşmıştım: benimle doğrudan konuşmasına hiç alışık değildim.

Şaşkın halimden öfkelenen babam diretti:

“Hadi Blanche, cevap ver.”

Kekelemeye başladım:

“İnsan varlıklarla birlikte nasıl yaşanacağını öğrenmeyi ilginç buluyorum…”

Kötü, beceriksizce konuşuyordum: oysa düşüncemin temeli buydu ve bu bana geçerli bir görüş gibi geliyordu. Bizimkiler derin derin iç çektiler. Christa’nın onların önünde beni küçük düşürmek için bu soruyu sorduğunu anladım. İş başarılmıştı: onların gözünde bu “harika genç kızın” ayağına su bile dökemeyecek biriydim.

“Blanche hep çok uysal, içine kapanıktır” dedi annem. “Sen onu bizim için bu halinden kurtarmalısın” diye devam etti babam.

Titredim; birbirini izleyen zamirler dört kişilik ailemizin dehşetini taşıyordu: “Sen onu bizim…” Üçüncü kişi olmuştum. Birinden üçüncü kişi olarak söz edildiğinde o orada değil demektir. Aslında orada değildim. Olaylar orada bulunan, “sen” ve “biz” olan kişiler arasında geçiyordu.

“Evet, Christa: ona biraz hayatı öğret” diye ekledi annem.

“Çalışırız” diye yanıtladı genç kız.

İki seksen yere seriliyordum.

Birkaç gün sonra, üniversitede, Christa bezgin bir havayla gelip beni buldu.

“Sizinkilere seni arkadaşlarımla tanıştırmaya söz verdim.”

“Çok iyisin, ama istemiyorum.”

“Geliyorsun, yapacak başka işlerim de var.”

Ve beni kolumdan tutup sürükledi. Bir sersemler yığınına doğru itti:

“Çocuklar, bu Blanche.”

Kimse beni fark etmedi, bu da içimi rahatlattı. Tamam işte: tanıştırılmıştım.

Christa görevini yerine getirmişti. Bana sırtını döndü, diğerleriyle konuşmaya koyuldu. Ayaktaydım, grubun ortasında tek başına; rahatsızlığım apaçık ortadaydı.

Soğuk terler dökerek uzaklaştım. Az önce gerçekleşen saçmalığın bilincindeydim: bu, hemen unutulması gereken küçücük bir olaydı. Bununla birlikte, bu karabasandan bir türlü kurtulamıyordum.

Profesör amfiye girdi. Öğrenciler gidip yerlerine oturdu. Christa tam yanımdan geçerken bana doğru eğilip kulağıma fısıldadı:

“Hey sen! Senin için bin bir güçlük çekiyorum ve sen kimseyle tek kelime konuşmadan çekip gidiyorsun.”

Beni taş kesmiş, kırgın bir halde öylece bırakarak iki sıra öteme yerleşti.

Uykum kaçtı.

Christa’nın haklı olduğuna inandırdım kendimi: bu daha az acı vericiydi. Evet, içlerinden biriyle konuşmaya çalışmalıydım. Ama ne söyleyecektim? Söyleyecek hiçbir şeyim yoktu ki.

Ve kime söyleyecektim? O insanları tanımak istemiyordum.

“Görüyorsun: onlar hakkında hiçbir şey bilmiyorsun ve kalkmış daha şimdiden onları tanımak istemediğini söylüyorsun. Ne kadar kendini beğenmiş, ne kadar yüksekten bakan birisin! Christa, o alçakgönüllü: diğer insanların yanına gidiyor, tıpkı senin yanına geldiği gibi, anne ve babanın yanına gittiği gibi. Herkese verebileceği bir şeyleri var. Seninse hiç kimseye verebileceğin bir şeyin yok, hatta kendine bile. Sen hiçliksin. Christa belki biraz kaba biri, ama o var, en azından var. Her şey sen olmaktan daha iyidir.”

Birbiriyle tutarsız görüşler uğulduyordu kafamın içinde: “Dur bakalım! Nasıl senin için bin bir güçlük çektiğini söylemeye cesaret edebilir? Tanıştırmalar iki yönlü yapılır: sana hiçbirinin adını söylemedi. Sen onun umurunda bile değilsin.”

İçsel yanıt yankılanıyordu: “Küstahlık ediyorsun! Onu kimse biriyle tanıştırmadı. Uzaktaki küçük taşrasından tek başına geldi, senin yaşında ve hiçbir yardıma ihtiyacı yok. Gerçek şu ki, sen tam bir aptal gibi davrandın.”

Karşı tarafın protestosu: “Ne yani? Tek bir kişi benim yakındığımı duydu mu? Ben yalnız olmaktan mutluyum. Onun sevimsiz halindense yalnızlığımı tercih ederim. Bu benim hakkım.”

Kahkaha sesleri: “Yalancı! Sen de biliyorsun yalan söylediğini! Hep bir gruba dahil olmak istedin, başaramadıkça bunu daha çok istedin! Christa, hayatının fırsatı! Ve sen onu kaçırmak üzeresin, zavallı kız, zavallı…”

Bana yöneltilmiş daha ağır hakaretler birbirini izliyordu. Uykusuz gecelerimde hep aynı şey oluyordu. Geri dönüşü olmayan bir noktaya kadar aşağılıyordum kendimi.

Pazartesi gecesi, odamda, Christa’ya:

“Bana Detlev’den söz etsene” dedim.

Bunun kendi özeli olması nedeniyle, “Bu seni hiç ilgilendirmez” demesinden korkuyordum.

Ama demedi; tavana baktı ve uzaklardan gelen bir sesle konuştu:

“Detlev… Sigara içer. Çok havalı bir biçimde. Esaslı çocuktur. Uzun boylu, kumral. David Bowie’yi andırır. Bir geçmişi var: bundan acı çekiyor. Bir yere girdiğinde insanlar susup ona bakar. Az konuşur, fazla gülmez. Duygularını belli etmeyen tiplerden.”

Dikkatimi çeken bir ayrıntının dışında bu gizemli yakışıklı portresi bana pek gülünç göründü:

“Gerçekten David Bowie’ye benziyor mu?”

“Özellikle sevişirken.”

“David Bowie’yi hiç sevişirken gördün mü?”

“Saçmalama Blanche” diye içini çekti, öfkelenerek.

Yine de sorduğum soru bana mantıklı görünüyordu. Kuşkusuz benden intikam almak için:

“Sen muhakkak bakiresindir” dedi.

“Bunu nereden biliyorsun?”

Aptalca bir soru. Kahkahalarla güldü. Güzel bir susma fırsatını yine kaçırmıştım.

“Seni seviyor mu?” diye sordum.

“Evet. Fazlasıyla.”

“Neden fazlasıyla?”

“Sen, sana bir tanrıça gibi bakan birine sahip olmanın ne demek olduğunu bilmezsin.”

“Ne demek olduğunu bilmezsin” deyişi son derece aşağılayıcıydı. Cümlenin başı da bana pek gülünç göründü: zavallı Christa, David Bowie’nin gözleriyle doymak bilmezcesine seyredilen, bu acımasız kadere katlanmak zorunda kalan zavallı Christa! Ne kasıntı!

Sözlerine mim koyarak:

“Yapman gereken tek şey onun seni daha az sevmesini söylemek” diye bağladım sözü.

“Bunu söylemek için senin öğüdünü beklediğimi mi sanıyorsun? Ama kendini bir türlü engelleyemiyor.”

Aklıma parlak bir fikir gelmiş gibi yaptım.

“Ona mendilinin içine yapışmış sümükleri gösterebilirdin. O zaman sana daha az âşık olurdu.”

“Zavallı kız, senin gerçekten bir sorunun var” dedi üzüntüyle.

Ve lambayı söndürdü, bu onun artık uyumak istediğini gösteriyordu.

Kafamda uğuldayan fısıltı saldırıyordu: “Onu istediğin kadar boktan bulabilirsin, bu hiçbir şeyi değiştirmez: onun yerinde olmayı çok isterdin. Seviliyor, deneyim sahibi, sense böyle bir şeyin başına gelme olasılığı olmayan bir budalasın.”

Ve dahası: orada, sevgililerin aşkları söz konusuydu. On altı yaşında, aşkı tanımamış olmam akıl alır gibi değildi. Oysa böyle bir şeyi yaşamak çok istiyordum: aşkın herhangi bir biçimini yaşayabilseydim! Ailem bana hep sevgi göstermişti, şimdi bu sevginin ne kadar eğreti olduğunu yeni keşfediyordum: beni yüreklerinde bir ayakbağı olarak gördüklerinin arasına atmak için göz kamaştırıcı bir genç kızın çıkıp gelmesi yetmemiş miydi?

Geceyi düşünerek geçirdim: biri beni sevmiş miydi? Bana aşkın akıl almaz seçimini hissettirmek için yoluma bir çocuk ya da bir genç çıkmış mıydı? Onca arzulamama rağmen, on yaşındaki kız çocuklarının o görkemli arkadaşlıklarını hiç yaşamamıştım; lisede bir öğretmenin tutkulu dikkatini hiç üzerime çekememiştim. Başkalarının gözünde, yaşamı güzelleştiren o ışığın benim için yandığını hiç görmemiştim.

Christa’ya aldırmayabilir, onu umursamayabilirdim. Belki kendini beğenmiş, kibirli ve aptal biriydi, ama o, en azından, kendini sevdirmişti. Ve şu mezamiri anımsadım: “Şükranla anılsınlar insanda aşk duygusu uyandıranlar.”

Evet, şükranla anılsınlar, çünkü ne kadar hataları olursa olsun onlar dünyanın, hiç kimsenin farkına bile varmadığı, benim hiçbir işe yaramadığım bu dünyanın tuzu biberidirler.

Neden böyleydi? Sevmemişsem yalnızca haklı olduğum için sevmemiştim. Oysa tam tersiydi; hep sevmeye hazırdım. Daha küçücükken yüreğimi açmama rağmen bunu istemeyen, reddeden küçük kızların sayısını artık ben de bilmiyordum; yeniyetmeliğimde, bir çocuk için ayılıp bayılmıştım, ama o benim varlığımı fark etmemişti bile. Dahası, aşkın ötesindeki şeyler için de aynı durum söz konusuydu; en sıradan sevgiler bile benden hep inatla esirgenmişti.

Christa haklıydı: bir sorunum olmalıydı. Neydi bu sorun? Çirkin değildim. Üstelik, çok sevilen çirkin kızlar görmüştüm.

Belki yeniyetmeliğimden anımsadığım bir olay eksik olan anahtarı beraberinde taşıyordu. Uzakta aramama gerek yoktu: bu olay geçen yıl gerçekleşmişti. On beş yaşındaydım ve hayatımda bir arkadaşım olmadığı için acı çekiyordum. Benimle aynı son sınıfta olan birbirinden ayrılmayan üç kız vardı: Valerie, Chantal ve Patricia. Hep birlikte olmalarının, bundan büyük mutluluk duyar görünmelerinin dışında hiçbir olağanüstü tarafları yoktu.

Bu grubun bir parçası olmayı düşlüyordum. Onlara sürekli eşlik etmeye başladım: aylar boyunca kimse bu üçlüyü bensiz görmedi. Sürekli sohbetlerine katılıyordum. Onlara bir soru sorduğumda beni yanıtlamadıklarını elbette fark ediyordum; yine de sabırlıydım ve elimde olanla, bana çok gibi görünen şeyle yetiniyordum: orada bulunma hakkıyla.

Altı ay sonra, bir kahkahanın ardından, Chantal şu korkunç cümleyi söyledi:

“Üçümüz, olağanüstü bir grup oluşturuyoruz!”

Ve üçünü de bir kahkaha krizi sardı.

Oysa, ben orada, aralarındaydım, her zaman olduğu gibi aralarındaydım. Bir bıçak saplandı yüreğime. İğrenç gerçeği anladım: ben yoktum. Hiç var olmamıştım.

Beni bir daha kimse o üçlüyle görmedi. Genç kızlar varlığımı fark etmedikleri gibi yokluğumu da fark etmediler. Görünmezdim. İşte, benim sorunum buydu.

Görünürlük eksikliği mi yoksa var olma yoksunluğu mu? İkisi de aynı kapıya çıkıyordu: orada yoktum.

Bu anı bana çok acı verdi. Bunun değişmemiş olduğunu midem bulanarak fark ettim.

Daha doğrusu, değişmişti: Christa vardı. Beni görmüş olan Christa. Hayır, bu çok harika bir şey olurdu. Christa beni görmemişti: benim sorunumu görmüştü. Ve bundan yararlanıyordu.

Var olmamaktan korkunç derecede acı çeken bir kız görmüştü. On altı yıllık bu eski acıyı kullanabileceğini anlamıştı.

Daha şimdiden anne ve babamı ve evlerini ele geçirmişti. İyi gittiği bu yolda asla durmayacaktı.

Ertesi pazartesi, Christa derse gelmedi. Dolayısıyla da eve tek başına döndüm.

Annem Christa’nın yokluğunu anında fark etti ve bana yüzlerce soru sordu:

“Hasta mı?”

“Hiçbir fikrim yok.”

“Nasıl, hiçbir fikrin yok?”

“Öyle işte. Bana haber vermedi.”

“Ona telefon etmedin mi?”

“Bende onun telefon numarası yok.”

“Almadın mı?”

“Ailesiyle ilgili sorular sormamdan hoşlanmıyor.”

“Bu da onun telefonunu almaman için işine geldi!”

Bu da benim hatam olup çıkmıştı.

“Arayabilirdi, o arayabilirdi” dedim. “Onda bizim telefonumuz var.”

“Bu kesinlikle ebeveynlerine çok pahalı gelirdi.”

Dostum olduğu kabul edilen kızı bağışlamak için annem hiçbir zaman bir mazeret bulmakta gecikmezdi.

“Sende onun adresi de mi yok? Kasabasının adı da mı yok? Hiç uyanık değilsin!”

Annem vazgeçme niyetinde değildi, bilinmeyen numaraları aramaya karar verdi.

“Bildung adında bir aile, Malmedy bölgesinde… Bir kayıt yok mu? Peki. Teşekkür ederim.”

Babam da eve döndü. Eşi ona araştırmalarını ve benim pek uyanık biri olmadığımı anlattı.

“Yazık!” dedi babam.

Akşam yemeği pek kasvetli geçti.

“Umarım onunla kavga etmemişsindir?” diye sordu annem, alaycı bir tavırla.

“Hayır.”

“İlk kez bir arkadaşın oldu! Harika bir kız!” diye devam etti suçlayan bir ses tonuyla.

“Anne, sana kavga etmediğimi söyledim.”

Bu arada, onunla olası bir dargınlığımızda anne ve babamın beni asla bağışlamayacağını anladım.

Christa için hazırlanmış yemeğin bir lokması bile babamın boğazından geçmiyordu.

“Belki başına bir kaza geldi?” dedi sonunda. ‘Yoksa kaçırıldı mı?”

“Olabilir mi?” diye sorguladı annem, dehşet içinde.

Öfke içinde odama çekildim. Farkına bile varmadılar.

Ertesi gün, Christa grubundakilerle gevezelik ediyordu. Üstüne atladım:

“Neredeydin?”

“Sen neden söz ediyorsun?”

“Dün akşamdan. Dün pazartesiydi, seni bekliyorduk.”

“Ah evet. Detlev’le ben, çok geç çıktık. Sabah bir türlü kalkamadım.”

“Bana neden haber vermedin?”

“Aman Tanrım, bu çok mu önemli?” diye içini çekti.

“Annem ve babam merak ettiler.”

“Çok sevimliler. Onlardan benim adıma özür dile, tamam mı?”

Benimle daha fazla zaman harcamak istemediğini bana açıkça göstermek için arkasını döndü.

Akşam, beni dünyaya getirenlere elimden geldiğince durumu açıkladım. Christa’ya karşı sınırsız bir hoşgörüleri vardı ve bu durumu çok doğal buldular. Bir sonraki pazartesi gelip gelmeyeceğini sormak için birbirleriyle yarıştılar.

“Sanırım gelecek” diye yanıtladım.

Çok mutluydular.

“Neyse” dedi annem babama, “sağ salim hayatta.”

Sözün kısası, ertesi pazartesi benimle birlikte eve geldi. Anne ve babam onu büyük bir mutlulukla karşıladı.

“İstediğini elde etti” diye düşündüm.

Bunun ne denli doğru olduğunu bilmiyordum. Ne denli doğru olduğunu akşam yemekte, babam konuşmaya başladığında anladım:

“Christa biz, Michelle’le ben, düşündük. Hafta içi burada, bizimle birlikte oturmanı öneriyoruz sana. Blanche’ın odasını paylaşacaksın. Hafta sonu evine, Malmedy’ye dönersin.”

“François, Christa’nın hayatını onun yerine yönlendirmeye kalkma!” diye sözünü kesti annem.

“Haklısın, gemi azıya aldım gidiyorum. Kabul etmemekte özgürsün Christa. Ama kabul edersen üçümüz de öyle mutlu olacağız ki.”

İstemeye istemeye onu dinliyordum.

Genç kız yetkin bir ustalıkla bakışlarını yere indirdi.

“Kabul edemem…” diye mırıldandı.

Soluğumu tuttum.

“Neden?” diye sordu babam kaygıyla.

Uzunca bir süre utangaçlığını yenmeye çalışıyormuş gibi yaptı:

“Ben… ben size kira ödeyemem…”

“Böyle bir şey asla söz konusu değil” diye karşı çıktı annem.

“Hayır, yapamam. Sizin açınızdan fazlasıyla yüce bir davranış bu…”

Ben de aynen öyle düşünüyordum.

“Şaka yapıyorsun! Bu senin açından fazlasıyla yüce bir davranış olacaktı! Sen burada olunca bizler o kadar mutlu oluyoruz ki! Blanche değişti! Sen onun için bir kız kardeşsin!”

Öylesine korkunç bir şeydi ki bu, az daha kahkahalarla gülecektim.

Christa bana çekinerek baktı.

“Blanche, senin de odanda kendi özeline ihtiyacın var. Bu çok normal.”

Tam cevap vermek üzereyken annem araya girdi:

“Geçen hafta sen gelmediğinde Blanche’ın nasıl üzüldüğünü görmeliydin. Biliyorsun, arkadaş edinmekte hiçbir zaman başarılı olmadı. Bu nedenle, eğer kabul edersen bunun onun için hayal bile edemeyeceği bir şey olacağına garanti veririm.”

“Hadi Christa, bu hepimizi o kadar mutlu edecek ki” diye diretti babam.

“Bu durumda, önerinizi geri çeviremem” diyerek kabul etti.

Kabul etmek için kendisine teşekkür edilmek zorunda kalınmasını beklemişti.

Annem gidip mutluluktan burnunu kırıştıran Christa’yı kucakladı. Babam mutluluktan havalarda uçuyordu.

Öksüzdüm.

Gerekçeyi az sonra mutfakta, dünyaya gelmeme neden olan adamla birlikte tabak çanağı yerine yerleştirirken aldım. Christa’nın bizi duyamayacağını görerek sordum:

“Neden bana fikrimi sormadın?”

Babamın bana şu haklı yanıtı vermesini bekliyordum: “Burası benim evim, kimi istersem onu davet ederim.”

Oysa beni şöyle yanıtladı:

“O yalnız senin dostun değil, bizim de dostumuz.”

Tam onun yalnızca onların dostu olduğunu söyleyerek dediklerini düzeltmek üzereyken Christa, elde ettiklerinin coşkusu içinde hoplaya zıplaya içeri girdi.

“Öyle mutluyum ki!” diye bağırdı.

Ve babamın kollarına attı kendini, sonra gelip beni iki yanağımdan öptü.

“François, Blanche, artık siz benim ailemsiniz!”

Bu hoş tablodan hiçbir şey kaçırmamak için annem yanımıza geldi. Epinal görünümlü genç kız mutluluktan gülüyor, hoplayıp zıplıyor, bu el değmemiş saflık karşısında duygulanan anne ve babamı kucaklıyordu. Bu sahne bana çok gülünç görünüyor ve bir kenara itilmişliğime üzülüyordum. Biraz soğuk bir biçimde araya girdim:

“Ya Detlev?”

“Onu hafta sonları göreceğim.”

“Bu sana yetecek mi?”

“Elbette.”

“Ya o, bu ona da uyacak mı?”

“Herhalde ondan izin almamı beklemiyorsun?”

“Bravo Christa!” diye kutladı annem, ağzı kulaklarında. “Ne kadar eski kafalısın!” dedi babam.

Hiçbir şey anlamamışlardı. Özgürlükten ya da izinden söz etmiyordum. Eğer bir gün başıma gelir de birine delicesine âşık olursam, ondan hiçbir şekilde ayrılmayı düşünemezdim. İnsan sevdiği kişiyle arasına bir kılıcın keskin ağzından başka neyin girmesine katlanabilir? Bana bir yığın alaya mal olacağını tahmin ettiğim bu görüşlerimi açıklamamak için kendimi tuttum.

Ve bu karmaşayı kutlayan Christa’nın yeni ebeveynlerine tuhaf tuhaf baktım.

Salı günü, nankör kız bazı eşyalarını almak için evine dönmek zorunda kaldı. Salıyı çarşambaya bağlayan gece boyunca, trajik bir zevkle odamın yalnızlığının tadını çıkardım. İnsan sahip olduğunu sandığı küçücük şeye kesinlikle sahip değildir ya da buna öylesine eğreti bir biçimde sahiptir ki elinden gidivermesi dayanılmaz olur. Yüzüstü bırakılmış genç kızların hâzinesi, kendine ait bir odanın düşü, bu da elimden alınmıştı.

Uyumadım. Elimden sökülüp alınan şeyi düşünüyordum. Dünyaya geldiğim günden beri tapınağım, çocukluğumun mabedi olan gençlik inlemelerimin yankılandığı kapalı kutuyu.

Christa odamın hiçbir şeye benzemediğini söylemişti. Doğruydu: oda bu şekliyle bana benziyordu. Ne şarkıcıların resimleri vardı duvarlarında, ne de uçan kaçan, pırıl pırıl yaratıkların posterleri: varlığımın içi gibi çırılçıplaktı duvarlar. Yaşımdan daha olgun olduğum duygusu uyandırabilecek hiçbir görsel süssüzlük de söz konusu değildi: yaşımdan daha olgun değildim. Şurada burada kitap yığınları yükseliyordu: benimle özdeşlik alanı oluşturuyorlardı.

Benim için çok değerli olan bu anlamsızlık var olmayan ve ailemin sevgisinin bir kırıntısını bile yitirmemek için, varmış gibi göstermek zorunda kaldığım bir dostluk adına ele geçiriliyordu.

Kendime uzun uzun vaaz veriyordum: “Dünyan ne kadar ufak, acıların ne kadar küçük, odası olmayan insanları düşün, hem sonra, Christa sana hayatı öğretecek, bu da hiç küçümsenecek bir şey değil.”

Bu yüreklendirici görüşler bana biraz olsun inandırıcı gelmiyordu.

Çarşamba öğleden sonra işgalci kız, benim değerini asla kestiremediğim dev gibi bir çantayla çıkarma yaptı —ve bu yalnızca başlangıçtı: içinden ardı arkası kesilmez giysiler, bir ghetto-blaster¹, adları beni oldukça sarsan Compact Disc’leri, çekici olduğu varsayılan ve beni dehşete düşüren posterler çıktı.

“Nihayet odan bir genç kız odasına benzeyecek” dedi Christa.

Ve o güne dek ünlerinden habersiz olduğum, bundan böyle katlanmak zorunda kalacağım insan yüzlerini duvarlara yapıştırdı. Adlarını unutacağıma kendi kendime yemin ettim.

Odayı iyi niyet sözcükleriyle dolu iğrenç tekdüze şarkılarla titretti, zevksizliğini diskle aynı anda şarkı söylemeye kadar vardırdı.

Çok güçlü başlamıştı.

Christa bir albümü sonuna kadar dinlemeye katlanamıyordu: sürekli disk değiştirmesi gerekiyordu. Bu davranışında bir tür işkence kendini gösteriyordu: kısacası, bir diski tercihen ortasında bir yerde susturduğunda insan bir an için umutlanıyor, onun nihayet desibellerinin eksikliğini fark etmiş olabileceğini düşünüyordu; ne mümkün, yeni “müzikal” seçimi duyulduğunda insan kendi kendine söylenerek bir öncekini mumla arıyor, bunun böyle sürüp gideceği korkusuyla son şarkıyı beğenmeye zorluyordu kendini.

“Beğendin mi?” diye sordu, yarım saat süren bir işkencenin sonunda.

Soru bana pek tuhaf göründü. Saldırganlar ne zamandan beri kurbanlarının görüşüyle ilgileniyordu?

Bu denli yalan söyleyebilir miydim? Evet.

“Çok. Özellikle Alman rock’ını” dediğimi dehşetle duydum.

Alman rock’ı Christa’nın bana zorla kabul ettirdiği şeyler arasında kesinlikle en berbat olanıydı. Benim için iğrençliğin doruklarında olan bir şeyi beğendiğimi söyleyecek kadar mazoşist miydim yani? Düşününce, hayır. İnsan bu korkunçlukları ne kadar dinlerse dehşetin sınırlarına o kadar yaklaşıyor demekti: dibe vurmak iğrençliğin yüzeyinde kalmaktan daha az ürkütücüydü. Hem sonra, Alman rock’ı ne kadar iğrenç olursa olsun, Fransızca parçalara karşı tartışılmaz bir üstünlüğe sahipti: sözlerini anlamıyordum.

“Haklısın, süper! Detlev’le buna bayılıyoruz” diye atıldı coşkuyla.

Ve incelikle “So schrecklich” adlı şarkıyı avaz avaz söylemeye koyuldu. “Daha güzel söylenemezdi” diye düşündüm. Bir dönem dâhi kompozitörlerin kültürü olan Alman kültürünün başına ne gelmişti de bugün müzikal yaratıcılıkta dünyanın en berbat kültürü haline gelmişti? Detlev ile Christa’nın bu iğrenç ve saçma şarkılarla dolu aşk hayatlarına gelince, bu, kuğu şövalyenin aşk hayatından çok uzak olmalıydı.

Biri çekingence kapıya vurdu. Gelen babamdı.

“İyi akşamlar François!” diye bağırdı Christa, ağzı kulaklarında. “Her şey yolunda mı?”

Ebeveynlerimle senli benli konuşması, onları önadlarıyla çağırması bana oldum olası tuhaf geliyordu.

“Evet, her şey yolunda. Özür dilerim, müzik biraz yüksek değil mi?” diye kekeledi.

“Haklısın” dedi Christa, sesi kısarak. “Bu yalnızca Blanche’ı mutlu etmek içindi: bu müzik onun en beğendiği müzik de.”

“Ah” dedi babam, bana büyük bir üzüntüyle bakarak.

Ve çekip gitti.

Böylece, bana bu işitsel cezayı çektirmesi yetmiyormuş gibi, şimdi bir de çevremdekileri bu felaketin gerçek sorumlusunun ben olduğuna inandırması gerekiyordu.

Üniversitede, beni kendi grubuna daha etkin bir biçimde soktu. Bu artık kaçınılmaz olmuştu.

“Şimdi Blanche’la birlikte oturuyorum. O da benim gibi on altı yaşında.”

“On altı yaşında mısın Christa?” diye sordu öğrenci çocuklardan biri.

“Şey, evet.”

“Hiç öyle görünmüyorsun.”

“Blanche, o öyle görünüyor ama, değil mi?”

“Evet” dedi bunu hiç umursamayan çocuk. “On altı yaşında üniversiteye girmeyi nasıl başardın Christa?”

“Bilirsin işte, benim geldiğim yerde hayat zordur. Oradan kaçmak, özgürlüğüme kavuşmak, kendi kanatlarımla uçmak için bir an önce büyüme ihtiyacı hissettim, anlıyor musun?”

Onda beni öfkelendiren şeylerden biri de bu şekilde anlamsız cümleler kurması ve sanki dinleyici konuşmasının sıradanlığını anlayamıyormuş gibi bu cümlelerini “anlıyor musun?”la bitirmesiydi.

“Anlıyorum” dedi arkadaşı.

“Sen gerçekten harika bir kadınsın” dedi uzun boylu, gür saçlı bir başkası.

“Blanche için durum farklı” diye bağladı Christa. “Onun annesi ve babası öğretmen, bu durumda, kabul edersiniz ki çalışkan biri olması normal. Dahası, benden önce hiç kız arkadaşı olmadı. Öylesine canı sıkılıyordu ki hep sınıf birincisi oluyordu.”

Grubundaki erkek çocuklar küçümseyici bir gülümsemeyle güldüler.

Onurumun yaralandığını belli etmemeyi tercih ettim. Hayatımı bildiğini nasıl ileri sürebiliyordu? Hem sonra, ne hakla beni arkadaşlarının alaylarına kurban ediyordu? Bu ondaki hangi gereksinimi karşılıyordu?

Christa’nın zamanının büyük bölümünü kendi tanıtımı için kullandığını çoktan fark etmiştim. Ve hiç kuşkusuz bu amacı için karşıt durumuyla önünü açacak birinin varlığının daha etkili olacağını düşünüyordu: benim.

Kesinlikle bir arpalıktım: benim sayemde yiyip içiyor, yatıp kalkıyor, elbiseleri yıkanıyor ve bunların karşılığı olarak beni herkesin gözü önünde gülünç duruma düşürmekten başka bir bedel ödemiyor, bu da onun çıkarlarına hizmet ediyordu.

Böylece, salağın salağı, hiç mi hiç uyanık olmayan, “ayrıcalıklı” bir ortamdan gelme birinin aleyhine kendi yetenekli, yürekli, yaşının önünde, açıkgöz vb… genç kız imajını öve öve bitiremiyordu —nasıl bir aldatmacayla eğitmen ebeveynlere sahip olmanın muhteşem bir maddî rahatlığın işareti olduğu etkisini uyandırabilmişti bilemiyorum.

Arkadaşlarıyla yaşanan bu harika sahnenin akşamında bana:

“Sayemde artık gruba girdin” dedi.

Hiç kuşkusuz kendisine teşekkür etmemi bekliyordu. Sessiz kaldım.

Christa’yla karşılaşıncaya dek yeniyetmelik yaşamımdaki mutluluklardan biri okumaktı: bir kitapla yatağıma uzanıyor ve metinle bütünleşiyordum. Eğer roman düzeyli bir romansa beni kendine çeviriyordu. Eğer sıradansa, yine de onunla birlikte harika saatler geçiriyor, içindeki hoşuma giden bölümlerden büyük zevk alıyor, kaçırılmış fırsatlara gülümsüyordum.

Okumak başka bir şeyin yerine ikame ettiğim bir haz değildi. Dışarıdan bakıldığında varlığım bir iskeletten öte bir şey değildi; içeriden bakıldığındaysa, tek mobilyası göz kamaştırıcı bir kitaplık olan daireler insanda nasıl bir duygu uyandırıyorsa o duyguyu uyandırıyordu: gereksiz şeyleri başına bela etmeyen, elzem olanla yetinen insanlara duyulan hayranlık dolu kıskançlık.

Kimse benim içimi tanımıyordu: kimse benim yakınacak bir şeyim olmadığını, kendimden başka yakınacak bir şeyim olmadığını bilmiyordu —bu da bana yetiyordu. Günler boyu kimse fark etmeden okumak için yararlanıyordum görünmezliğimden.

Yalnızca ebeveynlerim farkındaydı bu davranışımın. Acı alaylarına katlanıyordum: biyolojist annem fiziğimi nadasa bırakmamdan rahatsız oluyordu; babam onu Latince ya da Yunanca, mens sana in corpore sano, vb… alıntılarla destekliyor, bana Sparta’dan söz ediyor ve hiç kuşkusuz hâlâ disk atmaya gidebileceğim jimnazyumlar olduğunu hayal ediyordu. Hatta bu edebiyat düşkünü, hayalperest ve yalnız kızdansa evlat olarak hiç kuşkusuz bir Alkibiades’i tercih edebilirdi.

Kendimi savunmaya kalkışmıyordum. Onlara görünmez biri olduğumu açıklamaya çalışmak neye yarayacaktı? Benim burnu büyük, yaşımın sıradan zevklerini küçümseyen biri olduğumu düşünüyorlardı: gençliğimin kullanma kılavuzunu bulmayı çok isterdim, ama bu, birinin bakışı olmadan olanaksızdı. Anne ve babam bana bakmıyordu, çünkü nasıl biri olduğuma çoktan karar vermişlerdi -“fazla uysal, yaşamayan, vb…” Gerçek bir bakışın önyargıya dayalı bir görüşü yoktur. Gerçek gözler üzerime dikilmiş olsaydı, atomik bir pil, bir ok ve bir hedeften başka bir şey istemeyen ve bu iki hâzineye sahip olmak için çığlıklar atan fazlasıyla gerilmiş bir yay görürlerdi.

Yine de, bu yardımların uzun zamandır benden esirgenmesine rağmen, yoksunlukların kitap sayfalarında gelişmesine ihtiyaç duymuyordum: zamanımı bekliyordum, taçyapraklarımı Stendhal ve Radiguet’yle örüyordum. Boğaz tokluğuna yaşamıyordum.

Christa’dan bu yana okumak, yarım kalmış bir çiftleşmeyi andırıyordu: beni kitap okurken yakalarsa işe beni azarlamakla başlıyor (“ha bire kitap okuyorsun!”) sonra hiç değişmez biçimde dört kez yinelediği yararsız, ilgisiz binlerce şey anlatmaya koyuluyordu -anlattığı saçma sapan şeylerden o kadar sıkılıyordum ki, tekrarlarını saymaktan ve dörtlü devreyi şaşkınlıkla izlemekten başka oyalanacak bir şey bulamıyordum.

“Marie-Rose da bana dedi ki… o zaman ben de Marie-Rose’a şöyle dedim… Marie-Rose’un bana söyledikleri inanılır gibi değil, öyle değil mi… Tamam, benim de ona, Marie-Rose’a ne dediğimi tahmin ediyorsundur, onun…”

Bazen, kibarlık olsun diye, “Marie-Rose kim?” gibisinden bir tepki göstermek için zorluyordum kendimi.

İçimi sıkıntı basıyordu. Christa öfkeleniyordu.

“Sana bunu binlerce kez anlattım!”

Aslında, tüm yinelenen sıkıntıma rağmen bu insanı kesinlikle dört bin kez anlatmış, ben de dört bin kez unutmuş olmalıydım.

Kısacası, en doğrusu benim susmam, söylevini “mımm”larla ya da baş sallayışlarıyla noktalayarak konuşmasını izlememdi. Yine de neden böyle davrandığını soruyordum kendi kendime: aptal biri değildi, bana böyle ıvır zıvır şeyler anlatmayı eğlenceli, oyalayıcı bulması olanaksızdı. Sonunda Christa’nın patalojik bir kıskançlık içinde olduğu sonucuna varmıştım: beni bir kitapla mutlu bir halde gördüğünde, böyle bir şeye sahip olmadığı için bu mutluluğumu yıkması gerekiyordu. Anne ve babamı da, evi de tekeline almıştı, ona benim mutluluklarım da gerekiyordu. Oysa bu mutlulukları onunla paylaşmaya hazırdım.

“Okumamı bitirmeme izin verirsen, sonra kitabı sana veririm.”

Bekleyemiyordu, kitabı ellerimin arasından alıyor, herhangi bir sayfasını açıyor, ortasından ya da sonundan okuyor (bu davranışlardan duyduğum nefreti ona göstermeye cesaret edemiyordum), kuşkulu kuşkulu dudağını büzüyordu -gidip başka bir kitap alıyordum ve metin vücudumu kollarıyla sarmaya başladığında onun yeniden Marie-Rose’dan ya da Jean-Michel’den bahsettiğini duyuyordum. Dayanılır gibi değildi.

“Bu romanı sevmiyor musun?” diye soruyordum ona. “Sanırım daha önce okumuştum.”

“Sanırım da ne demek? Bir turta yediğinde onu yiyip yemediğini biliyorsundur, öyle değil mi?”

“Turta sensin.”

Yaptığı bu kelime oyunundan mutlu, kahkahayı basıyordu. Benim sıkıntılı halim ona bir zafer gibi geliyordu. “Lafı gediğine koyduğunu” düşünüyordu. Aslında, onun böylesine aptal olduğunu keşfettiğim için çökmüştüm.

Hep daha başarılı görünmesi, bu başarısının da semeresini alması gerektiğinden anne ve babamın önünde okuduklarıyla övünüp duruyordu. Onlar da onun oyununa geliyor ve heyecanlanıyorlardı:

“Derslerine ve garsonluk yapmana rağmen okuyacak zaman buluyorsun demek!”

“Bu, okumaktan başka bir şey yapmayan Blanche’ın durumundan çok farklı.”

“Bize bir iyilik yap Christa: onu kitaplarından çekip al, ona yaşamasını öğret!”

“Eğer bu şekilde size bir hizmette bulunabileceksem, gayret edeceğime söz veriyorum.”

Kendisine borçlu kalmak için haklı nedenlerimiz olduğuna bizi her zaman inandırmakta ne kadar ustaydı! Böylesine aptallaşmaları için delgiyle anne ve babamın kafasını mı açmıştı? Onlara hiç anlamaksızın bakıyordum: beni sürekli yadsıdıklarını biliyorlar mıydı? Bana olan sevgileri bu kadar az mıydı?

Oysa onlara hiç sorun çıkarmamıştım. On altı yıl boyunca kimse benim hakkımda bir şikâyette bulunmamış, ben de onlara beni dünyaya getirdikleri için hiç yakınmamıştım.

Aniden savurgan çocuğun meselini anımsadım: İsa’nın* söylediğine göre ebeveynler kötü davranan çocuğu tercih ediyordu. Öyle ya da böyle, ama Christa’nın ağzında böyleydi bu. Belki Christ de, Christa da kendi çıkarları için çalışıyordu: savurgan çocuk onlardı. Bense, acınası uysal çocuktum, kabına sığmazlıklarıyla, kaçışlarıyla, densizlikleriyle, saygısızlıklarıyla, küfürleriyle annesi ile babasının sevgisini fazlasıyla hak ettiğini gösterecek beceriye sahip olmayan çocuktum.

_______

* Yazar burada İsa’nın Fransızcası Christ ile kahramanın adı Christa arasında bir ilişki kuruyor, (yay.n.)

Düzenbaz kız sözünü tuttu. Beni hemen her gece düzenlenen, şu ya da bu fakültenin bu işler için mi, yoksa eski lastikleri depolamak için mi düşünülmüş olduğunu anlamadığım leş gibi mekânlarda gerçekleştirdiği o sayısız gecelerden birine götürdü.

Kasım ayıydı, kotumun içinde tir tir titriyordum, içeride iğrenç bir gürültü, ceza üstüne ceza gibi yankılanan bir müzik vardı. İnsanın iki seçeneği vardı: sigara dumanları içinde kalıp boğulmak ya da açık kapının yanında durup zatürree olmak. İğrenç bir aydınlatma insanları daha da çirkin gösteriyordu.

“Burası beş para etmez, berbat bir yer” dedi Christa.

“Ben de seninle aynı fikirdeyim. Gidiliyor mu?”

“Hayır.”

“Daha şimdi buranın beş para etmez bir yer olduğunu söyledin.”

“Annene ve babana seni çıkarmaya söz verdim.”

Tam karşı çıkmak üzereyken kendi arkadaşlarını gördü. Her zamanki gibi büyük bir sevgi gösterisiyle yanına geldiler. Birlikte içmeye ve dans etmeye başladılar.

Sanki bir mezbahadaymış gibi hissediyordum kendimi, ama ayaklarım buz kestiğinden ben de dans ediyormuş gibi yapmaya başladım. Christa benim varlığımı unutmuştu. Böylesi daha iyiydi.

Çevremdeki pek çok öğrenci çocuk kafayı bulmuştu. Ben de kafayı bulmayı tercih ederdim, ama içki içemeyecek kadar yalnızdım. Olduğum yerde hareket etmeye çabalıyordum. Bitkin düşürücü saatler böylece akıp geçti, bir hiç uğruna verilen anlamsız savaş.

Aniden, eziyetin türü değişti: slow başladı. Delikanlılar kızların üzerine saldırdı. Sıradan biri beni piste götürdü ve sarıldı. Adının ne olduğunu sordum:

“Renaud. Ya seninki?”

“Blanche.”

Görünüşe bakılırsa bu tanışma ona yetmişti, çünkü tanışmamızın hemen ardından kendimi ağzımın üzerinde bir ağızla buldum. Bu âdetler bana tuhaf geldi, ama şimdiye dek hiç öpülmemiş olduğum için bunu incelemeye karar verdim.

Tuhaftı. Loch Ness canavarı gibi damağımda dalgalanan bir dil vardı. Oğlanın kolları sırtımı araştırıyordu. İnsanın ziyaret edildiğini hissetmesi şaşırtıcıydı.

Bu gezi uzun süre devam etti. Keyif alıyordum.

Bir el beni omzumdan yakaladı ve çemberden söküp aldı. Bu Christa’ydı.

“Geç oldu, gidiliyor” dedi.

Renaud beni başıyla selamladı, ben de selamına karşılık verdim.

Salondan ayrılırken, orada burada, beton zeminde, erkeklerle kızların seviştiklerini fark ettim. Christa beni almaya gelmeseydi, belki bu benim de başıma gelecekti, bilmiyorum.

Hiç kuşkusuz bir şeyler olup bitmişti. Gerçek bir coşku hissediyordum içimde. O gülünç ve esrik kişiydim: ilk öpücüğünü alan on altı yaşındaki bir kız. Böyle görkemli saçmalıklara değerdi.

Hiçbir şey söylemiyordum. Bu olayın bir anını bile kaçırmamış olan Christa, heyecanımın sanki groteskin doruğu olduğunu düşünür bir hava içinde, bana göz ucuyla bakıyordu. Kesinlikle haklıydı, ama susup konuşmayacağını umuyordum: her insanın kendi aptalca mutluluğunu yaşamaya hakkı vardır, ben de kendiminkini yaşamaktaydım, bu gibi mutluluklar kırılgandır, yıkılıp yok olması için tek bir sözcük yetecekti.

Ne yazık ki Christa ihtiyacım olan sessizliği korumadı.

“Bu öğrenci geceleri gerçekten kurtarıcıdır!” dedi. “İhmal edilmişler bile bu gecelerde yollarını bulur!”

Ve kahkahayı koyuverdi.

Ağzım bir karış açık, kanım çekilmiş bir halde ona baktım. Gözlerini gözlerime dikti ve onun aşağılanmamın tadını çıkardığını gördüm. Kahkahası daha da güçlendi.

Bir şimşek çaktı beynimde: “Onun adı Christa değil! Onun adı Dişi Şeytan*!”

_______

* Yazar “Christa” adını kelime oyunuyla “Antéchrista” olarak kullanırken “Dişi Şeytan”ı kastediyor, (yay.n.)

O gece, Dişi Şeytan bir zamanlar benim olan yatakta uyurken, kafamda dolaşan karmakarışık seslere biraz çeki düzen vermeye çalıştım. Bu zihinsel karmaşa sürüyordu:

“Elimde avucumda ne varsa çalmak ona yetmedi mi, her şeyi mi elimden alması gerekiyor! Zayıf noktamı çok iyi biliyor, bunu kullanıyor, kötülük yapmaktan zevk alıyor ve beni de kurban olarak seçti. Ben ona yalnızca iyilik yapıyorum, o ise bana yalnızca kötülük. Bu hikâyenin sonu kötü bitecek. Dişi Şeytan, beni duyuyor musun, sen kötülüğün ta kendisisin, seni bir canavar gibi yere sereceğim.”

Hemen ardından şu sözleri duyuyordum:

“Kes şu çılgınlığı, ne kadar alıngansın! Seninle biraz alay etmiş, bu o kadar önemli değil ki, arkadaşlık konusunda bir şeyler bilseydin bunların normal olduğunu anlardın, hem sonra, seni o geceye götürenin o olduğunu aklından çıkarma, onsuz oraya gidecek cesareti asla bulamayacaktın kendinde, orada başına gelen şeyden de hoşnutsun, katlanılmaz biri olduğu bir gerçek, ama o sana yaşamayı öğretiyor, istesen de, istemesen de ona ihtiyacın vardı.”

Yanıt gelmekte gecikmiyordu:

“İşte bu, düşmancılık oynuyorsun, onun için hep bağışlayıcı özürler buluyorsun, harekete geçmen için daha ne kadar yere serilmen gerekecek? Eğer kendine saygın yoksa, onun da sana saygı duymamasına hiç şaşırma!”

Tartışmanın sonu gelmek bilmiyordu.

“Eee, mazeretler isteyecek misin? Seni yaraladığını belli etmeseydin daha akıllıca davranmış olurdun. Bunları aş! İşkence etme kompleksinden zevk alma!”

“Korkak! Hangi sözcüklerle gizliyorsun korkaklığını?” “Gerçekçi değilsin. Christa iblis değil: iyi yanları da var, kötü yanları da. Senin dünyana girdi ve ondan kurtulmakta zorlanıyorsun. Yadsıyamayacağın bir şey var, onun hayat olduğunu yadsıyamazsın: o doğuştan yaşama yeteneğine sahip, sen öyle değilsin. Hep hayat yönünde gitmek, ona direnip karşı koymamak gerek. Eğer acı çekiyorsan, bu hayatı reddettiğin içindir. Kalkanını indir. Hayatı gerçekten kabul ettiğinde, bir daha acı çekmeyeceksin.”

İçimdeki bu savaştan çıkmayı bir türlü başaramadığım için kendimi başka bir şey düşünmeye zorladım. Yabancı gencin öpücüğünü düşündüm: öpülmüş olmam inanılmaz bir şey değil miydi? O çocuk benim anormal bir kız olduğumu fark etmemişti demek ki! Bu da anormalliğimin fark edilmezliğinin imkânsız olmadığını gösteriyordu: güzel haber.

Renaud’nun yüzünü anımsamaya çalıştım. En küçük bir çizgisini bile anımsamıyordum. Bu kısacık flörtten daha az romantik bir şey olamazdı, ama umurumda bile değildi: bu kadarını bile beklemiyordum.

Ertesi gün, Christa anne ve babama haberi yetiştirdi:

“Ve dün akşam, Blanche ilk öpücüğünü aldı!”

Bana inanmaz bakışlarla baktılar. Öfkemi içime atarak sustum.

“Doğru mu Christa?” diye sordu annem.

“Gözlerimle gördüm ya!”

“Çocuk nasıl biriydi?” diye sorguladı babam.

“Normal biri” dedim, kendimi tutarak.

“Sıradan biri işte” diye yorumunu yaptı Christa.

“Bu çok güzel” dedi annem, bu soyağacını harika bulan bir havayla.

“Evet, Blanche için iyi” diye doğruladı babam.

Üçü de kahkahalarla güldü. Ne kadar mutluydular!

Bir an için gazetenin üçüncü sayfasındaki bir yazıyı görür gibi oldum: “On altı yaşındaki bir genç kız annesi ile babasını ve en iyi kız arkadaşını katletti. Bunu neden yaptığını açıklamayı reddediyor.”

“Eee, Blanche, hoşuna gitti mi?” diye sordu annem.

“Bu seni ilgilendirmez” diye yanıtladım.

“Küçük hanımın küçük sırları var” dedi Christa.

Üçlü yeniden yüksek sesle güldü.

“Her neyse, tüm bunlar için Christa’ya teşekkür etmelisin: başına ne geldiyse onun sayesinde geldi” dedi, dünyaya gelmeme neden olan adam.

Gazetedeki kısa yazı kafamda netleşti: “On altı yaşındaki genç bir kız en iyi kız arkadaşını katletti, etinden yaptığı yahniyi yedirdiği anne ve babası da zehirlenerek öldü.”

Dişi Şeytan’la baş başa kaldığımda, onunla soğuk bir sesle konuşmama kendim de şaşırdım:

“Bizimkilere onları ilgilendirmeyen şeyleri anlatmaman konusunda sana ricada bulunmuştum.”

“Vay canına, küçük hanım…”

“Kesinlikle! Eğer memnun değilsen çekip gidersin.”

“Sakin ol Blanche! Tamam, artık hiçbir şey söylemeyeceğim.”

Şaşırmış bir halde sustu.

Bunu şaşkınlık verici bir zafer olarak yaşadım. Neden onunla daha önce bu şekilde konuşmamıştım? Kuşkusuz zıvanadan çıkmaktan korkmuştum. Oysa hiç öfkelenmeksizin onu saygılı davranmak zorunda bırakabileceğimi az önce kanıtlamıştım kendime. Yeniden gerçekleştirmeyi umduğum bu başarıyı anımsayacaktım.

Bu kahramanlık epizodu bana birkaç gün için güç verdi. Derste ya da evde davetsiz misafiri harika bir biçimde yok sayıyordum. Onu yalnızca kendime, “Christa güzel mi yoksa çirkin mi?” sorusunu sormak için gizlice izliyordum zaman zaman.

Aslında tuhaf bir sorgulamaydı bu, o derece tuhaftı ki yanıtını bir türlü bulamıyordum. Genelde, birinin güzel olup olmadığına karar vermek için uzun uzun düşünmemek gerekir: açıkça dile getirmeye gerek olmaksızın bilinir bu ve bir insanın gizlerinin anahtarı buna hiç mi hiç bağlı değildir. Görüntü asla ne ek bir gizdir, ne de gizlerin en zor anlaşılanı.

Christa’nın durumu özeldi. Harika bir vücudu vardı, ama bunu yüzü için söylemek mümkün değildi. Başlangıçta, kendisini öylesine canlı, öylesine ışıl ışıl bir biçimde gösteriyordu ki hiçbir kuşkuya yer bırakmıyordu: o evrenin en güzel kızıydı, çünkü binlerce ışık parıldıyordu gözlerinde, çünkü gülümsemesi çevreye yayılıyordu, çünkü garip bir ışık yayıyordu bedeni, çünkü tüm insanlık ona âşıktı. Bir insan böylesine çekici olunca kimse onun güzel olmadığını düşünemez.

Şimdi bunu düşünen yalnızca benim. Christa’nın her gün bilmeden gözlerimin önüne serdiği bir sırra sahip olma hakkı hemcinslerim arasında sadece benimdi: Dişi Şeytan’ın yüzü -hoşuma gitmek şöyle dursun, bana bir hiç gibi bakan kızın yüzü. Ve benimle baş başayken onun tanınmayacak durumda olduğunu fark ediyordum: boş bakışları donuk gözlerinin küçüklüğünü gizleyemiyor, anlamsız ifadesi ince dudaklarını öne çıkarıyor, solgun yüzü çizgilerinin ne kadar kaba, boynunun ne kadar çirkin, hatlarının ne kadar incelikten yoksun olduğunun fark edilmesini sağlıyor, dar alnı güzelliğinin ve zekâsının sınırlarını ortaya koyuyordu.

Gerçekte, harika buklelerini, göz kamaştırıcı giysilerini, güler yüzünü başkaları için saklayan, kocasının yanında bigudileriyle, iğrenç sabahlığıyla ve asık suratıyla gezinmekten rahatsızlık duymayan yaşlı bir eş gibi davranıyordu benim yanımda. Ve uzun zamandır evli olan kocanın en azından harika yaratığın kendisini tavlamaya çalıştığı dönemleri anımsayarak teselli bulabileceğini içim sızlayarak düşünüyordum; ben yalnızca iki kaçamak gülümseme almıştım, o kadar —öyleyse neden hemcinsimden bir budala için kendimi zahmete sokacaktım?

Üçüncü bir kişi içeri girdiğinde değişim bir saniye bile sürmüyor, dudak kenarları yükseliyor, belirgin çizgileri yumuşuyor, Dişi Şeytan yerini sevimli, hoş, saf, özgür, pırıl pırıl genç kıza, yeni açılmaya başlayan hem açıkgöz, hem kırılgan genç kız tipine, insan çirkinliğinin kendini rahatlatmak için yarattığı bu ideale bırakıp bir anda yok oluveriyordu.

Denklem şöyle oluşuyordu: Dişi Şeytan ne kadar iğrençse Christa o kadar güzeldi. Bu ilk sıfatın abartılmış hiçbir tarafı yoktu: iğrençti benim için ayrılan o maske, iğrençti ifadesi -sen hiçbir şey değilsin, sen beni hak etmiyorsun, sosyal alanda beni kullandığın için kendini mutlu say.

Christa’dan Dişi Şeytan’a geçmesini sağlayan bir anahtar olmalıydı ruhunda. Değiştirgecin bu ikisi arasında bir ara durumu yoktu. Ve on olan kızla off olan kız arasında ortak bir paydanın olup olmadığını sormak bana düşüyordu.

Hafta sonları özgürlüğümdü. Bu hafta tatilinin özlemiyle yaşıyordum: bu tatil düzenbaz kızın Malmedy’ye döndüğü cuma günü başlıyordu.

Yeniden benim olan yatağa yatıyordum. Bu evrenin en büyük lüksünü keşfediyordum yeniden: kendine ait bir oda. İnsanın eşi benzeri olmayan huzuru bulduğu bir mekân. Flaubert’in bir mekâna ihtiyacı vardı; bense, görmeden yaşayamazdım -hiçbir şeyin, hiçbir insanın, ruhun sonsuz gezintisini engelleyecek hiçbir engelin bulunmadığı, tek dekorun pencere olduğu bir oda— bir odanın bir penceresi varsa, bu insanın gökyüzünden payını aldığını gösterir. Neden başka bir şey istesin ki insan?

Yatağımı — Christa’nın el koyduğu yatağımı- gökyüzünü görecek biçimde yerleştirmiştim. Başımı eğip, bulutlardan ve gökten payıma düşeni seyrederek saatlerce öylece uzanmış yatıyordum. Yatağıma el koyan gaspçı asla pencereye doğru bakmıyordu: en değerli şeyimi boşu boşuna çalmıştı.

Christa’nın beni yoksun bıraktığı şeyin değerini çok iyi öğrettiğini yadsırsam nankörlük etmiş olurum: seçilmiş yalnızlık, sessizlik, Marie-Rose’dan ve Jean-Michel’den konuşulduğunu duymaksızın tüm öğleden sonra kitap okuma hakkı, sessizliğin sesini, özellikle de Alman rock’ının yokluğunu dinleme sarhoşluğu.

Bunu ona borçlu olduğumu seve seve kabul ediyordum. Ama şimdi çıraklığım bitmiş olduğuna göre, Christa artık gidemez miydi? Aldığım dersi unutmayacağıma söz veriyordum.

Cuma akşamından pazar akşamına dek yalnızca temel gereksinimlerim için banyoya ya da mutfağa doğru koşmak için çıkıyordum odamdan. Mutfakta çok az kalıyor, yatakta yiyebileceğim kolay yiyecekler alıyordum yanıma.

Bizimkilerin endişelendiğini duyuyordum: “Bu kız, arkadaşı burada yokken yaşamıyor!”

Aslında, yalnızca o burada olmadığı zamanlarda yaşıyordum. Onun, yanımda olmasa bile, varlığını hissetmem yetiyordu -yüz metre karelik bir alanda onu hissetmem yetiyordu, görünür olup olmamasının hiç önemi yoktu: onun orada olduğunu bilmek burnuma kadar betona gömüyordu beni. Boşu boşuna mantık yürütüyor, boşu boşuna, “O şimdi banyoda, uzun süre oradan çıkmaz: sanki o burada yokmuşçasına özgürsün” diyordum kendi kendime, Christa’nın etkisi bu mantıktan çok daha güçlüydü.

“Fransızca’da en çok sevdiğin sözcük hangisi?” diye sordu bir gün.

Christa’nın sorduğu sorular uydurma, sahte sorulardı. Yalnızca aynılarını ona sormam için soruyordu bu soruları: soru sormak sürekli kendi tanıtımını yapmak için kullandığı ayrıcalıklı yollardan biriydi.

Beni dinlemediğinden emin, ama yine de uysal bir biçimde yanıtladım:

“Archée. Ya senin?”

“Équité”² diye yanıtladı, bir şey bulmuş biri gibi sessizleri birbirinden ayırarak. “Görüyorsun işte, seçimlerimiz her şeyi açığa çıkarıyor: seninki yalnızca sözcük aşkı için seçilmiş bir sözcük; uygunsuz koşulları olan bir ortamdan gelen benim sözcüğüm ise taahhüt değeri olan bir kavram.”

“Tabii” diye onayladım, eğer gülünçlük insanı öldürecek olsa gaspçı çoktan ortadan kaybolurdu diye düşünerek.

En azından tek bir noktada onunla aynı görüşteydim: seçimlerimiz her şeyi açığa çıkarıyordu. Onunki gerçekte hiçbir dil aşkını dile getirmiyor, çılgınca bir kendini yüceltme ihtiyacını gözler önüne seriyordu.

Christa’yı “archée” sözcüğünün anlamını bilmediğini bilecek kadar iyi tanıyordum: yine de bunu bana sormaktansa ölmeyi tercih ederdi. Oysa bu, sözcüklerin en basitiydi: archée bir kemerin iki ayağı arasındaki uzaklıktı, tıpkı enjam-bée’nin iki bacak arasındaki uzaklık, foulee’nin iki adım arasındaki uzaklık olduğu gibi. Hiçbir sözcüğün bana bu kadar düş kurduracak gücü yoktu: içinde kırılırcasına gerilmiş yayı, oku, özellikle de tetiğin çekildiği yüce anı, okun havayı delerek fırlayışını, sonsuza doğru gidişi ve daha şimdiden şövalyece bozgunu barındırıyordu; bozgun, çünkü yayın tüm arzusuna rağmen menzili sınırlıydı, ölçülebilirdi, yaşamsal hızı tam uçarken kesilecekti. Archée, özellikle atılımdı, ölüme doğuştu, bir anda yanan saf enerjiydi.

Anında “christée” sözcüğünü yarattım: Christa’nın menzili, Christa’nın ulaşabileceği yer. Christee Christa’nın varlığının zehirleyebileceği alanı ifade ediyordu. Christee kemerin iki ayağı arasındaki uzaklık kadar genişti. Christee’den daha geniş bir kavram daha vardı: bu kavram antéchirstée’ydi, haftanın beş günü yaşadığım uğursuz alan, sergi alanı, çünkü Christa göz göre göre toprak ele geçiriyordu, odamı, yatağımı, anne ve babamı, ruhumu.

Pazar akşamı tutsaklık yeniden başlıyordu: anne ve babam “eksikliğini çok hissettiğimiz kişiyi” sevgi gösterileriyle karşılıyordu ve ben yıkılıyordum.

Işıkları söndürme zamanı geldiğinde iki olasılık söz konusuydu; ya Christa bana usançla bakıp öfkeli bir sesle —kendisine hiçbir şey sormamış olmama rağmen: “Tamam, sana her şeyi anlatmak zorunda değilim” diyordu; ya da daha kötüsü —kendisine yine hiçbir şey sormamış olmama rağmen bana her şeyi anlatıyordu.

Bu ikinci durumda, çalıştığı Malmedy’deki barla ilgili olayları, Jean-Michel, Gunther ve hiç mi hiç umursamadığım diğer müşterilerle yaptığı sohbetleri en ince ayrıntısına kadar dinlemeye mecburdum.

Yalnızca beni gizliden gizliye heyecanlandıran konudan söz ettiğinde anlattıkları ilginçleşiyordu: Detlev’den söz etmeye başladığında. David Bowie’nin on sekiz yaşındaki haline benzediğini hayal ettiğim bu çocuğun çevresinde bir mitoloji oluşturmuştum. Kim bilir ne kadar yakışıklıydı! Detlev ideal erkek olmalıydı: yalnızca ona âşık olabilirdim.

Christa’dan onun bir fotoğrafını göstermesini istemiştim.

“Bende onun fotoğrafı yok. Hiçbir işe yaramayan, boş şeylerdir fotoğraflar” diye yanıtlamıştı.

Bu sözleri odamın duvarlarını hayran olduğu insanların fotoğraflarıyla kaplayan bir kızın ağzından duymak bana çok tuhaf gelmişti. Hiç kuşkusuz Detlev’i kendisine saklamak istiyordu.

Konuşma konusunda daha az tekelciydi, ama onun hakkında kötü konuştuğu kanısındaydım: bunun kutsal bir konu olduğunu anlamıyormuş gibi bir hali vardı. Saat kaçta kalktıklarını, ne yediklerini anlatıyordu: Detlev’i hak etmiyordu.

Christa artık beni sık sık öğrenci gecelerine götürüyordu. Bu geceler hep aynı biçimde gelişiyor ve her seferinde mucize gerçekleşiyordu: sıradan ve rasgele biri beni kabul ediyordu.

Bu hiçbir zaman öpüşmenin ötesine geçmiyordu. İşler tam çığrından çıkabileceği sırada Christa bana gitme zamanının geldiğini söylüyor, ben de asla onunla tartışmıyordum. Bu baskıcı tavrının beni yola getirdiğini kabul etmeliydim: gerçekte, daha ileriye gitmeyi arzulayıp arzulamadığımı bilemeyecek durumdaydım. Beynim için de, bedenim için de karmaşık, belirsiz bir konuydu bu.

Ama öpüşmeye gelince, her zaman katılımcıydım. Bu etkinlik beni büyülüyordu. Karşılıklı konuşmamalarına rağmen, insanın karşısındaki kişi hakkında bilgi sahibi olmasını sağlayan bu ilişkiye hayrandım.

Hepsi kötü öpüyordu aslında, ama hiçbiri aynı biçimde kötü öpmüyordu. Bana gelince, kötü öptüklerini bilmiyordum; bir öpüşmeden burnum yağmur sonrasındaki gibi sırılsıklam ya da ağzım çok fazla içmişçesine kupkuru çıkmanın normal olduğunu sanıyordum. Öpüşme ülkesinde yerli gelenekler beni hiç şaşırtmıyordu.

Beynimdeki bir defterde uzun isim listeleri tutuyordum: Renaud - Alain - Marc - Pierre - Thierry - Didier - Miguel… Kesin kusur oluşturan binlerce engelden acı çektiğimi fark etmeyen oğlanların örnek listesiydi bu. İçlerinden hiçbirinin benimle ilgili en küçük bir şey anımsamadıklarından eminim. Oysa, neyi temsil ettiklerini bir bilselerdi! Her biri, davranışıyla, kaba ve anlamsız davranışıyla, bir öpüşme süresi için bile olsa, benim katlanılabilir biri olduğuma inanmamı sağlıyordu.

Çapkın, saygılı, özen gösteren insanlar oldukları için değil, hatta kibar bile değillerdi. İçlerinden birine —hangisine? birbirlerine öyle benziyorlardı ki— kafamı meşgul eden soruyu sormaktan kendimi alamadım:

“Beni neden öpüyorsun?

Omuz silkerek yanıtladı:

“Sen başka bir kızdan daha çirkin değilsin de ondan.”

Bu yanıtı çok kaba bulacak bir sürü insan tanıyordum. Bana gelince, bunu harika bir iltifat olarak aldım: “başka bir kızdan daha çirkin değilsin”, bu, en çılgın düşlerimde bile hayal etme cesaretinde bulunamayacağım şeyden daha iyiydi.

“Senin aşk hayatın gerçekten dünyanın en saçma sapan aşk hayatı” dedi bana Christa, bir eğlence gecesinin ardından.

“Evet” diye yanıtladım, düşmanca.

Tersini düşünüyordum: saçma komplekslerimin derinlerinde, başıma gelenleri inanılmaz buluyordum. Gece yarısı balodan ayrılan Kül Kedisi’nin yüreği bile benimki gibi çılgınca atmamıştı: ben tatmin olmuş bir balkabağıydım.

Mutluluğumu boşu boşuna gizlemeye çabalıyordum, Christa bunu hissediyor ve bozmaya çalışıyordu.

“Aslında, sen kolay bir kızsın: birini geri çevirdiğini hiç görmedim” dedi.

“Onlarla bir şey yaptığım yok ki!” diye belirttim açıkça. “Nasıl bu kadar azla yetinebiliyorsun?”

Bunun bana bir peri masalı gibi göründüğünü söyleyemiyordum.

“Belki, aslında kolay bir kız olmadığım için.”

“Öylesin, öylesin. Sen kolay bir kızsın. Zor kızı oynamaya kalkışamazsın. ”

“Öyle mi?”

“Oynamaya kalkışsaydın kimseye sahip olamazdın.” Yüzüme vurmak için yanıp tutuştuğu şeyden yine de kendimi kurtaramıyordum.

“Bir gün, eşiği aşman gerekecek. On altı yaşındasın ve hâlâ bakiresin, ne utanç verici!”

Hiçbir şey söylenmese bile, Christa’nın bana karşı olan davranışlarının çelişkili olduğu söylenebilirdi. İşler ciddiyet kazandığında gelip beni çocuğun kollarından alan hep oydu ve buna karşılık, utanç verici bekâretimi eleştirmek için eline geçen hiçbir fırsatı kaçırmıyordu. Neyi arzuladığımı bir türlü bilemediğim için kendimi savunmaktan âcizdim. Christasız kabul edilebilir biri olur muydum, olmaz mıydım? Karanlıklar içindeydim.

Arzular, arzulardan yoksun değildim: onların gökyüzü kadar uçsuz bucaksız olduğunu hissediyordum. Ama arzuladığım neydi? Bu konuda hiçbir fikrim yoktu. Bu çocuklarla fiziksel aşk yaklaşımlarını düşlemeye çalışıyordum: istediğim bu muydu? Bu nasıl öğrenilirdi? Renkler ülkesinde bir kördüm. Bu yabancısı olduğum eylemlere belki de yalnızca merak duyuyordum.

“Sen kendi durumunu benimkiyle kıyaslayamazsın” diye ekledim. “Senin Detlev’in var.”

“Bunu kendine örnek al, önüne çıkanla saçma sapan şeyler yapmak yerine ciddi birini bul.”

Ciddi biri: çevresinde bayağı ciddi birileri vardı. Mümkünse neden beyaz atlı prens olmasındı? Hem sonra, herhangi birine karşı neyi vardı? Bana gelince, ben herhangi birini seviyordum. Ben de herhangi biriydim.

Kafamın içinde dolaşan sözleri hissetmiş olmalı;

“Ne demek istediğimi anlıyor musun Blanche?” diye ekledi.

“Evet. Öğütlerin için teşekkür ederim Christa.”

Teşekkürüm ona hiç yersiz görünmedi. Gaspçının karşısında yapabileceğim tek davranış, kesin bir boyun eğişti. Neyse ki, yenilmiyordum. Dişi Şeytan’ın alayları da önüme ilk çıkan tarafından öpülmemin sarhoşluğunu yok etmiyordu: ele geçirilemez bir kaleydi zavallı mutsuzluklarım.

Çılgınlıklarımı artık ebeveynlerime anlatmıyordu en azından: bu benim tek zaferimdi.

Bazen Christa’yı sevmediğim için kendime kızıyordum: üniversitede varsam, bu tam anlamıyla onun sayesindeydi. Öğrencilerin çoğu adımı bilmemekte diretiyor, beni “Christa’nın dostu” ya da “Christa’nın arkadaşı” diye çağırıyorlardı. Hiç yoktan iyiydi. Bazen bana da soru yöneltiyorlar:

“Christa’yı görmedin mi?” diye soruyorlardı.

Dişi Şeytan’ın uydusuydum.

Onu aldatmayı düşlemeye koyuldum: derste, benim kadar içe kapanık bir kız aradım.

Sabine diye biri bana uygun göründü. Onda kendimi görüyordum: çevresine yaydığı huzursuzluk yüzünden hep yalnızdı, çünkü kimse onun derdini, sıkıntısını paylaşmak istemiyordu. Diğer insanlara aç bir kedinin yalvaran bakışlarıyla bakıyordu; kimse görmüyordu onu. Onunla ben de hiç konuşmadığım için o an kendime kızdım.

Aslında suçlu olan Sabine ve benim gibi insanlardı: insanlara yaklaşmak, birbirlerine destek olmak yerine, ulaşamayacaklarını seçmeyi yeğliyorlardı —onlara komplekslerinden çok uzakta bireyler gerekiyordu, onlara Christalar, baştan çıkarıcı ve göz kamaştırıcı insanlar gerekiyordu. Sonra da, sanki doğru gitmesi mümkünmüş gibi, dişi bir panter ile dişi bir farenin, bir köpek balığı ile bir sardalyenin dostluğu mümkünmüş gibi, dostluklarının iyi gitmemesine şaşırıyorlardı.

Ben kendi çapıma göre sevmeye karar verdim. Dişi fare sardalyeyle konuşmaya gitti:

“Selam Sabine. Sende son dersin notları var mı? Bende bazı yerleri eksik de.”

Küçük balık korkmuş gözleri, fal taşı gibi açılmıştı. Beni iyi duymadığını sanıp sorumu yineledim. Hayır anlamında çılgınca salladı başını. Direttim:

“Sen de dersteydin. Seni gördüm.”

Sabine ağladı ağlayacak bir haldeydi. Onu görmüş müydüm? Bu onun kaldırma gücünü aşıyordu.

Konuya beceriksizce girdiğimi anladım. Tavır değiştirdim: “Wilmots ne kadar can sıkıcı, ha!”

Bir an bile öyle olduğunu düşünmüyordum: en iyi öğretmenlerden biriydi. Yakınlık kurmak için söylemiştim bunu.

Sabine acıyla gözlerini kapattı ve bir elini kalbinin üzerine koydu: taşikardi krizi geçiriyordu. Aslında iyilik olsun diye mi insanların onunla konuşmadığını düşünmeye başladım.

Yardımına koşmayı isteme aptallığında bulundum: “Kendini iyi hissetmiyor musun? Bir sorunun mu var?” Solungaçları dehşet içinde hızlı hızlı atan sardalye zavallı güçlerini toplayıp inledi:

“Benden ne istiyorsun? Beni rahat bırak.”

Ağlayan on iki yaşındaki bir çocuk sesi. Öfkeli bakışları eğer üstüne gitmekte diretirsem elinden geleni ardına koymakta bir an bile tereddüt etmeyeceği konusunda uyarıyordu beni —suyu bulandıracaktı, kuyruk yüzgecini sallayacaktı, misillemeleri sınır tanımayacaktı.

Şaşkın bir halde çekip gittim. Aslında, küçük hayvanlar arasında dostluk pek görülmüyorsa, bu nedensiz değildi. Sabine’de benim ikizimi görmekle yanılmıştım: yalvarıyordu, bu kesin, ama yanına gelinmesi için yalvarmıyordu, kimsenin yanına gelmemesi için yalvarıyordu. En küçük bir ilişki onun için bir işkenceydi.

“Böyle olunca sosyal bilimler okumak gülünç bir düşünce. Carmel’e girse daha iyi olurdu” diye düşündüm. O anda, Christa’nın gülerek bana baktığını gördüm. Benim bu aldatmaca girişimimden hiçbir şey kaçırmamıştı. Gözleri bana ondan asla vazgeçemeyeceğimi, bunu aklımdan bile geçirmememi söylüyordu.

Aralık ayında ara sınavlar oldu. Yeni parola: “Eğlenmeyi bırak. Çalışmaya bak”tı. Oysa bana sanki hiç gülmemişim gibi geldi.

Christa kasılmak için hiçbir fırsatı kaçırmıyordu. Verdurin salonunu andıran bir genel felsefe dersimiz vardı: bu derste Kant’ın kendisine bizden daha çok hitap ettiğini göstermek için kendinden emin tavırlar sergiliyordu.

“Felsefe benim vatanımdır” diye açıklıyordu hiç utanmadan.

Bu sözüne mim koyuyordum. Her şeyden öte, Almancacıydı: bu kesinlikle Schopenhauer ve Hegel’in dünyasıyla rahat ilişki kurmak için en iyi yoldu. Nietzsche’yi kuşkusuz ana metninden okuyordu - tabii ki onu bunu yaparken hiç görmedim, ama bu hiçbir şey ifade etmiyordu. Herhangi bir varoluş kavramını belirtmek için Almanca terim kullandığında, ürperiyordum: böyle daha derin oluyordu.

Sınav döneminin en harika yanı Christa’nın odamda müzik çalınması için diretmemesiydi: derslerimizi sessizce gözden geçiriyorduk. İkimiz de çalışma masasını yarı yarıya kullanıyorduk. Tam karşımda, onun çalışmasını seyrediyordum. Derslerine aşırı yoğunlaşma havası hayranlığımı zorluyordu; onunla karşılaştırdığımda kendimi haylaz biri gibi hissediyordum.

Felsefe yazılısı gelip çattı. Çıkışında Christa’nın, “İlginçti” diye haykırdığı sınavın süresi dört saatti.

Diğer sınavlar sözlüydü. Christa bu sınavlarda benimkilerden çok daha iyi sonuçlar elde etti. Bunda şaşıracağım hiçbir şey yoktu: benden daha parlak bir öğrenciydi ve iyi konuşurdu.

Sözlüde, profesör, öğrenci odasından çıktığı anda veriyordu notunu. Felsefe yazılısının sonuçlarını almak için iki hafta beklemek gerekti. Tahtaya asılır asılmaz Christa beni notları öğrenmeye gönderdi. Benden diğer öğrencilerin notlarını da alıp yazmamı istedi, seksen kişi olduğumuz düşünülürse oldukça usanç verici bir şeydi bu: itiraz etmeye cesaret edemedim.

Yolda giderken düşünüyordum: “Şu sınıfın en iyisi olduğundan emin olma ihtiyacı! Ne zavallılık!”

Notların asıldığı panoların önüne geldiğimde, önce kendi sonucuma baktım. Hast: 20 üzerinden 18. Gözlerimi fal taşı gibi açtım: bu umduğumdan çok daha iyiydi. Sonra Christa’nın adını aradım. Bildung: 20 üzerinden 14. Kahkahayı bastım. Yüzünü görecektik. Görevimi tamamladım, seksen kişilik listeyi kopyaladım. Böylece, 20 üzerinden 18’in en iyi not, bunu alan tek kişinin de ben olduğunu keşfettim.

Bu gerçek olamayacak kadar güzel bir şeydi. Bir yanlışlık olmalıydı. Evet, kesinlikle. Sekreterliğe daldım: bana Profesör Willems’in bürosunda olduğunu söylediler. Hemen oraya koştum.

Felsefe profesörü beni sinirli bir halde kabul etti.

“Kesinlikle bir sonuca itiraz etmek için gelmişsinizdir” diye homurdandı beni görünce.

“Öyle.”

“Siz matmazel kim?”

“Hast.”

Willems listelerine baktı.

“Küstahlık ediyorsunuz. 20 üzerinden 18 size yetmedi mi?”

“Tam tersi. Benim hakkımda yanıldığınızı düşünüyorum.”

“Bunun için mi gelip beni rahatsız ediyorsunuz? Siz aptalın tekisiniz.”

“Yani… aslında… iki sonucu karıştırdığınızı düşünüyorum. Benim notumu matmazel Bildung’un notuyla karıştırmış olamaz mısınız?”

“Anlıyorum. Bir adalet sapığıyla işim var” dedi içini çekerek.

Koskoca bir kâğıt yığınını alıp Hast ile Bildung’a bakmaya gitti.

“Hayır, yanlışlık yok” dedi. “Bir yazılıda ders ezbere yazılırsa 20 üzerinden 14 veririm, özgün bir düşünce varsa 20 üzerinden 18 alır. Şimdi beni rahat bırakın, yoksa sonuçları değiştiririm.”

Neşe içinde dışarı attım kendimi.

Sevincim pek kısa süreli oldu. Bunu Christa’ya nasıl söyleyecektim? Aslında bunun hiçbir önemi yoktu: ortalamayı tutturmuştuk, önemli olan da buydu. Ama Christa’nın bundan hoşlanmayacağını tahmin ediyordum. Söz konusu “vatanı” olan felsefeydi.

Beni gördüğünde ilgisizmiş gibi davranarak sordu:

“Ne haber?”

Yanıtlamaya cesaret edemedim ve üzerine seksen sonucu yazdığım kâğıdı uzattım. Elimden koparırcasına çekip aldı. Okudu, yüzünün şekli değişti. Hissettiğim şey tuhaf bir duyguydu: utanmıştım. Onun hayal kırıklığından keyif alacağını sanan ben, bundan gerçek bir acı duyuyordum. Tam onu teselli etmeye hazırlanırken:

“Bu, not verme sisteminin hiçbir değeri olmadığını gösteriyor” diye açıkladı. “Felsefede en iyinin ben olduğunu, seninse derinlikten yoksun olduğunu herkes biliyor.”

Akıl alır gibi değildi. Nasıl cesaret ediyordu?

Ahlaksızca bir fikir geldi aklıma ve bu fikri hemen uygulamaya soktum.

“Bu işte bir yanlışlık olmalı” dedim alçakgönüllülükle. “Belki de Willems sonuçları karıştırmıştır.”

“Olabilir mi dersin?”

“Zaman zaman olabiliyor böyle şeyler…”

“Git Willems’i gör ve ona sor.”

“Hayır. Senin gidip sorman daha iyi olur. Anlasana, insanın bir şeyi kendi aleyhine döndürmek için itiraz etmesi saçma olmaz mı? Willems’i tanırım, bu onu öfkelendirebilir.”

“Mımm.”

Bana onu görmeye gideceğini söylemeye cesaret edemedi. Kendini böyle sıradan şeylerin üstündeymiş gibi göstermeye çalıştı.

Yaşayacağı aşağılanmayı düşünerek bıyık altından güldüm.

İki saat sonra, öfkeli bir havayla geri döndü ve bana bağırdı: “Sen kendi kıçınla dalga geç!”

“Sen neden söz ediyorsun?”

“Willems bana onun bürosuna gittiğini anlattı!”

“Öyle mi? Demek onu görmeye gittin?” diye sordum safça. “Neden bana bu pis oyunu oynadın?”

“Ne önemi var ki? Senin felsefede en iyi, benimse derinlikten yoksun olduğumu herkes biliyor. Bu not verme sisteminin hiçbir değeri yok. Bunun seni neden rahatsız ettiğini anlamıyorum.”

“Zavallı kız!”

Odanın kapısını çarparak gitti.

Babamın sesini duydum:

“Yolunda gitmeyen bir şeyler mi var?”

Bu işe neden burnunu sokuyordu?

“Bir şey yok” diye yanıtladı Christa. “Blanche felsefeden en yüksek notu aldığı için kuduruyor.”

“Ah, ne zavallılık!” dedi annem.

Bunu duymaktansa sağır olmayı tercih ederdim.

Ara sınavlar bitmişti. Ertesi gün, Christa Noel’i ailesiyle birlikte geçirmeye gitti. Ne adresini bıraktı, ne telefon numarasını.

‘Yeter ki geri dönsün!” diye içini çekti babam.

“Geri dönecek. Eşyalarının yarısını bıraktı” dedim.

“O böyle şeylerin üstünde biri” diye görüşünü dile getirdi annem. “Senin gibi değil. O her derste senden çok daha iyi sonuçlar aldı, bundan da kendine bir paye çıkarmaya çalışmıyor. Sen ise kalkmış felsefe için övünüp duruyorsun!”

Al işte! Onlara bu işin altındaki gizli nedeni açıklamaya kalkışmadım. Bu konuda kesin bir karara varmıştım: ben ne dersem diyeyim, anne ve babam hep azize Christa’ya hak verecekti.

Dişi Şeytan’ın geri döneceğini biliyordum. Eşyalarını almaktan çok, bizim için geri dönecekti. Bizi yağmalamayı bitirmemişti. İskeletlerimizden alabileceği daha ne kalmıştı bilmiyordum, ama o biliyordu.

Onsuz iki hafta: Bizans! Ayaklarımın altında uzanan büyük huzurun tadını çıkarıyordum.

Anne ve babam gençler gibi yakınıp duruyordu. “Bayramlar, gereksiz şeyler! İnsan neşeli olmak zorunda. Şimdi Ursule Teyze’yi ziyaret etmek gerekecek!”

Onlara söylev çekiyordum:

“Hadi, Ursule Teyze matraktır, hep tuhaf şeyler anlatır!” “Sana ne oluyor, gören de senin genç olmadığını sanacak. Gençler Noel’den nefret eder!”

“Sizi asıl yanıltan bu. Christa bayılıyor, söylemek gerekirse o Alman ve böyle olunca da Weihnachten’ini³ hep kutlar. Adından ötürü de bunun onun bayramı olduğunu size hatırlatırım.”

“Doğru! Ve biz onun bayramını kutlayamıyoruz bile. Öyle öfkelenmiş bir halde gitti ki! Blanche, bir daha ondan daha iyi notlar alırsan, sakın buna sevinmeye, bunun tadını çıkarmaya kalkışma. O kötü koşulları olan bir ortamdan geliyor, sosyal sorunları var…”

Bu sonu gelmez saçmalıklara kulaklarımı tıkadım.

Ursule Teyze tek akrabamızdı. Yaşlılığında bir rezidansta oturuyordu. Zamanını personele zulmetmekle ve güncel olayları tartışmakla geçiriyordu. Anne ve babam onu yılda bir kez görmeyi kendilerine ilke edinmişti.

“Üçünüzün de yüzü ölü gibi!” diye bağırdı yaşlı kadın, bizi kabul ederken.

“Çünkü Christamız yok” dedim, teyzenin vereceği tepkileri beklemeyi ilginç bularak.

“Christa kim?”

Babam, gözleri yaşlı, bundan böyle bizimle yaşayan harika genç kızı anlattı.

“Metresin mi?”

Annem kendini rahatsız hissetti: Christa, Blanche gibi on altı yaşındaydı, onu kendi kızları gibi görüyorlardı.

“En azından size bir kira ödüyor mu bari?”

Babam Ursule Teyze’ye onun yoksul bir kız olduğunu ve bizde bedava kaldığını anlattı.

“Kız, malın gözü! İyi dangalaklar bulmuş!”

“Yapma, Ursule Teyze, kızcağız uzaklardan geliyor, doğudaki kantonlardan…”

“Nasıl? Üstelik Alman mı? Hiç tiksinti duymadınız mı?” Aşırı tepkiler. Bu gibi görüşler artık günümüzde geçerli değil Ursule Teyze! Senin gençliğinden beri her şey çok değişti! Zaten, Doğu’daki kantonlar Belçikalı.

Nihayet yaşlı kadının yanından ayrıldığımızda anne ve babam pek bozulmuştu.

“Bu ziyaretten Christa’ya hiç söz etmeyeceğiz, tamam mı?” Söz etmeyeceğiz, kesinlikle. Ne yazık!

Aynı akşam, Noel yemeğinin yendiği akşamdı. Pek dindar olmadığımız için hiçbir kutlama yapmadık. Zevk aldığımız için sıcak şarap içtik. Babam:

“O da, o da şu an kesinlikle ailesiyle birlikte sıcak şarap içiyordur” demeden önce bardağını uzun uzun kokladı.

“Haklısın” diye belirtti annem. “Bu çok Almanlara özgü bir şey.”

“O”nun kim olduğunu belirtmenin hiç gerekli olmadığını saptadım.

Babamla annem, sanki yürekten seviyorlarmışçasına ellerinin arasında tutuyorlardı bardaklarını. Gözleri kapalı, kokuyu içlerine çektiler. Tarçın, tane karanfil, portakal kabuğu ve hindistan cevizi kokularının gerisinde Christa’nın kokusunu içlerine çektiklerini anladım —ve gözkapaklarını bir ekran gibi kullanmak için kapatmışlardı, bu ekranda genç kızı bir piyanonun başında, ailesiyle birlikte Weihnachten şarkıları söylerken, pencereden uzak memleketinin lapa lapa yağan karını seyrederken görüyorlardı.

Aslında bu görüntülerin hiç önemi yoktu. Önce anne ve babamın ruhunu, sonra da benimkini ele geçirmek için Christa’nın neler yaptığını düşünüyordum.

Çünkü ondan ne kadar nefret edersem edeyim, aklımdan hiç çıkmıyordu. Her bir hücrem onun varlığıyla çarpışıyordu. Beni dünyaya getirenlerden daha kötü durumdaydım: onlar en azından sevdikleri kızın kendilerini ele geçirmesine izin vermişti.

Keşke onu sevebilseydim! O zaman bu talihsizliğin soylu bir duygu için başıma geldiğini düşünüp teselli bulabilirdim. Zaten ona duyduğum tiksinti de çok büyük değildi: Christa’yı sevmek istiyordum ve bazen, kendimi o bağışlama ya da dibinde onu sevme çaresi bulabileceğim o kayboluş çukurunun kıyısında hissediyordum. Ne olduğunu tam olarak anlayamadığım bir şeyler benim o çukura düşmemi engelliyordu: eleştirel düşünce? bilinçlilik? Ya da yüreğimdeki sıradan katılık mı? Yoksa kıskançlık mı?

Christa gibi olmak istemezdim, ama onun gibi sevilmeyi isterdim. Herhangi bir insanın gözünde o güçsüzlük ve o gücün, o terk edişin, o teslim oluşun, o saçma tutkunluğa mutlu boyun eğişin parıldadığını görmek için hayatımın geri kalanını hiç tereddüt etmeden verebilirdim.

Böylece, yokluğunda, Noel gecesi Dişi Şeytan’ın gecesi oldu.

Ocak ayı başında geri geldi. Anne ve babamın neşesi görülmeye değerdi.

“Bugün kral pastası günü!” dedi pastaneden alınmış bir paketi uzatırken.

Christa’nın paltosu çıkartıldı, güzel yüzüne övgüler yağdırıldı, yanakları öpüldü, iki haftalık yokluğu için duyulan üzüntüler dile getirildi ve pasta büyük bir şatafatla masaya, altın yaldızlı karton taçların yanına kondu.

“Ne güzel bir fikir!” diye bağırdı annem. “Kral çekilişi yapmak hiç aklımıza gelmiyor.”

Genç kız küçük pastayı dörde böldü. Herkes dikkatle kendi parçasını yedi.

“Bakla bana çıkmadı” dedi Christa, son lokmasını yutarken.

“Bana da” diye bildirdi babam.

Kendisine de çıkmamış olan annem:

“Blanche’a çıkmış olmalı” diye atıldı.

“Hayır, bende de yok” diye kekeledim, daha o an kendimi suçlu hissederek.

‘Yapma, senden başkasında olamaz!” diye öfkelendi babam.

“Yoksa baklasız bir pasta mı aldım?” dedi Christa şaşırmış bir havayla.

“Tabii ki hayır!” diye öfkelendi annem. “Blanche çok hızlı yer, farkında olmadan baklayı yutmuş olmalı.”

“Eğer çok hızlı yiyorsam, en son benim bitirmemi nasıl açıklıyorsun?”

“Bu hiçbir şey ifade etmez, minicik bir ağzın var! Yine de dikkat etmeliydin, öyle değil mi? Christa’nın inceliği çok sevimliydi, ve sen bunu berbat ettin!”

“İşte bu harika! Biri baklayı yutmuşsa, neden bunun ben olduğumu söylüyorsun? Bu sen, babam ya da Christa olamaz mıydı?”

“Christa bir baklayı fark etmeden yutmayacak kadar zarif bir kız!” diye kükredi annem.

“Oysa ben öyle kaba saba, öyle yontulmamış biriyim ki, gün boyu kurşun askerleri yutup dururum! Ben böyle biriysem, belki de bu bana anne ve babamdan geçmiştir. Kısacası, baklayı pekâlâ babam da yutmuş olabilir, sen de!”

“Hadi Blanche, kes şu saçma münakaşayı!” diye araya girdi Christa, yatıştırıcı bir sesle.

“Münakaşayı sanki ben başlattım!”

“Christa haklı” dedi babam. “Kes artık Blanche, bu hiç önemli bir şey değil.”

“Ne olursa olsun, kraliçemiz Christa’dır!” diye açıkladı annem.

Ve taçlardan birini alıp genç kızın başına oturttu.

“Bu biraz fazla!” diye karşı çıktım. “Baklayı benim yanlışlıkla yuttuğumdan kimsenin kuşkusu yoksa, bu unvanı benim hak etmem gerek.”

“Al hadi, bu kadar çok istiyorsan tacımı sana veriyorum” dedi Christa, gözleri gökyüzüne çevrili —ve öfkeli bir iç çekişle söylediğini yaptı.

Annem genç kızı bileğinden yakaladı, tacı yeniden başına koydu.

“Böyle bir şey söz konusu bile olamaz Christa! Fazla zarifsin! Kraliçe sensin!”

“Ama Blanche haklı, bu adil değil!” dedi Christa, beni korumak istiyormuş gibi yaparak.

“Ne kadar yüce gönüllüsün” diye hayranlığını dile getirdi babam. “Blanche’ın oyununa gelme, o biraz tuhaftır.”

“Bu işi annemin başlattığını size hatırlatabilir miyim?” diye sordum.

“Tamam Blanche, anlaşıldı!” diye öfkeyle sözümü kesti annem. “Kaç yaşındasın sen?”

Ezilmiş Köpekler gazetesindeki makaleyi görür gibi oldum: “On altı yaşındaki genç bir kız anne ve babası ile en yakın arkadaşını garip bir kral pastası olayı yüzünden katletti.”

Christa, kendini kurban ederek havayı yumuşatmak isteyenlere özgü bir ses tonuyla:

“Kraliçe ben olduğuma göre, bana bir kral gerek. François’yı seçiyorum!”

Ve diğer tacı kendinden geçen babamın başına koydu:

“Ah, teşekkürler Christa!”

“Ne şaşırtıcı! Seçim yapmak gerçekten çok zordu!” dedim, dişlerimin arasından.

“Ne kadar kötü ruhlusun!” dedi genç kız.

“Ona hiç kulak asma” diye konuştu annem. “Kıskançlıktan kudurduğunu görüyorsun.”

“Ne tuhaf’ diye saptamamı belirttim. “Christa’nın yanında Christa’dan söz ederken hep Christa diyorsun. Benim yanımda benden söz ederken de hep o diyorsun.”

“Biliyor musun, senin bir sorunun var” diye çıkıştı babam, başını sallayarak.

“Benim bir sorunum olduğundan emin misiniz?” diye sordum.

“Evet” diye yanıtladı annem.

Genç kız ayağa kalktı, adına yakışır bir şekilde, şeytanca gelip beni öptü:

“Seni seviyoruz Blanche” dedi gülümseyerek.

Annem ve babam bu hoş tabloyu alkışladı. Gülünçlüğün insanı öldürmemesine üzüldüm.

Ateşkes resmen ilan edildiği için doğaçlama kutlama kazasız belasız devam etti. 6 ocak yortusu adına bu kadar uygunsuz hiç düşmemişti. Annem, babam ve ben, kendini kurtarıcımız olarak ilan eden kızı görevlendirmeye gelmiş üç şaşkınlar grubuyduk. Değerlerin böylesine ters yüz olduğunu görmekten şaşkına dönmüştüm. İsa rolü Dişi Şeytan tarafından oynandığına göre ben zorunlu olarak Kara Kral Baltazar’dım, çünkü adım Blanche’tı.

Hristiyan geleneğine göre, üç kraldan birinin kara olması Mesih’in bağışlayıcılığının nereye kadar gidebileceğini göstermek içindir. Benim durumum da aynıydı: Dişi Şeytan Blanche tarafından, ikinci sınıf yaratık tarafından yüceltilmeyi kabul etme lütfunda bulunuyordu. Bu yüce alçakgönüllülük için mutluluktan ağlamalıydım: yalnızca gülmekten gözyaşı dökmeyi arzuluyordum.

Gaspard ve Melchior’un armağanlarını sunarkenki halleri görülmeye değerdi: aptal şefkatlerinin altını, sevgilerinin reçinesi ve bu aldatmacanın sorumlusuna duydukları hayranlığın buhuru.

Vaftizci Aziz Yahya’ya göre, Deccal’in gelişi dünyanın sonunun alameti olacaktır.

Hiç kuşku yok: kıyamet yakındı.

Yıl başladığı gibi kötü devam etti. Dişi Şeytan egemenliğini genişletmeyi sürdürüyordu. Hiçbir şey ona karşı koymuyordu: üniversitede de, evde de tüm insanlar ve her şey onu hükümdarları olarak görüyordu.

Dışlanmamın sınırı yoktu. Odamda, Christa giysi dolabımın büyük bölümüne sahip olmuştu: eşyalarım egemenliğim altında olan son yere, çorap çekmecesine sürülmüştü.

Bu, zorbamın toprak kazanma, yayılma gereksinimine yetmiyordu: artık benim olan ve hâlâ uyuma hakkımın bulunduğu açılır kapanır yatağın üstü sürekli Dişi Şeytan’ın giysi yığınlarıyla kaplı oluyordu.

Anne ve babam davet verme coşkusuna kapıldılar. Nuh nebiden kalma adres defterlerinden aniden bir an önce yemeğe davet etme gereksinimi duydukları arkadaşlarını buldular. Christa’yı herkese tanıtmak için tüm bahaneler hazırdı. Harika sessizliğine alışkın olduğum daire, haftanın üç gecesi eve postu sermiş, anne ve babamın Dişi Şeytan’ın erdemlerini anlata anlata bitiremedikleri gürültücü insanlarla dolup taşıyordu.

Christa, gülümsemelerinin en alçakgönüllüsünü belirgin bir biçimde dudaklarına yerleştirerek evin genç kızını oynuyor, herkese ne içmek istediğini soruyor ve ordövr tepsisini dolaştırıyordu. İnsanların gözleri bu eşsiz yaratıktan başka kimseyi görmüyordu.

Zaman zaman, insanlar beni görünce pek şaşırıyor, bu ikinci genç kızın kim olduğunu çaktırmadan soruyorlardı.

“Yapmayın, Blanche o!” diye yanıtlıyordu ev sahipleri, öfkelenerek.

Konukların kim olduğum konusunda en küçük bir fikri yoktu ve bu hiç umurlarında değildi. Belki on altı yıl önce bir doğum davetiyesi almışlar, buruşturup atı vermişlerdi çöpe. Anne ve babam Christa’yı yücelterek kendilerini yüceltiyorlardı sanki. Bu genç, güzel, çekici, dayanılmaz insanı evlerinde barındırmakla övünüyorlardı: “Bizimle birlikte yaşamayı kabul ettiyse, bunu bizler sıradan insanlar olmadığımız için kabul etti.” Davet veriyorlarsa, artık gösterecekleri biri olduğu içi. veriyorlardı.

Bundan üzüntü duymuyordum. Biliyordum, insanın gurur duyabileceği türden bir çocuk değildim. Baş başa kaldığımızda, Dişi Şeytan böylesine küstah bir başarı elde etmemiş olsa, bu durum beni hiç rahatsız etmeyecekti. Böylesine becerikli bir kız nasıl kurnazlıktan hiç nasibini alamamış olabilirdi:

“Fark ettin mi? Annen ve babanın arkadaşlarının hepsi bana hayran.”

Yada:

“Konuklar beni seninkilerin kızı sanıyor. Seni görmüyorlar bile.”

Bu tahriklere tepki göstermiyordum.

“Neden anne ve baban yemeklerde bu kadar çok konuşuyor? Kendilerini ilginç göstermek için benden yararlanıyorlar!” dediğinde artık bana göre doruğa çıkılmıştı.

Bir süre şaşkın şaşkın baktıktan sonra:

“Bu bağışlanılır gibi değil” diye tepki gösterdim. “Bundan onların yanında yakınmalıydın.”

“Saçmalama Blanche. Kibarlığımdan bunu yapamayacağımı biliyorsun. Senin yaşlılar ince, kibar insanlar olsalardı, anlarlardı, haksız mıyım?”

Hiç yanıt vermedim.

Bu çirkin sözleri bana söylemeye nasıl ceseret ediyordu? Bunları anne ve babama anlatmamdan çekinmiyor muydu? Kesinlikle çekinmiyordu: bana inanmayacaklarını biliyordu.

Christa bu şekilde velinimetlerini aşağılıyordu. Bundan kuşkulanmalıydım ama, bu açıklamalarından önce hiçbir şey fark etmemiştim. Bu keşif nefretimi zincirlerinden boşaltmıştı.

O ana dek, tiksintimi kendime açık yüreklilikle itiraf etmemiştim. Ona karşı biraz utanç duyuyordum içimde. Benim dışımda herkesin Christa’ya hayranlık duyduğunu, onu sevdiğini düşünüyordum: onu bir türlü sevemiyorsam, bu benim suçum olmalıydı. Kıskançlığım ve deneyim yoksunluğum olmalıydı bunun nedeni: insan ilişkilerine biraz daha alışık olsaydım, genç kızın garip tavırları belki beni daha az şaşırtacaktı. Hoşgörüyü öğrenmekten başka yapacağım bir şey yoktu.

Şu an, artık tereddüt edilecek bir şey kalmamıştı: Dişi Şeytan pisliğin tekiydi.

Hatalarına rağmen anne ve babamı seviyordum. İyi yürekli insanlardı. Christa’yı severek bunu kanıtlıyorlardı: onu sevmekle hata ediyorlardı ve ona karşı duydukları sevgi binlerce İnsanî zaafla lekelenmişti, ama onu gerçekten seviyorlardı. Seven her insan kurtarılmış insandır

Christa’yı kurtaracak hiçbir şey yoktu. Sonuçta, o kimi seviyordu? Sevebilecekleri listesinden en başta kendimi çıkartabilirdim. Anne ve babamı sevdiğini sanmıştım, artık bunun da gerçek olmadığını biliyordum. Ünlü Detlev’e gelince, ondan bu kadar rahat vazgeçtiği göz önüne alınırsa, ona da öyle delicesine tutkun olmadığını hissediyordum. Üniversitede bir sürü ilişkileri, arkadaşım dediği tipler vardı: buna da pek fazla inanmıyordum, kişiliğine hizmet ettikleri sürece varlardı.

Tüm kuşkuların ötesinde, onda tek bir aşkın var olduğunu görüyordum: yalnızca kendini seviyordu. Ender görülür bir içtenlikle seviyordu kendini. Kendisi için yaptığı açıklamalara, en tuhaf sohbetlerine dönmek istemiyordum. Bir akşam, botaniğin söz konusu bile olmadığı bir sırada bana:

“Ortanca sever misin?” diye sordu.

Hazırlıksız yakalanarak, bahçelerin sevimli banyo bonelerini düşünüp:

“Evet” diye yanıtladım.

Zaferini kutladı:

“Emindim! Ortancaları incelikten yoksun yaratıklar sever! Ben, ortancalardan nefret ederim. Son derece zarif biri olduğum için ince, zarif olmayan şeylere katlanamıyorum. Bu bir sorun: zarif olmayan şeylere karşı alerjim var. Çiçeklere gelince, yalnızca orkidelere ve taşkırana tahammül edebiliyorum —benim aklım nerede, taşkırandan söz edildiğini kesinlikle duymamışsındır sen…”

“Hayır, hayır, o çiçekleri biliyorum.”

“Öyle mi? Buna şaşırdım işte. Bana en fazla benzeyen çiçek o. Bir heykeltıraş yontumu yapmak zorunda olsaydı, belirgin özelliğim olan zarafeti vermekte fazlasıyla zorlanacağından umutsuzluğa düşerdi. Bu yüzden taşkıran benim en sevdiğim çiçek.”

Sen kendi kendinin gözdesi olduğuna göre, bundan nasıl kuşku duyulabilir ki, sevgili Christa?

Böyle bir konuşma uydurulmaz. Buna kelimenin tam anlamıyla kendi kendini övmek denir. Çiçeklerden birinin adı, nergis⁴ kendine âşık olmak anlamına gelmiyor muydu?

Bu diyalog gibi görünen monolog sırasında kahkahalarla gülmemek için kendimi tutmam gerekiyordu. Christa’ya gelince, o gülmekten çok uzaktı: konuşmasında en küçük bir alay, en küçük bir ciddiyetsizlik yoktu. En önemsediği konudan söz ediyordu: aşktan, tutkudan, hayranlıktan, coşkudan -Matmazel Christa Bildung’un kendisine esinlediği sonsuz yüceliklerden.

Her şeyden önce, bu hikâye bana komik görünmüştü. Ansızın çıkıp geldiğinde, hâlâ genç kızın başkalarını sevdiğini sanacak durumdaydım. Eğer biri başkalarını da sevebiliyorsa, narsisizm bana suçlanması gereken bir şey gibi görünmüyordu. Şimdi ise aşkın Dişi Şeytan için tepkisel bir olgu olduğunu keşfediyordum: kendisinden çıkıp kendisine doğru yol alan bir ok. Dünyanın en küçük menzili. İnsan bu kadar küçük bir menzil içinde yaşayabilir mi?

Bu onun sorunuydu. Benim sorunum anne ve babamın gözlerini açmaktı. Onların onuru söz konusuydu: benim yanımda bile onların aleyhinde konuşuyorsa, başkalarının yanında kim bilir neler söylüyordu? Anne ve babamın kendilerini aşağılayan birine böylesine sevgi ve şefkat göstermelerine katlanamıyordum.

Şubat ayında bir haftalık bir tatil oldu, Christa “kardan yararlanmak” için evine gitti -bu deyiş ona pek uygunmuş gibi göründü bana: söz konusu kar bile olsa, bundan bir yarar sağlamak gerekiyordu.

Bu tatil harekete geçmek için bir fırsattı.

Dişi Şeytan’ın gidişinin ertesi günü, anne ve babama ders çalışmak için arkadaşlarıma gideceğimi, eve akşama döneceğimi söyledim. Sabah erkenden, garda Malmedy için bir bilet aldım.

Evet, bende Christa’nın adresi yoktu. Ama Detlev’le birlikte çalıştığı barı bulmak istiyordum. On bin nüfuslu bir kentte bu tür otuz altı bin işletme yoktu ya. Yanımda bir kullan at fotoğraf makinesi götürüyordum.

Tren doğu kantonlarına doğru ilerledikçe, heyecanımın arttığını hissediyordum. Bu gezi benim için metafizik bir yolculuktu. Hayatımda bugüne dek böyle bir girişimde bulunmamıştım: bilinmeyen bir yere gitmek için tek başına yola çıkmak. Gidiş yolundaki manzarayı büyülenerek seyrediyordum ve benim ve ebeveynlerimin söyleyiş biçiminin tam tersine, Malmedy’nin e’si üzerinde aksan işareti olmadığını fark ettim. Christa hep Malmedy demişti, Malmedy değil: onun söyleyişinin Almanca’ya kaydığını düşünmekle yanılmışız.

Yazılış biçimi Christa’yı haklı çıkarıyordu. Cahilce bir çözümlemeye girmek istemesem de, bu yer adının içindeki “mal me dit”yi⁵ görmek hiç de zor değildi.

Bu baskının bana iyi bir şeyler söylemediği ortadaydı. Bu baskın kaçınılmaz olduğu kadar doğruydu da. Durum hoşgörüyü kaldıramayacak bir durumdu, Dişi Şeytan hakkında daha fazla şey öğrenmeliydim.

Brüksel’de var olmayan kar, beni Malmedy’de bekliyordu. Gardan ayrılışta ve bir yere tamamen öylesine, rasgele yönelişte baş döndürücü bir şeyler vardı.

Yolculuğum metafizik olmaktan çıkıp patafizik bir hal aldı. Tüm içki satan yerlere girdim, dirseklerimi tezgâha dayadım ve tumturaklı bir sesle sordum:

“Detlev burada mı çalışıyor?”

Her seferinde, bu adı hiç duymadıklarını söylemek için gözlerini şaşkın şaşkın açıyorlardı.

Başlangıçta bu beni yüreklendirdi: bu böyle az rastlanılan bir adsa, araştırmalarım kolaylaşacak demekti. Küçük kahveleri iki saat dolaştıktan sonra endişelenmeye başladım: belki de Detlev diye biri yoktu.

Ya Christa onu uydurmuşsa?

Annemin Bildunglar’ın telefonunu bulmak için araştırma yaptığı günü anımsadım: memur bölgede bu adla kayıtlı kimsenin bulunmadığını söylemişti. Biz de bundan onların telefon alamayacak kadar yoksul oldukları sonucunu çıkarmıştık.

Ya Christa ailesini de uydurmuşsa?

Hayır, bu mümkün değildi. Üniversiteye kaydını yaptırmak için bir kimlik belgesi göstermek zorundaydı. Soyadı Bildung’du, bu kesindi. Tabii, evrakları üzerinde sahtecilik yapmadıysa.

Küçük Alman kentinde kar, kara bir çamura dönüşüyordu. Artık burada ne aramaya geldiğimi bilmiyordum. Üşüyordum.

Barları ve benzer kuruluşları sokak sokak dolaştım. Sayıları tahminimden fazlaydı. Adı kötülüğü çağrıştıran bu ücra kasabada insanlar fikir alışverişinde bulunma ihtiyacı duyuyor olmalıydılar.

Kapalı olan pis bir meyhanenin önüne vardım. Kapıya “Saat yedide açılır” diye yazılmıştı. Bu kadar uzun beklememe olanak yoktu. Burası güven verici bir yer olmadığı gibi aradığım yerin burası olma olasılığı da çok düşüktü. Yine de emin olmak istiyordum.

Zile bastım. Ses yok. Direttim ve genç bir domuza benzeyen şişman kumral bir adamın geldiğini gördüm.

“Özür dilerim” dedim, “Detlev’le görüşmek istiyordum.”

“Benim.”

Az daha arka üstü yıkılacaktım.

“Detlev olduğunuzdan emin misiniz?”

“Elbette.”

“Christa burada mı?”

“Hayır, evinde.”

Gerçekten o muydu? Katıla katıla gülünecek bir şeydi bu. Hiçbir şey belli etmemeye çalıştım.

“Bana adresini verebilir misiniz? Onun arkadaşıyım, kendisini ziyaret etmek istemiştim.”

Hiç tedbirli değildi, genç domuz bir parça kâğıt almaya gitti. O Christa’nın adresini yazarken ben de kullan at fotoğraf makinemi çıkardım, bu dillere destan kişinin birkaç fotoğrafını çektim. Doğu kantonlarının David Bowie’si, aralarındaki fark görülmeye değerdi. Eğer o iki gözü farklı renkte olan şarkıcıya benziyorsa ben de Uyuyan Güzel’dim.

“Resmimi mi çekiyorsunuz?” diye sordu şaşırarak.

“Christa’ya bir sürpriz hazırlıyorum.”

Kâğıdı bana gülümseyerek uzattı. Kibar biri olmalıydı. Christa’yı kesinlikle sevdiğini düşünerek yanından ayrıldım. Christa’ya gelince, sevgilisi hakkında bu kadar yalan söylediğine göre ondan utanıyor olmalıydı: yani, anlaşılan onu sevmiyordu. Eğer daha iyi bir görünümü olsaydı, Dişi Şeytan’ın sosyal promosyonuna yarayabilirdi. Çirkin ve şişko olduğu için, Christa onu gizlemenin, hakkında palavralar uydurmanın daha akıllıca olacağını düşünmüştü. Bu ne acınası bir durumdu.

Metafizik bir mutlulukla Christa’nın evinin bulunduğu caddenin Malmedy’nin içinde olduğunu gördüm: adı kötülükle bağlantılı bu yerde oturuyor olmasına ihtiyacım vardı.

Bir kasabada oturduğunu anlatarak yalan söylemesi beni hiç şaşırtmıyordu: bu yalnızca basit bir yalan değildi, bana sanki izini de kaybetmek istiyormuş gibi geliyordu.

Susmasını gerektirecek neyi olduğunu düşünüyordum. Evinin çevresindeki bu sır nedendi? Mahallesine yaklaştıkça merakım da giderek artıyordu.

Evi gördüğümde gözlerime inanamadım. Mektup kutusunun üzerinde Bildung adı yazılı olmasaydı bir yanlışlık yaptığıma inanacaktım: insana içinde Bernanos romanlarındaki kentsoylularının oturduğunu düşündürten, XIX. yüzyıldan kalma, önemli kişilere özgü koskoca güzel bir ev.

Rehberde bu insanların adının bulunmamasının nedeni onların kırmızı sayfalarda yer alıyor olmalarıydı. Rasgele insanların kendilerini rahatsız etmelerini istemediklerini tahmin etmek hiç de zor değildi.

Zili çaldım. Önlüklü bir kadın açtı kapıyı.

“Siz Christa’nın annesi misiniz?”

“Hayır, ben onların hizmetçisiyim” dedi, onu Christa’nın annesiyle karıştırmış olmamdan ağzı bir karış açık.

“Doktor Bildung burada mı?” diye bir denemeye giriştim.

“O doktor değil, Bildung fabrikalarını yönetiyor. Siz kimsiniz?”

“Christa’nın bir arkadaşı.”

“Matmazel Christa’yla mı görüşmek istiyorsunuz?”

“Hayır, hayır. Ona bir sürpriz hazırlıyorum.”

Bir çocuk görünümüm olmasaydı, sanırım kadın çoktan koşup polisi çağırırdı.

Evin gizlice birkaç fotoğrafını çekmek için hizmetçinin içeri girmesini bekledim.

Daha önce gittiğim barlardan birine geri döndüm, bir telefon etmek istediğimi söyledim. Telefonun yanındaki sarı sayfaları inceledim ve “Bildung fabrikalan: fosfat, kimyasal ürünler, tarımsal gübreler” yazısını okudum. Geçim sıkıntısı çekmeyen insanlar. Bu bilgileri birçok fabrika adresiyle birlikte kaydettim.

Neden memur anneme bölgede Bildung adında bir ailenin bulunmadığını söylemişti? Belki de bazı adlar ekonomik bakımdan ünlendikleri bölgelerde soyadı olmaktan çıkıp birer marka haline geliyorlardı da ondan, tıpkı Clermont-Ferrand’daki Michelin’ler gibi.

Artık beni bu kötülük kentinde tutacak hiçbir şey kalmamıştı. Günümü boşa harcamadığımı düşünerek Brüksel’e giden trene bindim. Kar manzarayı siliyordu.

Fotoğraflar hemen ertesi günü bastırıldı.

Anne ve babama gerçeği açıklayacağım sırada, utandım. Bu işteki rolüm iğrençti; bu rolü oynuyorsam bunun nedeni Christa’nın yalan söylemesi değil -yalanların tümü kınanması gereken yalan değildir- bizi yok etme ihtiyacında sınır tanımadığını görmemdi.

Beni dünyaya getiren insanları bir zamanlar benim olan odamda topladım ve anlattım. Bildunglar’ın muhteşem evlerinin fotoğraflarını gösterdim.

“Sen özel dedektif misin?” diye sordu babam aşağılayarak.

Benim sorumlu tutulacağımı biliyordum.

“Sizin hakkınızda kötü kötü konuşmamış olsaydı bu araştırmaya kalkışmazdım.”

Annem yıkılmış görünüyordu.

“Bir adaşı olmalı. Başka bir Christa Bildung olmalı.”

“Onun da sevgilisinin adı Detlev, öyle mi? Ne rastlantı ama” diye yanıtladım.

“Belki de yalan söylemesi için geçerli bir nedeni vardır” diye bağladı babam.

“Hangi neden?” diye sordum, Christa’yı haklı çıkarma ihtiyacını neredeyse hayranlık uyandırıcı bularak.

“Bu soruyu ona sorarız.”

“Yine yalan söylemesi için mi?” diye sordum.

‘Yalan söylemeyecek.”

“Neden kessin yalan söylemeyi?” diye direttim.

“Gerçekle yüz yüze gelecek de ondan.”

“Bunun onu yalan söylemekten vazgeçireceğini mi sanıyorsunuz? Ben tam tersini, daha çok yalan söyleyeceğini düşünüyorum.”

“Belki sosyal bir kompleksi vardır” diye sürdürdü babam. “Bu zenginlerin de başına gelir, insan doğmak istediği yeri kendi seçmiyor ki. Bunu saklıyorsa, kendisine bir sorun yarattığı için saklıyordur. Yalanı o kadar ciddi sayılacak bir yalan değil.”

“Bu Detlev’e hiç uymuyor” diye çıkıştım. “Christa’yı sevimli yapan tek şey o: kesinlikle kentsoylu bir ortamdan gelmeyen bir şişko. Eğer Christa bize onu olduğu gibi tanıtmış olsaydı senin o sosyal kompleks hikâyeni kabul ederdim. Ama hayır, bize yakışıklı, soylu, gizemli ve gözü pek bir şövalye uydurması gerekti. Christa’nın kendisine saygın ve alçakgönüllü bir hava vermeye çalışmadığını sen de görüyorsun.”

Ve ona Belçikalı David Bowie’nin fotoğrafını uzattım. Babam bıyık altından gülümseyerek baktı fotoğrafa. Annemse tuhaf bir tepki gösterdi; Detlev’i görür görmez iğrençliğini ortaya koyan bir çığlık attı:

“Bu kız bize neden bunu yaptı?” diye bağırdı öfke dolu bir sesle.

O an Christa’nın bir müttefiki kaybettiğini anladım. Anlaşılan, annemin gözünde domuz yüzlü bir sevgiliye sahip olmak, sahte proleter bir kökenden geldiğini söyleyerek merhametimizi uyandırmaya çalışmaktan çok daha ciddi bir şeydi.

“Bu çocuk için uydurduğu palavralar belki gülünç şeyler, ama bunları çocukça şeyler olarak kabul edebiliriz” diye yeniden konuşmaya başladı babam. “Geri kalanına gelince, bize çok fazla yalan söylememiş de olabilir. Patron babasına borçlu kalmamak için eğitim masraflarını belki gerçekten kendi karşılıyordur. Sevgilisinin kentsoylu olmaması bunun kanıtı.”

“Bu onun ailesiyle oturmasını engellemiyor ama” diye karşı çıktım.

“O daha on altı yaşında. Belki annesine de, erkek ve kız kardeşlerine de çok bağlıdır.”

“Kendi kafamızdan hikâyeler uyduracağımıza babasına telefon etsek daha iyi olmaz mı?” diye önerdim.

Annem kocasının çekindiğini gördü.

“Sen aramazsan, ben ararım” dedi.

Babam Bay Bildung’u bulduğunda telefonun hoparlörünü açtı.

“Siz Bay Hast’sınız, Blanche’ın babası” dedi buz gibi bir ses. “Anlıyorum.”

Biz bu beyefendinin ne anladığını bilmiyorduk. En azından bizim varlığımızdan haberdar gibi görünüyordu, kızının yanlış bilgiler verdiği düşünüldüğünde, bu bana şaşırtıcı geldi.

“Sizi işinizden rahatsız ettiğim için üzgünüm” dedi zavallı babam, utana sıkıla.

Havadan sudan birkaç kelime konuştular. Sonra, Bildung fabrikalarının patronu söze girdi:

“Bakın, sevgili bayım, kızımın sizin evinizde, bir aile yanında kalmasından mutluyum. Bu zamanda onun yalnız, tek başına olduğunu bilmekten çok daha güven verici. Ne var ki, durumdan biraz yararlanmaya kalktığınız kanısındayım. İstediğiniz kira çok yüksek. Benden başka hiç kimse bir hizmetçi odasındaki açılır kapanır bir yatak için bu meblağı ödemezdi. Yalnızca kızım çok istediği için kabul ettim. Blanche’ı çok seviyor, anlıyor musunuz. Biliyorum, siz öğretmensiniz, bense şirketin başındayım. Ama bu, sizin bu durumdan yararlanmanızı gerektirmez; yeri gelmişken, Noel’den sonra istediğiniz kira artışını kabul etmeyeceğimi şimdiden bildirmek isterim. İyi günler beyefendi.”

Ve telefonu yüzüne kapattı.

Babamın yüzü kireç gibi olmuştu. Annem kahkahayı patlattı. Ben kararsız kaldım.

“Bizim sayemizde ne kadar para kazandığının farkında mısınız?” diye sordum.

“Belki bilmediğimiz bir nedenden dolayı bu paraya ihtiyacı vardı” dedi babam.

“Sen hep onu savunmakta diretecek misin?” diye öfkelendim.

“Onun yüzünden uğradığın bu aşağılanmadan sonra da mı?” diye üsteledi annem.

“Yapbozun tüm parçaları yok elimizde” diye inat etti babam. “Christa bu parayı pekâlâ hayırlı bir iş için de kullanmış olabilir.”

“Bir Thénardier yerine konulmak hiç umurunda değil mi?”

“Ona böyle yargısız infaz yapılmasını kabul etmemekte diretiyorum. Şimdi bu küçük kızın seçim hakkı olduğunu biliyoruz. Gidip istediği yerde yaşayabilirdi. Oysa o bizimle oturmak istedi. Ona verebileceğimiz özel bir şeyimiz olmamasına rağmen. Demek ki onun bize ihtiyacı vardı. Bu bir tür yardım çağrısı olamaz mıydı?”

Bunun tek bir yardım olduğundan pek emin değildim. Yine de babamın ortaya attığı soru yerinde bir soruydu: neden bizim küçük aile çevremizi seçmişti? Bunun tek nedeni kolay para kazanmak olamazdı.

Anne ve babamın davranışı bende yine de saygı uyandırıyordu. Onlarla korkunç derecede alay edilmişti ve yıkılmış bile olsalar hiç acı çekmeden tepki gösteriyorlardı. Bir an bile onların paradan yakındığını duymamıştım. Annem Detlev’in çirkinliği yüzünden ihanete uğradığını hissediyordu: bu tuhaf bir davranıştı, ama küçümsenecek bir şey değildi. Babama gelince, ruh yüceliğini Christa’yı nelerin bu yola sürüklediğini anlamak istemeye kadar vardırıyordu.

Babasal hoşgörüde beni en fazla rahatsız eden şey, aynı durumda benim bugüne dek hiç görmediğim vicdan muhasebesiydi. Anne ve babam her zaman sanki tüm görevler onlarla bana aitmiş de tüm haklara başkaları sahipmiş gibi davranırlardı. Christa bir suç işlemişse bunun bir gizi, bir açıklaması, hafifletici nedenleri filan olmalıydı. Ben suçlu olsaydım papara yiyip odama gönderilirdim.

Bu tür saptamalar beni biraz rahatsız ediyordu.

Şımarık çocuğun geri dönüşünü beklemekten başka yapacak bir şeyimiz kalmıyordu.

Christa’dan hiç konuşmuyorduk. Adı tabu halini almıştı. O kendisini savunmak için burada olmadığı sürece konuyu açmamak için sanki gizli bir anlaşma yapmıştık.

Christa’nın bu olanlardan haberi olup olmadığını düşünüyordum. Emin olmak mümkün değildi. Detlev ile hizmetçinin sürprizlere saygıları varsa, ona ziyaretimden söz etmemiş olabilirlerdi. İğrenç telefon konuşmasına gelince, Bay Bildung bu konuşmayı gizleyerek kızını olayın dışında tutmak istemiş olabilirdi.

Babam haklıydı: karanlık noktalar vardı. En başta da bizim bu işteki rolümüzün ne olduğunu öğrenmek geliyordu.

Bana gelince, ben de Detlev bilmecesiyle ilgili sorular soruyordum kendime: neden Christa gibi kendini beğenmiş, gözü yükseklerde bir kız bu çocuğu seçmişti? İyi talipleri arasında seçim yapmakta zorlanan biri kalkmış böyle tombul bir tiple yetinmişti. Doğru, bu onu sevimli kılıyordu, ama sevimli sözcüğü bana Christa’ya en uygun sıfat gibi görünmüyordu. Varsayımlar arasında kayboluyordum.

Pazar akşamı şımarık çocuk geldi. Daha bakar bakmaz onun hiçbir şey bilmediğini anladım. Bizlere her zamanki sevgi gösterilerinde bulunduğunda içimde bir sıkıntı hissettim.

Anne ve babam öyle zengin bir sofra hazırlamamışlardı. Hemen masaya oturdular.

“Christa, babana telefon ettik. Bize neden yalan söyledin?” diye sordu babam.

Genç kız donup kaldı. Sessizlik.

“Neden bize palavralar attın?” diye diretti kibarca.

“İstediğiniz para mı?” dedi Christa, aşağılayarak.

“Biz yalnızca gerçeği istiyoruz.”

“Gerçeği bildiğinizi sanıyorum. Daha ne istiyorsunuz?”

“Bize neden yalan söylediğini bilmek istiyoruz” diye yineledi babam.

“Para için” dedi Christa, öfkeyle.

“Hayır: bu parayı kolaylıkla başka biçimde de elde edebilirdin. Öyleyse neden?”

Hemen o an Christa, Markiz d’O misali bir stratejide karar kıldı sanki, bu da onun konumunda acınası bir durumdu. Aşağılanmış bir tavır takındı.

“Ve ben size o kadar güvenmiştim! Siz ise gidip alçakça araştırmalar yaptınız…”

“Rolleri değiştirme.”

“insan birini severse ona sonuna kadar güvenir!” dedi.

“Bizim istediğimiz de bundan başka bir şey değil. İşte bunun için neden yalan söylediğini öğrenmek istiyoruz.”

“Hiçbir şey anlamıyorsunuz!” diye bağırdı. “Biriyle sonuna kadar gurur duymak, özellikle onu açıklama yapmaya zorlamamak demektir.”

“Kleist’ı okumana sevindik. Ama senin kadar zeki olmayan bizler daha aydınlatıcı açıklamalara gereksinim duyuyoruz.”

Babamın soğukkanlılığını anlatamam: onu hiç böyle konuşurken görmemiştim.

“Bu hiç adil değil! Siz üç kişisiniz, bense tek!” dedi zavallı kurban.

“Buraya ilk geldiğin andan beri bana her gün yaşattığın şey” diye araya girdim.

“Sen de mi!” dedi, Sezar’ın Brutus’la konuşurkenki ses tonuyla. “Seni arkadaşım sanıyordum! Sen ki her şeyi bana borçlusun!”

Beni etkileyen onun içten havası oldu. Söylediklerinin gerçekliğine inanmıştı. Bunca tuhaflığa verilecek binlerce yanıt olabilirdi; yine de susarak onun batışını izlemeyi tercih ettim, birincisi, çünkü bu etkin bir yöntemdi, İkincisi, çünkü batışı sessizlik içinde tadını çıkarmam gereken bir manzaraydı.

“Eğer bize neden yalan söylediğini açıklayamıyorsan, sen belki de bir mitomansın. Çok yaygın bir hastalık, yalancılık hastalığı. Yalan söylemek için yalan söylemek…”

“İstediğinizi düşünebilirsiniz!” diye bağırdı.

Ne kadar yanlış davrandığını görerek şaşkına döndüm. Kolay yolu seçtiğinin farkında değil miydi? En aptalca strateji olan saldırganlığa baş vurarak kendi oyununa geliyordu. Babam ona öylesine bağlıydı ki, Christa pekâlâ en inanılmaz nedenleri ileri sürebilirdi. Bunun yerine o bütün gemilerini yakıyordu.

Annem suçlamanın başından beri tek bir kelime söylememişti. Kafasından nelerin geçtiğini bilecek kadar iyi tanıyordum onu: Christa’nın yüzünde artık Detlev’in tombul suratını görüyordu. Bu yüzden de büyük bir üzüntüyle seyrediyordu genç kızı.

Son bir öfke kriziyle Christa yüzümüze haykırdı:

“Canınız nasıl isterse, hepiniz aptalın tekisiniz, beni hak etmiyorsunuz! Beni seven arkamdan gelsin!”

Koşarak kimsenin kendisini izlemediği odama çıktı.

Yarım saat kadar sonra bavullarıyla odamdan çıktı. Yerimizden kımıldamamıştık.

“Beni kaybettiniz!” diye bağırdı.

Evin kapısını arkasından çarparak kapattı.

Babam statüko’yu kabul ettirdi.

“Christa bize hiçbir şey açıklamadı” dedi. “Bu belirsizlikler içinde onu yargılamaktan sakınalım. Nedenlerini, güdülerini bilmediğimiz için bu genç kız hakkında hiçbir şey söylemeyelim.”

O andan itibaren Christa aramızda söz konusu bile olmadı.

Christa üniversiteye gelmeyi sürdürüyor, ben de onu yok sayıyordum.

Bir gün, kimsenin bizi göremeyeceğinden emin olduğunda, benimle konuşmaya geldi.

“Detlev ile hizmetçi bana anlattı. Araştırmaya gelen senmişsin.”

Ona hiçbir şey söylemeden soğuk soğuk baktım.

“Bana tecavüz ettin!” diye sürdürdü. “Özel yaşamıma tecavüz ettin, anlıyor musun?”

Hep o “anlıyor musun?”.

Beni zorla soyan o mu, çıplaklığımla alay eden o mu beni tecavüz etmekle suçluyordu?

Gülümseyerek korudum sessizliğimi.

“Herkesi rahatsız ederek ne yapmayı düşünüyorsun?” diye devam etti. “Arkadaşlarımın ve ailemin yanında bana pislik atmak eminim çok hoşuna gidecekti!”

“Bu senin tarzın Christa, benim değil.”

Bu yanıt onu inandırmış olmalıydı: gerçeği babasına ya da arkadaş grubuna anlatacağımdan korkmasının haklı nedenleri vardı. Onu ele vermeyeceğimi bilmek bile rahatlamasına yetmiyordu: benim ezici üstünlüğümün bilincine varıyor ve iki seksen uzanıyordu.

“Altesi oynamak istiyorsun” diye bağırdı. “Bu senin varoluş biçiminle ve zavallı iğrenç dedektif rolüyle hiç bağdaşmıyor. Bu noktaya varmak için bana ne kadar zarar verdiğini söylemeye gerek bile yok!”

“Sen kendine zarar verme konusunda bu kadar başarılıyken, sana zarar vermek için ben neden kendimi zora sokayım ki, Christa?” dedim soğukkanlılıkla.

“Anne ve babanın da, senin de beni nasıl çekiştirdiğini tahmin ediyorum. En azından, zaman geçiriyorsunuzdur.”

“Sen her ne kadar inanmasan da, senden tek kelime bile konuşmuyoruz.

Gücümden mutlu, arkamı dönerek uzaklaştım.

Birkaç gün sonra babam Bay Bildung’dan bir mektup aldı:

Kızım için yapmaya kalkıştığınız şantaj iğrenç bir şey. Christa evinizi terk etmekte çok haklı. Sizi polise ihbar etmediğime şükredin.

“Christa bizim tepki göstermemiz için her yolu deniyor” dedi babam mektubu bize okuduktan sonra. “Yazık, suçlandığım şantajın ne olduğunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğim.” “Bu adamı arayıp gerçeği söylemeyecek misin?” diye başkaldırdı annem.

“Hayır. Christa’nın göstermemizi beklediği tepki de tam olarak bu zaten.”

“Neden? Her şeyini kaybedebilir.”

“Besbelli, kendi yıkımını istiyor. Ama ben, istemiyorum.”

“Seni böyle göstermesi umurunda değil mi?” diye diretti annem.

“Değil, çünkü kendimi suçlayacak hiçbir şey yapmadığımı biliyorum.”

Üniversitede, bundan böyle, Christa’nın grubu sanki bana son derece aşağılayarak bakıyormuş gibi geliyordu. Bunu paranoyamın bir sonucu olarak görmek istedim.

Ama bir sabah, en iyi arkadaşı gelip suratıma tükürdü. O zaman yanılmadığımı anladım. Çocuğu yakalayıp neden beni tükürüğünü suratımın ortasına yemeğe layık gördüğünü sormak için çıldırdım.

Tam o an, Christa’yı beni sinsi sinsi izlerken yakaladım. Ve benim bir tepki göstermemi beklediğini anladım. Ben de onu görmemiş gibi davrandım.

Aşağılamalar devam etti. Annem Bayan Bildung’dan diğer inciler arasında aşağıdaki satırların da yer aldığı bir mektup aldı:

Kızım Christa çıplak görmek için kendisini zorladığınızı söyledi bana. Size hâlâ bir öğretmen maaşı ödenmesini kabul edemiyorum.

Bana gelince, Detlev’den hakaretler içeren bir mektup alma onuruna eriştim; bana kız oğlan kız öleceğimi bildiriyordu, çünkü kim benim gibi bir tonbalığıyla evlenmek isteyebilirdi ki? Bu mektup böylesine yakışıklı bir delikanlıdan geldiği için esprili sayılabilirdi.

Bu derece kaba kışkırtmaların karşısında bir mermer gibi durmaktan neredeyse haz duyuyor gibiydik. Doğu kantonlarından gelen mektuplarımızı dudaklarımızın köşesinde hafif bir tebessümle, hiçbir yorumda bulunmaksızın değiş tokuş ediyorduk.

Ne kadar konuşmazsak konuşmayalım, onu düşünmekten kendimi alamıyordum. Christa konusunda kendimi babamdan daha bilgili kabul ediyor ve şu sonuca varmaktan kendimi alıkoyamıyordum: “Ben, kimsenin bilmediği şeyi biliyorum: onun adı Dişi Şeytan. Bizi hedef olarak seçmişse, bu sıradan dünyada bizler kötülüğe en az benzeyen insanlar olduğumuz içindir. Bizi gücüne katmaya gelmişti ve başaramadı: bu mağlubiyeti nasıl hazmedebilirdi? Boğulurken bizi de beraberinde sürüklemek istiyor. İşte mutlak tepkisizliğimizin asıl nedeni de bu.”

Olaylara karışmamak karışmaktan daha çok enerji gerektiriyor. Christa’nın öğrencilere benim hakkımda neler anlattığı konusunda hiçbir fikrim yoktu, ama çok kötü şeyler söylemiş olmalıydı, bunu bana yönelen tiksinti dolu bakışlardan çıkarmak mümkündü.

Öyle bir öfke uyandırmış olmalıydım ki Sabine bile gelip beni payladı:

“Bir de bana sahip olmaya kalkıştın, bana! Ne vahşet!”

Ve sardalye yüzgeçlerini sallayarak kaçtı, sahip olma fiilinden ne anlayabileceğini düşünerek arkasından baktım.

Dişi Şeytan’ın becerisi suçlamalarının esrarından kaynaklanıyordu. Çoğu zaman anne ve babam da, ben de, bize yöneltilen suçlamaların ne olduğunu bilmiyorduk: yalnızca bize pek iğrenç suçlamalarmış gibi görünüyorlardı.

Üniversitede olsun, diğer yerlerde olsun rezilliğimize inanmış insanlar anlatılanlardan haberimiz olmadığından, suçsuz olabileceğimizden bir an olsun kuşku duymuyorlar ve ender görülür bir ahlaksızlık komedisini istedikleri gibi oynuyorlardı: söz konusu olan, en sonunda hesap sormaya kalkışmamızı sağlamak amacıyla, ciddiyetini bir türlü değerlendiremediğimiz davranışlarımızdan -hırsızlık? tecavüz? cinayet? nekrofıli?- utanç duymamızı sağlamaya çalışmaktı.

İyi dayanıyorduk. Bu, tek sosyal yaşamı üniversite olan benim için özellikle çok zordu. Şanssızlığım kanımı donduruyordu: on altı yıllık yaşamımda tek bir kız arkadaşım olmuştu, o da metafizik bir yıkım olarak ortaya çıkıyordu şimdi. Acılarımın sonuna gelmemiş olduğumu hissediyordum.

Christa işi daha nereye kadar vardıracaktı? Bu soru uykumu kaçırıyordu.

Ben de en az babam kadar hiçbir şey yapmamak gerektiğine inanmıştım. Bir skandalın dışında hiçbir şey beni bu düşüncemden —özellikle de sözlü bir savunmaya kalkışmama fikrimden- vazgeçiremezdi. Konuşmak saldırıya yol açmaktı. Suskunluğumu korumak beni bir sabun gibi yakalanmaz kılıyordu: sürekli artan iftiralar üzerimden kayıp gidiyordu.

Tepkisizlik ne yazık ki Dişi Şeytan’ın cesaretini kırmaya yetmedi. İnadına son yoktu. O skandalı benim bulmam gerekiyordu. Tek bir fikir bile gelmiyordu aklıma.

En azından düşmanımı tanımıştım! Ama niyetini açıklığa kavuşturamadan algılıyordum. Ve bize neden bu kadar yalan söylediğini hâlâ anlamıyordum: çekiciliği o kadar etkileyiciydi ki bizi tavlamak için palavralar atmasına hiç gerek yoktu.

Kendine bu kadar mı az güveniyordu? Belki olduğu haliyle değil de büyük yalanlar pahasına insanların gönlünü çelebileceğini düşünüyordu: kendisinin böylesine zarar verici olması gerektiğine inanmasaydı, bu davranışı onu daha duygulandırıcı, daha dokunaklı kılabilirdi. Gerçeğe saygı benim en büyük saplantım değildi ve eğer zarar verici olmasalardı bu yalancılığını sevimli bulabilirdim: örneğin, Detlev’i bana göz kamaştırıcı biri olarak anlatması yürek sızlatan bir yalandı. Tek amacı beni ezmek için kullanmamış olsaydı, bunda hiçbir sakınca görmeyecektim. Christa’nın sorunu, gözünün güç ilişkisi dışında hiçbir şey görmemesiydi.

Bana gelince, egemen olanlar ile egemen olunanların öyküleri fazlasıyla canımı sıkıyordu. Belki de bu nedenle eskiden ne bir erkek, ne de bir kız arkadaşım olmuştu: okulda da, başka yerlerde de soylu dostluk adının rıza dışı karanlık işlerle, sistemli aşağılama yargılarıyla, sürekli devlet darbeleriyle, bütün suçların üstüne yüklenmesi dahil iğrenç boyun eğişlerle bir tutulduğunu çok görmüştüm.

Dostluk konusunda soylu bir görüşüm vardı: bu dostluk Orestes ve Pilades, Ahilleus ve Patrokles, Montaigne ve La Boetie gibi değilse, bunun nedeni o, o olduğu için, ben de ben olduğum içindi, öyleyse bu dostluğu istemiyordum. En küçük bir alçaklığa, en küçük bir düşmanlığa, bir kıskançlığın gölgesine, bir gölgenin gölgesine yer veriyorsa, onu ayağımla itiyordum.

“O, o olduğu için, ben de ben olduğum için” bunun Christa’yla yürüyebileceğine nasıl inanabilmiştim? Bende fethedilmiş bir ülkeyi bulmasına izin veren ruhumdaki bu ürkünç kullanabilirlik neydi? Beni kolayca kandırmış olmasından utanç duyuyordum.

Bununla birlikte, bundan garip bir biçimde gurur da duyuyordum. Eğer beni kandırmışlarsa, demek ki, bir an için de olsa, sevmiştim. “Ben o seven insanlardanım, nefret edenlerden değil” diyor Sofokles’in Antigone’si. Bundan daha güzel bir şey hiç söylenmedi.

Christa’nın kara çalma kampanyası bir yok etme girişimi boyutunu alıyordu. Hast ailesi denilen mezhebe sunulmuş eşsiz âdetleri düşündükçe, zaman zaman gülmek geliyordu içimden.

Kendimin düşündüğümden daha önemli olduğunu keşfediyordum. Ben kendimi siyasal bilimler fakültesinin hiç önemsenmeyenleri, fark edilmeyenleri arasında görürken, bakışların merkezi oluvermiştim.

Bir gün dersteki çocuklardan biri:

“Çekil git buradan, iğrenç yaratık” diye bağırdı.

İğrenç yaratık boyun eğmeyecek. Öğrenciler benim varlığımı iğrenç buluyor olmalılar. Bunu alaya alarak yaşayabilir ve insanlara canavar bakışlarımla bakabilirdim, bu her zaman küçük etkisini gösterirdi.

Ne yazık ki bu oyun bende yalnızca bıkkınlık yaratıyordu.

Her işte bir hayır vardır: evimde, odamı da, okuma hakkımı da geri almıştım. Hiç bu dönemdeki kadar çok kitap okumadım: arayı kapatmak için olduğu kadar, yakında patlak verecek krizi de göğüslemek için yutuyordum kitapları. Okumanın bir kaçış olduğunu sananlar gerçeğin karşısında olanlardır: okumak, en yoğun haliyle hakikatle yüz yüze gelmek demektir -bu da, tuhaf bir biçimde, sürekli sulandırılmalarla uğraşmaktan çok daha az ürkütücüdür.

Yaşadığım şey bir sınavlar bütünüydü ve en dayanılmaz olanıydı: kötülüğün önüne geçememek. İnsan bir şey rasgele okunuyor diye düşündüğünde yanılıyordur aslında: tam o sıralarda Bemanos’u, kesin ihtiyacım olan yazarı okumaya başladım.

İkiyüzlülük’te şu cümleyle karşılaştım: “Değersizlik, iyiye ve kötüye karşı ilgisiz kalmaktır, aldırmamaktır.” Gözlerimi kocaman açtım.

Derse yetişmek için koştum: geç kalmıştım. Soluk soluğa, amfiden içeri paldır küldür daldım: profesör yoktu, Christa da bundan yararlanarak onun yerini almış, ne olduğunu bilmediğim bir şeyler anlatıyordu.

Sıraların tepesindeki yerime doğru çıktım. Tam oturacağım sırada, içeri girmemle birlikte salona hâkim olan sessizliği fark ettim: Christa ben içeri daldığım an susmuştu.

Tüm öğrenciler bana doğru dönmüştü, o an Dişi Şeytan’ın onlara hangi önemli konuyu anlattığını anladım. Böylesine grotesk bir kötülüğün karşısında ilgisiz kalamazdım.

Hiçbir şey düşünmeye ihtiyacım yoktu. Ayağa kalktım, az önce çıktığım merdivenden aşağıya indim. İçimde gülme arzusu uyandıran bir kararlılıkla harekete geçip, Christa’ya doğru sakin sakin yürüdüm.

Sabrımı tükettiğinden emin, gülümsüyordu: onun umduğu şeyleri yapacaktım nihayet, ona sövüp sayacaktım, ona meydan okuyacak, hatta tokat atacaktım, zafer anını yaşayacaktı, beni bekliyordu.

Yüzünü ellerimin arasına aldım ve dudaklarımı dudaklarına yapıştırdım. İnsan varlığının yarattığı en saçma, en gereksiz, en şaşırtıcı ve en güzel şeyi, bir sinema öpücüğünü anında düşünüp uygulamak için Renaud’ların, Alain’lerin, Marc’ların, Pierre’lerin, Thierry’lerin, Didier’lerin Miguel’lerin ve diğerlerinin zayıflıklarından yararlandım.

Hiçbir direnişle karşılaşmadım. Sürprizin yarattığı etkilerin en etkinini elde ettiğim bir gerçekti: beklenilmeyenin başarısı. Dudak dudağa olmanın gücünde asıl niyetimi gizliyordum.

Ona düşünce biçimimi uzun uzun sergiledikten sonra, onu ittim ve taş kesmiş, gülümseyen amfiye doğru döndüm. Ezici zafer, soysuzlar kalabalığına dönüp yankılanan bir sesle sordum:

“Başka aday var mı?”

Zaferim korkunçtu. Üst rütbeli mızraklı bir asker olarak, elime seksen tane baltalı mızrak alıp hepsine saplamaktan başka yapacak bir şey kalmıyordu. Ama sınırsız hoşgörüm içinde çalım atarak onları küçümseyen bakışlarla yukarıdan aşağıya süzmekle, çok alçak olanların kafalarını bakışlarımla kopararak, yere iki seksen serilmiş, yıkılmış zavallı kurbanı arkamda bırakarak salonu terk etmekle yetindim.

Paskalya tatilinin arifesiydi.

Christa ailesinin yanına döndü. Onu Malmedy’de bir haça çivilenmiş halde düşünerek bunun keyfini çıkardım: mevsimin fantezisi. Anne ve babam da, ben de bir daha o ahlaksız mektuplardan almadık.

İki hafta sonra, dersler başladı. Christa’yı bir daha kimse görmedi üniversitede. Kimse bana ondan haberim olup olmadığını sormadı. Sanki o hiç var olmamıştı.

On altı yaşındaydım, hâlâ kız oğlan kızdım ve buna rağmen statüm çok değişmişti. Bu ortamda kendine böyle bir ün sağlamış olan kişiye saygı duyuyordu insanlar.

Zaman akıp gitti. Üniversitenin haziran sınavlarını veremedim: aklım başka yerlerdeydi. Anne ve babam seyahate çıktılar, eylül sınavlarında çakmamamın yararıma olacağı konusunda beni uyarmayı da ihmal etmediler.

Evde tek başıma kaldım. Bunu uzun zamandır yaşamamıştım ve buna çok sevindim: yutmam gereken o can sıkıcı dersler olmasaydı, bu düşlerimdeki tatil olacaktı benim için.

Olağandışı bir yaz oldu. Brüksel’in sıcağı komik derecede iğrençti, panjurları sıkı sıkı kapadım: karanlığa ve sessizliğe kuruldum. Bir hindibaya dönüştüm.

Gözlerim çabuk alıştı, karanlıkta da gün ortasındaymış gibi görüyordum; panjurlardan sızan hafif ışık bana yetiyordu.

Günlerim ince güneş ışığının yükselişi ve batışından başka bir hareketlilik tanımıyordu. Burnumu dışarı çıkarmıyordum: sürdürmem gereken saçma bir iddia için, dolaptaki yiyiceklerle birlikte, kendimi iki aylık bir sürgün cezasına mahkûm etmiştim. Taze gıdaların yokluğu yüzümü gittikçe solgunlaştırıyordu.

Yaptığım öğrenim beni hiç mi hiç ilgilendirmiyordu. Gurur nedeniyle sınavlarımdan başarıyla çıkmaya sonra da başka taraflara yönelmeye karar verdim. Bir sürü şey düşünüyordum: ölü gömücü, radiestezist, baltalı mızrak satıcısı, çiçekçi, mermerci, okçuluk öğretmeni, baca temizleyicisi, şemsiye tamircisi, vardiya işçisi, oda hizmetçisi.

Telefon hiç çalmıyordu. Anne ve babam dışında beni kim arayabilirdi? Onlar da keyif sürüyorlar, kiltli İskoçyalıların fotoğraflarını çekiyorlar, Piramitlerin tepesinden kırk yüzyılı seyrediyorlar, Papularla yemek yiyorlardı.

13 ağustos, on yedi yaşına bastım. Telefon yine hiç çalmadı. Bunda şaşılacak bir şey yoktu tabii ki: yaza rastlayan doğum günleri hiç kutlanmaz.

Bu yeni yaş pek ciddiye alınacak bir şey olmadığından sabahın ilk saatlerini havadan sudan şeyler düşünerek geçirdim, ardından da siyasal bilimler dersini gözden geçirir gibi yaptım -gerçekte, bilincimin yuvarlandığı uçurum hakkında hiçbir fikrim yoktu.

Aniden, öğleden sonranın ortasında, bir vücut görmek için korkunç bir istek duydum içimde. Oysa, hizmetime sunulmuş tek bir vücut vardı yalnızca.

Ayağa kalktım, ruh gibi, kapısı büyük bir ayna olan giysi dolabını açtım. Aynada, üzerine bol beyaz bir gömlek geçirmiş bir hindiba gördüm.

Hâlâ başka vücut olmadığı için, soyundum ve baktım.

Hayal kırıklığı: mucize gerçekleşmemişti. Aynadan yansıyan çıplaklığın insanda aşk uyandıracak hiçbir tarafı yoktu. Bu durumla bilgece uzlaştım: kendimi sevmemek gibi bir alışkanlığım vardı. Hem sonra “bu” hâlâ gerçekleşebilirdi. Zamanım vardı.

O an, aynada, ürkütücü olaylara tanık oldum.

Ölümün yaşama sarıldığını gördüm.

Kollarımın çarmıha gerilircesine bir hareketle yanlara doğru açıldığını, sonra dirseklerimin dar açı halinde kıvrıldığını, ellerimin istekleri dışında, avuçlar birbirine bakacak şekilde, dua eder gibi yatay olarak birbirine yaklaştığını gördüm.

Parmaklarımın sıkı sıkıya birbirine kenetlendiğini, omuzlarımın bir yay gibi gerildiğini gördüm, güç sonucu göğüs kafesimin deforme olduğunu gördüm ve bedenimin artık bana ait olmadığını, tüm utançlar sineye çekilerek, Dişi Şeytan’ın bana öğrettiği jimnastik hareketlerini yaptığını gördüm.

Sonuçta, yerine gelen onun arzusu olmuştu, benimki değil.

_______

1

İngilizce argoda elde taşınabilen büyük radyo, (yay.n.)

2

Dürüstlük, (ç.n.)

3

Noel anlamında Almanca sözcük, (yay.n.)

4

Nergisin Fransızca’daki karşılığı narcis Türkçe’de kendini seven, beğenen anlamına gelir, (ç.n.)

5

“Kötülük bana dedi” anlamında Fransızca deyim, (ç.n.)