ARTHUR C. CLARKE

1917'de İngiltere'de Minehead, Somerset'te doğdu. King's Koleji'ni fizik ve matematik dallarında birinci olarak bitirdi. British Interplanetary Society'nin eski başkanı, Academy of Astronautics, Royal Astronomical Society ve başka birçok bilimsel organizasyonun üyesidir. 2. Dünya Savaşı'nda Kraliyet Hava Kuvvetleri subayı olarak ilk kez radar yoluyla kör iniş yaptırma denemelerinde görevliydi. Bilimkurgu olmayan tek romanı Glide Path bu çalışmalar hakkındadır.

Elli kitap yazmış, bu kitaplar otuzun üzerinde dile çevrilmiş ve yirmi milyondan fazla satmıştır. Aldığı ödüller arasında, 1961 Kalinga, AAAS-Westinghouse bilim yazısı, Bradford Washburn, Hugo, Nebula ve John W. Campbell ödülleri vardır.

1968'de, 2001: Bir Uzay Efsanesi için Stanley Kubrick ile birlikte Oscar'a aday gösterildi ve on üç bölümlük TV dizisi; "Arthur C. Clarke'ın Gizemli Dünyası", birçok ülkede yayınlandı. CBS'nin Apollo uçuşları hakkındaki programlarında ise Walter Cronkite ile çalıştı.

1945'te iletişim uydularını icat etmesi, Clarke'a Marconi Uluslararası Dostluk Ödülü, Franklin Enstitüsü'nden bir altın madalya ve Londra King's Koleji Dostluk Ödülü'nü kazandırdı.

Edebiyat 7

Bilimkurgu 5

2061: Uzay Efsanesi-3

Arthur C.Clarke

ISBN 975-6902-07-8

Özgün Adı: 2061: Odyssey Three/Arthur C. Clarke

Çeviri: Oya İşeri-Ardan Tüzünsoy

© 1976 by Screndib BV

Bu eserin telifi Kesim Ajans aracılığıyla alınmıştır.

Türkçe yayın hakları sadece İthaki Yayınlarına aittir.

Yayına hazırlayan: Savaş Kılıç

Kapak Tasarım: Füsun Altıner

Teknik Hazırlık: Penguen Kitap Kaset Bas. Yay. Ltd. Şti.

Kapak ve iç baskı: Mart Matbaacılık

1. Baskı İstanbul, OCAK 1999

İthaki Yayınları

Caferağa Mah. Sakızgülü Sk. 33/2 Kadıköy 81300 İstanbul

Telefon: 0 216 348 36 97 Faks: 0 216 338 26 33

2061:

UZAY

EFSANESİ-3

Arthur C. Clarke

Çevirenler:

Oya İşeri - Ardan Tüzünsoy

Yazarın Notu

2010: İkinci Efsane'nin 2001: Bir Uzay Efsanesi'nin doğrudan doğruya bir devamı olmayışı gibi, bu kitap da 2010'un devamı değildir. Aynı konu hakkında aynı karakterleri ve olayları içeren, ama aynı evrende geçmesi gerekmeyen çeşitlemeler olarak kabul edilmelidirler.

1964'te (insan Ay'a ayak basmadan beş yıl önce!) Stanley Kubrick "dillere destan bir bilimkurgu filmi" yapmamızı önerdiğinden beri olan gelişmeler, tam bir tutarlılığı imkânsız kıldı. Sonradan yazılan hikâyeler, ilk kitaplar yazıldığında henüz gerçekleşmemiş keşif ve olaylardan bahsediyorlar. 2010 kitabı, 1979'da Jüpiter yakınındaki Voyager uçuşları sayesinde yazıldı. Ben de iddialı Galileo uçuşunun sonuçları gelene kadar o bölgeyle ilgilenmeyi düşünmüyordum.

Galileo, Jüpiter atmosferine bir araştırma uydusu yerleştirecek, bu arada iki yıl boyunca hemen hemen tüm büyük uyduları dolaşacaktı. 1986 Mayısı'nda uzay mekiğinden fırlatılacak ve 1988 Aralığında hedefine ulaşacaktı. Ben de 1990 civarında Jüpiter ve uydularından gelecek bilgi selinden yararlanmayı umuyordum...

Ne yazık ki Challenger trajedisi bu senaryoyu bozdu. Galileo'nun (artık jet itiş laboratuarındaki temiz odasında duruyor) yeni bir taşıyıcı araç bulması gerek. Jüpiter'e programın sadece yedi yıl gerisinde giderse şanslı sayılır.

Ben de beklememeye karar verdim.

Arthur C. Clarke

Colombo, Sri Lanka

Nisan 1987

2010:

UZAY EFSANESİ-3

1 - BÜYÜLÜ DAĞ

DONUK YILLAR

Dr. Glazunov, Medcom'un son raporundan başını kaldırarak "Yetmiş yaşında biri için çok iyi durumdasın" dedi. "Seni altmış beşten fazla kaydetmezdim."

"Bunu duyduğuma sevindim Oleg. Hem de yüz üç yaşında olmama rağmen. Sen de bunu çok iyi biliyorsun."

"İşte yine başladık! Birisi duysa, Profesör Rudenko'nun kitabını okumadığını sanır."

"Sevgili Katerina! Yüzüncü doğum gününde bir araya gelmeyi planlamıştık. Ne yazık ki o kadar dayanamadı. Dünya'da fazla zaman geçirmenin sonucu bu işte."

"Ne ironik değil mi, üstelik o ünlü 'Yaşlılığa neden olan yerçekimidir' sloganını bulan da oydu."

Dr. Heywood Floyd sadece altı bin kilometre uzaktaki güzel gezegenin sürekli değişen görüntüsüne düşünceli düşünceli baktı, artık orada hiç yürüyemeyecekti. Daha da ironik olan, hayatının en aptalca kazasından sonra bile tüm arkadaşları ölmüşken kendisinin sapasağlam olmasıydı.

Dünya'ya döneli sadece bir hafta olmuştu. Tüm uyarılara ve böyle bir şey olmayacağına dair kendi inancına rağmen o ikinci kat balkonundan dışarıya adım atmıştı. (Evet kutlama yapıyordu, ama bunu hak etmişti. Leonov'un döndüğü yeni dünyada bir kahramandı.) Çoklu kırıklar, komplikasyonlara neden olmuştu, bunun için en iyi yer Pasteur Uzay Hastanesi'ydi.

Bunlar 2015'te olmuştu. Şimdi ise (buna inanamıyordu, ama duvarda bir takvim vardı) 2061'di. Heywood Floyd'un biyolojik saati, sadece Dünya'daki yerçekiminin altıda biri kadar olan hastanenin yerçekimiyle yavaşlamamıştı; hatta hayatında iki kez tersine çevrilmişti. Bazı otoriteler kabul etmese de, artık dondurulmanın sadece yaşlanmayı durdurmakla kalmadığına, gençleştirici bir etkisi de olduğuna inanılıyordu. Floyd, Jüpiter'e gidiş dönüş yolculuğu sırasında gençleşmişti.

"Yani sence gitmem gerçekten güvenli mi?"

"Bu evrende hiçbir şey güvenli değil Heywood. Tek söyleyebileceğim fiziksel bir engelinin olmadığı. Zaten Universe'in ortamı, buradakinin aynısı... Tabii orada Pasteur'de sağlayabileceğimiz mükemmel tıbbi olanaklar olmayabilir, ama Dr. Mahindran iyi bir adam. Onun da baş edemeyeceği bir sorun olursa, seni tekrar dondurup bize, C.O.D.'a geri yollayabilir."

Floyd da bu kararı bekliyordu, yine de sevincine biraz üzüntü karışmıştı. Neredeyse yarım yüzyıllık evinden ve son birkaç yıldaki arkadaşlarından haftalarca uzak kalacaktı. Ve Universe her ne kadar Leonov'a (o da artık Lagrange Müzesi'nin önemli parçalarından biri olarak Uzak Tarafta, gökte asılı duruyordu) göre lüks bir gemi sayılsa da, her uzay yolculuğunda bir risk öğesi vardı. Hele katılmaya hazırlandığı türden, ilk kez yapılacak bir yolculukta...

Ama belki de, 103 yaşında (ya da Profesör Rudenko'nun karmaşık yaşlanma hesaplarına göre dinç ve sağlam bir 65) bile olsa, istediği buydu. Son on yıldır fazlasıyla rahat ve düzenli olan hayatından sıkıldığını fark etmiş, huzursuzlaşmıştı.

Güneş Sistemi'ndeki tüm projelere (Mars'ın yenilenmesi, Merkür Üssü'nün kuruluşu, Ganymede'nin yeşillendirilmesi) rağmen, ilgisini ve henüz bitmemiş enerjisini yönlendirebileceği bir hedef yoktu, iki yüzyıl önce Bilim Çağı'nın ilk şairlerinden biri, duygularını Odysseus/Ulysses ağzından mükemmel bir şekilde özetlemişti:

Hayat, hayatın üzerine yığılmış,

Her şey çok küçüktü, bana ait bir parça

Hâlâ duruyor azıcık; ama her bir saat, kurtarılır.

Şu ebedi sessizlikten, dahası,

Yeni şeyler getirir:

Ve üç güneş için  kendini stoklayıp istiflemek,

İnsan düşüncesinin en uç sınırının ötesinde

Batan bir yıldız gibi bilgiyi izlemek için

Yanıp tutuşan bu kül rengi ruh iğrençti.

"Üç güneş"! Aslında kırktan fazlaydı: Ulysses olsa utanırdı. Fakat bir o kadar iyi bildiği bir sonraki şiir duruma çok daha uygundu:

Belki körfezler paklayacaktır bizi,

Belki Mutlu Adalar'a ereceğiz

Ve büyük Achilles'i göreceğiz

Çok şey elde edilirse de, çok zahmet de çekilir;

Eski günlerdeki yeri ve göğü titreten gücümüz

Yoksa da şimdi; neysek oyuz;

Kahraman yüreklere eş cesarette,

Zaman ve kaderce zayıf düşürülmüş, fakat

Çabalamak, aramak, bulmak ve yılmamak için iradesi güçlü.

"Aramak, bulmak..." Eh, artık ne arayacağını ve bulacağını biliyordu, çünkü tam olarak nerede olduğunu biliyordu. Korkunç bir kaza olmazsa, elinden kurtulması imkânsızdı.

Daha önce öyle bir hedefi olduğunun bilincinde değildi, şimdi bile neden birdenbire bu kadar önemli olduğundan emin değildi. İnsanlığı bir kez daha saran salgına kapıldığını (hem de ikinci kez!) düşünebilirdi, ama belki de yanılıyordu. Belki de Universe'in seçkin konuk listesine beklenmedik bir şekilde alınması hayal gücünü ateşlemiş ve varlığından farkında bile olmadığı bir coşkuyu uyandırmıştı.

Bir ihtimal daha vardı. Bunca yıl sonra bile, 1985-86 karşılaşmasının insanlar için ne büyük bir fiyasko olduğunu hatırlıyordu. Şimdi ise elinde eski hayal kırıklıklarını telafi etmek, hatta daha fazlasını yapmak için bir şans vardı. Bu kendisinin son, insanlığın ise ilk şansıydı.

Yirminci yüzyılda yalnızca teğet uçuşlar yapılabiliyordu. Bu defa ise gerçek bir iniş olacaktı, bir bakıma Armstrong ve Aldrin'in Ay'da attıkları ilk adımlar gibi bir çığır açacaklardı.

Jüpiter'e yapılan 2010-15 uçuşu ekibinden Dr. Heywood Floyd, tüm hayal gücünü uzayın derinliklerinden geri dönen o hayaletimsi ziyaretçiye yöneltti, Güneş etrafından dolaşmaya hazırlanırken her saniye daha da hızlanıyordu. Gelmiş geçmiş en ünlü kuyrukluyıldız, Dünya ile Venüs'ün yörüngeleri arasında hâlâ tamamlanamamış olan uzay aracı Universe'in ilk uçuşunda onunla buluşacaktı. Buluşmanın tam noktası henüz belirlenmemişti, ama o kararını vermişti bile.

Heywood Floyd "İşte geliyorum Halley..." diye fısıldadı.

İLK GÖRÜŞ

Gökyüzünün güzelliklerinin tadına tam olarak varmak için uzaya çıkmak gerektiği doğru değildir. Yıldızlı gökyüzü uzaydan bakıldığında da yüksek bir dağdan, ya da berrak bir gecede, yapay ışık almayan herhangi bir yerden görüldüğünden daha muhteşem değildir. Atmosferin dışında yıldızlar daha parlak görünseler de bu gözle fark edilmez. Hem de hiçbir gözlem penceresi, tek bakışta gökyüzü küresinin yarısını birden gösteremez.

Ama Heywood Floyd evrene baktığı yerden oldukça memnundu, özellikle de yerleşim bölgesi yavaşça dönen uzay hastanesinin gölgesinde kaldığında. O zaman dörtgen şeklindeki görüş alanında yıldızlar, gezegenler, nebulalardan -ve bazen her şeyi bastıran, Güneş'in yeni rakibi Lucifer'ın göz kamaştıran parıltısından- başka hiçbir şey olmuyordu.

Yapay gecesi başlamadan on dakika kadar önce, karanlığa tamamen alışabilmek için tüm kabin ışıklarını söndürüyordu, hatta beklemedeki kırmızı acil durum ışığını bile. Bir uzay mühendisi için biraz geç de olsa, çıplak gözle astronominin zevklerini öğrenmişti. Artık tüm takımyıldızlarını, sadece küçük bir kısmını bile görse, tanıyabiliyordu.

Mayıs ayı boyunca her "gece" kuyrukluyıldız Mars yörüngesinden geçerken, yıldız çizelgelerindeki yerine bakmıştı. İyi bir dürbünle yeri kolayca bulunabilirdi, ama Floyd inatla buna karşı çıkıyordu. Küçük bir oyun oynuyor, yaşlanan gözlerinin ne kadar iyi olduklarını deniyordu. Mauna Kea da iki gökbilimci kuyrukluyıldızı gördüklerini iddia etmişlerdi, ama kimse onlara inanmamıştı. Pasteur'un diğer bölgelerindeki benzer iddialar ise daha da büyük şüpheyle karşılanmıştı.

Ama bu geceki büyüklüğün en az altı olması bekleniyordu, Floyd şanslı olabilirdi. Gama'dan Epsilon'a bir hat çizdi ve üzerindeki hayali eşkenar üçgenin tepesine baktı. Sanki görüşünü Güneş Sistemi'nde istediği yere yönlendiriyordu.

İşte oradaydı! Tıpkı yetmiş altı yıl önce ilk kez gördüğündeki gibi belli belirsizdi, ama kesinlikle oydu. Tam olarak nereye bakacağını bilmese onu fark etmezdi bile ya da uzak bir Nebula olduğunu düşünürdü.

Çıplak gözle baktığında sadece küçük, yusyuvarlak bir sis topuydu, ne kadar uğraştıysa da bir kuyruk göremedi. Ama kuyrukluyıldızı aylardır izleyen küçük bir uydu filosu, yakında gökyüzünde, yaratıcısı Güneş'in tam tersi yöne işaret eden ışıl ışıl bir kuş tüyü yaratacak olan toz ve gazın ilk patlamalarını kaydetmişti bile.

Herkes gibi Heywood Floyd da soğuk, karanlık (hayır, neredeyse simsiyah) çekirdeğin Güneş Sistemi'ne girerken değişimini izlemişti. Yetmiş yıl dondurucuda kaldıktan sonra su, amonyak ve diğer buzların karmaşık bir karışımı ısınıp fokurdamaya başlıyordu. Büyüklüğü (ve şekli) Manhattan kadar olan uçan bir dağ elli üç saatte bir kozmik bir tükürük çıkarıyordu; Güneş ısısı koruyucu kabuktan sızdıkça, buharlaşan gazlar Halley kuyrukluyıldızını delik bir kazana çeviriyordu. Toz ve organik kimyasal maddelerle karışan su buharı, yarım düzine küçük kraterden müthiş bir hızla fışkırıyordu. Kraterlerin en büyüğü (büyüklüğü bir futbol sahası kadardı) yerel şafaktan yaklaşık iki saat sonra düzenli olarak fışkırıyordu. Tıpkı bir gayzer gibiydi; adının "Old Faithful"1 konması çok uygundu.

O kraterin ağzında durup, uzaydan çekilmiş fotoğraflar sayesinde çok iyi bildiği karanlık, çarpık manzaranın ardında Güneş'in doğuşunu bekleme hayalleri kurmaya başlamıştı bile. Doğrusu kontratta yolcuların (ekibin ve bilim personelinin aksine) Halley'e indiğinde geminin dışına çıkmalarıyla ilgili bir şey yazmıyordu.

Ama diğer yandan, o küçük kağıt parçasında buna engel olan bir madde de yoktu.

Heywood Floyd, beni durdurmaları kolay olmayacak, diye düşündü; hâlâ bir uzay giysisini kullanabileceğime eminim. Yanılıyorsam da...

Okuduğu bir yazıdan, Taç Mahal'i ziyaret eden birinin sözlerini hatırladı: "Böyle bir anıt için yarın ölmeye razıyım."

Halley kuyrukluyıldızına zevkle gidecekti.

YENİDEN GİRİŞ

O üzüntü verici kaza olmasa bile, Dünya'ya dönüş kolay olmuş sayılmazdı.

İlk şok; Dr. Rudenko onu uzun uykusundan uyandırdıktan biraz sonra, kendine gelince olmuştu. Curnow doktorun arkasında dolanıp duruyordu ve Floyd tam olarak kendine gelememiş olmasına rağmen bir terslik olduğunu sezmişti; onu görünce abartılı bir sevinç göstermişler, yine de gerginlik hissini saklayamamışlardı. Dr. Chandra'nın artık aralarında olmadığını iyice kendine gelene dek ona söylemediler.

Mars'ın ötesinde bir yerde, bilgisayarların bile tam olarak belirleyemediği kadar kısa bir süre içinde birdenbire ölmüştü. Cesedi uzaya bırakıldıktan sonra Leonov'un yörüngesini izlemiş ve çoktan güneşin alevlerine karışmıştı.

Ölüm nedeni kesinlikle belirsizdi ama Max Brailovsky'nin görüşüne, her ne kadar bilimsel olmasa da, Cerrah-kumandan Caterina Rudenko bile karşı çıkmadı.

"HAL olmadan yaşayamadı."

Walter Curnow da herkes adına bir şey ekledi.

"HAL'ın nasıl karşılayacağını merak ediyorum. Bir şeyler tüm yayınlarımızı izliyor olmalı. Er ya da geç bunu bilecek."

Artık Curnow da yoktu. Hiçbiri, küçük Zenia hariç. Onu da yirmi yıldır görmemişti, ama her Noel mutlaka kartı geliyordu. Sonuncusu hâlâ masasına raptiyelenmişti; üzerinde Rusya'da karların üzerinde hızla giden, hediyelerle yüklü bir kızak vardı; fazlasıyla acıkmış görünen kurtlar da onu izliyorlardı.

Kırk beş yıl! Leonov'un Dünya yörüngesine girişi ve tüm insanlığın alkışları bazen daha dünmüş gibi geliyordu. Ama bu biraz zorlama bir alkıştı; saygı vardı ama içten bir sevinç yoktu. Jüpiter uçuşu başarılı olmaktan öteye gitmiş, içindekilerin hâlâ tamamen açığa çıkmadığı bir Pandora kutusunu açmışlardı.

Tycho Manyetik Anormalliği-1 solarak bilinen siyah tektaş Ay'da bulunduğunda, varlığını sadece birkaç kişi biliyordu. Discovery'nin Jüpiter'e yaptığı uğursuz yolculuğuna kadar Dünya, zeki canlıların dört milyon yıl önce Güneş Sistemi'nden geçtiğini ve kartvizitini bıraktığını bilmiyordu. Müthiş bir haberdi, ama sürpriz sayılmazdı; onlarca yıldır bu tür bir şey bekleniyordu.

Her şey insan ırkı var olmadan önce olmuştu. Jüpiter'in yakınlarında Discovery'nin başına esrarengiz bir kaza gelmiş olsa da, gemideki bir arızadan başka bir şey olduğuna dair bir delil yoktu. TMA-1'in felsefi önemi büyük olsa da, insan pratikte evrende hâlâ yalnızdı.

Bu artık doğru değildi. Sadece birkaç ışık dakikası uzakta (Kozmos için sadece bir taş atımı) bir yıldız yaratabilen ve, kendi anlaşılmaz amaçları için, Dünya'nın bin katı büyüklüğünde bir gezegeni yok edebilen bir zeka vardı. Daha da önemlisi bu zeka, Lucifer'in dehşetli doğuşuyla yok olmadan önce Discovery'nin Jüpiter'in uydularından yolladığı mesajla insanlığın farkında olduğunu belli etmişti:

TÜM BU DÜNYALAR SİZİN; EUROPA HARİÇ. ORAYA İNMEYİ DENEMEYİN.

Her yıl Güneş'in arkasında kaldığı birkaç ay dışında geceyi kovan yeni parlak yıldız insana hem ümit hem de korku getirmişti. Korku -çünkü bilinmeyen, hele her şeyi yapabilen bir güçle birlikte ortaya çıktığında, mutlaka böyle ilkel duygular uyandırırdı. Ümit -çünkü Dünya politikalarını değiştirmişti.

İnsanlığı birleştirebilecek tek şeyin uzaydan gelecek bir tehdit olduğu söylenirdi. Lucifer'in bir tehdit olup olmadığını kimse bilmiyordu; ama bir meydan okuyuş olduğu kesindi. Bu da yeterli olmuştu.

Heywood Floyd, jeopolitik değişimleri Pasteur'deki rahat yerinden izlemişti, sanki kendisi de uzaylı bir gözlemciydi. Başlangıçta, tedavisi bittikten sonra uzayda kalmayı düşünmüyordu. Tedavisinin çok uzun sürmesi ise, doktorlarını rahatsız etmişti.

Yıllar sonrasının sakinliğiyle baktığında, kemiklerinin kaynamayı  reddetmesinin kesin nedenini anlamıştı. Dünya'ya dönmeyi istemiyordu; gökyüzünü kaplayan göz kamaştırıcı mavi-beyaz gezegende onun için hiçbir şey yoktu. Bazen Chandra'nın yaşama isteğini nasıl kaybetmiş olabileceğini anlıyordu.

İlk karısının Avrupa'ya uçuşunda onun yanında olmaması tamamen şanstı. Marion artık yoktu, anısı başka birinin hayatına ait gibiydi, iki kızı da artık kendi aileleri olan tatlı yabancılardı.

Caroline'ı kaybetme nedeni ise kendi yaptıklarıydı; ama seçme şansı yoktu. Birlikte yaptıkları, Güneş'ten uzakta, soğuk artıkların içinde kendini sürgün ettiği o güzel evi neden terk ettiğini hiç anlamamıştı (ya kendisi anlamış mıydı?)

Uçuşun yarısına bile gelmeden Caroline'ın beklemeyeceğini anlamıştı, ama çaresizce Chris'in kendisini affedeceğini ummuştu. Ama onu rahatlatan bu hayal de gerçekleşmemişti; oğlu çok uzun zaman babasız kalmıştı. Floyd döndüğünde, Caroline'ın hayatındaki yerini almış olan adamda Chris başka bir baba bulmuştu. Yabancılaşma tamamlanmıştı.

Floyd üstesinden geleceğini hiç sanmamıştı, ama tabii ki öyle oldu; en azından biraz.

Dünya'ya döndüğünde öylesine tehlikeli hastalık belirtileri (birinin kemik çürümesi olmasından şüpheleniliyordu) ortaya çıkmıştı ki, hemen geri yollanmıştı. Ve Ay'a yaptığı birkaç küçük gezi dışında orada, altıda birlik yerçekimine iyice alıştığı yavaşça dönen uzay hastanesinde kalmıştı.

Kesinlikle inzivada değildi. Dinlenirken bile raporlar yazıyor, sayısız komisyona deliller sunuyor, medya temsilcileriyle görüşüyordu. Ünlüydü ve böyleyken bunun tadını çıkarıyordu, içindeki yaraların iyileşmesine yardımcı oluyordu.

İlk on yıl (2020'den 2030'a) öyle hızlı geçmişti ki şimdi tam olarak hatırlayamıyordu bile. Her zamanki krizler, skandallar, suçlar, felaketler vardı. En önemlisi Büyük California  depremiydi, sonuçlarını istasyonun ekranlarından şaşkınlık ve dehşetle izlemişti. Uygun şartlardaki en güçlü büyütmeyle bile insanları ancak uzaktan gösterebiliyorlardı; ama bulunduğu tanrısal konumdan yanan şehirlerden kaçışanları tek tek seçebilmek imkânsızdı. Gerçek dehşeti sadece yer kameraları gösteriyordu.

Sonuçları daha sonra ortaya çıksa da, o on yılda politik yapı katmanları da jeolojik katmanlar gibi engellenemez bir hareketlilik içindeydi, ama tam ters yönde, sanki Zaman tersine dönmüş gibi. Başlangıçta Dünya'da sadece Pangea kıtası vardı, binlerce yıl boyunca parçalanıp ayrılmıştı. İnsanlar da sayısız kabile ve millete bölünmüşlerdi; şimdi ise birleşiyorlardı, eski dil ve kültür ayrımları kaybolmaya başlamıştı.

Lucifer bunu hızlandırdıysa da başlangıcı yıllar önce, jet çağı küresel turizmin patlamasına neden olduğunda olmuştu. Hemen hemen aynı zamanlarda (tabii ki bir rastlantı değildi) uydular ve fiber optik teknolojisi iletişimde çığır açmıştı. 31 Aralık 2000'de uzun mesafe arama ücretlerinin tarihi kaldırılışıyla, her arama şehir içi olmuş ve insan ırkı yeni bin yılı kendini geveze, koca bir aileye dönüştürerek kutlamıştı.

Birçok aile gibi bu da her zaman pek huzurlu sayılmazdı, ama kavgalar artık tüm gezegeni tehdit etmiyordu. İkinci (ve son) nükleer savaşta da ilkinde olduğundan daha fazla bomba kullanılmamıştı; tam olarak iki tane. Kilotonaj daha yüksek olsa da kayıplar çok daha azdı, her ikisi de fazla kimsenin yaşamadığı petrol tesislerine atılmışlardı. Bunun üzerine Çin, SSCB ve Birleşik Devletlerden oluşan Üç Büyükler çabuk ve akıllıca davranarak, savaşan taraflardan hayatta kalanlar akıllarını başlarına toplayana dek savaş bölgesini kontrol altına almışlardı.

2020-2030 arasında Süper Güçler arasında bir savaş çıkması, önceki yüzyılda Kanada ile Birleşik Devletler arasında bir savaş olması kadar imkânsız görünüyordu. Bunun nedeni ne insan doğasındaki önemli bir gelişme, ne de başka bir faktördü, tek neden normal olarak hayatın ölüme tercih edilmesiydi. Barış mekanizmasının büyük kısmı bilinçli olarak planlanmamıştı; politikacılar ne olduğunu anlayamadan her şeyin yolunda olduğunu, işlediğini fark etmişlerdi.

"Barış Rehineleri" hareketini ne devlet adamları, ne de idealist biri başlattı; hatta birisi Birleşik Devletler'de her an yüz bin Rus turist, Sovyetler Birliği'nde de yarım milyon Amerikalı olduğunu ve çoğunun geleneksel bir alışkanlık olarak tesisatlardan şikayet ettiklerini fark edene kadar adları bile yoktu. Her iki grupta da çok sayıda önemli kişinin (zenginlik, ayrıcalık ve siyasi iktidarın çocukları) bulunması da çok anlamlıydı.

Artık istense de geniş çaplı bir savaş planlanamazdı. 1990'larda girişimci basın, çözünürlükleri orduda otuz yıldır olanlarla yarışacak düzeyde olan fotoğraf uydularına sahip olunca Şeffaflık Çağı başlamıştı. Pentagon ve Kremlin öfkeden delirmişlerdi; ama Reuters, Associated Press ve Dünya Haber Servisi'nin uyumayan, yirmi dört saat açık kameralarıyla baş edemezlerdi.

2060'da Dünya tamamen silahsızlanmamıştıysa da, önemli ölçüde uzlaşma sağlanmıştı. Kalan elli nükleer silahın tamamı uluslararası kontrol altındaydı. Ünlü Kral VIII. Edvard ilk Dünya Başkanı seçildiğinde pek karşı çıkan olmamış, sadece on iki ülke bunu istememişti. Bu ülkelerin büyüklük ve önemleri hâlâ inatla tarafsız kalan İsviçre'den (yine de otel ve lokantaları yeni bürokrasiye kucak açmışlardı) İngiliz ve Arjantinlilerin zorla kabul ettirme numaralarına direnerek onları bıktıran, fanatiklik derecesinde bağımsız Malvinyalılara kadar değişiyordu.

Büyük ve tamamen asalak silah endüstrisinin parçalanması Dünya ekonomisine örneği görülmedik (hatta bazen sağlıksız) bir güç vermişti. Hayati hammaddeler ve parlak, yetenekli mühendisler artık bir kara delikte yutulup gitmeyecek, hatta daha da kötüsü yok etmeye yönelik olmayacaklardı. Onun yerine Dünya'yı baştan kurarak, yüzyıllardır tahrip ve ihmal edilenleri onaracaklardı.

Ve yeni dünyalar da kuracaklardı. İnsanlık artık "Savaşın ahlaki eşdeğerini", ırkının enerji fazlasını binlerce yıl boyunca kullanabileceği bir alan bulmuştu.

PATRON

William Tsung doğduğunda "Dünya'nın en pahalı bebeği" olarak anılıyordu; iki yıl sonra kız kardeşi unvanı ele geçirene kadar bu devam etti. Unvan hâlâ kız kardeşindeydi. Aile Yasaları kaldırıldığına göre artık hep öyle kalacaktı.

Babaları efsanevi Sir Lawrence, Çin'de "Bir Aile, Bir Çocuk" yasası yeniden yürürlüğe girdiğinde doğmuştu; onun nesli psikolog ve sosyal bilimcilere sonsuz araştırma malzemesi sağlamıştı. Kız ya da erkek kardeşleri (çoğunlukla amca, dayı, hâlâ ya da teyzeleri de) olmayan, tarihte eşi bulunmayan bir nesildi. Bunda önemli rolün türün esnekliğinde mi, yoksa Çin geniş aile sisteminin özelliklerinde mi olduğu, herhalde hiçbir zaman anlaşılamayacaktı. Ancak şu da gerçekti ki bu durum o garip zamanın çocuklarını yaralamamıştı, ama hiç etkilemedikleri de söylenemezdi. Sir Lawrence da çocuklarının yalnızlığını gidermek için elinden geleni yapmıştı.

2022'de ikinci çocuğu doğduğunda, izin sistemi yasalaşmıştı. Uygun ücreti ödeyerek istediğiniz kadar çocuk sahibi olabilirdiniz. (Bu sistemi son derece korkunç bulan sadece Eski Muhafız komünistleri değildi, ama Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin acemi kongresindeki oylamada pragmatik meslektaşları kazanmıştı)

l ve 2 numara serbestti. 3 numaranın bedeli bir milyon sol idi. 4 numara iki milyondu 5 numara dört milyon ve böyle devam ediyordu. Halk Cumhuriyeti'nde teorik olarak hiç büyük sermaye sahibi olmadığı gerçeği ise tamamen göz ardı edilmişti.

Genç Mr. Tsung (elbette bu, Kral Edward onu Britanya İmparatorluğu'nun emrinde Şövalye ilan etmeden uzun yıllar önceydi) bir hedefi olduğunu hiç belli etmezdi, beşinci çocuğu doğduğunda hâlâ fakir bir milyoner sayılırdı. Ama daha kırk yaşındaydı ve Hong Kong mal varlığının korktuğu kadar fazlasını almayınca, elinde biraz bozukluk kaldığını gördü.

Böylece efsane büyüdü. Ancak Sir Lawrence hakkındaki diğer hikayelerde olduğu gibi, gerçekle mitolojiyi ayırmak zordu. İlk servetini Kongre Kütüphanesi'nin bir ayakkabı kutusu büyüklüğündeki korsan bir baskısıyla yaptığı dedikodularında elbette gerçeklik payı yoktu. Moleküler Hafıza Modülü patırtısı, Birleşik Devletler'in Ay Anlaşmasını imzalamayı becerememesi sayesinde olmuş, dünya dışı bir çalışmaydı.

Sir Lawrence multi trilyoner değildi belki, ama yine de kurduğu şirketler ağı onu Dünya'daki en büyük finansal güç yapıyordu. Hele Yeni Bölge olarak bilinen bir yerdeki mütevazı bir video kaset seyyar satıcısının oğlu için küçümsenemeyecek bir başarıydı. Altı numaralı çocuk için ödediği sekiz milyonun, hatta Sekiz Numaraya ödediği otuz iki milyonun bile herhalde farkında değildi. Dokuz Numaraya ayırdığı altmış dört milyon tüm dünyanın dikkatini çekmişti. On Numaradan sonra gelecek için yaptığı planlar üzerine oynanan bahisler ise, bir sonraki çocuğun maliyeti olan iki yüz elli altı milyonu geçmiş olabilirdi. Ancak çelik ve ipeğin niteliklerini mükemmel bir biçimde kendinde toplayan Lady Jasmine, artık Tsung hanedanının yeterince büyüdüğüne karar vermişti.

Sir Lawrence'ın uzay işiyle şahsen ilgilenmesi tamamen tesadüftü (eğer tesadüf diye bir şey varsa). Tabii denizcilik ve havacılığa da yakın ilgisi vardı, ama bunlarla beş oğlu ve ortakları ilgileniyorlardı. Sir Lawrence'ın gerçek aşkı ise iletişimdi, gazeteler (kalan birkaç tanesi), kitaplar, dergiler (kâğıt ve elektronik) ve hepsinden çok, küresel televizyon ağları.

Bir zamanlar fakir bir Çinli çocuğun güç ve zenginlik sembolü olarak gördüğü muhteşem eski Peninsular Oteli'ni de satın almış, ev ve ofis olarak kullanmaya başlamıştı. Çevresine güzel bir park yaptırmış, bunun için de en kestirme yolu seçip dev alışveriş merkezlerini yeraltına taşımıştı (Yeni geliştirdiği Lazerle Kazı Şirketi bu işten bir servet kazanmış, birçok şehre de örnek olmuştu.)

Bir gün şehrin liman boyunca süren eşsiz ufuk manzarasını hayranlıkla izlerken, başka bir yenilik gerektiğine karar verdi. Ezilmiş bir golf topuna benzeyen bir bina, yıllardır Peninsular'ın alt katlarının manzarasını kapatıyordu. Sir Lawrence onu ortadan kaldırmaya karar verdi.

Hong Kong Planetaryumu'nun (Dünya'daki en iyi beş örnekten biri olarak gösteriliyordu) yöneticisinin de başka fikirleri vardı ve bir süre sonra Sir Lawrence hiçbir fiyata satın alamayacağı bir kişiyi bulduğuna seviniyordu. İki adam çok iyi dost oldular. Dr. Hessenstein, Sir Lawrence'ın altmışıncı yaş günü için özel bir sunuş hazırladığında ise, Güneş Sistemi'nin tarihinin değişmesine katkıda bulunacağını bilmiyordu.

BUZDAN KIŞ

1924'te Jena'da Zeiss ilk prototipi açışından yüz yıl sonra, hâlâ birkaç planetaryum projektörü izleyicilerin üzerinde dolaşarak onları etkiliyordu. Ama Hong Kong üçüncü nesil cihazını yıllar önce emekliye ayırmış, yerine çok daha marifetli elektronik sistemi getirmişti. Koca kubbe aslında, akla gelebilecek her türlü görüntünün gösterilebileceği binlerce ayrı panelden oluşan dev bir televizyon ekranıydı.

Program (kaçınılmaz olarak) on üçüncü yüzyılda Çin'de yaşamış ve roketi icat etmiş olan isimsiz adama yapılan övgülerle açılıyordu. İlk beş dakikada çabucak tarihi bir özet sunuluyor, bu arada Dr. Hsue-Shen Tsien'in üzerinde durulurken Rus, Alman ve Amerikalı öncüler biraz es geçiliyordu. Böyle bir zamanda ve yerde, vatandaşlarının onun roket gelişim tarihindeki yerini Goddard, von Braun ya da Korolyev'inki kadar önemli görmeleri mazur görülebilirdi. Birleşik Devletler'de ilk Jet İtiş Laboratuarını kurup Cal-Tech'in ilk Goddard Profesörü olduktan sonra ülkesine dönmek isteyince uydurma nedenlerle tutuklanması da içerlemeleri için yeterli bir nedendi.

1970'de Uzun Mart 1 roketiyle ilk Çin uydusunun fırlatılmasından pek fazla söz edilmiyordu; belki de o sırada Amerikalılar Ay'da yürüyor oldukları içindi. Hatta yirminci yüzyılın geri kalan bölümü bile birkaç dakikada geçiliyor ve hikaye 2007'ye, Tsien uzay gemisinin tüm dünyanın gözleri önünde gizlice yapımına geliyordu.

Sunucu Çin'de bir uzay istasyonu sanılan bir şeyin aniden Jüpiter'e doğru yola çıkması ve Kozmonot Alexei Leonov gemisiyle yapılan Rusya-Amerika uçuşunun önüne geçmesiyle uzayda söz sahibi olan ülkelerin yaşadığı şaşkınlığı anlatırken gereksiz bir abartıya kaçmadı. Hikaye fazla ayrıntı gerektirmeyecek kadar dramatik ve trajikti.

Ne yazık ki canlandırma için çok az gerçek görsel malzeme vardı. Program büyük ölçüde özel efektlere ve sonradan uzak mesafelerden yapılmış fotoğraflı araştırmalara dayanmak zorundaydı. Europa'nın buzlu yüzeyine kısa inişleri sırasında Tsien'in mürettebatı televizyon belgeselleri yapamayacak kadar meşguldü, hatta insansız bir kamera bile kuramamışlardı.

Zaten o zaman söylenenler Jüpiter uydularına yapılan o ilk inişin faciasını çok iyi yansıtmıştı. Yaklaşan Leonov'dan Heywood Floyd'un yaptığı yorum görüntüye çok iyi uyuyordu, ayrıca canlandırma için Europa'nın birçok arşiv görüntüsü vardı.

"Tam şu anda geminin en güçlü teleskopuyla ona bakıyorum, bu büyüklükteyken Ay'ın çıplak gözle görünümünden on kat daha büyük Ve görüntü gerçekten garip.

Birçok küçük kahverengi yer hariç yüzey her yerde pembe. Her yana kıvrılıp bükülen dar çizgilerden karmaşık bir ağla kaplı. Aslında, tıpkı bir tıp kitabında damar ve atardamarların düzenini gösteren bir resme benziyor.

Bunların bazıları yüzlerce -hatta binlerce- kilometre uzunluğundalar ve Percival Lowell ve yirminci yüzyılın başlarındaki diğer gökbilimcilerin Mars'ta gördüklerini sandıkları hayali kanallara benziyorlar.

Ama Europa'nın kanalları hayali değil, elbette yapay da değiller. Üstelik içlerinde su -en azından buz- var. Çünkü uydu neredeyse tamamen suyla kaplı, ortalama elli kilometre derinliğinde.

Güneş'ten böylesine uzakta olduğundan Europa'nın yüzey ısısı son derece düşük -donma noktasının yaklaşık yüz elli derece altında-. Yani tek okyanusunun bir buz kalıbı olması mümkün.

Şaşırtıcı biçimde gerçek öyle değil, çünkü Europa'nın içinde gelgitin neden olduğu büyük bir ısı var, komşusu Io'daki büyük volkanları harekete geçiren gücün aynısı.

Bu yüzden buz sürekli eriyor, kırılıyor ve  donuyor, kendi kutup bölgelerimizdeki yüzen buz tabakaları gibi çatlak ve geçitler oluşturuyor. Şu anda çatlakların oluşturduğu karmaşık bir desene bakıyorum, birçoğu karanlık ve çok eski -belki milyonlarca yıl yaşında-. Ama birkaçı bembeyaz, henüz yeni açılmış çatlaklar bunlar, kabukları sadece birkaç santimetre kalınlığında.

Tsien bu beyaz bölgelerden, Büyük Kanal olarak adlandırılan bin beş yüz kilometre uzunluğundaki bir tanesinin hemen arkasına indi. Büyük bir olasılıkla Çinliler, Jüpiter uydu sistemini keşfedip Dünya'ya dönebilmek için oradaki suyu yakıt tanklarına çekmek niyetindeler. Bu kolay olmayabilir, ama şüphesiz indikleri bölgeyi büyük dikkatle incelemişlerdir ve ne yaptıklarını biliyorlardır.

Neden böyle bir riske girdikleri ve neden Europa'yı yakıt alma noktası olarak gördükleri artık anlaşılıyor. Orası tüm Güneş Sistemi'nin kilit noktası olabilir..."

Sir Lawrence yapay gökyüzünü kaplayan çizgili ve benekli diskin altında lüks sandalyesinde arkaya yaslanarak, ama öyle olmadı, diye düşündü. Hâlâ bilinmeyen nedenler yüzünden, Europa'nın okyanusları insanlara kapalıydı. Jüpiter bir güneşe dönüştüğü için, iç uydularının ikisi de içlerinden fışkıran buhar bulutlarının ardında kaybolmuşlardı, yani  artık sadece kapalı  değil görünmez de olmuşlardı. Sir Lawrence Europa'yı bugünkü haliyle değil, 2010'da olduğu gibi görüyordu.

O zamanlar hâlâ çocuk sayılırdı, ama vatandaşlarının (her ne kadar politikalarını onaylamasa da) insan ayağı değmemiş bir dünyaya ilk inişi gerçekleştirecek olmalarıyla gururlandığını hâlâ hatırlıyordu.

Tabii orada inişi kaydedecek bir kamera yoktu, ama canlandırma harika yapılmıştı. Bunun kapkara gökyüzünden sessizce Europa'nın buzlarına inen ve Büyük Kanal olarak adlandırılan yeni donmuş suyun renksiz yüzeyinin altında kaybolan gemi olduğuna gerçekten inanabilirdi.

Daha sonra olanları herkes biliyordu; bunun için akıllılık edip canlandırma yapılmamıştı.

Onun yerine Europa'nın görüntüsü kayboluyor, yerine her Rusun Yuri Gagarin'i tanıdığı gibi her Çinlinin tanıdığı birinin portresi geliyordu.

İlk fotoğraf Rupert Chang'in 1989'daki mezuniyet gününü gösteriyordu. Milyonlarcasından ayırt edilemeyen genç akademisyen, yirmi yıl sonra tarihe geçeceğinden habersizdi.

Kısık bir müzik eşliğinde, sunucu, Dr. Chang'in Tsien'e Bilim Subayı olarak atanmasına kadar olan kariyerinin önemli noktalarını özetledi. Hayatından alıntıları gösteren fotoğraflar gösterildi, sonuncusu uçuştan hemen önce çekilmişti.

Sir Lawrence, planetaryumun karanlık oluşuna sevinmişti; gözlerinin dolduğunu görseler hem dostları, hem de düşmanları çok şaşırırlardı. Dr. Chang, alınıp alınmadığını asla bilemediği mesajını Leonov'a yollamıştı:

"...Leonov'da olduğunuzu biliyorum... fazla zamanım olmayabilir... giysimin antenini en uygun yöne..."

Sinyal işkence gibi gelen birkaç saniye boyunca kayboldu, sonra daha yüksek olmasa da, çok daha net olarak tekrar duyuldu.

"... bu bilgiyi Dünya'ya gönderin. Tsien üç saat önce yok oldu. Tek kurtulan benim. Giysimin telsizini kullanıyorum -yayın alanı yeterli mi bilmiyorum ama tek şansım bu. Lütfen dikkatle dinleyin. EUROPA'DA HAYAT VAR. Tekrarlıyorum: EUROPA'DA HAYAT VAR..."

Sinyal tekrar kayboldu...

"... yerel gece yarısından hemen sonra. Düzenli olarak pompalıyorduk ve tanklar neredeyse yarıya kadar dolmuştu. Dr. Lee ve ben boru yalıtımını kontrol etmek için dışarı çıktık. Tsien Büyük Kanal'ın kenarından otuz metre kadar uzakta duruyor -duruyordu. Borular ondan çıkıp doğruca buzun altına gidiyor. Çok ince, üzerinde yürünemez. Pompaların ısısı..." Tekrar uzun bir sessizlik. "... sorun değil, gemide beş kilovatlık aydınlatma vardı. Noel ağacı gibi güzel, buzların arasında parıldıyor. Harika renkler. Onu ilk Lee gördü derinlerden yükselen kocaman karanlık bir kütle. Önce bir balık sürüsü sandık -tek bir organizma için çok büyüktü- sonra buzu kırmaya başladı...

... dev yosun dalları gibi, yerde sürünüyordu. Lee bir kamera almak için gemiye koştu, ben izleyip telsizden rapor vermeye devam ettim. O kadar yavaş hareket ediyordu ki rahatça ondan hızlı koşabilirdim. Korkmaktan çok heyecanlanmıştım. Onun ne tür bir yaratık olduğunu bildiğimi sandım.

California açıklarındaki varek ormanlarının resimlerini görmüştüm, ama yanılmıştım.

... Başımın dertte olduğunu anladım, normal ortamının yüz elli derece altında bir ısıda yaşaması olanaksızdı.

Hareket ettikçe donuyordu -parçaları cam gibi kırılıyordu- ama hâlâ gemiye doğru ilerliyordu, giderek yavaşlayan kapkara bir gelgit.

Hâlâ öylesine şaşkındım ki doğru düşünemiyor, ne yapmaya çalıştığını tahmin edemiyordum...

... gemiye tırmanıyor, ilerledikçe bir tür buz tüneli açıyordu. Belki bu onu soğuktan koruyordu; termitlerin çamurdan küçük koridorlarda güneş ışığından korunmaları gibi.

... gemide tonlarca buz vardı. Önce telsiz antenleri kırıldı. Sonra iniş ayaklarının bükülmeye başladığını gördüm her şey ağır çekimdeydi, tıpkı bir rüya gibi.

Gemi yana yatana kadar o şeyin ne yapmaya çalıştığını anlayamadım, o zaman da çok geçti. Canlarımızı kurtarabilirdik -o ışıkları söndürseydik-.

Belki de biyolojik süreci buzdan süzülen güneş ışığıyla devam eden, ışığa tepki veren bir canlıdır. Veya, pervanenin muma gelmesi gibi ışığa gelmiş de olabilir. Projektörlerimiz Europa'nın bugüne dek gördüğü her şeyden daha parlaktı herhalde...

Sonra gemi battı. Kabuğun kırıldığını, nem yoğunlaşırken kar tanelerinin bir bulut oluşturduğunu gördüm. Bütün ışıklar söndü, sadece, yerden bir iki metre yukarıda bir kabloda sallanan bir tanesi hariç. Bundan hemen sonra ne olduğunu bilmiyorum. Geminin kalıntısının arkasında, ışığın altında durduğumu hatırlıyorum, her yanımda henüz yağmış kar vardı. Üzerinde ayak izlerimi açıkça görebiliyordum. Oraya koşmuş olmalıydım, belki de sadece bir ya da iki dakika geçmişti...

Bitki -hâlâ onun bir bitki olduğunu düşünüyordum- hareketsizdi. Çarpmanın etkisiyle zarar görmüş olabileceğini düşündüm; büyük parçalar -bir insan boyu kalınlığında- çatlayıp düşmüştü, tıpkı kırık dallar gibi.

Sonra ana gövde tekrar hareket etmeye başladı. Gemiden çekilip bana doğru ilerlemeye başladı. O zaman yaratığın ışığa duyarlı olduğuna emin oldum; artık sallanmayan bin watlık lambanın tam altında duruyordum.

Yerçekiminin düzleştirdiği ve yerde sürünmeye çalışan bir meşe ağacı -daha iyisi, bir sürü gövdesi ve kökü olan bir banyan ağacı düşünün. Işığın beş metre kadar yakınına geldi ve yayılarak çevremde tam bir çember oluşturdu. Sanırım bu onun dayanma sınırı -ışığa çekimin ışıktan kaçmaya dönüştüğü nokta idi. Bundan sonra birkaç dakika hiçbir şey olmadı. Ölmüş, en azından donmuş olabileceğini düşündüm.

Sonra birçok dalda büyük filizler oluştuğunu gördüm. Çiçeğin açılışını gösteren kare kare çekilmiş bir filmi izler gibiydim. Aslında çiçek olduklarını sanıyordum, ama her biri bir insan kafası büyüklüğündeydi.

Tatlı, güzel renkleri olan zarlar yırtılmaya başladı. O anda bile, hiç kimsenin -hiçbir şeyin- daha önce bu renkleri görmüş olamayacağını düşünüyordum; ışıklarımızı, ölümcül ışıklarımızı bu dünyaya getirene kadar yoktular.

Güçsüzce dalgalanan sarmaşıklar, stamenler... Neler olduğunu tam olarak görebilmek için çevremi saran canlı duvarın üzerinde yürüdüm. Ne o anda, ne de başka bir zaman yaratıktan hiç korkmadım. Saldırgan olmadığına emindim -bilinçli olduğu bile şüpheliydi.

Birçok büyük çiçek grubu, açılmanın farklı evrelerindeydi. Artık bana krizalitten yeni çıkan, kanatları buruşuk, hâlâ zayıf kelebekleri hatırlatıyorlardı. Gerçeğe giderek yaklaşıyordum.

Ama donuyorlardı -oluşur oluşmaz ölüyorlardı. Sonra birbiri ardına filizlerden düştüler. Birkaç saniye sudan çıkmış balıklar gibi çırpındılar ve sonunda tam olarak ne olduklarını anladım. O zarlar taç yaprakları değildi -yüzgeç ya da onun eşdeğeri bir şeydi. Bu yaratığın serbestçe yüzebilen, larva evresiydi. Büyük olasılıkla hayatının çoğunu deniz dibinde kök salmış olarak geçiriyor, sonra yeni yer aramak için bu hareketli yavruları gönderiyordu. Tıpkı Dünya okyanuslarındaki mercanlar gibi.

Küçük yaratıkların birine yakından bakmak için eğildim. Güzel renkleri artık soluyor, ölü bir kahverengiye dönüşüyordu. Taç yaprağı -yüzgeçlerden bazıları kırılmıştı- dondukça kırılgan zarlara dönüşüyorlardı. Ama hâlâ güçsüzce de olsa hareket ediyordu. Ve ben yaklaşınca benden kaçmaya çalıştı. Varlığımı nasıl hissettiğini merak ettim. Sonra tüm stamenlerin -onlara stamen diyorum- uçlarında parlak mavi noktalar olduğunu fark ettim. Küçük yıldız safirlerine, ya da deniz tarağının kabuğundaki mavi gözlere benziyorlardı; ışığı fark ediyor, ama gerçek görüntüyü algılayamıyorlardı. Ben bakarken parlak mavi soldu, safirler normal, sıradan taşlara dönüştüler...

Dr. Floyd -ya da dinleyen her kimse- fazla zamanım kalmadı; Jüpiter birazdan sinyalimi engelleyecek. Ama neredeyse bitirdim.

Ne yapmam gerektiğini biliyordum. O bin watlık lambanın kablosu neredeyse yere kadar yetişiyordu. Birkaç kere çektim ve ışık bir kıvılcım yağmuruyla söndü.

Geç kalmış olabilirdim. Birkaç dakika hiçbir şey olmadı. Ben de etrafımdaki iç içe geçmiş dallardan oluşan duvarın üzerinden geçip onu tekmeledim.

Yaratık yavaşça kendini yerden koparıp, kanala doğru hareket etmeye başladı. Fazlasıyla aydınlıktı -her şeyi eksiksiz görebiliyordum. Gökyüzünde Ganymede ve Callisto vardı -Jüpiter kocaman, ince bir hilaldi- ve gece tarafında, Io akım tüpünün Jüpiter tarafında büyük bir ışık seli vardı. Başlığımın ışığını kullanmama gerek yoktu.

Yaratığı suya kadar izledim, yavaşlayınca birkaç tekmeyle onu destekliyor, botlarımın altında kırılan buzların çıtırtısını hissediyordum... Kanal'a yaklaştıkça, sanki doğal yuvasına yaklaştığını biliyormuşçasına güç ve enerji kazandı. Tekrar filiz verecek kadar yaşayabilecek miydi acaba...

Yabancısı olduğu bu bölgede birkaç ölü larva daha bırakarak, yüzeyin altında gözden kayboldu. Çıkan su birkaç saniye köpürdükten sonra koruyucu bir buz kabuğu onu yukarısındaki vakumdan ayırdı. Ben de kurtarılacak bir şey kalmış mı diye gemiye döndüm -bundan söz etmek istemiyorum.

Sadece iki şey istiyorum Doktor. Bilim adamları bu canlıyı sınıflandırırken umarım ona benim adımı verirler.

Ve -buraya bir daha gemi geldiğinde- onlardan kemiklerimizi Çin'e geri götürmelerini isteyin. Jüpiter birkaç dakika sonra bağlantımızı kesecek. Keşke birinin beni duyup duymadığını bilebilseydim. Neyse, tekrar bağlantı kurabilecek konuma geldiğimizde bu mesajı tekrarlayacağım -tabii giysimin hayat destek sistemi o kadar dayanırsa.

Ben Europa'dan Profesör Chang, Tsien uzay gemisinin yok olduğunu bildiriyorum. Büyük Kanal'ın arkasına indik ve pompalarımızı buzun kenarına kurduk..."

Sinyal birdenbire zayıfladı, bir an düzeldi, sonra gürültü seviyesinin altında tamamen kayboldu. Profesör Chang'dan başka mesaj alınmamıştı, ama bu da Lawrence Tsung'un ilgisini uzaya yöneltmesine yetmişti.

GANYMEDE'NİN YEŞİLLENDİRİLMESİ

Rolf van der Berg, doğru yer ve zamandaki doğru adamdı; başka bir kombinasyon işe yaramazdı. Zaten tarih de böyle yazılırdı.

Doğru adamdı, çünkü ikinci nesil bir Afrika göçmeni ve eğitimli bir jeologdu, her iki faktör de çok önemliydi. Doğru yerdeydi, çünkü bu yer Jüpiter aylarının en genişi, yani Io, Europa, Ganymede ve Callisto dizilişindeki üçüncü ay olmalıydı.

Zaman o kadar önemli değildi; çünkü bilgi, veri bankalarında patlamaya hazır bir bomba gibi en az on yıldır bekliyordu. Van der Berg '57'ye kadar onunla ilgilenmemişti; o zaman da kendini  deli olmadığına inandırması bir yıl sürmüştü. Hiç kimsenin keşfini çoğaltamaması için orijinal kayıtları sessiz sedasız ele geçirdiğinde '59'du. Ancak o zaman tüm dikkatini rahatlıkla esas soruna, yani bundan sonra ne yapılması gerektiğine verebildi.

Her şey van der Berg'i doğrudan doğruya ilgilendirmeyen bir alandaki önemsiz bir gözlemle başlamıştı, zaten genellikle böyle olurdu. Gezegen Mühendislik Görev Gücü'nün bir üyesi olarak işi Ganymede'nin doğal kaynaklarını araştırmak ve sınıflandırmaktı; kapı komşusu yasak uyduyla pek ilgilenmesi gerekmiyordu.

Ama Europa kimsenin, hele yakın komşularının uzun zaman göz ardı edemeyeceği bir muammaydı. Yedi günde bir Ganymede ile bir zamanlar Jüpiter olan mini güneş arasından geçiyor, neden olduğu tutulmalarının süresi on iki dakikaya kadar çıkabiliyordu. En yakın olduğu noktada Ay'ın Dünya'dan göründüğünden biraz daha küçüktü, ama yörüngenin diğer tarafındayken bu boyunun dörtte birine düşüyordu.

Tutulmalar görmeye değerdi. Europa, Ganymede ile Lucifer'in arasına girmeden hemen önce kızıl bir halkayla çevrili uğursuz bir diske dönüşüyor, yeni güneşin ışıkları kendisinin oluşumuna yardım ettiği atmosferde kırılıyordu.

Europa, insan ömrünün yarısından bile kısa bir zamanda değişmişti. Sürekli Lucifer'a bakan yarı küredeki buz tabakası eriyerek Güneş Sistemi'nin ikinci okyanusunu oluşturmuştu. On yıl boyunca üzerindeki boşluğa doğru köpürüp kabarmış, sonunda denge sağlanmıştı. Artık Europa'nın da su buharı, hidrojen sülfit, karbon ve sülfür dioksitler, nitrojen ve birçok ender gazdan oluşan ince ama işe yarar (insanlar için değil) bir atmosferi vardı. Uydunun Gece Tarafı diye pek de uygun olmayan bir ad verilen bölgesi sürekli donuk olsa da, Afrika büyüklüğünde bir alanda artık ılıman iklim, sıvı halde su ve dağınık halde birkaç ada vardı.

Bütün bunlar ve bir iki şey daha Dünya yörüngesindeki teleskoplarla gözlenmişti. 2028 yılında Galileo aylarına ilk tam kapsamlı araştırma ekibi yollandığında Europa çoktan bir bulut tabakası altında kalmıştı. Dikkatle yapılan radar incelemeleri bir yüzde düz bir okyanus, diğer yüzde de aynı derecede düz buzdan başka bir şey bulamamışlardı. Europa, Güneş Sistemi'ndeki en düz gayri menkul olarak ününü koruyordu.

On yıl sonra bu artık doğru değildi, Europa'da önemli bir değişiklik vardı. Neredeyse Everest kadar yüksek bir dağ, alacakaranlık bölgesinde yükseliyordu. Bu kütleyi bir volkanik hareketin (komşu Io'da sürekli olduğu gibi) yükselttiği düşünülüyordu. Lucifer'dan gelen ısının artmış olması buna neden olmuş olabilirdi.

Ama bu basit açıklama doyurucu değildi. Zeus Dağı düzensiz bir piramitti, alışılmış volkanik konilerden değildi. Radar taramaları da karakteristik lav akışına rastlamamıştı. Bulutlardaki anlık bir aralanma sırasında çekilmiş düşük kaliteli bazı fotoğraflar, çevresindeki donmuş bölge gibi buzdan olduğu izlenimini veriyordu. Yanıt ne olursa olsun, Zeus Dağı'nın yaratılışı hakim olduğu dünya için sarsıcı bir deneyim olmuştu, çünkü Gece Tarafında yüzen buzların çılgın düzenini tamamen değiştirmişti.

Sıra dışı bir bilim adamı Zeus Dağı'nın "kozmik bir buzdağı", Europa'ya uzaydan düşmüş bir kuyrukluyıldız parçası olduğu teorisini ortaya atmıştı. Callisto'nun yüzeyinin parça parça olması, geçmişte bu tür bombardımanların olduğunu kanıtlıyordu. Teori Ganymede'de rağbet görmemişti, oradaki kolonicilerin işleri zaten başlarından aşkındı. Yine de van der Berg teoriyi mantıklı bir şekilde çürüttüğünde rahatlamışlardı; o büyüklükteki bir buz kütlesi çarpma anında parçalanırdı. Parçalanmasa bile Europa'nın yerçekimi, her ne kadar fazla olmasa da, onu çökertirdi. Radar ölçümleri Zeus Dağı'nın düzenli olarak battığını gösteriyordu, dış şekli ise hiç değişmiyordu. Buz, bu durumu açıklamıyordu.

Europa'nın bulutlarından içeri yollanacak tek bir araştırma uydusu, sorunu tabii ki çözümlerdi. Ne yazık ki bu neredeyse hiç gitmeyen bulutların altında her ne var idiyse merak uyandırmıyordu.

TÜM BU DÜNYALAR SİZİN -EUROPA HARİÇ ORAYA İNMEYİ DENEMEYİN.

Discovery uzay gemisinden verilen bu son mesaj unutulmamıştı, ancak yorumu konusunda bitmeyen tartışmalara neden olmuştu. "İnmek" robot araştırma cihazları için miydi, yoksa insanlı taşıtlar için mi? Ya insanlı veya insansız yakın uçuşlar? Ya da yukarı atmosferde süzülecek balonlar?

Bilim adamları bunun yanıtını bulmak istiyorlardı, ama insanlar gergindi. Güneş Sistemi'nin en büyük gezegenini havaya uçurabilen bir güç küçümsenmemeliydi. Zaten Io, Ganymede, Callisto ve düzinelerce küçük uyduyu keşfedip incelemek yüzyıllar sürerdi, Europa bekleyebilirdi.

Bu yüzden, Ganymede'de yapılacak o kadar çok şey varken değerli zamanını hiçbir pratik önemi olmayan araştırmalarla harcamaması van der Berg'e defalarca söylenmişti. ("Su çiftlikleri için karbon, fosfor ve nitratları nereden bulabiliriz? Barnard Kayalığı ne kadar sabittir? Phrygia'da yeniden toprak kayması tehlikesi var mı?" bu ve bunun gibi şeyler...) Ama o, Boer atalarının ünlü inatçılığını taşıyordu; diğer birçok projesi üzerinde çalışırken bile bir gözü sürekli Europa'daydı.

Ve bir gün, sadece birkaç saat için, Gece Tarafındaki bir fırtına Zeus Dağı'nın üzerinde gökyüzünü temizledi.

GEÇİŞ

" Ve ben sahip olduğum her şeyi bırakıyorum..."

Bu mısra, hafızasının hangi uçurumundan çıkıp yüzeye kadar yüzmüştü? Heywood Floyd, gözlerini kapadı ve geçmişe konsantre olmaya çalıştı. Şüphesiz bir şiirdendi, oysa üniversiteden beri tek satır şiir okumuş değildi. Belki de sadece birkaç satır, tabii kısa süren İngilizceyi Doğru Anlama Semineri hariç.

Başka ipucu olmazsa, tüm İngiliz edebiyatını araştırıp bu satırın yerini bulmak, istasyonun bilgisayarının oldukça zamanını alacaktı, on dakika bile sürebilirdi. Ama bu hile sayılırdı (ve tabii oldukça pahalı olurdu), zaten Floyd da aklını kullanmayı tercih ederdi.

Bir savaş şiiri olduğu kesindi, ama hangi savaş? Yirminci yüzyılda pek çok savaş olmuştu...

Konukları altıda bir yerçekiminde uzun süre kalanların rahatlığı ve yavaş hareketleriyle geldiklerinde o hâlâ aklının sislerinde yanıtı arıyordu. Pasteur'dekiler "merkezkaç tabakalaşması" denilen şeyden çok etkileniyorlardı; bazıları istasyonun sıfır yerçekimli merkezinden hiç ayrılmıyor, bir gün Dünya'ya dönmeyi umanlar ise ağır ağır dönen koca diskin dış halkasının normale yakın ağırlıklı düzenini tercih ediyorlardı.

Floyd'un en yakın arkadaşları artık George ve Jerry'di. Bu çok şaşırtıcıydı çünkü ortak noktaları yok denecek kadar azdı. Karmakarışık duygusal geçmişine (iki evlilik, üçü resmi beş kontrat, üç çocuk) baktığında, onların uzun süreli, arada bir "Dünya'dan" ya da "Ay'dan" ziyarete gelen yeğenlerden etkilenmeyen ilişkisine genellikle imreniyordu.

Bir defasında iğnelercesine "Hiç boşanmayı düşünmediniz mi?" diye sormuştu.

Akrobatik ancak ciddi yönetimiyle klasik orkestranın geri dönüşünde büyük pay sahibi olan George'un yanıtı her zamanki gibi hazırdı.

Hiç duraksamadan "Boşanmayı asla" diye yanıtlamıştı. "Cinayeti ise sık sık."

Jerry "Tabii bunu asla yapamazdı" diye karşılık vermişti. "Sebastian her şeyi ortaya çıkarırdı." Sebastian, ikisinin hastane yetkilileriyle oldukça boğuştuktan sonra getirttikleri güzel ve geveze bir papağandı.  Sadece  konuşmakla  kalmıyor,  Sibelius  keman  konçertosunun  başlangıcını  da  taklit edebiliyordu. Jerry de yarım yüzyıl önce bu konçertoyla (tabii biraz da Antonio Stradivari'nin yardımıyla) ünlü olmuştu. Artık George, Jerry ve Sebastian'a veda etme zamanı gelmişti. Belki sadece birkaç haftalığına, belki de sonsuza dek... İstasyonun şarap mahzenini boşaltan bir dizi partiyle tüm diğer vedalaşmaları bitirmişti, yapacağı başka bir şey kalmamıştı.

Eski model, ama hâlâ işini gören bilgisayarı Archie gelen tüm mesajlara uygun yanıtlar vermeye, acil ve kişisel durumlarda ise mesajı Universe'de ona yöneltmeye programlanmıştı. Bunca yıldan sonra istediği kişiyle konuşamamak garip olacaktı; ama en azından istemediklerini atlatabilecekti. Yolculuğa başladıktan birkaç gün sonra gemi Dünya'dan eşzamanlı bir konuşma yapılamayacak kadar uzak olacak ve tüm mesajlar kaydedilmiş ses ya da tele tekst olmak zorunda kalacaktı.

George "Dostumuz olduğunu sanmıştık" diye sızlandı. "Bizi celladın yapman çok pis bir numaraydı. Üstelik bize bir şey de bırakmıyorsun."

Floyd, "Bazı sürprizler olabilir" diyerek sırıttı. "Her neyse, ayrıntılarla Archie ilgilenir. Anlamadığı bir şey olabilir, bu yüzden mesajlarıma bakmanızı istiyorum."

"O anlamazsa biz de anlamayız. Senin bilimsel kurumların ve diğer zırvalar hakkında biz ne biliriz ki?"

"Onlar kendilerini idare edebilirler. Lütfen ben yokken temizlikçilerin burayı karmakarışık etmelerine izin vermeyin. (Ve eğer dönmezsem) bu birkaç şeyin yollanmasını istiyorum, çoğu aileme."

Aile! Onunki kadar uzun bir yaşamın zevkleri olduğu kadar acıları da vardı. Marion'un o uçak kazasında ölmesinin üzerinden altmış üç yıl geçmişti. Artık bir suçluluk duygusu vardı, çünkü yaşamış olması gereken acıyı hatırlayamıyordu bile. En fazla yapay bir acı hissediyordu, gerçek bir anı değil.

Yaşasaydı, birbirleri için ne ifade edeceklerdi? Şimdi yüz yaşında olacaktı...

Bir zamanlar çok sevdiği o iki küçük kız da, artık kendi çocukları (ve torunları!) olan, kır saçlı, yetmişine yaklaşan tatlı yabancılardı. Ailenin o tarafı son saydığında dokuz kişiydi; Archie olmasa isimleri hatırlaması imkânsızdı. Ama onu en azından Noel'de hatırlıyorlardı; sevgiyle olmasa bile, bir görev gibi.

Ortaçağ'da parşömenlerin silinerek üzerlerine yeniden yazılması gibi, ikinci evliliği de ilkinin anılarını örtmüştü. O da elli yıl önce, Dünya ile Jüpiter arasında bir yerlerde bitmişti. Karısı ve oğluyla barışmayı umduysa da, tüm o karşılama törenleri arasında bir kez kısa bir süre buluşabilmişler, daha sonra da geçirdiği kaza onu Pasteur'e mahkum etmişti.

Buluşma pek iyi geçmemişti. Büyük masraf ve zorluklarla uzay hastanesinde, tam bu odada ayarlanan ikincisi de öyle. Chris o zaman yirmi yaşındaydı ve yeni evlenmişti; Floyd ve Caroline'ı birleştiren tek şey, onun seçiminin yanlışlığıydı.

Ama Helena çok iyi biri çıkmıştı; evlilikten bir ay sonra doğan 2. Chris'e iyi bir anne olmuştu.

Ve Kopernik Faciası birçok genç kadın gibi onu da dul bıraktığında aklını yitirmemişti.

Farklı şekillerde de olsa hem Chris'in hem de oğlunun babalarını uzayda yitirmiş olmaları çok acıydı. Floyd sekiz yaşındaki oğluna bir yabancı olarak dönmüştü. 2. Chris ise en azından hayatının ilk on yılında bir babaya sahip olmuş, sonra onu sonsuza dek yitirmişti.

Chris neredeydi bugünlerde? Ne Caroline ne de Helena (artık ikisi çok iyi arkadaş olmuşlardı) Dünya'da mı uzayda mı olduğunu bilmiyorlardı. Ama bu normaldi, ailesi Ay'a gittiğini CLAVIUS ÜSSÜ damgalı kartpostallardan öğrenmişti.

Floyd'a yolladığı kart hâlâ masasının üzerinde iğneliydi. 2. Chris'in iyi bir mizah ve tarih duygusu vardı. Büyükbabasına yarım yüzyıldan uzun bir süre önce Tycho kazısında çekilmiş olan, tektaşın bütün görkemiyle uzay giysili adamların ortasında durduğu o ünlü fotoğrafı yollamıştı. Gruptaki diğer adamların hepsi artık ölmüştü, tektaş da artık Ay'da değildi. Uzun itirazlardan sonra 2006'da Dünya'ya getirilmiş ve ana binanın anlaşılmaz bir benzeri gibi Birleşmiş Milletler Meydanı'na dikilmişti. İnsan ırkına artık yalnız olmadığını hatırlatması amaçlanmıştı; beş yıl sonra ise, Lucifer gökyüzünde parlarken böyle bir hatırlatmaya gerek kalmamıştı.

Floyd'un parmakları pek hareketsiz durmuyorlardı (sağ eli bazen kendi kendine hareket ediyor gibiydi), kartı söktü ve cebine attı. Universe'e bindiğinde neredeyse tek kişisel eşyası bu olacaktı. Jerry "Yirmi beş gün... Biz gittiğini fark etmeden dönmüş olacaksın" dedi. "Bu arada, Dimitri'nin de sizinle geleceği doğru mu?"

George "Şu ihtiyar Kazak!" diye güldü. " '22'de onun ikinci senfonisini yönetmiştim."

"Birinci Kemanın Largo'da pes ettiği seferdi, değil mi?"

"Hayır, o Mihailovich değil Mahler'di. Hem zaten dinleyicilerin hepsi askerdi, o yüzden kimse fark etmedi bile. Şanssız tubacı hariç, enstrümanını ertesi gün satmıştı."

"Uyduruyorsun!"

"Tabii ki. Ama ihtiyar çapkına sevgilerimi ilet ve sor bakalım Viyana'daki o geceyi hatırlıyor mu? Gemide başka kim var?"

Jerry düşünceli düşünceli "Zorla alınma olduğu yolunda korkunç dedikodular duydum" dedi.

"Emin ol çok abartılmıştır. Hepimiz Sir Lawrence tarafından zeka, yetenek, güzellik, karizma ve diğer iyi yanlarımızdan dolayı seçildik."

"Ya gözden çıkarılabilir olmanız?"

"Madem konuyu açtın, hepimiz Tsung Uzay Yolları'nın hiçbir şekilde sorumluluk almayacağına dair sıkıcı bir yasal belge imzalamak zorundaydık. Bu arada, benim kopyam da o dosyada."

George umutla "Bizde kalması mümkün mü?" diye sordu.

"Hayır, avukatlarım bozulamayacağını söylüyorlar. Tsung beni Halley'e götürüp getirmeyi, bana yiyecek, su, hava ve manzaralı bir oda vermeyi kabul ediyor."

"Karşılığında?"

"Döndüğümde gelecekteki uçuşları desteklemek için elimden geleni yapacak, bazı yayınlara çıkacak, birkaç makale yazacağım. Hayatta bir kez ele geçecek bir fırsat için fazla değil. Ha tabii bir de  yolculuktaki dostlarımı eğlendireceğim, onlar da beni."

"Nasıl? Şarkı ve dansla mı?"

"Şey, baskı altındaki dinleyicilerimi bazı güzel anılarımla sıkmayı umuyorum. Ama profesyonellerle baş edemem herhalde. Yva Merlin'in gemide olacağını biliyor muydunuz?"

"Ne! Onu Park Avenue'deki o delikten nasıl çıkarmışlar?"

"En azından yüz... Şey, bağışla Hey."

"Yetmiş, -artı eksi- beş yaşında."

"Eksiyi unutun. Napoleon çıktığında ben çocuktum."

"Her üçü de o ünlü eserle ilgili anılarına dalınca uzun bir sessizlik oldu. Bazı eleştirmenler Scarlett O'Hara rolünün onun en iyi rolü olduğunu düşünse de, Halk için Yva Merlin (Güney Wales'de Cardiff'de doğduğunda Evelyn Miles adını taşıyordu) hâlâ Josephine ile özdeşti. Neredeyse yarım yüzyıl önce David Griffin'in tartışmalara neden olan epiği Fransızların beğenisini, İngilizlerin de öfkesini kazanmıştı. Şimdi ise her iki taraf da onun sanatçı dürtülerinin tarih kayıtlarını göz ardı etmesine izin verdiğine inanıyordu, özellikle de imparatorun Westminster Kilisesi'ndeki taç giyme törenini gösteren gösterişli final sahnesinde.

George düşünceli düşünceli "Sir Lawrence büyük balık yakalamış" dedi.

"Sanırım bunda benim de biraz payım var. Babası bir gökbilimciydi (bir ara benim yanımda çalışmıştı) ve kendisi de her zaman bilimle yakından ilgiliydi. Ben de birkaç video görüşmesi yaptım."

Heywood Floyd, Rüzgâr Gibi Geçti'nin ikinci çekiminde oynadığından beri insan ırkının önemli bir bölümü gibi Yva'ya aşık olduğunu söylemeye gerek görmedi.

"Tabii Sir Lawrence'ın hoşuna gitti" diye devam etti, "ama onu Yva'nın astronomiye sadece ilgi duyan biri olmadığına ikna etmem gerekti. Yoksa yolculuk sosyal bir felakete dönüşebilirdi."

George arkasında saklamayı pek de beceremediği bir paketi çıkararak "Bu arada" dedi, "sana küçük bir hediyemiz var."

"Şimdi açabilir miyim?"

Jerry endişeyle "Sence açsın mı?" diye sordu. Floyd "Öyleyse hemen açıyorum" diyerek parlak yeşil kurdeleyi çözdü ve kağıdı açtı.

İçinden güzel çerçeveli bir resim çıktı. Floyd resimden pek anlamasa da bunu daha önce görmüştü; hem bunu kim unutabilirdi?

Dalgaların üzerinde sürüklenen salda yarı çıplak kazazedeler vardı, bazıları can çekişiyor, diğerleri ise ufuktaki bir gemiye umutsuzca el sallıyorlardı. Altında adı yazıyordu:

MEDUSA'NIN SALI

(Theodore Gericault, 1791-1824)

Onun da altında, George ve Jerry'nin yazdığı mesaj vardı: "Oraya gitmek eğlencenin sadece yarısı." Floyd onlara sarılarak "Sizi  piçler, ikinizi  de çok seviyorum" dedi. Archie'nin klavyesindeki DİKKAT ışığı sürekli yanıp sönüyordu; gitme zamanı gelmişti.

Arkadaşları sözcüklerden çok daha anlamlı bir sessizlik içinde ayrıldılar. Floyd da, hayatının neredeyse yarısı boyunca evreni olan odasına son defa baktı.

Ve birdenbire o şiirin nasıl bittiğini hatırladı:

"Mutluydum şimdiye dek: mutlu olarak gidiyorum."

YILDIZ FİLOSU

Sir Lawrence Tsung duygusal biri değildi ve her ne kadar üniversite öğrencisiyken Üçüncü Kültür Devrimi'nde yapıldığı gibi saçına takma bir kuyruk taktıysa da, vatanseverliği ciddiye almayacak kadar kozmopolitti. Yine de Tsien faciasının planetaryumda canlandırılması onu derinden etkilemiş, müthiş güç ve enerjisinin çoğunu uzaya çevirmesine neden olmuştu.

Çok geçmeden hafta sonları Ay'a gitmeye başlamış, ikinci en küçük oğlu (otuz iki milyon sol'luk olan) Charles'ı da Tsung Astrotaşımacılık'a Başkan Yardımcısı yapmıştı. Yeni şirketin sadece iki hidrojen yakıtlı roketi vardı, boş kütleleri bin tondan azdı ve yakında eski model olacaklardı. Ama Sir Lawrence onların Charles'a ilerideki yıllarda gerekecek deneyimi vereceğinden emindi. Çünkü Uzay Çağı nihayet gerçekten başlamak üzereydi.

Wright Kardeşlerle ucuz toplu hava taşımacılığı arasında yarım yüzyıldan biraz fazla zaman vardı; Güneş Sistemi'ne daha esaslı bir meydan okuma içinse iki katı daha çok zaman gerekmişti. 1950'lerde Luis Alvarez ve ekibinin muonla katalize edilmiş füzyonu bulması sonuç vermeyecek, sadece teorik önemi olan bir laboratuar oyunu olarak görülmüştü. Büyük Lord Rutherford'un atom enerjisinin geleceğini küçümsemesi gibi, Alvarez'in kendisi bile "soğuk nükleer füzyon"un pratik bir önemi olacağından şüpheliydi. Hatta sabit muonyum-hidrojen "bileşikleri"nin rastlantı sonucu ve beklenmedik şekilde üretilmesi ve böylece  insanlık tarihinde  yeni  bir  sayfa  açılması  bile  ancak 2040'ta  olmuştu; tıpkı  nötronun bulunmasının Atom Çağı'nı başlatması gibi. Artık minimum korumayla küçük, taşınabilir nükleer güç tesisleri üretilebiliyordu. Geleneksel füzyona o güne dek öyle büyük yatırımlar yapılmıştı ki Dünya'nın  elektrik  şirketleri  başta  etkilenmese  de,  uzay  yolculuğundaki  etki  hemen  kendini göstermişti; ancak hava taşımacılığında yüz yıl önce olan jet devrimi bununla kıyaslanabilirdi.  Enerji sınırı olmayan uzay araçları çok daha yüksek hızlara ulaşabiliyorlardı; Güneş Sistemi'nde uçuş süreleri artık aylar, hatta yıllarla değil haftalarla ölçülebiliyordu. Ama muon motoru hâlâ bir reaksiyon aracıydı; prensipte kimyasal yakıtlı atalarından farklı değildi; itiş için çalıştırıcı bir sıvıya ihtiyacı vardı. Ve tüm çalıştırıcı sıvıların en ucuz, en temiz ve en bilineni, bildiğimiz suydu.

Pasifik Uzay Limanı bu kullanışlı maddenin sıkıntısını çekmiyordu. Sıradaki diğer liman olan Ay'da ise durum farklıydı. Surveyor, Apollo ve Luna  uçuşlarında  suyun izine  bile  rastlanmamıştı.  Ay'da  bir  zamanlar  su olduysa  bile,  meteor bombardımanları onu buharlaştırıp uzaya karıştırmıştı.

En azından selenolojistler böyle olduğuna inanıyorlardı; ancak Galileo teleskopunu Ay'a çevirdiğinden beri, bunun doğru olmadığını gösteren deliller görülüyordu. Ay'daki bazı dağlar şafaktan sonra birkaç saat boyunca, sanki karla kaplıymışçasına parlıyorlardı. Bu vakaların en ünlüsü, modern astronominin babası William Herschel'in gözlediği büyük Aristarchus kraterinin ağzıydı. Ay ışığında öyle parlıyordu ki onun aktif bir volkan olduğunu sandı. Yanılıyordu; gördüğü üç yüz saatlik dondurucu karanlığın ardından Dünya ışığının ince ve geçici bir buz tabakasından yansımasıydı.

Aristarchus'un yakınında dolambaçlı bir kanyon olan Schroter Vadisi'ndeki büyük buz kaynaklarının keşfi, uzay yolculuğunun ekonomisini değiştirecek olan denklemdeki son faktördü. Ay Dünya'nın yerçekimi alanının çok yukarısında, gezegenlere açılan uzun yolculuklarda gerektiğinde bir yakıt istasyonu olacaktı.

Tsung filosunun ilki olan Cosmos Dünya-Ay-Mars rotasında yük ve yolcu taşımak için tasarlanmıştı, aynı zamanda birçok kuruluş ve hükümetle yapılan karmaşık anlaşmalar sonucunda, hâlâ deney aşamasında olan muon motorunu test edecekti. Imbrium tersanelerinde yapılmıştı, kalkış enerjisi ancak Ay'dan yüksüz olarak kalkmasına yeterdi; yörüngeden yörüngeye girecek, bir daha hiç dünya yüzeyine değmeyecekti. Sir Lawrence, her zamanki reklam yeteneğiyle, bu ilk uçuşu Sputnik Gününün yüzüncü yıldönümünde, 4 Kasım 2057'de yapmayı planlamıştı.

İki yıl sonra Cosmos'a bir kardeş gemi katılmıştı. Galaxy, Dünya-Jüpiter rotası için tasarlanmıştı ve yükünün önemli bir bölümünden vazgeçmek zorunda kalacak olsa bile, Jüpiter aylarının herhangi birine doğrudan doğruya gidebilirdi. Gerekirse onarım için Ay'daki doğum yerine bile dönebilirdi. İnsanın yaptığı en hızlı araçtı; tüm yakıt kütlesini tek bir ivmelenişte yakabilse, saniyede yüz bin kilometrelik bir hıza ulaşırdı; bu da onu Dünya'dan Jüpiter'e bir haftada, en yakın yıldıza da en çok on bin yılda götürürdü.

Filonun üçüncü gemisi (ve Sir Lawrence'ın gurur ve neşe kaynağı) iki kardeşinin yapımı sırasında öğrenilen her şeyin bir birleşimiydi. Ama Universe sadece yük amacıyla tasarlanmamıştı. Başından beri uzay yollarında dolaşacak, Güneş Sistemi'nin mücevheri Satürn'e yolcu taşıyacak ilk uzay yolcu gemisi olması amaçlanmıştı.

Sir Lawrence, onun ilk uçuşu için daha da önemli bir şey planlamıştı ama Yeni Taşımacılar Birliği'nin Ay Kolu'yla ters düşmelerinin yapımda neden olduğu gecikmeler planını aksatmıştı.

2060'in son aylarında, Universe buluşma için Dünya'dan ayrılmadan önce,  ilk uçuş testleri ve geminin yasal işlemleri için ancak yeterli zaman olurdu. Zamanlama çok iyi olmalıydı; Halley kuyrukluyıldızı, Sir Lawrence Tsung'u bile beklemezdi.

ZEUS DAĞI 

Araştırma uydusu Europa VI, neredeyse on beş yıldır yörüngedeydi ve planlanan ömrünü çoktan doldurmuştu; artık değiştirilmesi gerekip gerekmediği Ganymede'deki küçük bilimsel toplantıda önemli tartışmalara neden oluyordu.

Uyduda her zamanki veri toplama araçları, ve artık hiçbir işe yaramayan bir görüntüleme sistemi vardı. Hâlâ, mükemmel çalışıyordu ama Europa'dan tek gösterebildiği bulutların bozulmamış görüntüsüydü. Ganymede'nin çok çalışan bilim ekibi kayıtları haftada bir Hızlı Tarama yöntemiyle inceliyor ve işlenmemiş verileri Dünya'ya yolluyordu. Aslında Europa VI emekli olduğunda ve işe yaramaz gigabyte seli sonunda kuruduğunda, onlar da çok rahatlayacaktı.

Şimdi ise, yıllardır ilk defa önemli bir şey bulmuştu.

Baş gökbilimcinin yardımcısı "Yörünge 71934" dedi. Son veriler değerlendirildiğinde hemen van der Berg'i aramıştı. "Gece tarafından geliyor, doğruca Zeus Dağı'na gidiyor. Ancak on saniye daha bir şey göremeyeceksiniz."

Ekran simsiyahtı, ama van der Berg bin kilometre aşağıdaki bulutlardan örtünün ardında yatan manzarayı hayal edebiliyordu. Europa yedi Dünya gününde bir, kendi ekseni etrafında döndüğünden, birkaç saat içinde uzak Güneş orada parlıyor olacaktı. "Gece Tarafı"nın adı "Alacakaranlık Tarafı" olmalıydı, genellikle bol ışık oluyor, ama ısı olmuyordu. Ama bu yanıltıcı isim duygusal geçerliliği yüzünden kalmıştı; Europa, Güneş'in doğuşunu görmüştü, ama Lucifer'ın doğuşunu hiç görmemişti.

Şimdi de Güneş'in doğuşu yaklaşıyordu, inceleme uydusu tarafından bin kat hızlandırılmıştı. Ufuk karanlıkta belirince hafif aydınlık bir kuşak ekranı ikiye böldü.

Işık patlaması o kadar aniydi ki van der Berg neredeyse bir atom bombası patlamasına baktığını sanacaktı. Bir saniyeden de kısa bir süre içinde gökkuşağının tüm renklerine girdi ve Güneş dağın ardında belirdiğinde bembeyaz oldu. Otomatik filtrelerin devreye girmesiyle de kayboldu.

"Hepsi bu; ne yazık ki o sırada görevli biri, kamerayı aşağı yöneltip dağın iyi bir görüntüsünü alabilirdi. Ama görmek isteyeceğinizi biliyordum; her ne kadar teorinizi çürütse de."

Rolf van der Berg "Nasıl?" diye sordu, ifadesinde kızgınlıktan çok şaşkınlık vardı.

"Ağır çekimde izlediğinizde ne demek istediğimi anlayacaksınız. O güzel gökkuşağı efektlerine dağın kendisi neden olmuş, yani atmosferle ilgili değiller. Bunu sadece buz yapabilir. Ya da cam, bu da pek mümkün görünmüyor."

"İmkânsız değil. Volkanlar doğal cam üretebilir, ama genellikle siyah olur... Tabii ya!"

"Evet?"

"Şey, verileri inceleyene kadar kesin konuşmayacağım. Ama tahminim neceftaşı, yani şeffaf kuvars. Onunla güzel prizmalar ve mercekler yapılabilir. Başka gözlem yaptınız mı?"

"Korkarım hayır, bu da tamamen şanstı; Güneş, dağ, kamera doğru zamanda bir aradaydı. Bin yıl daha geçse de bir daha olmaz."

"Teşekkürler, yine de, bana bir kopya yollayabilir misiniz? Acelesi yok, Perrine'e bir saha gezisine çıkıyorum ve dönene kadar bakamayacağım." van der Berg kısa, özür diler gibi güldü. "Sahi, eğer o neceftaşıysa, bir servet eder. Ödemeler dengesi sorunumuzu bile çözebilir..."

Tabii bu imkansızdı. Europa'da saklı tüm harikalar (ya da hazineler), Discovery'den gelen o son mesajla insan ırkına yasaklanmıştı. Elli yıl sonra da, yasağın kalktığı yolunda hiçbir işaret yoktu.

APTALLAR GEMİSİ

Heywood  Floyd,  yolculuğun ilk kırk sekiz saati  boyunca  Universe'in  rahatlığına,  genişliğine, konforun aşırılığına inanamadı. Oysa yol arkadaşlarının çoğu bunları olduğu gibi kabul etmişti; Dünya'dan daha önce hiç ayrılmamış olanlar tüm uzay gemilerinin böyle olduğunu sanıyorlardı. Konuya doğru açıdan bakabilmek için havacılık tarihine dönmesi gerekiyordu. Artık ardında kalan gezegenin göklerindeki devrime tanık olmuş, hatta onu yaşamıştı. Eski, hantal Leonov'la gelişmiş Universe arasında tam elli yıl vardı. (Duygusal açıdan buna inanamıyordu, ama aritmetikle tartışmak faydasızdı.)

Wright Kardeşlerle jet uçakları arasında da sadece elli yıl vardı. O yüzyılın yarısı başladığında korkusuz pilotlar tarlalarda uçmayı denerken rüzgârla savrularak devriliyorlardı; ama sonunda büyükanneler saatte bin kilometre hızla rahat kıtalararası uçuşlar yapar oldular.

Bu yüzden, odasının lüks ve zevkli dekoru, hatta onu derli toplu tutmak için bir oda görevlisinin bulunması onu şaşırtmamalıydı. Odasının en ürkütücü özelliği oldukça büyük penceresiydi, uzayın karşı konulmaz ve bir an bile gevşemeyen boşluğuna karşı taşıdığı tonlarca hava basıncını düşündüğünde önceleri oldukça rahatsız olmuştu.

İlerlemiş yaşı onu buna hazırlamış olmalıydı, ama yine de yerçekiminin varlığı, en büyük sürprizdi. Universe, yolun yarısındaki birkaç saatlik dönüş hariç sürekli ivme altında ilerlemek üzere tasarlanmış ilk uzay gemisiydi. Dev yakıt tankları beş bin ton suyla tamamen dolduğunda, onda bir oranında bir yerçekimi oluşturabiliyordu; fazla değildi, ama boşta kalan cisimlerin uçuşmasını engellemeye yeterdi. Bu özellikle yemek zamanlarında yararlıydı. Yine de yolcuların çorbalarını fazla güçlü karıştırmamayı öğrenmeleri birkaç gün sürmüştü.

Dünya'dan ayrılalı kırk sekiz saat olmuştu ama, Universe ekibi dört ayrı sınıfa ayrılmıştı bile. Aristokrasi Kaptan Smith ve subaylarından oluşuyordu. Sonra yolcular geliyordu, ardından da ekip, yani rütbesizler ve kamarotlar. Sonra da kasara altı yolcuları...2

Beş genç bilim adamının kendilerine yakıştırdıkları sıfat buydu, önceleri bir şakaydı ama sonra acı bir gerçeğe dönüştü. Floyd onların küçük ve eğreti odalarını kendi lüks kamarasıyla karşılaştırınca ne demek istediklerini anladı, bir süre sonra onların şikayetlerini kaptana götürmeye başlamıştı.

Yine de her şey göz önüne alındığında, şikayet edecekleri pek bir şey yoktu; gemiyi hazırlama telaşı içinde onlara ve araç gereçlerine yer olup olmayacağı bile belli değildi. Artık aletlerini gemiye ve Güneş'in çevresinde dolanıp bir kez daha Güneş Sistemi'nin dışına doğru uzaklaşmadan önceki kritik günlerde de kuyrukluyıldıza yerleştirebilirlerdi. Bilim ekibinin üyeleri isimlerini bu yolculuk sayesinde duyuracaklardı ve bunu çok iyi biliyorlardı. Gürültülü havalandırma sisteminden, klostrofobik kabinlerden ve nereden geldiği belli olmayan tuhaf kokulardan, ancak yorulduklarında ya da bozulan aletlere sinirlendiklerinde şikayet ediyorlardı.

Yemeklerden herkes memnundu, kokunun kaynağının bu olmadığı kesindi. Kaptan Smith "Emin olun" demişti, "Darwin'in Beagle'da yediğinden iyidir."

Victor Willis de karşılık vermişti: "Nereden biliyor ki? Hem İngiltere'ye döndüklerinde Beagle'ın kaptanı onun boğazını kesmişti."

Bu Victor'un her zamanki haliydi. Dünya'nın belki de en ünlü iletişim uzmanı (hayranlarına göre), ya da pop bilim adamıydı (en az onlar kadar çok olan karşıtlarına göre onlara düşman denemezdi; isteksizce de olsa, herkes onun yeteneklerini takdir ederdi). Yumuşak orta Pasifik aksanı ve kamera önündeki abartılı jestleri hep taklit edilirdi ve uzun sakalın geri dönüşündeki en büyük pay (ya da suç) da onundu. Eleştirmenler sık sık "O kadar çok tüy bırakan bir adam" derlerdi, "bir şeyler saklıyor olmalı."

Altı VIP arasında en kolay tanınan oydu. Floyd ise artık kendini bir şöhret olarak görmediğinden onlara "Meşhur Beşli" diyordu. Yva Merlin, evinden çıktığı ender zamanlarda Park Caddesi'nde tanınmadan yürüyebilirdi. Dimitri Mihailovich, ortalama bir insandan on santim kısaydı ve bundan hoşlandığı söylenemezdi. Belki de bin kişilik (gerçek ya da elektronik) orkestralara olan düşkünlüğünün nedeni buydu, yine de imajına bir faydası yoktu.

Clifford Greenberg ve Margaret M'Bala da "tanınmayan ünlüler" kategorisine giriyorlardı, ama Dünya'ya döndüklerinde bu durumun değişeceği kesindi. Merkür'e inen ilk adam olan Greenberg'in yüzü o sıradan, güzel ve hatırlaması çok zor olan yüzlerdendi, zaten sürekli haberlere çıktığı günler artık otuz yıl geride kalmıştı. Ve talk show'lardan ve imza günlerinden hoşlanmayan çoğu yazar gibi, Bayan M'Bala'yı da milyonlarca okurunun çoğunluğu tanımazdı.

Onun edebi şöhreti '40'ların önemli olaylarındandı. Yunan panteonu üzerine bilimsel bir inceleme genellikle en çok satan kitaplar listesi için iyi bir aday sayılmazdı, ama Bayan M'Bala ölümsüz mitleri uzay çağı fonuna uyarlamıştı. Bir yüzyıl önce yalnızca gökbilimciler ve klasik edebiyat incelemecilerinin bildiği isimler artık her eğitimli insanın dünya tasvirinin bir parçasıydı; hemen her gün Ganymede, Callisto, Io, Titan ve Iapetus'tan, ya da Carme, Pasiphae, Hyperion , Phoebe gibi daha da az bilinen yerlerden yeni haberler alınıyordu.

Ancak tüm Tanrıların Babası (ve daha birçok şey) olan Jüpiter-Zeus'un karmaşık aile hayatı üzerinde yoğunlaşmış olmasa, kitabının başarısı sıradanın ötesine geçemezdi. Ve şans eseri dahi bir editör kitabın adını "Olimpos'tan Görünüş"ten "Tanrıların Tutkuları"na çevirmişti. Kıskanç akademisyenler kitaba "Olimpos'ta Şehvet" diyorlar, ama hepsi de onu kendileri yazmış olmayı diliyorlardı.

"Aptallar Gemisi" deyimini ilk kullananın Maggie M (yol arkadaşları ona bu adı takmıştı) olması şaşırtıcı değildi. Victor Willis bunu hemen benimsedi ve bir süre sonra şaşırtıcı bir şekilde tarihi yansıttığını keşfetti. Neredeyse yüz yıl önce Katherine Anne Porter ve bir grup bilim adamı ve yazar, Apollo 7'nin fırlatılışını ve ayın keşfinin ilk aşamasının sonunu izlemek için bir okyanus gemisiyle açılmışlardı.

Bayan M'Bala bunu öğrendiğinde, bir kehanette bulunurcasına "Düşüneceğim" demişti. "Belki de üçüncü bir versiyonun zamanıdır. Ama tabii ki Dünya'ya dönene kadar bundan emin olamam..."

YALAN

Rolf van der Berg'in düşüncelerini ve enerjisini bir kez daha Zeus Dağı'na yöneltmesi aylar sürmüştü. Ganymede'nin düzenlenmesi tam günlük işten bile daha fazla zaman alırdı, haftalarca Dardanus Üssü'ndeki ofisinden uzakta, planlanan Gilgamesh-Osiris tek raylı demiryolunun rotasını kontrol ediyordu.

Üçüncü ve en büyük Galileo ayının coğrafyası Jüpiter'in patlamasından beri çok değişmişti, hâlâ da değişiyordu. Europa'nın buzlarını eriten yeni Güneş burada, dört yüz bin kilometre uzakta o kadar güçlü değildi, yine de sonsuza dek kendisine dönük olan yüzün merkezinde ılıman bir iklim oluşturacak kadar sıcaktı. Kuzey ve güneyde kırk enlemlerine kadar küçük,  sığ denizler vardı, bazıları Dünya'daki Akdeniz kadar genişti. Yirminci yüzyıldaki Voyager uçuşlarında elde edilen haritalardaki özelliklerin çok azı kalmıştı. Eriyen kutup buzları ve iki iç uyduyu da etkileyen karşılıklı çekim gücünün neden olduğu yer sarsıntıları, Ganymede'yi haritacılar için bir kabusa dönüştürmüştü.

Ama aynı faktörler onu gezegen mühendisleri için de bir cennete dönüştürmüştü. Ellerinde insanların bir gün açık bir gökyüzü altında, korunmadan yürüyebilecekleri tek dünya vardı, tabii kurak ve pek konuksever  olmayan Mars hariç. Ganymede'de bol bol su, hayat için gerekli tüm kimyasal maddeler ve (en azından Lucifer doğduğunda) Dünya'nın çoğu bölgesinden daha ılıman bir iklim vardı.

En iyi yanı ise, tüm bedene giyilen uzay giysilerine artık gerek kalmamasıydı. Hâlâ nefes alınamasa da, atmosfer sadece basit başlıklar ve oksijen tüpleri kullanılarak yaşanabilecek kadar yoğundu. Birkaç on yıl sonra (mikrobiyoloji uzmanları bunu vaat ediyor, ama kesin bir tarih vermiyorlardı) bunlara da gerek kalmayacaktı. Oksijen üreten bakteri türleri Ganymede yüzeyine çoktan yayılmıştı; birçoğu ölmüş, ancak bazıları yaşayıp çoğalmıştı. Atmosfer analizi tablosunun hafifçe yükselen eğrisi, Dardanus'a gelen ziyaretçilere ilk gösterilen şeydi.

Rolf van der Berg uzun bir süre Europa VI'dan gelen verileri izledi, günün birinde Zeus Dağı üzerindeyken bulutların tekrar açılacağını umuyordu. Bu olasılığın ne kadar düşük olduğunun farkındaydı, ama en küçük bir olasılık bile varken, başka bir şekilde araştırmaya çalışmıyordu. Acelesi yoktu, elinde çok daha önemli işler vardı. Zaten bulacağı yanıt çok önemsiz ve sıradan da olabilirdi.

Ancak bir meteor çarpması sonucu Europa VI birdenbire sustu. Victor Willis Dünya'dayken, geçen yüzyılın UFO tutkunlarının yerini alan "Europa manyakları" ile röportaj yaparak kendini küçük düşürmüştü, çoğu kimseye göre. Bazıları uydunun ölümünün altındaki dünyadaki düşmanca davranışlar yüzünden olduğunu savunuyordu; aralıksız on beş yıl çalışması (ömrünün neredeyse iki katı) onların hiç dikkatini çekmiyordu. Victor bu nokta üzerinde durup fanatiğin diğer fikirlerinin çoğunu örtbas etmeyi becermişti, ama asıl hatası onlara seslerini duyurma şansı vermesiydi.

Meslektaşlarının kendisine "inatçı Hollandalı" demesinden hoşlanan, ve bu sıfatı hak etmek için elinden geleni yapan van der Berg'e göre, Europa VI'nın sonunun gelmesi kaçınılmazdı. Yerine bir yenisinin getirilmesi için para bulunması imkânsızdı, fazlasıyla uzun yaşamış olan geveze uydunun susması aslında herkesi rahatlatmıştı.

Öyleyse alternatifi neydi? Van der Berg oturup seçeneklerini gözden geçirdi. O bir jeologdu, astrofizikçi değil. Bu yüzden, aradığı yanıtın Ganymede'ye ayak bastığı günden beri gözünün önünde olduğunu fark etmesi birkaç gün sürdü.

Güney Afrika'da konuşulan Hollanda dili, küfür etmek için en uygun dillerden biridir; kibarca konuşulması bile duyanların yüzünü kızartmaya yeter, van der Berg birkaç dakika köpürerek içini boşalttı; sonra da Lucifer'ın kör edici diskinin altında, tam Ekvator'da bulunan Tiamat Gözlemevi'ni aradı.

Evrendeki en muhteşem cisimlerle uğraşan astrofizikçiler, hayatlarını küçük, karmaşık şeylere, örneğin gezegenlere adamış olan jeologları biraz hor görürler. Ama sınır bölgesinde herkes birbirine yardım ediyordu ve Dr. Wilkins bunu hem ilginç, hem de harika buluyordu.

Tiamat Gözlemevi tek bir amaç için kurulmuştu, bu arnaç Ganymede'ye bir üs kurulmasının da başlıca nedenlerinden biriydi. Lucifer'in incelenmesi sadece bilim adamları değil nükleer mühendisler, meteorologlar, oşinograflar, hatta devlet adamları ve filozoflar için bile büyük önem taşıyordu. Bir gezegeni güneşe çevirebilen varlıklar olması müthiş bir şeydi, bu düşünce birçoğunu gece uyutmuyordu, insanlığın bu işlem hakkında öğrenebileceği her şeyi öğrenmesi iyi olacaktı; bir gün bunun taklit edilmesi, ya da engellenmesi gerekebilirdi...

Tiamat da on yıldan uzun bir süredir mümkün olan her tür araçla Lucifer'ı gözlüyor, tüm elektromanyetik dalgadaki tayfını kaydediyor ve küçük bir meteor kraterine dikilmiş, yüz metre çapındaki mütevazi bir radarla da sürekli inceliyordu.

Dr. Wilkins "Evet" dedi, "Europa ve Io'ya sık sık göz attık. Ama ışınımız Lucifer'a dönük, bu yüzden onları sadece geçerken birkaç dakika görebiliyoruz. Sizin Zeus Dağı da gün tarafında, yani sürekli saklı."

Rolf van der Berg sabırsızca "Bunun farkındayım" dedi. "Ama Europa'ya arkada kalmadan bakabilmek için ışını biraz kaydıramaz mısınız? On ya da yirmi derece Gün Tarafına girmek için yeterli olur."

"Bir derece Lucifer'ı ıskalayıp Europa'yı yörüngesinin diğer tarafında açıkça görmeye yeter. Ama o zaman üç katı uzakta olur, yani yansıtma gücümüz yüzde birine iner. Yine de işe yarayabilir; bir deneyelim. Frekans durumunu, dalga kapsamlarını, kutuplamaları ve sizin ileri görüşlü adamlarınızın faydalı olacağını düşündüğü diğer şeyleri bilmeliyim. Işını bir iki derece çevirecek devre değiştirici bir ağ kurmamız uzun sürmez. Sonrasının ne olacağını ise bilmiyorum, hiç düşünmemiz gerekmemişti. Ama belki de düşünmeliydik. Hatta öyle yapmalıydık. Hem siz Europa'da su ve buzdan başka ne bulmayı umuyorsunuz?"

Rolf van der Berg neşeyle "Bunu bilseydim" dedi, "yardım istemezdim, değil mi?"

"Ben de her şey yayınlandığında benden söz edilmesini istiyor olmazdım. Adımın alfabenin sonunda olması çok kötü, sadece bir harfle önümde olacaksın."

Bu bir yıl önceydi; uzun mesafeli taramalar yeterince iyi olmamış, Europa'nın gün tarafına Lucifer'in ardında kalmadan hemen önce bakmak da beklediklerinden zor olmuştu. Ama en azından sonuçlar alınmıştı; bilgisayarlar da bunları değerlendirmişti, van der Berg de Lucifer sonrası Europa'nın mineral haritasını gören ilk insan olmuştu.

Dr. Wilkins'in tahmin ettiği gibi genellikle buz ve suydu, sülfür birikintilerinin arasından çıkmış bazalt tabakaları da vardı. Ama iki anormallik vardı.

Biri görüntüleme işleminin bir sonucu gibiydi, iki kilometre uzunluğunda dümdüz bir cisim vardı, radara hiç tepki vermiyordu, van der Berg onu düşünmeyi Dr. Wilkins'e bıraktı; o, Zeus Dağıyla ilgileniyordu.

Tanımlamayı yapması uzun zaman almıştı, ancak bir deli (ya da çaresiz bir bilim adamı) böyle bir şeyin olabileceğini düşünürdü. Her ayrıntıyı iyice kontrol etmiş olmasına rağmen, hâlâ inanamıyordu. Bir sonraki adımını düşünmeye cesaret bile edememişti.

Adının ve şöhretinin veri bankalarında yayılması için uğraşan Dr. Wilkins aradığında, hâlâ sonuçları tahlil ettiğini söyledi. Ama daha fazla oyalayamazdı.

Hiçbir şeyden şüphelenmeyen meslektaşına "Pek önemli bir şey değil" dedi. "Sadece ender bir kuvars türü. Hâlâ Dünya'daki örneklerle karşılaştırıyorum."

İlk kez bir bilim adamına yalan söylemişti ve kendini çok kötü hissediyordu. Ama başka ne seçeneği vardı ki?

OOM PAUL 

Rolf van der Berg, Paul Amca'yı on yıldır görmemişti, bir daha da fiziksel olarak karşılaşacaklarını sanmıyordu. Ama ihtiyar bilim adamına büyük bir yakınlık hissediyordu. Neslinin sonuncusuydu ve atalarının yaşam biçimini hatırlayabilen (sadece istediğinde, bu da pek sık olmazdı) sadece oydu.

Dr. Paul Kreuger (ailesi ve arkadaşlarının çoğu için "Oom Paul")3 gerektiğinde bilgi ve tavsiyeleriyle her zaman oradaydı, ister şahsen olsun, ister yarım milyar kilometrelik bir telsiz hattının ucunda. Yirminci yüzyılın sonundaki temizlikten sonra Nobel Komitesinin onun parçacıklar fiziğine katkılarını çaresiz bir karmaşa içinde bir kez daha göz ardı etmesine yoğun politik baskıların neden olduğu söyleniyordu.

Bu doğruysa bile, Dr. Kreuger kin gütmüyordu. Mütevaziydi ve gösterişsizdi, geçimsiz sürgün arkadaşları arasında bile kişisel düşmanı yoktu. Hatta evrensel olarak öylesine saygı görüyordu ki Güney Afrika Birleşik Devletleri'ni tekrar ziyaret etmesi için birçok davet almış, ama her seferinde kibarca reddetmişti. Bunu GABD'de bir tehlike olduğundan değil, nostalji duygusunun etkisinde kalmaktan korktuğu için yaptığını da hemen açıklamıştı.

Rolf van der Berg, bir milyondan az insanın anladığı bir dilde konuşmanın güvencesindeyken bile çok temkinliydi ve yakın bir akrabası hariç kimsenin anlamayacağı dolaylı ifadeler ve imalar kullanmıştı. Paul ise yeğeninin mesajını anlamakta hiç zorlanmamıştı, ama ciddiye alıp almamak konusunda emin değildi. Genç Rolf'un kendini küçük düşürmesinden korkuyordu ve onu elinden geldiğince nazikçe durdurmalıydı. Neyse ki hemen yayınlamaya kalkışmamıştı; en azından sessiz kalmayı biliyordu...

Peki ya, evet, ya doğruysa? Paul'un ensesindeki birkaç tel saç diken diken oldu. Bilimsel, finansal, politik olasılıklar bir anda gözünün önünde belirdi, düşündükçe daha da ürkütücü geliyorlardı.

İnançlı atalarının aksine Dr. Kreuger'in kriz ya da şaşkınlık anlarında yakaracağı Tanrı'sı yoktu. Şimdi ise olmasını diliyordu; ama dua edebilse bile, bunun pek faydası olmazdı. Bilgisayarının başına geçip veri bankalarına girmeye başladığında, yeğeninin inanılmaz bir buluş yapmış olduğunu mu, yoksa saçmaladığını mı umut etmesi gerektiğini bilemiyordu. İhtiyar Tanrı, insanlığa gerçekten de böylesine inanılmaz bir numara yapabilir miydi? Paul, Einstein'ın ünlü sözünü hatırladı: Kurnazdı, ama asla kötü niyetli değildi.

Dr. Kreuger kendi kendine, 'Hayal kurmayı bırak', dedi. Sevdiklerin ya da sevmediklerinin, korkularının ya da umutlarının konuyla hiç bir ilgisi yok. . .

Güneş Sistemi'nin genişliğinin yarısı kadar bir mesafeden bir çağrı almıştı; ve gerçeği öğrenene kadar huzur bulamazdı.

"KİMSE MAYO GETİRMEMİZİ SÖYLEMEMİŞTİ..."

Kaptan Smith sürprizini 5. güne, Dönüşten birkaç saat öncesine kadar sakladı. Açıkladığında, tahmin ettiği gibi, hiç kimse inanamadı.

İlk kendine gelen Victor Willis oldu.

"Bir yüzme havuzu! Hem de uzay gemisinde! Herhalde şaka ediyorsun!"

Kaptan arkasına yaslanıp keyfini çıkarmaya hazırlandı. Sırrı daha önceden bilen Heywood Floyd'a bakarak sırıttı.

"Kolomb, kendisinden sonra gemilere kurulan tesisleri görse şaşırırdı herhalde." Greenberg hemen "Tramplen de var mı?" diye sordu. "Üniversitede şampiyondum."

"Aslında var. Sadece beş metre, ama yerçekiminin onda birinde bu size üç saniye serbest düşüş sağlar. Daha uzun zaman isterseniz, eminim Mr. Curtis hızı azaltmaktan memnun olur. "

Baş mühendis ciddi bir sesle "Öyle mi?" diye sordu özlemle. "Ve böylece tüm yörünge hesaplarımı alt üst ederim. Suyun taşmasını da söylememe gerek yok. Bilirsiniz, yüzey gerilimi..."

Birisi "Küre şeklinde yüzme havuzu olan bir uzay istasyonu yok muydu?" diye sordu.

Floyd "Dönmeye başlamadan önce Pasteur'ün merkezinde denediler." diye yanıtladı. "Pratik değildi. Sıfır yerçekiminde tamamen kapalı tutulması gerekiyor. Ayrıca paniğe kapılırsanız, büyük bir su küresinde boğulmanız daha kolay."

"Rekor kitaplarına geçmenin bir yolu: uzayda boğulan ilk insan...". Maggie M'Bala "Kimse mayo getirmemizi söylememişti" diye söylendi.

Mihailovich, Floyd'a "Mayo giymesi gerekenler mutlaka getirmeli" diye fısıldadı.

Kaptan Smith toparlanmaları için masaya vurdu. "Lütfen, bu daha önemli. Bildiğiniz gibi gece yarısı  maksimum hıza  ulaşacağız ve  yavaşlamamız  gerekecek.  Bu yüzden motor  saat  23:00'de kapanacak ve gemi ters çevrilecek. Saat 01:00'de yeniden çalıştırana kadar iki saat ağırlıksız olacağız.

"Tahmin edebileceğiniz gibi ekip oldukça meşgul olacak. Motor kontrolü ve ana gövdenin incelenmesi için bu fırsattan yararlanacağız, bunları motor çalışırken yapamayız. O sırada emniyet kemerlerinizle yataklarınıza bağlı olarak uyumanızı öneriyorum. Görevliler boşta duran, ve tekrar ağırlık olduğunda sorun olabilecek cisimleri kaldıracaklar. Sorusu olan?"

Uzun bir sessizlik oldu, yolcular sanki hâlâ sürprizin etkisinde, nasıl faydalanacaklarını düşünüyor gibiydiler.

"Böylesine bir lüksün maliyetini sormanızı bekliyordum, sormadığınıza göre ben söyleyeyim. Kesinlikle lüks değil, maliyeti de söz etmeye bile değmez, ama gelecekteki uçuşlar için çok değerli olacağını umuyoruz.

"Biliyorsunuz, reaksiyon için beş bin ton su taşımak zorundayız, bundan en iyi şekilde faydalanabiliriz. Şu anda Bir Numaralı Tankın dörtte üçü boş; yolculuğun sonuna kadar da öyle olacak. Yarın kahvaltıdan sonra plajda görüşürüz..."

Universe'in kalkışı için ne kadar acele edildiği düşünülürse, böylesine önemsiz bir şeyin bu kadar iyi yapılması çok şaşırtıcıydı.

'Plaj' yaklaşık beş metre genişliğinde metal bir platformdu, büyük tankın çevresinin üçte birini dolaşıyordu. Uzak duvar sadece yirmi metre uzakta olmasına rağmen, akıllıca kullanılan projektörler sayesinde erişilemeyecek kadar uzak görünüyordu. Orta uzaklıktaki dalgaların üzerindeki sörfçüler, asla ulaşamayacakları bir sahile yönelmişlerdi. Ötelerinde, her seyahat acentesinin hemen tanıyacağı, Tsung Deniz-Uzay Şirketinin güzel yolcu gemisi Tai Pan yelkenlerini açmış, ufukta yol alıyordu.

Yanılsamayı tamamlamak için zemine kum koyulmuştu (yerinden fazla uzaklaşmaması için biraz mıknatıslandırılmıştı) ve küçük plajın sonunda da, çok yakından incelenmezse oldukça gerçekçi duran, palmiye ağaçları vardı. Sıcak bir tropik güneş bu hoş manzarayı tamamlıyordu; gerçek Güneş'in bu duvarların ardında, Dünya'daki tüm plajlar üzerinde parladığının iki katı şiddetle parladığı insanın aklına bile gelmiyordu.

Tasarımcı elindeki kısıtlı alanda gerçekten iyi bir iş yapmıştı. Greenberg'in "Sörf yok ki" diye şikayet etmesi biraz haksızlıktı.

ARAŞTIRMA

Ne kadar kanıtlanmış olursa olsun, kabul edilmiş bir mantık çerçevesine uyana kadar hiçbir "gerçek"e inanmamak iyi bir bilim prensibidir. Tabii bazen bir gözlem bu çerçeveyi kırıp bir yenisinin oluşturulmasını zorunlu kılabilir, ama bu çok enderdir. Galileolar ve Einsteinlar genellikle yüzyılda bir gelirler, insanlığın selameti için iyi olan da budur. Dr. Kreuger bu prensibe inanıyordu; açıklamasını yapana kadar yeğeninin keşfine inanmayacaktı, görünüşe göre bu da ancak bir mucizeyle olabilirdi. Rolf'un hata yapmış olması olasılığının daha çok olduğunu düşünüyordu, eğer öyle ise bunu anlamak kolay olacaktı.

Oysa çok zor olmuş, bu da Paul Amca'yı çok şaşırtmıştı. Radarla uzaktan algılamalı gözlem analizi artık saygın ve oturmuş bir meslekti ve başvurduğu tüm uzmanlar biraz oyaladıktan sonra Paul'a aynı yanıtı vermişlerdi. Ve hepsi "O kaydı nereden aldın?" diye sormuşlardı.

"Üzgünüm" diye yanıtlamıştı. "Bunu söylemeye yetkili değilim."

Sonraki adım ise, imkansızın doğru olduğunu kabul edip literatürde araştırma yapmaya başlamaktı.

Bu çok zor olabilirdi, çünkü nereden başlayacağını bile bilmiyordu. Kesin olan bir şey vardı; düşünmeden, doğruca yapılacak her hareket başarısızlığa mahkumdu. Tıpkı Roentgen'in, X ışınını bulduğunun ertesi günü, açıklamalarını kendi zamanının fizik dergilerinde aramaya başlaması gibiydi. Oysa ihtiyacı olan bilgi yıllar sonra bulunacaktı.

Ama o müthiş bilimsel bilgi yığınının içinde aradığını bulma şansı da vardı. Paul Kreuger yavaş yavaş ve dikkatle, ne aradığı kadar ne aramadığını da bilen bir otomatik arama programı hazırladı. Dünyayla ilgili tüm kaynakları eleyecek (ki bu çok büyük miktarda bir bilgiydi) ve sadece Dünya dışına ait bilgiler üzerinde yoğunlaşacaktı.

Dr. Kreuger'in konumunun avantajlarından biri sınırsız bilgisayar bütçesiydi, zekasına ihtiyaç duyan sayısız kuruluşlardan aldığı ücretin bir bölümü buydu. Bu arama pahalı olabilirdi, ama fatura için endişelenmesi gerekmiyordu.

Her şey şaşırtıcı derecede çabuk bitti. Şanslıydı; arama sadece iki saat otuz yedi dakika sürdü, sonuç 21,456. arama maddesinde bulundu.

Başlık bile yeterliydi. Paul o kadar heyecanlıydı ki kendi bilgisayarı bile sesini tanıyamadı ve bilginin çıktısını almak için komutu tekrarlaması gerekti.

Yazı 1981'de (o doğmadan neredeyse beş yıl önce!) Nature'da yayınlanmıştı. Gözleri tek sayfalık yazıyı hızla tararken yeğeninin başından beri haklı olduğunu ve daha da önemlisi, böyle bir mucizenin tam olarak nasıl olabileceğini de biliyordu.

O seksen dört yıllık derginin editörünün iyi bir mizah anlayışı olmalıydı. Uzak gezegenlerin çekirdekleri hakkında bir yazı sıradan okurların ilgisini çekecek bir şey sayılmazdı; ama bunun alışılmadık derecede çarpıcı bir başlığı vardı. Bilgisayarı ona bunun aynı zamanda bir zamanların ünlü bir şarkısının bir bölümü olduğunu da söyleyebilirdi, ama tabii bunun konuyla hiç ilgisi yoktu.

Zaten Paul Kreuger ne Beatles'ı ne de uyuşturucu etkisindeki fantezilerini hiç duymamıştı.

2 - SİYAH KAR VADİSİ

RANDEVU

Halley şimdi de görülemeyecek kadar yakındı. Üstelik Dünya'daki gözlemciler, Güneş'in görünmeyen rüzgârında bir flama gibi dalgalanan, kuyrukluyıldızın yörüngesine dik açıyla elli milyon kilometre uzayan kuyruğu çok daha iyi görebiliyorlardı.

Heywood Floyd buluşma sabahı tedirgin bir uykudan erken uyandı. Rüya görmesi (ya da gördüklerini hatırlaması) olağan değildi, şüphesiz bu önlerindeki birkaç saatin heyecanı yüzündendi. Caroline'dan gelen ve son zamanlarda Chris'ten haber alıp almadığını soran bir mesaj da onu biraz endişelendirmişti. Kısa bir yanıt vermişti, ona Universe'in kardeş gemisi Cosmos'daki yerini ayarladığında bile Chris'in "Teşekkür ederim" demeye tenezzül etmediğini söyledi. Belki de Dünya-Ay arasında gidip gelmekten çoktan sıkılmıştı ve başka yerde heyecan arıyordu.

"Her zamanki gibi" diye eklemişti, "canı istediği zaman haber yollar."

Kahvaltıdan hemen sonra, yolcular ve bilim ekibi Kaptan Smith'ten son bir brifing almak için toplanmışlardı. Bilim adamlarının buna tabii ki ihtiyacı yoktu, ama sinirlenmiş olsalar bile, ana ekrandaki garip görüntü bu çocukça duyguyu hemen bastırdı.

Universe sanki bir kuyrukluyıldıza değil de Nebulaya doğru uçuyordu. Önlerindeki tüm gökyüzü artık bulanık, beyaz bir sisle kaplıydı. Her yeri aynı değildi, yer yer koyu lekeler ve merkezi bir noktadan yayılan berrak çizgiler ve parlak siyah hatlar vardı. Bu büyüklükteyken çekirdek ancak küçük siyah bir nokta olarak görülüyordu, yine de etrafındaki her şeyin kaynağı olduğu belliydi.

Kaptan "Üç saat içinde motoru durduracağız" dedi. "O zaman çekirdekten yalnızca bin kilometre uzakta ve sıfır hızda olacağız. Bazı gözlemler yapacak, ve iniş bölgemizi belirleyeceğiz.

Yarın tam olarak 12:00'de ağırlıksız olacağız. O zamana kadar oda görevlileriniz her şey uygun olarak yerleşmiş mi kontrol edecek. Tıpkı Dönüş gibi olacak, tabii bu defa tekrar ağırlığa kavuşmamız iki saat değil üç gün sürecek.

Halley'in yerçekimi mi? Boş verin onu, Dünya'dakinin binde biri kadar bir şey. Yeterince uzun beklerseniz fark edersiniz, ama hepsi o. Bir şeyin bir metre aşağıya düşmesi on beş saniye sürüyor.

Güvenlik açısından, buluşma ve iniş sırasında hepinizin burada gözlem salonunda kemerleriniz bağlı olarak oturmanızı istiyorum. Zaten en iyi görüntüyü de buradan görebilirsiniz ve tüm işlem bir saatten uzun sürmeyecek. Yalnızca çok küçük itiş düzeltmeleri yapacağız, ama her açıdan olabilir ve hafif algı bozukluklarına neden olabilirler"

Kaptanın söylemek istediği uzay tutmasıydı; ama bu sözcük, ortak bir kararla Universe'de yasaklanmıştı. Yine de birçok elin koltukların altındaki bölmelere uzanıp, meşhur plastik torbaların aniden gerekirse el altında olup olmayacağını kontrol ettiği fark edilebiliyordu.

Ekrandaki görüntü büyütüldükçe genişledi. Floyd bir an için kuyrukluyıldızların en ünlüsüne doğru ilerleyen bir uzay gemisinde değil de, bulutların arasında alçalan bir uçakta olduğunu hissetti. Çekirdek giderek büyüyor ve belirginleşiyordu; artık siyah bir leke değil, düzensiz bir elipsti; bir an kozmik okyanusta kaybolmuş küçük, çiçek bozuğu bir adaydı; bir an sonra ise birdenbire başlı başına bir dünya olmuştu.

Orantı duygusu yoktu. Floyd önünde yayılan manzaranın on kilometreden daha yakında olduğunu bilmesine rağmen, Ay kadar büyük bir kütleye baktığını kolayca düşünebilirdi. Ama Ay'ın kenarları sisli değildi, yüzeyinde küçük buhar püskürmeleri de yoktu.

Mihailovich "Aman Tanrım!" diye bağırdı. "O da ne?"

Çekirdeğin alt tarafını, yok edicinin tam içini gösteriyordu. Orada, kuyrukluyıldızın gece tarafında bir ışık kesinlikle (ve inanılmaz biçimde) kusursuz bir ritimle, iki üç saniyede bir yanıp sönüyordu.

Dr. Willis'in bildik "Bunu tek heceli sözcüklerle bile açıklayabilirim" öksürüğünden önce sözü Kaptan Smith aldı.

"Sizi hayal kırıklığına uğrattığıma üzgünüm Mr. Mihailovich. O sadece Deneme Uydusu 2'nin sinyali. Bir aydır orada, gelip almamızı bekliyor."

"Ne yazık, ben de bizi karşılayacak birinin, bir şeyin olduğunu sandım."

"Korkarım böyle bir şansımız yok, burada kendi başımızayız. O sinyal inmeyi planladığımız yeri gösteriyor; Halley'in Güney Kutbuna yakın ve şu anda sürekli karanlıkta. Bu da hayat destek sistemlerimizin işini kolaylaştıracak. Güneş ışığı alan tarafta sıcaklık 120 dereceye kadar çıkar, kaynama noktasının bile çok üstünde."

Utanmaz Dimitri "Kuyrukluyıldızın gaz çıkarmasına şaşmamalı" dedi. "O siyah bölgeler pek de iyi görünmüyor. İnmek için güvenli olduğuna emin misiniz?"

"Gece tarafına inmemizin nedenlerinden biri de bu; hiçbir hareketlilik yok. Şimdi izin verirseniz, köprüye dönmeliyim. İlk kez yeni bir dünyaya inme şansı buluyorum ve bir daha bulamayabilirim."

Kaptan Smith'in dinleyicileri yavaşça ve alışılmadık  bir sessizlikle dağıldılar. Ekrandaki görüntü normal boyutuna döndü ve çekirdek tekrar küçülüp, zorlukla görünen bir nokta oldu. Ama şu birkaç dakikada bile biraz büyümüş gibiydi, üstelik bu bir yanılsama olmayabilirdi. Buluşmaya dört saat kalmasından önce gemi hâlâ saatte elli bin kilometre hızla kuyrukluyıldıza doğru ilerliyordu.

Oyunun bu aşamasında motora bir şey olursa, Halley'in övündüğü kraterlerden çok daha etkileyici bir krater açabilirlerdi.

İNİŞ 

İniş Kaptan Smith'in umduğu gibi olaysız olmuştu. Universe'in yere temas ettiğini fark etmemişlerdi bile; yolcular inişin tamamlandığını ancak bir dakika sonra fark etmişler ve gecikmiş bir sevinç gösterisi yapmışlardı.

Gemi, yüz metreden biraz daha yüksek tepelerle çevrili sığ bir vadinin ucuna inmişti. Ay'dakine benzer bir manzara bekleyenler çok şaşırmışlardı; bu oluşumlar Ay'ın milyarlarca yıllık mikro meteor bombardımanı sonucu kumla kaplanmış düz, hafif kıvrımlarına hiçbir benzerlik göstermiyordu.

Burada bin yıldan daha eski hiçbir şey yoktu; piramitler bu yerden çok daha eskiydiler. Güneş çevresinde her dönüşünde, Güneş'teki yangınlar Halley'in şeklini bozup küçültüyordu. Çekirdeğin şekli, 1986'da Güneş'e en yakın geçişinden sonra bile oldukça değişmişti. Victor Willis izleyicilerine " 'Fıstığın' beli yaban arısı gibi incelmiş!" dediğinde tüm eğretilemeleri utanmadan birbirine karıştırmış, yine de söylemek istediğini iyi ifade etmişti. Hatta, 1846'da Biela kuyrukluyıldızının tüm bilim adamlarını şaşırttığı gibi, Güneş çevresinde birkaç tur daha attıktan sonra Halley'in kabaca eşit iki parçaya bölünmesi olasılığı bile vardı.

Yerçekiminin neredeyse hiç olmaması da manzaranın tuhaflığını arttırıyordu. Her yerde sürrealist bir sanatçının fantezilerinden çıkmış gibi duran örümceksi şekiller ve Ay'da birkaç dakika bile dayanmaları imkânsız olan, inanılmaz biçimde eğimli duran taş yığınları vardı.

Kaptan Smith Universe'i kutup gecesinin derinliklerine, Güneş'in yakıcı sıcaklığından beş kilometre uzağa indirmeyi seçmişti, ama yine de bol bol ışık vardı. Kuyrukluyıldızı saran dev toz ve gaz bulutu bu bölgeye uygun bir sis oluşturmuştu; Antarktika buzları üzerinde bir şafak gibiydi. O da yetmezse, Lucifer'in yüzlerce dolunaylık etkisi vardı.

Böyle olacağını tahmin etmelerine rağmen, hiç renk olmaması bir hayal kırıklığıydı; Universe sanki açık bir kömür madeninde duruyordu. Bu pek de kötü bir benzetme sayılmazdı, çevrelerini saran siyahlığın çoğu karbon ya da bileşiklerinin kar ve buzla karışımıydı.

Gemiden ilk inen tabii ki Kaptan Smith oldu, Universe'in ana hava kabininden yavaşça çıktı. İki metre aşağıda yere dokunması sanki sonsuza kadar sürdü; sonra yerdeki tozdan bir avuç alıp eldivenli eliyle inceledi.

Gemide herkes, tarih kitaplarına geçecek sözleri bekliyordu.

Kaptan "Biber ve tuz gibi" dedi. "Eritilirse daha iyi bir mahsul olur."

Uçuş planı Güney kutbunda, elli beş saatlik bir tam Halley "gününü" kapsıyordu. Sonra (bir sorun çıkmazsa), gayzerlerden birini tam bir gün-gece döneminde incelemek için, Ekvator'a (bu isim hiç de uygun değildi) doğru on kilometre ilerlenecekti.

Baş bilim adamı Pendrill hiç zaman kaybetmedi. Hemen bir meslektaşıyla iki kişilik bir jet kızağa binip, kendilerini bekleyen uydunun sinyaline doğru yola çıktı. Bir saat içinde dönmüşlerdi, kuyrukluyıldızdan aldıkları ve önceden paketledikleri örnekleri derin dondurucuya gururla koymuşlardı.

Bu arada diğer ekipler de vadiye, kırılgan zemine çakılmış direkler arasına gerilmiş kablolardan bir örümcek ağı kurmuşlardı. Bunlar hem birçok aletin gemiyle bağlantısını sağlıyor, hem de dışarıda hareketi oldukça kolaylaştırıyordu. Halley'in bu bölümü kullanışsız Dış Hareket Birimleri kullanılmadan incelenebilirdi; tek gereken bir kabloya bir kelepçe takmak ve sonra tutunarak ilerlemekti. Hem bu karmakarışık, tek kişilik uzay gemileri gibi olan DHB'leri kullanmaktan çok daha eğlenceliydi.

Yolcular tüm bu olup bitenleri şaşkınlıkla izliyor, telsiz dalgalarından yapılan konuşmaları dinleyip keşfin heyecanını paylaşmaya çalışıyorlardı. On iki saat kadar sonra (eskiden astronot olan Clifford Greenberg için daha da erken), zorunlu izleyici olmanın zevki kaçmaya başlamıştı. Bir süre sonra herkes "dışarı çıkmak"tan söz eder olmuştu, alışılmadık derecede sakin duran Victor Willis hariç.

Dimitri biraz hor görerek "Galiba korktu" dedi. Perde farkını hiç duymadığını fark ettiğinden beri ondan hiç hoşlanmamıştı. Bu Victor'a (tuhaf sorununun incelenmesi için kobay olmayı cesaretle kabul etmişti) karşı büyük bir haksızlık olmasına rağmen, Dimitri "İçinde müzik olmayan biri ihanete, hileye ve azgınlığa yatkındır" diye üstüne gidiyordu.

Floyd daha Dünya yörüngesinden çıkmadan kararını vermişti. Maggie M, her şeyi deneyecek kadar cesurdu ve cesaretlendirilmeye ihtiyacı yoktu ("Bir yazar yeni bir deneyim yaşama fırsatını asla geri çevirmemelidir" sloganı duygusal hayatına da fazlasıyla yansımıştı).

Yva Merlin her zamanki gibi herkesi tereddütte bırakmıştı, ama Floyd onu kuyrukluyıldız üzerinde özel bir geziye çıkarmaya kararlıydı. Şöhretini korumak için Floyd bunu yapmalıydı; ünlü münzevinin yolcu listesine alınmasında onun da rolünün olduğunu herkes biliyordu ve şimdi de aralarında bir ilişki olduğu yolunda espriler yapılıyordu. En masum hareketleri bile, Dimitri ve onlara kıskançlıkla karışık bir hayranlık duyan geminin doktoru Dr. Mahindran tarafından espriyle yorumlanıyordu.

Floyd önceleri rahatsız olsa da (çünkü bu ona gençliğindeki duyguları hatırlatıyordu) artık bu şakaya uymuştu. Ama Yva'nın bu konudaki duygularını bilmiyordu ve soracak  cesareti henüz bulamamıştı. Ünlü sessizliğini, üç nesil boyunca izleyicileri büyüleyen o gizemli havasını, sırların birkaç saatten fazla sır olarak kalmadığı bu küçücük toplumda bile kaybetmemişti.

Victor Millis ise, farelerin ve uzay adamlarının en iyi planlarını bile bozabilen o küçük, yıkıcı ayrıntılardan birine takılmıştı.

Universe buğulanmayan, yansıma yapmayan ve eşsiz bir uzay görüntüsü sunmayı garanti eden siperleri olan son model Mark XX uzay giysileriyle donatılmıştı. Başlıklar birçok farklı ölçüde olmasına rağmen, Victor Willis'in birinin içine sığması için bir operasyon geçirmesi gerekiyordu.

Artık markası haline gelen sakalını on beş yıldır uzatıyordu (bir eleştirmen, biraz da hayranlıkla "bir çalı budama sanatı harikası" demişti).

Victor Willis'le Halley Kuyrukluyıldızı arasında artık yalnızca sakalı vardı. Yakında ikisi arasında bir seçim yapması gerekecekti.

SİYAH KAR VADİSİ

Kaptan Smith yolcuların dışarı çıkması fikrine şaşılacak kadar az karşı çıkmıştı. Bu kadar yolu gelip de kuyrukluyıldıza ayak basmamanın saçma olacağına o da katılıyordu.

Kaçınılmaz brifingde "Talimatlara uyarsanız sorun çıkmaz" dedi. "Daha önce hiç uzay giysisi giymemiş olsanız bile; ki sanırım olanlar yalnızca Kumandan Greenberg ve Dr. Floyd'dur, oldukça rahat ve tam otomatiktirler. Yalıtım kabinine girdikten sonra hiçbir düğme ya da ayarla oynamanız gerekmeyecek.

Kesin bir kural: Bir seferde sadece iki kişi dışarı çıkabilir. Tabii özel bir refakatçi bir güvenlik hattıyla bağlı olarak beş metre yakınınızda olacak; ama gerekirse bu yirmi metreye kadar çıkarılabilir. Ayrıca her iki kişi de vadi boyunca gerdiğimiz rehber kablolara kelepçelerle bağlanacak. Yol yasası Dünya'daki gibi; sağdan gidin! Birinin önüne geçmek isterseniz, tek yapmanız gereken kelepçenizi açmak, ama biriniz her zaman hatta bağlı kalmalı. Böylece uzay boşluğuna kaçma tehlikesi olmaz. Sorusu olan?"

 "Dışarıda ne kadar kalabiliriz?"

"Dilediğiniz kadar, Bayan M'Bala. Ama en küçük bir rahatsızlık hissettiğiniz  anda dönmenizi öneririm. İlk çıkış için bir saat ideal olabilir, tabii on dakika gibi gelecektir..." Kaptan Smith çok haklıydı. Heywood Floyd geride kalan zamanı gösteren ekrana baktı, kırk dakikanın çoktan geçmiş olması inanılmazdı. Yine de o kadar şaşırmamalıydı, gemi şimdiden bir kilometre uzaktaydı.

En kıdemli yolcu olarak (her hesaba göre), ilk dışarı çıkma ayrıcalığı ona tanınmıştı. Yol arkadaşını ise seçme şansı yoktu.

Mihailovich "Yva ile EVA!" diye kıkırdadı. "Nasıl dayanabilirsin ki? Yine de o lanet giysiler," diye adi bir sırıtışla ekledi, "dışarıda her istediğinizi denemenize izin vermez."

Yva hiç itiraz etmeden, ama bunun yanında hiçbir ilgi de göstermeden kabul etmişti. Floyd bunun onun her zamanki hali olduğunu düşündü. Tam olarak hayal kırıklığına uğradığı söylenemezdi, bu yaşta insanın pek fazla hayali olmazdı, ama canı sıkılmıştı. Nedeni de Yva değil kendisiydi; o tıpkı sık sık karşılaştırıldığı Mona Lisa gibi eleştiri veya övgünün ötesindeydi.

Tabii bu karşılaştırma saçmaydı; La Gioconda gizemliydi, ama kesinlikle erotik değildi. Yva'nın gücü ise ikisinin kendine özgü bir biçimde birleşiminden geliyordu, iyi ölçülerle masumiyetin birleşiminden. Bu üç özelliğin izleri yarım yüzyıl sonra bile hâlâ görülebiliyordu, en azından inançlı gözlere.

Eksik olan ise (bunu Floyd da üzülerek kabul etmek zorunda kalmıştı) gerçek bir kişilikti. Ona konsantre olduğunda gözünün önüne gelen yalnızca oynadığı rollerdi. Bir zamanlar "Yva Merlin tüm erkeklerin tutkularının bir yansımasıdır; ama aynaların kişiliği yoktur" diyen eleştirmeni istemeyerek de olsa haklı buluyordu.

Ve şimdi Halley kuyrukluyıldızının yüzeyinde, Siyah Kar Vadisini kaplayan ikiz kablolarda rehberleriyle birlikte ilerlerken, bu eşsiz ve esrarengiz yaratık yanı başındaydı. Adı buydu, hiçbir haritada yer almayacak olsa da, onunla çocuksu bir gurur duyuyordu. coğrafyanın Dünya'daki hava durumu kadar değişken olduğu bir yerin haritası olamazdı. Çevresindeki manzaraya daha önce hiçbir insanın bakmamış, bundan sonra da bakamayacak olmasının tadını çıkardı.

Mars'ta ya da Ayda, biraz hayal gücünüzü kullanır ve yabancı gökyüzünü de düşünmezseniz, bazen Dünya'da olduğunuzu hayal edebilirsiniz. Burada bu imkansızdı, çünkü kardan kule gibi havada duran yapılar, yerçekimine pek de teslim olmuş gibi durmuyorlardı. Hangi tarafın yukarısı olduğunu anlamak için çevreye çok dikkatle bakmak gerekiyordu.

Siyah Kar Vadisi sıra dışıydı, çünkü oldukça katı bir yapıydı; buharlaşabilen su ve hidrokarbon buz birikintilerinin arasına gömülmüş bir kayalık. Jeologlar kökeni hakkında hâlâ tartışıyorlardı, bazıları çağlar önce kuyrukluyıldıza çarpmış bir asteroitin parçası olduğuna inanıyorlardı. Alınan örneklerde donmuş katrana benzeyen, karışık organik bileşimler bulunmuştu; ama oluşumlarında hayatın bir rolü olmadığı kesindi.

Küçük vadinin zeminini kaplayan "kar" tamamen siyah değildi; Floyd fenerinin ışığı altında baktığında, sanki içinde milyonlarca mikroskobik elmas varmışçasına ışıldayıp parlıyordu. Halley'de gerçekten elmas olup olmadığını merak etti. Yeterince karbon olduğu açıktı. Ama oluşumu için gereken ısı ve basıncın burada asla var olmadığı da açıktı.

Floyd ani bir dürtüyle aşağı uzandı ve iki avuç dolusu kar aldı; bunu yapmak için kendini ayaklarıyla güvenlik hattından itmesi gerekti, böylece ip üzerinde yürüyen bir cambazı andıran komik bir görüntü oluşturdu, ama o baş aşağı duruyordu. Kırılgan kabuk, başını ve omuzlarını içine sokarken hiç direnmedi; sonra kelepçesine tutunarak kendini yavaşça çekti ve bir avuç Halley'le dışarı çıktı.

Kristal taneciklerinden tam avucuna sığacak kadar bir top yaparken, ona eldiveninin yalıtımı olmadan dokunabilmeyi istedi. İşte elindeydi, kapkaraydı; ama elinde çevirdikçe kaçamak parıltılar saçıyordu.

Aniden, hayalinde bembeyaz oluverdi; çocukluğuna dönmüştü, çocukluğunun hayaletleriyle çevrili kış oyun bahçesindeydi. Kusursuz kar toplarıyla meydan okuyup tehdit eden arkadaşlarının bağırışlarını bile duyabiliyordu...

Çok kısa ama etkileyici bir anıydı, ezici bir hüzün duygusu vermişti. Yüzyıllık bir zamanın ardından o hayalet arkadaşlarının hiçbirini hatırlamıyordu; ama bazılarını sevdiğini biliyordu.

Gözleri doldu, parmakları uzay karından yapılmış topu sıkıca kavradı. Sonra görüntü kayboldu; yine kendisiydi. Bu an hüzün değil, zafer anıydı.

Heywood Floyd "Aman Tanrım!" diye bağırdı, sözleri uzay giysisinin küçük, yankı yapan evreninde yankılandı. "Halley kuyrukluyıldızının üzerindeyim, daha ne istiyorum! Şimdi bir meteor çarpsa, şikayet bile etmem!"

Kollarını kaldırdı ve kar topunu yıldızlara doğru savurdu. Öyle küçük ve siyahtı ki neredeyse bir anda kayboldu, ama o gökyüzüne bakmaya devam etti.

Sonra birdenbire, beklenmedik bir şekilde ani bir ışık patlamasıyla birlikte, gizli güneşin ışınlarına doğru yükselirken yeniden ortaya çıktı. Kurum kadar siyah olmasına rağmen o kör edici aydınlığı, gökyüzünün hafif aydınlığına karşı kolayca görülebilecek kadar yansıtıyordu.

Belki buharlaşarak, belki de uzaklarda gittikçe küçülerek sonunda gözden kaybolana dek Floyd onu izledi. Yukarıdaki korkunç radyasyon seline fazla dayanamazdı; ama kaç kişi kendi kuyrukluyıldızını yarattığını söyleyebilirdi ki?

OLD FAITHFUL 

Kuyrukluyıldızın dikkatli bir incelemesi, Universe daha kutbun gölgesindeyken başlamıştı. Önce tek kişilik DHB'leri gün ve gece tarafı üzerinde dolaşarak önemli olabilecek her şeyi kaydettiler. Ön araştırmalar tamamlanınca, bilim adamları gemideki mekikle, sayıları bazen beş kişiye kadar çıkan gruplar halinde uçarak stratejik noktalara araçlar yerleştirdiler.

Lady Jasmine, Discovery döneminin yalnızca yerçekimsiz ortamda çalışabilen ilkel uzay kapsüllerinden çok farklıydı. Tam anlamıyla küçük bir uzay gemisiydi, Universe ile Mars, Ay ya da Jüpiter uyduları arasında personel ve hafif kargo taşımak üzere tasarlanmıştı. Ona soylu bir hanımmış gibi davranan şef pilotu alaylı bir ifadeyle küçük, zavallı bir kuyrukluyıldız etrafında uçmanın onun asaletine yakışmadığından şikayet ediyordu.

Kaptan Smith, Halley'in (en azından yüzeyinde) hiçbir sürpriz olmadığından emin olunca, kutuptan ayrıldı. On iki kilometreden bile kısa bir yolculuk Universe'i başka bir dünyaya, aylarca sürecek parlak bir alacakaranlıktan gece ve gündüz dönüşümünü bilen bir yere götürdü. Şafakla birlikte kuyrukluyıldız yavaşça canlandı.

Güneş fazlasıyla yakın duran, sivri çıkıntılı ufkun üzerine tırmanırken ışınları çopur gibi duran sayısız küçük kraterin üzerine vuruyordu. Birçoğu aktif olmayacaktı, dar ağızları mineral tuz tabakalarıyla mühürlenmişti. Halley üzerinde hiçbir yerde bu kadar canlı renkler yoktu; biyologları yanıltarak Dünya'da olduğu gibi burada da yosunsu topluluklarla hayatın başladığını düşünmelerine neden olmuşlardı. İtiraf etmeseler de, birçoğu bu ümidini yitirmemişti.

Diğer kraterlerden buhar demetleri çıkıp gökyüzüne yayılıyor, dağıtacak rüzgâr olmadığı için doğal olmayan, düz hatlar çiziyorlardı. Genellikle bir iki saat boyunca başka bir şey olmuyor, daha sonra Güneşin sıcaklığı donuk iç bölgelere ulaşınca, Halley Victor Willis'in deyişiyle "balina sürüsü gibi" püskürtmeye başlıyordu.

Güzel bir benzetmeydi, ama her zaman yaptıkları kadar iyi değildi. Gezegenin gündüz tarafındaki püskürmeler aralıklı değildi, saatlerce kesintisiz devam ediyorlardı. Yükselince aşağı dönüp yüzeye geri düşmüyor, oluşumuna yardımcı oldukları parlak sisin içinde kaybolana dek yükseliyorlardı.

Bilim ekibi gayzerlere, başlangıçta, yanardağ uzmanlarının Etna ya da Vezüv'e önceden kestirilemeyen ortamlarında yaklaşımları kadar tedbirle yaklaşıyorlardı. Ama bir süre sonra Halley'deki püskürmelerin genellikle ürkütücü görünseler de, her birinin sakin ve iyi huylu olduğunu anladılar; su hemen hemen bir itfaiye hortumundan çıktığı kadar hızla çıkıyordu ve sıcak sayılmazdı. Yeraltındaki kaynaktan çıktıktan birkaç saniye sonra buhar ve buz kristallerinden bir karışıma dönüşüyordu; Halley'de yerden yukarı doğru yağan sürekli bir kar fırtınası vardı. Bu düşük fışkırma hızında bile su, kaynağına dönmüyordu. Güneş çevresini her dönüşünde, kuyrukluyıldızın kanının bir kısmı daha uzayın doyumsuz boşluğuna akıyordu.

Uzun çabalardan sonra Kaptan Smith, Universe'i Gündüz tarafındaki en büyük gayzer olan Old Faithful'un yüz metre yakınına taşımaya ikna oldu. Müthiş bir manzaraydı; beyazımsı gri bir sis sütunu, kuyrukluyıldızın üzerindeki en eski oluşumlardan biri gibi duran üç yüz metre çapındaki bir kraterin içindeki şaşırtıcı derecede küçük bir delikten dev bir ağaç gibi çıkıyordu. Bilim adamları çok zaman geçmeden kraterin her yerini sarmış, rengarenk  (ve kesinlikle steril) minerallerini topluyor, arada bir de termometrelerini ve örnek alma tüplerini yükselen su-buz-sis sütununa daldırıyorlardı. Kaptan "Eğer birinizi uzaya fırlatırsa" diye uyardı, "bir an önce kurtarılmayı beklemeyin. Aslında, geri gelmenizi bile bekleyebiliriz."

Dimitri Mihailovich şaşkın bir halde "Ne demek istedi?" diye sormuştu. Her zamanki gibi Victor Willis'in yanıtı hazırdı.

"Gökyüzü mekaniğinde işler tahmin ettiğiniz gibi yürümez. Halley'den normal bir hızda fırlatılan her şey onunla aşağı yukarı aynı yörüngede hareket etmeye devam eder, büyük bir fark ancak büyük bir hız değişimiyle olur. Böylece bir tur sonra iki yörünge tekrar kesişir ve başladığın noktaya dönersin. Tabii yetmiş altı yıl yaşlanmış olarak."

Old Faithful'dan fazla uzak olmayan bir yerde, hiç kimsenin ummayacağı bir şey daha vardı. İlk defa gözlemlediklerinde bilim adamları gözlerine inanamamışlardı. Halley yüzeyinin uzay boşluğuna açık hektarlarca alanına yayılmış, son  derece sıradan  görünen  bir göl vardı, tek  özelliği simsiyah oluşuydu.

Su olamayacağı açıktı; bu ortamda dengede kalabilecek sıvılar yalnızca ağır organik petrol ya da katranlardı. Aslında Tuonela Gölü daha çok zifte benziyordu, kalınlığı bir milimetreden az olan yapışkan yüzey tabakası dışında oldukça katıydı. Bu kadar düşük bir yerçekiminde ayna gibi dümdüz olması uzun yıllar (ve belki de Güneş'in sıcak ateşi çevresinde birçok tur) almış olmalıydı.

Göl, kaptan dur diyene dek Halley kuyrukluyıldızının başlıca turistik merkezlerinden biri olmuştu. Birisi (kimse bu kuşkulu onuru üstlenmiyordu) üzerinde tıpkı Dünya'daki gibi normal yürümenin tamamen güvenli olduğunu keşfetmişti; yüzey tabakasının yapışkanlığı ayağı yerinde tutmaya yetiyordu. Kısa bir süre sonra ekibin çoğu su üzerinde yürürken görüntülerini kaydettirmişlerdi.

Daha sonra Kaptan Smith yalıtım kabinini inceledi, duvarların katran lekeleriyle kaplı olduğunu gördü ve kızgınlığa en yakın ifadesiyle konuştu.

Sıkılmış dişlerinin arasından "Geminin dışının isle kaplı olması yeterince kötü" dedi. "Halley kuyrukluyıldızı gördüğüm en pis yerlerden biri."

Bundan sonra Tuonela Gölü'nde başka gezinti yapılmadı.

TÜNELİN UCUNDA

Herkesin birbirini tanıdığı küçük, dışarıya kapalı bir evrende bir yabancıyla karşılaşmaktan daha büyük bir şok olamaz.

Heywood Floyd ana salona giden koridorda sakin sakin yürürken bu rahatsız edici deneyimi yaşadı. Kaçak bir yolcunun bu kadar uzun zaman nasıl fark edilmediğini merak ederek şaşkınlıkla uzun uzun baktı. Diğer adam ona utanarak ve sert bir ifadeyle bakıyordu, belli ki önce Floyd'un konuşmasını bekliyordu.

Floyd sonunda "Victor!" dedi. "Tanıyamadığım için bağışla. Demek sonunda bilim uğruna büyük fedakârlığı yaptın, yoksa seyircilerin uğruna mı demeliyim?"

Willis aksi bir tonla "Evet" dedi. "Bir başlığa girmeyi becerdim, ama lanet kıllar öyle çok gıcırdadı ki kimse söylediğim tek kelimeyi bile duymadı."

"Ne zaman dışarı çıkıyorsun?"

"Cliff döner dönmez. Bili Chant ile mağaraları incelemeye gitti. "

1986'da kuyrukluyıldız yakınında yapılan ilk uçuşlar yoğunluğunun suyunkinden daha az olduğunu göstermişti; yani ya gözenekli bir maddeden yapılmıştı ya da mağaralarla kaplıydı. Her iki açıklamanın da doğru olduğu ortaya çıktı.

Her zaman tedbirli olan Kaptan Smith mağara incelemelerini başlangıçta açıkça yasaklamıştı. Dr. Pendrill ona baş asistanı Dr. Chant'in deneyimli bir mağarabilimci olduğunu, hatta uçuşa seçilmesinin başlıca nedenlerinden birinin de bu olduğunu hatırlatınca sonunda yumuşamıştı.

Pendrill isteksiz davranan kaptana "Bu düşük yerçekiminde mağara çökmeleri olamaz" demişti "Yani içeride sıkışıp kalma tehlikesi yok."

"Ya kaybolma tehlikesi?"

"Chant bunu mesleki bir hakaret olarak algılardı. Mamut Mağarası'nda yirmi kilometre ilerlemişti. Yine de bir yön bulma kablosu kullanılacaktır."

"İletişim?"

"Kabloda fiber optik var. Giysilerimizin telsizi de uzun bir süre işe yarar."

"Hmm. Nereye gitmek istiyor?"

"En iyi yer Küçük Etna'nın zeminindeki o sönmüş gayzer. En az bin yıldır ölü."

"Öyleyse iki gün daha, sessiz durur. Tamam, başka gitmek isteyen var mı?"

Cliff Greenberg gönüllü oldu; Bahamalar'da uzun süre sualtı mağara incelemesi yapmıştı.

"Ben bir defa denemiştim, o da yeter. Cliff'e çok değerli olduğunu söyle. Girişi görebildiği sürece gidebilir, daha öteye değil. Chant ile bağlantıyı kaybederse de, benim iznim olmadan peşinden gidemez."

Kaptan kendi kendine, 'bu izni de vermeyi hiç istemem', diye ekledi.

Dr. Chant mağarabilimcilerin anne rahmine dönmeyi istemesiyle ilgili tüm esprileri biliyordu, ve hepsini bozabileceğinden emindi.

"Orası fazlasıyla gürültülü bir yer olmalı, tekmeler, darbeler, gurultular..." diyordu. "Mağaraları seviyorum çünkü çok huzurlu ve zamandışılar. Biliyorsunuz ki yüz bin yıldır hiçbir şey değişmemiş, yalnızca sarkıtlar biraz daha kalınlaşmış."

Ama şimdi, kendisini Clifford Greenberg'e bağlayan ince ama kesinlikle kopmayan kabloyu uzatarak Halley'in derinliklerine indikçe, bunun artık doğru olmadığını fark ediyordu. Henüz bilimsel kanıtı yoktu, ama jeolog içgüdüleri ona bu yeraltı dünyasının, Evren'in ölçeğine göre, daha dün doğduğunu söylüyordu, insanlığın bazı şehirlerinden bile daha gençti.

Uzun, sığ adımlarla ilerlediği tünelin çapı dön metre kadardı ve ağırlıksız oluşu ona Dünya'daki harika sualtı mağaracılığı anılarını hatırlatıyordu. Düşük yerçekimi de bu yanılsamayı tamamlıyordu; sanki fazla ağırlık taşıyor ve bu yüzden yavaş yavaş batıyordu. Suda değil boşlukta hareket ettiğini hatırlatan tek şey, direnç olmamasıydı.

Girişten elli metre kadar içeride Greenberg "Artık gözden kayboluyorsun" dedi. "Telsiz bağlantısı hâlâ iyi. Manzara nasıl?"

"Söylemek çok zor; hiçbir oluşumu tanımlayamıyorum, bu yüzden onları tarif edecek sözcükleri de bulamıyorum. Bir kaya türü değil; dokununca ufalanıyor, sanki dev bir gravyer peynirinin içindeyim..."

"Yani organik mi?"

"Evet. Tabii hiç hayat belirtisi yok, ama hammadde mükemmel. Her tür hidrokarbon var, kimyagerler bu örneklerle iyi eğlenecek. Beni hâlâ görebiliyor musun?"

"Sadece ışığının parıltısını, o da hızla kayboluyor. "

"Hah, işte gerçek bir kaya parçası. Buraya ait gibi görünmüyor, dışarıdan gelmiş olmalı. Hey, altın buldum!"

"Şaka ediyorsun!"

"Demir sülfürü, eski Batıda çok kişiyi kandırmıştı. Tabii dış uydularda çok var, ama burada ne işi olduğunu bana sorma..."

"Görüş alanımdan çıktın. İki yüz metre içeridesin."

"Farklı bir tabakanın içinden geçiyorum; meteor birikintisine benziyor. Heyecanlı bir şeyler olmuş olmalı, umarım zamanını belirleyebiliriz. Vay canına!"

"Bunu yapmasan olmaz mı?"

"Özür dilerim, gerçekten nefesim kesildi. İleride büyük bir oda var, bu beklediğim en son şeydi. Girişin çevresini dolanacağım...

Hemen hemen küre biçiminde, çapı otuz kırk metre kadar. Ve... buna inanamıyorum... Halley sürprizlerle dolu. Dikitler, sarkıtlar."

"Bunun nesi sürpriz?"

"Burada serbest su, kireçtaşı yok ve tabii yerçekimi de çok düşük. Bir tür balmumu gibi. Bir dakika, görüntüleri iyi kaydetmeye çalışıyorum. Fantastik şekiller... damlayan bir mum oluşturmuş gibi. Çok tuhaf..."

"Şimdi ne var?"

Dr. Chant'in ses tonu bir anda değişmiş, Greenberg de bunu hemen fark etmişti. "Sütunların bazıları kırılmış. Yerde duruyorlar. Sanki..."

"Devam et!"

"... sanki bir şey onları kırıp geçmiş."

"Bu çılgınca. Bir deprem kırmış olamaz mı?"

"Burada deprem olmaz, sadece gayzerlerin mikro sismik etkileri vardır. Belki de eskiden büyük bir patlama olmuştur. Her neyse, yüzyıllar önce olmuş olmalı. Devrik sütunların üzerinde bu balmumundan bir tabaka var, birkaç milimetre kalınlığında."

Dr Chant sakinleşmeye başlamıştı. Fazla hayal gücü olan biri değildi (mağara incelemeleri böylelerini hemen elerdi) ama buranın etkisi çok rahatsız edici bir anıyı hatırlatmıştı. O devrik sütunlar da kaçmaya çalışan bir canavarın kırdığı parmaklıklar gibiydiler...

Tabii bu düpedüz saçmalıktı; ama Dr. Chant kaynağına yaklaşana kadar hiçbir önsezi ve tehlike sinyalini küçümsememeyi öğrenmişti. Bu tedbirlilik, hayatını birkaç kere kurtarmıştı; korkusunun kaynağını anlayana dek odada daha fazla ilerlemeyecekti. Doğru sözcüğün korku olduğunu kabul edecek kadar açık yürekliydi.

"Bili, iyi misin? Neler oluyor?"

"Hâlâ görüntü kaydediyorum. Bu şekillerin bazıları Hint tapınak heykellerini hatırlatıyorlar. Neredeyse erotikler."

Kasıtlı olarak aklını korkularıyla doğruca yüzleşmekten kaçırıyor, böylece aklını başka yöne çevirerek onlardan sinsice  kaçmayı umuyordu. Bu arada tüm dikkatini mekanik olarak görüntü kaydetme ve örnek toplamaya vermişti.

Kendi kendine, sağlıklı bir korkunun yanlış bir şey olmadığını hatırlattı; ancak paniğe dönüşürse öldürücü olurdu. Paniği hayatı boyunca iki kez tatmıştı (bir defa bir dağ eteğinde, bir defa da sualtında) ve buz gibi dokunuşunun anısı hâlâ ürpertiyordu. Ama şimdi (şükürler olsun) bundan çok uzaktı, üstelik anlamasa da, tuhaf bir şekilde sakinleştirici bir nedenle. Durumda komik bir yan vardı.

Sonunda gülmeye başladı; isteriyle değil, rahatlayarak.

Greenberg'e "Şu eski Yıldız Savaşları filmlerini görmüş müydün?" diye sordu.

"Elbette, altı kez."

"Bir sahnede Luke'un gemisi bir asteroite dalıyor ve içindeki oyuklardan birinde yaşayan dev bir sürüngenin içine giriyordu."

"O Luke'un gemisi değildi, Han Solo'nun Millenium Falcon'uydu. Ben de hep zavallı yaratığın nasıl olup da yaşadığını merak etmişimdir. Uzaydan gelecek avları beklerken çok acıkmış olmalı. Prenses Leia da ona ancak ordövr olurdu."

Artık iyice rahatlayan Dr. Chant "Benim buna niyetim yok" dedi. "Burada hayat varsa bile, ki bu harika olurdu, beslenme zinciri çok kısa olurdu. Fareden daha büyük bir şey bulamazdım herhalde. Daha doğrusu mantardan... Şimdi bakalım, buradan nereye gidiliyor... Odanın diğer tarafında iki çıkış var. Sağdaki daha büyük. Ona giriyorum..."

"Ne kadar kablon kaldı?"

"Yarım kilometre, fazlasıyla yeter. İşte gidiyoruz. Odanın ortasındayım... Lanet, duvara çarptım. Şimdi tutunuyorum... Başım önde ilerliyorum. Duvarlar düz, bu sefer gerçek taştan... Çok yazık..."

"Sorun ne?"

"Daha ileri gidemiyorum. Sarkıtlar aralarından geçemeyeceğim kadar sık... patlayıcılarla kırılamayacak kadar da kalınlar. Zaten yazık olurdu, renkler hoş, Halley'de gördüğüm ilk gerçek yeşil ve maviler. Bir dakika, onların görüntüsünü kaydedeyim..."

Dr. Chant dar tünelin duvarına yaslandı ve kamerayı doğrulttu. Eldivenli parmaklarıyla yüksek ışık tuşuna uzandı, ama yanlışlıkla ana ışıkları tamamen kapattı.

"Berbat bir tasarım" diye homurdandı. "Bu başıma üçüncü kez geliyor. "

Ama hatasını hemen düzeltmedi, çünkü yalnızca en derin mağaralarda yaşanabilen o sessizlik ve zifiri karanlıktan her zaman zevk almıştı. Hayat destek donanımının arka fondan gelen hafif gürültüsü sessizliği bozuyordu, ama en azından...

...o da neydi? İlerlemesine engel olan sarkıt parmaklığın ardında soluk bir parıltı görüyordu, tıpkı şafağın ilk ışığı gibiydi. Gözleri karanlığa alıştıkça daha da parlaklaştı ve bir yeşilimsilik fark etti. Artık ilerideki engelin hatlarını bile seçebiliyordu. . .

Greenberg endişeyle "Ne oluyor?" diye sordu. "Hiçbir şey. Yalnızca gözlemliyorum."

Ve düşünüyorum, diye ekleyebilirdi. Bunun dört açıklaması olabilirdi.

Buz, kristal, ya da başka bir doğal ışık geçirgeninden Güneş ışığı sızıyor olabilirdi. Ama bu derinlikte? Pek mümkün değildi...

Radyoaktivite miydi? Sayaç getirmeye zahmet etmemişti; burada ağır elementler yoktu. Ama geri dönüp kontrol etmeye değerdi.

Fosforlu bir madde; tüm parasını buna oynardı.

Ama dördüncü bir olasılık daha vardı; en düşük olasılık, ama en heyecan verici olanı...

Dr. Chant, Hint Okyanusu kıyılarındaki Ay'sız (ve Lucifer'siz) bir geceyi hiç unutmamıştı. Kumlu bir sahilde parlak yıldızlar altında yürüyordu. Deniz çok sakindi, ama ayaklarına ara sıra hafif bir dalga vuruyor ve bir ışık patlaması içinde dağılıyordu.

Sığ yerlere doğru yürümüştü (suyun ayak bileklerindeki, ılık bir banyoyu andıran dokunuşunu hâlâ hatırlıyordu) ve her adımında yeni bir ışık patlaması oluyordu. Ellerini yüzeye yaklaştırması bile yeterliydi.

Burada, Halley'in kalbinde de ışık saçan benzer organizmalar gelişmiş olabilir miydi? Buna inanmak isterdi. Böylesine nefis, doğal bir sanat eserini yıkmak çok yazık olacaktı (parmaklık ve ardındaki parıltı ona eskiden bir katedralde gördüğü bir sunağı hatırlatıyordu artık), ama yine de geri dönüp biraz patlayıcı alması gerekecekti. Tabii bir de diğer koridor vardı..

Greenberg'e "Bu yönde daha fazla ilerleyemem" dedi, "diğerini deneyeceğim. Yol ayrımına geri döneceğim, makarayı geri sarma konumuna getiriyorum " Işıklarını açar açmaz kaybolan parıltıdan hiç söz etmedi.

Greenberg'in hemen yanıt vermemesi garipti, herhalde gemiyle konuşuyordu Chant endişelenmedi; yola koyulur koyulmaz mesajı tekrarlayacaktı.

Greenberg'den kısa bir yanıt gelince buna gerek kalmadı.

"Tamam Cliff; seni bir süre kaybettiğimi sandım. Odaya döndüm, şimdi diğer tünele giriyorum. Umarım o da tıkalı değildir. "

Greenberg bu defa hemen yanıt verdi. "Üzgünüm Bili Gemiye geri dön. Acil bir durum var -hayır, burada değil, Universe'de her şey yolunda. Ama bir an önce Dünya'ya dönmemiz gerekebilir."

Dr. Chant'in kırık sütunlara çok mantıklı bir açıklama getirmesi yalnızca birkaç hafta sürdü. Kuyrukluyıldız Güneş'e en yakın olduğu noktalarda dışarı madde çıkardıkça, kütlesi sürekli değişiyordu. Böylece her birkaç bin yılda bir dönüş dengesi bozuluyor ve zayıfladıkça çökmek üzere olan bir çatı gibi şiddetle eğrisinin yönünü değiştiriyordu. Bu olduğunda kuyrukluyıldızdaki deprem Richter ölçeğinde 5'i bile gösterebilirdi.

Ama parıltının sırrını asla çözemedi. Şu anda gelişen olaylar bu sorunu derhal gölgede bırakmış olsa da, büyük bir fırsatı kaçırmış olma hissi hayatı boyunca sürecekti.

Arada bir meslektaşlarına söz etmeyi düşündüyse de bunu hiç yapmadı. Ama bir sonraki keşif gezisinde, 2133'de açılmak üzere mühürlü bir not bıraktı.

ÇAĞRI

Floyd kaptanın çağrısına koşarken koridorda Mihailovich neşeyle "Victor'u gördünüz mü?" diye sordu. "Sanki yarım adam olmuş."

Floyd "Eve dönene kadar yeniden uzar" diye geçiştirdi, şu anda böyle önemsiz şeylerle kaybedecek zamanı yoktu. "Ne olduğunu anlamaya çalışıyorum."

Floyd geldiğinde Kaptan Smith kamarasında oturuyordu, sersemlemiş gibiydi. Acil durum kendi gemisinde olsa kontrollü bir enerji fırtınasına dönüşüp sağa sola emirler yağdırıyor olurdu. Ama bu durumda, Dünya'dan gelecek bir sonraki mesajı beklemek dışında yapabileceği bir şey yoktu.

Kaptan Laplace eski bir dostuydu; nasıl olup da başını böyle bir derde sokmuştu? Görünürde bu soruna neden olacak hiçbir kaza, seyir hatası, ya da teknik arıza yoktu. Smith'in görebildiği kadarıyla, ona yardım etmek için yapabileceği bir şey de yoktu. Operasyon Merkezi sadece ortalıkta koşuşturuyordu; bu da uzayda sık sık olan ve başsağlığı iletmek ve son gelen mesajları kaydetmek dışında hiçbir şeyin yapılamadığı acil durumlardan biri gibiydi. Ama Floyd'a haberleri verirken endişe ve düşüncelerini hiç hissettirmedi.

"Bir kaza olmuş" dedi. "Hemen Dünya'ya dönme ve bir kurtarma uçuşuna hazırlanma emri aldık."

"Nasıl bir kaza?"

"Kardeş gemimiz Galaxy. Jüpiter uydularında bir inceleme yapıyormuş. Ve zorunlu iniş yapmış." Floyd'un yüzündeki inanamayan şaşkınlığı gördü.

"Evet, bunun imkânsız olduğunu biliyorum. Ama daha hiçbir şey duymadın. Europa'da mahsur kalmış."

"Europa'da mı!"

"Korkarım öyle. Hasar var, ama bildiğimiz kadarıyla can kaybı yok. Hâlâ ayrıntıları bekliyoruz."

"Ne zaman olmuş?"

"On iki saat önce. Ganymede'ye rapor etmeleri biraz uzun sürmüş."

"Ama biz ne yapabiliriz ki? Güneş Sistemi'nin diğer uçundayız. Yakıt almak için yeniden Ay yörüngesine girmek, sonra en hızlı yoldan Jüpiter'e gitmek... Bu en azından iki ay sürer! (Floyd kendi kendine, Leonov'un zamanında iki yıl sürerdi, diye ekledi.)

"Biliyorum; ama yardımcı olabilecek başka gemi yok."

"Ya Ganymede'nin kendi uydu gemileri?"

"Onlar sadece yörüngede çalışmak üzere tasarlanmışlardır.

"Castillo'ya inmişlerdi."

"O uçuş çok daha az enerji gerektiriyordu. Tabii Europa'ya da inebilirler, ama çok daha az yükle. Yine de araştırılıyor tabii."

Floyd kaptanı zorlukla duydu; hâlâ bu inanılmaz haberi kavramaya çalışıyordu. Yarım yüzyıldır ilk defa (ve tüm tarihte ikinci defa!) bir gemi yasak uyduya inmişti. Bu da akla korkunç bir düşünce getiriyordu.

"Sence" diye sordu, "Europa'da olan her kim (her ne) ise, bunu o yapmış olabilir mi?"

Kaptan sıkıntıyla "Ben de bunu merak ediyorum" dedi. "Ama yıllardır oralarda uçuşlar yapıyoruz ve hiçbir şey olmamıştı."

"Daha da önemlisi, kurtarmayı denersek bize ne olabilir?"

"Ben de ilk olarak bunu düşündüm. Ama bu sadece spekülasyon olur; daha çok şey öğrenene kadar beklemek zorundayız. Bu arada, seni çağırmamın asıl nedeni bu: Galaxy'nin ekip listesi elime yeni geçti, ben de merak ediyordum, acaba..."

Çıktıyı biraz tereddütle masasının öbür ucuna itti. Heywood Floyd her nasılsa, daha listeyi okumadan ne bulacağını biliyordu.

Donuk bir sesle "Torunum" dedi.

Ve kendi kendine, adımı mezarın ötesinde yaşatabilecek tek kişi, diye ekledi.

3 - EUROPA RULETİ

SÜRGÜN POLİTİKASI

Tüm Karamsar tahminlere rağmen Güney Afrika Devrimi, bu gibi durumlarda genellikle olandan çok daha kansız sonuçlanmıştı. Birçok kötülüğün kaynağı olarak gösterilen televizyonun bunda biraz payı vardı. Bir nesil önce Filipinler'de bir örnek yaşanmıştı. Dünya'nın izlediğini bildiklerinde, insanların büyük çoğunluğu daha sorumlu davranırlar. Utanç verici istisnalar olsa da, kameralar önünde çok az katliam olur.

Kaçınılmaz olanı gören Güney Afrikalı beyazların çoğu, iktidar değişiminden önce ülkeyi terk etmişlerdi. Ve giderken de (yeni yönetim de bundan şikayet etmişti) eli boş gitmemişlerdi. Milyarlarca rand İsviçre ve Hollanda bankalarına transfer edilmişti; sonunda neredeyse her saat Cape Town ve Johannesburg'dan Zürih ve Amsterdam'a esrarengiz uçuşlar yapılır olmuştu. Özgürlük Günü geldiğinde eski Güney Afrika Cumhuriyeti'nde bir gram altın ya da bir kırat elmas bile bulunamayacağı söyleniyordu; maden çalışmaları da sabote edilmişti.  Mültecilerin önde gelenlerinden biri Lahey'deki lüks dairesinden "Kaffirler'in4 Kimberley'i yeniden çalıştırmaları beş yıl sürer" diye böbürlenmişti. Ancak De Beers onu şaşırtarak yeni bir isim ve yönetimle beş hafta içinde işine geri dönmüş ve elmaslar yeni ulusun ekonomisinin en önemli parçası olmuştu.

Genç mülteciler yirmi birinci yüzyılın köksüz kültüründe (muhafazakar büyüklerinin ümitsizce tutucu davranmalarına rağmen) bir nesil içinde kaynaşmışlardı. Atalarının cesaret ve azmini gururla, ama böbürlenmeden hatırlıyor, aptallıklarından da uzak duruyorlardı. Hiçbiri kendi evinde bile Güney Afrika dilini konuşmuyordu.

Ancak yüzyıl önceki Rus Devrimi'nde olduğu gibi, zamanı geri döndürme, en azından güç ve ayrıcalıklarını ellerinden alanların çabalarını sabote etme hayalleri kuran birçok kişi vardı. Öfke ve acılarını genellikle propaganda, gösteriler, boykotlar, Dünya Konseyi'nden istekler ve ender olarak da sanat eserleri şeklinde ortaya döküyorlardı. Wilhelm Smuts'ın The Voortrekkert'i, yazarla tamamen karşıt görüşte olanlarca bile İngiliz edebiyatının (ironik biçimde) başyapıtlarından biri sayılıyordu.

Ancak, politik hareketlerin işe yaramayacağını ve özlenen statükonun ancak şiddetle yerine oturacağını savunan gruplar da vardı. Tarih yazabileceklerine inananlar çok olmasa da, zafer imkânsız olursa intikama razı olacak olanlar pek de az değildi.

Bir tarafı tamamen sinmiş, diğer tarafı kesinlikle uzlaşmaz olan aşırı uçlar arasında geniş bir politik (ve apolitik) parti yelpazesi vardı. Der Bund içlerinde en büyüğü değildi, ama en güçlüsü ve bir şirket ve holding ağıyla kayıp cumhuriyetin kaçırılmış servetinin çoğunu kontrol ettiğinden kesinlikle en zengini idi. Bu şirketlerin çoğu artık yasal, hatta oldukça saygınlardı.

Yıllık bilanço listesinde de adı geçen Tsung Uzay Araçları'nda yarım milyar Bund parası vardı. 2059'da aldığı diğer bir yarım milyar da Sir Lawrence'ın küçük filosunun göreve çıkışını hızlandırmasına yardımcı oldu.

Ama onun eşsiz zekâsı bile Bund ile Tsung Uzay Araçları'ndan Galaxy'nin son uçuşu arasında bir bağlantı sezememişti. Zaten o sırada Halley Mars'a doğru yol alıyordu, Sir Lawrence da Universe'in planlanan tarihte yola çıkabilmesiyle öyle meşguldü ki kardeş gemilerinin rutin işlemleriyle pek ilgilenememişti.

Londra Gemi Sigorta Kurumu, Galaxy'nin planlanan rotasıyla ilgili birkaç soruşturma başlattıysa da bunlar hemen halledildi. Bund'un her yerde kilit noktalarda adamları vardı; bu da sigortacılar için şanssızlık, uzay avukatları içinse büyük bir şanstı.

TEHLİKELİ KARGO

Hem konumunu birkaç günde bir milyonlarca kilometre değiştiren, hem de saniyede onlarca kilometre hızla hareket eden limanlar arasında gemi taşımacılığı kolay bir iş değildir. Düzenli bir tarife düşünülemez bile; Güneş Sistemi'nin kendi kendini insanlığa daha uygun biçimde yeniden düzenlemesini beklemek zorunda kalıp, her şeyi boş vererek limanda (en azından yörüngede) kalabilirsiniz.

Neyse ki bu periyotlar yıllar öncesinden bilinir, böylece onarımlar, düzeltmeler ve ekibin gezegende zaman geçirmesi için kullanılabilirler. Bazen biraz şans ve ısrarla, eski "Koyda bir Tur" kadar da olsa, yerel bir gezi bile ayarlanabilir.

Ganymede'den uzak geçecek üç ayın tamamen kayıp olmayışı Kaptan Eric Laplace'i sevindirmişti. Gezegensel Bilim Vakfı'na yapılan isimsiz ve beklenmedik bir bağış Jüpiter (bugün bile hiç kimse Lucifer demiyordu) uydu sisteminin araştırılmasını finanse edecekti. Özellikle pek önem verilmemiş olan birkaç küçük uydu üzerinde durulacaktı. Bunların bazılarına çok az gidilmiş, hatta henüz doğru dürüst incelenmemişlerdi.

Rolf van der Berg uçuştan haberi olur olmaz Tsung gemicilik acentesini aramış ve birkaç şey öğrenmeye çalışmıştı.

"Evet, önce Io'ya doğru gideceğiz, sonra Europa'ya yakın bir uçuş yapacağız..."

"Sadece yakın bir uçuş mu?Ne kadar yakın?"

"Bir dakika... Garip... uçuş planında ayrıntı verilmemiş. Ama tabii ki Yasak Bölge'ye girmeyecekler."

"Son seferinde on bin kilometreye indirmişlerdi... on beş yıl önce. Her neyse, uçuşa planetolog olarak katılmak için gönüllüyüm. Size kendimi tanıtıcı bir yazı yollarım..."

"Bunu yapmanıza gerek yok Dr. Van der Berg. Siz zaten çağrılıyorsunuz."

İnsanın aklı başına hep her şey olup bittikten sonra gelir, Kaptan Laplace da olanları düşündüğünde (bunun için bol bol zamanı olacaktı) uçuş planında bazı gariplikler olduğunu hatırladı. Ekibin iki üyesi aniden hastalanmış ve hemen değiştirilmişlerdi; yerlerine birinin bulunmasına öyle memnun olmuştu ki belgelerini gerektiği kadar iyi kontrol etmemişti. (Etse de onların kusursuz olduğundan başka bir şey göremezdi.)

Bir de kargo sorunu vardı. Kaptan olarak gemiye giren her şeyi inceleme yetkisi vardı. Tabii bunu her şey için uygulamak imkânsızdı, ama iyi bir neden varsa incelemekten hiç çekinmezdi. Uzay araçlarının ekipleri genelde büyük sorumluluk taşıyorlardı; ama uzun yolculuklar sıkıcı olabilirdi ve bazı kimyasal maddelerin (Dünya'da yasal olsalar da) gemide bulunmaması gerekirdi. Astsubay Chris Floyd şüphelerinden söz ettiğinde, Kaptan geminin kromatografik detektörünün Çinli ekibin müptela olduğu saf afyondan biraz daha bulduğunu sandı. Ama bu sefer konu ciddiydi. Çok ciddiydi.

"Üçüncü Kargo Ambarı, Parça 2/456. Kaptanım, Bildiri'de 'bilimsel araç' diyor. İçinde patlayıcılar var."

"Ne!"

"Hiç şüphe yok efendim. İşte elektrogram."

"Sözünüze güveniyorum Mr. Floyd. İçine baktınız mı?"

"Hayır efendim. Mühürlü bir kutu, yaklaşık olarak yarım metreye bir metreye beş metre boyunda. Bilim ekibinin getirdiği en büyük paketlerden biri. KIRILABİLİR - DİKKATLE TAŞIYIN diye etiketlenmiş. Ama tabii, burada her şey öyle."

Kaptan Laplace düşüncelere dalarak parmaklarını masasının plastik "ahşap" kaplaması üzerinde tıkırdattı. (Desenini sevmiyordu, bir sonraki düzenlemede ondan kurtulmaya kararlıydı.) Bu küçük hareket bile onu koltuğundan kaldırmış ve ayağını sandalyenin ayağına sararak kendini otomatik olarak bağlamıştı.

Floyd'un raporundan bir an bile şüphe duymasa da (yeni astsubayı işini iyi biliyordu ve ünlü büyükbabasından hiç söz etmemesi Kaptan'ın hoşuna gitmişti), olanların masum bir açıklaması da olabilirdi. Değişken moleküler yapıları olan başka kimyasal maddeler detektörü şaşırtmış olabilirdi.

Ambara inip paketi zorla açabilirlerdi. Hayır, bu tehlikeli  olabilir ve yasal  sorunlara da yol açabilirdi. En iyisi doğruca en yukarı başvurmaktı; bunu eninde sonunda yapmak zorunda kalacaktı zaten.

"Lütfen Dr. Anderson'u çağır; ve bundan kimseye bahsetme."

"Hemen efendim." Chris Floyd saygılı ama oldukça gereksiz bir selam verdi ve sessizce çıktı.

Bilim ekibinin lideri sıfır yerçekimine alışık değildi, girişi de oldukça beceriksizceydi. Öfkeli oluşu da durumunu iyice kötüleştiriyordu, birçok defa çaresizce Kaptan'ın masasına tutunmak zorunda kaldı.

"Patlayıcı mı! Tabii ki değil! Şu... 2/456'nın belgesini görmek istiyorum."

Dr. Anderson bilgiyi portatif klavyesine zorlukla yazdı ve yavaşça okudu: '"Mark V Penetrometrelerı, Üç Adet. Tabii... Sorun değil."

Kaptan "Peki ama" diye sordu, "penetrometre de neyin nesi?" Kulağa biraz müstehcen geliyordu; ciddiyetine rağmen gülümsemesini bastırmakta zorlandı.

"Standart gezegen örnek toplama cihazı. Bırakırsınız, o da size on metreye kadar olan derinliklerden örnek çıkarır, kayalıkta bile. Sonra komple bir kimyasal analiz yapıp size yollar. Merkür'ün Gündüz Tarafı gibi yerleri incelemenin tek güvenli yolu, ya da Io'yu. Zaten ilkini oraya bırakacağız." Kaptan kendine hakim olmaya çalışarak "Dr. Anderson, " dedi, "mükemmel bir jeolog olabilirsiniz, ama gökyüzü mekaniği hakkında fazla bir bilginiz yok. Yörüngedeyken hiçbir şeyi bırakamazsınız..."

Umursamaz olduğu söylentisi kesinlikle doğru değildi, bilim adamının tepkisi de bunu gösteriyordu. "Salak herifler!" dedi. "Tabii, size söylemeliydiler."

"Kesinlikle. Katı yakıtlı roketler tehlikeli kargo sınıfına girerler. Güvenlik sistemlerinin yeterli olduğuna dair sigorta belgelerini ve sizin kişisel garantinizi istiyorum; aksi halde gemiden atılacaklar. Şimdi; başka küçük sürprizler de var mı? Sismik araştırmalar planlıyor muydunuz? Sanırım bunlar da genellikle patlayıcılar kullanılıyor..."

Dersini almış gibi görünen bilim adamı birkaç saat sonra, spektrografik örnek toplama için binlerce kilometre uzaktan geçen gök cisimlerini vurabilen lazerleri çalıştırmakta kullanılan saf flüordan iki şişe bulduğunu söyledi. Saf flüor insanlığın bildiği en ölümcül maddelerden biri olduğu için yasak maddeler listesinin üst sıralarında yer alıyordu; ama penetrometreleri hedeflerine götüren roketler gibi, o da görev için çok önemliydi.

Kaptan Laplace gereken tüm tedbirlerin alındığına emin olduğunda, bilim adamının özürlerini kabul etti ve hatanın uçuşun düzenlenişindeki karmaşadan kaynaklandığına dair garantisini aldı.

Dr. Anderson'ın doğru söylediğine emindi, ama artık uçuşta bir tuhaflık seziyordu. Ne kadar tuhaf olduğunu ise tahmin bile edemezdi.

CEHENNEM 

Jüpiter  patlamadan önce Io, Güneş  Sisteminde  Venüs'ten sonra cehenneme en yakın noktaydı. Lucifer yüzey ısısını birkaç yüz derece daha arttırdığına göre, onunla artık Venüs bile yarışamazdı. Sülfür volkanları ve gayzerler aktivitelerini arttırmışlar, işkence altındaki uydunun özelliklerini onlarca  yıl  yerine  sadece  birkaç  yılda  düzenlemeye  girişmişlerdi.  Gezegen  uzmanları  harita yapmaktan  tamamen  vazgeçmiş, kendilerini birkaç günde bir yörünge fotoğrafları çekmeye vermişlerdi. Bunlardan Cehennem'deki aktivitenin kare kare çekilmiş, insanı hayret içinde bırakan bir filmini yapmışlardı.

Londra Gemi Sigorta Kurumu uçuşun bu bölümü için oldukça sıkı bir sigorta bedeli belirlemişti, ama Io on bin kilometreden daha çok yaklaşmadan yakın uçuş yapan bir gemi için ciddi bir tehlike oluşturmuyordu; daha sakin olan Gece Tarafı da öyle.

Astsubay Chris Floyd yaklaşan sarı ve turuncu renkli dünyaya (Güneş Sistemi'ndeki belki de en cafcaflı nesneye) bakarken, ister istemez büyükbabasının buraya geldiği zamanı düşündü. Üzerinden yarım yüzyıl geçmişti. Leonov terk edilmiş Discovery ile burada buluşmuştu ve Dr. Chandra uykudaki bilgisayar HAL'ı burada uyandırmıştı. Daha sonra iki gemi de, Io ile Jüpiter arasındaki İç Lagrange Noktası L1 üzerinde dolanarak dev siyah tektaşı araştırmak üzere yola çıkmışlardı.

Tektaş artık yoktu; Jüpiter de öyle. Dev gezegenin patlamasından bir anka kuşu gibi doğan mini güneş uydularını yeni bir Güneş Sistemi'ne dönüştürmüştü; ama ısısı Dünya'nınkine yakın olan bölgeler sadece Ganymede ve Europa'da vardı. Bunun ne kadar böyle süreceğini ise kimse bilmiyordu. Lucifer'in ömrü hakkında yapılan tahminler bin yıldan bir milyon yıla kadar değişiyordu.

Galaxy'nin bilim ekibi hemen L1 noktasına baktılar; ama artık ona yaklaşmak çok tehlikeliydi. Jüpiter ile iç uydusu arasında her zaman bir elektrik akımı (Io "akım tüpü") vardı ve Lucifer'in doğuşu onun gücünü yüzlerce kat arttırmıştı. Enerji nehrinin parlak sarısı, iyonlaşmış sodyumun karakteristik rengiyle karışan akışı bazen çıplak gözle bile görülebiliyordu. Ganymede'deki bazı mühendisler yanı başlarında ziyan olan gigawattları kullanmaktan söz etmiş, ama kimse bunun bir yolunu bulamamıştı.

Ekibin kaba yorumları arasında ilk penetrometre yollandı ve iki saat sonra çürüyen uyduya bir şırınga gibi girdi. Neredeyse beş saniye boyunca (planlanan ömrünün on katı) çalıştı ve Io onu yok edene kadar binlerce kimyasal, fiziksel ve jeolojik ölçüm gönderdi.

Bilim adamları büyülenmişler; van der Berg ise yalnızca memnun olmuştu. Sondanın çalışacağını tahmin etmişti; Io son derece kolay bir hedefti. Ama eğer Europa hakkında yanılmıyorsa, ikinci penetrometre kesinlikle başarısız olacaktı.

Tabii bu hiçbir şeyi ispatlamazdı; çalışmamasının birçok nedeni olabilirdi. Bu olduğunda da, inmekten başka seçenek kalmayacaktı.

Bu da kesinlikle yasaktı ve bu yasağı koyanlar insanlar değildi.

BÜYÜK SHAKA

ASTROPOL (gösterişli ismine rağmen Dünya dışında pek de fazla bir işi yoktu) Shaka'nın gerçekte var olduğunu kabul etmiyordu. USSA da aynı tutum içindeydi ve birisi düşüncesizce bu ismi andığında diplomatları utanıyor, ya da öfkeleniyorlardı.

Ama Newton'un Üçüncü Yasası her şeyde olduğu gibi politikada da geçerlidir. Bund'daki bazı aşırı uçlar (onlardan kurtulmak için, pek fazla olmasa da, çaba göstermişlerdi) GABD'ye karşı sürekli planlar kuruyorlardı. Genellikle propaganda ile yetinseler de, arada bir bombalamalar, kayıplar, hatta cinayetler de oluyordu.

Tabii Güney Afrikalılar da bunları hafife almıyorlardı. Kendi karşı istihbarat servislerini kurarak karşılık verdiler. Bu örgütün de fazlaca serbest eylemleri vardı; ve onlar da Shaka hakkında hiçbir şey bilmediklerini söylüyorlardı. Belki de CIA'in kullanışlı icadı "mantıklı inkâr edilebilirlik"e başvuruyorlardı. Doğruyu söylüyor bile olabilirlerdi.

Bir teoriye göre Shaka başlangıçta bir şifreydi, sonra (Prokofiev'in "Teğmen Kije"si gibi) canlanıvermişti; çünkü gizli bürokratik işlerde çok faydalı oluyordu. Bu da üyelerinin hiçbirinin ayrılmamasını, hatta tutuklanmamasını açıklıyordu.

Ama Shaka'nın gerçekten var olduğuna inananlar için bunun farklı  bir açıklaması  vardı. Tüm ajanlar, herhangi bir sorgulama söz konusu olmadan kendi kendilerini yok etmeye psikolojik olarak şartlanmışlardı.

Gerçek ne olursa olsun, ölümünden iki yüz yıl sonra; büyük Zulu hükümdarının, asla bilmediği dünyaları etkisi altına alacağını kimse ciddi olarak düşünemiyordu.

KEFENLİ DÜNYA

Jüpiter'in patlayıp Müthiş Isı'nın uydu sistemine yayılmasından sonraki on yılda Europa yapayalnız kalmıştı. Sonra Çinliler acele bir yakın uçuşla, Tsien'in kalıntısının yerini belirlemek için radarla bulutları taramışlardı. Başarısız olmuşlardı, ama yaptıkları Gündüz Tarafı haritaları, buzdan kabuk eridikçe oluşmaya başlayan yeni kıtaları gösteren ilk haritalardı.

İki kilometre uzunluğunda, dümdüz bir yapı da bulmuşlardı; öyle yapay duruyordu ki adını Büyük Duvar koymuşlardı. Şekli ve büyüklüğünden dolayı onun Jüpiter'deki tektaş (ya da Lucifer'in yaratılışından önceki saatlerde ortaya çıkan milyonlarcasından biri) olduğu varsayılıyordu.

Ancak düzenli olarak kalınlaşan bulutların altından ne bir tepki, ne de bir zekâ belirtisi gelmemişti. Böylece birkaç yıl sonra sürekli bir yörüngeye araştırma uyduları yerleştirilmiş ve rüzgâr seyirlerini öğrenmek için atmosfere yüksekte uçan balonlar bırakılmıştı. Dünya meteorolojisi uzmanları bunları çok ilginç bulmuşlardı, çünkü Europa (merkezi bir okyanus ve hiç batmayan bir güneşle) ders kitapları için çok hoş biçimde basitleştirilmiş bir örnekti.

Böylece "Europa Ruleti" oyunu başlamıştı; bilim adamları ne zaman uyduya biraz daha yaklaşmaktan söz etseler yöneticiler böyle diyordu. Olaysız geçen elli yılın ardından biraz sıkıcı olmaya başlamıştı. Kaptan Laplace da öyle kalmasını umuyordu ve Dr. Anderson'ın da onayını istemişti.

Bilim adamına "Şahsen," demişti, "ben üzerime saatte bin kilometre hızla zırh delici bir tonluk bir şey atılmasını pek dostça karşılamazdım. Dünya Konseyi'nin size izin vermesine çok şaşırdım."

Dr. Anderson da biraz şaşkındı, ama projenin bir Cuma öğleden sonrasında toplanmış bir Bilim Alt Komitesinin uzun gündemindeki son madde olduğunu bilse şaşırmazdı. Tarih böyle küçük şeylerle yazılırdı.

"Katılıyorum Kaptan. Ama çok katı sınırlamalarla çalışıyoruz ve kim olurlarsa olsunlar... şey, Europa'lılarla karşılaşma olasılığı yok. Bizim hedefimiz deniz seviyesinin beş kilometre üzerinde"

"Anlıyorum. Zeus Dağı'nı bu kadar ilginç yapan ne?"

"Bu başlı başına bir sır. Birkaç yıl öncesine kadar orada değildi bile. Jeologları neden deli ettiğini anlamışsınızdır."

"Sizin zımbırtı da içine girip onu analiz edecek."

"Kesinlikle. Ve... bunu size söylememem gerekirdi, ama sonuçları gizli tutmam ve Dünya'ya şifreli olarak yollamam istendi. Belli ki birileri büyük bir keşif yapmak üzere ve duyulmasını hiç istemiyorlar. Bilim adamlarının bu kadar titiz olabileceğine inanır mıydınız?"

Kaptan Laplace inanırdı, ama yolcusunu hayal kırıklığına uğratmak istemedi. Dr. Anderson fazlasıyla saf görünüyordu; olup biten her neyse (ki kaptan bu uçuşta görebildiğinden çok daha fazla şey döndüğüne artık emindi) Anderson'ın hiçbir bilgisi yoktu.

"Doktor, sadece Europa'lıların dağcılığa  başlamamalarını umut edebilirim. Kendi Everestleri üzerine bayrak dikmelerine engel olmak istemem."

Penetrometre yollandığında Galaxy'de alışılmadık bir heyecan duygusu vardı, her zamanki espriler bile kesilmişti. Aracın Europa'ya iki saatlik uzun yolculuğu sırasında ekibin her üyesi, köprüye gidip yönetim operasyonunu izlemek için çok iyi bir bahane bulmuştu. Buluşmadan on beş dakika önce Kaptan Laplace, geminin yeni hostesi Rosie dışında tüm ziyaretçilerin çıkmalarını emretti, onun sürekli yaptığı eşsiz kahvesi olmadan operasyon devam edemezdi.

Her şey yolunda gitti. Atmosfere girişten kısa bir süre sonra hava frenleri çalıştırıldı ve penetrometrenin hızı azalarak çarpışma için uygun bir seviyeye geldi. Hedefin radardaki görüntüsü (hiçbir özelliği olmayan, boyutları belirsiz) ekranda giderek büyüdü. Bir saniye kala, tüm kayıt cihazları otomatik olarak yüksek hıza geçtiler...

... Ama kaydedecek hiçbir şey yoktu. Dr. Anderson üzüntüyle "O ilk Ranger'lar Ay'a çaptıklarında ve kameraları hiçbir şey göremediğinde, Jet İtiş Laboratuarı'ndakilerin neler hissettiklerini şimdi anlıyorum" dedi.

GECE NÖBETİ

Yalnızca Zaman evrenseldir; Gece ve Gündüz sadece çekimsel güçlerin henüz yollarından çekip koparamadığı gezegenlerdeki tuhaf bölgesel alışkanlıklardır. Ama insanlar, kendi dünyalarından ne kadar uzağa giderlerse gitsinler, çağlar önce aydınlık ve karanlık dönüşümüyle başlayan gece gündüz ritminden asla kaçamazlar.

Evrensel Saatle 01:05'de Astsubay Chang köprüde yalnızken, geminin geri kalanı uykudaydı. Onun uyanık kalması için de bir neden yoktu; Galaxy'nin elektronik algıları her arızayı ondan çok daha çabuk fark ederlerdi. Ama yüz yıllık sibernetik, beklenmedik durumlar karşısında insanların makinelerden biraz daha iyi olduğunu ispatlamıştı ve beklenmeyen de eninde sonunda mutlaka olurdu.

Chang huysuzca, Kahvem nerede? diye düşündü. Rosie'nin gecikmesi normal değildi. Son yirmi dört saatteki felaketlerden sonra hem bilim adamlarını hem de uzay ekibini saran keyifsizliğin hostesi de etkileyip etkilemediğini düşündü.

İlk penetrometrenin başarısızlığının ardından, bir sonraki adımı belirlemek için acele bir toplantı yapılmıştı. Bir ünite kalmıştı ve Castillo'da kullanılması düşünülüyordu, ama burada da aynı kolaylıkla kullanılabilirdi.

Dr. Anderson "Callisto'ya indik zaten" demişti, "orada çeşitli çatlak buz topluluklarından başka bir şey yok."

Kimse karşı çıkmamıştı. Ayarlamalar ve testlerle geçen on iki saatlik bir gecikmenin ardından 3 numaralı penetrometre Europa'nın bulutlarına doğru fırlatılmış, öncüsünün görünmeyen izini takip etmeye başlamıştı.

Geminin kayıt araçları bu defa veri alabildiler, yaklaşık yarım milisaniye boyunca. Aracın yerçekiminin 20.000 katına kadar çalışmak üzere ayarlanmış olan hız göstergesi ölçü dışına çıkmadan önce kısa bir tepki verdi. Her şey göz açıp kapayıncaya kadar yok olmuş olmalıydı.

Ölümün ardından gelen o kasvetli andan sonra, Dünya'ya rapor verilmesine ve Callisto ve diğer dış uydulara yönelmeden önce gelecek emirlerin Europa üzerinde yüksek bir yörüngede beklenmesine karar verildi.

Rose McCullen "Geciktiğim için üzgünüm efendim," dedi (adını duyan getirdiği kahveden daha koyu renkte olduğunu tahmin edemezdi), "herhalde alarmı yanlış kurdum."

Nöbetteki subay kıkırdayarak "Gemiyi sen idare etmediğin için şanslıyız" dedi.

Rosie "Nasıl yapıldığını hiç anlamıyorum" diye yanıtladı, "her şey öyle karmaşık görünüyor ki." Chang "Göründüğü kadar kötü değil" dedi. "Hem size eğitiminizde temel uzay teorisi öğretmiyorlar mı?"

"Şey, evet. Ama ben pek anlamazdım. Yörüngeler ve bir sürü saçmalıklar."

Astsubay Chang sıkılıyordu ve izleyicisini aydınlatmanın iyi olacağını düşündü. Hem Rose tam olarak onun tipi sayılmasa da çekici olduğu kesindi; şimdi göstereceği küçük bir uğraş değerli bir yatırım olabilirdi. İşini bitirmiş olan Rose'un uyumak isteyebileceği ise aklına bile gelmedi.

Yirmi dakika sonra Astsubay Chang seyir konsolunu göstererek neredeyse nefes nefese sözünü bitirdi: "Görüyorsun ya, neredeyse otomatik. Tek yapman gereken birkaç sayı girmek, gerisini gemi hallediyor."

Rose yorgun görünüyordu; sürekli saatine bakıyordu.

Chang aniden pişmanlık duyarak "Üzgünüm," dedi. "Seni oyalamamalıydım."

"Yo hayır, bunlar çok ilginç. Lütfen devam edin."

"Kesinlikle olmaz. Belki başka zaman. İyi geceler Rosie, kahve için de teşekkürler."

"İyi geceler efendim."

Üçüncü Derece Hostes Rose McCullen hâlâ açık olan kapıya doğru ilerledi (pek de usta sayılmazdı). Kapı kapandığında Chang dönüp bakmadı bile.

Bu yüzden birkaç saniye sonra hiç tanımadığı bir kadın sesi duyduğunda gerçek bir şok geçirdi.

"Bay Chang, alarm devre dışı bırakıldı, boşuna basmayın. İşte iniş koordinatları. Gemiyi indirin." Chang sızdığını ve kabus gördüğünü sanarak, yavaşça sandalyesini döndürdü.

Rose McCullen olan kişi, kapının kilit koluna tutunarak oval girişte duruyordu. Tamamen farklıydı; bir anda rollerini değişmişlerdi. Daha önce kendisine hiç doğrudan bakmamış olan utangaç hostesin soğuk, acımasız bakışı karşısında Chang kendisini yılanın hipnotize ettiği tavşan gibi hissetti. Boştaki elinde tuttuğu küçük, ama öldürücü görünen silah gereksiz bir süs gibiydi; o olmadan da öldürebileceğinden Chang'ın hiç şüphesi yoktu.

Öz saygısı ve mesleki gururu, yine de mücadele etmeden pes etmemesi gerektiğini söylüyordu. En azından zaman kazanabilirdi.

"Rose" dedi (dudakları bir anda anlamını yitirmiş olan bu ismi söylerken zorlanıyordu), "bu çok saçma. Sana az önce söylediklerim, kesinlikle doğru değil. Gemiyi tek başıma indirmem imkânsız. Doğru yörüngeyi hesaplamak saatler sürer ve yardım edecek biri gerekir. En azından bir yardımcı pilot."

Silah hiç titremiyordu.

"Ben aptal değilim Bay Chang. Bu gemi eski kimyasal roketler gibi enerjisiyle sınırlı değil. Europa'nın çekim alanından çıkmak için saniyede sadece üç kilometre hız yeterli. Eğitiminizin bir bölümü de ana bilgisayar olmadan acil iniş yapmaktı. Şimdi bunu gerçekten yapacaksınız; verdiğim koordinatlarla en uygun iniş için pencere beş dakika içinde açılacak."

İyice terlemeye başlayan Chang, "Bu tür bir kapatmada" dedi, "yüzde yirmi beş başarısızlık olasılığı vardır" (gerçek rakam yüzde ondu, ama bu şartlar altında biraz abartmanın iyi olacağını düşündü) "üstelik kontrol edeli yıllar oluyor."

Rose McCullen "Bu durumda" dedi, "sizi yok edip Kaptan'dan daha yeterli birini göndermesini istemem gerekecek. Çok kötü, çünkü bu pencereyi kaçıracağız ve bir sonraki için iki saat beklememiz gerekecek. Dört dakika kaldı."

Astsubay Chang yenildiği zaman bunu anlardı; en azından denemişti. "Şu koordinatları alayım" dedi.

ROSIE

Kaptan Laplace hız kontrol jetlerinin ağaçkakanı andıran ilk hafif temasıyla hemen uyandı. Bir an rüya gördüğünü sandı; hayır, kesinlikle gemi uzayda dönüyordu.

Belki de bir tarafta sıcaklık fazla  yükselmişti ve ısı kontrol sistemi bazı küçük ayarlamalar yapıyordu. Bu arada bir olurdu ve nöbetteki subay için eksi puandı, ısı sınırına yaklaşıldığını fark etmesi gerekirdi.

Köprüden -kimdi- Bay Chang'i aramak için dahili telefona uzandı. Eli hareketi tamamlayamadı. Ağırlıksız geçen günlerden sonra, yerçekiminin onda biri bile gerçek bir şoktu. Kemerlerini açıp yatağından çıkması birkaç saniye sürdü, ama kaptana sanki dakikalar gibi geldi. Bu defa düğmeyi buldu ve öfkeyle bastı. Yanıt yoktu.

Yerçekiminin istilasıyla hazırlıksız yakalanan boştaki cisimlerin çarpma ve darbelerini görmezden gelmeye çalıştı. Uzun süre düşüyorlardı, ama şu anda tek anormal ses tam güçte çalışan motorun uzaktan gelen boğuk çığlığıydı.

Odasındaki küçük pencerenin perdesini yırtarcasına çekerek yıldızlara baktı. Geminin ekseninin nereye dönük olması gerektiğini kabaca biliyordu; sadece otuz kırk dereceye kadar anlasa bile, iki olasılık arasında karar verebilirdi.

Galaxy yörüngesel hızını arttırabilir ya da azaltabilirdi. Şimdi azaltıyordu; yani Europa'ya doğru alçalmaya hazırlanıyordu.

Birisi ısrarla kapıyı yumrukluyordu ve kaptan ancak bir dakika geçmiş olabileceğini fark etti. Astsubay Floyd ve ekipten iki kişi dar koridoru doldurmuşlardı.

Floyd nefes nefese "Köprü kilitli efendim" diye rapor verdi. "İçeri giremiyoruz, Chang da yanıt vermiyor. Ne olduğunu bilmiyoruz."

Kaptan Laplace bir yandan üzerini giyerken "Korkarım ben biliyorum" diye yanıtladı. "Eninde sonunda delinin biri bunu deneyecekti. Kaçırılıyoruz ve nereye olduğunu da biliyorum. Ama neden olduğunu biliyorsam ne olayım..."

Saatine göz attı ve aklından çabuk bir hesap yaptı.

"Bu hız seviyesinde on beş dakika içinde yörüngeden çıkmış oluruz, emin olmak için şunu on yapalım. Neyse, gemiyi tehlikeye atmadan motoru durdurabilir miyiz?"

Mühendis olan Astsubay Yu berbat görünüyordu, ama isteksiz de olsa bir yanıt verdi.

"Pompa motoru hatlarındaki devre kesicileri açıp yakıt bağlantısını kesebiliriz."

"Onlara ulaşabilir miyiz?"

"Evet, Üçüncü Güvertedeler."

"Gidelim öyleyse."

"Şey... o zaman bağımsız yedek sistem devreye girer. Güvenlik için Beşinci Güverte'de mühürlü bir kapağın ardında, bir kesici bulmamız gerek; hayır, zamanında yapamayız."

Kaptan Laplace da bundan korkuyordu. Galaxy'yi yapan dahiler gemiyi tüm olası kazalardan korumaya çalışmışlardı. İnsanın kötülüğünden korumaları ise mümkün değildi.

"Alternatif var mı?"

"Korkarım elimizdeki zaman içinde yok."

"Öyleyse köprüye gidip Chang'la ve yanındaki her kimse onunla konuşmaya çalışalım."

Merak ediyordu, kim olabilirdi? Her zamanki ekibinden biri olduğuna inanmıyordu. O zaman... tabii, yanıtı bulmuştu! Gözünde canlandırabiliyordu. Sabit fikirli bir bilim adamı teorisini ispatlamaya çalışıyor; deneyler başarısız  oluyor; bilgiye ulaşmanın her şeyden daha öncelikli olduğuna karar veriyor...

O eski ucuz deli bilim adamı melodramları gibiydi, ama gerçeklere çok uygundu. Belki de Dr. Anderson ancak böyle bir Nobel Ödülü kazanabileceğini düşünmüştü.

Jeolog nefes nefese ve saçı başı darmadağınık bir halde yanlarına geldiğinde, bu teori de hemen çürütülmüş oldu. "Tanrı aşkına Kaptan, neler oluyor? Tam güçle gidiyoruz. Yukarı mı gidiyoruz, aşağı mı?"

Kaptan Laplace "Aşağı" diye karşılık verdi.

"Yaklaşık on dakika sonra Europa'ya çarpacak bir yörüngeye gireceğiz. Kumanda her kimdeyse umarım ne yaptığını biliyordur."

Köprüye gelmişlerdi, kapalı kapı önlerindeydi. içeriden hiçbir ses gelmiyordu. Laplace eklemlerini yaralamadan yapabildiği kadar sert vurmaya başladı.

"Ben Kaptan! Açın kapıyı!"

Uymayacakları belli olan bir emir verdiği için kendini aptal gibi hissediyordu, ama en azından bir tepki umuyordu. Aldı da.

Dış hoparlör tıslayarak açıldı ve bir ses konuştu "Aptalca bir şey denemeyin Kaptan. Silahım var ve Bay Chang benim emirlerime uyuyor."

Subaylardan biri "Bu da kim?" diye fısıldadı. "Kadın sesine benziyordu!"

Kaptan öfkeyle "Haklısın." dedi. Böylece alternatifler azalmış, ama hiçbir şey düzelmemişti.

Sesine sızlanan değil, baskın bir ton vermeye çalışarak "Ne yapmayı umuyorsun? Bu işten kurtulamayacağını biliyorsun!" diye bağırdı.

"Europa'ya iniyoruz. Ve eğer tekrar kalkmak istiyorsanız, beni durdurmaya kalkışmayın. "

Otuz dakika sonra Astsubay Chris Floyd "Odası tertemiz" diye rapor verdi. Hız tamamen kesilmişti ve Galaxy az sonra Europa atmosferine girecek bir elipste yol alıyordu. Kararlıydılar; makineleri artık kapatabilirlerdi, ama bu intihar olurdu. İniş için onlara tekrar ihtiyaç olacaktı, ama bu da sadece gecikmiş bir intihar olurdu.

"'Rosie McCullen' Kimin aklına gelirdi ki! Uyuşturucu mu kullanıyor acaba?"

Floyd "Hayır" dedi. "Bu çok ince planlanmış. Gemide bir yerde gizli bir telsizi olmalı. Onu aramalıyız."

"Kahrolası bir polis gibi konuşuyorsun. "

Kaptan "Yeter baylar," dedi. Şaşkınlık ve kapalı köprüyle başka temas kurulamaması sinirleri yıpratmıştı. Saatine baktı.

"Atmosfere girmemize iki saatten az kaldı. Odamda olacağım, belki beni oradan arayabilirler. Mr. Yu, lütfen köprüde kalın ve her gelişmeyi anında bildirin."

Hayatında hiç bu kadar çaresiz hissetmemişti, ama bazen yapılacak tek şey hiçbir şey yapmamaktı. Ayrılırken birinin dalgınlıkla "Biraz kahve ne iyi olurdu. Rosie'ninki içtiklerimin en iyisiydi" dediğini duydu.

Öfkeyle, 'Evet', diye düşündü, 'kesinlikle çok iyi. Başladığı her işi çok iyi yapıyor.'

DİYALOG

Galaxy'de, durumu tam bir felaket olarak görmeyen sadece bir kişi vardı. Rolf van der Berg kendi kendine, 'Ölmek üzere olabilirim', diyordu; 'ama bilimsel ölümsüzlük için bir şansım var.' İyi bir teselli değildi belki, ama gemidekiler bunu bile umut edemezlerdi.

Galaxy'nin Zeus Dağı'na gittiğinden hiç şüphesi yoktu; Europa'da ondan başka önemli bir şey yoktu. Hatta, hiçbir gezegende onunla kıyaslanacak bir şey bulunamazdı.

Böylece teorisi (hâlâ bir teori olduğunu kabul etmek zorundaydı) sır olmaktan çıkmıştı. Dışarı nasıl sızmış olabilirdi?

Paul Amcasına kesinlikle güvenirdi, ama ihtiyatsızlık etmiş olabilirdi. Büyük bir olasılıkla birisi bilgisayarlarına bakmıştı, belki de  rutin bir iş sırasında. Öyle  ise  yaşlı bilim adamı tehlikede olabilirdi; Rolf acaba onu uyarabilir miydi (ya da uyarmalı mıydı)? Haberleşme subayının bir acil durum vericisiyle Ganymede ile bağlantı kurmaya çalıştığını biliyordu; otomatik bir alarm sinyali çoktan verilmişti, haberler Dünya'ya her an ulaşabilirdi. Neredeyse bir saat olmuştu.

Kapısı sessizce çalınınca "Girin" dedi. "Merhaba Chris. Senin için ne yapabilirim'"

Astsubay Chris Floyd'u karşısında görünce şaşırmıştı,  onu da ekipteki diğerlerinden daha iyi tanıyor değildi. İçi sıkılarak, Europa'ya inerlerse birbirlerini istemeyecekleri kadar yakından tanıyacaklarını düşündü.

"Merhaba Doktor. Burada kendinde olan bir tek sizsiniz. Bana yardımcı olabileceğinizi düşündüm."

"Şu anda kimsenin kimseye yardımı dokunacağını sanmıyorum. Köprüde son durum ne?"

"Yeni bir şey yok. Yu ile Gillings'i orada bıraktım, kapıya bir mikrofon yerleştirmeye çalışıyorlar. Ama içerde kimse konuşmuyor. Bu pek de şaşırtıcı değil, Chang'in işi başından aşkın olmalı."

"Bizi güvenle aşağı indirebilir mi?"

"O en iyisidir; bunu yapabilecek biri varsa odur. Beni asıl endişelendiren kalkış."

"Tanrı'm, ben o kadar ilerisini düşünmüyorum bile. Bunun hiç sorun olmayacağını sanmıştım."

"Ama olabilir. Unutmayın, bu gemi yörüngede çalışmak üzere yapıldı. Ananke ve Carme ile buluşmayı umuyorduk, ama hiçbir büyük uyduya inmeyi planlamamıştık. Yani Europa'da mahsur kalabiliriz, hele Chang iyi bir iniş alanı aramakla yakıt harcarsa."

Rolf, olması gerekenden fazla ilgilendiğini belli etmemeye çalışarak "Nereye inmeye çalıştığı belli mi?" diye sordu. Herhalde pek başarılı olamamıştı, çünkü Chris ona sert bir ifadeyle baktı. "Bu aşamada anlamamız imkânsız, ama yavaşlamaya başladığında bir fikrimiz olabilir. Ama, siz bu uyduları tanıyorsunuz; sizce neresi olabilir?"

"İlginç olan bir tek yer var. Zeus Dağı."

"Oraya neden inmek istesinler ki?" Rolf omuzlarını silkti."Biz de bunu bulmayı umuyorduk. Bize iki pahalı penetrometreye mal oldu."

"Daha da pahalıya patlayacak gibi. Hiç fikriniz yok mu?"

Rolf van der Berg sırıtarak "Polis gibi konuşuyorsun" dedi, bunu söylerken ciddi değildi.

"Komik, son bir saatte bunu ikinci kez duyuyorum."

Odanın atmosferi bir anda değişti, sanki hayat destek sistemi kendi kendini ayarlamıştı. "Şey, sadece şaka yapıyordum... öyle misin?"

"Olsam bunu söylemezdim, değil mi?" Rolf van der Berg, Bu yanıt değil, diye düşündü. Ama belki de öyleydi.

Genç subaya dikkatle bakınca, büyükbabasına ne kadar benzediğini bir kez daha fark etti. Birisi Chris Floyd'un Galaxy'ye Tsung filosundaki başka bir gemiden sadece bu uçuş için geldiğini söylemiş, insanın her yerde bağlantısı olmasının çok işe yaradığını da alaycı bir ifadeyle eklemişti. Ama Floyd'un yeteneklerini eleştirmemişti; mükemmel bir uzay subayıydı. Bu özellikleriyle başka yarı zamanlı işler de bulabilirdi; Rosie McCullen da, şimdi fark ediyordu ki, Galaxy'ye uçuştan hemen önce katılmıştı.

Rolf van der Berg gezegenler arası, büyük ve çok ince bir entrikanın içine düşmüş olduğunu hissetti; Doğadaki sorulara (genellikle) doğrudan yanıt bulmaya alışık bir bilim adamı olarak durumundan memnun sayılmazdı.

Chris Floyd hangi taraftaydı? Kaç taraf vardı. Sır dışarı sızdığına göre, Bund mutlaka işin içindeydi. Ama Bund'un içinde de ayrı gruplar ve onlara karşı olan gruplar vardı; aynalarla dolu bir koridorda gibiydi.

Ama kesinlikle emin olduğu bir nokta vardı. Sadece bağlantıları nedeniyle de olsa, Chris Floyd'a güvenilebilirdi, van der Berg, 'Uçuşun güvenliği için ASTROPOL adına çalıştığına bahse girerim', diye düşündü; 'ne kadar sürerse sürsün...'

Yavaşça "Yardım etmek isterim Chris," dedi. "Tahmin ettiğin gibi bazı teorilerim var. Ama hepsi saçma sapan şeyler olabilirler hâlâ...

Yarım saat geçmeden gerçeği anlayabiliriz. O zamana kadar bir şey söylememeyi tercih ederim."

Kendi kendine, 'Bu Boer inadı değil', diye ekledi. Eğer yanılmışsa, aralarında öleceği adamların onları sonlarına götüren aptalın kendisi olduğunu bilmemelerini tercih ederdi.

İNİŞ

Astsubay Chang, Galaxy geçiş yörüngesine başarıyla oturtulduğundan beri (bu onu hem şaşırtmış, hem de rahatlatmıştı) bu sorunla boğuşuyordu. Önlerindeki birkaç saat boyunca gemi Tanrı'nın, en azından Sir Isaac Newton'un ellerindeydi; son fren ve iniş manevrasına kadar beklemekten başka yapacak bir şey yoktu.

Bir an için, en yakın olduğu noktada ters bir vektör verip gemiyi tekrar uzaya çıkararak Rose'u kandırmayı düşünmüştü. Gemi tekrar sabit bir yörüngeye oturur ve Ganymede'den bir kurtarma operasyonu yapılabilirdi. Ama bu planın temelde bir tek kusuru vardı; kendisi kurtarılamayacaktı. Chang korkak değildi, ama uzayda ölmüş bir kahraman olmamayı tercih ederdi.

Ne olursa olsun, önündeki bir saatte canlı kalması ihtimali uzak görünüyordu. Üç bin tonluk bir makineyi, tek başına, bilinmeyen bir bölgeye indirmesi emredilmişti. Bu kahramanlığı iyi bildiği Ay'da bile denemek istemezdi.

Rosie "Frenlemeye başlamana kaç dakika kaldı'" diye sordu. Sanki sorudan çok bir emir gibiydi, uzay yolculuğu hakkında temel bilgisi olduğu açıktı. Chang onu kandırma hayallerini tamamen bir kenara bıraktı.

İsteksizce "Beş" dedi. "Gemidekileri hazır olmaları için uyarabilir miyim?"

"Ben yaparım. Ver şu mikrofonu. BURASI KÖPRÜ. BEŞ DAKİKA, TEKRARLIYORUM BEŞ DAKİKA İÇİNDE FRENLEMEYE BAŞLIYORUZ TAMAM."

Salonda toplanmış bilim adamları ve subaylar bu mesajı bekliyorlardı. Biraz şanslıydılar; dış video ekranları kapatılmamıştı. Belki de Rose unutmuştu; büyük ihtimalle umursamamıştı. Böylece eli kolu bağlı gözlemciler (kelimenin tam anlamıyla zoraki izleyiciler) olarak yaklaşan kaderlerini izliyorlardı.

Arka görüntü kamerasının ekranını artık Europa'nın hilal şeklindeki bulutlu görüntüsü dolduruyordu. Gece Tarafı'na dönerken yoğunlaşan su buharı tabakası her yeri kaplıyordu. Bu önemli değildi, iniş son ana kadar radar kontrolünde olacaktı. Ancak görmek için ışığa ihtiyacı olan gözlemcilerin işkencesini uzatacaktı.

Yaklaşan dünyaya en dikkatli bakan, onu neredeyse on yıldır hayretle inceleyen adamdı. Rolf van der Berg hafif düşük yerçekimi sandalyelerinden birine oturmuş, kemerini de gevşekçe bağlamıştı. Frenleme başladığında oluşan ilk yerçekimini zorlukla fark etti.

Beş saniye sonra tam güçteydiler. Tüm subaylar bilgisayarlarında hesaplar yapıyorlardı; Seyir girişi olmadığı için birçok şeyi tahmin etmek zorundaydılar. Kaptan Laplace fikir birliği oluşmasını bekliyordu.

"On bir dakika" dedi, "eğer gücü düşürmezse. Şu anda maksimum güçte. Ve tabii on kilometrede (tabakanın hemen üzerinde) uçmaya devam edip sonra doğruca aşağı inerse. Bu da bir beş dakika daha alır."

O beş dakikanın son saniyelerinin en kritik anlar olacağını eklemesine gerek yoktu.

Europa sırlarını son ana kadar saklamaya kararlı gibiydi. Galaxy bulutların üzerinde hareketsiz dururken bile aşağıdaki karadan (ya da denizden) hiç bir işaret yoktu. Sonra, işkence gibi gelen birkaç saniye boyunca ekranlar karardı; sadece çok az kullanılan ve şu anda açılmış olan iniş takımları göründü. Açılışının  gürültüsü birkaç dakika önce yolcular arasında heyecana neden olmuştu; şimdi ise sadece çalışmasını umut edebiliyorlardı.

Rolf van der Berg kendi kendine, 'Bu lanet bulut ne kadar kalın?' diye sordu. 'Aşağı kadar devam ediyor mu...'

Hayır, bölünüyor, kümelere ve küçük parçalara ayrılıyordu. Ve işte Yeni Europa da oradaydı, sanki sadece birkaç bin metre aşağıda uzanıyordu.

Gerçekten de yeniydi; fark etmek için jeolog olmak gerekmezdi. Kara ve deniz sonu gelmeyen çatışmalarına başlamaya hazırlanıyorlardı; dört milyon yıl önce, yeni doğmuş Dünya da belki böyle görünüyordu.

Elli yıl öncesine kadar burada ne kara ne de deniz yoktu, sadece buz vardı. Ama Lucifer'a bakan yarımküredeki buzlar artık erimiş, ortaya çıkan su buharlaşıp yükselmiş ve Gece Tarafı'nın daimi derin dondurucusuna girmişti. Böylece milyarlarca ton sıvı bir yarımküreden diğerine geçmiş ve uzaklardaki güneşin soluk ışığıyla bile görülememiş olan çok eski deniz yatakları ortaya çıkmıştı.

Bu kurak bölgeler belki bir gün bir bitki örtüsüyle yumuşayıp güzelleşecekti; ama şimdi lavlarla, dumanı tüten çamur gölleriyle kaplıydı, bazı yerlerde ortaya çıkan kaya kütleleri garip bir şekilde meyilliydi. Burada  büyük bir tektonik felaket olduğu belliydi; Everest büyüklüğünde  bir dağın doğuşunu gördüğüne göre bu pek de şaşırtıcı değildi.

İşte oradaydı, doğal olmayan bir biçimde çok yakında duran ufukta gökyüzüne doğru uzanıyordu. Rolf van der Berg göğsünün sıkıştığını ve ensesinin karıncalandığını hissetti. Rüyalarındaki dağ karşısındaydı, onu artık makinelerin donuk algılarıyla değil, kendi gözleriyle görüyordu.

Bir üçgen prizmaya benzediğini zaten biliyordu, biraz yatıktı ve bir yüzü neredeyse dimdikti. (Bu yerçekiminde bile dağcılar için iyi bir sınav olurdu, üstelik piton da çakamazlardı...) Zirvesi bulutların arasında saklıydı ve kendilerine dönük olan hafifçe meyilli yüzün çoğu karla kaplıydı.

Birisi sıkılarak "Bütün bu patırtının nedeni bu muymuş?" dedi. "Bence çok sıradan bir dağ. Zaten bir tane gördün mü..." Kızgın ifadelerle hemen susturuldu.

Chang iyi bir iniş yeri ararken Galaxy, Zeus Dağı'na doğru yavaşça ilerliyordu. Geminin yön kontrolü çok azdı, gücün yüzde doksanı gemiyi uçurmak için kullanılıyordu. Beş dakika kadar daha havada kalabilecekleri kadar yakıt vardı; daha sonra gemiyi hâlâ indirebilirler, ama bir daha kaldıramazlardı.

Neredeyse yüz yıl önce Neil Armstrong da aynı ikilemi yaşamıştı. Ama o gemiyi kullanırken kafasına bir silah dayalı değildi.

Ama Chang son birkaç dakikadır silahı da Rosie'yi de unutmuştu. Tüm duyularını önündeki işe vermişti; yönettiği aracın bir parçası olmuştu. Kalan tek insani duygusu korku değil, coşkuydu. Bu, yapmak üzere eğitimini gördüğü işti; bu mesleki kariyerinin zirvesiydi... tabii sonu da olabilirdi.

Görünüşe göre öyle de olacaktı. Dağın eteklerine bir kilometreden az bir mesafe kalmış, hâlâ bir iniş alanı bulamamıştı. Bölge inanılmaz derecede engebeliydi, kanyonlar ve dev kayalıklarla kaplıydı. Bir tenis kortundan daha büyük bir düzlük görmemişti ve yakıt göstergesinin kırmızı çizgiyi göstermesine sadece otuz saniye kalmıştı.

Ama sonunda, düz bir yüzey gördü, gördüklerinin en düzgünüydü. Kalan zaman içinde tek şansı buydu.

Dev, hareketli silindiri dikkatle düz bölgenin üzerine getirdi; karla kaplı gibiydi (evet, öyleydi) motorlar karı uçurup temizliyordu... o altındaki de neydi? Buza benziyor; donmuş bir göl olmalı... ne kadar kalın... NE KADAR KALIN...

Galaxy'nin ana jetlerinin beş yüz tonluk darbesi, haince davet eden yüzeye vurdu. Bir anda çizgiler oluştu; buz çatladı ve dev tabakalar ters dönmeye başladı. Motorun öfkesi bir anda ortaya çıkan gölle buluşunca kaynayan su halkalar halinde yayıldı.

İyi eğitilmiş bir subay olan Chang'ın tepkisi otomatikti, düşüncenin ölümcül tereddütlerinden uzaktı. Sol eli emniyet kilit kapağını açtı; sağ eli de kırmızı kolu yakalayıp açık konuma getirdi.

Galaxy havalandığından beri sakin sakin uyuyan İŞLEMİ DURDURMA programı devreye girdi ve gemiyi tekrar havalandırdı.

GALAKSİNİN İNİŞİ

Aniden tam güç verilmesi, geminin salonundakiler için sanki idamın ertelenmesi gibiydi. Dehşet içindeki subaylar seçilen iniş bölgesinin çöktüğünü görmüşlerdi ve kurtulmak için tek bir yol olduğunu biliyorlardı. Chang da bunu yaptığına göre, nefes alma lüksüne yeniden kavuşmuşlardı.

Ama bunun tadını ne kadar çıkarabileceklerini kimse bilmiyordu. Geminin güvenli bir yörüngeye girecek kadar yakıtı olup olmadığını yalnızca Chang biliyordu. Kaptan Laplace sıkıntıyla, 'varsa bile', diye düşündü, 'eli silahlı deli ona tekrar inmesini emredebilir.' Ama onun deli olduğuna bir an bile inanmamıştı; ne yaptığını çok  iyi biliyordu. Birdenbire güçte bir değişim oldu. Bir mühendis subay "Dört numaralı motor durdu," dedi. "Şaşırmadım, mutlaka fazla ısınma yüzünden. Bu seviyede bu kadar uzun kullanılamazdı."

Tabii geminin yönünde bir değişiklik olmamıştı; ama ekranlardaki görüntüler çılgınca eğilmişti. Galaxy hâlâ yükseliyordu, ama dikey olarak değil. Europa'da bilinmeyen bir hedefe yönelik, balistik bir füze olmuştu.

İtiş bir kez daha büyük ölçüde azaldı; ekranlardaki görüntü düzeldi.

"Karşıt motoru durdurdu; çember gibi dönmeye engel olmanın tek yolu buydu. Ama yüksekliğimizi koruyabilecek mi? İyi beceriyor doğrusu!"

Ekranlara bakan bilim adamları neyin iyi olduğunu anlamıyorlardı; görüntü tamamen kaybolmuş, beyaz bir sisle kaplanmıştı. "Fazla yakıtı boşaltıp gemiyi hafifletiyor..." Güç azalıp sıfıra düştü; gemi serbest düşüşe geçmişti. Birkaç saniye sonra, yakıtını uzaya bıraktığında oluşan buz kristali bulutundan geçmişti. Altlarında Europa'nın en büyük denizi, yerçekiminin sekizde biri kadar bir hızla yaklaşıyordu. En azından Chang'ın bir iniş alanı seçmesi gerekmeyecekti; şu andan itibaren standart işlemler uygulanacaktı. Uzaya çıkmamış ve çıkmayacak olan milyonlar için bu bir video oyunu kadar tanıdık bir şeydi.

Yapmanız gereken tek şey, alçalan geminin sıfır yükseklikte sıfır yerçekiminde olması için gücü yerçekimine göre ayarlamaktı, ilk Amerikalı astronotların tercih ettiği ve Chang'ın da şimdi isteksizce yaptığı su inişlerinde bile biraz hata payı vardı ama fazla değildi. Hata yaparsa (ki son birkaç saatten sonra bunun için suçlanamazdı) bir ev bilgisayarı "Üzgünüm, düştünüz. Tekrar denemek ister misiniz? Yanıt EVET/HAYIR..." demeyecekti.

Ellerinde uydurma silahlarla köprünün kilitli kapısının dışında, bekleyen Astsubay Yu ve iki arkadaşının işi, herhalde içlerinde en zoruydu. Neler olup bittiğini görebilecekleri bir ekranları yoktu ve salondan gelecek mesajlara göre hareket etmek zorundaydılar. Casus mikrofondan da ses yoktu, bu hiç de şaşırtıcı değildi. Chang ile McCullen'ın konuşmaya zamanları da, ihtiyaçları da yoktu.

İniş harikaydı, çok az sarsıntı olmuştu. Galaxy birkaç metre daha battı, sonra tekrar çıkarak yatay ve (makinelerin ağırlığı sayesinde) düz olarak su yüzeyine çıktı.

Ancak o zaman dinleyiciler casus mikrofondan ilk kez anlaşılır bir şeyler duydular.

Chang'ın sesi, öfkeden çok bitkin bir rahatlıkla "Sen manyaksın Rosie," dedi. "Umarım tatmin olmuşsundur. Hepimizi öldürdün."

Bir el silah sesi duyuldu, sonra uzun bir sessizlik.

Yu ve meslektaşları sabırla bekliyor, az sonra bir şeyler olacağını biliyorlardı. Kilit kollarının açıldığını duydular ve ellerindeki somun anahtarları ve metal çubukları sıkıca kavradılar. İçlerinden birini haklayabilirdi, ama hepsini değil.

Kapı çok yavaşça açıldı.

Astsubay Chang "Üzgünüm" dedi. "Bir ara bayıldım herhalde." Sonra, her normal insan gibi, tekrar kendinden geçti.

GALILEO DENİZİ 

Kaptan Laplace kendi kendine, 'İnsanlar nasıl doktor oluyor anlamıyorum', dedi. Bu durumda, ölü kaldırıcıları da saymalıydı. İşleri bazen iğrenç olabiliyor...

"Bir şey bulabildiniz mi?"

"Hayır,  Kaptan.  Tabii elimde  gerekli aletler  yok. Bazı parçalar yerleştirilmiş, ama ancak mikroskopla görülebilirler, en azından bana öyle söylendi. Ama menzilleri fazla olamaz."

"Belki de gemideki bir ileticiye yolluyordu, Floyd bir araştırma yapmamızı önerdi. Parmak izi ve diğer kimlik belirleyici şeyleri aldınız mı?"

"Evet, Ganymede ile bağlantı kurduğumuzda belgeleri ile birlikte onlara yollayacağız. Ama Rosie'nin kim olduğunu, ya da kimin için çalıştığını bulabileceğimizden şüpheliyim. Tanrı'm, tabii niçin yaptığını da."

Laplace düşünceli düşünceli "En azından insansı dürtüler gösterdi" dedi. "Chang durdurma kolunu çektiğinde başarısız olduğunu anlamış olmalı. İnmesine izin vermek yerine onu vurabilirdi."

"Korkarım bu bizim için daha iyi olurdu. Jenkins ile birlikte kadavrayı atık bölmesine koyarken gördüğüm bir şeyi anlatayım."

Doktor iğrenerek dudaklarını buruşturdu.

"Haklısınız tabii, yapılacak tek şey buydu. Ağırlık eklemekle uğraşmadık; birkaç dakika yüzdü. Gemiden ayrılacak mı diye birkaç dakika baktık, ve sonra..."

Doktor uygun sözcükleri arıyordu. "Lanet olsun, ne oldu?"

"Sudan bir şey çıktı. Papağan gagası gibiydi, ama yüz kat daha büyüktü. Rosie'yi bir hamlede aldı ve gözden kayboldu. Burada yalnız değiliz. Dışarıda nefes alabiliriz belki, ama yüzmeyi tavsiye etmem."

Görevli subay "Köprüden Kaptana" dedi. "Suda büyük bir hareketlilik var. Üçüncü Kamera; görüntüyü veriyorum."

Doktor "Gördüğüm buydu işte!" diye bağırdı. O kaçınılmaz, ezici düşünceyle bir anda ürperdi; 'Umarım daha fazlası için gelmemiştir.'

Dev bir gövde, aniden okyanus yüzeyinden yukarı doğru yükseldi. Korkunç şekil denizle hava arasında bir an asılı kaldı.

En tanıdık şeyler, yanlış yerde olduklarında en garip şeyler kadar şaşırtıcı olabilirler. Hem kaptan hem de doktor aynı anda bağırdılar: "Bir köpekbalığı!"

Dev suya düşmeden önce birkaç küçük farkı (korkunç gaga dışında) görecek zaman oldu. Fazladan bir çift yüzgeci vardı ve görünürde solungacı yoktu. Gözleri de yoktu, ama gaganın iki yanındaki tuhaf şişlikler duyu organları olabilirdi.

Doktor "Tabii, yaklaşık evrim" dedi. "Her gezegende benzer sorunlar, benzer çözümler. Köpekbalıkları, yunuslar, ihtiyozorlar... Tüm okyanus avcılarının yapısı temelde aynı olmalı. Ama şu gaga beni şaşırttı..."

"Şimdi ne yapıyor?"

Yaratık tekrar yüzeye çıkmıştı, ama şimdi çok yavaş hareket ediyordu, sanki o müthiş sıçrayıştan sonra yorulmuştu. Aslında bir derdi var, hatta acı içinde gibiydi; kuyruğunu suya çarpıyor, hiçbir yöne bir harekette bulunmuyordu.

Birdenbire son yediğini kustu, sırtüstü döndü, ve hafif şişliğin üzerinde cansız uzandı.

Kaptan "Aman Tanrım" diye fısıldadı, sesi birdenbire değişmişti. "Galiba ne olduğunu anladım." Doktor "Tamamen yabancı biyokimyasallar," dedi, görüntü onu bile sarsmıştı. "En azından Rosie'nin bir kurbanı oldu."

Galileo Denizinin adı, Europa'yı keşfeden adamdan alınmıştı; adamın adı da başka bir dünyadaki çok daha küçük bir denizden alınmıştı.

Çok genç bir denizdi, elli yaşında bile değildi; ve çoğu çocuk gibi, bazen oldukça gürültücü olabiliyordu. Europa atmosferi gerçek kasırgalar için henüz çok inceydi, ama çevrelerini saran bölgelerden tropik bölgede Lucifer'in sabit olduğu noktaya kadar düzenli bir rüzgâr esiyordu. Burada, sürekli öğlen olan bölgede ise su sürekli kaynıyordu, tabii bu atmosferde sıcaklığı, ancak bir fincan çay kadardı.

Neyse ki Lucifer'in hemen altındaki buharlı, çalkantılı bölge bin kilometre uzaktaydı; Galaxy daha sakin bir bölgeye inmişti, en yakın karaya uzaklığı yüz kilometreden azdı. En yüksek hızındayken bu mesafeyi saniyenin çok küçük bir parçasında alabilirdi; ama şimdi Europa'nın hiç dağılmayan alçak bulutlarının altında yüzerken, kara en uzak gök cisimleri kadar uzak görünüyordu.

Kıyıdan esen ebedi rüzgârın onları denizin açıklarına doğru sürüklemesi, durumu daha da kötüleştiriyordu (tabii bu mümkünse). Bu yeni Dünya'nın bakir kumsallarından birine ulaşmayı başarsalar bile, durumları şu anda olduğundan daha iyi olmayacaktı.

Fakat daha rahat olacaktı. Uzay gemileri su geçirmezdi, ama denize açılmaya uygun değildi. Galaxy dikey pozisyonda yüzüyor, hafif ama rahatsız edici sallantılarla aşağı yukarı girip çıkıyordu. Ekibin yarısında mide bulantısı başlamıştı bile.

Kaptan Laplace hasar raporlarını incelemeyi bitirdiğinde ilk işi, hangi boy ya da şekilde olursa olsun tekne kullanma deneyimi olanları aramak oldu. Otuz uçuş mühendisi ve uzay bilimcisi arasında birkaç yetenekli denizci bulabileceğini düşünüyordu ve hemen beş amatör denizci, hatta bir de profesyonel buldu; Geminin muhasebecisi Frank Lee, kariyerine Tsung Deniz Yolları'nda başlamış, daha sonra uzaya yönelmişti.

Muhasebeciler genellikle seyir araçlarından çok hesap makineleri (Frank Lee'nin durumunda bu, genellikle iki yüz yıllık fildişi bir abaküstü) kullanmaya alışık olsalar da, temel denizcilik sınavlarını geçmeleri gerekiyordu. Lee denizcilik yeteneklerini deneme fırsatını hiç bulamamıştı; şimdi, Güney Çin Denizi'nden neredeyse bir milyar kilometre uzakta, onun da zamanı gelmişti.

Kaptana "Yakıt tanklarını doldurmalıyız," dedi. "O zaman daha derine batarız ve suya bu kadar çok girip çıkmayız."

Gemiye daha çok su girmesine izin vermek aptalca bir fikir gibiydi, Kaptan tereddüt etti.

"Ya karaya oturursak?"

Hiç kimse "Ne fark eder ki?" demedi. Ciddi olarak tartışılmadan, karada olmanın daha iyi olduğu kabul edilmişti; tabii ulaşabilirlerse.

"Tankları istediğimiz zaman boşaltabiliriz. Kıyıya ulaştığımızda, gemiyi yatay duruma getirmek için bunu zaten yapmamız gerekecek. Tanrı'ya şükür ki yeterli güç var..."

Sesi kısıldı; herkes ne demek istediğini biliyordu. Hayat destek sistemlerini çalıştıran yardımcı reaktör olmazsa, birkaç saat içinde hepsi ölmüş olurdu. Bir arıza olmazsa, gemi onları uzun süre koruyabilirdi.

Tabii açlıktan ölebilirlerdi; Europa denizlerinde hiç gıda olmadığını, sadece zehir olduğunu öğrenmişlerdi.

En azından Ganymede ile temas kurmuşlardı, artık tüm insan ırkı durumlarını biliyordu. Güneş Sistemi'ndeki en büyük zekâlar onları kurtarmaya çalışacaklardı. Başaramazlarsa da, Galaxy'nin ekibi ve yolcuları şöhretli bir ölümle avunacaklardı.

4 - SU ÇUKURUNDA

YOLDAN SAPTIRMA

Kaptan Smith bir araya toplanmış olan yolcularına "Son haberlere göre" dedi, "Galaxy yüzüyor, ve iyi durumda. Ekipten biri (kadın bir hostes) ölmüş. Ayrıntıları bilmiyoruz. Ama diğerleri güvende.

"Geminin tüm sistemleri çalışıyor; birkaç sızıntı var, ama kontrol altındalar. Kaptan Laplace acil bir durum olmadığını söylüyor, ama sürekli esen rüzgâr onları anakaradan uzaklaştırıp Gündüz Tarafı'nın merkezine doğru sürüklüyor. Bu ciddi bir sorun değil; birçok büyük ada var, mutlaka önce onlardan birine ulaşacaklardır. Şu anda en yakın karadan doksan kilometre uzaktalar. Bazı büyük deniz hayvanları görmüşler, ama hayvanlar saldırmamış.

Başka kaza olmazsa aylarca dayanabilirler, yiyecekleri bitene kadar. Tabii artık her şey kısıtlanıyor. Ama Kaptan Laplace'a göre moralleri hâlâ iyi.

Şimdi, biz burada devreye giriyoruz. Hemen Dünya'ya döner, yakıt ve malzeme alırsak, doğudan batıya doğru güçlendirilmiş bir yörüngeyle Europa'ya seksen beş günde ulaşabiliriz. Şu anda oraya inip büyük bir yükle kalkmayı başarabilecek tek gemi Universe. Ganymede mekikleri yukarıdan malzeme atabilirler, ama hepsi bu. Tabii bu hayatla ölüm arasındaki sınır olabilir.

Baylar bayanlar, yolculuğumuzun kısa kesilmesine üzüldüm, ama eminim söz verdiğimiz her şeyi gösterdiğimizi kabul ediyorsunuzdur. Başarı şansımız doğrusu biraz az olsa da, yeni görevi de onayladığınıza eminim. Şimdilik bu kadar. Dr. Floyd, biraz konuşabilir miyiz?"

Diğerleri yavaşça ve düşüncelere dalmış olarak ana salondan çıkarken (bundan daha neşeli birçok toplantıda da aynı sahne yaşanmıştı) Kaptan mesajlarla dolu bir dosyaya göz attı. Hâlâ bazı durumlarda, kağıda basılı sözcükler en geçerli iletişim aracıydı, ama teknoloji burada bile kendini gösteriyordu. Kaptanın okuduğu kağıtlar, zavallı çöp sepetinin yükünü büyük ölçüde azaltan, tekrar tekrar kullanılabilen multifaks maddesinden yapılmıştı.

"Heywood" dedi (artık formaliteler bitmişti) "tahmin edebileceğin gibi devreler yanıyor. Ve anlamadığım çok şeyler dönüyor."

Floyd "Benim de öyle," dedi. "Chris'ten haber var mı?"

"Hayır, ama Ganymede mesajını aktardı, şimdiye dek eline ulaşmıştır. Özel haberler öncelikli değil, ama tabii senin adın bunu değiştirdi."

"Teşekkürler, Kaptan. Yardım edebileceğim bir şey var mı?"

"Pek sayılmaz; size haber veririm."

Bu, birbirleriyle uzun bir süre için son konuşmaları olacaktı. Birkaç saat sonra Dr. Heywood Floyd "Şu ihtiyar çatlak!" olacak ve Kaptanın önderliğinde "Universe'de İsyan" başlamış olacaktı.

Fikir aslında Heywood Floyd'un değildi, ama öyle olmasını isterdi.

"Stars" lakaplı Astsubay Roy Jolson seyir subayıydı; Floyd onu sadece birkaç kez görmüş ve "Günaydın"dan başka bir şey demesi gerekmemişti. Bu yüzden seyir uzmanı çekinerek kapısını çaldığında çok şaşırdı.

Bir yığın çizelge getirmişti ve biraz huzursuz görünüyordu. Floyd'un varlığı nedeniyle şaşırmış olamazdı (gemideki herkes ona alışmıştı), başka bir nedeni olmalıydı.

"Dr. Floyd," diye başladı, ses tonu öylesine endişeliydi ki Floyd bir an tüm geleceği bir sonraki müşterisine bağlı olan bir satıcıyla konuştuğunu sandı. "Tavsiyenize ve yardımınıza ihtiyacım var."

"Tabii, ama ne yapabilirim?"

Jolson'ın açtığı çizelge Lucifer yörüngesi içindeki tüm gezegenlerin konumlarını gösteriyordu.

"Bu fikri, patlamadan önce Jüpiter'den kaçmak için Leonov ile Discovery'yi birleştirme numaranızdan aldım."

"Benim fikrim değildi. Bunu Walter Curnow düşünmüştü."

"Sahi mi, bilmiyordum. Tabii burada bizi uçuracak başka bir gemi yok, ama daha iyisi var. "

Floyd "Neymiş o?" diye sordu, iyice şaşkına dönmüştü.

"Gülmeyin. Yakıt almak için neden Dünya'ya dönelim ki? iki yüz metre ötemizde Old Faithful her saniye tonlarcasını püskürtüyor. Onu depolayabilirsek Europa'ya üç ayda değil, üç haftada gidebiliriz."

Fikir öyle basit, bunun yanında öyle cesurcaydı ki Floyd'un nefesi kesildi. Daha ilk anda karşı çıkacak bir sürü nokta bulmuştu, ama hiçbiri ölümcül değildi. "Kaptan bu fikre ne diyor?"

"Ona söz etmedim; bu yüzden yardımınıza ihtiyacım var. Hesaplarımı kontrol etmenizi, sonra da konuyu ona götürmenizi rica ediyorum. Beni reddedecektir (bundan eminim) ve onu suçlamıyorum. Kaptan olsaydım, ben de reddederdim.." Küçük odada uzun bir sessizlik oldu. Sonra Heywood Floyd yavaşça konuştu: "Yapılamayacak olmasının nedenlerini söyleyeyim. Sonra sen de bana neden yanıldığımı söylersin."

Astsubay Jolson amirini tanıyordu; Kaptan Smith hayatı boyunca bu kadar çılgınca bir öneri duymamıştı...

Tüm itirazları mantıklıydı ve ünlü "Burada Yapılmadı" sendromundan pek iz taşımıyordu. "Tamam, teorik olarak işe yarar," dedi. "Ama pratikte yaşanacak problemleri bir düşünsene! Suyu tanklara nasıl dolduracaksın?"

"Mühendislerle konuştum. Gemiyi kraterin ağzına kadar taşırız; elli metreye kadar rahatça yaklaşılabilir. Kullanılmayan bölümde sökebileceğimiz bir boru hattı var, onunla Old Faithful'a bir hat çeker, sonra püskürmesini bekleriz. Ne kadar güvenilir ve iyi huylu olduğunu biliyorsunuz."

"Ama pompalarımız boşluğa yakın bir ortamda çalışmaz!"

"Onlara ihtiyacımız yok; gayzerin kendi püskürme hızı bize saniyede en az yüz kiloluk bir çıkış sağlayacak. Tüm işi Old Faithful yapacak."

"Bize sıvı su değil, sadece buz kristali ve buhar verir."

"Gemiye girdiğinde çözülecektir."

Kaptan "Bu işi iyi düşünmüşsün," diyerek isteksizce onayladı. "Yine de inanmıyorum. Hem su yeterince saf mı? Ya içerikleri, özellikle karbon parçacıkları?"

Floyd dayanamayarak gülümsedi. Kaptan Smith kurum konusunu iyice kafasına takmıştı.

"Büyük parçaları süzebiliriz; kalanlar da reaksiyonu etkilemez. Üstelik buradaki hidrojen izotopu oranı Dünya'dakinden daha iyi görünüyor. Biraz ekstra itiş bile kazanabiliriz."

"Meslektaşların bu işe ne diyor? Doğruca Lucifer'a yönelirsek, eve dönmeleri aylar sürer..."

"Onlarla konuşmadım. Ama bu kadar hayat söz konusuyken bunun önemi var mı? Galaxy'ye programdan yetmiş gün önce ulaşabiliriz! Yetmiş gün! Bu kadar zamanda Europa'da neler olabileceğini düşünün!"

Kaptan "Zaman faktörünün farkındayım," diye sözünü kesti, "Bu bizim için de geçerli. Bu kadar uzun bir yolculuk için yeterli malzememiz olmayabilir."

Floyd, 'pireyi deve yapmaya başladı.', diye düşündü 'Ve benim bunun farkında olduğumu da mutlaka biliyor. Dikkatli olmalı...'

"Fazladan iki hafta için mi? O kadar sıkışık olduğumuza inanamam. Hem bizi fazlasıyla iyi besliyorsunuz. Biraz az yemek hepimize iyi gelir."

Kaptanın gülümsemesi donuk ve zorlamaydı. "Bunu Willis ve Mihailovich'e söyleyebilirsin. Ama bence bu çılgınlık."

"En azından baştakilere soralım. Sir Lawrence ile konuşmak istiyorum."

Kaptan Smith "Tabii size engel olamam," dedi, yine de bunu istediği ses tonundan belliydi "Ama ne diyeceğini çok iyi biliyorum."

Yanılıyordu.

Sir Lawrence Tsung otuz yıldır bahse girmemişti; iş dünyasındaki saygın konumuna yakışmazdı. Ama gençken Hong Kong Koşu Meydanı'nda sık sık heyecan arardı, ta ki dini bir kuruluş kamu ahlakı için orayı kapatana dek. Sir Lawrence arada bir, 'Hayat böyle işte', diye düşünürdü, bahse girebileceği zaman parası yoktu, şimdi ise giremiyordu, çünkü Dünya'nın en zengin adamı örnek bir insan olmalıydı.

Yine de tüm iş kariyeri büyük bir kumardan ibaretti ve bunu yalnızca kendisi biliyordu. En iyi bilgiyi elde etmek ve önsezilerinin en akılcı tavsiyeyi vereceğini söylediği uzmanları dinlemek için elinden geleni yapmıştı. Yanıldıklarında tam zamanında geri çekilmişti; ama her zaman bir risk söz konusuydu.

Şimdi, Heywood Floyd'dan gelen notu okurken, atların fırtına gibi son tura girişini izlediği günlerden beri duymadığı bir heyecanı yaşıyordu. Bu bir kumardı (belki de kariyerinin son ve en büyük kumarı) ama bunu Yönetim Kuruluna, hele Lady Jasmine'e asla söylemeyecekti.

"Bili," dedi. "Ne diyorsun?"

Oğlu (istikrarlı ve güvenilirdi, ama o hayat kıvılcımından yoksundu, belki bu nesilde artık buna gerek de yoktu) beklediği yanıtı verdi.

"Teori oldukça mantıklı. Kağıt üzerinde Universe başarabilir. Ama bir gemiyi kaybettik. Bir diğerini riske atıyor olacağız."

"Jüpiter'e... Lucifer'a zaten gidecek."

"Evet, ama Dünya yörüngesinde baştan aşağı kontrol edildikten sonra. Hem bu önerdikleri direkt uçuşta ne olacağını düşünebiliyor musun?

Tüm hız rekorlarını alt üst edecek; Dönüş Manevrasında  saniyede  yüz bin kilometrenin üstüne çıkacak!"

Söyleyebileceği en kötü şey buydu; koşan atların sesleri bir kez daha babasının kulaklarında uğuldamaya başladı.

Ama Sir Lawrence'ın yanıtı basitti. "Bazı testler yapmalarında bir sakınca yok, ama Kaptan Smith sonuna kadar karşı çıkıyor. Hatta görevi bırakmakla tehdit ediyor. Bu arada, sigortacılarla olan durumumuzu kontrol et. Galaxy hakkındaki talebimizi geri almak zorunda kalabiliriz."

'Universe'i daha da büyük bir koz olarak kullanabiliriz belki', diye de ekleyebilirdi.

Kaptan Smith için de endişeleniyordu. Laplace Europa'da olduğuna göre, Smith elinde kalan en iyi kaptandı.

ÇUKURDA DURUŞ

Baş mühendis "Üniversiteden ayrıldığımdan beri yaptığım en berbat iş." diye homurdandı. "Ama bu kadar zamanda yapabileceğimizin en iyisi bu."

Uydurma boru hattı kimyasal oluşumlarla kaplı, göz kamaştırıcı kayalıkların üzerinde elli metre uzanarak Old Faithful'un şimdilik sakin duran ağzına kadar gidiyor ve aşağı dönük, dörtgen biçimli bir huniyle bitiyordu. Güneş tepelerin ardında henüz yükselmişti ve gayzerin yeraltı su depoları sıcaklığın ilk dokunuşunu hissedince yer hafifçe sarsılmaya başlamıştı bile.

Heywood Floyd gözlem kamarasından izlerken, son yirmi dört saat içinde  bu kadar çok şey olduğuna inanamıyordu. Öncelikle gemi iki rakip gruba bölünmüştü; birinin başında Kaptan, diğerinin başında ise kendisi vardı. Birbirlerine soğuk bir nezaketle davranıyorlardı ve açık bir kavga olmamıştı. Ama bazı yerlerde "İntihar Floyd" lakabıyla anıldığını fark etmişti. Bu şereften pek de hoşlandığı söylenemezdi.

Ama hiç kimse Floyd-Jolson Manevrasında temel bir hata da bulamıyordu. (Bu isim de adil değildi; her şeyi Jolson'un hak ettiğinde ısrar ettiyse de kimse dinlememişti. Hatta Mihailovich "Suçu paylaşmaya hazır değil misin?" demişti.)

İlk deneme yirmi dakika sonra, Old Faithful biraz geç de olsa şafağı kutlarken olacaktı. Ama başarılı olsa ve yakıt tankları Kaptan Smith'in dediği gibi çamurlu kömürle değil de parlak saf suyla dolmaya başlasa bile, Europa yolu hâlâ açık değildi.

Küçük, ama önemsiz olmayan bir faktör, seçkin yolcuların dileğiydi. İki hafta içinde evlerinde olmayı ummuşlardı; şimdi ise Güneş Sistemi'nin ortasına yapılacak tehlikeli bir uçuşla karşı karşıyaydılar ve başarılı olsa bile Dünya'ya ne zaman dönecekleri belli değildi. Bu yüzden şaşkınlık ve biraz da dehşet içindeydiler.

Willis çılgına dönmüştü; tüm programı alt üst olacaktı. Ortalıkta dolanıp dava açmaktan bahsediyordu, ama kimse en ufak bir sempati bile göstermiyordu.

Greenberg ise coşkuluydu; yeniden uzay işlerine dönecekti! Ses yalıtımlı olmaktan çok uzak olan odasında gürültülü bestelerine devam eden Mihailovich de onun kadar memnundu. Uçuşun yaratıcılığını yeni doruklara çıkaracağından emindi.

Maggie M felsefi yaklaşıyordu: "Birçok hayat kurtarabilecekse" diyor ve Willis'in gözlerinin içine bakıyordu, "insan nasıl karşı çıkabilir ki?"

Yva Merlin'e gelince; Floyd olanları ona bizzat açıklamaya çalışmış ve durumu çok iyi kavradığını anlamıştı. Onu en çok şaşırtan ise, kimsenin pek dikkatini çekmeyen o soruyu soranın Yva olmasıydı: "Ya Europa'lılar dostlarımızı kurtarmak için de olsa inmemizi istemezlerse?"

Floyd ona açıkça hayretle baktı; onu hâlâ bir insan olarak kabul edemiyor ve ne zaman müthiş bir görüş ya da katıksız aptallıkla karşısına çıkacağını kestiremiyordu.

"Bu çok iyi bir soru Yva. İnan bana, üzerinde çalışıyorum."

Söylediği doğruydu; Yva Merlin'e asla yalan söyleyemezdi. Bu bir tür günah olurdu.

Gayzerin ağzında ilk buhar bulutları beliriyordu. Boşlukta garip eğriler çizerek yukarı çıkıyor ve güçlü güneş ışığı altında hızla yok oluyorlardı.

Old Faithful tekrar öksürerek boğazını temizledi. Buz kristalleri ve su damlalarından oluşan kar beyazı (ve şaşırtıcı derecede yoğun) bir sütun hızla gökyüzüne yükseldi. İnsanın dünyasal içgüdüleri yuvarlanıp düşmesini bekliyordu, ama tabii bu olmadı. Hafifçe yayılarak yükselmeye devam etti ve sonunda kuyrukluyıldızın ışığının hâlâ genişleyen parlak gövdesine karıştı. Floyd boru hattının içine giren sıvıyla sarsıldığını memnuniyetle gördü.

On dakika sonra köprüde bir savaş konseyi toplanmıştı. Hâlâ suratı asık olan Kaptan Smith, Floyd'u hafifçe selamladı; tüm konuşmayı biraz utanan İki Numaralı Adamı yaptı.

"Ee, şaşırtıcı derecede iyi çalışıyor. Bu hızla tanklarımızı yirmi saatte doldururuz; ama dışarı çıkıp boruyu daha sıkı sabitlememiz gerekebilir." Birisi "Ya pislikler?" diye sordu. Astsubay içinde renksiz bir sıvı olan şeffaf bir tüpü kaldırarak gösterdi.

"Filtreler birkaç mikrona kadar her şeyi arıttılar. Yine de emin olmak için bir tanktan diğerine aktararak iki kez süzeceğiz. Korkarım Mars'ı geçene kadar yüzme havuzumuz olmayacak."

Bu gereken kahkahayı patlattırdı, hatta Kaptan bile biraz gevşedi.

"Halley suyunun çalışırken bir anormalliğe neden olmadığından emin olmak için motorları minimum güçte çalıştıracağız. Sorun varsa her şeyi unutup emektar Ay suyuna, FOB Aristarchus'a döneceğiz."

Herkesin bir başkasının konuşmasını beklediği toplu sessizliklerden biri yaşandı. Utanç verici sessizliği Kaptan Smith bozdu.

"Hepinizin bildiği gibi," dedi, "bütün bunlar beni çok rahatsız ediyor. Aslında..." konuyu hemen değiştirdi; Sir Lawrence'a istifasını yollamayı düşündüğü de çok iyi biliniyordu, ama bu şartlar altında biraz anlamsız bir hareket olurdu. "Ama son birkaç saatte bazı şeyler oldu. Geminin sahibi projeyi onaylıyor, tabii testlerimizden olumsuz bir sonuç çıkmazsa. Ve... asıl sürpriz bu, ve bu konuda sizden fazlasını bilmiyorum; Dünya Uzay Konseyi tamam demekle kalmayıp bunu yapmamızı özellikle istedi ve tüm masrafları üstlendi. Herhalde anlıyorsunuz.

"Yine de bir endişem var..." Şimdi Heywood Floyd'un ışığa tutup hafifçe çalkaladığı küçük su tüpüne baktı. "Ben mühendisim, kahrolası bir kimyager değil. Bu halt temiz görünüyor, ama tankın içine neler yapabilir?"

Floyd neden böyle davrandığını hiç anlamıyordu, böyle atak biri değildi. Belki de bu tartışmalardan sıkılmıştı ve bir an önce işe koyulmak istiyordu. Belki de Kaptanın da biraz moralini yükseltmesi gerekliydi.

Çabuk bir hareketle kapağı açtı ve 20 cc kadar Halley kuyrukluyıldızını kafasına dikti. Yuttuktan sonra "İşte yanıtınız Kaptan," dedi.

Yarım saat sonra, geminin doktoru "Bu yaptığın" diyordu, "gördüğüm en aptalca gösterilerden biriydi. O şeyin içinde siyanür, siyanojenler ve Tanrı bilir daha neler olduğunu bilmiyor musun?"

"Tabii ki biliyorum." Floyd güldü. "Analizleri gördüm, sadece milyonda birkaç parça. Endişelenecek bir şey değil. Ama bir sürpriz oldu." diye pişmanlıkla ekledi.

" Neymiş o?"

"Bu şeyi Dünya'ya götürebilirseniz, Patentli Halley Müshili diye satarak bir servet kazanabilirsiniz."

ARABA YIKAMA 

İşe koyulduktan sonra Universe'de tüm atmosfer değişmişti. Artık tartışma olmuyordu; herkes mükemmel bir uyum içinde çalışıyordu ve çekirdeğin sonraki iki dönüşü sırasında (Dünya zamanıyla yüz saat) kimse pek fazla uyumamıştı.

İlk Halley günü Halley suyunun hâlâ dikkatle yapılan depolanmasıyla geçmişti, ama gece gayzer sakinleştiğinde tekniğin ustası olmuşlardı. Bin tondan fazla su gemiye alınmıştı; bir sonraki gündüz dönemi geri kalanı için yeterdi.

Heywood Floyd, Kaptanın ayağının altında dolaşmıyor, şansını zorlamak istemiyordu; zaten Smith'in uğraşması gereken bir yığın ayrıntı vardı. Ama yeni yörüngenin hesaplanması bunların arasında değildi; o Dünya'da tekrar tekrar kontrol edilmişti.

Artık şüphe yoktu, fikir harikaydı ve Jolson'ın tahmininden daha çok kârdaydılar. Halley'den yakıt almakla Universe, Dünya'ya dönmesi halinde yapması gereken iki önemli yörünge değişikliğinden kurtulmuştu; artık maksimum hızla doğruca hedefine gidebilir, haftalar kazanabilirdi. Riskler olmasına rağmen artık herkes programı takdir ediyordu.

Hemen hemen herkes.

Dünya'da, hemen kurulmuş "Elinizi Halley'den Çekin!" topluluğu öfkeliydi. Üyeleri (sadece 236 kişiydiler, ama nasıl dikkat çekeceklerini biliyorlardı) hayat kurtarmak için bile olsa bir gök cisminin soyulmasını doğru bulmuyorlardı. Universe'in sadece kuyrukluyıldızın zaten dışarı atacak olduğu bir maddeyi ödünç aldığı hatırlatıldığında bile yatışmıyorlardı. Onlara göre önemli olan prensipti. Öfke dolu bildirileri Universe'de çok ihtiyaç duyulan neşeyi sağlıyordu.

Kaptan Smith her zamanki titizliğiyle, düşük güçteki ilk testleri irtifayı kontrol eden iticilerden biriyle yaptı; kullanılmaz hale gelse bile, gemi onsuz da çalışabilirdi. Hiçbir anormallik yoktu; gemi ay madenlerinden alınmış en saf suyla çalışıyormuş gibiydi.

Sonra Bir Numaralı merkezi ana motoru denedi; zarar görürse hareket yeteneği kaybolmayacak, sadece güç kaybı olacaktı. Gemi hâlâ tamamen kontrol altında olacak, ama kalan dört motorla maksimum hız yüzde yirmi azalmış olacaktı.

Bu sefer  de sorun çıkmamıştı, en şüpheciler  bile Heywood Floyd'a kibar  davranmaya başlamışlardı; Astsubay Jolson da artık dışlanmıyordu.

Kalkışın öğleden sonra, Old Faithful sakinleşmeden hemen önce olması planlandı. (Floyd merak ediyordu, yetmiş altı yıl sonra yeni ziyaretçiler için tekrar orada olacak mıydı? Belki; varlığının delilleri 1910 fotoğraflarında bile görülebiliyordu.)

Eski dramatik Cape Canaveral tarzı bir geri sayım olmadı. Kaptan Smith her şeyin yolunda olduğundan iyice emin olduğunda Bir Numaraya sadece beş tonluk bir güç verdi ve Universe yavaşça yükselerek kuyrukluyıldızın kalbinden uzaklaştı.

Hız düşüktü, ama havai fişek gösterisini andıran ateşleme muhteşem ve izleyicilerin birçoğu için de beklenmedik bir şeydi. Ana motorlardan çıkan gazlar daha önce tamamen yüksek derecede iyonize edilmiş oksijen ve hidrojenden oluştuğu için hiç görünmüyordu. Gazlar (yüzlerce kilometre uzakta) soğuyup kimyasal bileşime başladığında bile görecek bir şey olmazdı, çünkü reaksiyon görülebilen tayfta bir renk vermezdi.

Şimdi ise Universe Halley'den bakılamayacak kadar parlak bir akkor sütun üzerinde uzaklaşıyordu; sanki alevden bir direkti. Alevlerin değdiği yerde kayalar patlayıp saçılıyordu; Universe sonsuza dek veda ederken Halley Kuyrukluyıldızının çekirdeğine imzasını atıyordu, sanki kozmik bir grafiti gibi.

Uzaya gözle görülebilen bir destek olmadan çıkmaya alışmış olan birçok yolcu oldukça şiddetli tepki verdiler. Floyd kaçınılmaz açıklamayı bekledi; mütevazi zevklerinden biri Willis'in bilimsel bir hatasını yakalamaktı, ama bu çok ender oluyordu. Olduğunda da Willis'in her zaman oldukça mantıklı bir özrü vardı.

"Karbon," dedi. "Akkor haldeki karbon; tıpkı mum ateşindeki gibi... ama biraz daha sıcak." Floyd "Biraz," diye mırıldandı.

"Sözcüğü bağışlayın, ama artık saf su yakmıyoruz." Floyd omuzlarını silkti. "Dikkatle süzülmüş olsa da içinde çok miktarda koloidal karbon var. Ve ancak damıtılarak temizlenebilecek parçacıklar."

Greenberg "Çok etkileyici, ama biraz endişeliyim," dedi. "Tüm bu radyasyon, motorları ve gemiyi çok kötü etkilemez mi?"

Çok iyi bir soruydu ve biraz tedirginliğe neden olmuştu. Floyd Willis'in karşılık vermesini bekledi; ama açıkgöz topu hemen ona attı.

"Bunu Dr. Floyd açıklasa daha iyi olur, fikir de onundu zaten."

"Lütfen, Jolson'ındı. Yine de iyi bir nokta. Ama ciddi bir sorun değil; tam güce geçtiğimizde o alevler bin kilometre gerimizde olacak. Onları düşünmemiz gerekmeyecek."

Gemi artık çekirdeğin iki kilometre kadar yukarısındaydı; çıkan gazların parıltısı olmasa, altlarındaki küçük dünyanın güneş alan yüzünü apaçık görebileceklerdi. Old Faithful'un sütunu bu yükseklikte (ya da mesafede) biraz genişlemişti. Floyd birdenbire, Cenevre Gölü'nü süsleyen dev kaynaklara benzediğini fark etti. Onları elli yıldır görmemişti, hâlâ orada mıydılar merak ediyordu.

Kaptan Smith kontrolleri deniyordu; gemiyi yavaşça döndürüyor, sonra x ve y eksenlerinde aşağı yukarı ve sağa sola hareket ettiriyordu. Görünüşe göre her şey mükemmel çalışıyordu.

"Uçuş Zamanının Sıfırlanmasına on dakika kaldı," diye duyurdu. "Elli saat boyunca sıfır nokta bir yerçekimi; sonra Dönüş Manevrasına kadar sıfır nokta iki." İyice anlaşılması için biraz durakladı; daha önce hiçbir gemi sürekli bir ivmeyi bu kadar uzun süre korumamıştı. Universe gerektiği gibi fren yapamazsa, insan taşıyan ilk yıldızlararası araç olarak tarih kitaplarına geçecekti.

Gemi artık yatay konuma geçiyor ve kuyrukluyıldızdan hâlâ düzenli olarak püsküren beyaz sis ve buz kristali sütununa bakıyordu. Universe ona doğru ilerlemeye başladı...

Mihailovich endişeyle "Ne yapıyor?" diye sordu.

Bu tür sorular beklediği belli olan kaptan tekrar konuştu. Mizah duygusunu yeniden kazanmış gibiydi, sesinde neşe seziliyordu.

"Gitmeden son bir küçük iş. Endişelenmeyin; ne yaptığımı biliyorum. İki Numara da bana katılıyor... değil mi?"

"Evet efendim, ama önce şaka yaptığınızı sanmıştım."

Willis "Köprüde neler oluyor?" diye sordu, bir an şaşkına dönmüştü.

Gemi şimdi yavaş bir dönüşe geçiyor, bu arada hafif bir yürüyüş hızıyla hâlâ gayzere yaklaşıyordu. Bu mesafeden bile (artık yüz metreden de yakındı) Floyd'a hâlâ uzaklardaki Cenevre Gölünün kaynaklarını hatırlatıyorlardı.

Bizi onun içine götürüyor olamaz.

...ama kesinlikle öyleydi. Yükselen köpük sütununa girerken Universe hafifçe sarsıldı. Hâlâ çok yavaşça dönüyor, sanki gayzeri oyarak ilerliyordu. Ekranlar ve gözlem pencereleri sadece bembeyaz bir boşluk gösteriyorlardı.

Tüm işlem on saniyeden uzun sürmüş olamazdı ve sonra diğer taraftan çıkmışlardı. Köprüdeki subaylardan bir anda bir alkış sağanağı koptu; ama yolcular (hatta Floyd da) hâlâ kendilerine gelememişlerdi.

Kaptan tamamen tatmin olmuş bir ses tonuyla "Artık gitmeye hazırız," dedi. "Yeniden güzel, temiz bir gemimiz var."

Sonraki yarım saat içinde Dünya ve Ay'daki on binden fazla amatör gözlemci kuyrukluyıldızın parlaklığının iki katına çıktığını rapor ettiler. Kuyrukluyıldız Gözlem Ağı aşırı yüklenmeden tamamen çökmüş, profesyonel gökbilimciler çılgına dönmüştü.

Halk ise bundan hoşlanmıştı, birkaç gün sonra da Universe şafaktan birkaç saat önce daha da iyi bir gösteri yaptı.

Her saat, saatte on bin kilometreden fazla hız kazanan gemi artık Venüs yörüngesinin derinlerindeydi. Güneşe en yakın olacağı noktadan geçmek (ve bunu tüm gök cisimlerinden daha hızlı yapacaktı) ve Lucifer'a doğru yola koyulmak için Güneş'e daha da yaklaşacaktı.

Dünya ile Güneş arasından geçerken, akkor karbondan bin kilometrelik kuyruğu dördüncü derece bir yıldız gibi kolaylıkla görülebilecek, bir saat boyunca sabah göğünün burçları arasında hareket ediyor olacaktı. Kurtarma uçuşunun hemen başında Universe, aynı anda dünya tarihindeki tüm nesnelerden daha çok insan tarafından görülecekti.

SÜRÜKLENEN

Kardeş gemileri Universe'in yolda olduğu ve kimsenin düşlemeye bile cesaret edemeyeceği kadar erken gelebileceği haberinin Galaxy ekibinin moralindeki etkisi müthişti. Garip bir okyanusta çaresiz ve serseri sürüklendikleri ve çevrelerinin bilinmeyen canavarlarla dolu olduğu gerçeği bir anda önemini yitirmişti.

Canavarlar da öyle, yine de ara sıra ilginç bir biçimde ortaya çıkıyorlardı. Dev "köpekbalıkları" arada bir görünüyor, ama çöp boşaltıldığında bile gemiye hiç yaklaşmıyorlardı. Bu çok şaşırtıcıydı, dev canavarların dünyalı benzerlerinin aksine iyi bir iletişim sistemi olduğunu düşündürüyordu. Belki de köpekbalıklarından çok yunuslara yakındılar.

İnsanın Dünya'da pazarda görse dönüp bakmayacağı birçok küçük balık türü de vardı. Subaylardan biri (usta bir balıkçı) birçok denemeden sonra, yemsiz bir oltayla bir tane yakalamayı başardı. Yalıtım kabininden içeri sokmadı (kaptan asla izin vermezdi) ama denize geri bırakmadan önce dikkatle boyutlarını ölçüp fotoğraflarını çekti.

Ancak gururlu sporcunun bu avının da bir bedeli vardı. Av sırasında giydiği kısmı basınçlı giysiyi gemiye getirdiğinde, üzerinde hidrojen sülfitin karakteristik çürük yumurta kokusu vardı, böylece sayısız şakanın hedefi oldu. Yabancı ve acımasız, düşman bir biyokimyayı hatırlatan bir başka delildi bu.

Bilim adamlarının tüm yalvarmalarına rağmen başka balık avına izin verilmedi. İzleyebilir ve kaydedebilirlerdi, ama toplamak yasaktı. Doğa bilimci değil, jeolog oldukları da kendilerine hatırlatılmıştı. Kimsenin aklına formalin getirmek gelmemişti, zaten burada bir işe yaramazdı .

Gemi saatler boyu parlak yeşil bir maddeden oluşan tabakalar arasında yüzdü. Yaklaşık on metre çapında ovaller oluşturuyordu, boyları da birbirine yakındı. Galaxy hiçbir dirençle karşılaşmadan içlerinden geçti, arkasından tekrar oluşuyorlardı. Koloni halinde yaşayan bir tür organizma olduğunu tahmin ettiler.

Ve bir sabah, nöbetçi subay şaşkına döndü; sudan bir periskop çıkmış ve kendi ifadesiyle, hasta bir ineğinkine benzer, uysal, mavi bir gözle karşılaşmıştı. Birkaç saniye ilgisizce, üzgün üzgün bakmış, sonra yavaşça okyanusa dönmüştü.

Burada hiçbir şey hızlı ilerlemiyordu, nedeni de çok açıktı. Burası hâlâ düşük enerjili bir dünyaydı, Dünya'daki hayvanların doğdukları andan itibaren yaşamalarını sağlayan bir dizi sürekli patlama için gereken serbest oksijenden yoksundu. Yalnızca ilk karşılaştıkları "köpekbalığı" can çekişirken şiddetli bir harekette bulunmuştu.

Belki de bu insanlar için iyi haberdi. Ağır uzay giysileri giymek zorunda olsalar da, Europa'da onları istese de yakalayabilecek bir şey yoktu.

Geminin kumandasını muhasebeciye bırakmak Kaptan Laplace'a biraz komik gelmişti; uzay ve denizcilik kayıtlarında bu durumun bir benzerinin olup olmadığını merak ediyordu.

Zaten Mr. Lee'nin yapabileceği fazla bir şey yoktu. Galaxy yatay konumda, üçte biri su yüzeyinin üstünde olarak sürükleniyordu, rüzgâr gemiye beş millik sabit bir hız veriyordu. Su seviyesinin altında sadece birkaç sızıntı vardı, onlar da kontrol altındaydı. En önemlisi, gövde hâlâ hava geçirmezdi.

Seyir araçlarının çoğu kullanılmaz halde olmasına rağmen, nerede olduklarını çok iyi biliyorlardı. Ganymede her saat başı acil durum sinyalinden onlara tam konumlarını veriyordu, Galaxy bu rotada devam ederse önlerindeki üç gün içinde büyük bir adaya gelecekti. Onu kaçırırsa, açık denize doğru yol alacak ve sonunda Lucifer'ın hemen altındaki sürekli kaynayan bölgeye varacaktı. Bu bir felaket sayılmasa da, olmasını kesinlikle istemiyorlardı. Geçici Kaptan Lee zamanının çoğunu buna nasıl engel olacağını düşünerek geçiriyordu.

Yelkenler (uygun malzeme ve donanım olsa bile) durumlarını pek değiştirmezdi. Kendi yaptıkları çapaları beş yüz metre  derinliğe  kadar indirerek işe yarayabilecek akıntılar aramış, hiçbir şey bulamamıştı. Dibe de ulaşamamıştı, kilometrelerce derindeydi.

Bu da iyi sayılırdı; böylece bu yeni okyanusu sürekli karıştıran denizaltı depremlerinden korunuyorlardı. Bazen bir şok dalgası geçiyor, Galaxy dev bir balyoz inmişçesine sarsılıyordu. Birkaç saat sonra metrelerce yükseklikteki dalgalar bir Europa sahiline vuracaktı; burada derinlerde ise ölümcül dalgalar daha az hissediliyordu.

Birçok kez uzaklarda ani girdaplar gördüler; çok tehlikeli görünüyorlardı. Galaxy'yi bile bilinmeyen derinliklere çekebilecek girdaplardı, neyse ki çok uzaktaydılar ve gemiyi birkaç kez döndürmekten fazlasını yapamadılar.

Bir defasında da, sadece yüz metre ötelerinde dev bir gaz kabarcığı oluştu ve patladı. Çok etkileyiciydi ve herkes doktorun yorumuna katılmıştı: "Tanrı'ya şükür ki kokusunu almıyoruz."

En garip durumun bile çabucak sıradanlaşması çok gariptir. Birkaç gün içinde Galaxy'de hayat sakinleşip rutinleşmişti, Kaptan Laplace'ın başlıca sorunu ekibi meşgul tutmaktı. Morali en kötü etkileyen şey boş durmaktı, eski yelkenli gemi kaptanlarının o sonu gelmez yolculuklarda adamlarını nasıl oyaladıklarını merak ediyordu.

Tüm zamanlarını gemideki işlerle ve güverteyi temizleyerek geçiremezlerdi.

Bilim adamlarıyla ise tam tersi bir sorunu vardı. Sürekli testler ve deneyler öneriyorlardı, bunların onaylanmadan önce dikkatle incelenmeleri gerekliydi. İzin verse, geminin çok kısıtlı iletişim kanallarını tamamen tekellerine alacaklardı.

Ana anten kompleksi artık su seviyesi civarında "hasara uğruyordu ve Galaxy, Dünya'yla direkt olarak konuşamıyordu. Her şey birkaç mega-hertzlik daracık bir dalgadan Ganymede aracılığıyla aktarılmak zorundaydı. Tüm yayın haklarını tek bir canlı bağlantı kanalı satın almıştı, o da Dünya haber ağlarının yaygarasına katlanmak zorundaydı. Zaten izleyicilerine açık deniz, geminin sıkıcı iç görüntüleri ve iyi durumda olsalar da, kılları giderek çoğalan bir ekip dışında gösterecekleri fazla bir şey yoktu.

Astsubay Floyd'a gelen mesaj trafiği fazlasıyla yoğundu, onun şifreli yanıtları da öylesine kısaydı ki fazla bilgi taşıyor olamazlardı. Sonunda Laplace genç adamla konuşmaya karar verdi.

"Mr.Floyd," dedi, odasında yalnızca ikisi vardı. Yarı zamanlı işinizden bana da biraz bahsederseniz sevineceğim."

Floyd utanmıştı, gemi ani bir rüzgârla sarsılınca masaya tutundu. "Keşke yapabilsem efendim, ama buna yetkim yok."

"Bu yetkiyi vermeyen kim?"

"İnanın ben de bilmiyorum."

Bu kesinlikle doğruydu. ASTROPOL olduğundan şüpheleniyordu, ama Ganymede'de ona bilgi veren iki etkileyici adam anlaşılmaz bir tutumla bu bilgiyi vermemişlerdi.

"Bu geminin kaptanı olarak, özellikle bu şartlar altında, ne olup bittiğini bilmek istiyorum. Bu işten sıyrılırsak, önümüzdeki birkaç yılı Araştırma Mahkemelerinde geçireceğim. Tabii siz de."

Floyd zorlukla gülümsedi. "Kurtarılmaya değmez, değil mi efendim? Tek bildiğim üst düzey birinin bu uçuşta bir sorun çıkmasını  beklediği, ama bunun nasıl olacağını bilmediği. Bana da sadece gözümü dön açmam söylendi. Korkarım bunu pek iyi başaramadım, ama herhalde bu zaman içinde bulabilecekleri tek yeterli kişi bendim."

"Kendini suçlamamalısın. Kimin aklına Rosie'nin..."

Kaptan ani bir düşünceyle sustu. "Şüphelendiğin başka biri var mı?"

"Mesela ben," diye ekleyecekti, ama yeterince paranoyak bir durumdu.

Floyd düşüncelere daldı, sonra kararını verdi. "Belki de sizinle daha önce konuşmalıydım efendim, ama ne kadar meşgul olduğunuzu biliyorum. Dr. van der Berg'in de işin içinde olduğuna eminim. Biliyorsunuz o da bir Mede'li; garip insanlardır, onları hiç anlamıyorum." 'Ve hoşlanmıyorum', demeliydi. Fazlasıyla içe dönüktüler ve dünya dışındaki insanlara pek dostça davranmazlardı. Yine de onları suçlamak kolay değildi; şüphesiz el değmemiş bir bölgeyi medenileştirmeye çalışan herkes böyleydi.

"van der Berg mi?., hmmm. Ya diğer bilim adamları?"

"Tabii hepsi kontrol edildi. Her şey yasalara uygun, hiçbiri hakkında garip bir şey çıkmadı."

Bu pek de doğru değildi. Dr. Simpson'ın yasaların izin verdiğinden fazla karısı vardı, en azından bir defada. Dr. Higgins'in de çok esrarengiz kitaplardan oluşan bir koleksiyonu vardı. Astsubay Floyd bütün bunların kendisine neden söylendiğini bilmiyordu; belki de üstleri bilgileriyle onu etkilemek istemişlerdi. ASTROPOL (ya da her kimse) için çalışmanın bazı eğlenceli yanları olduğuna karar verdi.

Kaptan "Tamam," diyerek amatör ajanı rahat bıraktı. "Ama geminin güvenliğini etkileyebilecek herhangi bir şey bulursanız, ne olursa olsun, lütfen bana haber verin."

Bu şartlar altında bunun ne olabileceğini tahmin etmek zordu. Başka sorun çıkması biraz gereksiz olurdu.

YABANCI SAHİL

Galaxy adayı görmeden yirmi dört saat öncesine kadar bile, onu ıskalayıp ana okyanusun boşluğunda kaybolup gitmeyeceği belli değildi. Ganymede radarında belirlenen konumu, gemideki herkesin günde birkaç kez endişeyle incelediği geniş bir planda belirtilmişti.

Gemi karaya ulaşsa bile, sorunları daha yeni başlıyor olabilirdi. Uygun bir kumsalda korunmak yerine kayalıklarda parçalanabilirdi.

Geçici Kaptan Lee tüm bu olasılıkların farkındaydı. Kendisi de bir defasında Bali adası açıklarında, kritik bir anda motorları duran bir gemide mahsur kalmıştı. Pek bir tehlike yoktu, ama fazlasıyla gerginlik olmuştu ve bu deneyimi tekrarlamaya niyeti yoktu, hem burada kurtarmaya gelecek sahil güvenlik de yoktu.

Durumları kozmik bir şaka gibiydi. İnsanın yaptığı en gelişmiş (Güneş Sistemi'ni baştan başa geçebilen!) araçlardan birindeydiler, ama yönünü birkaç metreden fazla değiştiremiyorlardı. Yine de tamamen çaresiz değillerdi; Lee henüz tüm kartlarını oynamamıştı.

Bu keskin eğimli dünyada, ada ilk gördüklerinde sadece beş kilometre uzaklarındaydı. Lee'nin korktuğu kayalıkların olmaması onu çok rahatlatmıştı, diğer yandan bulmayı umduğu sahil de yoktu. Jeologlar burada kum bulmak için birkaç milyon yıl erken olduğu konusunda onu uyarmışlardı; Europa'nın ağır işleyen çarkları henüz işlerini yapmamışlardı.

Karaya vuracakları kesinleştiği anda Lee, Galaxy'nin ana tanklarının boşaltılmasını emretti, inişten sonra özellikle doldurtmuştu. Ardından birkaç sıkıcı saat geçti, ekibin dörtte biri olup bitenle ilgilenmekten vazgeçti.

Galaxy suda giderek yükseldi gittikçe daha sert sarsılıyordu; sonunda müthiş bir devrilişle yattı. Eski berbat günlerde avcıların batmamaları için içine hava pompaladıkları balina cesetleri gibi yüzeyde kaldı. Lee geminin nasıl yattığına bakıp dengesini tekrar ayarladı, sonunda kıç tarafı hafifçe battı ve ön köprü tamamen su seviyesinin üzerine geldi.

Beklediği gibi Galaxy bundan sonra yan tarafını rüzgâra döndü. Bundan sonra ekibin dörtte biri daha sıkıntıdan pes etti, ama Lee'nin bu son hamle için hazırladığı çapayı çıkarmak için yeterince yardımcısı vardı. Birbirine bağlanmış boş kutulardan yapılmış uydurma bir saldı, ama sürükleyişi geminin yaklaşan karaya doğru dönmesini sağladı.

Artık neye doğru gittiklerini (son derece yavaş olarak) görebiliyorlardı; küçük taş parçalarıyla kaplı dar bir sahil. Kum yoksa, en iyi alternatif buydu...

Galaxy  karaya  vurduğunda  köprü  sahilin  üzerindeydi,  ve  Lee  son  kozunu  oynadı.  Zorlanan makineler bozulabileceği için bir kez test etmişti.

Galaxy iniş takımlarını son kez açtı. Alt taraftaki ayaklar yabancı yüzeye gömülürken gıcırdayarak sarsıldı. Gemi artık bu dev okyanusun rüzgâr ve dalgalarına karşı emniyetteydi.

Galaxy son durağa gelmişti; belki ekibi de öyle.

5 - ASTEROİTLER ARASINDA

YILDIZ

Universe artık öyle hızlı yol alıyordu ki yörüngesi Güneş Sistemi'ndeki hiçbir doğal cisminkine benzemiyordu. Güneş'e en yakın gezegen olan Merkür bile, en yakın noktada saniyede elli kilometreyi biraz geçer. Universe ilk günden bunun iki katı hıza ulaşmıştı ve bu binlerce ton sudan kurtulup hafiflediğinde ulaşacağı hızın sadece yarısıydı.

Yörüngesinden geçtikleri birkaç saat boyunca Venüs, Güneş ve Lucifer'ın yanında en parlak gök cismiydi. Küçük yuvarlağı çıplak gözle görülebiliyordu, ama geminin en güçlü teleskopları bile hiçbir özellik bulamıyordu. Venüs sırlarını saklamakta Europa kadar kıskançtı.

Universe, Güneş'e daha da yaklaşmakla (Merkür yörüngesinin de çok içinde) sadece kestirmeden gitmekle kalmıyor, aynı zamanda Güneş'in yerçekimi alanından da itiş alıyordu. Doğa her zaman dengesini koruduğundan, Güneş de buna karşılık biraz hız kaybetmişti; ama etkisi birkaç bin yıldan önce ölçülemezdi.

Kaptan Smith geminin Güneş'in yakınından geçişini, ayak direyişinin kaybettirdiği prestijini geri kazanmak için kullandı.

"Artık" dedi, "gemiyi neden Old Faithful'dan geçirdiğimi anlamışsınızdır. Gövdeyi o pislikten temizlemeseydik, şimdiye dek aşırı derecede ısınmış olurduk. Isı kontrolleri bununla baş edebilir miydi bilmiyorum; şimdiden Dünya seviyesinin on katında." Neredeyse kapkara olmuş filtrelerin ardından Güneş'e bakan yolcular ona inanıyorlardı. Normal büyüklüğüne döndüğünde hepsi çok sevindiler; Universe uçuşun son ayağına doğru Mars yörüngesine ilerlerken arkalarında hâlâ küçülüyordu.

Meşhur Beşli hayatlarındaki beklenmedik değişikliğe kendilerince alışmışlardı. Mihailovich sürekli ve oldukça gürültülü olarak beste yapıyor, yemeklerde ortaya çıkıp rezil hikayeler anlatması ve yakaladığı tüm kurbanları, özellikle Willis'i rahatsız etmesi dışında pek görünmüyordu. Greenberg kendini mürettebatın onur üyesi seçmiş ve kimse karşı çıkmamıştı, o da zamanının çoğunu köprüde geçiriyordu.

Maggie M duruma hüzünlü bir neşeyle yaklaşıyordu.

"Yazarlar," diyordu, "hep rahatsız edilmeyecekleri bir yerde olsalar ne işler çıkaracaklarından bahsedip dururlar; en sevdikleri örnekler de deniz fenerleri ve hapishanelerdir. Bu yüzden şikayet edemem; araştırma malzemesi isteklerimin öncelikli mesajlar yüzünden sürekli ertelenmesi dışında."

Artık Victor Willis bile böyle düşünüyordu; uzun vadeli projelerle çok meşguldü. Hem kabininde kalması için başka bir neden daha vardı; tıraş olmayı unutmuş gibi görünmekten kurtulması için hâlâ haftalar geçmesi gerekiyordu.

Yva Merlin her gün saatlerce eğlence merkezinde kalıyor, en sevdiği (bunu kendisi söylemişti) klasikleri izliyordu. Universe'in arşiv ve projeksiyon sistemlerinin uçuşa yetiştirilmesi büyük şanstı; koleksiyon küçük olsa da, ömür boyu seyredecek kadar çoktu.

Sinemanın titrek ışıklı o ilk günlerine kadar tüm ünlü görsel sanat eserleri buradaydı. Yva çoğunu biliyor ve bilgisini paylaşmaktan zevk alıyordu.

Tabii Floyd da onu dinlemekten zevk alıyordu; çünkü Yva o zaman canlanıyor, bir ikon olmaktan çıkıp, sıradan biri oluyordu. Onun gerçek hayatla ancak video görüntülerinden oluşan yapay bir dünya aracılığıyla bağlantı kurabilmesini hem üzücü, hem de hayret verici buluyordu.

Heywood Floyd'un oldukça dolu geçen hayatının en garip deneyimlerinden biri Mars yörüngesinin dışında bir yerlerde, yarı karanlıkta Yva'nın hemen arkasında oturup onunla birlikte Rüzgâr Gibi Geçti'yi seyretmesiydi. Bazen onun ünlü profilini Vivien Leigh'inkinin karşısında görebiliyor ve karşılaştırma yapabiliyordu. Ama birinin diğerinden daha iyi olduğunu söylemek imkansızdı; ikisi de kendine özgüydü.

Işıklar yandığında Yva'nın ağladığını görerek şaşırdı. Elini tutup şefkatle "Bonny öldüğünde ben de ağlamıştım," dedi Yva hafifçe gülümsedi.

"Ben Vivien için ağlıyordum," dedi "ikinci filmi çekerken hakkında çok şey okudum, çok trajik bir hayatı varmış. Ve burada gezegenlerin arasında ondan söz etmek, bana Lairy'nin zavallıyı sinir krizinden sonra Seylan'dan getirdiğinde söylediği bir şeyi hatırlattı. Arkadaşlarına 'Uzaylı bir kadınla evlendim' demişti."

Yva bir an durdu ve yanağından bir damla yaş daha (Floyd ister istemez biraz teatral olduğunu düşündü) süzüldü.

"Dahası da var. Son filmini tam yüz yıl önce yapmıştı, neydi biliyor musun?"

"Devam et, beni tekrar şaşırt."

"Sanırım şaşıracak olan Maggie, tabi bizi tehdit edip durduğu o kitabı gerçekten yazıyorsa. Vivien'in son filmi Aptallar Gemisi'ydi."

UZAYDAKİ BUZDAĞLARI

Ummadıkları kadar çok boş zamanları vardı ve Kaptan Smith sonunda Victor Willis'e uzun süredir ertelediği kontratında yer alan röportaj fırsatını verdi. Bunu Victor kendisi sürekli ertelemişti, Mihailovich'in bir organını kesti dediği sakal tıraşından ötürü imajını yeniden oluşturabilmesi için aylar gerektiğinden röportajı kamerasız yapmaya karar vermişti, Dünya'daki stüdyo arşiv görüntülerini sesiyle birleştirebilirdi.

Kaptanın hâlâ tamamen döşenmemiş kamarasında oturmuş, Victor'un bagaj hakkının çoğunu tutan mükemmel şaraplardan birinin tadını çıkarıyorlardı. Birkaç saat sonra Universe motorlarını durdurup süzülmeye başlayacağından, bu fırsatı günlerce yakalayamayacaklardı. Victor ağırlıksız şarabın cinayet olduğunu düşünüyordu, değerli eski şaraplarını plastik bardaklardan içmeyi reddediyordu.

"15 Haziran 2061, Cuma saat 18:30, ben uzay gemisi Universe'den Victor Willis. Yolculuğumuzun henüz yarısına bile gelmedik, ama Mars yörüngesini geride bıraktık bile ve maksimum hızımıza neredeyse ulaştık. Bu da, Kaptan..."

"Saniyede bin elli kilometre."

"Saniyede bin kilometrenin üstünde, saatte neredeyse dört milyon kilometre!"

Victor Willis'in şaşkınlığı gerçekti, yörüngesel parametreleri kaptan kadar iyi bildiğini kimse tahmin etmezdi. Ama onun güçlü yanlarından biri kendini izleyicilerinin yerine koymaktı, sadece sorularını tahmin etmek için değil, ilgilerini artırmak için.

Kaptan sessiz bir gururla "Bu doğru," diye yanıtladı. "Zamanın başlangıcından beri insanlığın ulaştığı en yüksek hızın iki katında uçuyoruz."

Victor, bunu ben söylemeliydim, diye düşündü; konunun kendisinin önüne geçmesinden hoşlanmazdı. Ama bir profesyoneldi ve hemen durumu kabullendi.

Oldukça düzenli ekranını sadece kendisinin görebildiği ünlü küçük cep bilgisayarına bakıyormuş gibi bir an duraksadı.

"On iki saniyede bir Dünya'nın çapı kadar yol alıyoruz. Yine de Jüpi- şey, Lucifer'e varmamıza on gün daha var! Bu, Güneş Sistemi'ndeki ölçek hakkında biraz fikir veriyordur...

Şimdi; Kaptan, bunun hassas bir konu olduğunu biliyorum, ama geçen hafta bu konuda birçok soru aldım."

Smith, "Olamaz", diye homurdandı. "Yine mi sıfır yerçekimindeki tuvaletler!"

"Şu anda, asteroit kuşağının içinden geçiyoruz..."

(Smith, Keşke tuvaletler olsaydı, diye düşündü.)

"...ve hiçbir uzay gemisi çarpışma sonucu ciddi bir hasar almış olmasa da, oldukça büyük bir riske girmiyor muyuz? Uzayın bu bölümünde, bazıları küçük bir top büyüklüğünde olan milyonlarca gök cismi var. Ve sadece birkaç bin tanesi haritalarda yer alıyor."

"Birkaç değil, on binden fazla."

"Ama bilmediğimiz milyonlarcası var."

"Bu doğru; ama bilsek de bize pek faydası dokunmazdı."

"Ne demek istiyorsunuz?"

"Elimizden bir şey gelmez."

"Neden?"

Kaptan Smith dikkatle düşünmek için durakladı. Willis haklıydı, bu hassas bir konuydu; potansiyel müşterileri ürkütecek bir şey söylerse Merkez Büro canına okurdu.

"Her şeyden önce, uzay öyle büyüktür ki burada (söylediğin gibi, asteroit kuşağının tam ortasında) bile çarpışma olasılığı sıfıra yakındır. Size bir asteroit göstermeyi umuyoruz; gösterebileceklerimizin en iyisi Hanuman, çapı sadece üç yüz metre, ama en çok çeyrek milyon kilometre yaklaşabiliyoruz."

"Ama burada uçan bilinmeyen parçacıklara göre Hanuman bir dev. Bundan korkmuyor musunuz?"

"Siz Dünya'da yıldırım çarpmasından ne kadar korkuyorsanız o kadar."

"Bir keresinde Colorado'da Pike Tepesi'ndeyken ucuz kurtulmuştum, şimşek ile gürültüsü aynı andaydı. Ama tehlikenin varlığını kabul ediyorsunuz, bu müthiş hızla riski arttırmış olmuyor muyuz?"

Tabii ki Willis cevabı çok iyi biliyordu; her saniye bin kilometre geride kalan gezegendeki dinleyici kitlesinin yerine koyuyordu kendisini bir kez daha.

Kaptan "Matematik olmadan açıklamak zor," dedi (bu deyimi, doğru olmadığı zamanlarda bile ne kadar da sık kullanmıştı!), "ama hızla risk arasında doğrudan bir bağlantı yok. Uzay araçlarının hızıyla giderken neye vurursanız vurun, sonuç felaket olur; bir atom bombası patladığında yanında duruyorsanız, kiloton ya da megaton sınıfında olması hiç fark etmez."

Pek de güven verici  bir açıklama değildi, ama bu kadarını yapabilmişti. Willis konuya iyice dalmadan, telaşla devam etti:

"Şunu da unutmayın, girdiğimiz her... şey, ekstra küçük risk en iyi amaç için. Bir  saat, hayat kurtarabilir."

"Tabii, eminim herkes bunu takdir ediyordur" Willis durakladı; "Tabii ben de aynı gemideyim," diye eklemeyi düşündü, ama yapmadı. Pek mütevazı olmazdı; tabii o hiçbir zaman mütevazı olmamıştı. Zaten kaçınılmaz bir durumu marifet gibi göstermesi kolay değildi; artık alternatifi de yoktu, tabii eve yürüyerek dönmeye karar vermezse. "Bütün bunlar," diye devam etti, "bana başka bir noktayı hatırlatıyor. Tam bir buçuk yüzyıl önce Kuzey Atlantik'te ne olduğunu biliyor musunuz?"

"1911'de mi?"

"Şey, aslında 1912'de."

Kaptan Smith neyin geleceğini anlamıştı, umursamaz bir tavırla bundan uzak kalmak istedi. "Herhalde Titanic'ten söz ediyorsunuz," dedi.

Willis hayal kırıklığını saklamaya çalışarak "Kesinlikle," dedi. "En az yirmi kişi, aradaki paralelliği ilk fark edenlerin kendisi olduğunu sanarak beni aradı."

"Ne paralelliği? Titanic sadece rekor kırmak uğruna kabul edilemez risklere girmişti."

Az daha "Hem yeterli cankurtaran tekneleri de yoktu," diye ekleyecekti, ama geminin tek mekiğinin sadece beş kişi taşıyabildiğini hatırladı ve sustu. Willis'e oradan yakalanırsa, çok uzun açıklamalar yapması gerekecekti.

"Tamam, sanırım benzetme biraz abartılmış. Ama herkesin söz ettiği çarpıcı bir benzerlik daha var. Titanic'in ilk ve son kaptanının adını biliyor musunuz?"

Kaptan Smith "En ufak bir fikrim bile..." diye başladı ve ağzı açık kaldı.

Victor Willis "Kesinlikle," dedi, gülüşü hiç de kibarca sayılmazdı.

Kaptan Smith tüm o amatör araştırmacıları  rahatlıkla boğabilirdi.  Ama  kendisine  en  yaygın İngilizce isimlerden birini miras olarak bırakan ailesini suçlayamazdı.

KAPTANIN MASASI

Dünya'daki (ve Dünya dışındaki) izleyicilerin Universe'deki sıradan konuşmaları dinleyememeleri çok yazıktı. Gemide hayat rutinleşmişti, sadece birkaç düzenli olayla hareketleniyordu; bunların en önemlisi ve şüphesiz en uzun süredir devam edeni de, Kaptanın Masası'ydı.

Saat tam 18:00'de, altı yolcu ve nöbetçi olmayan beş subay, akşam yemeğinde Kaptan Smith'e eşlik ediyorlardı. Tabii Kuzey Atlantik'in yüzen saraylarında zorunlu olan resmi kıyafetler burada yoktu, ama genellikle yeni giysiler giyiliyordu. Yva'nın her zaman yeni bir broş, yüzük, kolye, toka ya da parfümle ortaya çıkması normaldi, stoku bitmeyecek gibiydi.

Motor çalışıyorsa yemek çorbayla başlıyordu; gemi ağırlıksız ve süzülüyor ise birçok ordövr olurdu. Hangisi olursa olsun, ana yemek servisi yapılmadan önce Kaptan Smith son haberleri verir, ya da Dünya'dan veya Ganymede'den gelen son dedikodulara son vermeye çalışırdı.

Herkes birbirine suçlamalar ve karşı suçlamalarda bulunuyor, Galaxy'nin kaçırılması hakkında en inanılmaz teoriler ortaya atılıyordu. Bilinen tüm gizli organizasyonlar ve bir o kadar da uydurma organizasyon hakkında iddialar olmuştu. Ancak tüm teorilerin ortak bir noktası vardı. Hiçbiri mantıklı bir neden gösteremiyordu.

Esrarengiz olay hakkında ortaya çıkan bir tek gerçek vardı. ASTROPOL'un uzun araştırmaları sonucu "Rose McCullen"ın aslında Ruth Mason olduğu anlaşılmıştı. Kuzey Londra'da doğmuş, Londra Polis Kuvvetleri'ne katılmış, ümit verici bir başlangıçtan sonra ırkçı davranışları yüzünden atılmıştı. Afrika'ya göç etmiş ve ortadan kaybolmuştu. Belli ki o şanssız  kıtanın gizli politik olaylarına karışmıştı. GABD, varlığını yalanladığı kadar Shaka'dan sık sık söz de etmişti.

Bütün bunların Europa ile ne ilgisi olabileceği masada sürekli ve sonuçsuz tartışmalara neden oluyordu. Maggie M de Shaka hakkında, Zulu despotunun binlerce şanssız karısının gözünden bir roman yazmayı bir ara düşündüğünü itiraf etmişti. Ama proje araştırdıkça giderek daha itici olmaya başlamıştı. "Shaka'dan vazgeçtiğimde," diye itiraf etmişti, "modern bir Almanın Hitler hakkında neler hissettiğini çok iyi biliyordum."

Yolculuk ilerledikçe bu tür kişisel açıklamalar giderek sıklaştı. Yemek bittiğinde gruptan biri otuz dakika boyunca söz alıyordu. On iki ömür dolusu ve bir o kadar gezegeni kapsayan deneyimleri vardı, yemek sonrası öyküleri için daha iyi bir kaynak bulunamazdı.

En zayıf konuşmacı ise her nedense Victor Willis'ti. Bunu o da kabul etmiş ve nedenini açıklamıştı. "Milyonlarca seyirciye hitap etmeye öyle alıştım ki," diye özür dilercesine söylemişti, "bunun gibi küçük, samimi bir grupta konuşmakta zorlanıyorum."

Her zaman yardıma can atan Mihailovich "Samimi olmasak becerebilir misin?" diye sordu. "Bunu kolayca ayarlayabiliriz."

Diğer yandan Yva beklenenden iyiydi, ama anıları tamamen eğlence dünyasındandı. Birlikte çalıştığı tanınmış (ve tanınmamış) yönetmenler, özellikle David Griffin hakkında çok şey biliyordu.

Maggie M "Kadınlardan nefret ettiği doğru mu?" diye sordu, şüphesiz Shaka'yı düşünüyordu.

Yva "Kesinlikle hayır," diye karşılık verdi. "Yalnızca aktörlerden nefret ederdi. Onların insan olduğuna inanmazdı."

Mihailovich'in anıları da kısıtlı bir alandaydı; büyük orkestralar ve bale toplulukları, ünlü şefler, besteciler ve sayısız müzisyen. Ama sahne arkası entrikaları ve ilişkileri, sabote edilen ilk geceler ve primadonnalar arasındaki ölümcül çekişmelerle dolu öyle çok inanılmaz hikayesi vardı ki müzikle en ilgisiz olan dinleyicilerini bile kahkahalara boğuyor ve ona gönüllü olarak fazladan zaman veriliyordu.

Albay Greenberg'in yaşanmış olağanüstü olayları da farklı bir etki yapmıyordu. Merkür'ün ılıman sayılabilecek Güney Kutbuna ilk iniş öyle ayrıntılı anlatılmıştı ki söylenecek pek bir şey kalmamıştı. Herkesin kafasını kurcalayan soru "Ne zaman döneceğiz?"di. Bunun ardından da "Tekrar gitmek ister misiniz?" geliyordu.

Greenberg "Gitmemi isterlerse giderim tabii," diye yanıtladı. "Ama bence Merkür de Ay gibi olacak. Unutmayın, oraya 1969'da indik ve sonra yıllarca gitmedik. Zaten Merkür, Ay gibi işe yarar bir yer değil, ama bir gün olabilir. Hiç su yok; ama Ay üzerinde de olmasını beklemiyorduk. Yoksa Ay'ın içinde mi demeliydim...

"Aristarchus katır treninin yapımındaki rolüm, Merkür'e iniş kadar muhteşem olmasa da daha önemliydi."

"Katır treni mi?"

"Evet. Büyük ekvator rampası yapılıp buz direkt olarak yörüngeye fırlatılmaya başlamadan önce, çukurdan çıkarıp Imbrium Uzay Üssü'ne taşımamız gerekiyordu. Bu da lavla kaplı vadilerden bir yol geçirmek ve sayısız çatlağı köprülerle aşmak demekti. Buz Yolu (ona bu adı vermiştik) sadece üç yüz kilometre uzunluğundaydı, ama yapımı kaç ömür sürmüştü...

"'Katırlar' sekiz dev tekerleği ve bağımsız süspansiyonu olan araçlardı; her birinde yüzlerce ton buz olan bir düzine vagonu çekiyorlardı. Gece çalışmaya alışmıştık; böylece kargoyu korumamıza gerek olmuyordu.

Ben de onlara defalarca bindim. Yolculuk altı saat kadar sürüyordu (amacımız hız rekorları kırmak değildi) sonra buz büyük, basınçlı tanklara doldurulup Güneş'in doğuşunu beklerdi. Erir erimez de gemilere doldurulurdu.

Buz Yolu hâlâ orada, ama tabii artık yalnızca turistler kullanıyor. Hassas olanlar bizim yaptığımız gibi gece yolculuk ediyorlar. Büyüleyiciydi, tam üzerimizde yusyuvarlak Dünya duruyordu, öyle parlaktı ki ışıklarımızı pek kullanmazdık. Arkadaşlarımızla istediğimiz zaman konuşabilmemize rağmen genellikle telsizi kapatır ve her şeyin yolunda olduğunu bildiren mesajları otomatiğe bağlardık. Hâlâ oradayken o muhteşem, parlak boşlukta yalnız kalmak istiyorduk, çünkü bir gün biteceğini biliyorduk.

Şimdi Ekvator çevresini dolaşan Teravolt zerre parçalayıcısını yapıyorlar, Imbrium ve Serenitatis'de de kuleler yükseliyor. Ama biz Ay'ın Tranquillity Üssünde 'Keşke burada olsaydın' kartpostalları satılmadığı, gerçekten el değmemiş halini gördük, tıpkı Armstrong ve Aldrin'in gördüğü gibi."

DÜNYALI CANAVARLAR

"...bu yılki baloyu kaçırdığın için şanslısın; ister inan ister inanma, geçen yılki kadar tatsızdı. Sevgili fosilimiz Bayan Wilkinson bir kez daha partnerinin ayak parmaklarını kırmayı başardı, hem de yarım yerçekimli dans pistinde.

Biraz da iş konuşalım. Dönüşün haftalar yerine aylar süreceği için, yönetim dairene göz koydu; iyi bir çevrede, alışveriş merkezine yakın, berrak günlerde Dünya manzarası nefis vs vs; sen dönene kadar geçici olarak kiraya vermeyi öneriyor. İyi bir fikir, seni bir yığın masraftan kurtaracak. Değişmemesini istediğin her şeyi koruruz...

Shaka meselesine gelince... Bizimle dalga geçmeyi sevdiğini biliyoruz, ama Jerry ve ben dehşete kapıldık! Maggie M'nin neden vazgeçtiğini anlıyorum; evet, tabii ki Olimpos'ta Şehveti okuduk. Harika bir kitap, ama bize göre fazla feminist...

Ne canavar ama... Afrikalı bir terör örgütüne neden onun adını verdikleri belli. Evlenirlerse savaşçılarını idam ettiriyormuş! Perişan haldeki İmparatorluğundaki tüm zavallı inekleri de öldürtmüş, sırf dişi oldukları için! En kötüsü de, icat ettiği o korkunç mızrakları, hiç tanımadığı insanlar üzerinde kullanması...

Biz cici çocuklar için de ne iğrenç bir reklam ama! İnsan her şeyden vazgeçmek istiyor. Her zaman nazik ve iyi kalpli olduğumuzu söyledik (tabii çılgınca yetenekli ve havalı olmamızın yanında!) ama şimdi senin yüzünden sanki Muhteşem Savaşçılar (sanki insan öldürmekte muhteşem bir şey varmış gibi!) gibiyiz, arkadaşlığımızdan neredeyse utanacağız...

Tamam, Hadrian ve İskender'i biliyorduk, ama Aslan Yürekli Richard ve Selahaddin'i bilmiyorduk. Julius Caesar'ı da (ki o müthişmiş), inanmazsan Anthony ya da Cleo'ya sor. Ya da Büyük Frederick: onun da bazı iyi tarafları varmış; baksana bizim Bach'a nasıl davranmış.

Jerry'ye en azından Napoleon'un istisna olduğunu söylediğimde (onunla her zaman aynı fikirde değiliz) bana ne dedi biliyor musun? 'Eminim Josephine bir oğlandı.' Bunu Yva'ya söylesene.

Seni çakal, o eski numaralarınla moralimizi bozdun. Bıraksaydın da tasasız hayatımıza devam etseydik...

Yine de sevgilerimizi yolluyoruz, Sebastian da öyle. Gördüğün Europalılara selam söyle. Galaxy'den gelen raporlara bakılırsa, bazıları Bayan Wilkinson için iyi dans partnerleri olabilirler."

ASIRLIK BİR ADAMIN ANILARI

Dr. Heywood Floyd Jüpiter'e yapılan ilk uçuş ve on yıl sonra Lucifer'a yapılan ikincisi hakkında konuşmamayı tercih ediyordu. Hepsi çok uzun zaman önceydi; her şeyi kongre komitelerine, Uzay Konseyi heyetlerine ve Victor Willis gibi habercilere yüzlerce defa anlatmıştı.

Yine de gemidekilere karşı kaçınılmaz bir görevi vardı. Yeni bir güneşin (ve yeni bir  güneş sisteminin) doğuşuna tanık olmuş tek canlı insan olarak, yaklaştıkları dünyalar hakkında özel bir şeyler bilmesini bekliyorlardı. Bu safça bir düşünceydi; Galileo uydularında bir nesilden uzun zamandır çalışan bilim adamları ve mühendisler ondan çok daha fazla şey biliyorlardı. "Europa (veya Ganymede, veya Io, veya Callisto...) gerçekte nasıl bir yer?" diye sorulduğunda, sorana ister istemez sertçe geminin kütüphanesindeki ciltler dolusu rapora bakmasını söylüyordu.

Ama deneyiminin eşsiz olduğu bir alan vardı. Yarım yüzyıl sonra gerçekten olmuş muydu, yoksa David Bowman Discovery'de kendisine göründüğünde uyuyor muydu bilmiyordu. Bir uzay gemisine hayalet gelebileceğine inanmak bile daha kolaydı...

Ama uçuşan toz zerrecikleri birleşip on yıldır ölü olması gereken o adamın görüntüsünü oluşturduğunda uyuyor olamazdı. Onun uyarısı olmasa (dudaklarının kıpırdamadığını, sesinin de hoparlörden geldiğini ne kadar da iyi hatırlıyordu), Leonov ve içindeki herkes Jüpiter'in patlamasıyla birlikte buharlaşırdı.

"Bunu neden yaptı?" Floyd yemek sonrası toplantılarından birinde bunu yanıtladı. "Elli yıldan uzun bir zaman bunu düşündüm. Discovery'nin kapsülüyle tektaşı araştırmak için çıktıktan sonra her neye dönüştüyse, insan ırkıyla hâlâ bazı bağları kalmış olmalı; tamamen yabancı değildi. O fırlatılmış bomba olayı nedeniyle Dünya'ya döndüğünü (kısa bir süre için) biliyoruz. Annesini ve eski kız arkadaşını ziyaret ettiği yolunda da güçlü deliller var; bunlar tüm duygularını yitirmiş bir... bir varlığın yapacağı hareketler değil."

Willis "Sizce o şimdi ne?" diye sordu. "Ve tabii, nerede?"

"Şu son soru anlamsız, insanlar için bile. Bilincinin nerede olduğunu biliyor musun?"

"Metafizikle ilgim yok. Herhalde beynimin içinde bir yerlerde."

En ciddi konuşmaları bile bozmak konusunda çok yetenekli olan Mihailovich "Ben gençken," diye iç geçirdi, "benimki bir metre kadar aşağıdaydı."

"Europa'da olduğunu farz edelim; orada bir tektaş olduğunu biliyoruz, Bowman'ın da onunla bir şekilde bağlantısı vardı, mesajı nasıl ilettiğini biliyorsunuz."

"Sizce uzak durmamızı söyleyen ikinci mesajı da o mu verdi?"

"Onu şimdilik görmezden geleceğiz..."

"... iyi bir nedenle..."

Tartışmanın gidişine genellikle karışmayan Kaptan Smith bu defa araya girdi.

Düşünceli bir halde "Dr Floyd," dedi, "çok özel bir konumdasınız ve bundan yararlanmalıyız. Bowman size yardım etmek için bir defa geldi. Hâlâ buralardaysa, bunu tekrar isteyebilir. Şu 'Buraya inmeyi denemeyin' emri beni çok düşündürüyor. Emrin,  diyelim ki geçici olarak durdurulduğu konusunda bize garanti verse, çok daha rahat olurdum."

Floyd yanıt verene kadar masada "duy, duy" tepkileri yaşandı.

"Ben de öyle düşünüyorum. Bağlantı kurmaya çalışabilir diye Galaxy'yi tüm, şey, belirimlere karşı dikkatli olmaları için uyardım bile."

Yva "Çoktan ölmüş de olabilir," dedi, "tabii hayaletler ölürse."

Mihailovich'in bile buna ekleyecek bir şeyi yoktu, ama belli ki Yva kimsenin söylediğiyle ilgilenmediğini düşündü. Yılmadan tekrar denedi.

"Woody, hayatım" dedi, "Neden onu telsizle aramıyorsun? O bu iş için, değil mi?"

Fikir Floyd'un da aklına gelmiş, ama ciddiye alınmayacak kadar safça bulmuştu. "Yapacağım," dedi. "Bir zararı olmaz herhalde."

UFAKTAŞ 

Floyd bu defa rüya gördüğüne kesinlikle emindi.

Sıfır yerçekiminde iyi uyumayı hiç beceremezdi ve şimdi de Universe güçsüz olarak maksimum hızda süzülüyordu. İki gün sonra, yaklaşık bir hafta sürecek bir yavaşlamaya geçecek, Europa'yla buluşana kadar müthiş hız fazlasından kurtulacaktı.

Emniyet kemerlerini kaç kere ayarladıysa da, hâlâ ya çok sık ya da çok gevşek oluyorlardı. Ya nefes almakta zorlanıyor, ya da yatağından dışarı fırlıyordu.

Bir kere havada uyanmış, dakikalarca süzüldükten sonra zorlukla birkaç metre yüzerek en yakın duvara ulaşabilmişti. Ancak o zaman tek yapması gerekenin beklemek olduğunu hatırlamıştı; odanın havalandırma sistemi bir süre sonra onu mazgala doğru çeker, ona hiç iş bırakmazdı. Tecrübeli bir uzay yolcusu olarak bunu çok iyi biliyordu; tek özrü panikti.

Ama bu gece her şeyi çok iyi becermişti; herhalde ağırlık döndüğünde de ona alışmakta zorlanacaktı. Yalnızca birkaç dakika uyanık kalmış ve yemekteki son konuşmayı değerlendirmiş, sonra uykuya dalmıştı.

Rüyasında, masadaki konuşma devam ediyordu. Birkaç küçük değişiklik olmuş, bunları hiç şaşırmadan kabul etmişti. Mesela Willis'in sakalı yeniden uzamıştı, ama yüzünün sadece bir tarafında. Floyd bunun bir araştırma projesi için olduğunu tahmin etmiş, ama araştırmanın amacını bulamamıştı.

Zaten kendi sorunları başından aşkındı. Kendini, her nasılsa gruba katılmış olan Uzay İdare Başkanı Millson'ın eleştirilerine karşı savunurken bulmuştu. Floyd onun nasıl olup da Universe'e geldiğini merak ediyordu (kaçak yolcu olarak gelmiş olabilir miydi?). Millson'ın en az kırk yıl önce ölmüş olması çok daha önemsiz görünüyordu.

Eski düşmanı "Heywood," diyordu, "Beyaz Saray hayal kırıklığına uğradı."

"Neden olduğunu bilmiyorum."

"Az önce Europa'ya yolladığın telsiz mesajı. Devlet Bakanlığı'ndan izin alınmış mıydı?"

"Gerektiğini düşünmedim. Yalnızca iniş izni istedim."

"Ama gerekliydi. Kimden izin istedin? Söz konusu yönetimi tanıyor muyuz? Korkarım tüm bunlar usulsüz."

Millson söylenmeye devam ederek kayboldu. Floyd, 'neyse ki hepsi rüya.', diye düşündü. 'Şimdi ne? Eh, bunu beklemeliydim. Selam eski dostum. Senden her boyda var, değil mi? Tabii, TMA-1 kabinime sığmazdı, Büyük Birader ise Universe'i bir lokmada yutacak kadar büyük.'

Siyah tektaş yatağından yalnızca iki metre ötede duruyor, daha doğrusu yüzüyordu. Floyd rahatsız edici bir sarsıntıyla, sadece şeklinin değil boyunun da bir mezar taşınınki kadar olduğunu fark etti. Bu benzetmeyi başkaları defalarca yapmışlardı, ama şimdiye dek boyutların uyumsuzluğu psikolojik etkiyi azaltmıştı. Şimdi ilk defa benzerliğin rahatsız edici, hatta uğursuzca olduğunu fark ediyordu. "Biliyorum, bu sadece bir rüya, ama bu yaşta bunu hatırlatacak şeyler istemiyorum.

Hem... sen burada ne arıyorsun? Dave Bowman'dan bir mesaj mı getirdin? Yoksa sen Dave Bowman mısın?

Eh, zaten bir yanıt beklemiyordum; eskiden de pek konuşkan sayılmazdın, değil mi? Ama ne zaman ortalıkta olsan bir şeyler olurdu. Atmış yıl önce Tycho'da Jüpiter'e o sinyali yolladın, seni yapanlara bizim seni kazıp çıkaracağımızı söyledin. Bir de on iki yıl sonra Jüpiter'e gittiğimizde oraya ne yaptığına bak!

Şimdi ne yapacaksın?"

6 - BARINAK

KURTULUŞ

Karada olmaya alıştıktan sonra Kaptan Laplace ve ekibinin ilk işi, kendilerini geminin yeni haline uydurmaktı. Galaxy'de her şey birbirine karışmıştı.

Uzay gemileri iki tür çalışmaya göre yapılır; ya tamamen yerçekimsiz ortamda, ya da, motorların eksen boyunca, aşağı yukarı yönde çalıştığı bir ortamda. Galaxy ise hemen hemen yatay bir konumdaydı ve yerler duvar olmuştu. Sanki devrilmiş bir deniz fenerinde yaşamaya çalışıyorlardı; her eşyanın yerleştirilmesi gerekiyordu, makinelerin de en az yarısı doğru dürüst çalışmıyordu.

Yine de bu gizliden gizliye olumlu bir şeydi, Kaptan Laplace da bunu elinden geldiğince kullanıyordu. Mürettebat Galaxy'nin içini (tesisatlara öncelik vererek) düzenlemekle o kadar meşguldü ki moral konusunda endişelenecek bir şey yoktu. Gövde hava geçirmezliğini koruduğu ve muon jeneratörleri güç sağlamaya devam ettiği sürece acil bir tehlike yoktu; sadece yirmi gün dayanmaları gerekliydi. Kurtuluş da gökyüzünden Universe olarak gelecekti. Hiç kimse Europa'yı yöneten bilinmez güçlerin ikinci bir inişe izin vermeme ihtimalinden söz etmiyordu. İlkini (bildikleri kadarıyla) görmezden gelmişlerdi; herhalde bir yardım uçuşuna da karışmazlardı...

Ancak Europa'nın kendisi pek de yardımcı olmuyordu. Galaxy açık denizde sürüklenirken, küçük dünyayı yıkan depremlerden hiç etkilenmiyordu. Ama gemi artık sürekli olarak karadaydı ve birkaç saatte bir sismik sallantılarla sarsılıyordu. Normal dikey konumda inseydi şimdiye dek kesin ters dönmüştü.

Sarsıntılar tehlikeli olmaktan çok rahatsız ediciydi, ama Tokyo 33'ü ya da Los Angeles '45'i görenlere kâbuslar yaşatıyordu. Sarsıntıların çok düzenli olduğunu, Io her üç buçuk günde bir iç yörüngesinde belirdiğinde şiddet ve sıklıklarının zirveye ulaştığını bilmeleri de pek bir işlerine yaramıyordu. Europa'nın kendi çekim gücünün de Io'ya aynı derecede zarar verdiğini bilmek de bir teselli sayılmazdı.

Altı günlük boğucu çalışmadan sonra Kaptan Laplace, Galaxy'nin bu şartlar altında olabilecek en iyi duruma geldiğine karar verdi. Bir günlük tatil ilan etti (mürettebatın çoğu bunu uyuyarak geçirdi) ve uydudaki ikinci günleri için bir program hazırladı.

Elbette bilim adamları, böylesine umulmadık bir şekilde girdikleri yeni dünyayı keşfetmek istiyorlardı. Ganymede'nin ilettiği radar haritalarına göre ada on beş kilometre uzunluğunda ve beş kilometre genişliğindeydi, en yüksek noktası sadece yüz metre kadardı. Birisi sıkıntıyla, bunun kötü bir dalga karşısında bir işe yaramayacağını söyledi.

Daha kasvetli ve kısıtlayıcı bir yer düşünülemezdi, Europa'nın zayıf rüzgâr ve yağmurları altında geçen yarım yüzyıl, yüzeyin yarısını kaplayan yumuşak lav tabakasını çatlatmayı ya da donuk kaya nehirlerinin arasından fırlamış granit çıkıntılarını aşındırmayı başaramamıştı. Ama artık evleri burasıydı ve ona bir ad koymaları gerekiyordu.

Hades, Inferno, Hell, Purgatory vb. karamsar ve baştan savma isimler kaptan tarafından hemen veto edildi, o neşeli bir isim istiyordu. Sonunda ona karşı otuz iki ve beş çekimser oyla, bu cesur düşmana şaşırtıcı ve Don Kişotvari bir övgü ciddi ciddi düşünüldükten sonra reddedildi, adanın adı "Gül bahçesi" olmayacaktı.

Sonunda "Barınak" oybirliğiyle kazandı.

DAYANIKLILIK

"Tarih asla tekerrür etmez, tarihteki durumlar yeniden yaşanırlar."

Kaptan Laplace, Ganymede'ye günlük raporunu verirken bu sözü düşünüyordu. Söyleyen Margaret M'Bala'ydı (her saniye bin kilometre yaklaşıyordu), kaptan onun mesajını arkadaşlarına büyük bir zevkle iletmişti.

"Lütfen Miss M'Bala'ya küçük tarih dersinin bize çok moral verdiğini söyleyin, bize yollayabileceği en güzel şeyi yollamış.

Duvarlarla yerler yer değiştirmiş olmasına rağmen, o eski kutup kaşiflerine göre lüks içinde yaşıyor sayılırız. Aramızda Ernest Shackleton'u duymuş olanlar vardı, ama Dayanıklılık sagası hakkında hiçbir fikrimiz yoktu. Bir yıldan uzun bir süre yüzen buzullar üzerinde mahsur kalmak, sonra Antartika kışını bir mağarada geçirmek, ve açık bir tekneyle denizde bin kilometre yol alıp haritada yer almayan dağları aşarak en yakın yerleşim yerine ulaşmak!

Üstelik bu sadece başlangıç. Asıl inanılmaz (ve ilham verici) bulduğumuz ise, Shackleton'un o küçük adadan adamlarını kurtarmak için dört kez geri dönmesi ve her birini kurtarmış olması! Bu hikayenin bizi nasıl etkilediğini tahmin edersiniz. Umarım bir sonraki mesajla birlikte kitabını bize fakslayabilirsiniz, hepimiz okumak için sabırsızlanıyoruz.

Acaba o bu işe ne derdi? Tabi biz o eski zaman kaşiflerinden çok daha iyi durumdayız. Geçen yüzyıla kadar, ufku geçtikten sonra insan ırkıyla ilişkilerini kestiklerine inanmak çok zor. Işık yeterince hızlı olmadığı için arkadaşlarımızla eşzamanlı olarak konuşamıyoruz, ya da yanıtların Dünya'dan gelmesi saatler sürüyor diye şikayet ettiğimiz için utanmalıyız. Onların aylarca, hatta yıllarca kimseyle bağlantıları olmuyordu! Bayan M'Bala, tekrar en içten teşekkürler.

"Tabi Dünya'daki tüm kaşiflerin bir büyük avantajı vardı, en azından hava soluyabiliyorlardı. Bilim ekibimiz dışarı çıkmak için çıldırıyor, biz de uzay giysilerimizden dördünü altı saatlik EVA'lara uygun olacak şekilde ayarladık. Bu atmosfer basıncında tüm giysiyi giymelerine gerek yok, bele takılacak bir ağırlık yeterli. Bir seferde iki kişinin çıkmasına izin veriyorum, tabii geminin görüş alanından çıkmıyorlar.

Son olarak, işte hava durumu; Basınç 250 bar, sıcaklık yirmi beş derecede sabit, rüzgâr batıdan otuz şiddetinde esiyor, her zamanki gibi yüzde yüz bulutlu, açık uçlu Richter ölçeğine göre bir ilâ, üç şiddetinde depremler oluyor.

Biliyor musunuz, şu 'açık uçlu' kulağa hiç de hoş gelmiyor, hele Io tekrar yaklaşırken."

UÇUŞ 

İnsanlar bir araya gelip kendisiyle görüşmek istediklerinde bu genellikle bir sorun, en azından zor bir karar olduğunun habercisiydi. Kaptan Laplace, Floyd ve van der Berg'in sık sık Astsubay Chang'la uzun konuşmalar yaptıklarını fark etmişti, ne hakkında konuştuklarını tahmin etmek kolaydı. Yine de tekliflerine şaşırdı.

'Zeus Dağı'na mı gitmek istiyorsunuz? Nasıl, açık bir tekneyle mi? Şu Shackleton kitabı aklınızı çelmiş anlaşılan."

Floyd utanmış gibiydi, kaptan tam on ikiden vurmuştu. Güney birkaç açıdan ilham kaynağı olmuştu "Efendim, tekne yapabilsek bile bu çok uzun sürer. Özellikle Universe'in buraya on gün sonra ulaşmasını beklerken."

Rolf van der Berg "Zaten bu Galileo Denizi'nde tekne kullanmak istemezdim," diye ekledi, "tüm sakinleri bizim yenecek şeyler olmadığımızı anlamamış olabilirler."

"Böylece tek bir alternatif kalıyor, değil mi? Şüphelerim var, ama beni ikna etmenizi istiyorum. Devam edin."

"Mr. Chang'la da konuştuk, yapılabileceğini söyledi. Zeus Dağı yalnızca üç yüz kilometre uzakta, mekik oraya bir saatten kısa sürede uçar."

"Ya iniş yeri? Şüphesiz hatırlarsınız, Mr. Chang, Galaxy'de pek başarılı olamamıştı."

"Sorun değil efendim. William Tsung'un kütlesi bizimkinin sadece yüzde biri kadar, o buz bile taşıyabilir. Video kayıtlarını inceledik ve bir düzine iyi iniş alanı bulduk."

Rolf van der Berg "Bunun yanında," diye ekledi, "pilotun kafasına bir silah dayalı olmayacak. Bu da işe yarar."

"Eminim yarar. Ama esas sorun şu; Mekiği garajdan nasıl çıkaracaksınız? Vinçle çekebilir misiniz? Bu yerçekiminde bile çok ağır gelir."

"Buna gerek yok efendim. Bay Chang onu uçurabilir."

Kaptan Laplace düşünürken uzun bir sessizlik oldu, belli ki roketli motorların geminin içinde çalışması fikrinden pek hoşlanmamıştı. Daha çok Bill Tee olarak bilinen yüz tonluk küçük mekik Wilham Tsung sadece yörüngede çalışmak üzere yapılmıştı, normalde garajından yavaşça çıkarılır, ana gemiden iyice uzaklaşmadan motorları çalıştırılmazdı.

Kaptan isteksizce "Belli ki iyi hazırlanmışsınız." dedi, "ama ya kalkış açısı? Bill Tee doğruca kalkabilsin diye Galaxy'yi ters çevireceğinizi söylemeyin. Garaj yan dönmüş bir halde, şanslıyız ki indiğimizde altta kalmadı."

"Kalkışın yatay konuma altmış derecede olması gerek, yan iticiler bunu yapabilir."

"Mr. Chang öyle diyorsa, ona inanırım. Ama ateşleme gemiye ne yapar?"

"Eh, garajın içi kullanılmaz hale gelecek, ama zaten bir daha kullanılmayacak da. Kapaklar da patlamalara dayanacak şekilde yapılmış, yanı geminin diğer kısımlarına zarar gelmesi olasılığı yok. Yine de tedbir olarak yangın söndürücü ekipler hazır olacak."

Harika bir plan olduğuna şüphe yoktu. İşe yararsa, uçuş tam bir başarısızlık sayılmayacaktı. Son bir haftadır Kaptan Laplace onları bu belaya sürükleyen Zeus Dağı'nı bir an bile düşünmemişti, önemli olan tek şey hayatta kalmaktı. Ama artık umut ve geleceği düşünebilmenin keyfi vardı. Bu küçük dünyanın neden bunca entrikanın kaynağı olduğunu bulmak için bazı risklere girmeye değerdi.

MEKİK 

Dr Anderson "Hatırladığım kadarıyla," dedi, "Goddard'ın ilk roketi elli metre kadar uçmuştu. Bakalım Mr. Chang bu rekoru kıracak mı?"

"Kırmalı, yoksa hepimizin başı belada demektir."

Bilim ekibinin çoğu gözlem salonunda toplanmış, herkes endişeyle geminin gövdesine bakıyordu. Garajın girişi bu açıdan görünmüyordu, ama Bill Tee'yi birazdan çıktığında (tabii çıkarsa) göreceklerdi.

Geri sayım yoktu, Chang acele etmeden mümkün olan her kontrolü yapıyordu, ateşlemeyi istediği zaman yapacaktı. Mekik minimum kütlesine indirilmişti ve sadece yüz saniyelik uçuşa yetecek yakıt taşıyordu her şey yolunda giderse bu yeterliydi, gitmezse, fazlası hem bir işe yaramaz, hem de tehlikeli olurdu. Chang "işte gidiyoruz," dedi.

Sanki bir sihirbaz numarası gibi, her şey göz açıp kapayıncaya kadar olup bitti. Bir buhar bulutuyla kaplanan garajdan Bill Tee'nin çıkışını kimse görmedi. Bulut dağıldığında da mekik iki yüz metre ötede inişe geçmişti.

Salonda , rahatlamanın getirdiği müthiş bir tezahürat patladı.

Eski Geçici Kaptan Lee "Başardı!" diye bağırdı. "Goddard'ın rekorunu kolayca kırdı!"

Europa'nın kasvetli fonunda kısa bacakları üzerinde duran Bill Tee büyük ve çirkin bir Apollo ay modülüne benziyordu. Ama köprüden bakan Kaptan Laplace böyle düşünmedi.

O, gemisini yabancı bir yerde zor bir doğum gerçekleştirmiş bir balinaya benzetti. Yeni yavrunun yaşamasını umut ediyordu.

Oldukça meşgul geçen kırk sekiz saatin ardından William Tsung yüklenmiş ve adanın çevresinde on kilometrelik bir alanda denenmişti, gitmeye hazırdı. Uçuşa kadar hâlâ bol bol zaman vardı, Universe en iyimser hesapla bile üç günden önce gelemezdi, Zeus Dağı'nda ise, Dr. van der Berg'in sayısız aletinin yerleştirilmesi dahil yalnızca altı saat geçireceklerdi.

Astsubay Chang iner inmez, Kaptan Laplace onu odasına çağırdı. Chang kaptanının biraz huzursuz göründüğünü fark etti, "iyi becerdin Walter, zaten senden de bu beklenirdi."

"Teşekkürler efendim. Peki sorun nedir?"

Kaptan gülümsedi. Birlik olmuş bir ekipte sır kalmazdı.

"Her  zamanki  gibi  Merkez Büro. Seni  hayal  kırıklığına  uğratmak istemiyorum,  ama  yolculuğu yalnızca Dr. van der Berg ve Astsubay Floyd'un yapması yolunda bir emir aldım."

Chang "Anlıyorum," dedi, üzüntüsü sesinden belliydi. "Onlara ne dediniz?"

"Henüz hiçbir şey, seninle de bu yüzden konuşmak istedim. Uçuşu gerçekleştirebilecek tek pilotun sen olduğunu söylemeye hazırım."

"Bunu yutmazlar, Floyd da benim kadar iyi becerebilir. En küçük bir risk bile yok, tabi bir arıza olmazsa, ama bu da herkesin başına gelebilir."

"Yine de ısrar edersen ben bu riski üstlenmeye hazırım. Kimse bana engel olamaz, hem Dünya'ya döndüğümüzde hepimiz kahraman olacağız."

Chang karmaşık hesaplar yapıyordu, sonuçtan memnun olduğu belliydi.

"Birkaç yüz kilo malzemenin yerine yakıt alırsak ilginç bir seçeneğimiz daha olur, bunu daha önce söylemeyi düşünüyordum, ama Bill Tee o ekstra yük ve ekiple havalanamazdı."

"Dur, söyleme. Büyük Duvar."

"Elbette. Bir iki geçişle tam bir inceleme yapıp gerçekte ne olduğunu anlayabiliriz."

"Bence zaten harika bir fikrimiz var ve ona yaklaşmalı mıyız bilemiyorum. Bu şansımızı zorlamak olur."

"Belki. Ama bir neden daha var ve bazılarımız için, bu neden daha önemli."

"Devam et."

"Tsien, Duvarın yalnızca on kilometre uzağında. Oraya bir çelenk bırakmak istiyoruz."

Demek subaylarının ciddi ciddi konuştukları buydu, Kaptan Laplace biraz daha Çince biliyor olmayı istedi ve bu ilk değildi.

Sessizce "Anlıyorum," dedi "Bunu tekrar düşünmem ve van der Berg ile Floyd'a danışıp fikirlerini almam gerek."

"Ya Merkez Büro?"

"Boş ver onları. Bu kararı ben vereceğim."

KIRIK PARÇALAR 

Ganymede Merkezi "Acele etseniz iyi olur," dedi "Bir sonraki yaklaşma kötü olacak, hem Io hem de biz depremlere neden olacağız. Bir de, sizi korkutmak istemiyoruz, ama radarımız çıldırmadıysa, şu sizin dağ son kontrolümüzden beri yüz metre daha batmış."

Rolf van der Berg, 'Bu oranla giderse', diye düşündü, 'on yıl sonra Europa yeniden düz olacak.'. Burada her şey Dünya'ya göre ne kadar da hızlı oluyordu, jeologların burayla bu kadar ilgilenmelerinin nedenlerinden biri de buydu.

Artık Floyd'un yanında ikinci konuma geçmişti. Aletleri yanındaydı ve heyecanla karışık bir pişmanlık duyuyordu. Hayatının büyük entelektüel macerası, birkaç saat sonra öyle ya da böyle bitecekti. Bu kadar önemli bir şey tekrar olamazdı.

En küçük bir korku bile duymuyordu, insana ve makineye inancı tamdı. Ancak umulmadık bir şekilde, Rose McCullen'a acı bir minnettarlık duyuyordu, o olmasa bu fırsatı asla yakalayamazdı. Tabii mezarına gidiyor da olabilirdi.

İyice yüklenmiş olan Bili Tee kalkışta ancak yerçekiminin onda birini üretebildi, bu tür bir iş için yapılmamıştı, ama yükünü boşalttıktan sonra dönüşte çok daha iyi olacaktı. Galaxy'nin seviyesinin üzerine çıkmak sanki çağlar sürmüş, bu arada geminin gövdesindeki hasarı ve arada bir yağan hafif asit yağmurlarının yol açtığı aşınmayı görmüşlerdi. Floyd kalkışa konsantre olurken van der Berg ayrıcalıklı bir gözlemcinin bakış açısıyla hasar hakkında kısa bir rapor verdi. Bunu yapması gerektiğini düşünmüştü, tabi Galaxy'nin uzaya çıkıp çıkamayacak durumda olmasının yakında hiçbir önemi olmayacaktı.

Artık Barınak'ın tamamını aşağılarında görebiliyorlardı ve van der Berg, Geçici Kaptan Lee'nin gemiyi ne kadar ustaca yerleştirdiğini anladı. Güvenli olarak girebilecekleri sadece birkaç yer vardı, şans yardım etmişti ama, Lee de rüzgârı ve salı en iyi şekilde kullanmıştı.

Çevreleri sisle kaplandı, Bili Tee sürüklenmeyi engellemek için yarı balistik bir doğruyla yükseliyordu ve yirmi dakika boyunca görebildikleri tek şey bulutlardı. Rolf van der Berg, çok yazık, diye düşündü, eminim aşağıda yüzen birçok ilginç yaratık vardır ve bizden başkasının onları görme şansı olmayacak.

Floyd "Motoru durduracağız," dedi "her şey yolunda."

"Çok iyi Bili Tee. Sizin yüksekliğinizde trafik yok. Piste ilk siz ineceksiniz."

Rolf van der Berg, "Bu komik çocuk kim?" diye sordu.

"Ronnie Lim. İster inan ister inanma şu 'piste ilk siz ineceksiniz' Apollo'dan beri var."

Rolf van der Berg nedenini biliyordu. Karmaşık ve tehlikeli olabilecek bir görevdeyken gerginliği azaltmak için en iyi çare arada bir yapılacak esprilerdi, tabi fazla ileri gitmeden.

Floyd "Frenlemeye on beş dakika," dedi "Bakalım başka kimler yayındaymış."

Otomatik taramayı başlatır başlatmaz, bir dizi bip ve ıslık sesi odada yankılandı, alet telsiz frekanslarında yavaşça yükselerek hepsini tek tek atlıyor, arada uzun sessizlikler oluyordu. Floyd "Bölgesel sinyalleriniz ve yayınlarınız," dedi "Umuyordum ki tamam, işte bulduk!"

Çılgın bir sopranonun söylediği sönük bir melodi gibi sürekli alçalıp yükseliyordu. Floyd frekans göstergesine baktı.

"Doppler farkı neredeyse yok oldu, hızla yavaşlıyor "

"Nedir, metin mi?'"

"Sanırım ağır taramalı görüntü. Dünya doğru konuma geldiğinde Ganymede'deki büyük antenden çok miktarda veri yolluyorlar. Haberciler haber için çıldırıyorlar."

Birkaç dakika boyunca hipnotize edici ama anlamsız sesi dinlediler, sonra Floyd kapattı. Universe'in mesajı kısıtlı duyuları için anlaşılmazdı belki, ama önemli olan tek şeyi bildiriyordu. Yardım yoldaydı ve yakında orada olacaktı.

Rolf van der Berg "Son zamanlarda büyükbabanla konuştun mu?" diye sordu, sessizliği bozmak istemişti, ama bunu gerçekten merak ediyordu.

Tabu gezegenler arası mesafeler söz konusuyken 'konuşmak' yanıltıcı bir ifadeydi, ama kimse daha uygun bir sözcük bulamamıştı. "Voicegram", "audiomail" ve "vocard" kısa süreler kullanılmış, sonra unutulup gitmişlerdi. İnsan ırkının büyük bir çoğunluğu hâlâ Güneş Sistemi'nin uçsuz bucaksız boşluğunda eşzamanlı konuşmanın mümkün olamayacağına inanmıyor, zaman zaman "Siz bilim adamları neden bu konuda bir şeyler yapmıyorsunuz?" diye protestolar oluyordu.

Floyd "Evet," dedi "Hâlâ iyi durumda, onunla görüşmek için sabırsızlanıyorum."

Sesinde biraz gerginlik vardı. Rolf van der Berg, 'Acaba en son ne zaman görüştüler?', diye düşündü, ama bunu sormak kabalık olurdu. Bunun yerine önlerindeki on dakikayı Floyd'la yük boşaltma ve yerleştirme işlemlerine hazırlanarak geçirdi, böylece indiklerinde bir karışıklık olmayacaktı.

"İlk fren" alarmı  Floyd programı  devreye sokar sokmaz çalıştı. Rolf van der Berg, 'Güvenilir ellerdeyim,' diye düşündü. 'Gevşeyip işime konsantre olabilirim. Şu kamera da nerede? Yine uçup gittiğini söyleme.'

Bulutlar dağılıyordu. Aşağıda olanları radar aynen göstermiş olsa da, gerçek görüşe çok yakın bir görüntüde sadece birkaç kilometre uzaktaki bir dağın yüzünü görmek hâlâ şok edici bir durumdu.

Floyd aniden "Bak!" diye bağırdı. "Solumuzda, şu ikiz tepelerin ardında, ne olduğunu tahmin et."

"Haklı olduğuna eminim. Zarar verdiğimizi sanmıyorum, sadece dağıldı. Diğeri nerede acaba?"

"Yükseklik bin. Hangi iniş alanı? Alpha buradan pek iyi görünmüyor."

"Haklısın, Gama'yı dene. Hem dağa daha yakın."

"Beş yüz. Gama yani. Yirmi saniye dolanacağım; hoşuna gitmezse Beta'ya geçeriz. Dört yüz... Üç yüz... İki yüz... (Galaxy "İyi şanslar Bili Tee." dedi) Teşekkürler Ronnie... Yüz elli... Yüz... Elli... Şuna bak. Sadece birkaç küçük kaya parçası ve... bu çok garip, her yer cam kırığı gibi bir şeyle kaplı. Birisi burada çılgın bir parti vermiş... Elli... Elli.. Hâlâ iyi mi?"

"Mükemmel. İn aşağı."

"Kırk... Otuz... Yirmi... On... Fikrini değiştirmeyeceğine emin misin?... On... Biraz toz kaldıracağız, Neil'in... (yoksa Buzz mıydı?)... dediği gibi... Beş... İndik! Kolaydı değil mi? Bana neden para ödüyorlar bilmiyorum."

LUCY 

"Merhaba Ganney Merkez. Mükemmel bir iniş yaptık (yani Chris yaptı); başkalaşım geçirmiş kayalardan oluşan düz bir alandayız, Bannaksi adını verdiğimiz granit benzeri maddenin aynısı olmalı. Dağın dibi yalnızca iki kilometre uzağımızda, ama daha yakına gitmemize gerek yok...

Giysilerimizi giyiyoruz ve beş dakika sonra yükleri boşaltmaya başlayacağız. Tabii monitörler açık kalacak ve her çeyrek saatte bir arayacağız. Ben van, tamam."

Floyd '"Daha yakına gitmemize gerek yok' derken ne demek istedin?" diye sordu.

Rolf van der Berg sırıttı. Son birkaç dakikada sanki yıllarca gençleşmiş ve neşeli bir çocuk olup çıkmıştı.

Coşkuyla "Circumspice" dedi. "'Etrafına bak'ın Latincesi. Önce büyük kamerayı çıkaralım... Vay canına!"

Bili Tee birdenbire şiddetle sarsıldı; iniş takımlarının şok emicileri üzerinde yukarı aşağı yaylanması, birkaç saniyeden uzun sürse mide bulantısına neden olacak kadar şiddetliydi.

Toparlandıklarında Floyd "Ganymede şu depremler konusunda haklıymış," dedi. "Ciddi bir hasar var mı?"

"Herhalde yok; gezegenlerin yaklaşmasına hâlâ otuz saat var, bu kaya parçası da sağlam görünüyor. Ama burada zaman kaybetmeyeceğiz; neyse ki buna gerek yok. Maskem oturmuş mu? Pek rahat hissetmiyorum da."

"Dur şu bağları sıkayım. Şimdi oldu. Derin nefes al... tamam, şimdi iyi oturdu. Önce ben çıkacağım." Rolf van der Berg o küçük adımı kendisi atmak istiyordu, ama komutan Floyd'du ve Bili Tee'nin iyi durumda ve ani bir kalkışa hazır olup olmadığını kontrol etmek onun göreviydi.

Küçük uzay gemisinin çevresinde yürüyerek iniş takımlarını inceledi ve başparmağıyla işaret verdi. Rolf van der Berg yanına gelmek için merdivenden inmeye başladı. Barınak'ı keşfederken de aynı hafif hava alma takımlarını giymişti ama şimdi biraz hantallaşmıştı, aşağı varınca bazı ayarlamalar yapması gerekti. Sonra başını kaldırdı ve Floyd'un ne yaptığını gördü.

"Ona dokunma!" diye bağırdı "Çok tehlikeli!"

Floyd incelediği cama benzer kaya parçalarından en az bir metre geri sıçradı. Eğitimsiz gözleri onları geniş bir cam yüzeyden eriyip kopmuş parçalara benzetmişti.

Endişeyle "Radyoaktif değil, öyle değil mi?" diye sordu. "Hayır. Ama ben gelene kadar dokunma."

Floyd şaşkınlıkla van der Berg'in kalın eldivenler giydiğini fark etti. Bir uzay subayı olarak, Europa'da deriye zarar gelmeden atmosfere çıkılabilmeye alışması uzun zaman almıştı. Güneş Sistemi'nde başka hiçbir yerde bu mümkün değildi, Mars'ta bile.

Rolf van der Berg eğilip büyük bir dikkatle uzun bir parça camsı madde aldı. Bu zayıf ışıkta bile garip bir biçimde parıldıyordu, Floyd bir kenarının çok keskin olduğunu fark etti.

Rolf van der Berg mutlulukla "Bildiğimiz evrendeki en keskin bıçak," dedi. Tüm bunlara bir bıçak bulmak için mi katlandık.''

Rolf van der Berg gülmeye başladı ve maskenin içinde bunun pek kolay olmadığını fark etti. "Yani bunun ne olduğunu hâlâ anlamadın mı?"

"Galiba bunu anlamayan bir tek benim." Rolf van der Berg onu omzundan tutup Zeus Dağı'nın yüzüne doğru çevirdi. Bu uzaklıktan gökyüzünün yarısını kaplıyordu, bu dünyanın en büyük ve tek dağıydı.

"Bir dakika manzaranın tadını çıkar. Önemli bir telsiz konuşması yapmam gerek."

Bilgisayarına bir kod girdi, 'Hazır' ışığının yanmasını bekledi ve "Ganymede Merkez Bir Sıfır Dokuz, ben van. Beni duyuyor musunuz?"

Elektronik olduğu belli olan bir ses, mümkün olan en kısa sürede yanıtladı, "Merhaba van. Burası Ganymede Merkez Bir Sıfır Dokuz. Seni duyuyoruz."

Rolf van der Berg bir an durarak, hayatı boyunca hatırlayacağı bu anın tadını çıkardı.

"Dünya Satırbaşı Amca Yedi Üç Yedi ile bağlantı kurun. Şu mesajı iletin LUCY BURADA. LUCY BURADA. Mesaj bitti. Lütfen tekrarlayın."

Ganymede mesajı tekrarlarken Floyd, 'Anlamı her ne ise, herhalde buna engel olmalıydım', diye düşündü. 'Ama artık çok geç Bir saat içinde Dünya'ya ulaşmış olur.'

"Kusura bakma Chris." van der Berg sırıttı. "Öncelik sağlamak istedim, diğer şeylerin yanında tabii."

"Hemen konuşmaya başlamazsan, şu cam bıçaklardan biriyle seni oymaya başlayacağım."

"Cam mı, tabii! Eh, açıklama bekleyebilir... gerçekten muhteşem, ama çok karmaşık. Bu yüzden sana sadece ne olduğunu söyleyeyim.

Zeus Dağı yaklaşık bir milyon, evet bir milyon ton kütlesi olan tek bir elmas. Yirmi ile on yedi kırat arasında. Ama tamamının mücevher kalitesinde olduğunu garanti edemem."

7 - BÜYÜK DUVAR

MEZAR

Aletleri Bili Tee'den indirip granit iniş alanına yerleştirirken Chris Floyd gözlerini üzerlerinde yükselen dağdan alamıyordu. Everest'ten daha büyük tek bir elmas! Mekiğin çevresinde dağılmış parçalar milyonlar değil, milyarlar değerinde olmalıydı...

Öte yandan, kırık cam parçaları kadar değerleri bile olmayabilirdi. Elmasların değeri her zaman satıcılar ve üreticilerin kontrolünde olmuştu, ama kelimenin tam anlamıyla bir mücevher dağı piyasaya girecek olursa fiyatlar şüphesiz alt üst olurdu. Floyd neden bu kadar çok partinin Europa'yla ilgilendiğini anlamaya başlamıştı; politik ve ekonomik bölünmelerin sonu yoktu.

Rolf van der Berg teorisini ispatlamış ve bir kez daha rahatsız edilmeden deneyini tamamlama peşinde koşan azimli ve kararlı bilim adamına dönüşmüştü. Floyd'un da yardımıyla (bazı büyük parçaları Bili Tee'nin küçük deposundan çıkarmak kolay değildi) önce portatif bir elektrikli matkapla bir metre uzunluğunda bir parça kestiler ve dikkatle mekiğe taşıdılar.

Floyd başka işlere öncelik tanımayı düşünmüştü, ama zor olanı önce bitirmek daha mantıklıydı. Ancak bir sismograf düzeneği kurup alçak, ağır bir ayak üzerine panoramik bir TV kamerası yerleştirdikten sonra van der Berg etrafındaki değeri tahmin edilemeyecek zenginlikleri toplamaya tenezzül etti.

Daha az tehlikeli parçaları dikkatle seçerken "En azından," dedi, "iyi birer hatıra olurlar."

"Tabii Rosie'nin arkadaşları onları almak için bizi öldürmezlerse."

Rolf van der Berg yol arkadaşına dikkatle baktı; acaba Chris ne kadar şey biliyordu ve ne kadarını diğerleri gibi tahmin ediyordu...

"Sır ortaya çıktığına göre bununla uğraşmazlar. Yaklaşık bir saat içinde borsa bilgisayarları çıldıracak."

"Seni piç kurusu!" Floyd'un sesinde kin değil, hayranlık vardı. "Demek mesajın bununla ilgiliydi."

"Hiçbir yasa bilim adamlarının biraz da ceplerini dolduramayacağım söylemiyor; yine de işin o tarafını Dünya'daki arkadaşlarıma bırakıyorum. Aslında burada yaptığımız iş beni çok daha fazla ilgilendiriyor. Şu İngiliz anahtarını verir misin lütfen..."

Zeus İstasyonunu kurmayı bitirmeden önce depremler üç kez neredeyse ayaklarını yerden kesiyordu. Önce ayaklarının altında bir titreşim hissediyorlar, ardından her şey sallanmaya başlıyordu; sonra da sanki her yandan gelen korkunç, uzun bir inilti duyuluyordu. Havadan bile geliyordu, Floyd'u en çok şaşırtan da bu olmuştu.

Çevrelerinde telsiz olmadan kısa mesafe konuşmaları iletecek kadar atmosfer olmasına alışamamıştı.

Rolf van der Berg onu bu depremlerin hâlâ zararsız olduğuna ikna etmeye çalışmıştı ama Floyd uzmanlara asla fazla güvenmemeyi öğrenmişti. Tamam, jeologların açıkça haklı oldukları kanıtlanmıştı; yine de şok emicileri üzerinde fırtınaya tutulmuş bir gemi gibi aşağı yukarı inip çıkan Bili Tee'ye bakan Floyd, van'ın şansının en azından birkaç dakika daha sürmesini umuyordu.

Bilim adamı sonunda "Hepsi bu kadar," dediğinde Floyd müthiş bir rahatlık hissetti. "Ganymede tüm kanallardan iyi veri topluyor. Piller yıllarca dayanır, güneş paneli de onları tekrar tekrar doldurur."

"Bu aletler bir hafta sonra hâlâ ayakta olurlarsa çok şaşırırım. Şu dağın indiğimizden beri yerinden oynadığına yemin ederim; tepemize inmeden gidelim buradan."

Rolf van der Berg bir kahkaha atarak "Beni asıl endişelendiren," dedi, "senin jet motorunun tüm yaptıklarımızı berbat etmesi."

"Böyle bir tehlike yok; yeterince uzaktayız ve o kadar çok yük boşalttık ki kalkmak için yarı güç yeterli olacak. Tabii birkaç milyon daha yüklemeye kalkmazsan. Ya da trilyon."

"Açgözlü olmaya gerek yok. Hem Dünya'ya döndüğümüzde bunların değerinin ne olacağını tahmin edemiyorum. Tabi çoğunu müzeler kapacak, sonrası da kim bilir?"

Floyd, Galaxy'ye karşılıklı mesaj yollarken parmakları klavyenin üzerinde uçuyordu.

"Görevin ilk aşaması tamamlandı. Bili Tee kalkışa hazır. Uçuş planı kararlaştırıldığı gibi." Kaptan Laplace'ın yanıtına şaşırmadılar. "Devam etmek istemediğinize emin misiniz? Unutmayın, son karar sizin. Ne olursa olsun arkanızdayım."

"Evet  efendim,   ikimiz   de   memnunuz. Mürettebatın duygularını anlıyoruz. Bilimsel ödülümüz de muhteşem olabilir, ikimiz de çok heyecanlıyız."

"Bir dakika, hâlâ Zeus Dağı hakkındaki raporunuzu bekliyoruz."

Floyd van der Berg'e baktı, o da omuzlarını silkti ve mikrofonu aldı.

"Kaptan, bunu size şimdi söylesek deli olduğumuzu, ya da sizi işlettiğimizi düşünürsünüz. Lütfen kanıtlarla birlikte dönene kadar birkaç saat daha bekleyin."

"Hımm... Emir vermemin bir anlamı olmaz, değil mi? Yine de iyi şanslar. Geminin sahibinden de, Tsien'e gitme fikrini harika buluyor "

Floyd yol arkadaşına "Sir Lawrence'ın onaylayacağını biliyordum," dedi. "Zaten Galaxy tamamen yitirilmişken, Bili Tee pek de büyük bir risk sayılmaz, değil mi?"

Rolf van der Berg katılmasa da, bu bakış açısını anlayabiliyordu. Bilim dünyasında şöhrete ulaşmıştı, ama yine de bunun tadını çıkarmak için sabırsızlanıyordu.

Floyd "Ha, bu arada," dedi "Lucy kimdi, özel biri mi?"

"Bildiğim kadarıyla değil. Ona bir bilgisayar araştırması sırasında rastladık ve adının iyi bir kod olacağını düşündük, herkes Lucifer'la bir ilgisi olduğunu düşünecekti, bu da kısmen doğruydu ama aynı zamanda harika bir biçimde yanıltıcıydı.

"Ben hiç duymadım, ama yüz yıl önce oldukça garip bir adları olan popüler bir müzik grubu, the Beatles, varmış, B-E-A-T-L-E-S diye yazılıyor, nedenini sorma. En az kendileri kadar garip isimli bir de şarkı yazmışlar; 'Lucy in the Sky with Diamonds' Garip, değil mi? Sanki biliyorlarmış gibi."

Ganymede radarına göre Tsien'in enkazı Zeus Dağı'nın üç yüz kilometre batısında Alacakaranlık Kuşağı denilen yer ve ardındaki soğuk bölgelere doğru bir yerdeydi. Bu bölgeler her zaman soğuktu, ama karanlık değildiler, uzak Güneş günün yarısı boyunca onları aydınlatıyordu. Ancak uzun Europa güneş gününün sonunda bile sıcaklık donma noktasının çok altında oluyordu. Sıvı haldeki su yalnızca Lucifer'a dönük olan yarımkürede olduğundan, orta bölge yağmur ve dolunun, kar ve sulu karın hakim olduğu sürekli fırtınalara sahne oluyordu.

Tsien'in felaketle sonuçlanan inişinden sonra geçen yarım yüzyıl içinde gemi yerinden neredeyse bin kilometre uzaklaşmıştı. Bu kasvetli kıyılara gelmeden önce yeni oluşmuş Galileo Denizi'nde yıllarca Galaxy gibi sürüklenmiş olmalıydı.

Bili Tee Europa'daki ikinci hedefine ulaşır ulaşmaz Floyd radar sinyalini kontrol etti. Bu büyüklükteki bir cisim için şaşırtıcı derecede zayıftı; bulutların içinden geçer geçmez bunun nedenini anladılar.

Bir Jüpiter uydusuna inen ilk insanlı araç olan uzay gemisi Tsien'in enkazı küçük, yuvarlak, ve belli ki yapay olan bir gölün ortasında duruyordu; göl üç kilometre kadar uzaktaki denize bir kanalla bağlanıyordu.Yalnızca iskelet vardı, ondan bile geriye pek bir şey kalmamıştı; leş iyice temizlenmişti.

'Ama ne tarafından?' diye van der Berg kendi kendine sordu. Orada hiçbir hayat belirtisi yoktu; arazi yıllardır boşmuş gibi görünüyordu. Yine de bir şeyin büyük bir özenle, hatta neredeyse bir cerrahın göstereceği bir dikkatle gemiyi sıyırdığından en küçük bir şüphesi yoktu. Floyd "Kesinlikle inişe uygun," diyerek birkaç saniye van der Berg'in neredeyse aptalca bir ifadeyle başıyla onaylamasını bekledi. Jeolog görebildikleri her şeyin görüntüsünü kaydetmeye başlamıştı bile.

Bili Tee zorlanmadan gölün yanına indi ve soğuk, karanlık sulardaki insanın keşfetme dürtüsünün anıtına baktılar. Enkaza girmenin yolu yok gibiydi, ama bunun bir önemi yoktu.

Giyindikten sonra çelengi suyun kıyısına taşıdılar, kameranın önünde resmi bir havayla bir an tuttuktan sonra Galaxy ekibinin bu takdir simgesini suya attılar. Oldukça güzel yapılmıştı; bulabildikleri malzeme yalnızca metal yapraklar, kağıt ve plastikti; ama çiçekler ve yapraklar gerçek gibiydiler. Hepsinin üzerleri Roma karakterleriyle değil, eski ama artık resmi olarak kullanılmayan yazıyla yazılmış notlar ve ithaf yazılarıyla doluydu.

Bili Tee'ye doğru yürürlerken Floyd endişeyle: "Fark ettin mi, hiç metal kalmamıştı. Yalnızca cam, plastik ve sentetik maddeler."

"Ya o iskelet ve destek kirişleri?"

"Onlar da bileşim; çoğunlukla karbon, bor. Buralarda birisi metale karşı büyük bir açlık duyuyor; ve gördüğü zaman da tanıyor, ilginç..."

Rolf van der Berg, Hem de çok, diye düşündü. Ateşin olmadığı bir dünyada metal ve alaşımların yapılması neredeyse imkansızdı ve en az... ee, elmas kadar değerliydiler.

Floyd üsse raporunu verip Astsubay Chang ve meslektaşlarından bir kutlama mesajı aldıktan sonra Bili Tee'yi bin metre havalandırdı ve batıya doğru ilerledi.

"Son  tur."  dedi  "Daha  fazla  yükselmenin  anlamı  yok,  on  dakika  sonra  orada  oluruz.  Ama inmeyeceğim, Büyük Duvar eğer olduğunu düşündüğüm şeyse, inmemeyi tercih ederim. Çabuk bir yakın uçuş yapıp eve döneceğiz. Şu kameraları hazırla, bu Zeus Dağı'ndan bile daha önemli olabilir." Kendi kendine, 'Ayrıca', diye ekledi, 'Büyükbabam Heywood'un elli yıl önce, buradan pek uzak olmayan bir yerde neler hissettiğini de birazdan anlayabilirim. Karşılaştığımızda konuşacak çok şeyimiz olacak, her şey yolunda giderse, bir haftadan kısa bir zaman sonra.'

AÇIK ŞEHİR 

Chris Floyd, 'Ne berbat bir yer', diye düşündü. 'Her yerde şiddetli yağışlar, kar fırtınaları, arada bir görünen manzaralar bile karla kaplı Tanrı'm, Barınak buranın yanında tropik bir cennetmiş!' Yine de, yalnızca birkaç yüz kilometre uzaktaki Gece Tarafı'nın daha da kötü olduğunu biliyordu.

Hedeflerine ulaşmadan hemen önce havanın birdenbire ve tamamen açılmasına çok şaşırdı. Bulutlar kalktı ve önlerinde yaklaşık bir kilometre yüksekliğinde müthiş, siyah bir duvar belirdi, Bili Tee'nin uçuş rotasının tam önündeydi. Öyle büyüktü ki açıkça kendi mikro iklimini oluşturuyordu, güçlü rüzgârlar ona gelince kırılıyor ve iç tarafında küçük, sakin bir alan bırakıyorlardı.

Tektaş gibi ilk görüşte fark edilen bir şeydi hemen ayaklarının dibinde duran yarımküre şeklindeki yüzlerce oluşum, bir zamanlar Jüpiter olan alçaktaki güneşin ışınları altında soluk, bembeyaz parlıyordu. Floyd tıpkı eski tip, kardan yapılmış arı kovanlarına benzediklerini düşündü, görünüşlerinde Dünya'dan başka anıları canlandıran bir şey vardı. Van der Berg ise bir adım öndeydi.

"Eskimo evleri" dedi. "Aynı sorun, aynı çözüm. Burada başka yapı malzemesi yok, yalnızca kayalar, ki onunla çalışmak daha da zor olur. Tabi düşük yerçekiminin de yardımı gerek, o kubbelerin bazıları oldukça geniş, içlerinde ne yaşıyor acaba?"

Dünyanın kenarındaki bu küçük şehrin sokaklarında hareket eden bir şey göremeyecek kadar uzaktaydılar. Yaklaştıkça sokak olmadığını gördüler.

Floyd, "Buzdan yapılmış Venedik," dedi. "Bütün bu Eskimo evleri ve kanallar..."

Rolf van der Berg "Hem suda hem karada yaşayabilen varlıklar." diye yanıtladı. "Bunu beklemeliydik. Neredeler, merak ediyorum doğrusu."

"Onları korkutmuş olabiliriz. Bili Tee dışarıdan, içeriye göre çok daha gürültülüdür."

Rolf van der Berg film çekmekle ve Galaxy'ye rapor vermekle öyle meşguldü ki bir süre soruyu yanıtlamadı. Sonra "Temasa geçmeden gidemeyiz. Haklısın; bu Zeus Dağı'ndan çok daha önemli." dedi.

"Daha tehlikeli de olabilir."

"Hiçbir ileri teknoloji belirtisi görmüyorum... düzeltiyorum, şuradaki şey eski bir yirminci yüzyıl radar çanağına benziyor! Yaklaşabilir misin?"

"Vurulmak için mi? Hayır teşekkürler. Ayrıca, uçuş süremizi harcıyoruz. Yalnızca on dakika daha... tabii eve dönmek istiyorsan."

En azından inip etrafa bakamaz mıyız? Şurada temiz bir kaya parçası var. Herkes ne cehennemde?"

"Benim gibi korkmuşlardır. Dokuz dakika. Boydan boya bir geçiş yapacağım. Çekebildiğin her şeyi filme çek... Evet Galaxy, iyiyiz; yalnızca şu anda biraz meşgulüz, sizi sonra ararız."

"Şimdi fark ettim; o bir radar değil, yine de en az onun kadar ilginç. Tam Lucifer'a işaret ediyor... bu bir ısı toplayıcı! Güneşin hiç hareket etmediği ve asla ateş yakılamayan bir yerde çok mantıklı."

"Sekiz dakika. Herkesin içeride saklanıyor olması çok kötü."

"Ya da suda. Şu çevresi açık yapıya bakabilir miyiz? Sanırım orası kasaba merkezi."

Rolf van der Berg diğerlerinden çok daha büyük ve oldukça farklı bir yapıyı gösteriyordu; aşırı büyük org borularına benzeyen dikey silindirlerden oluşuyordu. Ayrıca Eskimo evleri gibi düz beyaz değildi, tüm yüzeyi karmaşık beneklerle kaplıydı.

Rolf van der Berg "Europa sanatı!" diye bağırdı. "Bu bir tür duvar resmi! Yaklaş, daha çok yaklaş! Bunu kaydetmeliyiz!"

Floyd dediğine uyarak alçaldı, daha çok alçaldı, daha da alçaldı. Uçuş süresi hakkında az önce söylediklerini tamamen unutmuş gibiydi; van der Berg aniden inanamayarak sarsıldı, ineceğini anlamıştı.

Gözlerini hızla yaklaşan yerden ayırıp pilotuna baktı. Bili Tee'nin kontrolü hâlâ tamamen elindeydi, ama sanki hipnotize olmuş gibiydi; alçalan mekiğin tam karşısında sabit bir noktaya bakıyordu.

Van der Berg "Ne oluyor Chris?" diye bağırdı. "Ne yaptığının farkında mısın?"

"Elbette. Onu göremiyor musun?"

"Kimi?"

"Şu adamı, en büyük silindirin yanında duruyor. Üstelik nefes alma donanımı da"

"Aptallaşma Chris! Orada kimse yok!"

"Bize bakıyor. El sallıyor. Galiba onu tanı... Aman Tanrım!"

"Kimse yok, hiç kimse! Yüksel!" Floyd onu dinlemedi bile. Bili Tee'yi mükemmel bir şekilde indirip motoru temastan hemen önce tam zamanında durdururken tamamen soğukkanlı ve profesyoneldi.

Göstergeleri büyük bir dikkatle okudu ve emniyet düğmelerini açtı. Ancak iniş işlemlerini tamamladıktan sonra gözlem penceresinden dışarıya tekrar baktı, yüzünde şaşkın ama mutlu bir ifade vardı.

Rolf van der Berg'in göremediği birine "Merhaba Büyükbaba." dedi.

HAYALET 

Dr. Van der Berg günün birinde vahşi bir dünyadaki küçük bir uzay mekiğinde, yanında bu kaçıkla mahsur kalabileceğini hayal bile etmemişti. Ama en azından Chris Floyd saldırgan görünmüyordu, belki de konuşarak yeniden kalkmaya ve Galaxy'ye dönmeye ikna edilebilirdi.

Hâlâ boşluğa bakıyordu, arada bir dudakları sessiz bir konuşma içinde kıpırdıyordu. Yabancı kasaba tamamen terk edilmişti, insan yüzyıllardır boş olduğunu sanabilirdi. Ancak van der Berg, yakın zamanda bir etkileşimin olduğunu gösteren bazı işaretler fark etti. Bili Tee'nin inerken hemen altındaki ince kar tabakasını yok etmesine rağmen, küçük karenin geri kalanı hâlâ hafifçe kar kaplıydı. Sanki bir kitaptan yırtılmış bir sayfaydı ve o üzerindeki işaret ve hiyerogliflerin bazılarını okuyabiliyordu.

Ağır bir cisim o yöne doğru çekilmişti, ya da kendi kendine hantal bir biçimde ilerlemişti. Bir Eskimo evinin artık kapanmış olan girişinden tekerlekli bir aracın hemen tanınan izi çıkıyordu. Ayrıntılarını göremeyeceği kadar uzakta da boş bir kutuya benzeyen küçük bir cisim vardı, Europalılar da insanlar kadar dikkatsizdi anlaşılan.

Hayatın varlığı kesindi ve eziciydi. Rolf van der Berg, birilerinin gözleri (ve başka duyuları) tarafından izlendiğini hissetti ve sahiplerinin dost mu düşman mı olduklarını anlamanın hiçbir yolu yoktu. Hatta umurlarında bile olmayabilirdi, belki de yarım kalan gizemli işlemi bitirmek için davetsiz misafirlerin gitmesini bekliyorlardı.

Sonra Chris bir kez daha havayla konuştu.

Sessizce "Hoşça kal Büyükbaba" dedi, sesinde hafif bir hüzün vardı. Van der Berg'e dönerek normal ses tonuyla "Gitme zamanının geldiğini söylüyor. Her halde deli olduğumu düşünüyorsundur."

Rolf van der Berg buna katılmamanın en iyisi olduğuna karar verdi. Zaten endişelenmesi gereken başka bir şey çıkmak üzereydi.

Floyd Bili Teinin bilgisayarının verdiği verilere endişeyle bakıyordu. Özür diler gibi bir sesle konuştu: "Üzgünüm van. Bu iniş istediğimden daha fazla yakıt harcamış. Uçuş planını değiştirmemiz gerekecek."

Rolf van der Berg sıkıntıyla, Bu, diye düşündü, "Galaxy'ye dönemiyoruz," demenin başka bir yolu. "Büyükbabana lanet olsun!" dememek için kendini zorlukla tuttu ve sadece "Peki şimdi ne yapacağız?" diye sordu.

Floyd çizelgeye bakıyor, sürekli bazı rakamlar giriyordu.

"Burada kalamayız... (van der Berg "Neden olmasın?" diye düşündü. "Nasıl olsa öleceksek, zamanımızı olabildiğince çok şey öğrenerek geçirebiliriz.)...bu yüzden Universe'den gelecek olan mekiğin bizi kolayca alabileceği bir yer bulmalıyız."

Rolf van der Berg içinden derin bir nefes alıp rahatladı. Bunu düşünemediği için aptal olmalıydı; kendini darağacına giderken cezası ertelenen biri gibi hissediyordu. Universe dört günden kısa bir zaman içinde Europa'ya ulaşacaktı; Bill Tee lüks sayılmazdı, ama aklına gelen alternatiflere de tercih edilirdi.

"Şu berbat hava durumunu saymazsak... sağlam, düz bir yüzey; Galaxy'ye daha yakın olmalı, ama bunun bir faydası olacağından emin değilim... sorun olmaz herhalde. Beş yüz kilometrelik yakıtımız var; ama denizi aşmayı göze alamayız."

Bir an için van der Berg dalgın dalgın Zeus Dağı'nı düşündü; orada yapılabilecek ne çok şey vardı. Ama sismik sallantılar (Io Lucifer'la aynı hizaya girerken daha da kötüleşiyordu) bunu tamamen imkânsız kılıyordu. Aletlerinin hâlâ çalışıp çalışmadığını merak etti. Acil olan sorun halledildiğinde hemen onları kontrol edecekti.

"Ekvator'a giden sahile doğru uçacağım, orası mekiğin inmesi için en uygun yer. Radar haritası altmış derece batıda hemen içlerde bazı düz alanlar gösterdi." .

"Biliyorum. Masada Platosu." (van der Berg, "Ayrıca", diye ekledi, "belki de biraz daha keşif için bir fırsat. Beklenmedik fırsatları kaçırmamalı...")

"O plato işte. Hoşça kal Venedik. Hoşça kal Büyükbaba..."

Fren roketlerinin sessiz kükreyişi bittiğinde, Chris Floyd son kez ateşleme devrelerini kilitledi ve Bili Tee'nin güvenli kabininde kollarını ve bacaklarını açabildiği kadar açarak gerindi.

Neşeyle "Manzara Europa için fena sayılmaz," dedi. "Mekiklerdeki yiyeceklerin söyledikleri kadar berbat olup olmadığını anlamak için dört günümüz var. Şimdi... konuşmayı hangimiz başlatsın?"

KANEPEDE

Dr. van der Berg, 'Keşke biraz psikoloji okusaydım', diye düşündü, 'o zaman onun gördüğü hayalin nedenlerini keşfedebilirdim. Şimdi ise tamamen normal görünüyor, o bir tek konu hariç.' Yerçekiminin altıda birinde her koltuk rahat olsa da, Floyd kendininkini açarak tamamen yatırmış ve ellerini başının arkasına koymuştu. Van der Berg birdenbire eski, hâlâ da geçerliliğini tamamen yitirmemiş Freudçu analiz sırasında da hastanın klasik pozisyonunun böyle olduğunu hatırladı.

Biraz merakından, biraz da bu saçmalığı içinden ne kadar çabuk atarsa o kadar kısa zamanda iyileşeceğini, en azından zararsız olacağını umduğu için önce onun konuşmasını istedi. Ama çok da iyimser değildi, böylesine güçlü bir hayal görmesi için mutlaka çok derin, ciddi bir sorunu olmalıydı.

Floyd'un da buna katılmasına, hatta kendi teşhisini koymasına çok şaşırmış, biraz da bozulmuştu "Mürettebat Psikoloji derecem A 1 Artı," dedi, "yani kendi dosyalarıma bile bakmama izin verebilirler, yalnızca yüzde on kadarı bunu yapabilir. Bu yüzden en az senin kadar şaşkınım ama büyükbabamı gördüm ve benimle konuştu. Hayaletlere asla inanmam (kim inanır ki?) ama bu onun olduğu anlamına geliyor  olmalı. Keşke onu daha iyi tanıyabilseydim, karşılaşmamızı dört gözle bekliyordum. En azından artık hatırlayacağım bir şey var."

Dr. van der Berg "Tam olarak ne söylediğini anlat." dedi.

Chris solgun bir gülümsemeyle yanıtladı, "Hiçbir şeyi tamamen hatırlayamam, zaten öyle etkilenmiştim ki sana pek fazla aktaramam.". Duraksadı, konsantre olmaya çalışıyordu.

"Çok garip, düşünüyorum da, sözcük kullanmadık galiba."

Van der Berg, 'Çok kötü', diye düşündü, ölümden sonra hayatın yanında bir de telepati çıktı. Ama yanıtı basitti. "O zaman, şey, konuşmanın ana konusunu ver. Unutma, hiçbir şey söylediğini duymadım."

"Tamam 'Seni bir defa daha görmek istedim ve çok mutluyum. Eminim her şey yolunda gidecek ve yakında Universe sizi alacak.' gibi bir şeyler söyledi."

Dr. van der Berg, 'Tipik iyi hayalet mesajı', diye düşündü. Hiçbir zaman işe yarar ya da şaşırtıcı bir şey söylemezler, yalnızca duyanın umutlarını ya da korkularını yansıtırlar. Bilinçaltından sıfır bilgi yankılanır.

"Devam et."

"Sonra ona herkesin nerede olduğunu sordum, her yerin neden boş olduğunu. Güldü ve hâlâ anlamadığım bir yanıt verdi. 'Zarar vermek niyetinde olmadığınızı biliyorum; geldiğinizi gördüğümüzde, uyarı yapacak zamanı zor bulabildik. Bütün (burada hatırlasam da telaffuz edemeyeceğim bir sözcük kullandı) suya kaçtılar, gerektiğinde çok hızlı olabiliyorlar! Siz gidene ve rüzgâr zehiri süpürene kadar da çıkmayacaklar.'" gibi bir şey. Ne demek istemiş olabilir? Roketlerin gazı güzel, temiz buhar... atmosferlerinin çoğu da öyle zaten."

Dr. van der Berg, 'Bir hayalin mantıklı olmasını gerektiren bir yasa yok', diye düşündü. Belki de "zehir" kavramı Chris'in, mükemmel psikolojik derecesine rağmen yüzleşemediği, kaynağı derinlerde olan bir korkusunun sembolüdür. Zehir ha! Bili Tee'nin yakıtı Ganymede'den getirilmiş saf, arıtılmış su...

Ama bir dakika. Egzostan çıktığında ne kadar sıcak oluyor? Bir yerlerde ne okumuştum...'

Rolf van der Berg dikkatle "Chris," diye sordu, "Su reaktörden geçince, tamamen buhar olarak mı çıkıyor?"

"Başka ne yapabilir ki? Tabii ısınırsa yüzde on ya da on beşi hidrojen ve oksijene dönüşür."

Oksijen. Mekiğin içi normal oda ısısında olmasına rağmen van der Berg ürperdiğini hissetti. Floyd az önce söylediğinin içerimlerini anlamış olamazdı:  Bilgiler  normal  uzmanlık  alanının dışındaydı.

"Chris, Dünya'daki ilkel organizmalar ve Europa'nınki gibi bir atmosferde yaşayan yaratıklar için oksijenin ölümcül bir zehir olduğunu biliyor muydun?"

"Şaka ediyorsun."

"Etmiyorum; yüksek basınçta bizim için bile zehirlidir."

"Bunu biliyordum; dalma derslerinde öğrenmiştik."

"Büyükbaban... doğru söylüyordu. O şehre adeta hardal gazı serptik. Şey, belki o kadar kötü değil... çok çabuk dağılır."

"Demek artık bana inanıyorsun."

"İnanmadığımı söylemedim ki."

"İnanmak için deli olman gerekirdi!"

Bu gerginliği dağıttı, uzun süre güldüler. "Büyükbabanın ne giydiğini söylemedin."

"Eski tip bir elbise, çocukluğumdan hatırladıklarım gibi. Çok rahat görünüyordu."

"Başka ayrıntılar?"

"Doğrusu onu son gördüğümden çok daha genç görünüyordu ve daha çok saçı vardı. Bu yüzden, nasıl söylesem, gerçek olduğunu sanmıyorum. Bilgisayarda yapılmış bir görüntü gibiydi. Ya da yapay bir hologram."

"Tektaş!"

"Evet, ben de öyle düşündüm. Dave Bowman'ın Leonov'da büyükbabama nasıl göründüğünü hatırlıyor musun? Belki şimdi de sıra ona gelmiştir. Ama neden? Hiçbir uyarı yapmadı, özel bir mesaj da vermedi. Sadece hoşça kal demek ve iyi şanslar dilemek istedi."

Sıkıntılı  birkaç  saniye  boyunca  Chris'in  yüzü  buruştu,  sonra  toparlandı  ve  van  der  Berg'e gülümsedi.

"Yeterince konuştum. Şimdi sen milyonlarca tonluk bir elmasın çoğu buz ve sülfürden oluşan bir dünyada ne aradığını açıkla. İyi bir açıklama olmalı."

Dr Rolf van der Berg, "Öyle." dedi.

DÜDÜKLÜ TENCERE

Rolf van der Berg "Flagstaff da öğrenciyken elime geçen eski bir astronomi kitabı," diye başladı, "'Güneş Sistemi; Güneş, Jüpiter ve bir sürü önemsiz parçacıktan oluşur' diyordu. Dünya'ya hak ettiği yeri vermiş, değil mi? Satürn, Uranüs ve Neptün'e karşı da pek adil olduğu söylenemez. Üç gaz dev, Jüpiter'in ancak yarısı kadarlar.

Ama Europa'yla başlamam daha iyi. Bildiğin gibi Lucifer ısıtmaya başlamadan önce Europa dümdüz buzdu (en yüksek noktası yalnızca birkaç yüz metre yüksekliğindeydi) ve buz eridikten, suyun büyük bir kısmı yer değiştirip Gece Tarafı'nda donduktan sonra da durum pek farklı değildi. 2015'ten (ayrıntılı gözlemlerimiz o zaman başlamıştı) '38'e kadar tüm uydu üzerinde yalnızca bir tek yüksek nokta vardı, ne olduğunu da biliyoruz."

"Kesinlikle biliyorduk. Ama gözlerimle görmeme rağmen, tektaşı hâlâ bir duvar olarak düşünemiyorum! Onu kafamda her zaman dik durur, ya da uzayda dolaşır bir halde canlandırmıştım."

"Sanırım istediği her şeyi, düşünebileceğimiz her şeyi ve çok daha fazlasını yapabileceğini öğrendik."

'"37'de iki gözlem arasında bir şey oldu. Zeus Dağı, on kilometrelik ihtişamıyla birdenbire ortaya çıktı!

Bu büyüklükteki volkanlar birkaç haftada yerden bitmezler, ayrıca Europa da Io gibi aktif değil.".

Floyd "Bence yeterince aktif," diye homurdandı. "Bunu hissettin mi?"

"Zaten volkan olsaydı, atmosfere önemli miktarda gaz püskürtürdü, bazı değişiklikler oldu, ama böyle bir açıklamayı gerektirecek kadar büyük değillerdi. Tam bir sırdı ve fazla yaklaşmaya korktuğumuz ve kendi projelerimizle çok meşgul olduğumuz için fantastik teoriler üretip durmaktan başka bir şey yapmadık. Hiçbiri gerçeğin kendisi kadar fantastik değildi.

İlk olarak '57'deki bazı tesadüfi gözlemlerden sonra şüphelenmeye başladım, ama iki yıl boyunca pek ciddiye almadım. Sonra deliller güçlendi; bu kadar garip olmayan bir şey için tamamen ikna ediciydiler.

Ama Zeus Dağı'nın elmas olduğuna inanmadan önce bir açıklama bulmalıydım. İyi bir bilim adamı (ben de iyi olduğumu düşünüyorum) geçerli bir teori olmadıkça hiçbir gerçek tam olarak kabul edilemez. Teori yanlış çıkabilir (genellikle de öyle olur, en azından bazı ayrıntıları) ama işe yarar bir hipotez ortaya koymalıdır.

Senin de dediğin gibi buz ve sülfürden oluşan bir dünyada, milyonlarca tonluk bir elmasın bir tek açıklaması olabilir. Tabii artık apaçık ortada ve cevabı yıllar önce göremediğim için ben de tam bir aptalım. Birçok dertten kurtulabilir ve en azından bir hayatı kurtarabilirdik."

Bir an düşünceyle duraksadı ve birdenbire Floyd'a sordu, "Kimse sana Dr. Paul Kreuger'dan söz etti mi?"

"Hayır,neden etsinler ki? Tabii adını duymuştum."

"Sadece merak ettim. Ortalıkta birçok garip şey dönüyor ve her şeyin yanıtını bulacağımızdan şüpheliyim.

"Neyse, artık bir sır değil, o yüzden fark etmez, iki yıl önce Paul'a gizli bir mesaj yolladım. Şey, özür dilerim, daha önce söylemeliydim, o benim amcam. Bulgularımın bir özetini de birlikte gönderdim. Açıklamasını, ya da çürütmesini istedim. Elinin altındaki imkânlarla bu fazla uzun sürmedi. Ne yazık ki dikkatsizdi, ya da biri bilgisayar ağına sızmıştı; eminim senin arkadaşların kim olduklarını artık biliyorlardır.

Birkaç gün sonra bilim dergisi Nature'dan seksen yıllık, her şeyi... şey, hemen hemen her şeyi açıklayan bir sayfa ortaya çıkardı; evet, o zaman hâlâ kağıda basılıyormuş!

Birleşik Devletler'deki (tabii Amerika, Güney Afrika Birleşik Devletleri o zaman yoktu) büyük laboratuarlardan birinde çalışan biri tarafından yazılmıştı. Nükleer silahların tasarlandığı bir yermiş, yani yüksek ısı ve basınç hakkında birkaç şey biliyorlarmış...

Dr. Ross'un (adı buymuş) bombalarla bir ilgisi var mıymış bilmiyorum, ama bilgileri onu dev gezegenlerin derinliklerindeki şartlar üzerinde düşünmeye itmiş olmalı. 1984, hayır 1981'deki yazısında (bu arada, yazı bir sayfadan daha kısa) çok ilginç bazı fikirler ortaya atmış...

Gazdan devlerin içinde metan, CH4 formunda müthiş miktarlarda karbon olduğuna dikkat çekmiş. Tüm kütlenin yüzde on yedisi kadar! Çekirdeklerdeki basınç ve ısının (milyonlarca atmosfer) altında karbonun ayrışacağını, merkeze doğru ineceğini ve, evet, iyi bildin, kristalleşeceğini hesaplamış. Güzel bir teoriydi: Herhalde doğruluğunu anlama imkânı bulmayı hayal bile edemezdi...

Bu, hikayenin birinci bölümü. İkinci bölüm bazı açılardan daha da ilginç. Şu kahveden biraz daha alabilir miyim?"

"Al bakalım ve sanırım ikinci bölümü biliyorum. Mutlaka Jüpiter'in havaya uçmasıyla ilgili bir şey olmalı."

"Havaya değil, içe doğru patladı. Jüpiter sadece içeri çöktü ve yandı. Bir bakıma nükleer bir bombanın patlamasına benziyor, tabii sonuçta ortaya çıkanın sabit bir durum, daha doğrusu bir mini güneş olması dışında.

Şimdi, içe çökmeler sırasında çok garip şeyler olur; parçalar sanki birbirinin içinden geçerler. Mekanizma ne olursa olsun, çekirdekten dağ büyüklüğünde bir elmas parçası kopup fırlamış.

Europa'ya gelmeden önce yüzlerce tur atmış, tüm uyduların çekim alanlarına girmiş olmalı. Şartlar da tam uygun olmuş, biri diğerinin etkisini silmiş olmalı ki çarpışma hızı yalnızca saniyede birkaç kilometre olmuş. Burun buruna çarpışmış olsalar... herhalde şimdi Zeus Dağı değil, Europa bile olmazdı! Bazen kâbuslarımda bize, Ganymede'ye gelmesinin de işten bile olmadığını görüyorum...

Çarpışmanın hafiflemesinde yeni atmosferin de etkisi olmuş olabilir; yine de çok müthiş olmalı. Acaba Europa'lı dostlarımızı nasıl etkiledi?

Şüphesiz uzun bir dizi sarsıntıya neden oldu... ki bunlar hâlâ sürüyor."

Floyd, "Politik sarsıntılar da," dedi. "Bazılarını anlamaya başlıyorum. GABD'nin endişelenmesine şaşmamalı."

"Tabii diğerleri de."

"Ama bu elmaslara ulaşabileceklerini ciddi ciddi düşünmüşler mi?"

Dr. van der Berg "Biz fena iş yapmadık," diye yanıtladı, mekiğin arka tarafını işaret ediyordu. Ne olursa olsun, endüstri üzerindeki psikolojik etki bile müthiş olur. İşte bu yüzden bu kadar çok kişi doğru olup olmadığını öğrenmek için uğraşıyor."

"Artık biliyorlar. Peki şimdi ne olacak?"

"Tanrı'ya şükür, bu benim sorunum değil. Ama Ganymede'nin bilim bütçesine yüklü bir katkıda bulunduğuma inanıyorum. Tabii kendiminkine de."

KAVUŞMA

Heywood Floyd, "Öldüğümü de nereden çıkardın?" diye bağırdı, "yıllardır bu kadar iyi hissetmemiştim!"

Utançtan donakalan Chris Floyd hoparlöre boş boş baktı. Müthiş bir rahatlama, ama aynı zamanda öfke hissediyordu. Biri -bir şey- ona berbat bir oyun oynamıştı; ama nedeni ne olabilirdi?

Elli milyon kilometre uzaktaki (ve her saniye birkaç yüz kilometre yaklaşan) Heywood Floyd da biraz kızgın gibiydi. Ama aynı zamanda dinç ve coşkuluydu, sesinden Chris'in hayatta olmasına ne kadar sevindiği anlaşılıyordu.

"Sana bazı haberlerim de var; mekik önce sizi alacak. Galaxy'ye bir miktar acil tıbbi malzeme atacak, sonra size gelecek ve sizi bir sonraki dönüşte bizimle buluşturacak. Universe beş yörünge dönüşünden sonra inecek; arkadaşlarını gemiye bindiklerinde selamlarsın.

Şimdilik bu kadar... tabii kaybettiğimiz zamanı kazanmak için nasıl can attığımı söylemiyorum. Yanıtını, bir bakalım, üç dakika içinde bekliyorum..."

Bili Tee'de bir an tam bir sessizlik yaşandı; van der Berg arkadaşına bakmaya cesaret bile edemedi.

Sonra Floyd mikrofona eğildi ve yavaşça konuştu: "Büyükbaba... ne harika bir sürpriz. Hâlâ şok geçiriyorum. Ama burada, Europa'da seninle karşılaştığımı biliyorum, bana hoşça kal dediğini biliyorum. Bundan şu an seninle konuştuğumdan emin olduğum kadar eminim...

Sonra bunu konuşacak bol bol zamanımız olacak. Ama Discovery'de David Bowman'ın seninle nasıl konuştuğunu hatırlasana. Belki bu da öyle bir şeydi...

Artık oturup mekiğin gelmesini bekleyeceğiz. Oldukça rahatız, arada bir depremler oluyor, ama endişelenecek bir şey yok. Görüşmek üzere, sevgiler."

Bu sözcüğü büyükbabasına en son ne zaman söylediğini hatırlamıyordu.

İlk günden sonra kabin kokmaya başladı. İkinci günden sonra artık fark etmiyorlardı, ama yemek artık pek de lezzetli gelmiyordu. Uyumak da zorlaşmış, hatta birbirlerini horlamakla suçlamışlardı. Üçüncü günde  Universe, Galaxy  ve  Dünya'dan sürekli  gelen mesajlara  rağmen can sıkıntısı kendini göstermeye başlamıştı, bildikleri tüm açık saçık hikayeleri de bitirmişlerdi.

Ama bu son gündü. Bitmeden önce, kayıp çocuğunu arayan Lady Jasmine indi.

MAGMA

Dairenin ana ses sistemi "Baas,"5 dedi, "sen uyurken Ganymede'den gelen şu özel programa girdim. Görmek istiyor musun?"

Dr. Paul Kreuger, "Evet," diye yanıtladı. "On kat hızlı sesi kapat". İsterse sonra gidip görebileceği bir suni tanıtıcı görüntü olacağını biliyordu. Önemli yerlerde olabildiğince çabuk harekete geçmek istiyordu. İsimler bir an göründü ve ekranda Victor Willis belirdi, Ganymede'de bir yerdeydi ve tam bir sessizlik içinde sürekli jestler yapıyordu. Birçok bilim adamı gibi Dr. Paul Kreuger da Willis'i biraz duygusal ele alıyordu, yine de iyi bir iş gördüğünü kabul ediyordu.

Willis birdenbire ortadan kayboldu ve yerine daha az hareketli bir konu geldi; Zeus Dağı. Yine de iyi huylu bir dağın olması gerektiğinden çok daha fazla hareketliydi, Dr. Kreuger, Europa'dan son gelen yayından beri ne kadar değiştiğini görünce çok şaşırdı.

"Normal hızda," diye emretti. "ses"

"... günde neredeyse yüz metre, eğim de on beş derece arttı. Sarsıntılar şiddetlendi, üs çevresinde lav püskürmeleri söz konusu. Yanımda Dr. van der Berg var. Van, ne düşünüyorsun?"

Dr. Kreuger, 'Başından geçenlerden sonra yeğenim hâlâ çok iyi görünüyor', diye düşündü. 'Tabi, kanında var.'

"İlk çarpışmadan sonra kabuğun asla düzelmediği ortada, biriken baskının altında iyice zorlanıyor. Zeus Dağı varlığını keşfettiğimizden beri sürekli batıyor, ama hızı son iki haftada müthiş arttı. Günden güne hareket ettiğini görebiliyorsunuz."

"Tamamen kaybolması ne kadar sürer?"

"Bunun olacağına inanmıyorum. "

Görüntü bir anda kesildi ve ekranda dağın başka bir görüntüsü belirdi, Victor Willis görüntü dışından konuşuyordu.

"Dr. van der Berg iki gün önce böyle demişti. Şimdiki görüşlerin nedir van?"

"Şey, öyle görünüyor ki yanılmışım. Tıpkı bir asansör gibi iniyor inanılır gibi değil, yalnızca yarım kilometre kaldı! Başka tahmin yapmayı reddediyorum."

"Çok iyi olur van. Bu da dündü. Şimdi size kamerayı yitirdiğimiz ana kadar kare kare çekilmiş, aralıksız bir görüntü sunuyoruz."

Dr. Paul Kreuger koltuğunda öne doğru uzanarak, çok kısa ama önemli bir rol aldığı dramanın son perdesini izledi.

Görüntüyü hızlandırmaya gerek yoktu zaten normalin neredeyse yüz katı hızla veriliyordu. Bir saat bir dakikaya,bir insan ömrü bir kelebeğinkine sığdırılmıştı.

Zeus Dağı gözlerinin önünde batıyordu. Çevresinde erimiş sülfür gökyüzüne doğru roket gibi fışkırıyor, elektrik mavisi, harika eğriler oluşturuyordu. Fırtınalı bir  denizde ilerleyen bir  gemi gibiydi.

Willis kısık ve saygı dolu bir sesle "Bulunmuş en büyük hazine...gözden kayboluyor." dedi. "Ne yazık ki sizlere finali gösteremiyoruz. Nedenini az sonra anlayacaksınız."

Görüntü yavaşlayıp normal hıza geldi. Dağın yalnızca birkaç yüz metresi kalmıştı ve çevresindeki püskürmeler artık yavaşlamıştı.

Birdenbire tüm görüntü yan yattı; sürekli yer sarsıntılarına yiğitçe direnen kameraların görüntü sabitleyicileri, bu adil olmayan mücadeleyi kaybettiler. Bir an için sanki dağ yeniden yükseliyor gibi göründü; ama bu devrilen kamera ayağıydı. Europa'dan gelen son görüntü, tüm aletleri yutmak üzere gelen parlak bir erimiş sülfür dalgasının yakın plan bir çekimiydi.

Willis "Ebediyen yok oldu!" diye ağıt yaktı. "Golconda ya da Kimberley'in tüm zenginliklerinden bile daha büyük bir zenginlik! Ne trajik, üzücü bir kayıp!"

Dr. Kreuger "Ne salak bir herif bu!" diye söylendi. "Anlamıyor mu..."

Nature'a bir mektup daha yazmanın zamanı gelmişti. Bu sır saklanamayacak kadar büyüktü.

ETKİLEŞİM TEORİSİ

Gönderen: Profesör Paul Kreuger, F.R.S., vs.

Alıcı : NATURE Veri Bankası Editörü (Kamuya Açık)

KONU: ZEUS DAĞI VE JÜPİTER ELMASLARI

Artık çok iyi anlaşıldığı gibi, Zeus Dağı olarak bilinen Europa oluşumu önceleri Jüpiter'in bir parçasıydı. Gazdan devlerin çekirdeklerinin elmas olabileceği görüşü ilk olarak California Üniversitesi Lawrence Livermore Ulusal Laboratuarı'ndan Marvin Ross tarafından klasik bir dergide "Uranüs ve Neptün'deki buz tabakası gökyüzündeki elmaslar mı?" (Nature, Sayı 292, No. 5822, sayfa 435-36, 30 Temmuz 1981) ortaya atıldı. Ross'un hesaplarına Jüpiter'i dahil etmemesi şaşırtıcıydı. Zeus Dağı'nın batışı ciddi boyutta bir üzüntüye neden olmuştur ancak tüm bunlar aşağıdaki nedenlerden dolayı tamamen saçma olmaktan öteye gidememiştir.

Ayrıntıları daha sonraki bir temas sırasında ele alacağım için burada vermeyeceğim. Hesaplarıma göre Jüpiter'in elmas çekirdeğinin kütlesi 1028 gram olmalı. Bu da Zeus Dağı'nın kütlesinin on milyar katıdır.

Bu maddenin çoğu gezegenin patlaması ve yapay güneş Lucifer'in oluşumu sırasında şüphesiz yok olmuş olsa da, kalan tek parçanın Zeus Dağı olduğu kabul edilemez. Parçaların çoğu tekrar Lucifer'a düşmüş olmalı, ama bir bölümü de yörüngeye girmiş, ve hâlâ orada duruyor olmalılar. İlk etkileşim teorisi düzenli olarak başlangıç noktasına döneceğini gösteriyor. Elbette kesin bir hesap yapmak mümkün değil, ama tahminlerime göre Zeus Dağı'nın kütlesinin en az bir milyon katı kadarı hâlâ Lucifer'in çevresinde dönüyor. Zaten çok uygunsuz bir biçimde Europa'ya düşmüş olan küçük bir parçanın kaybının da bu yüzden hiçbir önemi yok. En kısa zamanda bu maddenin aranması için özel bir uzay-radar sisteminin kurulmasını öneriyorum.

1987'den beri son derece ince elmas tabakaları üretilebilmiş olsa da, parça halinde elmas yapmak hiçbir zaman mümkün olmadı. Mega tonlarcasının bulunması birçok endüstriyi tamamen yıkabileceği gibi birçok yenisini de doğurabilir. Ayrıca, Isaac ve diğerlerinin de neredeyse yüz yıl önce (bkz. Science, Cilt 151, sayfa 682-83, 1966) belirttikleri gibi elmas, uzay asansörü denilen, önemsiz bir maliyetle Dünya dışına ulaşım sağlayan sistemin yapımında kullanılabilecek tek maddedir. Şu anda Jüpiter uydularının arasında dolaşan elmas dağları tüm Güneş Sistemi'ni önümüze serebilir; kristalize olmuş karbonun eski kullanım alanları bunun yanında ne kadar da basit kalıyor!

Tamamlamak için, büyük miktarlarda elmas olması mümkün bir başka kaynaktan söz etmek istiyorum; ne yazık ki burası dev bir gezegenin çekirdeğinden bile daha ulaşılmaz...

Nötron yıldızlarının kabuklarının büyük ölçüde elmastan oluşmuş olabileceği öne sürülmüştü. En yakın nötron yıldızı on beş ışık yılı uzakta ve yüzeysel yerçekimi Dünya'nınkinin yetmiş milyon katı olduğuna göre, bu pek akla yakın bir seçenek olamaz.

Ama düşünün... Günün birinde Jüpiter'in çekirdeğine dokunacağımız da kimin aklına gelirdi?

GANYMEDE'DE PERDE ARASI

Mihailovich "Zavallı, ilkel koloniciler!" diye sızlandı. "Dehşet içindeyim; tüm Ganymede'de tek bir piyano yok! Tabii sintisayzırımın fonksiyonları tüm müzik aletlerinin sesini çıkarabilir. Ama bir Steinway ya da bir Strad olamaz ki."

Şikayetleri ciddi olmasa da oradaki entelijansiya tepkilerine neden olmuştu bile. Hatta 'Günaydın Mede' programı "Varlıkları ile bizleri onurlandıran seçkin konuklarımız, geçici olarak da olsa, her iki dünyanın da kültür seviyesini yükselttiler..." diye iğneleyici bir yorumda bulunmuştu.

Hedef, bölge halkını aydınlatmaya biraz fazla hevesli olan Willis, Mihailovich ve M'Bala'ydı. Maggie M, Zeus-Jüpiter'in Io, Europa, Ganymede ve Callisto ile ateşli aşk ilişkileri yüzünden büyük bir skandala neden olmuştu. Erkek Europa'ya beyaz bir boğa olarak görünmek yeterince kötüydü, Io ve Callisto'yu eşi Hera'nın kaçınılmaz gazabından korumaya çalışması ise doğrusu berbattı. Ama bölge halkını asıl hayal kırıklığına uğratan, mitolojik Ganymede'nin tam ters cinsiyetten olduğu haberiydi.

Kendi kendilerini atamış olan kültür elçileri onları memnun etmek için oldukça iyi niyetli davranıyorlardı. Ganymede'de aylarca kalacaklarını biliyorlardı ve duruma alıştıktan sonra can sıkıntısı tehlikesini fark etmişlerdi. Aynı zamanda yeteneklerini çevreleri için en iyi şekilde kullanmak istiyorlardı. Ancak Güneş Sistemi'nin yüksek teknoloji ürünü kalesindeki herkes buna hevesli değildi, çoğunun zamanı da yoktu.

Diğer yandan Yva Merlin mükemmel uyum sağlamış, keyfine bakıyordu. Dünyadaki şöhretine rağmen Mede'lilerin sadece birkaçı onun adını duymuştu. Kimse dönüp bakmadan ya da fısıldaşmadan koridorlarda ya da Ganymede Merkezi'nin basınçlı kubbelerinde rahatça dolaşabiliyordu. Tanınıyordu, ama yalnızca Dünyalı ziyaretçilerden biri olarak.

Greenberg ise her zamanki sessiz ve güçlü alçakgönüllülüğüyle uydunun idari  ve teknolojik yapısına girmiş, şimdiden birçok danışma kuruluna alınmıştı. Hizmetleri öylesine takdir ediliyordu ki gitmesine izin verilmemesinin söz konusu olabileceği yolunda uyarılar almıştı.

Heywood Floyd yol arkadaşlarının çalışmalarını keyifle izliyor, ama pek katılmıyordu. Esas düşündüğü Chris'le ilişkilerini yeniden kurmak ve torununun geleceğini planlamasına yardımcı olmaktı. Universe (tanklarında yüz tondan az yakıtı kalmış bir halde) Ganymede'ye indiğine göre, yapılacak çok iş vardı.

Herkesin kurtarıcılarına duyduğu minnet iki mürettebatın kaynaşmasını kolaylaştırmıştı; onarımlar, bakım ve yakıt alma tamamlandıktan sonra Dünya'ya birlikte döneceklerdi. Sir Lawrence'ın çok gelişmiş bir Galaxy II için planlar yaptığı haberi morali oldukça yükseltmişti; ancak yapımına avukatları sigortacılarla olan sorunları çözene dek başlamayacaktı. Hâlâ yeni bir suç olan uzay aracı kaçırmanın kapsamları dışında kaldığını iddia ediyorlardı.

Ancak bu suçtan dolayı kimse tutuklanmamış, hatta suçlanmamıştı bile. Güçlü ve zengin bir organizasyon tarafından yıllarca planlandığı açıktı. Güney Afrika Birleşik Devletleri şiddetle protesto ederek masum olduklarını iddia etmiş ve uluslararası bir soruşturmaya açık olduklarını belirtmişti. Der Bund da öfkelenmiş, ve tabii ki Shaka'yı suçlamıştı.

Dr. Kreuger postasında öfke dolu isimsiz mesajlar bulunca şaşırmamıştı, bazıları onu ihanetle suçluyordu. Genellikle Güney Afrika dilinde yazılmışlardı, ama gramer ve deyiş hataları ayrılıkçı bir örgüt tarafından yazıldıklarını düşünmesine neden olmuştu.

Bir süre tereddüt ettikten sonra onları ASTROPOL'e ('onlarda zaten olduğuna eminim,' diye düşündü) yolladı. ASTROPOL teşekkür etti, ama beklediği gibi, yorumda bulunmadı.

Astsubay Floyd, Chang ve Galaxy ekibinin geri kalanı birkaç kez Ganymede'deki en iyi yemeklerle ödüllendirildiler, işin arkasında ise Floyd'un daha önce karşılaştığı Dünya dışından iki esrarengiz kişi vardı. Tam bir hayal kırıklığı olan bu yemeklerin onur konukları daha sonra konuştuklarında, kendilerini sorgulayan bu kibar insanların Shaka'ya karşı bir propaganda yapmaya çalıştıklarına, ama pek de başarılı olamadıklarına karar verdiler.

Her şeyi başlatmış olan ve hem mesleki,hem de parasal açıdan işin içinden oldukça iyi çıkmış olan Dr. van der Berg ise yeni imkânlarıyla ne yapacağını düşünüyordu. Dünyadaki birçok üniversite ve bilimsel organizasyondan cazip teklifler almıştı ama komiktir ki hiçbirinden faydalanamıyordu. Ganymede'nin altıda birlik yerçekiminde çok uzun süre yaşamıştı ve tıbbi açıdan dönüşü olmayan noktayı aşmıştı.

Ay bir seçenek olabilirdi; Heywood Floyd'un dediği gibi Pasteur de öyle.

"Orada bir uzay üniversitesi kurmaya çalışıyoruz," dedi, "böylece Dünya dışında yaşayıp da bir yerçekimine dayanamayanlar Dünya'dakilerle eşzamanlı görüşebilecekler. Ders odaları, konferans salonları, laboratuarlar olacak, bazıları yalnızca bilgisayarda, ama öyle gerçek olacaklar ki fark etmezsin bile. Ve kötü yoldan kazandığın paranı harcayabilmek için Dünya'dan görüntülü alışveriş bile yapabileceksin."

Floyd yalnızca torununu bulmakla kalmamış, saçma bir şekilde bir de yeğen edinmişti; paylaşılmış eşsiz deneyimlerle artık van der Berg'e de Chris'e olduğu kadar bağlıydı. Her şeyden önemlisi, Europa'daki terk edilmiş şehirde ortaya çıkan tektaşın ezici varlığının gölgesindeki görünme olayı vardı.

Chris'in hiç şüphesi yoktu. Büyükbabasına "Seni şimdi olduğu kadar net gördüm ve duydum," diyordu. "Ama dudakların hiç kıpırdamadı ve işin garip tarafı bunu hiç garip bulmadım. Tamamen doğaldı. Tüm olup bitenlerde bir... rahatlık hissi vardı. Biraz hüzünlüydü... hayır, 'özlemli' daha doğru bir sözcük. Belki de teslimiyet."

Dr. van der Berg "İster istemez Discovery'de Bowman ile karşılaşmanı düşündük," diye ekledi. "Europa'ya inmeden önce ona telsiz ile ulaşmaya çalıştım. Çocukça bir şeydi belki ama aklıma başka bir şey gelmedi. Bir şekilde orada bir yerlerde olduğuna emindim."

"Bir karşılık almadın mı?"

Floyd duraksadı. Anısı hızla kayboluyordu, ama birdenbire ufak tektaşın odasında belirdiği o geceyi hatırladı.

Hiçbir şey olmamıştı, ama o andan sonra Chris'in güvende olduğunu ve tekrar karşılaşacaklarını hissetmişti.

Yavaşça "Hayır," dedi. "Hiç karşılık almadım." Ne de olsa, hepsi bir rüya olabilirdi.

8 - SÜLFÜR KRALLIĞI

ATEŞ VE BUZ

Yirminci yüzyılın sonlarında gezegenlerin keşif çağı başlamadan önce çok az bilim adamı Güneş'ten bu kadar uzak bir dünyada hayatın yeşerebileceğini düşünebilirdi. Ama Europa'nın denizleri yarım milyar yıldır Dünya'nınkiler kadar verimliydi.

Jüpiter'in patlamasından önce bu okyanuslar yukarılarındaki  boşluktan buz bir kabukla korunuyorlardı. Buz birçok yerde kilometrelerce kalınlıktaydı, ama çatlayıp açıldığı zayıf hatlar da vardı. Sonra Güneş Sistemi'ndeki başka hiçbir yerde direkt temas etmeyen iki düşman element arasında kısa bir mücadele oldu. Deniz ile Uzay arasındaki savaş her zaman berabere sonuçlanırdı; açığa çıkan su aynı anda kaynar ve donar, buzdan kabuğu onarırdı.

Yakındaki Jüpiter'in etkisi olmasa, Europa'nın denizleri uzun zaman önce tamamen kaskatı donmuş olurlardı. Onun yerçekimi bu küçük dünyanın çekirdeğini sürekli yoğuruyordu; Io'yu şiddetle sarsan güçler, o kadar şiddetli olmasa da burada da çalışıyorlardı. Uydu ile gezegen arasındaki halat çekme oyunu, derinlerdeki ovalarda inanılmaz bir hızla yayılan sualtı depremleri ve toprak kaymalarına neden oluyordu.

Bu ovalar üzerinde dağınık halde, her biri derinlerden fışkıran bir mineralli su çevresinde birkaç yüz metrelik bir alana yayılan sayısız vaha vardı. İçerdikleri kimyasal maddeleri karmaşık bir boru ve baca sisteminde saklarken bazen doğal yıkık şato ve gotik katedraller oluşturuyorlar, içlerinden siyah, kaynar sıvılar adeta kutsal bir kalbin atışının yavaş ritmiyle akıyorlardı. Onlar da kan gibi hayatın gerçek simgesiydiler.

Kaynar sıvılar yukarıdan sızan ölümcül soğuğu durdurup deniz yatağında sıcak  adalar oluşturuyorlardı. En az bunun kadar önemlisi, Europa'nın içindeki tüm hayati kimyasal maddeleri getiriyorlardı. Başka türlü olsa tamamen ölü olacak olan bu yerde şimdi bol bol enerji ve yiyecek vardı. İnsanoğlunun Galileo uydularını ilk gördüğü yıllarda, Dünya okyanuslarında da böyle jeotermal kaynaklar keşfedilmişti.

Kaynakların yakınındaki tropik alanlarda bitkiye benzer sayısız narin, örümceksi yaratık ortaya çıkmıştı ama hemen hemen hepsi hareket edebiliyorlardı. Aralarında acayip sülük ve solucanlar dolanıyor, bazıları "bitkilerle" besleniyor, diğerleri besinlerini doğrudan doğruya çevrelerindeki mineralli sulardan alıyorlardı. Isı kaynağından (tüm yaratıkların çevresinde ısındıkları sualtı ateşi) uzaklaştıkça yengeç ya da örümceğe benzeyen, daha güçlü ve sağlam yapılı organizmalar da vardı.

Bir alay biyolog hayatlarını tek bir vahayı inceleyerek geçirebilirlerdi. Paleozoik Dünya denizlerinin aksine sabit bir ortam değildi, bu yüzden evrim burada hızlı ilerlemiş, sayısız fantastik tür oluşturmuştu. Ve hepsi yok olmaya mahkumdu; her hayat kaynağı, kendini oluşturan güçler başka tarafa yöneldiğinde eninde sonunda ölecekti. Okyanusun dibi bu tür trajedilerin işaretleriyle doluydu; ölü yaratıkların kemikleri ve mineral kaplı kalıntılarıyla dolu mezarlıklar, hayat kitabından çıkarılmış bölümlerdi.

Bir adam boyundaki bükülmüş borazanlara benzeyen dev, boş kabuklar vardı. Deniz tarakları farklı farklı şekillerdeydi; iki, hatta üç kabuklular vardı. Ve metrelerce uzunlukta taş spiral şekiller vardı. Tebeşir Devri'nin sonunda Dünya okyanuslarının dibinden esrarlı bir şekilde kaybolan güzel amonitlere çok benziyorlardı.

Batık vadiler boyunca onlarca kilometrelik akkor lav nehirleri aktıkça, dipte ateşler yanıyordu. Bu derinlikte basınç öyle yüksekti ki kızgın magmaya temas eden su buharlaşamıyordu, bu yüzden iki sıvı gergin bir ateşkesle bir aradaydı.

İnsanın gelişinden çok önce, Mısır hikayesinin bir benzeri orada, bir başka dünyada ve uzaylı aktörler tarafından canlandırılmıştı. Nil nehrinin çölün dar bir alanına hayat verişi gibi, bu ısı nehri de Europa'nın derinliklerini canlandırmıştı. Kıyıları boyunca, iki kilometreden daha geniş olmayan bir alanda, türler birbiri ardına evrim geçirmiş, gelişmiş ve ölmüşlerdi. Bazıları arkalarında, üst üste yerleştirilmiş taşlar ya da deniz dibine açılmış, anlaşılmaz şekilli çukurlar gibi izler bırakmışlardı.

Derinliklerdeki çöllerin incecik hayat damarları boyunca büyük kültürler ve ilkel medeniyetler yükselmiş ve çökmüştü. Ve dünyalarının diğer yerleri bunu asla bilemeyeceklerdi, çünkü tüm o sıcak vahalar birbirinden gezegenler kadar kopuktu. Lav nehrinin parıltısında güneşlenen ve sıcak çatlakların etrafında beslenen yaratıklar, adalarının arasındaki ölümcül bölgeyi geçemiyorlardı. Eğer tarihçileri ve filozofları olsaydı, her kültür kendisinin evrende yalnız olduğuna inanmış olurdu.

Kaderleri de kötüydü. Enerji kaynakları sürekli değildi ve devamlı azalıyordu, ayrıca onları oluşturan sarsıntılar da sürekli zayıflıyordu. Zekâları gelişse bile Europalılar dünyalarının donuşuyla yok olmaya mahkumdular.

Ateşle buz arasında kısılıp kalmışlardı; ta ki Lucifer gökyüzünde patlayıp evrenlerini açana kadar. Ve gece gibi simsiyah, dev bir dörtgen şekil yeni doğmuş bir kıtanın sahillerinde maddeleşti.

ÜÇLEME

"Çok iyiydi. Artık dönmek istemeyeceklerdir."

"Birçok şey öğreniyorum ama eski hayatımın kayıp gitmesi beni hâlâ üzüyor."

"O da geçer; Dünya'ya da döndüm, bir zamanlar sevdiklerimi görmek için. Artık Sevgi'den daha büyük şeyler olduğunu biliyorum."

"Ne gibi şeyler?"

"Biri merhamet. Adalet. Hakikat. Başkaları da var."

"Bunu kabul etmem zor değil. Kendi türüm için çok yaşlı bir adamdım. Gençliğimin tutkuları çoktan sönmüştü. Ya ona, gerçek Heywood Floyd'a ne olacak?"

"İkiniz de aynı derecede gerçeksiniz. Ama o yakında ölecek ve ölümsüz olduğunu bilmeyecek."

"Bir paradoks, ama anlıyorum. Bu duygu sürerse, bir gün minnettar olabilirim. Sana mı teşekkür etmeliyim, tektaşa mı? Bir ömür önce rastladığım David Bowman'ın böyle güçleri yoktu."

"Şöyle; geçen zamanda çok şey oldu. HAL ve ben çok şey öğrendik."

"HAL! O burada mı?"

"Buradayım Dr. Floyd. Tekrar karşılaşacağımızı ummuyordum, hele bu durumda. Sizi yansıtmak ilginç bir sorundu."

"Yansıtma mı? Tamam, anladım. Neden yaptın?"

"Mesajını aldığımızda HAL ve ben burada bize yardım edebileceğini biliyorduk."

"Yardım... size mi?"

"Evet, sana garip gelebilir. Bizde olmayan bir çok bilgi ve deneyime sahipsin. Buna bilgelik diyebilirsin."

"Teşekkürler. Torunuma görünmem de bilgece miydi?"

"Hayır; çok karışıklığa neden oldu. Ama şefkat dolu bir hareketti. Bu konular dengeli olarak ele alınmalı."

"Yardımıma ihtiyacınız olduğunu söyledin. Ne için?"

"Tüm öğrendiklerimize rağmen hâlâ anlamadığımız çok şey var. HAL tektaşın iç sistemlerinin planlarını çıkarıyor ve basit olan bazılarını kontrol edebiliyoruz. O bir araç ve birçok işe yarıyor. Esas fonksiyonu ise zekânın ortaya çıkışında bir katalizör olmak."

"Evet, bunu tahmin ediyorduk. Ama kanıt yoktu."

"Artık var, hafızalarına (en azından bir kısmına) girebiliyoruz. Dört milyon yıl önce Afrika'da, açlıktan kırılan bir maymun kabilesine, insan ırkının ortaya çıkmasını sağlayan dürtüyü verdi. Şimdi aynı deneyi burada tekrarladı; ama inanılmaz bir bedel karşılığında.

Jüpiter bu dünyanın potansiyelini anlayabileceği bir güneşe dönüştürüldüğünde, bir diğer biyosfer yok edildi. Ben görmüştüm, sana da göstereyim..."

Büyük Kızıl Benek'in gümbürdeyen kalbinden aşağı düşerken bir kıta büyüklüğündeki fırtınaların şimşekleri çevresinde patlıyordu. Daha o anda bile, Dünya'daki fırtınaları oluşturan gazlardan çok daha az dayanıklı gazlardan oluşmasına rağmen yüzyıllarca nasıl dayandığını biliyordu. Sessiz derinlere indikçe hidrojen rüzgârının tiz çığlığı kesildi ve yukarılardan kıvamlı, sulu kar taneleri (bazıları şimdiden birleşip elle hissedilebilir hidrokarbon köpüğü dağları oluşturuyordu) yağmaya başladı. Sıvı halde suyun varlığı için sıcaklık şimdiden yeterliydi, ama okyanuslar yoktu; tamamen gaz olan su oranı okyanusları destekleyemeyecek kadar zayıftı.

Tabaka tabaka bulutlardan aşağı indi, sonunda geldiği bölge öylesine açıktı ki insan gözü bile bin kilometreden fazla bir alanı tarayabilirdi. Büyük Kızıl Benek'in dev dairesinde küçük bir girdaptı sadece ve insanların hep tahmin ettiği ama asla ispatlayamadığı bir sır taşıyordu.

Sürüklenen köpük dağlarının eteklerinde hemen hemen hepsi aynı büyüklükte ve birbirine benzer kırmızı ve kahverengi beneklerle kaplı küçük, belirgin hatlı bulutlar vardı. Küçüklükleri sadece çevrelerindekilerin insanüstü ölçülerine göreydi; en küçüğü ortalama bir şehri kaplayabilirdi.

Canlı oldukları belliydi, hava dağlarının kenarlarında yavaşça hareket ediyor, dev koyunlar gibi yamaçlarda otlanıyorlardı. Ve birbirlerini çağırıyorlardı, telsiz sesleri kısık ama Jüpiter'in kendi gürültü ve sarsıntılarının yanında duyulabilecek kadar belirgindi.

Yalnızca canlı gaz torbalarıydılar, dondurucu yüksek bölgelerle kavrulan derinlikler arasındaki dar bölgede dolaşıyorlardı. Evet, dar ama Dünyanın tüm biyosferinden çok daha geniş.

Yalnız değildiler. Aralarında hızla dolaşan başka canlılar  da vardı, o kadar  küçüklerdi ki kolayca gözden kaçabilirlerdi. Bazıları dünyadaki hava araçlarını andırıyorlardı ve yaklaşık aynı büyüklükteydiler. Ama onlar da canlıydı; belki yırtıcı, belki parazit, hatta belki de çobandılar.

...ve Dünya okyanuslarının kalamarlarına benzeyen jet yakıtlı torpidolar dev gaz torbalarını avlayıp yiyorlardı. Ama balonlar savunmasız değillerdi; bazıları yıldırımlar ve bir kilometrelik motorlu testerelere benzeyen pençeli kollarla karşı koyuyorlardı. Daha garip şekiller de vardı, geometrinin tüm olasılıklarını hiçe sayıyorlardı: acayip, yan şeffaf uçurtmalar, dört yüzeyliler, küreler, çok yüzeyliler, düğüm olmuş kurdeleler... Jüpiter atmosferinin dev planktonları üreyecek kadar yaşayana dek üst akımlarda tül gibi süzülmek üzere tasarlanmışlardı; sonra derinlere sürüklenip karbonlaşacak ve yeni bir nesle dönüşeceklerdi.

Yeryüzünün yüzlerce katı büyüklüğünde bir alanda bir dünya arıyordu ve onca harikalar görmesine rağmen hiçbiri zekânın var olduğuna işaret etmiyordu. Büyük balonların telsiz sesleri sadece basit uyarı ya da korku mesajları taşıyorlardı. Daha üst düzeyde bir organizasyon geliştirmiş olmaları beklenen avcılar bile Dünya okyanuslarındaki köpekbalıkları gibi akılsız otomatlardı.

Ve nefes kesici büyüklüğü ve yeniliğine rağmen Jüpiter kırılgan bir dünyaydı. Sisler ve köpüklerle, üst atmosferindeki şimşeklerin oluşturduğu aralıksız petrokimyasal kar yağışından yayılan hassas ipek lifler ve kağıt kadar ince dokularla kaplıydı. Yapılarının çok azı sabun köpüğünden daha dayanıklıydı; en korkunç avcıları bile dünyadaki en zayıf etoburlara yem olurlardı...

"Ve tüm bunlar...Lucifer'ın yaratılması için mi yok edildi?"

"Evet. Jüpiter'liler Europa'lılarla karşılaştırıldılar; ve noksan bulundular. Bu gazlı ortamda belki de hiçbir zaman gerçek bir zekâ geliştiremezlerdi. Bu, onların sonunun gelmesine neden olmalı mıydı? HAL ve ben hâlâ bu soruyu yanıtlamaya çalışıyoruz; yardımına ihtiyaç duymamızın nedenlerinden biri de bu."

"Ama tektaşla, Jüpiter'in katiliyle nasıl baş edebiliriz ki?"

''O yalnızca bir araç: Müthiş bilgisi var, ama bilinci yok. Tüm güçlerine rağmen sen, HAL ve ben ondan üstünüz."

"Buna inanmak çok zor. Ne olursa olsun, tektaşı yaratan bir şey olmalı."

"Discovery, Jüpiter'e geldiğinde ona ya da yüzleşebildiğim kadarına bir defa rastladım. Beni şu an olduğum halde geri yolladı, bu dünyalar üzerindeki amaçlarına hizmet etmem için. O zamandan beri ondan hiç haber almadım; artık yalnızız... en azından şimdilik."

"Bu beni rahatlattı. Tektaş oldukça yeterli."

"Ama şimdi daha da büyük bir sorun var. Bir şey ters gitti."

"Korku hissini hâlâ duyabileceğimi sanmıyordum..."

"Zeus Dağı düştüğünde, bu dünyanın tamamını yok edebilirdi. Çarpması planlanmamıştı... planlanamazdı da. Hiçbir hesap böyle bir olayı tahmin edemezdi. Europa deniz yatağının büyük bir kısmını yok etti, bazı türleri tamamen sildi; içlerinde çok ümitli olduklarımız da vardı. Tektaşın kendisi devrildi. Hatta zarar görmüş, programları bozulmuş bile olabilir. Belli ki tüm olasılıkları hesaplayamadılar; zaten neredeyse sonsuz olan ve Şans'ın en dikkatli planları bile her zaman bozabileceği bir Evren'de nasıl hesaplayabilirlerdi ki?"

"Bu doğru; hem insanlar, hem de tektaşlar için."

"Üçümüz önceden hesaplanamayanların yöneticileri ve bu dünyanın koruyucuları olmalıyız. Hem suda hem karada yaşayabilen varlıkları zaten gördün; daha lav nehirlerinin silikon zırhlı Dansçılarını ve denizi hasat eden Yüzücüleri göreceksin. Görevimiz onların tam potansiyellerine ulaşmalarına yardımcı olmak; belki burada, belki başka bir yerde."

"Ya İnsanlık?"

"İnsan ilişkilerine karışmayı istediğim zamanlar oldu; ama İnsanlığa verilen uyarı bizim için de geçerli."

"Biz pek iyi uyamadık."

"Yeterince iyiydiniz. Bu arada, Europa'nın kısa yazı bitip uzun kış tekrar başlamadan önce yapılacak çok şey var."

"Ne kadar zamanımız var?"

"Oldukça az ancak bin yıl kadar. Ve Jüpiter'lileri unutmamalıyız."

3001

PLAZADA GECE YARISI

Manhattan Merkezi'nin ormanları üzerinde tek başına ihtişamla yükselen ünlü bina bin yılda pek değişmemişti. Tarihin bir parçasıydı ve saygıyla korunuyordu. Uzun zaman önce, tüm tarihi eserler gibi mikro incelikte bir elmas tabakasıyla kaplanmıştı ve zamanın yıkıcı etkisini artık hiç umursamıyordu.

İlk Genel Birlik toplantısına katılanlar, dokuz yüzyıl geçtiğini asla tahmin edemezlerdi. Ancak meydanda duran ve adeta BM binasının şeklini taklit eden dümdüz siyah taşa çok şaşırırlardı herhalde. Eğer herkes gibi uzanıp dokunmaya çalışırlarsa, parmaklarının mermer gibi yüzeyine değdiği andaki garip duyguyla şaşırırlardı.

***

Ama gökyüzünün değişimine daha da şaşırır, hatta şaşkınlıktan aptallaşırlardı...

Son turistler bir saat önce gitmişlerdi ve meydan bomboştu. Gökyüzü bulutsuzdu, yalnızca birkaç parlak yıldız görülebiliyordu; daha sönük olanlar gece de parlayan küçük güneşin altında kaybolmuşlardı.

Lucifer'ın ışığı hem eski binanın siyah cam yüzeyine, hem de güney gökyüzüne yayılmış ince, gümüş rengi gökkuşağına vuruyordu. Güneş Sistemi'nin iki güneşinin tüm dünyaları arasındaki alışveriş sürerken diğer ışıklar da çok yavaşça onun yanında ve çevresinde dönüyorlardı.

Çok dikkatli bakılırsa, Dünya'yı ve Ekvator'un yirmi altı bin kilometre yukarısında Dünya'nın Çevresindeki Kuşak'ı oluşturan uzaktaki çocuklarını birleştiren altı elmas göbek bağından biri olan Panama Kulesi'nin ince hattı da görülebilirdi.

Lucifer birdenbire, doğduğu gibi hızla sönmeye başladı. İnsanlığın otuz nesildir unuttuğu gece yeniden gökyüzünü kapladı. Sürgündeki yıldızlar geri döndüler.

Ve dört milyon yıldır ikinci kez, tektaş yandı.

TEŞEKKÜRLER

Halley Kuyrukluyıldızının bir sonraki gelişindeki konumlarını bana veren Larry Sessions ve Gerry Snyder'a özel teşekkürlerimi sunarım. Benim kattığım yörünge etkileşimlerinden onlar sorumlu değiller.

Lawrence Livermore Ulusal Laboratuarı'ndan Melvin Ross'a da hem elmas çekirdekli gezegenler hakkındaki çarpıcı görüşleri, hem de konu hakkındaki (umarım) tarihi yazısının kopyaları için özellikle minnettarım.

Eski dostum Dr. Luis Alvarez'in araştırmalarına dayanarak yaptığım çılgınca tahminlerden hoşlandığına eminim, ona da son otuz beş yıldaki ilham ve yoğun yardımlarından dolayı teşekkür ediyorum.

Beşik'i birlikte yazdığım NASA'dan Gentry Lee'ye, bu kitabı birçok egzotik ve daha önemlisi ıssız yerlerde yazmamı sağlayan portatif Kaypro 2000'i Los Angeles'tan Colombo'ya kadar şahsen getirdiği için özellikle teşekkür ediyorum

5., 58. ve 59. bölümler kısmen 2010: İkinci Efsane-2'den alıntılara dayanmaktadır. (Bir yazar kendi eserinden intihal yapamazsa, kim yapabilir?)

Son olarak, umarım Kozmonot Alexei Leonov kendisini Dr. Alexei Sakharov'la {2010 ikisine birden ithaf edildiğinde hâlâ Gorky'de sürgündeydi) bağlayışımı artık affetmiştir. Ve Moskova'daki sevgili dostum ve editörüm Vasili Zharchenko'ya da bazı muhaliflerin isimlerini ödünç alarak başını büyük derde soktuğum için en içten özürlerimi yolluyorum. Mutlulukla söylüyorum ki birçoğu artık hapiste değiller. Umarım bir gün, Tekhnik a Molodbezy aboneleri 2010'un esrarengiz bir şekilde yok olan bölümlerini okuyabilirler...

Arthur C. Clarke

Colombo, Sri Lanka

25 Nisan 1987

Ek

Bu müsvedde tamamlandıktan sonra garip bir  şey oldu. Bilimkurgu yazdığımı sanıyordum ama yanılmış olabilirim. Şu olaylar zincirine bakın:

2010: Uzay Efsanesi-2'de Leonov uzay gemisi "Sakharov Motoru" kullanıyordu.

Yarım yüzyıl sonra, 2061: Uzay Efsanesi-3'ün 8. Bölümünde, uzay gemileri 1950'lerde Luis Alvarez ve diğerleri tarafından keşfedilen muon katalizörlü "soğuk füzyon" reaktörüyle çalışıyorlardı, (otobiyografisi, Alvarez, NY: Basic Books, 1987)

Scientific American'ın Temmuz 1987 sayısına göre Dr. Sakharov'un şimdi üzerinde çalıştığı nükleer güç üreticisi "...muon katalizörlü, ya da 'soğuk' füzyonlu, elektronla ilgili kısa ömürlü temel bir parçacığın özelliklerinden yararlanıyor. 'Soğuk füzyon'u savunanlar, tüm kilit reaksiyonların en iyi olarak yalnızca 900 derecede olduğuna dikkat çekiyorlar..." (London Times, 17 Ağustos 1987)

Akademisyen Sakharov ve Dr. Alvarez'in yorumlarını merakla bekliyorum...

Arthur C. Clarke

10 Eylül 1987

Ve 3001'de

Öykümüz tehlikeler yüklü bir final sürecine giriyor. İnsanlık, Güneş Sistemi'ne hükmeden tektaşlara karşı duyduğu korkuyla yaşamaya devam ediyor.

Ama korkunun ortasında küçük de olsa bir umut ışığı doğuyor.

Binlerce yıl önce öldüğüne inanılan Frank Poole'un bedeni 'bilinçli bir yaşama' döndürülüyor.

Ancak Poole'un her şeyden önce, Dave Bowman'ın başına ne geldiğine dair gerçeği kavraması gerekmektedir.

Yakında bilimkurgu okuruyla buluşuyor.

1 Old Faithful: ABD'de Yellowstone Ulusal Parkı'nda bulunan ve belirli aralıklarla fışkıran gayzer, (ç.n.)

2 Kasara altı yolcuları: En ucuz tarifeyle giden yolcular (ç.n.)

3 "Oom" sözcüğü Güney Afrika dilinde "amca, dayı" anlamına geliyorsa da burada, Oom Paul diye tanınan, 1883-99 yılları arasında Transwaal Cumhuriyeti'nin başkanlığını yapmış olan Stephanus Johannes PAULUS'a gönderme vardır, kendisine Başkan Kruger da denirdi (y.h.n.)

4 Arapça kâfir'den gelen bu kelime Bantu kabilesinden olan kimseler için kullanılır (y.h.n.)

5 'Efendi, amca, dayı anlamına gelen kelime  Güney Afrika'da  Avrupalı olmayanların beyazlara hitap şekliydi (y.h.n.)