ALTIKIRKBEŞ YAYIN
Bilim Kurgu Dizisi - 16
William Gibson - Neuromancer
Anotolialit Ajans aracılığıyla
© ALTIKIRKBEŞ YAYIN
©1984, William Gibson
1.baskı: Şubat 2012

Genel Yayın Yönetmenleri

Kaan Çaydamlı, Şenol Erdoğan
Redaksiyon
Ahmet Sabancı
Kapak Tasarımı
Erol Egemen
Baskı
Çınar Matbaacılık
Sertifika no: 12638

ALTIKIRKBEŞ YAYIN

Sertifika no: 17613
Barbaros Bulvarı 68/10 Balmumcu İstanbul
T: 0 212 216 85 63 F: 0 212 272 97 25
www.645dukkan.com

Tüm bunları
aşkıyla mümkün kılan
Deb'e.

NEUROMANCER
William Gibson

Türkçesi:
Gonca Gülbey

ALTIKIRKBEŞ YAYIN
2012

CHIBA CITY BLUES

1

Limanın üzerindeki gökyüzü, yayını yapılmayan bir kanala ayarlanmış gibiydi.

Case, Chat’in kapısının etrafındaki kalabalıkta kendine omzuyla yer açmaya çalışırken birisinin "sanki kullanan ben değilim." dediğini duydu. "Sanki vücudum bu inanılmaz uyuşturucu ihtiyacını kendisi yaratıyor." Ses, bir Sprawl’un sesi ve şaka da bir Sprawl şakasıydı. Chatsubo, profesyonel yurtsuzlara hizmet veren bir bardı; burada bir hafta boyunca içip, Japonca iki kelime bile duymayabilirdiniz.

Ratz, barda tezgaha bakıyordu, bir tepsi dolusu bardağa Kirin doldururken yapay kolu aynı hareketleri tekrarlayıp duruyordu. Case’i gördü ve Doğu Avrupa çeliği ile kahverengi çürük karışımı bir mozaik olan dişleriyle gülümsedi. Case barda kendine inandırıcılıktan uzak bronzlukta bir tene sahip bir Lonny Zone fahişesi ve çene kemikleri, düzenli kabilesel yara izleriyle bezeli uzun boylu bir Afrikalının taze denizci üniforması arasında bir yer buldu. "Wage, iki adamıyla birlikte erken saatlerde buradaydı" dedi Ratz, sağlam eliyle bir bardağı tezgah boyunca yuvarlayarak. "Belki işi seninledir, ha Case?"

Case omuz silkti. Sağındaki kız kıkırdadı ve ona dirsek attı.

Barmenin gülümsemesi daha da genişledi. Çirkinliği destansıydı. Güzelliği satın alabileceğiniz bu çağda onun bundan mahrum kalmasının biraz garip bir yanı vardı. Yeni bir bardağa doğru uzanırken antika kolundan inleme sesleri geldi. Bu askerî bir Rus proteziydi; kirli pembe plastikle kaplı, yedi fonksiyonlu, güç geribildirimli bir aygıt. "Fazlasıyla artiz birisin, Herr Case." diye homurdandı Ratz; bu ses onun kahkahası sayılabilirdi. Pembe pençesiyle, beyaz gömleğinin üzerinden göbeğini kaşıdı. "Biraz komik işlerin artizi."

"Elbette," dedi Case ve birasından bir yudum aldı. "Bu etraflarda birisinin biraz komik olması lazım. Senin olmadığın da kesin."

Fahişenin kıkırdaması bir oktav yükseldi. 

"Sen de değilsin kızım. Şimdi kaybol, tamam mı? Zone benim fazlasıyla yakın dostumdur." 

Kız, Case’in gözlerinin içine bakıp, dudaklarını belirsizce kıpırdatarak mümkün olabilecek en hafif tükürme sesini çıkardı ve gitti.

"İsa aşkına." dedi Case, "ne sikik bir yer işletiyorsunuz burada? İnsan bir içki içemiyor." 

"Hmm," dedi Ratz yanıklarla dolu tahtayı eski bir paçavrayla silerken, "Zone payını alıyor, bense eğlenceye katkını düşünerek senin burada işini görmene izin veriyorum."

Case birasını ağzına götürürken, o garip sessizlik anlarından biri çöktü, sanki yüz tane alakasız sohbet aynı anda durdurulmuşcasına. Birden fahişenin kahkahası çınladı, biraz histeri kokuyordu.

Ratz homurdandı. "Bir melek geçti." 

"Çinliler," diye böğürdü Avustralyalı sarhoşun teki, "Çinliler kahrolası sinir yapıştırmayı icat ettiler. Ama bir sinir işi için anakaradan başka bir yeri seçmem. Seni onarırlar dostum...."

"İşte bu," dedi Case bardağına, birden içindeki bütün acı mide özsuyu gibi gırtlağından yükselirken, "bu harbi saçmalık."

Japonlar, Çinlilerin sinir cerrahisinde tarihleri boyunca ulaşabildikleri bilgiden daha fazlasını unutmuşlardı bile. Chiba’nın "kara" klinikleri en gelişmişleriydi, ancak tekniklerinde ayda bir kaydedilen dev ilerlemelere rağmen Memphis’teki otelde gördüğü hasarı onaramıyorlardı.

Burada bir yılı doldurmuştu ama her gece azalan bir umutla siberuzayı düşlüyordu. Aldığı tüm speed’e, Night City’de girip çıktığı onca yere rağmen, hâlâ uykusunda matrisi, o renksiz boşluk boyunca uzanan parlak mantık örgülerini görüyordu. ...Artık Sprawl, Pasifiğin diğer tarafında garip derecede uzaktaydı ve o artık bir konsol adamı, bir siberuzay kovboyu değildi. Diğerleri gibi basit bir gezgindi, hayatta kalmaya çalışıyordu. Ama Japon gecelerinde, rüyalar canlıtel voodoo büyüleri gibi üstüne geliyordu ve uykusunda ağlıyordu. Tabutluk otellerin birisinde kapsülünde kıvrılmış halde yalnız uyanıyor, ellerini yatağını pençelerken, parmaklarını ise yatağın ısılköpüğünü sıkarken, orada olmayan konsola ulaşmaya çalışırken buluyordu.

"Dün gece senin kızı gördüm," dedi Ratz, Case’e ikinci Kirin’i verirken.

"Benim kızım yok," dedi Case ve içti.

"Bayan Linda Lee"

Case hayır dercesine başını salladı.

"Kız yok mu? Hiçbir şey mi yok? Sadece iş mi, artiz dostum? Ticarete adanmak ha?" Barmenin küçük kahverengi gözleri, kırışık etleri içinde oldukça derine yuvalanmıştı. "Sanırım onunlayken seni daha çok seviyordum. Daha çok gülüyordun. Şimdilerde, bir gece kendini sanata fazla kaptırıp, bir klinik tankında yedek parça olarak son bulacak gibisin."

"Kalbimi kırıyorsun, Ratz." Case birasını bitirdi, hesabını ödedi ve ayrıldı. Yüksek ve dar omuzları, rüzgarlığının yağmur lekeli naylonunun altında kamburlaşmıştı. Ninsei kalabalığında yolunu çizerken, kendi terinin ağır kokusu burnuna vuruyordu.

Case yirmi dört yaşındaydı. Yirmi ikisindeyken bir kovboydu, bir hazırlayıcı, Sprawl’un en iyilerindendi. Onu en iyiler, bu işte efsaneleşmiş olan McCoy Pauley ve Bobby Quine eğitmişti. Gençliğinin ve becerilerinin bir yan ürünü daimi bir yüksek adrenalin düzeyinde çalışıyordu. Bir jakla, standart bir siberuzay paneline bağlanıp, gövdesinden ayrılmış olan bilincini, ortak bir halüsinasyon olan matrise gönderiyordu. Case bir hırsızdı, daha zengin öbür hırsızlar için çalışıyordu. İşverenleri, onun kurumsal bilgisayar sistemlerinin parlak duvarlarını aşıp, zengin veri alanına girebilmesi gereken sıradışı yazılımları sağlıyordu.

Hiçbir zaman yapmayacağına söz verdiği o en klasik hatayı yapmış, patronlarından çalmıştı. Kendisi için bir şeyler ayırıp, bunu Amsterdam’daki bir geçitten geçirmeye çalışmıştı. Nasıl yakalandığını hâlâ çözememişti, gerçi pek de önemi yoktu artık. O andan sonra ölümü bekliyordu ama onlar sadece güldüler. Tabii ki parayı alabileceğini söylediler, buna ihtiyacı olacaktı. Çünkü -hala gülüyorlardı- bir daha çalışamayacak halde olacağını garantileyeceklerdi. Sinir sistemine savaşta kullanılan bir mikotoksini ile hasar verdiler. Bir Memphis otelinde yatağa bağlanmış halde, otuz saat boyunca halüsinasyon görürken, yetenekleri mikron mikron kül oldu. Hasar ufak, görünmez ve kesin etkiliydi.

Siberuzayın gövdesiz mutluluğu ile yaşayan Case için bu her şeyin sonu demekti. Gözde bir kovboy olarak uğradığı barlarda hakim olan elit tavra göre, insan gövdesi pek makbul değildi. Gövde et demekti. Case, kendi bedeninde hapis düştü.

Birikimlerinin hepsi hemen koca bir yığın Yeni Yen’e -Trobriand adalılarının deniz kabukları gibi, dünyanın kara pazarlarının kapalı döngüsünde devamlı dolanan eski kağıt para birimine- çevrilmişti. Sprawl’da nakit parayla legal iş yürütmek zordu, Japonya’da ise zaten illegaldi.

Bir şeyden tartışmasız bir şekilde emindi: Japonya’da şifa bulacaktı. Chiba’da. Ya kayıtlı bir klinikte ya da kara tıbbın gölgeler diyarında. Organ nakli, sinir yapıştırma ve mikrobiyonik denildiğinde ilk akla gelen yer olan Chiba, Sprawl’un illegal tekno alt kültürleri için bir mıknatıstı.

Chiba’dayken, Yeni Yen’inin iki ay süren testlerde ve muayenelerde yok oluşuna tanık oldu. Son umudu olan kara kliniklerdeki adamlar, sakat bırakılış tarzındaki mükemmelliğe hayran olmuş ama sonra umutsuzca başlarını sallamışlardı.

Şimdiyse limana en yakın, en ucuz tabutluklarda uyuyordu, gece boyunca iskeleleri geniş bir sahne gibi aydınlatan kuvars halojen sellerinin altında. Burada televizyon gökyüzü yüzünden Tokyo’nun ışıkları hatta Fuji Elektrik Şirketi’nin bir kule gibi yükselen hologram logosu bile görülmüyordu; Tokyo körfezi de ortalıkta dolanan beyaz köpük yığınlarının üzerinde daireler çizen martıların altında kapkara uzanıyordu. Limanın arkasında ise şehir vardı, işyerlerinin devasa küplerinin altında ezilen fabrika kubbeleri. Eski sokaklardan oluşan, resmi adı olmayan dar bir sınır limanla şehri birbirinden ayıran tek şeydi. Kalbinde Ninsei’nin yer aldığı Night City. Gündüzleri, Ninsei’deki barlar kapalı ve renksizdi, neonlar cansız, hologramlar hareketsiz, her şey zehirli gümüş gökyüzünün altında bekleyişteydi.

Case gecenin ilk hapını, Chat’in iki blok batısında, Jarre de Thé adındaki bir çay dükkanında duble bir espresso ile yuvarladı. Düz, pembe bir sekizkenardı hap, Zone’un kızlarının birinden satın aldığı güçlü bir Brezilya dexiydi. Jarre’nin bütün duvarları aynadandı, her panel kırmızı neonla çerçevelenmişti.

İlk başta, kendini Chiba'da elinde çok az para ve daha da az şifa bulma ümidiyle bulduğunda bir çeşit intihar gibi hızlı yaşama moduna girip, sanki yaşayan kendisi değilmiş gibi hissettiği soğuk bir güçle, uyuşturucu satarak taze sermaye edinmeye başlamıştı. Daha ilk ay, iki adamı ve bir kadını geçen sene kendisine komik gelebilecek miktarlardaki paralar için öldürmüştü. Ninsei onu öylesine yıprattı ki, artık sokakta ölme isteğinin dışavurumu, daha önce içinde taşıdığını bilmediği bir zehir gibi görünmeye başladı.

Night City, başparmağı sürekli "İleri Sar" tuşunda basılı halde duran canı sıkılmış bir araştırmacının tasarlandığı, manyakça bir sosyal Darwinizm deneyine benziyordu. Uyuşturucu işini bıraktığınızda iz bırakmadan batardınız, ama biraz hızlı hareket ederseniz, kara pazarın hassas ve gergin yüzeyini parçalayabilirdiniz; her iki şekilde de tamamen yok olurdunuz, Ratz gibi birinin zihninde bulanık bir anı dışında hiçbir iziniz kalmazdı geride. Belki yeterince Yeni Yen’i olan bir yabancıya hizmet etmek üzere kalp, ciğer veya böbrekleriniz klinik tanklarda yaşamaya devam ederdi. Burada ticaret, devamlı varolan ve bilinçaltınızdan etkileyen bir uğultu; ölümse tembellik, dikkatsizlik, beceriksizlik ve karmaşık protokolün taleplerine uyamamanın kabul edilmiş bir cezasıydı.

Case Jarre de Thé’da bir masada tek başına oturuyordu, sekizgen etkisini göstermeye başlamış, avuçlarında ter damlacıkları oluşuyordu. Case, birden kollarının ve göğsünün üzerinde ürperen her bir kılı hissetti, bir yerden sonra kendisiyle bir oyun oynamaya başladığını biliyordu; isimsiz, eski bir oyun, son bir iskambil falı.

Artık silah taşımıyor, temel önlemleri almıyordu. Sokaktaki en hızlı ve gevşek işleri yürütüyordu, üstelik aranılan her şeyi bulabilme gibi bir üne sahipti. İçinden bir tarafı, bu kendini yok ediş turunun, sürekli azalan müşterileri tarafından açıkça görüldüğünü biliyordu ama aynı tarafı bunun için biraz daha zaman gerektiğinin farkında olmaktan mutluluk duyuyordu. Linda Lee düşüncesinden en çok nefret eden de, bu kollarını kavuşturmuş ölümü bekleyen tarafıydı.

Onu, yağmurlu bir gecede, bir oyun salonunda bulmuştu. Sigara dumanının mavi sisi içerisinde yanan hayaletlerin altında, Wizard’s Castle hologramları, Tank War Europa, New York silüeti. ...Onu şimdi de aynı şekilde anımsıyordu, suratı devamlı değişen lazer ışığıyla yıkandıkça, yüz hatları her defasında bir koda indirgeniyordu: Wizard’s Castle’ın ateşleriyle alevlenen elmacık kemikleri, Tank War Europa’da Münih düşürüldüğünde açık maviye boyanan alnı, kayan bir imleç bir gökdelen kanyonunun duvarına çarptığında çıkan kıvılcımların sıcak altın renginin dokunduğu dudakları. Case, o akşam çok yüksekten uçuyordu, Wage’in bir paket ketamini Yokohama yolunda, parası çoktan cebindeydi. Ninsei kaldırımlarını ıslatan ılık yağmurun altından çıkıp oraya girmişti ve konsollardaki onca insanın arasında bir tek onu görmüştü, kendini oyuna kaptırmış haldeydi. O andaki yüz ifadesi, saatler sonra bir liman tabutluğunda uyurken yüzünde gördüğü ifadeyle aynıydı. Üst dudağı, çocukların çizdiği uçan kuşlara benziyordu.

Yaptığı anlaşmanın etkisiyle uçarken, oyun salonunda onun yanında durmak için karşı tarafa yürüdü ve o da kendisine baktı. Etrafları siyah kalemle makyajlanmış gri gözler. Üzerine doğru gelen bir aracın farlarına bakarken donup kalmış bir hayvanın gözleri.

Birlikte geçirdikleri gece, sabaha dönüştü, hover limanından alınan biletlerle Case’in körfez üzerindeki ilk gezisi olarak devam etti. Yağmur sürdü, Harajuku boyunca yağdı, onun plastik ceketinin üzerinde boncuklar oluşturdu. Tokyo çocukları ünlü butikler boyunca beyaz ayakkabıları ve clnigwrapleriyle geçip durdular, ta ki birlikte bir pachingo salonunun geceyarısı gürültüleri arasında durup Case’in elini bir çocuk gibi tutana dek.

Case’in sağladığı uyuşturucu ve gerilim sentezinin, o daima ürkek bakan gözleri içgüdüsel ihtiyaç kuyularına çevirmesi bir ay sürdü. Kişiliğinin bir buzdağı gibi parçalanışını ve o parçaların dağılıp, uzaklaşışını izledi, nihayet çıplak ihtiyacını gördü, bağımlılığın o aç zırhını. Shiga boyunca uzanan tezgahlarda, mavi mutant sazan tankları ve cırcır böceği kafesleri yanında satılan mantisleri anımsatan bir dikkatle bir sonraki vuruşunu kollayışını izledi.

Case, boş fincandaki siyah telve halkasına baktı. Aldığı speed yüzünden titriyordu. Masanın kahverengi laminantı, desen gibi ufak çizgilerin altında kasvetli görünüyordu. Omuriliğinden uzanan dexin etkisiyle böyle bir yüzeyi oluşturmak için gereken sayısız rasgele darbeyi canlandırdı. Jarre, geçen yüzyıla ait, isimsiz bir tarzda dekore edilmişti, Japon geleneklerinin ve Milan plastiklerinin uyumsuz bir karışımı hakimdi. Her şeyin üzerinde görünmez bir katman var gibiydi ama, sanki bir milyon müşterinin bozuk sinirleri, aynalara ve bir zamanlar parlak olan plastiklere saldırıp, bir daha asla temizlenemeyecek şekilde kaplamıştı.

"Hey Case, dostum..."

Case kafasını kaldırdı, kalemle çerçevelenmiş gri gözlerle karşılaştı. Solmuş bir Fransız elbisesi ve yeni beyaz lastik ayakkabıları vardı.

"Seni arıyordum arkadaşım." Karşısındaki bir iskemleye oturup dirseklerini masaya dayadı. Fermuarlı, mavi elbisenin omuzları kollardan itibaren yırtılmıştı; hiç düşünmeden onun kollarında iğne izleri olup olmadığını kontrol etti. "Bir sigara ister misin?" Ayak bileğindeki cepten buruşmuş bir Yeheyuan paketi çıkartıp ona bir tane uzattı. Case sigarayı aldı ve onun kırmızı plastik bir tüple yakmasına izin verdi. "İyi uyuyabiliyor musun Case? Yorgun görünüyorsun." Aksanı onun Sprawl’un güney kısmına, Atlanta tarafına ait olduğunu belli ediyordu. Gözlerinin altındaki ten soluk ve sağlıksız bir görüntü veriyordu ama eti hala pürüzsüz ve sıkıydı. Yirmisindeydi. Yeni acı çizgileri ağzının kenarında kalıcı yerler edinmeye başlamıştı. Siyah saçları geriye doğru atılmış, desenli bir ipek bantla duruyordu. Desen mikro devrelere ya da bir şehir haritasına ait olabilirdi.

"Haplarımı almayı unutmadıkça evet" dedi, o sırada somut bir özlem dalgası onu çarptı, amfetamin dalga boyundan şehvet ve yalnızlık yayıldı. Liman civarındaki fazla sıcak bir tabutluğun içinde onun derisinin kokusunu hatırladı, parmakları belinin arkasında kenetlenmişti. Bütün hepsi et, diye düşündü ve onun bütün bu istekleri.

"Wage," dedi kız gözlerini kısarak. "Seni yüzünde bir delikle görmek istiyor." Kendi sigarasını yaktı.

"Kim söyledi? Ratz mı? Ratz’la mı konuşuyordun?"

"Hayır. Mona. Yeni takıntısı Wage’in adamlarından biri."

"Wage’e fazla borcum yok zaten. Beni temizlerse onu da almasına imkan yok." Omuzlarını silkti.

"Çok kişiden alacağı var. Belki de seni gözdağı yapmak isteyebilir diğerlerine. Dikkat etsen iyi olur."

"Tamam. Senden n’aber Linda? Yatacak bir yerin var mı?"

"Uyumak" Başını salladı. "Tabii ki Case." Titredi, masanın üzerinde iki büklüm oldu. Yüzü terle kaplanmıştı.

"İşte." dedi Case ve rüzgarlığının cebinden kırışık bir ellilik çıkardı. Direk masanın altına indirip katladı ve ona doğru uzattı.

"Ona ihtiyacın var tatlım. Wage’e versen daha iyi olur." Artık o gri gözlerde okuyamadığı, daha önce görmediği bir şey vardı.

"Wage’e borcum bundan çok daha fazla. Bunu al, başka yerden daha çoğunu bekliyorum." diyerek yalan söyledi ve Yeni Yen’in fermuarlı bir cepte kayboluşunu izledi.

"Case, paranı al, Wage’i bir an önce gör."

"Görüşürüz Linda" dedi kalkarken.

"Kesinlikle" Kızın her iki gözbebeğinin altında bir milimetre beyazlık vardı. Sanpaktu. "Arkanı kollasan iyi olur arkadaşım."

Onu onayladı, bir an önce gitmek istiyordu. Plastik kapı ardından kapanırken arkasına dönüp baktığında kırmızı bir neon kafes içinden yansıyan gözlerini gördü.

Ninsei’de cuma gecesi.

Yakitori tezgahlarını, masaj salonlarını, Beautiful Girl adındaki bir coffee shop’u, bir oyun salonunun elektronik gök gürültüsünü geçti. Koyu tonlarda giyinmiş bir sarariman’a yol verirken, adamın sağ elinin dışına yapılmış Mitsubishi-Genentech logosunun dövmesini gördü.

Acaba gerçek miydi? Eğer gerçekse adamın başı belada, diye düşündü. Sahteyse de belasını arıyor demekti. Belli bir düzeyin üzerindeki M-G çalışanlarının vücuduna, kan akışındaki mutagen düzeyini takip eden mikroişlemciler yerleştirilirdi. Night City’de bu tür aygıtlar adamın kaçırılmasına, doğrudan bir kara kliniğe tıkılmasına yeterdi.

Gördüğü sarariman bir Japon'du ama Ninsei’deki bir gaijin kalabalığıydı. Limandan gelen denizci grupları, rehberlerin dışındaki zevkler peşinde koşan gergin, yalnız turistler, deri yamalarını ve protezlerini teşhir etmekten zevk alan Sprawl ağaları ve bir düzine ayrı torbacı, hepsi karmaşık bir arzu ve ticaret dansıyla sokakta geziniyorlardı.

Chiba City’nin neden Ninsei gibi kapalı bir bölgeye göz yumduğu konusunda yığınla teori vardı ama Case daha çok, Yakuza’nın burayı zavallı atalarının anısını koruyan bir tür park olarak koruduğuna inanıyordu. Aynı zamanda, yeni teknolojinin gelişiminde illegal yerlere ihtiyaç duyduğu ve Night City’nin de yaşanılabilir bir yer olmaktan çok teknolojiye sunulmuş, kasıtlı olarak denetlemeden muaf bir oyun sahası olduğu fikri de mantıklı geliyordu.

"Acaba Linda haklı mı?" diye düşündü ışıklara bakarak. Wage başkalarına gözdağı vermek için kendini öldürür müydü? Bu pek de akla yatkın gelmiyordu, ancak Wage ağırlıklı olarak reçeteli biyolojik maddeler satıyordu ki bunu yapmak için de deli olmak gerektiği söylenirdi.

Fakat Linda, Wage’in onu ölü istediğini söylemişti. Case’in sokak ticaretine dair ilk sezgisi, ne alıcının ne de satıcının ona gerçekten ihtiyaç duymadığını anlamasıydı. Aracıya düşen, kendini kötü bir ihtiyaca dönüştürmekti. Case’in Night City’de kendisi için oyduğu garip çukur, yalanlarla ve ihanetle açılmıştı. Artık duvarlarının yıkılmaya başladığı hissi onu garip bir iç rahatlığın ucuna taşıyordu.

Önceki hafta, yapay bir salgı bezi özünün naklini geciktirip, onu normalin üstünde bir fiyata satmıştı. Wage'in bunlardan hoşlanmadığını biliyordu. Wage onun ana kaynağıydı, dokuz yıldır Chiba’daydı ve Night City’nin sınırlarının ötesindeki sağlamca oturmuş illegal kuruluşlarla bağlantı kurmayı becerebilmiş sayılı gaijin tüccarlarındandı. Genetik malzeme ve hormonlar, karmaşık bir sahte vitrinler ve kepenkler sistemiyle Ninsei’ye akıyordu. Wage bir zamanlar, bir yolunu bulup suyun başına kadar iz sürmüştü, şimdi ise bir düzine şehre uzanan düzenli bağlantılarının keyfini çıkarıyordu.

Case kendini denizcilere küçük parlak şeyler satan bir dükkanın vitrinlerine bakarken buldu. Saatler, çakılar, simstim panelleri, cep VTR’leri, ağırlık takılmış manriki zincirleri ve shuriken. Shuriken hep büyülemişti onu, bıçak keskinliğinde uçları olan çelik yıldızlar. Bazıları krom kaplama, bazıları siyah, diğerleri ise su üzerindeki yağ damlası gibi gökkuşağı bir yüzeye sahipti. Fakat onun sürekli gözlerine takılan krom yıldızlardı. Göbekleri ejderha veya ying yang sembolleriyle damgalanmış, neredeyse görünmeyen misinalarla parlak kırmızı ultrasüet fonuna bağlanmışlardı. Sokağın neon ışığını kırarak yansıtıyorlardı. Case, bunların altında yolculuk ettiği yıldızlar olduğunu, kaderinin krom bir yıldızla çizildiğini düşündü. "Julie" dedi yıldızlarına. "Julie’i görme vakti, o bilir."

Julius Deane yüz otuz beş yaşındaydı, metabolizması her hafta titizlikle, bir servet değerindeki serum ve hormonla yenileniyordu. Yaşlanmaya karşı aldığı birinci önlem, her sene Tokyo’ya gerçekleştirdiği haclardı. Tokyo’da genetik cerrahlar, DNA kodlarını yeniden ayarlıyordu. Bu işlemi Chiba’da yaptıramıyordu. Daha sonra Hong Kong’a uçup o yılın elbiselerini, gömleklerini ısmarlardı. Cinsiyetten uzak ve insani olmayan bir sabırla, gerçek mutluluğu değişik terzi tapınma biçimlerine kendini adayarak buluyor gibi görünüyordu. Case, onun aynı takım elbiseyi iki defa giydiğini görmemişti, buna rağmen gardrobu bir önceki yüzyıla ait giysilerin başarılı taklitlerinden oluşuyordu. Örümceksi altın çerçeveleri içerisinde, reçeteli mercekleri olan gözlüklerini takardı, mercekler ince pembe yapay kuvars levhalardandı ve Viktoryan bebek evlerindeki aynalar gibi düzleştirilmişti.

Deane’in ofisi Ninsei’nin arka tarafında bir depodaydı. Deponun bir bölümü yıllar önce, rasgele seçilmiş Avrupa mobilyalarıyla, rahat bir tarzda döşenmişti. Sanki Deane orayı bir zamanlar evi olarak kullanmaya niyetlenmişti. Case’in beklediği odanın bir duvarına dayanmış Neo-Aztek kitaplıklar tozlanmakla meşguldü. Bir çift irice Disney tarzı masa lambası, kırmızı laklı çelikten Kandinsky tarzı bir kahve masası üzerine eğreti bir şekilde yerleştirilmişti. Bir Dali saati, çıplak betona sarkan çarpık yüzüyle kitaplıkların arasındaki duvara asılıydı. Yelkovanla akrebi, ilerledikçe saatin hatlarına uyum sağlayacak şekilde değişen hologramlardı ama saat asla doğru zamanı göstermiyordu. Odanın her tarafına, keskin zencefil kokusu yayan beyaz fiberglas taşıma modülleri yığılmıştı.

"Temiz görünüyorsun evlat." dedi Deane'ın gövdesinden ayrılmış sesi, "İçeri gir hadi."

Kitaplıkların sol tarafındaki taklit gül ağacı kapının etrafındaki sürgüler gürültüyle geri çekildi. Plastik üzerinde, soyulmaya başlamış çıkartma harflerle JULIUS DEANE İTHALAT İHRACAT yazıyordu, Deane’in eğreti girişindeki dağınık mobilyalar geçmiş yüzyılın sonuna ait gibi düşünülürse, ofisin içerisindekiler geçmiş yüzyılın başlarındandı.

Deane’in kırışıksız pembe yüzü, Case’i koyu yeşil camdan dikdörtgen bir perdesi olan antika bir pirinç lambanın ışığının içinden izliyordu. İthalatçı, her iki yanında bir tür soluk ağaçtan çekmeceli dolapların yukarı uzandığı, çok geniş ve renkli bir masanın arkasında, oldukça güvenli duruyordu. Case onların bir zamanlar yazılı kayıtların depolanması için kullanılan dolaplardan olduğunu düşündü. Masanın üzerine kasetler, sararmış yazıcı çıktıları ve Deane’in bir türlü birleştirmeye vakit bulamadığı bir tür otomatik daktilonun parçaları savrulmuştu.

"Seni buraya getiren nedir, delikanlı?" diye sordu Deane, Case’e mavi beyaz kareli bir kağıda sarılı ince bir bonbon uzatarak. "Bir tane dene. TingTing Djahe, en iyisi." Case zencefili reddetti ve arkaya yaslanan tahta bir iskemleye oturdu, başparmağını siyah kotunun bacağındaki soluk dikiş izinden aşağı kaydırdı. "Julie, duyduğuma göre Wage beni öldürmek istiyormuş."

"Ah, demek öyle. Peki, bunu nereden duyduğunu sorabilir miyim?"

"İnsanlardan."

"İnsanlar." dedi Deane, ağzında bir zencefilli bonbonu yuvarlayarak. "Ne tip insanlar? Dostlar mı?"

Case başını sallayarak onayladı.

"Dostlarının kimler olduğunu bilmek her zaman da o kadar kolay olmuyor değil mi?" 

"Ona küçük bir borcum olduğu doğru. Deane, sana bir şey söyledi mi?"

"Son zamanlarda hiç görüşmedim." Deane iç geçirdi. "Elbette, eğer gerçekten bilseydim, sana söyleyebilecek bir konumda olmayabilirdim. İşler böyle yürür, bilirsin."

"İşler?"

"O önemli bir bağlantı, Case."

"Biliyorum. Beni öldürmek istiyor mu Julie?" 

"Bildiğim kadarıyla hayır." diyerek omuzlarını silkti Deane. Dışarıdan bu sahneyi izleyen biri, zencefilin fiyatını tartıştıklarını düşünebilirdi. "Bak evlat, bunun asılsız bir söylenti olduğu ortaya çıkarsa, işte bir hafta sonra falan tekrar gel. Senin Singapur’dan gelen ufak bir şeylerle uğraşmana izin veririm."

"Bencoolen Sokağı, Nan Hai Otel’den gelen bir şeyler mi?"

"Ağzına hakim olamıyorsun evlat!" diye sırıttı Deane. Çelik masa, istenmeyen elektronik kulaklara karşı koyacak aletlerle dolu bir servet gibiydi.

"Görüşeceğiz Julie, Wage’e bir merhaba diyeceğim."

Deane’in parmakları soluk ipek kravatın mükemmel düğümünü okşamak için yukarı uzandı.

Birisinin peşine düştüğü ve çok yakın olduğuna dair ani hücresel bilinci onu sarstığında Deane’in ofisinden henüz bir blok bile uzaklaşmamıştı. Uysal bir paranoyanın ortaya çıkışı, Case’in kabul ettiği bir durumdu. İşin sırrı bunu denetim altında tutabilmekte yatıyordu ama bu, bir sürü sekizgenin ardından oldukça zor bir numaraydı. Adrenalin dalgasıyla savaşarak, yüzünün dar hatlarını canı sıkkın bir amaçsızlık maskesinin altına gizledi ve kalabalıkla birlikte sürükleniyormuş gibi yaptı. Karartılmış bir vitrin gördüğünde, önünde duraklamayı başarabildi. Tadilat nedeniyle kapatılmış, cerrahi bir butikti. Elleri ceplerinde, camekandan içeri; taklit yeşimden oyulmuş bir kaide üzerinde duran hap şeklindeki, tankta büyütülmüş et parçasına baktı. Etin derisinin rengi Zone’un fahişelerini anımsattı; et deri altındaki bir çipe bağlı ışıklı bir sayısal gösterge ile damgalanmıştı. Cerrahiyle uğraşmanın ne gereği var, diye düşüncelere dalmışken buldu kendini, bu aleti cepte taşıyabilirken.

Başını oynatmadan, gözlerini kaldırdı ve kalabalığın yansımalarını inceledi. İşte, orada. Kısa kollu üniformalı denizcilerin arkasında. Koyu saçlar, aynalı gözlükler, koyu renkli giysiler, ince yapılı. ... Ve yok oldu.

Case eğilmiş bir halde, vücutlara çarpmamak için manevralar yaparak koşuyordu.

"Bana bir silah kiralar mısın Shin?"

Oğlan güldü. "İki saat." Bir Shiga suşi tezgahının arkasında, taze çiğ deniz ürünlerinin kokusu arasında duruyorlardı. "Sen geri gel, iki saat."

"Buna hemen ihtiyacım var dostum. Yanında bir şeyler yok mu?"

Shin iki litrelik tenekelerin arkasını karıştırdı. Gri plastiğe sarılı ince bir paket çıkarttı. "Taser. Bir saat, yirmi Yeni Yen. Otuz depozito."

"Siktir! Ona ihtiyacım yok. Bana bir tabanca lazım. Belki birini vurmam gerekebilir, anladın mı?"

Garson omuzlarını silkip aleti tenekelerin arkasına geri koydu. "İki saat."

Sergilenen shurikenlere bakmaya tenezzül etmeden dükkana girdi. Hayatında bir kere bile fırlatmamıştı.

Adını Charles Derek May olarak sunan bir Mitsubishi Bankası çipiyle iki paket Yeyehuan aldı. Bu pasaportu için bulabildiği en iyi isim olan Truman Starr adından bile daha iyiydi.

Terminalin arkasındaki kadın, Deane’den birkaç yıl daha yaşlı görünüyordu ama bu yıllar boyunca bilimin nimetlerinden yoksun kalmışa benziyordu. Case, ince bir Yeni Yen rulosunu cebinden çıkartarak kadına gösterdi. "Bir silah istiyorum."

Kadın bıçaklarla dolu kutuyu işaret etti.

"Hayır," dedi Case, "bıçakları sevmem."

Tezgahın altından dar, uzun bir kutu çıkarttı. Sarı kartondan kapak, iri kafalı bir kobranın kaba resmiyle damgalıydı, İçinde, ince kağıda sarılı sekiz birbirinin aynı silindir duruyordu. Kahverengi kırışık parmakların kağıtlardan birini yırtışını izledi. Kadın, inceleyebilmesi için nesneyi yukarı kaldırdı, bir ucunda deri bir şerit, diğer ucundaysa küçük bronz bir piramit bulunan donuk çelikten bir tüp. Bir eliyle tüpü, diğer elinin baş ve işaret parmaklarıyla da piramidi kavradı ve çekti. Sıkıca sarılmış bobin yayının, üç yağlanmış, teleskopik şekilde açılan bölümü dışarı çıktı ve kilitlendi. "Kobra." dedi satıcı.

Ninsei’nin neon titremelerinin gerisinde, gökyüzü grinin o sert tonuna bürünmüştü. Hava daha da kötüleşmişti; sanki gece keskin dişlerini çıkarmıştı. Yoldaki kalabalığın yarısı fıltreleme maskeleri takıyordu. Case, on dakika boyunca bir tuvalette kobrasını saklamak için uygun bir yol bulmaya çalışmıştı. Sonunda sapını kotunun beline koyup, tüpü midesine gelecek şekilde yerleştirmeye karar verdi. Piramit biçimindeki sivri uç ise kaburgalarıyla rüzgarlığın dikişi arasında gidip geliyordu. Alet her adımında kaldırıma düşecek gibi oluyordu ama varlığını hissetmek onu daha iyi yapıyordu.

Chat aslında pek de ticaret dönen bir yer değildi ancak hafta içi böyle müşteriler geliyordu. Cuma ve Cumartesi günleri farklıydı. Müdavimler yine orada olurdu ama denizcilerin ve onları avlamaya çıkan uzmanların akınında kaybolurlardı. Case kapıları iterken gözleri Ratz’i aradı ama görünürlerde yoktu. Barın daimi pezevengi Lonny Zone, kızlarından birinin genç bir denizci üzerinde çalışmaya başlayışını, dalgın ama babacan bir ilgiyle izliyordu. Zone, Japonların Cloud Dancer dedikleri hipnotik bir tür ilaca bağımlıydı. Zone’un gözüne ilişmeyi başaran Case, ona bara gelmesini işaret etti. Zone gevşek ve sakin uzun yüzüyle, kalabalığın içinden yavaşça sürülerek bara geldi.

"Wage’i bu gece gördün mü Lonny?"

Zone, ona her zamanki sakinliğiyle baktı, olumsuz anlamda başını salladı.

"Emin misin dostum?"

"Belki Namban’da. Belki iki saat önce." 

"Yanında fedaileri var mıydı? Biri zayıf, koyu saçlı, belki de siyah ceketli?"

"Hayır." dedi sonunda Zone, bu kadar gereksiz ayrıntıyı hatırlamak için harcadığı çabayı gösterebilmek için kırışan alnıyla. "İri herifler. Genetik ürünler." Zone’un gözlerinde çok az beyazlık ve daha da az iris görünüyordu, kapanan göz kapaklarının altında, göz bebekleri genişlemiş, muazzam irileşmişti. Uzunca Case’in yüzüne baktı ve sonra bakışlarını aşağı doğru indirdiğinde çelik kamçının yarattığı şişkinliği gördü. "Kobra." dedi ve bir kaşını havaya kaldırdı. "Birilerinin ağzına sıçmayı mı planlıyorsun?"

"Görüşürüz Lonny." Case barı terk etti. 

Kuyruğu geri dönmüştü. Bundan emindi, İçinde bir coşku seli hissetti, sekizgen ve adrenalin farklı bir şeyle birleşiyordu. Bu hoşuna gidiyor, diye düşündü, sen delisin. Çünkü bu durum, garip ve oldukça yaklaşık bir biçimde, matriste koşturmaya benziyordu. Yeteri kadar ilaç aldıktan ve kendinizi çaresiz bir belanın içinde bulduktan sonra, Ninsei’yi bir veri alanı olarak görmek mümkündü. Tıpkı bir zamanlar matrisin ona hücre niteliklerini ayrıştırmak üzere bağlanan proteinleri anımsatması gibi. Bundan sonra kendinizi yüksek hızda bir sürüklenme ve savrulmaya bırakabilirdiniz, her şeyin içinde ama hepsinden bağımsız, etrafınızda da sürüp giden ticaret dansı, etkileşimdeki bilgiler, kara pazarın labirentlerinde ete dönüşen veriler...

Üzerine git Case, dedi kendine. Göster onlara. Bu bekledikleri en son şey. Linda Lee ile karşılaştıkları oyun salonundan yarım blok ilerideydi.

Gezinen bir grup denizciyi dağıtarak Ninsei boyunca koştu. Birisi arkasından İspanyolca bağırdı. Girişten geçerken ses üzerinde bir dalga gibi patlıyor, subsonicler midesinin içinde zonkluyordu. Birisi Tank War Europa’da on megatonluk bir vuruş yaptı, simülasyon bir patlama salonu beyaz sese boğarken, mantar biçimde parlak bir ateş topu hologramı yukarıda belirdi. Case, sağa dalıp boyasız suntadan merdivenleri zıplayarak çıktı. Buraya bir zamanlar Wage ile, Matsuga adında bir adamla reçeteye bağlı hormonal tetikleyicilerle ilgili bir iş bağlamak için gelmişti. Koridoru hatırladı, kirli yer kaplamalarını, ufacık ofis hücrelerine açılan farksız kapılar sırasını. Şimdi kapılardan biri açıktı. Kolsuz siyah tişörtlü Japon bir kız gözlerini terminalden kaldırdı, başının arkasında asılı bir Yunanistan seyahat posteri vardı, ideogramlarla bezenmiş Ege mavisi.

"Güvenliği çağır." dedi Case.

Hemen ardından koridordan aşağıya, kızın görüş alanının dışına fırladı. Son iki kapı kapalıydı, aynı zamanda kilitli olduklarını tahmin ediyordu. Kendi etrafında dönerek naylon koşu ayakkabısının tabanını en sondaki mavi laklı kapıya vurdu. Kapı dağılırken, ucuz malzemeler çatlamış çerçeveden döküldü. Odada sadece karanlık ve bir terminal taşıyıcısının mavi kavisi vardı. Şimdi sağdaki kapıya varmıştı, iki eli şeffaf tokmakta, tüm gücüyle yükleniyordu. Bir şeyler çatladı ve içerideydi. Burası Wage’le birlikte Matsuga’yı karşıladıkları yerdi, fakat Matsuga’nın işlettiği paravan şirket her neyse çoktan gitmişti. Ne terminal ne de başka bir şey vardı. Sadece, oyun salonunun arkasındaki yoldan gelen, isli plastiğin kestiği ışık. Duvardaki bir prizden yılansı fiber optik kablolar fırlamıştı, yığın halinde kullanılmış yiyecek kapları ve pervanesiz bir vantilatörün gövdesi yerde duruyordu.

Pencere, ucuz plastik bir panodan ibaretti. Montundan sıyrılıp, onu sağ eline sardı ve yumruğunu panoya savurdu. Çatlayan panoyu çerçeveden tamamen koparabilmesi için iki kez daha vurması gerekti. Arka fonda süren oyun gürültüsünün üzerinden, kırılan pencere veya koridorun başındaki kız tarafından tetiklenmiş bir alarm ötmeye başladı.

Case döndü, ceketini giydi ve kobrayı tam uzunluğuna ayarladı. Kapalı kapının ardında beklerken, kendisini izleyenin az önce tekmeleyerek menteşelerinden ayırdığı kapıdan geçtiğini umuyordu. Kobranın bronz piramidi yavaşça sallanmaya başladı, çelik yaylı sapı, nabzının vuruşlarını güçlendiriyordu.

Hiçbir şey olmadı. Sadece, dalgalanan alarm, oyunların patlamaları, gümleyen kalbi. Korkusu, yarı unutulmuş bir dost gibi geldi. Dex paranoyasının soğuk, hızlı mekanizması gibi değil, basit hayvansı bir korkuydu. O kadar uzun süredir sabit bir gerilim düzeyinde yaşıyordu ki gerçek korkunun ne olduğunu neredeyse unutmuştu.

Bu hücre, insanların öldüğü türden bir hücreydi. Burada ölebilirdi. Onların tabancaları olabilirdi...

Koridorun en uzak noktasından bir gürültü. Bir erkek sesi, Japonca bir şeyler bağırıyordu. Bir dehşet çığlığı. Bir gürültü daha. Ve ayak izleri, acelesizce yaklaşan.

Ayak sesleri kapalı kapısını geçti. Kalbinin üç atışı kadar bir süre duraksadı. Ve döndü. Bir, iki, üç. Bir çizme topuğu halıya sürtündü.

Sekizgen destekli cesareti tükendi. Kobrayı sapının içine itip, tüm sinirleri çığlık çığlığa, korkudan gözü dönmüş bir halde cama fırladı. Daha ne olduğunu anlayamadan camdan çıkmış, atlamış ve düşüyordu. Kaldırımla çarpıştığında, bilekleri boyunca donuk acı dalgaları yayıldı.

Yarı açık servis boşluğundan yayılan dar bir ışık demeti, bir yığın atık fiber optiği ve hurda bir konsol kasasını aydınlatıyordu. Sudan gevşemiş sunta bir levhaya yüzüstü düşmüş, konsolun gölgesinin altına yuvarlanmıştı. Hücrenin penceresi, zayıf ışıktan bir kareydi şimdi. Alarm hâlâ devam ediyordu, arkasındaki duvar oyunların kükreyişlerini zayıflatıyordu.

Pencere çerçevesinin içinde bir kafa belirdi, koridordaki floresanlarla arkadan aydınlatılmıştı, sonra da yok oldu. Geri döndü ama Case hala hatlarını seçemiyordu. Gözlerinde gümüş ışıltısı vardı. "Kahretsin!" dedi birisi, bir kadın, kuzey Sprawl aksanıyla.

Kafa gitmişti. Case yirmiye kadar uzunca saydıktan sonra konsolun altından ayağa kalktı. Çelik kobra hâlâ elindeydi ama onun ne olduğunu hatırlaması birkaç saniye sürdü. Sol ayak bileğine dikkat ederek sokaktan aşağıya doğru topalladı.

* * *

Shin’in tabancası, Walther PPK modelinin Güney Amerika kopyasının 50 yıllık bir Vietnam taklidiydi ve ilk atışta çift etkili, sert tetikli bir silahtı. Kurşun yuvaları, 22’lik uzun tüfeğe göre ayarlanmıştı ve Case Shin’in ona sattığı bu basit Çin mermileri yerine kurşun azid patlayıcılarını tercih ederdi. Yine de elinde bir tabanca vardı, dokuz şarjörlük cephanesi vardı ve Shiga’da suşi tezgahından aşağıya doğru ilerlerken onu ceketinin cebinde şefkatle taşıyordu. Sapı, karanlıkta parmağınızı üzerinde gezdirmek isteyeceğiniz türden, kırmızı plastikten bir dragon motifi kabartmasıyla kaplanmıştı. Kobrayı Ninsei’de bir çöp kutusuna bırakıp, yeni bir sekizgeni susuz yutmuştu.

Hap, devrelerini çalıştırdı ve Shiga’dan aşağı Ninsei’ye, sonra da Baiitsu’ya uçarcasına geçti. Kuyruğunun artık olmadığına karar vermişti ve bu iyi bir haberdi. Yapacağı telefon görüşmeleri, yürüteceği işler vardı ve bunlar bekleyemezdi. Baiitsu'dan bir blok aşağıda, limana doğru, çirkin sarı tuğlaları dışında bir özelliği olmayan, on katlı bir bina dikilmişti. Pencereleri şimdi karanlıktı ama boynunuzu kaldırdığınızda çatıda zayıf bir parıltı görebilirdiniz. Ana girişin yakınında, sönük bir neon tabelada, ideogram yığınının altında UCUZ OTEL yazısı okunuyordu. Bu yerin başka bir adı varsa bile Case bilmiyordu; burası hep Ucuz Otel olarak anılırdı. Binaya, Baiitsu’ya açılan bir sokaktan, saydam bir sütunun dibinde bekleyen asansörden ulaşılıyordu. Asansör, Ucuz Otel gibi sonradan düşünülmüş bir şeydi, binaya bambu ve epoksiyle tutturulmuştu. Case plastik kafese tırmanıp işaretsiz ve sert bir manyetik şerit olan anahtarını kullandı.

Case Chiba’ya vardığında burada bir haftalık tabutluk kiralamış ama hiç kalmamıştı. Daha ucuz yerlerde uyuyordu.

Asansör parfüm ve sigara kokuyordu; kafesin yanlarında çizikler ve parmak izleri vardı. Beşinci kattan geçerken Ninsei’nin ışıklarını gördü. Kafes hafif bir ses eşliğinde yavaşlarken parmaklarını silahın sapında tıkırdattı. Asansör her zamanki gibi güçlü bir sarsıntıyla durdu ama o buna hazırlıklıydı. Hem lobi hem de bahçe birleşimi olan otel avlusuna çıktı.

Kare şeklindeki yeşil, plastik çimen halının ortasında, C şeklindeki bir konsolun ardında Japon bir genç ders kitabı okuyordu. Beyaz fiberglas tabutluklar, endüstriyel bir bina inşaatına benzer yapının içine diziliydi. Her birinde 10 tabutluk olan altı sıra vardı. Case çocuğa doğru başını salladı ve plastik çimen boyunca en yakınındaki merdivene doğru topalladı. Yapının kuvvetli rüzgarlarda takırdayan ve yağmurda akıtan bir çatısı vardı ama anahtar olmadan tabutlukları açmak oldukça zordu.

Case, 92 numaraya doğru üçüncü sırada dikkatli adımlar atarken, dar geçit titriyordu. Tabutluklar üçer metre uzunluğundaydı, oval girişleri bir metre eninde ve yaklaşık bir buçuk metre boyundaydı. Anahtarı yuvaya yerleştirdi ve ev bilgisayarından onay gelmesini bekledi. Manyetik kilitler güven verici biçimde gürültüyle açıldı ve kapak gıcırdayan yaylar eşliğinde dikey olarak yükseldi. Kapıyı arkasından kapatıp, manuel kilitleri harekete geçiren panele vurarak içeriye sürünürken floresanlar aydınlandı.

92 numarada standart bir Hitachi cep bilgisayarı ve beyaz suni köpükten, küçük bir soğutucu dışında hiçbir şey yoktu. Soğutucunun içinde, buharlaşmayı geciktirmek için dikkatlice sarılmış üç adet onar kiloluk buz kütlesinden geriye kalanlar ve alüminyum elyaftan bir laboratuvar tüpü vardı. Hem yer hem de yatak olan kahverengi ısılköpüğün üzerinde diz çöken Case, Shin’in 22’liğini cebinden çıkartıp soğutucunun üstüne koydu. Tabutun terminali, ev kurallarını yedi dilde sıralayan bir panelin karşısındaki içbükey duvara yerleştirilmişti. Case pembe telefonu ahizesinden kaldırıp ezbere bir Hongkong numarası çevirdi. Beş defa çaldırıp telefonu kapattı. Hitachi’deki üç mb’lık RAM’ini isteyen alıcı, telefonlara cevap vermiyordu.

Shinjuku’da bir Tokyo numarasını tuşladı.

Bir kadın cevap verdi. Japonca bir şeyler söylüyordu.

"Yılan Adam orada mı?"

"Sesini duymak ne iyi," dedi bir dahiliden konuşmaya başlayan Yılan Adam. "Aramanı bekliyordum."

"İstediğin müziği getirdim." Case soğutucuya baktı.

"Bunu duyduğuma çok sevindim. Nakit akışı sıkıntımız var, bir kolaylık mümkün mü?"

"Ah dostum, paraya gerçekten fena ihtiyacım var...."

Yılan Adam kapattı.

"Bok herif." diye söylendi Case vızıldayan ahizeye. Küçük, ucuz tabancaya baktı.

"Sallantıda," dedi, "bu gece her şey çok sallantıda görünüyor."

* * *

Case, Chat’e şafaktan bir saat önce geldi, iki eli de montunun cebindeydi; biri kiralık tabancayı, diğeri alüminyum tüpü tutuyordu.

Ratz arkalarda bir masada gıcırdayan bir sandalyede, yüz yirmi kiloluk hamursu eti duvara dayanmış bir şekilde bira sürahisinden Apollonaris suyu içiyordu. Kurt adındaki Brezilyalı bir çocuk barda, çoğunluğu sessiz sarhoşların oluşturduğu ufak bir kalabalığa hizmet ediyordu. Sürahiyi kaldırıp içerken Ratz’in kolu vınladı. Tıraş edilmiş kafası terle kaplıydı. "Kötü görünüyorsun artiz dostum." dedi dişlerinin ıslak harabesini teşhir ederek.

"Ben iyiyim" dedi Case ve bir kuru kafa gibi sırıttı. "Süper iyi." Elleri hala ceplerinde, Ratz'in karşısındaki iskemleye çöktü.

"Ve alkol ve ilaçlarla dolu bu portatif sığınağın içinde bir ileri bir geri dolanıyorsun, doğru. Daha kaba duygulara karşı bir korunma, öyle değil mi?"

"Neden yakamdan düşmüyorsun Ratz? Wage’i gördün mü?"

"Korkuya ve yalnızlığa karşı bir korunma," diye devam etti barmen. "Korkunu dinle. Belki dostundur."

"Bu gece oyun salonunda çıkan kavgayı duydun mu Ratz? Birileri yaralanmış mı?"

"Delinin teki bir güvenlik görevlisini doğramış." Omuz silkti. "Bir kız diyorlar."

"Wage’le konuşmam lazım Ratz, ben..."

"Mm..." Ratz’in ağzı daraldı, çizgiye dönüştü. Case’in ötesine, girişe bakıyordu. "Sanırım konuşmak üzeresin."

Case’in gözüne pencereden shurikenin ani parlaması yansıdı. Speed beyninde şarkılar söylüyordu. Elindeki silah terden sırılsıklam olmuştu.

"Herr Wage," dedi Ratz, pembe organını yavaşça uzattı sıkılmasını bekleyerek. "Ne büyük zevk. Çok seyrektir bizi onurlandırışınız."

Case başını çevirip Wage'in yüzüne baktı. Bronzlaşmış, akılda tutması zor bir maskeydi. Gözleri deniz yeşili yapay Nikon protezleriydi, silahmetali ipekten bir takımı ve iki bileğinde de sade, platin birer bileklik vardı. Wage’in etrafını bodyguardlık yapan, kol ve omuzları yapay kaslarla kaplı neredeyse birbirinin aynısı genç adamlar sarmıştı.

"Nasılsın Case?"

"Beyler," dedi Ratz masadaki dolu kül tablasını pembe pençesiyle kaldırarak. "Burada bela istemiyorum." Kül tablası kalın, darbeye dayanıklı plastikten üretilmişti ve üzerinde Tsingtao birası reklamı vardı. Ratz onu rahatça parçalarken, yeşil plastik parçaları masanın üzerinde döküldü. "Anladınız mı?"

"Hey tatlı şey," dedi fedailerden biri, "onu benim üzerimde denemek ister misin?"

"Bacaklara nişan almana gerek yok Kurt" dedi Ratz rahat bir ses tonuyla. Case odanın diğer ucuna baktığında barın üzerinde duran ve bir Smith&Wesson ayaklanma silahını üçlüye doğrultmuş Brezilyalıyı gördü. Aletin, üzerine bir kilometrelik cam lifi sarılmış kağıt inceliğindeki metal karışımından yapılmış namlusu bir bileği yutabilecek genişlikteydi. Kemiksi şarjörde beş şişkin kartuş görünüyordu, subsonic kum torbası jöleleri.

Barmen omuz silkti. "Yok bana borcun. Bunlar," diyerek Wage ve fedailere kötü kötü baktı, "daha iyi bilirler. Chatsubo’da kimsenin işini bitiremezsin."

Wage öksürdü. "Peki birilerinin işini bitirmekten bahseden kim? Biz sadece iş konuşmak istiyoruz. Case ve ben, biz birlikte çalışırız."

Case 22’liği cebinden çıkartıp Wage’in penisine doğrulttu. "Duyduğuma göre beni halletmek istiyormuşsun." Ratz’in pembe pençesi silaha kenetlendi ve Case elini gevşetti.

"Case, derdin ne, kafayı mı yedin? Seni öldürmek istediğim saçmalığı da neyin nesi?" Wage solundaki bodyguardına döndü "Siz ikiniz Namban’a dönün. Beni bekleyin."

Case fedailerin, Kurt ve bir bar taburesinin ayaklarına kıvrılmış yatan üniformalı bir denizciden başka kimsenin kalmadığı bardan çıkışlarını izledi. Smith&Wesson’un namlusu ikisini kapıya kadar takip etti ve sonra da Wage’i görecek şekilde geri geldi. Case’in tabancasının mermi haznesi masaya çarptı, Ratz silahı pençesiyle kavrayıp hazneyi yuvasından dışarı itti.

"Seni vuracağımı kim söyledi Case?" diye sordu Wage.

Linda.

"Kim söyledi dostum? Seni birileri kandırmaya mı çalışıyor?"

Denizci homurdanıp patlarcasına kustu.

"Çıkar şunu dışarı" diye seslendi Ratz, artık barın ucunda oturan, kucağında Smith&Wesson, sigarasını yakan Kurt’a.

Case gecenin üzerine gelişini, gözlerinin ardında yerleşmeye başlayan ıslak bir kum torbası gibi hissediyordu. Cebindeki tüpü çıkarıp Wage’e uzattı. "Elimdekinin tümü. Cinsel beyin bezleri. Çabuk kımıldatırsan sana beş yüz kazandırır. Paramın geri kalanını RAM'e yatırmıştım ama çoktan gitmiştir."

"İyi misin Case?" Tüp çoktan silahmetali bir yakanın ardında kaybolmuştu. "Yani, tamam, bu şekilde anlaşırız ama sen kötü görünüyorsun. Bok çuvalı gibisin. Bir yere gidip biraz uyusan iyi olacak."

"Doğru." Ayağa kalktığında Chat’in etrafında döndüğünü hissetti. "Aslında bir elliliğim vardı ama onu birisine verdim." Kıkırdadı. 22’liğin kurşun haznesini ve çıkık bir şarjörü bir cebine, silahıysa diğer cebine koydu. "Shin’i görüp depozitomu geri almalıyım."

"Evine git." dedi Ratz gıcırdayan sandalyenin üzerinde utanırcasına kımıldayarak. "Artiz. Evine git."

Oda boyunca yürüyüp omzuyla plastik kapıları aralarken onu izlediklerini hissetti.

"Kaltak." diye Shiga üzerindeki pembe pusa söylendi Case. Aşağıda, Ninsei’de hologramlar hayaletler gibi kayboluyordu, neonların çoğu şimdiden soğuk ve ölüydü. Bir sokak satıcısının köpük bardağından bir yudum koyu siyah kahve aldı ve güneşin doğuşunu izledi. "Sen uçup git tatlım. Bunun gibi kasabalar düşmeyi seven insanlar içindir." Ne var ki olay bundan ibaret değildi ve o ihanet duygusunu sürdürmek giderek daha zor geliyordu. Kızın istediği eve bir biletti ve RAM ona bu bileti alabilirdi. Bir de şu ellilik meselesi; elinde avucunda ne varsa alacağını bildiğinden parayı az kalsın geri çeviriyordu.

Asansörle yukarı ulaştığında, masada aynı çocuk duruyordu. Farklı bir ders kitabıyla. "İyi çocuk" diye seslendi Case yeşil çimde karşı tarafa, "bana söylemene gerek yok. Zaten biliyorum. Güzel bir bayan ziyarete geldi, benim anahtarımın onda olduğunu söyledi. Bir de küçük tatlı bir bahşiş, eh? Belki bir ellilik?" Çocuk kitabını indirdi. "Kadın," dedi Case ve başparmağıyla alnına bir çizgi çekti. "İpek." Yavaşça güldü. Çocuk gülerek karşılık verdi ve onayladı. "Sağol göt herif." dedi Case.

Geçitte kilidiyle sorun yaşadı. Kız karıştırırken bir şekilde bozmuştur, diye düşündü. Acemi. Ucuz Otel'de ne varsa açabilecek bir kara kutu kiralayabileceği yeri biliyordu. İçeriye sürünürken floresanlar uyandı.

"Kapağı yavaşça kapa dostum. Garsondan kiraladığın Cumartesi Gecesi Sürprizi hala yanında mı?"

Kız tabutluğun en ucunda, sırtı duvara dayalı oturuyordu. Bileklerini yukarıya doğru kalkmış dizlerinin üzerine koymuştu; bir dart tabancasının delikli namlusu belirdi elinde.

"Oyun salonundaki sen miydin?" dedi Case. Kapağı aşağı çekti. "Linda nerede?"

"Kilit düğmesine bas."

Yaptı.

"O senin hatun mu? Linda?"

Onayladı.

"Gitti. Hitachi’ni de aldı. Cidden sinirli bir çocuk. Silahtan n’aber dostum?" Aynalı bir gözlük takıyordu. Giysileri siyahtı ve postallarının topukları ısılköpüğe gömülmüştü.

"Shin'e geri götürdüm, depozitomu geri aldım. Kurşunlarını ondan aldığımın yarı fiyatına ona geri satmak zorunda kaldım. Parayı ister misin?"

"Hayır."

"Biraz kuru buza ne dersin? Şu anda elimde olanın hepsi bu."

"Senin derdin ne bu gece? Oyun salonundaki o gösteri de neydi? Peşimden gelen o nunchuk'lu kiralık polisi harcamak zorunda kaldım."

"Linda senin beni öldüreceğini söyledi." 

"Linda mı dedi? Onu buraya gelene kadar hiç görmedim ki."

"Wage’le birlikte değil misin?"

Kız hayır dercesine başını salladı. Case gözlüklerin göz yuvalarını tamamen saklamak için cerrahi olarak oturtulmuş olduğunu farketti. Koyu saçlarının keskin kahkülüyle çerçevelenen gümüş camlar, elmacık kemiklerinin üzerindeki o pürüzsüz soluk cildinden büyüyor gibiydi. Dart tabancası etrafındaki bükülmüş parmakları ince, beyaz renkliydi ve koyu kırmızı ojeyle noktalanıyordu. Tırnaklar yapay gibiydi. "Sanırım işi eline yüzüne bulaştırdın Case. Ben ortaya çıktım, sen de kendi gerçekliğinde bana bir yer yakıştırdın."

"Peki istediğiniz nedir bayan?" Geriye doğru, kapıya yaslandı.

"Sensin. Canlı bir beden, beyni biraz sağlam. Molly, Case. Adım Molly. Seni çalıştığım adam için götürüyorum. Sadece konuşmak istiyor, o kadar. Kimse canını yakmak istemiyor."

"Bu iyi."

"Yalnız ben insanları bazen incitebiliyorum, Case. Böyleyim işte." Dar, siyah deri bir pantolon ve ışığı emiyor gibi görünen mat bir kumaştan dikilmiş kaba bir ceket giyiyordu. "Eğer bu dart silahını kaldırırsam uslu duracak mısın Case? Şansını salakça zorlayabilir gibi duruyorsun."

"Hey, ben kolay birisiyim. Sorun çıkarmam." 

"Bu harika dostum." Silah, kaba siyah ceketinin içinde kayboldu. "Çünkü benimle oyun oynamaya kalkarsan tüm hayatındaki en salakça işi yapmış olursun."

Kız parmaklarını hafifçe aralayarak avuçlarını yukarı doğru açtı ve neredeyse duyulmayan bir tık sesiyle on tane çift taraflı, dörder santimlik neşter bıçağı, koyu kırmızı tırnakların altındaki yuvalardan dışarı kaydı.

Güldü. Bıçaklar yavaşça içeri girdi.

2

Tabutluklarda geçen bir yıldan sonra, Chiba Hilton’un yirmi beşinci katındaki oda devasa görünüyordu. On metreye sekiz metrelik, yarım süit bir odaydı. Kayarak dar bir balkona açılan cam panellerin oradaki beyaz Braun kahve makinası, alçak masanın üzerinde buhar çıkartmaktaydı.

"Vücuduna biraz kahve girsin. Buna ihtiyacın var gibi. Kız siyah ceketini çıkardı; dart silahı kolunun altındaki siyah naylondan bir omuz askısındaydı. Her iki omzunda sade çelik fermuarlar olan kolsuz, gri bir kazak giyiyordu. Case bunun kurşun geçirmez olduğuna karar verdi, parlak kırmızı bir fincana kahvesini doldururken. Kol ve bacakları tahtadanmış gibi hissediyordu.

"Case." Case başını kaldırdığında adamı ilk defa gördü. "Adım Armitage." Koyu robu beline kadar açıktı, geniş göğsü kılsız ve kaslı, göbeği düz ve sertti. Mavi gözleri o kadar donuktu ki Case'e çamaşır suyunu anımsatıyordu. "Güneş doğdu Case. Bu senin şanslı günün evlat."

Case kolunu yana doğru savurdu ve adam kaynar kahvenin yolundan kolayca kaçtı. Taklit pirinç kağıdı kaplı duvarda süzülen kahverengi bir leke. Adamın sol kulak memesindeki açılı altın halkayı gördü. Özel Kuvvetler. Adam gülümsedi.

"Kahveni al, Case." dedi Molly. "Güvendesin ama Armitage’in söyleyecekleri bitene kadar hiçbir yere ayrılmıyorsun." İpek bir çarşaf üzerinde bağdaş kurup, bakmaya zahmet bile etmeden elindeki silahı parçalarına ayırmaya koyuldu. Case, masaya doğru yürüyüp bardağını tekrar doldururken, ikiz aynalar takipteydi.

"Savaşı hatırlamak için çok gençsin, öyle değil mi Case?" Armitage kısa kesim kahverengi saçlarının içinde elini gezdirdi. Bileğinde kalın, altın bir künye parladı. "Leningrad, Kiev, Sibirya. Seni Sibirya’da icat ettik Case."

"Bu ne anlama geliyor?"

"Screamin Fist, Case. Adını duydun."

"Bir çeşit saldırıydı, değil mi? Şu Rus bilgisayar ağ merkezini virüs programlarıyla yok etmeye çalışmışlardı. Evet, duymuştum. Bir de kimsenin sağ kalmadığını."

Case, ortamda ani bir gerginlik hissetti. Armitage pencereye yürüdü ve Tokyo Koyu üzerinden dışarıya baktı. "Bu doğru değil. Bir birim Helsinki’ye dönmeyi başarmıştı, Case." 

Case omuzlarını silkip kahveden bir yudum daha aldı.

"Sen bir konsol kovboyusun. Senin endüstriyel bankaları kırmak için kullandığın programların prototipleri Screaming Fist için geliştirilmişti. Kirensk bilgisayar ağ merkezine saldırı için. Temel modül bir Nightwing microlight, bir pilot, bir matris paneli ve bir jokeydi. Köstebek adında bir virüs çalıştırıyorduk. Köstebek serisi gerçek sızma programlarının ilk nesliydi."

"Buzkırıcıları" dedi Case, kırmızı fincanın kenarından konuşarak.

"Buz kelimesi BUZ[1]’dan geliyor."

"Sorun şu ki bayım, ben artık bir jokey değilim ve sanırım artık gitmeliyim...

"Oradaydım Case; senin türünü icat ettiklerinde ben de oradaydım."

"Senin, benimle ve benim türümdekilerle yapabileceğin hiçbir iş yok moruk. Benim kıçımı buraya getirecek pahalı jilet kızlar kiralayabilecek kadar zenginsin, o kadar. Bir daha asla panel kullanamayacağım, ne senin için ne de bir başkası için." Pencereye gidip aşağı baktı.

"Artık orada yaşıyorum."

"Bizdeki profilin, sokağın, arkan dönükken seni öldürmeye ittiğini söylüyor."

"Profil mi?"

"Detaylı bir model oluşturduk. Sahte kimliklerinin her biri için araştırma yürütüp öz bilgileri bazı askeri yazılımlardan geçirdik. Sen intihara eğilimi olan birisin Case. Model sana en fazla bir ay şans tanıyor. Tıbbi öngörülerimiz ise en fazla bir yıl içerisinde yeni bir pankreasa ihtiyacın olacağını söylüyor."

"Biz." Silikleşmiş mavi gözlere baktı. "Biz kim?"

"Eğer sinirlerindeki hasarı düzeltebileceğimizi söylesem ne derdin Case?" Armitage Case’e bir anda demir bir bloktan oyulmuşcasına baktı; cansız, inanılmayacak ağırlıkta. Bir heykel gibi. Artık bunun bir rüya olduğuna emindi. Armitage bir daha konuşmayacaktı. Case’in rüyaları hep bu donmuş karelerle biterdi ve şimdi de bu rüya sona ermişti.

"Ne derdin Case?"

Case, Koy üzerinden baktı ve titredi. "Zırvaladığını söylerdim."

Armitage başını salladı.

"Sonra da sana karşılığında ne istediğini sorardım."

"Alışık olduklarından çok farklı değil Case." 

"Bırak da adam biraz uyusun, Armitage." diye seslendi Molly çarşafından, silahın parçaları ipek üzerinde bir tür pahalı bulmaca gibi yayılmıştı. "Dikişlerinden yırtılmaya başladı."

"Şartlar" dedi Case, "ve şimdi. Hemen şimdi."

Klinik isimsizdi, küçük düzenli bahçelerle birbirinden ayrılan düzgün bir binalar topluluğundan oluşuyordu. Case burayı Chiba’da geçirdiği ilk ayda yaptığı turdan hatırlıyordu.

"Korkuyorsun Case. Sen gerçekten korkuyorsun." Pazar akşamüstüydü ve Molly’yle bir çeşit avluda ayakta duruyordu. Beyaz kayalar, yeşil bambudan bir stand, pürüzsüz dalgalar şeklinde düzenlenmiş siyah beton. Bir bahçıvan, koca metal bir yengeç gibi bir şey, bambuları buduyordu.

"İşe yarayacak Case. Armitage’in nelere sahip olduğuna dair hiçbir fikrin yok. İşlerin nasıl yapılacağını anlatan programı seni tamir etmeleri için tuttuğu sinir cerrahlarına verecek. Onları yarışta üç yıl öne geçirecek. Bunun değeri konusunda bir fikrin var mı?" Deri pantolonunun kemer halkalarına başparmaklarını geçirip, kiraz kırmızısı kovboy çizmelerinin cilalı topuklarının üstünde geriye doğru sallandı. Sivri topukları parlak Meksika gümüşü ile kaplıydı. Lensleri ifadesiz civaydı, ona bir böcek sakinliğiyle bakıyordu.

"Sen bir sokak samurayısın." dedi Case. "Ne kadar zamandır onun için çalışıyorsun?"

"Birkaç aydır."

"Peki ya ondan önce?"

"Başkası için. Çalışkan kız, anlarsın ya?"

Case onaylamak için başını salladı.

"Komik, Case."

"Nedir komik olan?"

"Sanki seni tanıyor gibiyim. Ondaki profilin. Senin nasıl işlediğini biliyorum."

"Beni bilmiyorsun dostum."

"Senin sorunun yok Case. Seni batırana kötü talih denir."

"Peki ya o? O sağlam birisi mi Molly?" Robot yengeç topraktaki beton dalgalar üzerinden yolunu çizerek onlara doğru harekete geçti. Bronz kabuğu bin yaşında bile olabilirdi. Kızın çizmelerine bir metre uzaktan bir kıvılcım gönderdi, sonra da bir an durup elde ettiği verileri inceledi.

"Her zaman önceliğim tatlı kıçımdır, Case." Yengeç ondan uzak durmak için yolunu değiştirmişti ama o yengeci kusursuz bir hassasiyetle tekmeledi, gümüş çizme ucu kabuğunda tınladı. Yengeç sırtüstü düştü ama bronz organları ile hemen doğruldu.

Case bir kayaya oturarak betondan dalgaların simetrisini ayağıyla kazımaya başladı. Sigarasını bulmak için ceplerine doğru uzandığında "Gömleğinde." dedi Molly.

"Soruma cevap vermek istiyor musun?" Paketten kırışmış bir Yeheyuan çıkarttı ve Molly onu bir ameliyat masası parçasıymış gibi görünen ince bir Alman çeliği levha ile yaktı.

"Peki, sana şu kadarını söyleyim, adam kesinlikle bir şeyler peşinde. Şu anda çok parası var ama daha önce hiç olmadı, ayrıca her seferinde daha fazlasını alıyor." Case Molly’nin ağzının kenarında bir gerginlik farketti. "Kim bilir, belki de birileri onun peşindedir..." Omuz silkti.

"Peki bu ne demek?"

"Tam olarak bilmiyorum. Bildiğim tek şey ise ne veya kim için çalıştığımızı bilmediğim."

Case, ikiz aynalara uzun uzun baktı. Cumartesi sabahı Hilton’dan ayrılmış, Ucuz Otele geri gidip on saat uyumuştu. Daha sonra limanın güvenlik hattı boyunca, uzun ve amaçsız bir yürüyüşe çıkıp, zincir bağlantısının ötesinde daireler çizen martıları seyretmişti. Eğer kız takip etmişse, görünmemeyi becermişti. Night City’den uzak durmuştu. Tabutluğunda Armitage’in telefonunu beklemişti. Şimdiyse bu sessiz avlu, bir jimnastikçinin vücudu ve bir sihirbazın ellerine sahip bu kız.

"Lütfen içeri gelin efendim, anestezisyen sizi bekliyor." Teknisyen eğildi, döndü ve Case’in gelip gelmediğini umursamadan kliniğe geri girdi.

Soğuk çelik kokusu. Buz içini titretti.

Kayboldu, küçüldü o karanlığın ortasında, buza dönüşen elleri, televizyon gökyüzünün koridorlarında eriyip giden vücut imgesi.

Sesler.

Kara ateş sonunda sinirlerin dallanan kollarını buldu, adına acı denilen şeylerin hepsinin ötesinde bir acı...

Rahat dur. Kıpırdama.

Ve Ratz oradaydı ve Linda Lee, Wage ve Lonny Zone, neon ormandan yüzlerce surat, denizciler ve pezevenkler ve fahişeler, gökyüzünün zehirli gümüş olduğu ve kafatası hapishanesinin ötesinde bir yer.

Kahretsin, sana kıpırdama dedim.

Gökyüzünün, fısıldayan statikten, matrisin renksizliğine indirgendiği yerde, shuriken yıldızlarını gördü.

"Kes şunu Case, damarı bulmalıyım!"

Kız elinde mavi plastik bir şırıngayla Case’in göğsündeydi. "Eğer rahat durmazsan o lanet olası gırtlağını keserim. Hâlâ endorfin inhibitörleriyle dolusun."

Uyandı ve karanlıkta kızı yanında uzanırken buldu.

Case’in boynu kırılgandı, ince dallardan yapılmış gibiydi. Omuriliğinin ortalarında bir yerde düzenli olarak atan bir acı vardı. Şekiller oluştu ve sonra tekrar oluştu: Sprawl’un kuleleri ve düzensiz Fuller kubbelerinin titreşen bir montajı, bir köprü veya üstgeçidin gölgesinde ona doğru yaklaşan figürler...

"Case? Bugün Çarşamba. Case." Kız hareket etti, yuvarlanıp üzerinden uzandı. Case’in kolunun üst kısmını bir göğüs okşadı. Kızın bir su şişesinin folyo kapağını yırtıp içtiğini duydu. "Al." Şişeyi Case’e verdi. "Karanlıkta görebiliyorum Case. Merceklerimde mikro kanallı görüntü güçlendiricileri var."

"Sırtım ağrıyor."

"Sıvını değiştirdikleri yer orası. Kanını da değiştirdiler. Kan, çünkü işin içine bir de yeni pankreas girdi. Bir de karaciğerine yeni bir doku eklendi. Sinir kısmını tam bilmiyorum. Bir sürü enjeksiyon. Esas gösteri için bir yerini açmalarına gerek kalmadı." Tekrar yana uzandı. "Saat 2:43:12, Case. Optik sinirime bir yazım çipi bağlattım."

Case kalkıp şişeden bir yudum su almayı denedi. Tıkandı, göğsüne ve baldırına ılık sular sıçratarak öksürdü.

"Panelin önüne oturmalıyım." derken buldu kendini. Giysilerini bulmaya çalışıyordu. "Bilmem lazım. ..."

Molly güldü. Küçük güçlü eller kollarını kavradı. "Üzgünüm hızlı çocuk. Sekiz gün bekle. Şu anda bağlanırsan sinir sistemin yerle bir olur. Doktorun emirleri. Dahası çalıştığını tespit ettiler. Bir iki gün içinde kontrol edecekler." Case tekrar yatağa uzandı.

"Neredeyiz?"

"Evde. Ucuz Otel'de."

"Armitage nerede?"

"Hilton’da, yerlilere boncuk falan satıyordur.

Yakında buradan kurtuluyoruz dostum. Amsterdam, Paris, sonra da Sprawl’a geri döneceğiz." Case’in omzuna dokundu. "Diğer tarafa dön. İyi masaj yaparım."

Case kolları önünde, parmak uçları tabutluğun duvarlarında, karınüstü yatıyordu. Molly belinin üzerine oturdu, deri pantolonun serinliği teninde onun kalçasının üzerine yerleşti. Parmaklarını Case’in boynunda gezdiriyordu. 

"Nasıl oluyor da sen Hilton’da kalmıyorsun?" 

Kız bunun yanıtını, elini arkaya, Case’in bacaklarının arasına uzatıp, kuyruksokumunda baş ve işaret parmaklarıyla daireler çizerek verdi. Dimdik, diğer eli boynunda, bir dakika karanlıkta sallandı. Hareket ettikçe pantolonunun derisi yavaşça gıcırdıyordu. Case ısılköpük üzerinde penisinin sertleştiğini hissederek kımıldandı.

Case’in kafası zonkluyordu ama boynundaki kırılganlık azalmış gibiydi. Bir dirseğini kullanarak kendini doğrulttu. Döndü ve kızı da aşağı çekerken küçük sert göğüs uçlarını yanaklarında kaydırarak göğüslerini yaladı. Deri pantolonun fermuarını bulup açtı.

"Sorun değil," dedi Molly, "görebiliyorum." Aşağıya kayan deri kotun sesi. Onu çıkartıp atana kadar yanında mücadele etti. Başardığında bir bacağını Case’in üzerine uzattı, o da yüzüne dokundu. Takma lenslerin umulmadık sertliği. "Yapma" dedi kız, "parmak izleri."

Şimdi kız tekrar üzerindeydi, elini aldı ve kendi vücudu üzerine kapattı. Parmakları kızın vajinasının üzerinde, başparmağı kıçının arasındaydı. Kız kendini hafifçe aşağı indirmeye başladığında, görüntüler nabız gibi atarak geri geldi; yaklaşan ve uzaklaşan yüzler ve neon parçaları. Kız penisinin üzerine tamamen indiğinde Case’in sırtı havaya doğruldu. Kız onun üstünde bu şekilde inip çıkmaya devam etti, ta ki birlikte boşalana, Case zamansız boşlukta, yüzlerin parçalanıp hortum koridorlarıyla uzaklara taşındığı matris gibi bir açıklıkta mavi alevli bir orgazma ulaşana ve Molly’nin kasıklarını kendi kalçalarında güçlü ve ıslak hissedene kadar.

Ninsei’de, kalabalığın daha seyrek, hafta içi hâli, dansın figürlerine kapılmış gidiyordu. Oyun ve pachinko salonlarından dalga dalga ses yayılmaktaydı. Case, Chat’ten içeri baktığında, ılık, bira kokulu alacakaranlıkta kızlarına göz kulak olan Zone’u gördü. Bara Ratz bakıyordu. 

"Wage’i gördün mü Ratz?"

"Bu gece değil." Ratz bir kaşını kaldırarak Molly’ye bakmayı da ihmal etmedi.

"Görürsen, ona parasını hazırladığımı söyle." 

"Şansın mı dönüyor, artizim benim?" 

"Söylemek için çok erken."

"Bak, bu adamı görmeliyim." dedi Case kızın merceklerinde kendi yansımasını seyrederek. "İptal etmem gereken bir iş var."

"Armitage bunu beğenmeyecek, gözümden uzaklaşmana izin veriyorum." Elleri kalçalarında, Deane’in eriyen saatinin altında dikiliyordu.

"Eğer sen de gelirsen bu adam benimle konuşmayacak. Deane umurumda değil. O başının çaresine bakar. Ama Chiba’dan haber vermeden ayrılırsam zarar görecek kişiler var. Biliyorsun benim insanlarım bunlar."

Molly’nin ağzı sertleşti. Olumsuz anlamda başını salladı.

"Singapur ve Tokyo’da çalıştığım insanlar, Shinjuku ve Asazuka’da bağlantılarım var ve hepsi mahvolur, anlıyor musun?" diye elini Molly’nin siyah ceketinin omzuna koyarak yalan söyledi. "Beş. Beş dakika. Senin saatine göre, tamam mı?"

"Bana bunun için para vermiyorlar."

"Senin nasıl para kazandığın işin bir tarafı. Sırf sen kurallara harfi harfine uyuyorsun diye dostlarımın ölmesine göz yummam ise başka bir şey"

"Saçmalık. Sıkı dostlar palavrasını kıçıma anlat. Oraya kaçakçına bizi kontrol ettirmek için giriyorsun." Postallarından birini toz kaplı Kandinsky masasının üzerine dayadı.

"Ah, Case, dostum, oradaki arkadaşın kesinlikle silahlı, kafasındaki hatırı sayılır silikonu bir yana bırakırsak tam olarak sorun nedir?" Deane’in hayaletsi öksürüğü aradaki havada asılı kaldı.

"Sakin ol Julie, zaten içeri yalnız geleceğim." "Bundan emin olabilirsin evlat. Başka türlüsünün imkanı yok."

"Tamam" dedi kız. "Git. Sadece beş dakika. Süreyi aşarsan içeri geri gelir ve gergin dostunu kalıcı olarak sakinleştiririm. Ayrıca içerideyken de bir şeyi iyice düşün."

"Neymiş o?"

"Sana bu iyiliği neden yaptığımı." Kız arkasını döndü ve beyaz zencefil modüllerini geçip dışarı çıktı.

"Alışılandan daha garip dostlar mı edindin Case?" diye sordu Julie.

"Julie, o gitti. Beni içeri alacak mısın? Lütfen, Julie?"

Sürgüler çalıştı. "Yavaşça, Case." dedi ses.

"Bütün aletleri çalıştır Julie, masandakilerin tümünü." dedi Case döner sandalyede yerini alarak.

"Onlar hep açıktır" dedi Deane sakince ve eski mekanik daktilosunun ortalıktaki parçalarının arasından bir silah çıkarıp dikkatlice Case’e doğrulttu. Bu bir bel silahıydı, namlusu kısacık kesilmiş bir magnum. Tetik yuvasının önü de kesilmiş ve sapı eski maskeleme bantlarına benzer bir maddeyle sarılmıştı. Case bunun Deane’in manikürlü pembe ellerinde çok garip durduğunu düşündü. "Sadece bir önlem, anlarsın ya. Seninle ilgisi yok. Şimdi, ne istediğini söyle."

"Bir tarih dersine ihtiyacım var Julie. Ayrıca biriyle ilgili bir araştırmaya."

"Neler dönüyor evlat?" Deane’in gömleği, kırmızı çizgili pamuklu bir kumaştandı, yakası ise porselen kadar beyaz ve sertti.

"Ben gidiyorum Julie, gittim. Ama bana bu iyiliği yaparsın değil mi?"

"Araştırma kiminle ilgili evlat?"

"Armitage adında bir Gaijin. Hilton’da süiti var."

Deane silahını indirdi. "Kımıldamadan otur Case." Bir dizüstü terminale bir şeyler yazdı. "Görünen o ki benim ağım kadar çok şey biliyorsun Case. Bu beyefendinin Yakuza ile geçici bir anlaşması var ve bu neon krizantem çocuklarının dostlarını benim gibilerden saklama yöntemleri vardır. Zaten bende başka türlü olsun istemem. Şimdi... Tarih. Tarih demiştin." Silahı tekrar eline aldı ama bu sefer Case’e doğrultmadı. "Ne tür bir tarih?"

"Savaş. Savaşta var miydin Julie?"

"Savaş mı? Bilecek ne var ki? Üç hafta sürmüştü."

"Screaming Fist."

"Ünlüdür. Size bugünlerde tarih dersi vermiyorlar mı? Savaş sonrasında kahrolası politik bir futbol maçı gibiydi. Bir sürü kişi skandallarla cehenneme kadar batırılıp çıktı. Askeri kurmayların, Case, Sprawl'daki kurmayların, neresiydi orası, McLean mi? Sığınaklarda, tüm onlar... dev bir skandaldı. Bazı yeni teknolojileri denemek için hatırı sayılır miktarda milliyetçi genç bedeni ziyan ettiler. Rus’ların savunmalarını da biliyorlarmış, daha sonra ortaya çıktı. Emp’lerden haberdarlarmış, şu elektro manyetik titreşim silahlarından. Bile bile çocukları içeri göndermişler, sadece ne olacağını görmek için." Deane omuzlarını silkti, "Ivan için bir hindi avı anlayacağın."

"Geri gelebilen olmuş mu?"

"Tanrım," dedi Deane, "lanet yıllar geçti üzerinden. ...Fakat sanırım birkaçı başarmış. Takımlardan birisi. Bir sovyet uçak gemisini ele geçirmişler. Bir helikopter anlıyor musun? Onunla Finlandiya’ya uçmuşlar. Giriş kodları olmadan tabii. Hâliyle de yol üzerinde Finlandiya savunma güçleri canına okumuşlar. Özel Kuvvetlerin adamlarıymış." Deane burnunu çekti. "Tam bir cehennemmiş."

Case başıyla onayladı. Zencefilin kokusu dayanılmazdı.

"Ben savaş sırasında Lizbon’daydım," diyerek silahını indirdi Deane. "Şahane bir yer Lizbon." 

"Görevde miydin Julie?"

"Sayılmaz. Ne var ki biraz hareket gördüm." Deane o pembe gülüşüyle gülümsedi. "Savaşın insanın ticaretine bulunacağı katkılara inanamazsın."

"Sağol Julie. Sana bir borcum var."

"Pek sayılmaz Case. Güle güle."

* * *

Case daha sonra, Sammi’s denilen yerde geçirdiği akşamın en baştan yanlış bir havası olduğunu, hatta zemini çiğnenmiş bilet koçanları ve suni köpük bardaklarla kaplı o koridorda Molly’nin peşinden yürürken bunu hissettiğini kendisine söyleyecekti. Linda’nın ölümünü bekler vaziyette...

Deane ile görüştükten ve Armitage’in bir deste Yeni Yen’iyle Wage’e olan borcunu ödedikten sonra Namban’a gitmişlerdi. Bu Wage’in hoşuna gitmiş, adamlarını pek mutlu etmemiş ve Molly, Case’in yanında, korumaların tek bir yanlış hareket yapmalarını özlemle beklerken hayvansı bir zevkle sırıtmıştı. Daha sonra kızı bir şeyler içmek için Chat’e götürmüştü.

Case, ceketinin cebinden bir sekizgeni çıkardığında Molly "Zamanını boşa harcıyorsun, kovboy." dedi.

"Nasıl yani? Sen de ister misin?" Hapı ona uzattı.

"Yeni pankreasın Case ve karaciğerine yapılan eklentiler. Armitage onları o boku devre dışı bırakacak şekilde tasarlattı." Bir tırnağını sekizgen üzerine tıklattı. "Biyokimyasal olarak, amfetamin veya kokainle uçma yetkisine sahip değilsin artık."

"Saçmalık" dedi Case. Sekizgene baktı, sonra da kıza.

"Yut onu. Hatta bir düzine yut. Hiçbir şey olmayacak."

Yuttu. Hiçbir şey olmadı.

Üç bira sonra Molly Ratz’e kavgaları soruyordu.

"Sammi’s" dedi Ratz.

"Ben yokum." dedi Case, "Orada birbirlerini öldürdüklerini duydum."

Bir saat sonra, Molly beyaz bir tişörtle bol bir rugby şortu giymiş Tayvanlı bir çocuktan bilet alıyordu.

Sammi’s bir liman ambarının yanında yer alan, gergin gri kumaşı ince çelik kablolardan bir ağ ile güçlendirilmiş şişme bir kubbeydi. Her iki ucunda kapı olan koridor, kubbeyi ayakta tutan basınç farkını koruyan, kaba bir basınç odasıydı. Kontrplak tavana eşit aralıklarla floresan halkalar vidalanmış ama çoğu parçalanmıştı. Hava, ter ve beton kokusu sayesinde nemli ve kasvetliydi.

Bunların hiçbiri Case’i arena için hazırlayamadı, ne kalabalık, ne o gergin uğultu, ne de kubbe altında yükselen ışık kuleleri. Beton, iskeleler halinde kıvrılıp bir çeşit merkezi sahneye, projeksiyon aletlerinden oluşan parlak bir şeritle çevrelenmiş yerde yüksekte bir daireye ulaşıyordu. Ringin yukarısında, sürekli hareketler ve ışıltılarla aşağısındaki iki adamın hareketlerini yansıtan hologramlardan başka bir ışık yoktu. İskelelerden yükselen duman katmanı, kubbeyi destekleyen üfleyicilerin oluşturduğu hava akımıyla çarpışana kadar dolanıyordu. Sadece üfleyicilerin susturulmuş uğultularıyla dövüşçülerin amfilere yükseltiler nefes alış verişleri duyuluyordu.

Adamlar birbirleri etrafında daireler çizdikçe Molly’nin gözlük camlarında renkler dans ediyordu. Hologramlar orijinalin on katı büyütülmüşlerdi; on katı büyüklükte, adamların ellerindeki bıçaklar bir metreye yakındı. Bıçakla dövüşenin kavrayışının eskrimci kavrayışı olduğunu hatırladı Case, parmakları kıvrık ve başparmağı bıçağın keskin ucuyla hizalı. Bıçaklar kendi kendilerine hareket ediyor gibilerdi, ayinsel bir rahatlıkla danslarının kavis ve geçişlerinde kayıp, uçları birbirlerine yaklaşırken adamlar bir açık kolluyordu. Molly’nin yukarıya bakan yüzü pürüzsüz ve durgun, seyrediyordu.

"Gidip yiyecek bir şeyler bakacağım." dedi Case. Kız ise dansın akışında kaybolmuş bir halde başını salladı.

Case buradan hoşlanmamıştı.

Dönüp yürüyerek gölgelere daldı. Çok karanlık, çok sessiz.

Kalabalıktakilerin çoğu Japon'du ve bu pek de Night City’ye ait bir topluluk değildi. Arkolojilerden gelmiş teknisyenler. Bunun, arenanın özel bir firma eğlence komitesi tarafından onaylandığı anlamına geleceğini düşündü. Hayat boyu bir zaibatsu için çalışmanın nasıl bir şey olacağını düşündü. Şirketin verdiği bir ev, şirket maaşı, şirketin düzenlediği cenazen.

Yiyecek tezgahlarını bulduğunda kubbede neredeyse bir tur atmıştı. Şişe geçirilmiş yakitori ve iki uzun mumlu karton bira aldı. Hologramlara bir göz attığında, bir görüntünün göğsünden aşağı kan süzüldüğünü gördü. Koyu kahverengi sos şişlerden süzülüp parmaklarına damladı.

Yedi gün daha ve sonra konsola bağlanabilecekti. O anda gözlerini kapasa kesin matrisi görürdü. Hologramlar danslarında sallanırken gölgeler dönüyordu.

O anda bir korku omuzlarının arasında düğümlenmeye başladı. Bir ter damlası kayarak kaburgalarından aşağı süzüldü. Ameliyat işe yaramamıştı. Hâlâ aynı yerdeydi, hâlâ etti. Ne gözleri daireler çizen bıçaklara kenetlenmiş Molly onu bekliyordu, ne de biletler, yeni bir pasaport ve parayla onu bekleyen Armitage adında biri vardı. Bunların tümü hayal, dayanılmaz bir fanteziydi. ...Sıcak gözyaşları görüşünü bulanıklaştırdı.

Bir dövüşçünün boyun damarlarından kırmızı bir ışık seli gibi kan fışkırdı. Ve artık kalabalık ayakta, çığlık çığlığaydı- vücutlardan biri yere yığılırken hologram sönükleşti, titrekleşti...

Gırtlağındaki acı kusmuk tadı. Gözlerini kapadı, derin bir nefes aldıktan sonra açtı ve gri gözleri korkudan körleşmiş halde Linda Lee’nin önünden geçip gittiğini gördü. Üzerinde hâlâ aynı Fransız üniforması vardı.

Ve yok oldu. Gölgelerin içinde.

Saf refleks: Bira ve tavukları fırlatıp kızın peşinden koştu. Ona seslenmiş olabilirdi ama asla emin olamazdı.

Saç teli inceliğinde tek bir kırmızı ışının gecikmeyle kavranan görüntüsü. Ayakkabılarının ince tabanı altında ısınmış beton.

Kızın parlayan beyaz ayakkabıları, kıvrılmaya başlayan duvara yakındı artık ve bir kez daha hayalet lazer çizgi gözleri önünden geçti, koştukça görüntü alanı içinde zıplıyordu.

Birisi Case’e çelme taktı. Beton avuçlarını yırttı.

Yuvarlanırken bir tekme savurdu ama boşa gitti. Dikleşmiş kumral saçları gökkuşağından bir hâleyle aydınlatan zayıf bir çocuk üzerine eğilmişti. Sahnenin yukarı kısmında bir figür dönüyordu, bıçağı yukarı kaldırarak, tezahürat yapan kalabalığa. Çocuk gülümsedi ve kıyafetinin kolundan bir şey çıkarttı. Bir jiletti, bu sırada yanlarından geçen üçüncü bir ışın onu kırmızıya boyadı. Case jiletin bir sihirbaz değneği gibi gırtlağına iniyor olduğunu gördü.

Surat, mikroskobik patlamaların uğultu bulutları ardında yok oldu. Molly’nin dartları, saniyede yirmi atışla. Çocuk bir defa patlarcasına öksürdü ve Case’in bacaklarına yığıldı.

Case tezgahlara, gölgelere doğru yürüyordu. Göğsünde o yakuttan iğnenin görünmesi beklentisiyle aşağı baktı. Belirmedi. Kızı buldu. Beton bir sütunun ayağına atılmış, gözleri kapalıydı. Etrafta pişmiş et kokusu vardı. Kalabalık kazananın adını tekrarlıyor, bir bira satıcısı musluklarını koyu bir bezle siliyordu. Beyaz ayakkabılarının bir teki ayağından çıkmıştı ve başının yanında duruyordu.

Duvarı takip et. Betonun eğimini. Ellerin ceplerinde. Yürümeye devam et. Görmeyen yüzlerin önünden, her çift göz kazananın ring tepesindeki görüntüsüne dikilmiş. Keskin esrar kokusu. Case yürümeye devam etti, hiçbir şey hissetmeden.

"Case." Kızın aynaları daha derin gölgeler içinde belirdi. "İyi misin?"

Kızın arkasında, karanlıkta bir şeyler inledi ve köpürme sesleri çıkardı.

Case olumsuz anlamda başını salladı.

"Kavga bitti Case. Eve dönme zamanı." 

Kızın önünden geçip gitmeyi denedi, karanlığa, bir şeylerin can çekiştiği yere. Kız, elini Case’in göğsüne koyarak durdurdu. "Gergin dostunun dostları. Kızını senin için öldürdüler. Bu şehirdeki arkadaşların seni pek sevmiyorlar galiba? Seni araştırırken o yaşlı piç için de kısmen bir profil çıkardık. Birkaç Yeni Yen için herkesi harcar o herif. Arkadaki kızı senin RAM’ini satmaya çalışırken bulduklarını söylediler. Kızı öldürüp, malı almak daha ucuza gelmiş. ...Lazeri olanı yakalayıp konuşturdum. Burada olmamız tesadüftü ama emin olmalıydım." Ağzı sertleşmiş, dudakları tek çizgiye dönmüştü.

Case beyninin allak bullak olduğunu hissetti. "Kim?" dedi, "onları gönderen kim?"

Molly ona kan lekeleri olan bir zencefil paketi uzattı. Kızın elleri kandan yapış yapış olmuştu. Arka tarafta birisi gölgeler içinde ıslak sesler çıkardı ve öldü.

Klinikteki ameliyat sonrası kontrolünden sonra Molly onu limana götürdü. Armitage bekliyordu. Bir hovercraft kiralamıştı. Case’in gördüğü son Chiba imgeleri, arkolojilerin karanlık açılarıydı. Sonra da siyah suyun ve gezinen atık sürülerinin üzerine bir sis indi.

ALIŞVERİŞ SEFERİ

3

Ev.

Ev BAMA’ydı, yani Sprawl, Boston-Atlanta Metropolit Alanı.

Veri alış verişi yoğunluğunu, her bin megabaytı geniş bir ekran üzerinde tek bir piksel olarak yansıtacak bir harita programlayın, Manhattan ve Atlanta bembeyaz parlar. Kısa sürede titreşmeye başlar, biraz daha beklerseniz trafik yoğunluğu sistemde aşırı yüklenmeye neden olacaktır. Haritanız her an patlayabilir. Ölçeği yükselterek onu biraz soğutun. Bu sefer her piksel yüz milyon megabaytı temsil etsin. Saniyede yüz milyon megabayt ölçeğinde, Manhattan merkezinde belli noktalar ve Atlanta’nın yaşlı çekirdeğini kuşatan yüz yıllık endüstriyel parkların anahtarlarını haritada seçebilirsiniz.

Case, Narita, Schipol, Orly kaldırımları boyunca Molly’nin deri giysilerini takip ettiği, bir havaalanı rüyasından uyandı. Şafaktan bir saat kadar önce kendisini seyrettiği dükkanların birinden yassı plastik bir şişe Danimarka vodkası alırken.

Sprawl’un demir ve beton karışımı köklerinin bir yerlerinde, bir tren tünel boyunca ağır bir hava kütlesini önünde sürükliyordu. İndüksiyon yastıkları üzerinde kayan tren sessizdi ama yer değiştiren hava, tünele bas tonları subsoniclere inen bir şarkı söyletiyordu. Titreşimler yattığı odaya ulaştığında, kuru parke zemindeki çatlaklardan toz kaldırdı.

Gözlerini açtı ve Molly’yi gördü: Yepyeni pembe bir ısılköpük zeminde çıplak, biraz uzansa dokunabilecek kadar yakın. Güneş ışığı, tepedeki isli pencerenin ızgarasından içeri süzülüyordu. Camın yarım metre karesi yerine sunta konulmuş ve üzerinde yerden birkaç santimetre yukarıda sallanan kalın, gri bir kablo sarkıyordu. Yana dönerek kızın nefes alışını, göğüslerini ve ancak bir savaş uçağının kanat takımlarının işlevsel zarifliğiyle tanımlanabilecek belini izledi. Vücudu toplu, düzgündü; bir dansçının kaslarına sahipti.

Geniş bir odadaydı. Yatakta doğruldu. Oda, pembe yatak kütlesiyle yanında duran naylon poşetler dışında boştu. Poşetlerin ikisi de yeni ve aynıydı. Boş duvarlar, olmayan pencereler, beyaza boyanmış çelikten tek bir yangın kapısı. Duvarlar, sayısız kat lateks boyayla kaplıydı. Fabrika ortamı. Bu tip odaları, bu tip binaları tanıyordu; kiracılar genellikle sanatın suça, suçun da sanata yakın olduğu tampon bölgede çalışırlardı.

Evine dönmüştü.

Ayaklarını yere uzattı. Zemin birkaçı kayıp, geri kalanı gevşek olan küçük tahta bloklarla kaplanmıştı. Başı ağrıyordu. Amsterdam’ı hatırladı, binaların yüzyıllarca eskiden kalma olduğu Centrum’un Old City tarafındaki farklı bir odayı. Elinde portakal suyu ve yumurtalarla kanal kıyısından geri dönen Molly’yi, Armitage esrarengiz gezilerinden birindeyken Molly’yle Dam Meydanını geçip Damrak caddesindeki bara doğru yaptıkları yürüyüşü. Paris ise bulanık bir rüyaydı. Alış veriş. Molly onu alış verişe çıkarmıştı.

Ayağa kalkıp yerde duran yeni bir siyah kotu giyerek poşetlerin yanına diz çöktü. İlk paket Molly’ye aitti; titizce katlanmış giysiler ve pahalı görünen küçük aletler. İkincisiyse aldığını bile hatırlamadığı eşyalarla doluydu: Kitaplar, kasetler, bir simstim paneli, Fransız ve İtalyan marka giysiler. Yeşil bir tişörtün altında, yassı, origamiyle katlanmış, dönüşümlü Japon kağıdından bir paket buldu. Eline aldığında kağıt yırtıldı; dokuz köşeli parlak bir yıldız kaydı, parkedeki çatlaklardan birine dikey halde saplandı.

"Hediye," dedi Molly. "Sürekli onlara baktığını fark ettim." Arkasını döndü ve Molly’yi yatağın üzerinde bağdaş kurmuş, koyu kırmızı tırnaklarıyla uykulu uykulu karnını kaşırken buldu.

"Buranın güvenliğini kontrol etmek için birileri gelecek," dedi Armitage. Açık kapı eşiğinde elinde modası geçmiş manyetik bir anahtarla dikiliyordu. Molly çantasından çıkarttığı küçük bir Alman ocağında kahve yapıyordu.

"Bunu ben yapabilirim" dedi. "Halihazırda yeterli cihazım var. Sınır tarayıcıları, uyarıcılar..."

"Hayır" dedi kapıyı kapatarak. "Sağlam olmasını istiyorum."

"Keyfîn bilir." Kızın üzerinde bol kesimli siyah pamuk pantolonuna tıkıştırdığı koyu renkli bir ağ tişört vardı.

"Aynasızlara hiç bulaştın mı Mr. Armitage?" diye sordu Case sırtını duvara dayadığı yerden.

Armitage Case’den daha uzun değildi ama geniş omuzları ve askeri duruşuyla girişi dolduruyor gibiydi. Koyu renkli İtalyan bir takım elbise giyiyordu; sağ elinde yumuşak ve koyu renk bir çanta vardı. Özel Kuvvetler küpesini takmamıştı. Yakışıklı, ifadesiz hatları, kozmetik dükkanlarının tekdüze güzelliğini bir önceki yüzyılın medyada önde gelen yüzlerinin bir karışımı halinde sunarken, gözlerinin donuk ışıltısı bir maske varmış havası yaratıyordu. Case soruyu sorduğuna pişman oluyordu.

"Bir çok Özel Kuvvetler adamı polis oldu demek istiyorum. Ya da şirket güvenlik elemanı." diye ekledi Case sıkılarak. Molly ona dumanı üzerinde bir fincan kahve uzattı. "Pankreasıma yaptığın tam da bir polis numarasına benziyor."

Armitage kapıyı kapatıp yürüdü ve Case’in karşısında durdu. "Şanslı birisin Case. Bana teşekkür etmelisin."

"Etmeli miyim?" Case seslice kahvesine üfledi.

"Yeni bir pankreasa ihtiyacın vardı. Sana aldığımız tehlikeli bir bağımlılıktan kurtardı."

"Sağol ama o bağımlılık hoşuma gidiyordu."

"İyi, ne de olsa artık yeni bir bağımlılığa sahipsin."

"Bu da ne demek?" Case gözlerini kahvesinden kaldırdığında Armitage’in gülümsediğini gördü.

"Çeşitli ana atardamarların iç yüzeylerine on beş tane toksin keseciği yerleştirildi, Case. Her an erimekteler. Çok yavaş ama kesin olarak eriyorlar. Her birinin içinde bir tür mikotoksin var. Sen zaten bu mikotoksinin etkilerini tanıyorsun. Eski patronlarının sana Memphis’te verdiklerinin aynısı."

Case gülen maskeye bakakalmıştı. 

"Kiralandığın işi halledecek kadar vaktin var Case ama hepsi bu kadar. Görevini tamamlarsan sana keselere zarar vermeden kurtarabilecek bir enzim enjekte edebilirim. O zaman kanının değişmesi gerekir, yoksa keseler erir ve sende tekrar başa dönersin. Evet Case, bize ihtiyacın olduğunu görüyorsun. Seni o lağımdan kazıdığımız zamanki kadar bize ihtiyacın var." 

Case Molly’ye baktı. O da omuzlarını silkti. 

"Şimdi yük asansörüne in ve oradaki kutuları buraya getir." Armitage manyetik anahtarı uzattı. "Hadi. Bundan kesinlikle hoşlanacaksın Case. Tıpkı Noel sabahı gibi."

Sprawl’da yaz mevsimi, rüzgardaki otlar gibi savrulan AVM kalabalığı, ani ihtiyaç ve haz girdaplarıyla delik deşik edilmiş bir et tarlası.

Molly’yle birlikte kuru bir beton çeşmenin kenarına oturup filtrelenmiş gün ışığı altında hayatındaki aşamaların sonsuz yüzler seli tarafından canlanışını seyretti. İlk olarak gözleri kısık bir çocuk, iki yanına sarkan kollarıyla bir sokak çocuğu; daha sonraysa kırmızı gözlükler ardında soluk ve gizemli yüzüyle bir genç. Case on yedi yaşında bir çatıda kavga edişini hatırladı, gündoğumunun gül ışıltısında sessiz bir dövüş.

Betonda hareket ederken, ince kotunun ötesinde katılığı ve soğukluğu hissetti. Burada Ninsei’nin elektronik dansına benzer hiçbir akış yoktu. Buradaki, fast-food ve parfüm kokularıyla kaynaşmış taze yaz terinde yüzen farklı bir iş, farklı bir ritmdi.

Yeni paneli, bir Onno-Sendai Cyberspace 7. odada onu bekliyordu. Oda, köpük paketleme birimlerinin beyaz formlarına karışan plastik film ve yüzlerce köpük parçacığı içinde, darmadağınıktı. Bir sonraki yılın en pahalı bilgisayarı olan Onno-Sendai; bir Sony monitör; bir düzine disk dolusu ticaret dünyası ayarında buz; Braun marka bir kahve makinesi. Armitage Case’in her parçayı onaylamasını beklemişti.

"O nerede?" diye sordu Molly’ye.

"Otellerden hoşlanır o. Büyük olanlardan. Havaalanına yakın olanları, eğer ayarlayabilirse. Hadi sokağın aşağısına inelim." Üzerinde bir düzine garip şekilli cebi olan bir üniforma vardı taktığı geniş çerçeveli siyah plastik güneş gözlüğü, aynalı lenslerini kaplıyordu.

"Bu toksin bokundan haberin var mıydı?" diye sordu. Kız olumsuz anlamda başını salladı.

"Sence doğru mu?"

"Belki doğrudur, belki değil. Önemi yok."

"Öğrenebileceğim bir yol var mı?"

"Hayır." diyerek elini kaldırdı ve sus işaretini yaptı. "O tür şeyler kendilerini bir taramada göstermeyecek kadar gizlidir." Parmakları bir daha yükseldi, 'bekle’ işaretini yaptı. "Ayrıca o kadar da umrunda değil senin de. Sendai’yi okşarken izledim; adamım, harbiden pornografikti." Bir kahkaha attı.

"Peki seni nasıl bağladı? Nasıl bir numarayla?"

"Profesyonel gurur, bebek, bu kadar." Cevap sonrası yinelenen bir sessizlik uyarısı daha. "Şimdi gidip bir kahvaltı yapalım, tamam mı? Yumurta, gerçek domuz pastırması... Muhtemelen seni öldürür bunlar, o kadar uzun zamandır suni Chiba krill’i yiyorsun ki. Hadi, metroyla Manhattan’a gidip gerçek bir kahvaltı yapalım."

Ölü neon, tozlanmış cam tüp boyunca büyük harflerle METRO HOLOGRAFIX kelimelerini şekillendiriyordu. Case, ön dişleri arasına sıkışan bir pastırma parçasıyla uğraşıyordu. Artık nereye ve niçin gittiklerini sormayı bırakmıştı, kaburgalarına yediği yumruklar ve sus işaretleri dışında bir cevap alamıyordu. Kız sürekli olarak sezon modasından, spordan ve Case’in hiç duymadığı California’daki siyasi skandaldan bahsediyordu.

Case, kimselerin olmadığı çıkmaz sokağa bakındı, bir gazete sayfası sürüklenerek yol ayrımından geçti. Doğu yakasının garip rüzgarları vardı; konveksiyonel hava akımları ve kubbelerdeki örtüşmeden olsa gerekti. Case camdan dışarı ölü işarete doğru baktı. Kendi Sprawl’unun Molly’nin Sprawl’u olmadığına karar verdi. Daha önce hiç görmediği barlar ve klüpler boyunca onu takip etmiş, kızın genellikle başıyla onaylamaktan fazlasını yapmadan işlerini halletmesini seyretmişti. Bağlantılarını idare ediyordu.

METRO HOLOGRAFIX ardındaki gölgelerde bir şeyler kıpırdanıyordu.

Kapı oluklu bir çatı kaplamasındandı. Önünde Molly’nin elleri, takip edemediği hızda bir seri işaret boyunca dans etti. Aralarından para işaretini seçebilirdi: işaret parmağının ucuna sürtülen başparmak. Kapı içeriye açıldı ve Molly onu toz kokusunun içine doğru yürüttü. Yoğun hurda tepelerinin çürüyen kitaplar taşıyan raflarla kaplı duvarlara uzandığı bir açıklıktaydı. Hurdalar orada yetişen bir varlığı, deforme metal ve plastikten oluşan bir tür mantarı anımsatıyordu. Bazen belirgin şeyler seçebiliyordu ama tekrar yığının karmaşasına dönüp kayboluyorlardı: vakumlu elektron tüpleri bulundurabilecek kadar eski televizyon parçaları, ezilmiş bir çanak anten, paslı alaşım çubuklarla doldurulmuş kahverengi fiberglastan bir kutu. Etrafa yüklüce eski dergi saçılmıştı ve kayıp yazların eti, gözlerini körce yukarılara dikmiş bakıyordu Case, Molly’yi dar bir hurda kanyonu boyunca takip ederken. Kapının arkalarından kapandığını duyduğunda dönüp bakmadı.

Tünel, kapı yerine gerilmiş askeri bir battaniye ile sona eriyordu. Molly’nin geçmesiyle dışarıya beyaz bir ışık seli taştı.

Beyaz plastikten dört kare duvar, onlara uyan bir tavan ve üzerinde kaymayı önleyen küçük silindirik çıkıntıları olan bir hastane yer kaplamasıyla örtülü zemin. Odanın merkezinde dekare şeklinde beyaz bir masa ve dört adet katlanan iskemle.

Arkalarındaki girişte durup onlara bakan, battaniyenin bir omzundan pelerinmişçesine sarktığı adam, bir rüzgar tünelinde tasarlanmış gibiydi. Dar kafasına yapışık olan kulakları çok küçüktü ve adına pek de gülümseme demlemeyecek bir şeyleri ortaya çıkaran geniş ön dişleri keskince içe bükülmüştü. İskoç kumaşından eski bir kıyafet giyiyordu ve sol elinde bir tür silah vardı. Onlara bir süre baktıktan sonra silahı ceketinin cebine koydu ve Case’e kapının yakınındaki beyaz plastik levhayı işaret etti. Levhaya vardığında, Case bunun neredeyse bir santimlik tek bir devre olduğunu fark etti. Adamın bunu kaldırıp girişe yerleştirmesine yardım etti. Nikotinden sararmış hızlı parmaklar levhayı beyaz renkli velero bir şeritle sabitledi. Gizli bir egzoz vantilatörü homurtular çıkarmaya başladı.

"Zaman," dedi adam doğrularak, "ve geçiyor. Fiyatı biliyorsun Molly."

"Bir taramaya ihtiyacımız var Finn. Vücuda yerleştirilmiş parçalar için."

"Öyleyse sütunların arasına geç. Bantın üzerinde dur. Biraz dik dur, tamam. Şimdi etrafında dönerek bir üç yüz altmışlık ver bakim." Case kızın alıcılarla kaplı, hassas görünümlü iki sütun arasında dönüşünü seyretti. Adam cebinden küçük bir monitör çıkarıp yakından baktı. "Kafanda yeni bir parça var, evet. Silikon, bir pyrolitic karbon katmanı var. Bir saat değil mi? Gözlüklerin her zamanki bilgileri veriyor, düşük ısılı isotropic karbonlar. Pyroliticlerle daha sağlam bir biyolojik uyun yakalarsın ama keyfin bilir, öyle değil mi? Pençelerin de öyle."

"Buraya gel Case," Beyaz zemin üzerinde siyah banda işaretli bir X gördü. "Kendi etrafında dön, yavaşça."

"Bu çocuk bir bakire." diyerek omuzlarını salladı. "Biraz ucuz diş çalışması, o kadar." 

"Biyolojik olanları saptayabilir misin?" Molly yeşil gömleğinin fermuarını açıp koyu gözlüklerini çıkardı.

"Sen burayı Mayo mu zannettin? Masaya çık evlat, küçük bir biyopsi yapıcaz." Kahkaha atarken sarı dişleri iyice ortaya çıkıyordu. "Bir şey yok. Finn’in sözüne güven şekerim, ne küçük böcekler ne de korteks bombaları var. Zırhı kapamamı ister misin?"

"Dışarı çıkman için gerektiği kadar, Finn. Daha sonra dilediğimiz kadar tam güçte kullanmak istiyoruz."

"Hey, Finn’e uyar Moll. Sen saniyesi için para ödüyorsun zaten."

Ardından kapıyı kapadılar ve Molly beyaz sandalyelerden birini çevirip oturdu. Çenesini çapraz kavuşturduğu kollarına yaslamıştı. "Artık konuşabiliriz. Paramın sağlayabileceği en güvenli yer burası."

"Ne hakkında?"

"Ne yaptığımız."

"Ne yapıyoruz?"

"Armitage için çalışıyoruz."

"Ve sen de bunun onun çıkarına olmadığını mı söylüyorsun?"

"Evet. Senin profilini gördüm Case. Ayrıca alışveriş listemizin geri kalanını da. Hiç ölülerle çalıştın mı?"

"Hayır." Merceklerdeki kendi yansımalarını izliyordu. "Yapabilirdim, sanırım. Yaptığım işte iyiyimdir." Fiilin şimdiki zamanda olması rahatsız ediciydi.

"Dixie Flatline’ın öldüğünden haberin var mı?"

Başıyla onayladı. "Maalesef, duydum."

"Onun inşasıyla çalışacaksın." Gülümsedi. "İşi sana öğreten oydu, değil mi? O ve Quine. Bu arada Quine’i tanırım, tam bir yavşak."

"Birisi McCoy Pauley’nin kayıtlarına mı sahip? Kim?" Case oturmuş, dirseklerini masaya dayamıştı. "Bunu anlayamadım, o kaydolacak kadar rahat durmazdı ki yerinde."

"Sense/Net. Onu paraya boğdular, aynen öyle."

"Quine de mi öldü?"

"Nerde o şans. Avrupa’da artık, bu işlerden çekildi."

"Eğer Flatline’a ulaşırsak özgürüz demektir. O en iyisiydi. Üç kere beyin ölümü yaşadığını biliyor muydun?"

Molly başını olumlu anlamda salladı.

"EEG çizgisini düzleştirmiş; kayıtları bana göstermişti. ‘Moruk cidden ölüydüm.’"

"Bak Case, bu işe girdiğimden beri Armitage’in desteğinin kim olduğunu bulmaya çalışıyorum.

Fakat bu ne bir zaibatsu, ne bir devlet uzantısı ne de bir Yakuza gibi geliyor bana. Armitage emirler alıyor. Sanki birileri ona Chiba’ya gidip, ateş çemberinden içeri son atlayışına hazırlanan bir hap kafayı alıp, onu onaracak ameliyat karşılığında gereken programları vermesini söylüyor. O programın pazardaki değeri karşılığında yirmi dünya klasmanında kovboy alırdık, iyisin ama o kadar da iyi değil..." Burnunun yanını kaşıdı.

"Birisi için bir anlamı olduğu bariz," dedi Case. "Büyük birisi."

"Duygularını incitmeme izin verme." diyerek sırıttı kız. "Sırf Flatline’ın veri inşasını almak için bile zorlanacağız Case. Sense/Net onu şehrin yukarısında bir kütüphane deposunda kilitli tutuyor. Timsah çenesinden bile sıkı. Bak şimdi, Sense/Net sonbahar için hazırladığı yeni yazılımların hepsini tek bir yerde saklıyor. Onları araklasak zengin oluruz. Fakat yoo, sadece Flatline’ı alacağız. Garip."

"Aynen, tümü garip. Sen, bu delik. Bu arada dışarıda dikilen kunduz da kim?"

"Finn eski bağlantılarımdan. Daha çok bir satıcı, yazılımlar. Bu gizlilik ticareti ek iş. Ama ben Armitage’i ayarladım, Finn teknisyenimiz olacak. O yüzden daha sonra karşılaştığımızda ilk kez görüyorsun, anladın mı?"

"Eee, Armitage senin içine eriyen ne koydu?" 

"Ben kolay lokmayım." Gülümsedi. "En iyi becerdiğin neyse, sen o’sundur, değil mi? Sen bağlanmalısın, ben de kapışmalıyım."

Case ona uzun uzun baktı. "Bana Armitage hakkında bildikerini anlatmaya ne dersin?" "Öncelikle, Armitage adında hiç kimse Screaming Fist’te yer almadı. Kontrol ettim. Ama bunun pek bir anlamı yok. Kurtulanların fotoğraflarından hiçbirine benzemiyor." Omuz silkti. "Büyük iş. Benim elimdekiler sadece aperatif." Tırnaklarıyla sandalyenin sırtını tıkırdatıyordu. "Ama sen bir kovboysun değil mi? Demek istediğim, belki sen etrafı biraz araştırabilirsin." Gülümsedi.

"Beni öldürür."

"Belki. Belki de yapmaz. Bence sana muhtaç Case, hem de deli gibi. Bunun yanı sıra, sen kurnaz birisin, yanlış mı? Onu atlatabileceğine eminim."

"Bahsettiğin listede başka neler var?"

"Oyuncaklar. Çoğu senin için. Bir de Peter Riviera adında raporlu psikopatımız var. Cidden çirkin bir müşteri."

"Nerde o?"

"Bilmem. Ama hasta piçin teki, tek kelimeyle. Profilini gördüm." Yüzünü buruşturdu. "Allahın cezası." Ayağa kalkıp, tıpkı bir kedi gibi gerindi. "Ne dersin, anlaştık mı evlat? Birlikte miyiz? Ortak?"

Case ona baktı, "Bayağı seçeneğim var, ha?"

Molly bir kahkaha attı, "Aynen öyle kovboy."

"Matris’in kökleri ilkel bilgisayar oyunlarına uzanır," dedi ön ses, "ilk grafik programlarına ve kafatasına giren bağlantılarla yapılan askeri deneylere. Sony ekrandaki iki boyutlu uzay savaşı, logaritmik spirallerin uzaysal olasılıklarını tanımlamak üzere matematiksel yollarla oluşturulan bir eğreltiotu ormanı içinde kayboldu; soğuk mavi renkli askeri altyazı geçerken, denek hayvanlar test sistemlerine bağlanmış, kasklar aracılığıyla tank ve savaş uçaklarının ateş kontrol devrelerini yönetmekteydi. "Siberuzay. Her ulustan milyarlarca yasal kullanıcının, matematiksel kavramları öğrenen çocukların her gün yaşadığı bilinç ve duyguyla ilerleyen istemdışı halüsinasyon... İnsan sistemindeki her bilgisayarın kayıtlarından yansıyan verilerin grafiksel sunumu. Kavranamayacak bir karmaşa. Zihnin uzaysızlığında, ışık çizgileri, öbekler ve takım yıldızlar şeklinde düzenlenen veriler. Şehrin ışıkları gibi, git gide uzaklaşan...

"Bu da ne?" diye sordu Molly tam kanalı değiştirirken.

"Bir çocuk programı." Kumanda zıpladıkça kesintili görüntüler seli. "Kapan." dedi Hosaka’ya.

"Şimdi denemeye ne dersin Case?"

Çarşamba. Ucuz Otel’de yanında Molly ile uyanışının üzerinden geçen sekizinci gün. "Dışarı çıkmamı ister misin? Belki senin için daha kolay olur, yalnızken. ..." Case hayır dercesine salladı başını.

"Hayır. Kalabilirsin. Farketmez." Sendai’nin yassı dermatodlarını sarsmamak için büyük bir dikkatle, siyah havlu ter bandını başına taktı. Kucağındaki panele baktığında tam olarak onu gördü denemezdi; karşısında duran, Ninsei’deki dükkanın vitrini, yansıyan neonun tutuşturduğu krom shurikendi. Gözlerini kaldırıp duvara, Sony'nin biraz yukarısına baktı. Molly’nin hediyesini asmıştı oraya, sarı kafalı bir raptiyeyle merkezinden tutturarak.

Gözlerini kapattı.

Güç düğmesinin tırtıklı yüzeyini hissetti.

Ve gözlerinin ardında kanla aydınlanan karanlıkta, boşluğun kenarlarından akan gümüş fosfenle doluyor artık, bilinçaltından yükselen imgeler rasgele karelerden derlenmiş bir film gibi geçip gidiyor. Semboller, şekiller, yüzler bulanık, parçalanmış bir görsel bilgi mandalası.

Lütfen, diye yalvardı, şimdi.

Gri bir disk, Chiba göğünün rengi.

Şimdi —

Disk dönmeye başladı, daha hızlı donuk gri renkli bir küreye dönüşüyordu. Genişliyordu...

Aktı ve çiçek açtı, akışkan neondan bir origami numarası bu, uzaklıkların olmadığı evinin, yurdunun genişlemesi, sonsuzluğa uzanan 3D bir satranç tahtası. İç gözü, Mitsubishi Bank of America yapılarının yeşil küpleri ardında parlayan Eastern Seaboard Fission Authority’e ait yüzeyi kademelendirilmiş kırmızı piramide açıldı. Hepsinden yüksekte, çok uzaklarda ise askeri sistemlerin helezon kolları görünüyordu, onun hiç erişemeyeceği bir yerde.

Ve bir yerde kahkahalarla gülüyordu, beyaza boyanmış bir odada, uzaktaki parmakları paneli okşuyordu ve boşalan sinirlerinden taşan yaşlar yanaklarından süzülüyordu.

Dermetrodları çıkardığında Molly gitmiş, oda kararmıştı. Zamanı kontrol etti. Tam beş saattir siberuzaydaydı. Onno-Sendai’yi yeni çalışma masalarından birinin üzerine taşıdı ve yatağın üzerine devrilip Molly’nin siyah ipekten uyku tulumunu başının üzerine çekti.

Çelik yangın kapısına bağlı güvenlik sistemi iki kere bipledi. "Giriş isteniyor." dedi. "Giriş isteyen şahıs programımca onaylanmıştır."

"Açsana o zaman." Kapı açılırken Case ipeği yüzünden alıp, doğruldu. Molly ve Armitage’la karşılaşmayı umuyordu.

"Tanrım," diye söylendi boğuk bir ses. "O kaltağın karanlıkta görebildiğini biliyordum..." Toplu bir adam içeri girdi ve kapıyı kapattı. "Işıkları aç, tamam mı?" Case yataktan inip eski tip düğmeyi buldu.

"Ben Finn" dedi Finn ve Case’i uyaran bir işaret verdi yüzüyle.

"Case."

"Tanıştığımıza pek memnun oldum. Görünen o ki patronun için bazı donanım işleri yapacağım." Finn cebinden bir paket Partagas çıkartıp bir tane yaktı. Küba tütününün kokusu odayı doldurdu. Çalışma masasının yanına giderek Onno-Sendai’ye baktı. "Bir problemi varmış gibi görünüyor. Bunu hemen halledebilirim. Fakat asıl sorun burada oğlum." Ceketinden pis bir manila zarfı çıkarttı, külünü yere silkerken de zarfın içinden alelade siyah bir dikdörtgen çıkarttı. "Lanet fabrika prototipleri," dedi aleti masaya koyarak. "Hep böyle bir polikarbon kütlenin içine tıkarlar, içindekileri kızartmadan lazer sokamazsın. X-ışınları ya da ultrascan’e karşı bubi tuzakları da koymuşlar, kim bilir daha neler vardır. İçine gireceğiz ama bilirsin kötüler rahat edemez öyle değil mi?" Zarfı özenle katlayıp cebine geri koydu.

"Nedir bu?"

"Bir açma-kapama anahtarı aslında. Şuradaki Sendai’ne bağlandığında, canlı veya kayıtlı simstime matristen çıkmadan ulaşabilirsin."

"Ne için?"

"Hiçbir fikrim yok. Tek bildiğim Molly’ye bir yayınlayıcı sistem taktığım, bu yüzden büyük ihtimalle eriştiğin onun algıları olacak." Finn çenesini kaşıdı. "Artık o kotun ne kadar sıkı olduğunu öğrenebileceksin, ha?"

4

Case alnına yapışık dermatodlarla odada oturmuş, tepesindeki ızgaralardan süzülen gün ışığında toz zerreciklerinin dansını seyrediyordu. Ekranın bir köşesinde geri sayım sürüyordu.

Kovboylar simstim ile ilgilenmezler diye düşündü. Çünkü bu temelde bir et oyuncağıydı. Kullandığı dermatodlarla herhangi bir simstim panelinden sallanan plastik başlığın aynı şeyler olduğunu, ayrıca sibaruzayın en azından sunum olarak insan algılarının aşırı bir soyutlaması olduğunun farkındaydı. Ne var ki simstimin kendisi, ona çoğaltılmış bir etsel girdi yığınıymış gibi geliyordu. Ticari malzemeler normal olarak gözden geçiriliyordu, böylece Terry Isham bir ara baş ağrısı çektiğinde siz bunu hissetmiyordunuz.

Ekran bipleyerek son iki saniyeyi bildirdi.

Yeni anahtar Sendai’sine ince fiber optik şeritlerle bağlanmıştı.

Ve bir ve iki ve —

Siberuzay temel noktalardan ortaya çıktı. Akıcı, diye düşündü ama yeterince değil. Üzerinde çalışmalıyım...

Sonra da yeni anahtarı açtı.

Yeni bir ete bürünmenin ani sarsıntısı. Matris yok artık, bir ses ve renk dalgası. ...Kız kalabalık bir caddede, fiyatların plastik levhalara keçeli kalemle yazıldığı, indirimli yazılımlar satan tezgahlar boyunca etrafındaki sayısız kolonlardan gelen müzikle birlikte yürüyordu. Sidik, bedava monomer, parfüm ve kızarmış krill kokuları. Birkaç korku dolu saniye boyunca onun vücudunu kontrol etmeye çabaladı. Fakat sonra kendini bırakıp onun gözleri ardında izleyici oldu.

Gözlüklerinin güneş ışığını kestiği söylenemezdi. Dahili amplifikatörlerin buna kendiliğinden uyum saplayıp sağlayamayacaklarını merak etti. Görüş alanının sol tarafında mavi alfanümerikler yanıp sönerek zamanı gösteriyordu. Şov yapıyor, diye düşündü.

Kızın vücut dili kafa karıştırıcıydı, tarzı yabancıydı. Sürekli olarak birilerine çarpacakmış gibiydi ama insanlar yolundan dışarı akıyor, ona yol veriyorlardı.

"N’aber Case?" Kelimeleri duydu ve onları biçimlendirişini hissetti. Molly bir elini ceketinden içeri soktu. Bir parmağının ucu, ılık ipeğin altında göğüs ucu çevresinde daireler çizdi. Bu his Case’in nefesini kesti. Molly, bir kahkaha attı. Fakat bağlantının tek taraflı oluşu Case’e cevap şansı tanımıyordu.

İki blok sonra, kız Memory Lane’in ötesine ilerliyordu. Case sürekli olarak yönünü bulmak için kendi kullanacağı görüntülere kızın gözlerini çevirmeye çalışıyordu. Durumun eylemsiz halinden rahatsız olmaya başlamıştı.

Anahtarı kapatmasıyla siberuzaya geçmesi bir oldu. New York Halk Kütüphanesinin ilkel buzuna ait bir duvara çarptı, potansiyel pencereleri hiç düşünmeden sayıyordu. Molly’nin algı sistemine geri döndü; kas ve keskin algıların kıvrak akışına.

Bu algıları paylaştığı zihni merak ederken buldu kendini. Molly hakkında ne biliyordu? Onun da başka bir pro olduğunu; ayrıca kendisi gibi, hayatını kazandığı işi varoluşu olarak tanımladığını. Bir iki gün önce ona nasıl sokulduğunu da biliyordu, uyandığında; onunla birleştiğinde çıkarttıkları tek vücut inlemesini ve sonrasında kahveyi koyu sevdiğini...

Kızın gittiği yer Memory Lane’de sıralanmış ne yaptığı belli olmayan yazılım kiralama merkezlerinden biriydi. İçeriye bir durgunluk, sükunet hakimdi. Merkezi bir koridor boyunca standlar sıralanıyordu. Müşteriler gençti, çoğu daha ergenlik çağındaydı. Hepsi, sol kulaklarının arkasına karbon yuvalar eklettirmişti ama Molly onlara bakmıyordu. Standların önünde yer alan tezgahlarda şeffaf fanuslarda beyaz kartona sabitlenmiş renkli açısal silikon parçacıkları şeklinde yüzlerce microsoft’la teşhir ediliyordu. Molly güney duvarının yedinci standına yöneldi. Tezgahın ardında saçları kazınmış ve sol kulağının ardındaki yuvadan bir düzine microsoft fışkıran bir çocuk ifadesizce boşluğa bakıyordu.

"Larry, içeride misin dostum?" Kız kendini onun karşısına yerleştirdi. Çocuğun gözleri odaklandı. Sandalyesinde doğrulup başparmağının kirli tırnağıyla kulak arkası yuvadan eflatun bir çubuk çıkardı.

"Hey, Larry."

"Molly." Kafasını salladı.

"Arkadaşlarından bazıları için bir işim var Larry."

Larry, kırmızı spor gömleğinin cebinden çıkarttığı düz plastik bir kutuyu açarak microsoft’u diğer bir düzinenin yanına yerleştirdi. Eli bir süre havada kaldıktan sonra, diğerlerinden daha uzun olan parlak siyah bir çip seçerek rahatça kafasına soktu. Gözleri kısıldı.

"Molly’nin bir yolcusu var," dedi, "ve Larry bunu sevmiyor."

"Hey," şaşırmıştı, "bilmiyordum bu kadar... hassas olduğunu. Bu çok etkileyici. Çok pahalıya patlar bu kadar hassas olmak."

"Sizi tanıyor muyum bayan?" Boş bakışlar geri döndü. "Yazılım mı alacaktınız?"

"Ben Moderns’i arıyorum."

"Bir yolcun var Molly, bu öyle söylüyor." Siyah çubuğu tıkladı. "Gözlerini bir başkası kullanıyor."

"Ortağım."

"Ortağına gitmesini söyle."

"Panther Moderns’e verecek bir şeyim var Larry."

"Neden bahsediyorsunuz bayan?"

"Case, sen çık." dedi kız. Case anahtarını kapattı ve anında matrise döndü. Siberuzayın vızıldayan sakinliği içinde yazılım merkezinin hayalet imgesi birkaç saniye asılı durdu.

"Panther Moderns" dedi Hosaka’ya, dermatrodları çıkartarak. "Beş dakikalık özet." 

"Hazır" diye cevapladı bilgisayar.

Bu bildiği bir isim değildi. Yeni bir bilgiydi, Chiba’ya vardıktan sonra meydana çıkmıştı. Modalar Sprawl’un gençliğini ışık hızıyla alıp götürürdü; geniş altkültürler bir gecede ortaya çıkabilir, üç ay boyunca rağbet görüp bir anda tamamen yok olabilirlerdi. "Başla" dedi Case. Hosaka, kütüphane dizinlerine, makaleler ve haber servislerine erişmişti.

Özet, renkli bir resmin uzun süre sabit olarak gösterilmesiyle başlamıştı. Case önce bunun bir tür kolaj, başka bir görüntüden yırtılıp alınarak boyası kazınmış bir duvarın fotoğrafı üzerine yapıştırılmış bir çocuk yüzü olduğunu zannetti. Karanlık gözler, bariz ameliyat eserleri olan deri katları, soluk dar elmacık çıkıntısı boyunca uzanan sivilce yığını, yırtıcı bir orman yaratığını oynayan pandomimcinin ürkütücü zarafetiyle hareket ediyordu. Vücudu tek parçalı dar giysisinde süzülen karmaşık kareli yapı benzeri soyut bir motif dışında neredeyse görünmezdi. Mimetik polikarbon.

Geçiş, Dr. Virginia Rambali, Sosyoloji, N.Y.U., adı, fakültesi ve okulu ekranda pembe alfanümeriklerle parlıyordu.

"Rasgele sürreal şiddet eylemlerine yatkınlıkları ortadayken," diyerek devam etti bir ses, "sizin bu fenomenin bir terörizm şekli olmadığında ısrar etmenizin nedenini seyircilerimiz anlayamayabilirler."

Dr. Rambali gülümsedi. "Her zaman, teröristin medya geştaltını kullanmaktan vazgeçtiği bir nokta vardır. Öyle bir nokta ki şiddet tırmanır, ama bu noktadan öte, terörist de medya geştaltı olgusunun bir belirtisi konumuna gelir. Bizim alışık olduğumuz terörizm kavramı, tamamen medyayla ilişkilidir. Panther Moderns ise, kendilerinin bilincinde olmaları ve medyanın terörist eylemle ilk baştaki sosyopolitik niyeti birbirinden ne ölçüde kopardığını tanımaları sayesinde diğer teröristlerden kesin bir şekilde ayırılıyor..."

"Geç şunu." dedi Case.

Case, ilk Modern’iyle Hosaka’nın özetinden iki gün sonra tanıştı. Moderns’in, onun gençliğindeki Big Scientists’in güncel bir hali olduğuna karar verdi. Sprawl’da her zaman iş başında olan bir ergen DNA hayaleti vardı, kısa ömürlü birçok altkültürün kodlanmış kalıplarını taşıyan ve bunları rasgele aralıklarla çoğaltan Panther Moderns, Scientists’in yazılımkafa haliydi. Teknoloji elverseydi bütün Big Scientists de microsoftlarla doldurulmuş yuvalara sahip olurdu kesinlikle. Önemli olan tarzdı ve bu tarz hiç değişmemişti. Moderns paralı askerler, soytarılar, nihilist teknofetişistlerdi.

Kapıda, Finn’den aldığı bir kutu disketle beliren yumuşak sesli çocuğun adı Angelo’ydu. Yüzü, kolajen ve köpek balığı kıkırdağı polisakkaridiyle monte edilmişti; pürüzsüz ve iğrençti. Case’in bugüne kadar karşılaştığı özgün ameliyatlar arasında en korkuncuydu. Angelo gülümseyip de iri bir hayvanın jilet keskinliğindeki köpek dişlerini sergilediğinde içi biraz rahatladı. Dişeti protezleri. Case bunu daha önce görmüştü.

"Piç kurularının nesil farkı yaratmalarına izin vermemek lazım." dedi Molly. Case, Sense/Net buzunun motiflerine dalmış halde başını salladı.

Gerçek buydu. İşi, kimliği, varlığı. Yemeyi unutuyordu. Molly onun için uzun masanın köşesine kutularca pilav ve birkaç tabak suşi bırakmıştı. Bazen panelin başından kalkıp odanın köşesine kurdukları kimyasal tuvalete bile gitmeye üşeniyordu. O, boşluklardan sakınıp, bariz tuzakları atlatarak Sense/Net’in buzundan geçmek İçin kullanacağı yolun haritasını çıkartırken, buz motifleri de ekran üzerinde sürekli farklı görüntüler alıyordu. İyi bir buzdu. Çok güzeldi. Kolları Molly’nin omuzlarının altında, yattığı yerden çelik arkasından gelen kırmızı şafağı seyrederken, buz motifleri de alev alevdi. Uyandığında ilk gördüğü, buzun gökkuşağı piksellerinden labirentiydi. Giyinmeye bile gerek duymadan doğrudan paneline geçip bağlanırdı. Buz kırıyordu. Çalışıyordu. Artık hangi günde olduğunu bilmiyordu.

Ve bazen de uykuya daldığında, özellikle Molly kiralık Moderns kadrosuyla keşif gezilerine çıktığında, Chiba görüntüleri seli geri geliyordu. Yüzler ve Ninsei neonu. Bir seferinde Linda Lee’yi gördüğü karmaşık bir rüyadan uyanmış, ne onun kim olduğunu ne de onun kendisine ne ifade ettiğini hatırlayabilmişti. Hatırladığında ise tekrar bağlanıp dokuz saat aralıksız çalıştı.

Sense/Net buzunu kırmak tam dokuz gün sürmüştü.

"Ben bir hafta demiştim." dedi Armitage, Case’in saldırı planını görmenin verdiği memnuniyeti gizleyemeyerek.

"Bakıyorum zamandan yana rahatsın."

"Boş versene." dedi Case ekrana doğru gülümseyerek. "Bu temiz iş, Armitage."

"Evet," diye itiraf etti Armitage. "ama bu seni havaya sokmasın. İşin sonunda karşılaşacaklarının yanında bu bilgisayar oyunu gibi kalır."

"Seni seviyoruz, Kedi Ana." diye fısıldadı Panther Moderns'in iletişim adamı. Sesi Case’in kulaklarında modüle edilmiş bir hışırtıydı. "Atlanta. Gitmeye hazır gibi görünüyor. Gidin, anlaşıldı mı?" Molly’nin sesi biraz daha netti.

"Duymak, itaat etmektir." Moderns, iletişim adamlarının şifrelenmiş mesajını Manhattan üzerinden jeosenkronize yörüngede olan Sons of Christ the King uydusundan yansıtmak için New Jersey’de bir tür el yapımı çanak kullanıyordu. Gerçekleştirdikleri operasyonun tümüyle dikkatlice planlanmış özel bir şaka gözüyle bakıldığında uydu seçimi de kasıtlıydı. Molly’nin sinyalleri, neredeyse Sense/Net binası yüksekliğinde, siyah camdan bir banka kulesinin çatısına epoksiyle sabitlenmiş bir metre çaplı şemsiye çanaktan yayılıyordu.

Atlanta. Tanıtım kodu basitti. Atlanta’dan Boston’a, Chicago’ya, Denver’a, her şehir için beş dakika. Birisi Molly’nin sinyallerini algılamayı ve sesini çözmeyi başarırsa Moderns kod sayesinde bunu fark edecekti. Eğer binada yirmi dakikadan fazla kalırsa, dışarı çıkabilmesi neredeyse imkansızdı.

Case, kahvesinden son bir yudum aldı, dermatrodlarını yerleştirip siyah tişörtünün altından göğsünü kaşıdı. Moderns’in Sense/Net güvenliğini oyalamak için ne yapacaklarına dair hiçbir fikri yoktu. Onun görevi, yazdığı sızma programının Molly’nin ihtiyacı olduğu anda Sense/Net sistemleriyle bağlantı kurabilmesini sağlamaktı. Ekranın köşesindeki gerisayımı seyretti. İki. Bir.

Bağlandı ve programını çalıştırdı. "Anahat" diye fısıldadı iletişim görevlisi; Sense/Net buz katmanlarının parıltısı içinde ilerlerken duyduğu tek ses buydu Case’in. Güzel. Molly’yi kontrol et. Simstim’i açarak onun algı sistemine geçti.

Şifreleyici, görsel girdileri biraz bulanıklaştırıyordu. Kız binanın geniş girişindeki altın işlemeli bir ayna panonun önünde duruyordu, sakız çiğneyerek ve kendi yansımasına hayran gibi. Aynalı protezlerini gizleyen geniş güneş gözlükleri bir yana, oraya ait olan ve Tally Isham’ı bir an için bile olsa görmeyi bekleyen bir turistmiş gibi görünmeyi fazlasıyla iyi becermişti. Pembe plastik bir yağmurluk, beyaz fileden bir üst ve Tokyo’da geçen sene moda olan tarzda kesilmiş beyaz bir pantolon giyiyordu. Amaçsızca sırıtarak sakızını patlattı. Case’in içinden gülmek geçti. Kızın göğüs kafesini saran mikrogözenekli bandı hissedebiliyordu, altındaki yassı birimleri de: radyo, simstim birimi ve şifreleyici. Boynuna yapıştırılan boğaz mikrofonu olabildiğince ağrı kesici bir dermadiske benziyordu. Pembe paltosunun cebindeki elleri, bir kas gevşetme hareketleri dizisi şeklinde açılıp kapanıyordu.

Parmak uçlarındaki o tanımı zor hissin sebebinin kısmen ilerleyip geri çekilen bıçaklar olduğunu anlaması birkaç saniyesini aldı.

Case anahtarı tetikledi. Programı beşinci kapıya gelmişti. Buz kırıcısı küçük darbelerle ilerlerken panel üzerinde gezinerek ince ayarlar yapan ellerinden habersiz seyre dalmıştı. Şeffaf renk düzlemleri hileli iskambil desteleri gibi karıştı önünde. Bir kart seç diye düşündü, herhangi birini.

Kapı bulanıklaşarak yok oldu. Bir kahkaha attı. Sense/Net buzu onun girişini grubun L.A. merkezinden gelen rutin bir transfer olarak kabul etmişti. Artık içerideydi. Ardından, virütik alt programlar çözülüyor ve kapının kod dokusuyla birleşerek gerçek L.A. Verilerinin girişini reddetmeye hazırlanıyordu.

Case yine anahtarı tetikledi. Molly lobinin arka tarafındaki devasa dairesel resepsiyon masasının yanından geçiyordu.

Kızın optik sinirindeki yazım çipi 12:01:20’yi gösterdi.

Geceyarısında, Molly’nin gözlerinin ardındaki çipiyle eş zamanlı olarak Jersey’deki iletişim adamı komutunu vermişti. "Anahat" Sprawl’da iki mil boyunca yayılmış dokuz Modern, aynı anda ödemeli telefon kulübelerinden ÇOK ACİL numarasını tuşlamıştı. Her biri planlanmış kısa bir konuşma yapıyor, telefonu kapatıp steril eldivenlerini çıkartırken gecenin karanlığında kayboluyordu. Dokuz karakol ve halk güvenlik bürosu, köktendinci Hıristiyanların bilinmeyen bir kolunun, Sense/Net piramitlerinin havalandırma sistemine Blue Nine olarak da bilinen yasadışı bir psikoaktif maddeden yüksek miktarda katılmasını üstlendiği bilgisini almıştı. Blue Nine veya Kaliforniya'da bilinen adıyla Grevious Angel etkilediği deneklerin yüzde seksen beşinde ciddi paranoya ve katliam psikozu yaratmıştı.

Case anahtarı açarken programı da Sense/Net’in araştırma kütüphanelerinin güvenliğini sağlayan alt sistemin kapılarından geçiyordu. Case kendini bir asansöre girerken buldu.

"Özür dilerim, fakat siz çalışanlardan mısınız?" bekçi kaşlarını kaldırdı. Molly de sakızını patlattı. "Hayır," diyerek sağ elinin ilk iki büklümünü adamın boşluğuna indirdi. Adam kemerindeki alarma uzanarak iki büklüm yığılırken kız adamın kafasını yakaladı asansörün duvarına patlattı.

Sakızı biraz daha hızlı çiğneyerek, ışıklı paneldeki KAPIYI KAPAT ve DUR düğmelerine bastı. Paltosunun cebinden siyah bir kutu çıkardı ve panelin devrelerini koruyan kilide kurşun bir parça soktu.

Panther Moderns ilk hamlelerinin etkisini göstermesi için dört dakika bekleyip, sonrasında dikkatle hazırladıkları yanlış bilginin ikinci bölümünü enjekte ettiler. Fakat bu kez doğrudan Sense/Net’in dahili video sistemine yayın yaptılar.

12:04:03’te binadaki her ekran on sekiz saniye boyunca Sense/Net çalışanlarının hassas yapılı olanlarını felç edebilecek bir frekansta sinyal üretti. Hemen ardından, bir insan yüzünü andıran bir görüntü doldurdu ekranları, hatları bir tür iğrenç Mercator görüntüsü gibi asimetrik kemik uzantılarına yayılmış bir yüz. Çarpık, ince uzun yapılı çenenin hareketleriyle ıslakça aralanmış mavi dudaklar. Bir uzuv, belki de bir el, kırmızımsı kök yumrularından bir pelte atıldı kameraya doğru, bulanıklaştı ve yok oldu. Zehirlenmenin algı ötesi görüntüleri: binadaki su dağıtımının grafikleri, laboratuvar kavanozlarıyla çalışan eldivenli eller, karanlığın içine bırakılan bir kütle, zayıf bir su sıçraması sesi. ...Görüntüler eşliğinde standartın iki katından biraz düşük hızla çalan parça ise, bir ay öncesine ait bir haber bülteninin, HsG adındaki insan iskeletinin gelişimi faktörünü öne geçirebilen bir biyokimyasalı detaylıca anlatan bir bölümüydü. HsG’nin aşırı dozu bazı kemik hücrelerine aşırı yüklenilmesine ve sonucunda bin kat daha hızlı büyümesine neden oluyordu.

12:05:00’da Sense/Net grubunun aynalarla kaplı merkezi üç binin üzerinde çalışanıyla dolmuştu. Geceyarısını beş geçe Moderns’in mesajı beyaz bir ekranla son bulmuştu ve Sense/ Net piramidi çığlıklarla yankılanıyordu.

NYPD’ye ait yarım düzine taktik hovercraft’ı binanın havalandırma sisteminde Blue Nine bulunma ihtimaline karşın, Sense/Net piramidinde buluşmaya gidiyordu. Ayaklanma uyarı alarmlarının tümü açıktı. Bir BAMA Acil Tahliye Helikopteri Riker’daki üssünden kalkıyordu.

Case ikinci programını çalıştırdı. Dikkatlice inşa edilmiş virüs, Sense/Net araştırma malzemelerini barındıran alt deponun ana koruma komutanlarından örtülü kod dokusuna saldırdı. "Boston" Molly’nin sesiydi hattaki, "ben alt kattayım." Case anahtarı çevirdi ve asansörün boş duvarını gördü. Kız beyaz pantolonunu çıkartıyordu. İri bir paket, donuk renkli bileğinin renginde bir bantla bacağına sabitlenmişti. Eğilerek bu bandı yırttı. Kız Moderns üniformasını açarken taklit edici polikarbon üzerinde dans eden koyu kırmızı çizgiler beliriyordu. Pembe yağmurluğu çıkarttı, beyaz pantolonun yanına fırlattı ve üniformayı beyaz file atletin üstüne çekti.

12:06:26

Case’in virüsü kütüphanenin komut buzunda bir pencere açmıştı. Buradan geçerek içeri girdiğinde, soluk mavi neondan gergin bir kafese asılmış renk kodlu kürelerle kaplı sonsuz mavi alanla karşılaştı. Matrisin uzaysızlığında, bir veri yapısının içi, sonsuz göreceli boyuta sahip olurdu; Case’in Sendai’si aracılığıyla erişilen bir çocuğun oyuncak hesap makinesi, içinde asılı birkaç basit komut dışında sonsuz hiçlik uçurumları şeklinde görülebilirdi. Case, Finn’in ciddi uyuşturucu sorunları olan orta sınıf bir sarariman’dan satın aldığı kodu girmeye başladı. Küreler arasında görünmez yollar takip ediyormuşcasına süzülüyordu.

İşte. Buradaki.

Kürenin içine giden yolu zorla açarak soğuk mavi mahzenin yıldızsız, donmuş cam kadar ölü kubbesinin altında belirli merkez güvenlik komutlarını etkileyecek bir alt program çalıştırdı.

Çıkma zamanı. Hassas hareketlerle geri işlem yapan virüs, pencere dokusunu baştan örüyordu.

İşi tamamdı.

* * *

Sense/Net’i lobisinde Panther Moderns’ten iki kişi, dikdörtgen bir saksının ardından kargaşayı dikkatle videoya alıyorlardı. Her ikisi de bukalemun giysileri içindeydi. "Taktik görevliler köpük bariyerler sıkıyor" notunu düştü bir tanesi, gırtlak mikrofonu kaydetsin diye. "Rapid’ler ise hâlâ helikopteri indirmeye çalışıyor."

Case simstim anahtarını açtı. Aynı anda bedenini kırık bir kemiğin acısı sardı. Molly uzun koridorda düz gri bir duvara yaslanmış, hızlı ve düzensiz nefesler almaktaydı. Case sol bacağında giderek sönen keskin acıyla hemen matrise geri döndü.

"Neler oluyor, Evlat?" diye sordu iletişim adamına.

"Bilmiyorum Kesici. Ama bizimle konuşmuyor. Bekle."

Case'in programı döngüsünü sürdürüyordu. Yenilenmiş pencerenin merkezinden, buz kırıcısının değişken dış hattına doğru saç teli kadar ince açık kırmızı bir neon ışını uzandı. Bekleyecek zaman yoktu. Derin bir nefes, geri dönme zamanı.

Molly, ağırlığını koridorun duvarına vermeyi deneyerek bir adım attı. Beyaz odada, Case inledi. Kız ikinci adımda yerde uzanan bir kolun üzerinden geçti. Taze kanla parıldayan bir üniforma kolu. Anlık fiberglas kalkan parçaları görüntüsü. Kızın görüş alanı bir tünel darlığına düşmüş gibiydi. Üçüncü adımda Case, kendini çığlık atarak matriste buldu.

"Evlat? Boston, bebeğim..." Kızın sesi acıdan gerilmişti. Öksürdü. "Yerlilerle biraz sorun çıktı. Sanırım biri bacağımı kırdı."

"Neye ihtiyacın var Kedi Ana?" İletişim adamının sesi hışırtılar arasından zorla seçiliyordu.

Case kendini geri dönmeye zorladı. Molly duvarı yarılamış, ağırlığın tamamını sağ bacağına veriyordu. Ön cebinin içindekileri karıştırıp, dermadisk gökkuşağıyla kaplı bir plastik tabakası çıkardı. Aralarından üçünü seçip bileğine, tam damarların üzerine yapıştırdı. Altı bin mikrogram endorfin eşdeğeri, ağrının üzerine bir çekiç gibi inerek onu paramparça etti. Sırtı, bu patlamayla gerilmiş, katılaşmıştı. Kalçalarından yukarı pembe ısı dalgaları yükselirken derince iç çekti, yavaşça gevşedi.

"Tamam Evlat. Artık geçti. Fakat dışarı çıktığımda tıbbi yardıma ihtiyacım olacak. Adamlarıma bildir. Kesici, hedefe iki dakika uzaktayım. Bekleyebilir misin?"

"İçeride olduğumu ve beklediğimi söyle ona" dedi Case.

Molly koridordan aşağı doğru topallamaya başladı. Kız geriye doğru bir göz attığında Case, üç Sense/Net güvenliğinin katlanmış vücutlarını gördü. Aralarından birinin gözleri yok gibiydi.

"Taktik ekipleri ve Rapid’ler giriş katını mühürlediler Kedi Ana. Köpük barikatlar. Lobide durum ısınmaya başladı."

"Burası da farklı sayılmaz" diyerek bir çift çelik kapıdan geçti. "Neredeyse geldim, Kesici."

Case matrise geçip alnındaki dermatrodları söktü. Terden sırılsıklam olmuştu. Alnını bir havluyla kurulayıp Hosaka’nın yanındaki bisiklet matarasından bir yudum su aldı ve ekrandaki kütüphane haritasını kontrol etti. Kırmızı bir imleç, holün sonundaki çıkışa varmak üzereydi. Dxie Flatline’ın veri inşasını temsil eden yeşil noktadan sadece birkaç milimetre uzaktı. Böyle yürümeye devam ederse bacağına neler olabileceğini düşündü. Yeterli endorfin değerleriyle bir çift paramparça uzuv üzerinde bile yürüyebilirdi. Case kendini sandalyesine sabitleyen naylon kemerleri sıkılaştırdı ve dermatrodları tekrar taktı.

Her zamanki gibi: Dermatrodlar, başlangıç, geçiş.

Sense/Net araştırma kütüphanesi ölü bir depolama alanıydı; orada saklanan malzemelerin arabirimlendirilmeden önce fiziksel olarak çıkarılmaları gerekirdi. Molly, birbirinin aynısı gri dolap dizileri arasında ilerliyordu.

"Ona beşinciden sonra soldan onuncuya ilerlemesini söyle Evlat." dedi Case.

"Beş daha sonra on sola Kedi Ana." diye tekrarladı iletişim adamı.

Sola saptı. Bir kütüphane görevlisi iki dolap arasına sinmişti, kadının yanakları ıslak, gözleri bomboştu. Molly onu umursamadı. Case bir an için Moderns’in bu denli bir terör yaratmak için ne yapmış olabileceğini düşündü. Bunun şakayla karışık bir tehditle ilgili olduğunu biliyordu ama Molly onları açıklarken o buzuyla oldukça meşguldü.

"İşte bu." dedi Case ama Molly zaten veri inşasının olduğu dolabın önünde durmuştu. Dolabın hatları Case’e Julie Deane’nin Chiba’daki odasındaki Neo-Aztek kitaplıkları hatırlattı.

"Hallet şunu Kesici." dedi Molly.

Case siberuzaya geçip, kütüphane buzu içinden geçen açık kırmızı iplikten aşağıya doğru titreşen bir komut gönderdi. Beş ayrı alarm da hâlâ işler durumda olduklarına ikna oldu. Üç iddialı kilit açıldı ama kendilerini kilitli olarak kabul ettiler. Kütüphanenin ana bankasının kalıcı hafızası anlık bir değişim yaşadı; veri inşasının nakli üst düzey bir emirle, bir ay önce gerçekleştirilmişti. Onu taşımak için yetkiyi kimin verdiğini araştırmak isteyen bir görevlinin bulacağı tek şey silinmiş kayıtlar olacaktı.

Kapı sessiz menteşeleri üzerinde sessizce aralandı.

"0467839" dedi Case ve Molly raftan siyah bir depolama birimi çıkarttı. Yüzeylerindeki uyarı işaretleri ve güvenlik seviyesi tanımlarıyla büyük bir saldırı silahının şarjörünü andırıyordu.

Molly dolap kapağını kapattı; Case anahtarı çevirdi.

Kütüphane buzundan geri çektiği bağlantısı, programa geri dönerek tam bir sisteme geri dönme çalışması başlattı. Çıkarken Sense/Net kapıları ardından kapanıyor, yanlarından geçtiği kapılara yerleştirdiği alt programlar yeniden buz kırıcısının çekirdeğinde toplanıyordu.

"Çıktım Evlat," diye bildirdi ve sandalyeye yığıldı. Gerçek bir mücadelenin zihindeki yoğunlaşmasından sonra, bağlantısını kesmeden vücudunun farkında kalabiliyordu. Sense/Net’in hırsızlığı farketmesi günler alabilirdi. İpucu, büyük ihtimalle Los Angeles naklinin başka bir yere yönlenişi olurdu, ne de olsa tam olarak Moderns'in saldırısına denk geliyordu. Molly’nin koridorda karşılaştığı üç güvenlikten yaşayan olacağını pek sanmıyordu. Anahtarı çevirdi.

Kontrol panosunun yanında Molly’nin kara kutusunun olduğu asansör kımıldamamıştı. Görevli hâlâ yerde yığılıydı. Case, onun boynundaki diski ilk defa farketti. Molly’den bir hediye, uyanmaması garanti olsun diye. Kız adamın üzerinden atladı ve LOBİ düğmesine basmadan önce kara kutuyu söktü.

Asansör fısıltıyla aralanırken, kalabalıktan arkası dönük fırlayan bir kadın içeri girdi ve kafasını arka duvara vurdu. Molly ona bakmadan yerdeki görevlinin boynundan diski söktü. Sonra da pembe yağmurluğunu, beyaz pantolonu ve güneş gözlüklerini toparlayıp kapıdan dışarı fırlayıp giysinin başlığını alnına kadar çekti. Giysinin ön cebindeki veri inşası birimi o hareket ettikçe vücuduna batıyordu. Dışarıya adım attı.

Case daha önce de panik görmüştü ama kapalı bir alanda değil.

Asansörlerden taşan Sense/Net çalışanları sokak kapılarına hücum ediyor ama sadece Taktik ekiplerinin köpük barikatları ve BAMA Rapid’lerinin kum torbalarıyla karşılaşıyorlardı, içeride potansiyel bir katil kitlesi olduğuna ikna olan her iki ekip de eşi görülmemiş bir verimle iş birliği içindeydiler. Ana çıkış kapılarının parçalanmış enkazının ötesinde, barikatların üzeri üçer cesetlik bir katmanla örtülmüştü. Ayaklanmayı yatıştırmak için kullanılan silahların tok patlama sesleri, lobinin mermer zemini üzerinde bilinçsizce koşturan kalabalığın ayak sesleri için güzel bir artalan oluşturuyordu. Case bugüne kadar böyle bir ses duymamıştı.

İşin doğrusu bu Molly için de bir ilkti. "Tanrım" diyerek durakladı. Bu bir tür kıyametti, korkunun patlayan dalgalarıyla dolu en ilkel ve saf seviyesine yükselmekti. Lobinin zemini cesetler, giysiler, kan ve her yeri saran sarı yazıcı çıktılarıyla kaplıydı.

"Hadi kardeşim. Çıkmalıyız." Moderns elemanlarının gözleri delice dönen polikarbon gölgelikler arkasından bakmaktaydı, giysileri arkalarında yaşanan şekil ve renk karmaşasına yetişemiyordu. "Yaralı mısın? Hadi, Tommy seni iyileştirecek." Tommy, konuşan elemana bir paket, polikarbona sarılmış bir video kamera uzattı.

"Chicago" dedi Molly. "Yoldayım." Sonrasında düşüyordu, kan ve kusmukla kaplanmış mermer zemine olmasa bile, kan gibi sıcak bir kuyuya, sessizlik ve karanlığın derinliklerine...

Kendini Lupus Yonderboy olarak tanıtan Panther Moderns lideri, kaydettiği arkaplan görüntülerini isteğe bağlı olarak gösterime sunabilen polikarbon bir elbise giyiyordu. Case’in çalışma masasına iliştirilmiş şaheser bir büst edasıyla, Case ve Armitage’i kısık iri gözlerinin ardından selamladı. Onlara gülümsüyordu. Saçları pembeydi. Saçlarının çıkmaya devam ettiği sivri kulaklarından soldakinin arkasından, yazılım ormanının gökkuşağı yükseliyordu. Göz bebekleri, ışığı kedilerinki gibi yakalayacak şekilde tasarlanmıştı. Case giysinin durmayan renk ve doku dansını seyre dalmıştı.

"İşlerin kontrolden çıkmasına izin verdiniz." dedi Armitage. Odanın ortasına, pahalı görünümlü bir pardesünün kasvetli ışıltılar saçan kıvrımlarına sarılı bir heykel gibi dikilmişti.

"Kaos, Bay Kim," diye yanıtladı Lupus Yonderboy, "Budur bizim tarzımız ve sınıfımız. Kaostur ana temamız. Kadınınız bilir bunu. Biz onunla çalışıyoruz. Sizinle değil Bay Kim." Giysisi bej ve soluk bir avokadonun garip, açısal motiflerine bürünmüştü. "Tıp ekibine ihtiyacı vardı. Onlarla birlikte şimdi. Onu sürekli koruyoruz. Her şey yolunda." Tekrar gülümsedi.

"Ona parasını ver." dedi Case.

Armitage ona alevli gözlerle baktı. "Mallar elimizde değil."

"Kadınınızda ama" dedi Yonderboy.

"Öde şunu!"

Armitage somurtarak masaya doğru yürüdü ve trençkotunun cebinden üç şişkin Yeni Yen destesi çıkardı. "Saymak ister misin?" diye sordu Yonderboy’a.

"Hayır." diye yanıtladı Yonderboy. "Sen ödeyeceksin. Bay Kim sensin. Öyle kalmak için ödüyorsun. Bir Bay İsim olmamak için."

"Umarım bu bir tehdit değildir." dedi Armitage.

"Buna iş denir." diyerek parayı giysinin önündeki tek cebine tıktı Yonderboy.

Telefon çaldı, Case açtı.

"Molly" diyerek telefonu Armitage’e uzattı.

Sprawl’un gökyüzü yapıları Case binadan çıkarken şafak öncesi grisi renginde ışıldıyordu. Bütün uzuvlarının soğuk ve işlevsiz olduğunu hissediyordu. Uyuyamazdı, o odadan nefret ediyordu. Lupus gitmişti, sonra da Armitage, Molly ise bir yerlerde ameliyat ediliyordu. Geçen trenle birlikte ayaklarının tabanına ulaşan titreşimler. Uzaklarda yankılanarak kaybolan sirenler.

Rastgele döndü sokak köşelerinden, yakası kalkık deri ceketinin içinde kamburlaşmış vücudunun adımlarıyla peşpeşe yakacağı Yeheyuan’ların ilkini mazgaldan aşağı bırakıp yenisini yakarak. Armitage’in zehir keseciklerini düşündü, sürekli olarak kan dolaşımında eriyor, mikroskobik zarlar o yürüdükçe inceliyordu. Ne bütün bunlar gerçek gibi görünüyordu, ne de Sense/Net’in lobisinde Molly’nin gözlerinde gördüğü o korku ve acı. Chiba’da öldürdüğü üç kişinin yüzlerini hatırlamaya çalıştığını farketti birden. Adamları hatırlamıyordu, kadını hatırlama çabası ise Linda Lee’nin anısını canlandırdı. Üç tekerli, ayna camı kaplı eski bir kamyon geçti, taşıdığı boş plastik silindirler gürültüyle sarsılıyordu.

"Case."

Hemen yana sıçradı, içgüdüsel olarak sırtını duvara dayamıştı.

"Senin için bir mesaj var Case." Lupus Yonderboy’un kıyafeti temel görünümlerde dolaşıyordu. "Üzgünüm, seni korkutmak istemezdim."

Case doğrulup ellerini ceplerine soktu. Modern’den bir kafa boyu kadar uzundu. "Dikkatli olmalısın Yonderboy."

"Mesaj şu Case. Wintermute." Kelimeyi heceledi.

"Mesaj senden mi?" Case bir adım ileri gitti.

"Hayır," dedi Yonderboy, "Senin için"

"Kimden?"

"Wintermute" diye tekrarladı Yonderboy, pembe saçlarını dalgalandırarak başıyla onaylıyordu. Giysisi mat siyaha gömüldü, eski beton üzerine düşmüş bir gölgeydi artık. İnce siyah kollarının havada döndüğü kısa ve garip bir danstan sonra gitti. Hayır. İste orada. Pembeyi örten kapüşon, grinin en doğru tonu ile yürüdüğü kaldırımın doku ve lekeleriyle bezenmiş giysisi. Gözleri dur ışığının kırmızısını yansıttı. Sonrasında gerçekten yok olmuştu.

Case gözlerini kapatıp onları tutulmuş parmaklarıyla ovdu, sırtını dökülen duvara yaslamıştı.

Ninsei bundan çok daha kolaydı.

5

Molly’nin kiraladığı tıbbi ekip, Baltimore’un yaşlı merkezinin yakınlarındaki bilinmeyen müstakil bir taşıyıcı binasının iki katını kaplıyordu. Yapı, Ucuz Otel'in dev bir versiyonu gibi modülerdi ve her bir tabutluk koridoru kırk metre uzunluğundaydı. Case Molly’yi gördüğünde, üzerine itinayla GERALD CHİN, DİŞÇİ logosu işlenmiş bir tabutluktan çıkmaktaydı. Kız hâlâ topallıyordu.

"Eğer bir şeyi tekmelersem bunun düşeceğini söyledi."

"Dostlarından biriyle karşılaştım," dedi, "bir Modern."

"Cidden? Hangisiyle?"

"Lupus Yonderboy. Bir mesajı vardı." Ona, kırmızı keçeli kalemi ve temiz öğrenci harfleriyle WINTERMUTE yazmış olduğu peçeteyi uzattı. "Dedi ki—" Fakat Molly’nin elleriyle yaptığı sessizlik uyarısı önce davrandı.

"Biraz yengeç alsana." dedi.

Baltimore’da Molly’nin yengecini akıl almaz bir kolaylıkla parçalara ayırdığı öğle yemeğinden sonra, metroyla New York’a geçtiler. Case artık soru sormaması gerektiğini anlamıştı; yanıt olarak gelen tek şey sessizlik işaretiydi. Bacağı canını sıkıyor gibiydi ve çok nadir konuşuyordu.

Saçlarına sıkıca tahta boncuklar ve antika dirençler örülü zayıf, zenci bir çocuk Finn'in kapısını açarak onlara çöplüğün koridorunda eşlik etti. Case etraftaki pisliğin onlar yokken bir şekilde büyümüş olduğunu hissetti. Ya da gizlice değişmekteydi, zamanın baskıları altında pişiyor, görünmeyen sessiz tanecikleri bir tür balçığa dönüşüyorken Sprawl’un alık alanlarında, terk edilmiş teknolojinin kristal özü gizlice tomurcuklanıyordu.

Ordu battaniyesinin ardında, beyaz masanın başında Finn beklemekteydi.

Molly hızlı işaretler yaptı, bir parça kağıt çıkarıp üzerine bir şeyler yazdı ve Finn’e verdi. Finn kağıdı baş ve işaret parmakları arasında kaldırdı ve patlayacakmışçasına kendinden uzakta tuttu. Case’in bilmediği ama insanda, sabırsızlıkla pes ediş somurtkanlığı arasında bir duygu uyandıran bir hareket yaptı. Ayağa kalktı, eski tüylenmiş ceketinin üstünden kırıntıları temizledi. Masanın üzerinde, yırtık bir lavaş ekmeği paketi ve Partagas filtreleriyle dolu küçük bir kül tablasının yanında bir kavanoz salamura riga balığı duruyordu.

"Bekleyin." diyerek odadan çıktı Finn.

Molly onun yerine geçti, işaret parmağındaki bıçağı çıkartıp grimsi bir riga parçasına sapladı. Case odada amaçsızca dolanıyor, tarama makinesinin sağını solunu kurcalıyordu.

On dakikanın sonunda Finn telaşla geri döndü, sapsarı gülümsemesiyle dişlerini gözler önüne seriyordu. Başını salladı, Molly’ye başparmağını kaldırarak bir onay işareti verip, kapı panelinde yardım etmesi için Case’e bir işaret verdi. Case velcro bantı yerine oturturken Finn cebinden küçük bir konsol çıkartıp ayrıntılı bir şifre girdi.

"Tatlım." dedi Molly’y e, konsolu geri tıkarak, "Onu kapmışsın. Pislik yok, kokusunu alabiliyorum. Bana nereden aldığını söylemek ister misin?"

"Yonderboy," dedi Molly balığı ve krakerleri bir kenara iterek. "Larry ile bir anlaşma yaptım, gizlice."

"Akıllıca," dedi Finn. "Bu bir YZ.’"

"Yavaş ol biraz." dedi Case.

"Berne," diye onu duymazdan gelerek devam etti Finn. "Berne. Onların '53 Yasası sayesinde, sınırlı İsviçre vatandaşlığı hakkı var. Tessier-Ashpool S. A. için inşa edilmiş. Ana bilgisayara ve özgün yazılıma sahip olanlar da onlar."

"Berne’de olan nedir peki?" Case kasıtlı olarak aralarına daldı.

"Wintermute bir YZ’nin tanıtım kodu. Turing Kayıt numaraları bende. Yapay Zeka."

"Bunların hepsi çok iyi de," dedi Molly, "bize yararı ne?"

"Eğer Yonderboy haklıysa," dedi Finn, "Armitage’ı destekleyen birim bu YZ."

"Larry’ye biraz para verip Moderns’in burunlarını biraz Armitage’in işlerine sokmasını istedim," diye Case’e dönerek açıklamaya başladı Molly. "Hakikaten garip iletişim hatları var. Anlaşmamıza göre, param onların olacaktı ama tek bir soruya cevap verirlerse: Armitage’ı yöneten kim?"

"Ve sende bunun bir YZ olduğuna inanıyorsun, öyle mi? O şeylerin kendi başlarına çalışmalarına izin verilmez. Asıl patron ana şirket olmalı, şu Tessle..."

"Tessier-Ashpool S.A.," dedi Finn. "Ve benim sana anlatacağım küçük bir hikaye var onlarla ilgili. Dinlemek ister misin?" Oturup öne doğru eğildi.

"Finn." dedi Molly. "Hikayelere bayılır."

"Bunu başka kimseye anlatmadım," diyerek hikayesine başladı.

Finn bir aracıydı, çalıntı malların, en çok da yazılımların trafiğini yönlendiren birisiydi. İşlerini yürütürken bazen başka aracılarla, daha geleneksel mallarla uğraşan kişilerle karşılaşırdı. Kıymetli metaller, pullar, az bulunan sikkeler, kıymetli taşlar, mücevher, kürkler, resim veya diğer sanat eserleriyle uğraşan aracılarla. Case ve Molly’ye anlattığı hikaye, başka birisinin, Smith adında bir adamın hikayesiyle başlıyordu.

Smith de bir aracıydı ama tatsız sezonlarda bir sanat satıcısı olarak çalışıyordu. Finn’in tanıştığı "silikonlamış" -bu lafın Case için eskilerden gelen bir çağrışımı vardı- kişilerin ilkiydi ve alıp kullandığı microsoft’lar sanat tarihi programlarıyla galeri satışlarının çizelgelerinden ibaretti. Yeni soketine yerleştirdiği yarım düzine çip sayesinde. Smith’in sanat alanındaki bilgileri, en azından meslektaşlarına kıyasla, çok fazlaydı. Ne var ki Smith’in Finn’e geliş sebebi yardım almak içindi, iki iş adamı arasında samimi bir rica. Tessier-Ashpool klanının araştırılmasını istiyordu ama tek şartı vardı. Bu işlem daha sonra kaynağa doğru geri yürütülememeliydi. Bunun mümkün olabileceğini söylemişti Finn. Fakat bir açıklama duymaya ihtiyacı vardı. "Kokuyordu." dedi Finn Case’e. "Para kokuyordu. Ayrıca Smith çok dikkatliydi. Biraz fazla dikkatli."

Smith, anlattığına göre, Jimmy adında bir kanalla çalışmıştı. Jimmy hırsızlık ve diğer işlerle uğraşıyordu ve yüksek yörüngede geçirdiği bir sene sonrasında geri dönerken, çekim kuyusundan beraberinde bazı parçalar da indirmişti. Adalar grubundan geçişinde kapabildiği en garip parça ise bir kafaydı, ince bir el işçiliğine sahip, platin üzeri cloisonne kaplamalı, inci ve lapis taşlarıyla bezeli bir büst. Smith buna göz atmış ve cep mikroskobunu bir kenara bırakarak Jimmy’ye bu nesneyi eritmesini tavsiye etmişti. Bu deneysel bir eserdi, bir antika değil, bu yüzden koleksiyoncular için bir değeri yoktu. Jimmy bunları duyunca bir kahkaha atmış, büstün bir bilgisayar uçbirimi olduğunu söylemişti. Konuşabiliyordu, fakat sayısallaştırılmış sesler yerine çarklar ve minyatür havalı org borularının mükemmel bir düzenlemesini kullanarak. Onu inşa eden kişi için barok bir eşyaydı, sıradışı bir büst, ne de olsa sayısal ses çipleri neredeyse bedavaydı. Muamma bir parçaydı. Smith kafayı bilgisayarına bağladığında, melodik, insan ötesi bir sesin, geçen yılki vergi iadesi miktarlarını dile getirişini dinlemeye dalmışlardı.

Smith’in müşteri yelpazesinde, el yapımı otomatik eşyalara olan tutkusu fetişe varan Tokyo’lu bir milyarder de vardı. Smith omuzlarını silkip, neredeyse rehin dükkanları kadar eski bir mimikle yukarı çevirdiği avuçlarını Jimmy'e doğru açtı. Deneyebileceğini söyledi ama bu parça için fazla koparamayacağını da ekledi.

Jimmy oradan ayrılıp büstü geride bıraktığında, Smith incelemesine devam etti ve bazı damgalar keşfetti. En sonunda, büstün geçmişinin Zürih'li iki sanatçının garip işbirliğinden Paris'teki bir işleme ustasına, Hollanda'lı bir kuyumcudan da California'lı bir çip tasarımcısına uzandığını ortaya çıkarabilmişti. Vardığı sonuca göre, Tessier-Ashpool S.A.'e sipariş edilmişti.

Smith, Tokyo koleksiyoncusuna yaptığı küçük ziyaretlerle, ilginç bir parçanın elinde olduğuna dair ipuçları vermeye başlamıştı.

Ve kısa bir süre sonra bir ziyaretçisi oldu, habersiz bir ziyaretçi, Smith’in akıl almaz karışıklıktaki güvenlik labirentini hiç varolmamışçasına aşan birisi. Küçük bir adam, bir Japon, aşırı kibar, tankta yetiştirilmiş katil bir ninjanın tüm özelliklerini taşıyan birisi. Smith oturduğu yerden kıpırdamıyor, cilalı Vietnam gülağacı masasının üzerinden ölümün sakin, kahverengi gözlerinin içine bakıyordu. Kibar, neredeyse özür dileyen bir tavırla, karşısında duran kopyalanarak yaratılmış katil, görevini açıklamaya başlamıştı, efendisinin evinden alınmış olan bir sanat eserini, tanımlanamaz bir güzellik mekanizmasını bulup geri götürmesi gerektiğini anlatıyordu. Düşüncelerine göre, diye ekliyordu ninja, bu nesnenin nerede olabileceği konusunda Smith'in bir fikri olabilirdi.

Smith adama ölmek için hiçbir isteği olmadığını söyleyerek büstü getirmiş. "Peki ne kadar," diye sormuş ziyaretçisi, "kazanmayı düşünüyordunuz bu nesnenin satışı sayesinde" Smith amaçladığının çok altında bir miktar söyleyince, ninja da bir kredi çipi çıkartıp, İsviçre’deki bir hesaptan ona bu miktarı aktarmış. "Kimdi," diye eklemiş adam, "bu parçayı size getiren?" Smith cevaplamış ve birkaç gün içinde Jimmy’nin ölüm haberi gelmiş.

"İşte ben de tam bu noktada devreye girdim," diye sürdürdü Finn hikayeyi. "Smith benim Memory Lane’dekilerle çok çalıştığımı biliyordu ve bir daha izi bulunamayacak bir araştırma için gidilecek yer de orasıdır. Bir kovboy kiraladım. Aracı olduğumdan yüzdemi de aldım. Smith ise çok dikkatliydi. Çok garip bir iş tecrübesi yaşamış, yakasını sıyırmayı başarmıştı ama bu yetmezdi. İsviçre’deki mangırlardan ödemeyi yapan kimdi? Yakuza mı? İmkansız. Bu tip olayları örtbas eden çok sağlam kodları vardır ve daima alıcıyı da öldürürlerdi. Casus işi miydi? Smith pek öyle düşünmüyordu. Casus olaylarının havası vardır, onu alırsın ve hissedersin. Herneyse, kovboya haber morglarını kurcalattım ve en sonunda Tessier-Ashpool’un mahkemeye verilmiş olduğunu bulduk. Dava önemsiz bir şeydi ama bu sayede kanuni işleri yürüten firmaya ulaştık. Sonra da avukatın buzunu halledip aile adresini aldık. Acayip işimize yaradı."

Case kaşlarını kaldırdı.

"Freeside," dedi Finn. "İşlerin döndüğü yer. Neredeyse lanet yerin hepsine sahipler. Asıl ilginç olan resim ise, kovboyun düzenli haber morgu ziyaretleri sonunda derlediği özette karşımıza çıktı. Aile şirketi. Ortak yapı. Varsayıma göre bir S.A.’ya ortak olunabiliyor, ne var ki açık pazarda bir tek Tessier-Ashpool hissesi işlem görmeyeli yüzyıldan fazlaydı. Bildiğim kadarıyla diğer pazarlarda da durum aynı. Şu anda bir şirket gibi işleyen çok sessiz, tamamen kendine özgü, ilk nesilden bir yüksek yörünge ailesine bakmaktasınız. Büyük servet, medya korkusu. Sayısız insan kopyalama. Yörünge kanunları genetik mühendisliğe karşı çok daha hoşgörülü, değil mi? Böyle olunca da hangi nesil veya nesiller topluluğunun işin başında olduğunu takip etmek imkansız hale geliyor. "Nasıl yani?" diye sordu Molly. "Kendi hayal çemberi sistemleri var. Yörünge kanunları altında bile, dondurulduğun süre boyunca ‘yasal ölü’ sayılıyorsun. Yer değiştiriyor gibiler ama kurucu babayı otuz yıldır gören olmamış. Anneyi arayacaksanız, o bir laboratuvar kazasında ölmüş..."

"Peki senin aracına ne oldu?"

"Hiç." Finn somurttu. "Bıraktım. T-A’ların avukatının sahip olduğu güçlerin inanılmaz karmaşasına biraz baktık. O kadar. Jimmy büyük ihtimalle Straylight’a girip büstü yürütmüş ve Tessier-Ashpool da ninjayı onun peşinden göndermişti. Smith bunları unutmaya karar verdi. Belki de akıllıcaydı." Molly’ye döndü. "Straylight Villası, Ana hattın en uç noktası, Yüksek seviyede gizli."

"Ninjanın onlara ait olduğunu kanıtlayabildin mi Finn?" diye sordu Molly.

"Smith öyle düşünüyordu."

‘‘Pahalı," dedi. "O küçük ninjaya ne olmuştur acaba Finn?"

"Herhalde onu da dondurmuşlardır. İhtiyaç anında buzunu çözüyorlardır."

"Tamam," dedi Case, "Armitage’ın oyuncaklarını Wintermute adında bir YZ’den aldığını bulduk. Şimdi ne yapıcaz?"

"Şimdilik hiçbir şey," dedi Molly. "ama artık küçük bir ek iş var." Cebinden katlanmış bir kağıt çıkartıp ona uzattı. Açtı. Kafes koordinatları ve giriş kodları.

"Kim bu?"

"Armitage. Ona ait bir tür veritabanı. Bunu Moderns’ten aldım. Başka bir anlaşma. Nerede orası?"

"Londra," dedi Case.

"Kır onu." Gülmeye başladı. "Bir kere de harçlığını kazanmayı dene, değişiklik olsun!"

Case kalabalık bir platform üzerinde trans-BAMA trenini bekliyordu. Molly, yeşil çantasında Flatline’ın veri inşasıyla birlikte saatler önce odaya geri dönmüştü ve Case o zamandan beri içiyordu.

Flatline’ı bir veri inşası olarak düşünmek can sıkıcıydı. Ölü bir adamın becerilerini, tutkularını, alabildiğine saçma cevaplarını yeniden canlandıran fiziksel bağlantılı bir ROM kasedi. ...Trenin, güçlü bir uğultuyla siyah indüksiyon şeridi boyunca kayarak gelişiyle, tünelin tavanındaki çatlaklardan aşağı tuğla tozları süzülmeye başladı. Case en yakınındaki kapıdan girip yolcuları izlemeye koyuldu. Yırtıcı yaratık bakışları olan bir çift Christian Scientists üyesi, bileklerine idealize edilmiş vajina hologramları takan üç genç ofis teknisyenine doğru yavaşça ilerliyordu, ıslak pembelik seri ışıklar altında daha da parlıyordu. Teknisyenler mükemmel dudaklarını sinirle ıslatıyor, kısık metalik göz kapakları ardından Christian Scientists’leri süzüyorlardı. Kızlar uzun, egzotik çayır hayvanları gibiydi, trenin hareketleriyle birlikte ahenkli ama bilinçsizce sallanıyorlardı. Yüksek topukları, bir arabanın tabanına basan parlatılmış nalları hatırlatıyordu insana. Onlar misyonerlerden kurtulup dörtnala kaçamadan önce tren Case’in durağına ulaştı.

Dışarı çıktığında istasyonun duvarında beyaz bir puro şeklindeki hologram ilişti gözüne, yüzeyinin altında japoncayı taklit eden deforme harflerle FREESIDE kelimesi yanıp sönüyordu. Kalabalığın içinden geçerek ona yaklaştı ve inceledi. BEKLEMEK NİYE? diye değişti yazı. Kafesler, havalandırmalar, limanlar ve kubbelerle tıka basa doldurulmuş bulanık, beyaz bir görüntü karmaşası. Bu reklamı görmüştü, benzerlerini de, binlerce kez. Hiçbir zaman ilgisini çekememişlerdi. Paneliyle birlikte, Freeside’ın bankalarına Atlanta kadar kolayca ulaşabilirdi. Seyahat bir et işiydi. Birdenbire küçük amblemi fark etti, küçük bir jeton boyutlarında, ilanın ışıktan dokusunun sol alt köşesine örülmüştü: T-A.

Odasına geri dönüyordu, Flatline’ın hatıralarında kaybolup gitmişti. On dokuzuncu yaz mevsiminin çoğunu Gentleman Loser barında pahalı biralar servis edip kovboyları seyrederek geçirmişti. O zamana kadar bir panele dokunmamıştı bile ama ne istediğini biliyordu. O yaz Loser’a takılan, her biri bir kovboyun çömezi olarak çalışmaya kararlı en az yirmi aday daha vardı. Bu tek yoldu.

Hepsinin ‘Lanta grubundan, kara buz ardındaki beyin ölümünden sağ kurtulabilmiş güneyli kovboy Pauley’den haberi vardı. Söylentilerde ise -yetersiz, düşük kaliteli ama süregelen tek bilgi- Pauley hakkında imkansızı başardığı dışında; az bilgi vardı. "Çok büyükmüş," diye başladı adaylardan biri Case’e bir bira karşılığı anlatmaya, "ama kim bilir neydi? Duyduğuma göre Brezilyalı bir maaş dağıtım ağı varmış. Her halükarda adam ölmüş: ölü bir çizgi ve ölü bir beyin." Case gözlerini bar kalabalığının ötesindeki gömlekli, iri yapılı bir adama dikti, derisinin renginde kurşuni görünen bir şeyler vardı.

"Evlat," diye çağırıyor olacaktı onu Flatline, aylar sonra Miami’de, "Ben o lanet olası dev kertenkeleler gibiyim, biliyor musun? İki beyne sahiptirler, biri kafalarındadır öteki de kuyruk kemiğinde, arka bacakları hareket ettirir. Kafayı o kara zamazingoya çarptım mı, eski dost kuyruk beyni taşır beni."

Mağlup'taki kovboy kalabalığı toplu bir merak dalgası, bir tür batıl inanca kapılmışçasına Pauley’den sakınıyordu. McCoy Pauley, siberuzayın Lazarus’u...

Sonunda onu alt eden kalbi olmuştu. Savaş sırasında bir toplama kampında takılan Rus kalbi. Onu değiştirmeyi hep reddetmiş, zamanlama duygusunun sürekliliğini sağlaması için onun atış düzenine ihtiyacı olduğunu öne sürüp durmuştu. Case Molly’nin verdiği katlanmış kağıdın arasına parmağını sokarak merdivenlerden yukarı koyuldu.

Molly ısılköpük üzerinde horluyordu. Diz kapağından kalçasının birkaç milimetre altına kadar şeffaf bir destek kalıbı uzanıyordu, gergin mikropor altındaki deri çürüklerle, çirkin bir sarı tonuna doğru açılan karartılarla lekelenmişti. Her biri farklı renk ve uzunluğa sahip sekiz derm, bileğinden aşağı düzgün bir hatta yayılmıştı. Yanında, ince kırmızı ışıkları kapağın altındaki girdi dermatrodlarına bağlı Akai marka bir transdermal birim vardı.

Hosaka’nın yanında duran ara birimi açtı. Keskin ışık çemberi doğrudan Flatline’ın veri inşası üzerinde yansıdı. Biraz buz yuvaladıktan sonra veri inşasını taktı ve bağlandı.

Tam anlamıyla, birisinin omzunuzun üzerinden elinizdekini okumasının verdiği duyguydu bu.

Öksürdü. "Dix? McCoy? Sen misin dostum?" Boğazı kuruyordu.

"Hey, kardeş," dedi yönsüz bir ses.

"Benim, Case. Hatırladın mı?"

"Miami, çömez, zeki velet."

"Son konuşmamızdan önce hatırladığın son olay ne Dix?"

"Hiç."

"Bekle bir dakika." Dix'in bağlantısını kapattı. Varlık yok olmuştu. Onu tekrar bağladı. "Dix? Ben kimim?"

"Bilemiyorum. Kimin nesisin sen?"

"Ca— senin dostun. Ortak. Neler oluyor Dix?"

"İyi soru."

"Burada olduğunu hatırlıyor musun, bir saniye önce?"

"Hayır."

"Bir ROM kişilik matrisinin nasıl çalıştığını biliyor musun?"

"Tabii ki evlat, bunlar kurumsal yapılardır."

"Kullandığım bilgi bankasına bağlanırsam, ona düzenli, gerçek zamanlı bir hafıza kazandırabilirim, öyle değil mi?"

"Sanırım," dedi yapı.

"Tamam öyleyse Dix. Sen bir ROM yapısısın. Beni anladın mı?"

"Öyle diyorsan öyledir," dedi Dix. "Sen kimsin?"

"Case."

"Miami," dedi ses, "çömez, zeki velet."

"Aynen. Dahası, başlangıç olarak Dix, birlikte Londra kafesine sızıp küçük bir miktar veriye erişeceğiz. Var mısın?"

"Bana itiraz şansım olduğunu söylemeyeceksin herhalde evlat?"

6

"Siz, bir cennet arıyorsunuz," diye öğüt verdi Flatline, Case’i dinledikten sonra. "Copenhag’ı bir dene, üniversite kesiminin dış alanını." O tuşlarken ses de koordinatları belirtiyordu.

Sonunda cennetlerini buldular, düşük seviyeli güvenliğe sahip akademik bir kafesin karmaşa içindeki sınırı üzerine kurulmuş bir "korsan cenneti". Burası ilk bakışta öğrenci işletmenlerin kafes çizgilerinin kesişimlerine bıraktıkları graffitileri andırıyordu, bir düzine sanat fakültesinin karışık hatları üzerinde parıldayan soluk renkli ışık nehirleri akıyordu karşılarında.

"İşte," dedi Flatline, "mavi olanı. Görebiliyor musun? O Bell Europa’nın giriş kodu. Hem de taze. Bell birazdan buraya dalıp kahrolası bulletin board[2]’un tümünü okur ve konulan bütün kodları değiştirir. Çocuklar da yarın yeni kodları çalar."

Case, Bell Europa’ya bir yol açtı ve standart bir telefon koduna geçti. Flatline’ın da yardımıyla, Molly’nin Armitage’a ait olduğunu iddia ettiği Londra’daki veri bankasına ulaştı.

"Bırak." dedi ses. "ben yapayım." Flatline bir sayı serisini okumaya başladı, Case bunları tuşluyor, Dix’in zamanlamayı sağlamak için vurguladığı duraksamaları yakalamaya çalışıyordu. Üç denemede başarabildi.

"Ne iş," dedi Flatline. "Buz yok gibi."

"Şu boku tara bakalım," dedi Case Hosaka’ya. "Sahibinin kişisel geçmişini bir incele."

Cennetin nöroelektronik karmaşası kaybolurken, onun yerini eşkenar formlu bir beyaz ışık aldı. "İçerik, öncelikli olarak savaş sonrası askeri mahkeme duruşmalarının video kayıtlarından oluşmakta," dedi Hosaka’nın derin sesi. "Ana karakter Albay Willis Corto."

"Görüntüsünü ver," dedi Case.

Ekranı bir erkek yüzü kapladı. Gözler Armitage’a aitti.

İki saat sonra, Case Molly’nin yanına devrildi ve kendini ısılköpüğün vücut hatlarıyla uyuşmasına bıraktı.

"Bir şeyler çıktı mı?" diye sordu Molly, sesi uyku ve uyuşturucularla yumuşamıştı.

"Sonra anlatırım," dedi Case, "haşatım çıktı." Akşamdan kalmaydı ve kafası karmakarışıktı. Yattığı yerden kımıldamadan, gözleri kapalı. Corto adında bir adamla ilgili bir hikayenin parçalarını birleştirmeye çalıştı. Hosaka ince bir veri katmanını taramış, bir özet oluşturmuştu ama bir sürü boşluk vardı. Malzemelerin bir kısmı yazılı kayıtlardı, ekranda hızlıca kayarak indiğinden Case bilgisayardan bunları okumasını istemişti. Geri kalan bölümler ise Screaming Fist toplantılarının ses kayıtlarıydı.

Willis Corto, Albay, Rusların Kirensk üzerindeki savunma hattında keşfettiği bir kör noktayı delerek içeri sızmıştı. Mekikler titreşim bombaları ile deliği açmış. Corto’nun takımı da Nightwing microlightlarıyla içeri süzülmüştü. Ay ışığı altında gergin vuruşlarla süzülen, Angara ve Podhamennaya ırmakları üzerinde gümüş yırtıklar halinde parıldayan kanatlar, Corto’nun sonraki on beş ay boyunca gördüğü son ışık olacaktı. Case, microlightların, kalkış kapsüllerinden çiçek açarmışçasına havalanışlarını hayal etti, buzlarla kaplı bir bozkırın tepesinde.

"Seni fena yakaladıkları kesin, patron," dedi Case, Molly biraz kımıldandı.

Microlightlar, bir konsol operatörü, prototip bir panel ve sibernetik tarihinin ilk gerçek virüsü olan Mole IX'u taşıyabilmek için silahlar ve diğer cephanelerden arındırılmıştı. Corto ile takımı bu saldırı için üç yıldır eğitiliyordu. Buzu aşıp, tam Mole IX’u enjekte etmeye hazırlandıkları anda emp silahları ateşlenmişti. Rusların titreşim silahları, jokeyleri elektronik karanlığa gömüyordu şimdi; Nightwing’lerin sistemleri kilitleniyor, uçuş devreleri temizleniyordu.

Az sonra lazerler açıldı, kızılötesi ışınlarla nişan alarak o hassas, hayalet saldırı uçaklarını indiriyorlardı. Corto ve cansız konsol adamı Sibirya semalarından aşağı süzülüyorlardı artık. Düşüyorlardı, duramadan, düşmeye devam ediyorlardı...

Hikayenin bu noktasında bir boşluk vardı ve sonrasında Case’in taradığı dokümanlarda, kaçırılan bir Rus savaş gemisinin ve Finlandiya'ya ulaşmayı başaran bir uçuşun bahsi geçiyordu. Fakat bir Ladin koruluğuna inişi sonrasında, gün doğumunda alarma geçen yedek grubun kullandığı yirmi milimetrelik antika bir top ile vurulmuştu. Corto için Screaming Fist, Helsinki’nin dışlarında, onu helikopterden söküp alan Finlandiyalı ilk yardım ekiplerinin elinde son bulmuştu. Dokuz gün sonra savaş bittiğinde Corto kör, bacaksız, çenesinin büyük bölümünü yitirmiş bir halde Utah’taki askeri birime gönderilmişti. Kongre görevlilerinin onu bulmaları on bir aylarını aldı. İçinden bir şeyler emen tüplerin seslerini dinliyordu artık. Washington ve McLean’de, gösteri duruşmaları hazırlanmaya başlamıştı bile. Pentagon ve CIA birbirlerine düşürülürken bir yandan da dağıtılıyordu ve sadece Screaming Fist üzerine odaklanmış bir kongre araştırması vardı. Skandal hazırlığı, demişti Corto’ya görevlilerden biri.

Göz, bacak ve ek plastik cerrahi çalışmalarına ihtiyacı olacağını da söylemişti ama bunlar ayarlanabilir şeylerdi. Yeni su tesisatı diye ekledi adam, örtünün üzerinden Corto’nun terden sırılsıklam olmuş omzunu sıkarak.

Corto yumuşak, amansız damlaları dinliyordu, içinde bulunduğu halde ifade vermeyi tercih ettiğini söyledi.

İmkansız, diyerek açıkladı yetkili, duruşmalar televizyondan yayınlanacaktı. Onların seçmenlere ulaşması gerekiyordu. Yetkili kibarca öksürdü.

Corto’nun gözden geçirilmiş, zenginleştirilmiş ve fazlasıyla prova edilmiş ifadesi, detaylı, sürükleyici, berrak olmasının yanısıra, ağırlıklı olarak menfaatleri karşılığında Pentagon’un alt yapısının belli bölümlerini kurtarmakta olan gizli bir Kongre grubu tarafından oluşturulmuştu. Corto zaman geçtikçe, ifadesinin Kirensk’deki emp yapılarının inşasıyla ilgili raporların örtbas edilmesinin doğrudan sorumlusu olan üç subayın kariyerlerini kurtarmaya alet edildiğini fark etti.

Duruşmalardaki görevi bittiğinden, artık Washington’da istenmiyordu. Bir M Street restoranında, kuşkonmaz krepleri yerken, yetkili ona yanlış kişilerle konuşmasının yaratacağı ciddi tehlikeleri anlatmaktaydı. Corto sağ elinin kuvvetli parmakları arasında adamın gırtlağını ezdi. Kongre yetkilisi boğuldu, yüzü kuşkonmaz krepine gömülürken Corto ılık Washington Eylül’üne adım attı.

Hosaka süratle polis raporlarını, ticari casus kayıtlarını ve haber dosyalarını taradı. Case, Corto’nun Lizbon ve Marakeş’deki ticari casuslarla çalışmalarını izlerken, bu süre içinde ihanet fikrine tutkuyla bağlanışına, patronları için satın aldığı bilim adamlarına ve teknisyenlere karşı artan nefretine şahit oldu. Singapur’da sarhoşken, bir Rus mühendisi öldürünceye kadar dövmüş sonra da odasını ateşe vermişti.

Bir sonraki adımında, Tayland’da bir eroin fabrikasının gözetmeni olarak ortaya çıkmıştı. Bunu takip eden süre içinde, California kumar karteli için çalışan bir tetikçi, sonra da Bonn’un harabeleri arasında kiralık bir katil. Wichita’da ise bir banka soymuştu. Kayıtlar silikleşmeye, gölgeler belirmeye, boşluklar genişlemeye başladı.

"Bir gün." diyordu sorgusunun kimyasallarla yürütüldüğünü düşündüren ses kayıtları olan bir bölümde, "her şey griye dönüşmüştü."

Tercüme edilen Fransızca tıp kayıtlarına göre, kimliksiz bir adam, Paris’teki bir ruh sağlık birimine götürülmüş ve şizofreni teşhisi konulmuştu. Katatonikleşince, Toulou dışında bir devlet enstitüsüne gönderilmişti. Burada, sibernetik modellerin uygulanmasıyla şizofreniyi tersine çevirmeyi amaçlayan deneysel bir programa katılımcı oldu. Rastgele seçilen bir hasta grubuna mikrobilgisayarlar temin edilmişti ve öğrencilerin de yardımıyla onları programlamaya teşvik ediliyorlardı. Bu onda işe yaramış, onu iyileştirmişti. Tüm deneyde elde edilen tek başarılı sonuç.

Kayıtlar burada sona erdi.

Case köpük üzerinde döndü ve rahat durmadığı için Molly'den yumuşak bir küfür yedi.

Telefon çaldı. Case onu yatağa çekti. "Evet?" "İstanbul’a gidiyoruz," diyordu Armitage. "Bu gece." "Ne istiyormuş orospu çocuğu?" diye sordu Molly. "Bu gece İstanbul’a gideceğimizi söylüyor." "İşte bu harika."

Armitage uçuş numaralarını ve kalkış saatlerini okuyordu.

Molly doğruldu ve ışığı açtı.

"Malzemelerim ne olacak?" diye sordu Case, "panelim?"

"Bunu Finn halledecek." dedi Armitage ve kapattı.

Case, Molly’nin toparlanışını seyretti. Gözlerinin altında koyu halkalar vardı ama bacağındaki desteğe rağmen bir dansı seyrediyor gibiydi. Hiçbir hareket ziyan olmuyordu. Case’in giysileri çantasının yanına rastgele yığılıydı.

"Acıyor mu?" diye sordu Case.

"Chin’de bir gece daha geçirsem iyi olurdu." 

"Dişçin mi?"

"Emin olabilirsin. Çok temkinlidir Oranın yarısına sahip, tamamı klinik. Samuraylar için onarımlar yapıyor." Kız çantasının fermuarını çekiyordu. "Hiç İstanbul'da bulundun mu?" 

"Birkaç gün, çok önceleri."

"Hiç değişmez," dedi. "Berbat, yaşlı şehir." 

"Chiba’ya doğru yola koyulduğumuzda da böyleydi," dedi Molly, tren penceresinden dışarıya bakıyor, ay yüzeyine benzer karmaşık endüstriyel yapıları, uçakları bir füzyon santralından uzak tutmak için parıldayan kırmızı uyarı ışınlarını izliyordu. "L.A.’deydik. Geldi ve hazırlan, Macau’ya gidiyoruz dedi. Oraya ulaştığımızda ben Lisboa’da fantan oynarken o Zhongshan’a geçti. Ertesi gün, seninle Night City'de hayaletçilik oynuyordum." Siyah ceketinin kolundan ipek bir mendil çıkartarak lenslerini temizledi. Kuzey Sprawl manzarası, Case’in karmaşık çocukluk anılarını uyandırıyordu, çatlak karayolu parçasının yarıklarını dolduran ölü çimleri.

Havaalanına on kilometre kala, tren yavaşlamaya başladı. Case çocukluk görüntülerinin üzerinde yükselişini seyretti, güneşin, o çatlak parçanın ve rafinelerin paslanan gövdelerinin yukarısında aydınlanışını.

7

Beyoğlu’nda yağmur yağıyordu. Kiralık Mercedes’in içinde, temkinli Rum ve Ermeni kuyumcuların parmaklıklarla korunan ışıksız vitrinlerinin önünden geçtiler. Sokak kaldırımlarda dönüp arabaya bakan, karanlık, paltolu birkaç figür dışında bomboştu.

"Burası Osmanlı zamanı İstanbul'unda Avrupa yakasındaki en göz alıcı yerdi." dedi Mercedes kibarca.

"Anlaşılan pek iyiye gitmemiş," dedi Case.

"Hilton Cumhuriyet Caddesinde." dedi Molly ve arabanın gri ultrasüetine yaslandı.

"Peki Armitage neden tek başına uçuyor?" diye sordu Case. Başı ağrıyordu.

"Çünkü sinirlerini bozuyorsun. Benim bile arada bozduğun oluyor."

Ona Corto hikayesini anlatmayı düşündü ama vazgeçti. Uçakta bir uyku dermi kullanmıştı.

Havaalanından uzanan yol, şehri yarıp içini açan temiz bir kesik gibi aralıksız ilerliyordu. Akıl almaz el işçilikleriyle süslü ahşap gecekonduların geçişlerini seyrediyordu, onları takip eden siteleri, arkolojileri ve sevimsiz toplu konut projelerini, bir de giderek devleşen sunta ve oluklu metal yığınlarını.

Finn, üzerinde sarariman siyahı yeni bir Shinjuku takım elbise, Hilton lobisinin soluk mavi halı denizinin ortasında yüzen kadife bir koltukta tek başına, üzgün, bekliyordu.

"Tanrım." dedi Molly. "Takım elbise giymiş bir fare "

Lobiden geçtiler.

"Buraya kadar gelmek için ne kadar para aldın Finn?" Çantasını koltuğun yanına bıraktı. "Bahse girerim bu takımı giymek için aldığından fazla değildir, ha?"

Finn’in üst dudağı gerildi. "Emin ol çok değil şekerim." Ona üzerinde yuvarlak sarı bir işaret olan manyetik anahtarı uzattı. "Kaydın çoktan yaptırıldı, Honcho da yukarıda." Çevresine bakındı. "Bu şehir rezalet."

"Sende agorafobi var, ne de olsa bir kubbenin altından çıktın. Sanki Brooklyn’deymişsin gibi düşün," Anahtarı parmağında döndürüyordu. "Burada komi olarak filan mı çalışacaksın?"

"Bir herifin protezlerini kontrol edicem," dedi Finn.

"Panelimden ne haber?" dedi Case.

Finn’in yüzünden bir rahatsızlık ifadesi geçti. "Protokole uy ve patronuna sor."

Molly’nin parmakları ceketinin gölgeleri ardında kımıldadı, bir anlık işaret görüntüsü. Finn bunu izledi ve başıyla onayladı.

"Tamam." dedi Molly, "onun kim olduğunu biliyorum." Başıyla asansörleri işaret etti. "Kımıldan kovboy." Case her iki çantayla birlikte onu takip etti.

Vardıkları oda, Chiba’da Armitage’ı ilk kez gördüğü odadan farksızdı. Pencereye doğru yürüdü, sabah, neredeyse Tokyo Koyunu göreceğinden emin adımlarla. Caddenin karşısında başka bir otel vardı. Yağmur hâlâ dinmemişti. Bina girişlerinden birkaçı, eski ses tanıyıcı yazıcılarını şeffaf naylonlara saran arzuhalciler tarafından kapılmıştı: anlaşılan yazılı metinler burada hâlâ önemseniyordu. Çok yavaş bir ülkeydi. Siyah bir Citroen’in geçişini izledi, hidrojen gücüyle çalışan ilkel arabalardan olan araç durduğunda, içinden buruşuk yeşil üniformalarıyla beş asık suratlı subay indi. Karşıdaki otele girdiler.

Gözlerini yatağına, Molly’ye çevirdiğinde, teninin solukluğu karşısında donakaldı. Bacağındaki şeffaf desteği, transdermal birimin yanında, eski odalarındaki yatağın üzerinde bırakmıştı. Gözlükleri odanın aydınlatma sisteminden kesitler yansıtıyordu.

Telefonu, ikinci kez çalmasına şans tanımadan açmıştı. "Uyanık olduğunuza sevindim," dedi Armitage.

"Kalkalı çok olmadı. Hanımefendi ise hâlâ derinlerde. Dinle patron, sanırım biraz konuşmamızın vakti geldi. Amacımın ne olduğunu bilirsem daha iyi çalışabilirim."

Hattı kaplayan sessizlik. Case dudaklarını ısırdı.

"İhtiyacın olanları biliyorsun. Belki de fazlasını."

"Öyle mi dersin?"

"Üzerine bir şeyler al Case. Onu da uyandır on beş dakika içinde sizi arayan birisi olacak. Adı Terzibaşçıyan." Telefon hat sesi nazikçe ötmeye başladı. Armitage kapatmıştı.

"Uyan bebek." dedi Case, "İş."

"Zaten bir saattir uyanığım." Aynalar ona yöneldi

"Jersey Bastion adında bir ziyaretçimiz var." 

"Felaket bir lisan kulağın var Case. Bahse girerim kısmen Ermeni’sindir. O herif Armitage’ın Riviera’yı takip için tuttuğu biri. Kalkmama yardım etsene."

Terzibaşçıyan karşılarına gri bir takım elbise giyen, aynalı gözlüklerinin çerçeveleri altın kaplı bir adam olarak çıktı. Yakasını açtığı beyaz gömleğinden taşan göğüs kıllarını Case ilk görüşte bir tür tişört zannetmişti. Onlara doğru gelirken elindeki siyah Hilton tepsisinde üç küçük fincan dolusu koyu kahve ve yapışkan dokulu, saman renkli üç akide şekeri taşıyordu.

"Sizin de İngilterecede dediği gibi sakin olmamız lazım." Sürekli Molly’ye bakıyor gibiydi ama sonunda aynalı gözlüklerini çıkartmaya karar verdi. Gözleri, askerler gibi kestirdiği saçlarının rengine uyan bir koyu kahverengiydi. Sırıttı. "Böyle daha iyi, değil mi? Diğer türlü aynalar karşılıklı bir yansımalar tüneli oluşturuyor. ...Senin içinse," dedi Molly’ye. "kendine dikkat etmelisin. Türkiye’de senin gibi ameliyat yerlerini gösteren kadınlara pek hoşgörü gösterilmez." Molly şekerlerden birini dişledi. "Bu benim sorunum evlat." dedi dolu ağzıyla. Lokmasını çiğnedi, yuttu ve dudaklarını diliyle ıslattı. "Seni tanıyorum Terzi. Ordunun şamar oğlanı, ha?" Ceketinin iç cebine tembelce uzandı ve beraberinde bir silahla döndü. Case’in bunun yanında olduğundan bile haberi yoktu.

"Lütfen, lütfen." dedi Terzibaşçıyan, beyaz porseleni dudaklarının birkaç santimetre ötesinde donup kalmıştı.

Kız silahı ileri uzattı. "Belki patlayıcılar lütfeder, hem de koca bir yığın, belki de kanser olursun, kimbilir. Tek bir dart bok surat, sayemde bir ay boyunca hiçbirini hissedemezsin."

"Lütfen siz İngilterecede nasıl diyor... Beni çok geriyorsunuz."

"Ben buna boktan bir sabah diyorum. Şimdi: Bize adamından bahset ve toz ol. Tamam mı? ...Silahını yukarı kaldırdı.

"Fener’de kalıyor. Küçük Gülhane Caddesi 14 Numara’da Tünel'de takip ettiği yolu belirledim, her gece kullanıyor. Son olarak gösterisini Yenişehir Palas Oteli adında turistik bir mekanda yapıyor, ama son zamanlarda polisin oraya olan ilgisinin arttırmayı planladık. Yenişehir’in yönetimi bundan rahatsız oluyor." Gülümsüyor, bir yandan da çevreye metalik bir traş losyonu kokusu yayıyordu.

"Geçirdiği ameliyatlar hakkında bilgi istiyorum." dedi Molly bacağını ovuşturarak. "Ne gibi numaralar yapabileceğini bilmeliyim."

Terzibaşçıyan onayladı. "En kötüsü, bilmem siz İngilterecede nasıl söylüyor, sübliminaller." Kelimesi beş özenli hecede telaffuz etti, "insanı kontrol dışı etkileyebiliyor."

"Solumuzdaki yapının adı," dedi Mercedes yağmurlu bir sokaklar labirentinde yoluna devam ederek. "Kapalı Çarşı, büyük pazar."

Case’in yanında oturan Finn, takdirini belirten bir ses çıkarttı ama yanlış tarafa bakıyordu. Caddenin sağ tarafında minyatür hurdalıklar sıralanıyordu. Case, üstü paslanmış paramparça bir lokomotif ve yivli mermer sütun parçalarına baktı. Başsız mermer heykeller, şömine odunları gibi üst üste yığılmıştı.

"Evini mi özledin?" diye sordu Case

"Burası berbat bir yer." dedi Finn. Siyah ipek kravatı eskimiş bir karbon kurdeleye benzemeye başlamıştı. Yakasını kebap yağı ve kızarmış yumurta lekesinden madalyonlar süslüyordu.

"Hey, Jersey." diye seslendi Case, arka koltuktaki Ermeni yolcuya, "bu herif aletlerini nerede taktırmış'"

"Chiba City’de. Sol akciğer yok, diğeri ise turbolu, böyle denir değil mi? Bu protezleri herkes bulabilir ama bu kişi en yeteneklisi." Mercedes, içi post dolu bir yük arabasına çarpmamak için aniden yön değiştirdi. "Onu sokak boyu takip ederken, yanından geçen düzinelerce bisikletlinin devrilişini gördüm, hem de aynı gün içinde. Bisikleti sürenleri hastanede bulduğumda, hikaye hep aynıydı. Fren kolunun üzerinde duran bir akrep..."

"Ne görürsen, onu alırsın kesinlikle." dedi Finn. "Herifin silikon yapısını gördüm. Feci sağlam. O hayal ediyor, sen görüyorsun. Sanırım bunu bir titreşime indirgeyerek bir retinayı kolayca kızartabilir."

"Bunu kadın dostuna söyledin mi?" Terzibaşçıyan süet koltukların arasından ön tarafa uzandı. "Türkiye'de kadınlar hâlâ kadındır. Bu da..."

Finn sinirle nefes verdi. "Ona yan gözle baktığını fark etse, yumurtalıklarından papyon yapardı."

"Ben bu deyimi anlamıyorum."

"Boşver." dedi Case. "Çeneni kapa demek."

Terzi koltuğuna geri yaslanarak anlında keskin bir traş losyonu dalgası bıraktı. Sanyo marka bir vericiye garip bir Yunanca, Fransızca, Türkçe ve küçük İngilizce parçaları karışımı bir dille konuşmaya başladı. Sanyo, Fransızca cevap verdi. Mercedes bir köşeyi ahenkle dönerek anlatmaya başladı: "Bazen Mısır Çarşısı olarak da anılan bu baharat pazarı, 1660’da Hatice Sultan tarafından kurulmuş bir pazarın yerine inşa edilmişti. Burası şehrin merkezi baharat, yazılım, parfüm ve uyuşturucu pazarıdır...

"Uyuşturucular." dedi Case, arabanın kurşun geçirmez Lexan’ı üzerinde dönen sileceklere dalmıştı. "Şu bir ara bahsettiğin şey neydi Jersey. Riviera’nın takıldıkları dediğin?"

"Bir kokain ve meperidin karışımı, evet." Sonra da Sanyo’yla sohbetine geri döndü.

"Buna Demerol denir." diye ekledi Finn. "Bu herif bir speedball sanatçısı. Aralarına karıştığın kitle çok garip Case."

"Boş ver." dedi Case ceketinin yakalarını kaldırarak, "o zavallı yavşağa yeni bir pankreas filan alırız."

Pazara girer girmez, kalabalığın yoğunluğu ve havanın basıklığıyla rahatlamış gibi görünen Finn’in yüzü canlandı. Birlikte, buhar devrinden kalma isli plastik levhalar ve yeşile boyanmış demir işçiliklerinin örttüğü geniş bir geçit boyu ilerlediler. Binlerce reklam levhası sallanıyor, ışıldıyordu.

"Aman Tanrım," dedi Finn. Case’in koluna yapışarak, "şuna bak!" Parmağını doğrulttu. "Bir at bu! Daha önce bir at görmüş müydün?"

Case içi doldurulmuş hayvana bakarak başını salladı. Kuş ve maymunlar satan bir dükkanın girişinin yanında, bir çeşit kaide üzerinde sergilenmekleydi. Yaratığın bacakları, yüzyıllar boyunca ona dokunan eller sayesinde kararmış, çıplak bir hal almıştı. "Bir zamanlar Maryland’de bir tane görmüştüm," dedi Finn. "büyük karmaşanın üzerinden üç yıl geçmişti. Bazı Araplar hâlâ atları DNA’dan kodlayarak yaratmaya çalışıyor ama her seferinde çuvallıyorlar."

Hayvanın kahverengi cam gözleri, onları izliyor gibiydi. Terzibaşçıyan onları pazarın merkezine yakın bir kahvehaneye getirdi. Girdikleri alçak tavanlı oda, yüzyıllardır hiç durmadan işletilmiş gibi görünüyordu. Lekeli beyaz önlükler giymiş cılız çocuklar, ellerindeki çelik tepsilerin üzerinde Türk-Tuborg şişeleri ve içi çay dolu küçük bardakları dengeleyerek masalar arasında dolanıyordu.

Case kapının yanındaki büfeden bir paket Yeheyuan aldı. Terzi hâlâ Sanyo’suna fısıldıyordu. "Gelin," dedi, "hareket etmeye başladı. Her gece Ali’den karışımını almak için tünel ile pazara iner. Kadınınız yakında. Hadi."

Vardıkları sokak eski bir yerdi, hem de fazlasıyla, duvarlar koyu renkli kesme taşlardan örülüydü. Kaldırım biçimsiz ve tarihi kireç taşının bir yüzyıl boyunca emdiği gazın kokusuyla kaplıydı. "Bir bok göremiyorum," diye fısıldadı Finn’e. "Bizim bebek için sorun değil," dedi Finn. "Sessiz olun." dedi Terzibaşçıyan fazlasıyla gürültülü şekilde.

Taş veya beton üzerinde tahta bir şeyler hareket etti. Sokaktan on metre içerde, ıslak yer taşları üzerinde bir ışık demeti açıldı, genişledi. Bir vücut dışarı çıktı ve kapıyı kapatarak dar sokağı tekrar karanlığa gömdü. Case titredi.

"Şimdi." Terzibaşçıyan’ın kelimesiyle birlikte, pazarın karşısındaki bir binanın çatısından yöneltilen parlak bir ışık demeti, eski tahta kapının yanında duran zayıf vücudu mükemmel bir ışık çemberi içine aldı. Gözleri bir an için sola ve sağa kayan adam olduğu yere yığıldı. Case birisinin onu vurduğunu zannetti; sarı saçları eski taşlar üzerinde soluk bir leke oluşturuyor, iğrenç beyaz uzuvlar gibi görünen bembeyaz elleri kontrolsüz, yüzükoyun yatıyordu.

Işık demeti sabitti.

Yerdeki adamın ceketinin sırtı kabararak patladı ve kapıyla duvarları kan içinde bıraktı. Akıl almaz uzunlukta, tendonları ipten iki kol, ışık altında grimsi pembe tonlarda parlayarak gerildi. Yaratık, Riviera’nın kan gölü içindeki hareketsiz bedeninin içinden geçerek, kendini yerden çıkartıyor gibiydi. İki metre boyundaydı, iki bacağı üzerinde duruyor ve görünürde bir kafası yoktu. Daha sonra yüzünü yavaşça onlara çevirdiğinde. Case eksik olanın kafası değil boynu olduğunu gördü. Gözleri yoktu ve derisi ıslak pembemsi ışıklar saçıyordu. Ağzı, -ki ona ağız denebilirse- dairesel, konik, sığ bir çukurdu ve siyah krom gibi parlayan sık tüyler veya kıllarla örtülüydü. Giysi ve et parçalarını bir kenara iterek adım attı, ağzı onları arıyor gibiydi.

Terzibaşçıyan, Yunanca veya Türkçe bir şeyler söyleyerek yaratığın üstüne koşmaya başladı, ellerini camdan atlayacak biri gibi kaldırmıştı. Yaratığın içinden geçti, ışık dairesinin ardındaki bir namludan çıkan kıvılcımın içine. Kaya parçacıkları Case’in kafasını sıyırdı; Finn onu kuytu bir yere çekti.

Çatıdaki ışık karardığında, Case namlu kıvılcımları, canavar ve beyaz ışığın şüpheli hatıralarıyla baş başa kalmıştı. Kulakları çınlıyordu.

Birden ışık geri geldi ama bu sefer geziniyor, gölgeleri tarıyordu. Çelik bir kapıya yaslanmış olan Terzibaşçıyan’ın suratı, ışığın altında bembeyaz görünüyordu. Sol bileğini tutmuş, elindeki bir yaradan kanın akışını izliyordu. Sarışın adam, kan izi olmayan tek parça vücuduyla yerdeydi.

Gölgelerin içinden Molly çıktı, silahı elindeydi. "Telsizi kullan." dedi Terzi, sıkı dişlerinin arasından "Mahmut’u ara. Onu burdan çıkartmalıyız. Burası iyi bir yer değil."

"Az kalsın beceriyordu adi herif." dedi Finn, ayağa kalkarken dizleri yüksek sesle gıcırdıyor, elleriyle boş yere paçalarını silkiyordu. "Sen de korku filmini seyrediyordun ha?

Görüş alanından kaçan hamburgeri değil. Çok hoş. Neyse, yardım edin de şu herifin kıçını kurtaralım. O uyanmadan bütün aletlerini tarayıp, Armitage’a parasının işe yaradığını kanıtlamalıyım."

Molly eğilip yerden bir şey aldı. Bir tabanca. "Bir Nambu." dedi. "Sıkı silah."

Terzibaşçıyan inlercesine bir ses çıkarttı. Case onun orta parmağının büyük kısmını kaybetmiş olduğunu gördü.

Şehir, şafak öncesi mavisine bürünürken, Molly Mercedes’e onları Topkapı’ya götürmesini söyledi. Finn ve oldukça iri cüsseli bir Türk olan Mahmut’la birlikte hâlâ baygın olan Riviera’yı sokaktan çıkarmışlardı. Bir süre sonra, bayılmak üzere olan Ermeni’yi de almak için tozlu bir Citroen gelmişti.

"Sen tam bir götsün." dedi Molly. arabanın kapısını açtığı adama. "Kımıldamayacaktın. Dışarı çıktığından itibaren menzilim içine almıştım onu!" Terzibaşçıyan sinirle ona baktı "İyi! Zaten ödeştin benimle, değil mi?" Molly onu içeri tıktı ve kapıyı çarptı. "Seni bir daha görürsem işini bitiririm." derken renkli cam ardındaki surat bembeyazdı. Citroen sokaktan aşağı hareket etti ve berbat manevralarla gözden kayboldu.

Mercedes, uyanmaya başlayan İstanbul’un sokakları arasında sessizce ilerliyordu. Beyoğlu tünel terminalini geçerek. Case’e kısmen Paris’i hatırlatan arka sokaklar ve yıkık binaların oluşturduğu labirentleri aştılar süratle.

"Bu da nesi?" diye sordu Molly’ye. Mercedes kendini Sarayı çevreleyen bahçelerden birine park ediyordu. Boş gözlerini, tarzların barok bir bakışla toplandığı Topkapı Sarayı’na dikmişti.

"Kralın özel genelevi gibi bir yermiş." dedi, dışarı çıkarken gerindi. "Burada bir sürü kadını varmış. Artık bir müze burası, Finn’in dükkanı gibi, sağa sola tıkıştırılmış iri elmaslar, kılıçlar, Baptist John’un sol eli..."

"Yaşam destek tankı gibi bir şeyde mi?"

"Yoo, ölü. Şu pirinçten el zımbırtısına tıkmışlar. Bir de Hıristiyan'lar şans getirmesi için öpsün diye bir yanını delmişler. Onu Hıristiyan'lardan alalı bir milyon yıl olmuş, ama asla bir tozunu almıyorlar, çünkü o bir gavur kalıntısı."

Siyah demirden bir geyik, sarayın bahçesinde pasa boğulmuştu. Case Molly’nin yanında yürüyor, onun çizmesinin ucuyla sabah donuyla katılaşan bakımsız çimleri ezişini izliyordu. Sekizgen yer taşlarından soğuk bir patika katettiler. Kış beklemekteydi. Balkanlarda bir yerlerde.

"Şu Terzi var ya, birinci sınıf pislik." dedi Molly. "Gizli polis o. İşkenceci. Çok da ucuz, hele Armitage gibi paraya sahipsen." Onları çevreleyen ıslak ağaçlardan kuş şarkıları yükselmeye başladı.

"Senin için hallettim o işi." dedi Case. "Şu Londra’daki mesele. Bir şeyler ele geçirdim ama ne olduğunu bilmiyorum." Ona Corto hikayesini anlattı.

"Aslında. Screaming Fist’te Armitage adında biri olmadığını ben de biliyordum. Araştırdım biraz." Metal geyiklerden birinin pasını parmağıyla kazıdı. "Sence onu oradan o küçük bilgisayar mı çıkardı? Şu Fransız hastanesindeki?"

"Sanırım Wintermute yaptı," dedi Case.

Molly onayladı.

"Sorun şu," diye devam etti Case, "acaba eskiden Corto olduğunu biliyor mu? Demek istediğim, zaten o hastaneye düştüğünde, pek birisi sayılmazdı, bu yüzden belki Wintermute sadece..."

"Evet. Onu baştan yaratmıştır. Evet..." Arkasını döndü yürümeye devam ettiler "Bunlar çok mantıklı. Biliyorsun, herifin kendi hayatı yok. En azından benim bildiğim kadarıyla. Onun gibi bir herifi gördüğünde yalnızken yaptığı bir şeyler vardır diye düşünürsün. Fakat Armitage mı? Asla. Kıçının üzerine oturup duvarı izliyor. Sonra bir anda bir şey oluyor, vitese takıp Winlermute’a fırlıyor."

"Öyleyse Londra’daki parayı ne diye saklıyor? Nostalji için mı?"

"Belki de bundan haberi yoktur," dedi. "Belki de sadece ismine kayıtlıdır, olamaz mı?"

"Bunu anlamıyorum." dedi Case.

"Sadece sesli düşünüyordum. ...Bir YZ ne kadar akıllıdır Case?"

"Değişir. Bazıları bir köpekten daha zeki değildir. Evcil hayvanlar gibi. Her halükarda bir servete patlarlar. En akıllıları ise Turing polislerinin izin verdiği ölçüde parlaktır."

"Baksana, sen bir kovboysun. Nasıl oluyor da bunlar karşısında beynin tavana vurmuyor?"

"Bak şimdi." dedi Case, "öncelikle az sayıdadırlar. Büyük kısmı da askeridir, parlak olanları yani ve biz buzlarını kıramayız. Bütün bu buz da oradan gelir, biliyor musun? Bir de Turing polisleri var ki, başa beladırlar." Molly’ye baktı. "Bilmiyorum, bunlar bizimle alakalı değil."

"Siz jokeyler hep aynısınız," dedi. "Hayal gücü, sıfır."

Yengeçlerin bir tür beyaz su çiçeğinin köklerini karıştırdığı geniş dikdörtgensel bir havuza vardılar. Molly kıyıdaki bir çakıl taşına vurup suda oluşan halkaları seyretti.

"İşte bu Wintermute." dedi. "Bu iş oldukça büyük, bana öyle görünüyor. Biz dalgaların çok aralık olduğu şu sınırdayız, merkeze düşen kayayı göremiyoruz. Biliyoruz, orada bir şeyler saklı ama neden, hiçbir fikrimiz yok. Ben onu öğrenmek istiyorum Case. Senin gidip Wintermute’la konuşmanı istiyorum."

"Onun yakınına bile gidemem," dedi. "Hayal kuruyorsun."

"Dene."

"İmkansız."

"Flatline’a sor o halde."

"Biz Riviera’dan ne istiyoruz?" diye sorarak konuyu değiştirmeye çalıştı.

Molly havuzun içine tükürdü. "Tanrı bilir. Bana kalsa onu ilk karşılaştığım yerde öldürürdüm. Profilini gördüm. Herif bir tür zorunlu Judas’ı oynuyor. Cinsel olarak ereksiyon için, arzuladığı şeye ihanet ettiğinden emin olması gerekiyor. Dosyalarda yazan bu, bir de önce karşı tarafın onu sevmesinin gerektiği. Kim bilir, belki Riviera da onları seviyordur. Onu bizim için ayarlamak Terzi’ye bu yüzden çok kolay geldi, çünkü üç yıldır burada, siyasileri gizli polise ispiyonluyor. Büyük ihtimalle elektrik çubukları ortaya çıktığında, Terzi izlemesini de sağlıyordur. Üç yılda on sekizini halletmiş. Hepsi kadın ve yaşları yirmiyle yirmi beş arasında. Terzi’yi muhalifler açısından sıkıntıda bırakmamış." Ellerini ceketinin ceplerine soktu. "Çünkü gerçekten de istediği kadını bulduğunda, politik birisi olmasını sağlıyormuş. Moderns elbisesi gibi bir kişiliğe sahip. Profilde bunun çok nadide bir tür olduğu, birkaç milyonda bir karşılaşıldığı not edilmişti. Bu da insan tabiatına dair iyi bir yorum, galiba." Kız gözlerini beyaz çiçeklere ve hareketsiz balıklara daldırdı, ekşi bir suratla. "Sanırım kendimi Peter’a karşı özel koşullarla sigortalatmam gerekecek." sonra da ona dönüp güldü, çok soğuk bir gülüş.

"Ne demek istedin"

"Boşver. Hadi Beyoğlu’na inip kahvaltıya benzer bir şeyler bulalım. Bugün yine sıkı bir gece geçirmem gerekiyor. Fener’deki apartman dairesinden eşyalarını toparladıktan sonra pazara geri dönüp ona gereken uyuşturucuları alıcam."

"Peter’a uyuşturucu almak mı? Herif ne halde ki?"

"Henüz kendini parçalamıyor, tatlım. Fakat özel tat olmadan da işbaşı yapamıyor. Her halükarda, seni bu halinle daha çok beğeniyorum. Eskisi kadar sıska değilsin." gülmeye başladı. "Her neyse, şimdi torbacı Ali’ye gidicem ve stoğu doldurucam, sen de kıçına dikkat et."

Armitage. Hilton’daki odalarında bekliyordu.

"Toparlanma zamanı." cümlesini bir kez daha dile getirirken, Case de koyu tenli bu maskenin soluk mavi gözleri ardında gizlenen, Corto adındaki adamı arıyordu. Chiba’da arkasında bıraktığı Wage’i hatırladı. Belirli bir düzeyin üstündekilerin, kişiliklerini gizlemeye yatkın olduklarını biliyordu. Fakat Wage’in zaafları, sevgilileri, hatla söylentilere göre çocukları bile olmuştu. Armitage’da bulduğu boşluk ise bambaşkaydı.

"Bu sefer nereye?" diyerek yanından geçip pencereden aşağı bakarak caddeyi seyretmeye başladı. "Ne tür bir iklime?"

"İklime sahip değiller. Sadece hava durumu var." dedi Armitage. "İşte, broşürü oku." Sehpanın üzerine bir kağıt parçası bırakarak ayakta durmaya devam etti.

"Riviera temiz çıktı mı? Finn nerde?"

"Riviera iyi. Finn de evine doğru yola koyuldu" Armitage gülmüştü, ama ancak bir böcek anteninin seğirmesi kadar anlam taşıyabilecek bir tebessümle. Case’in göğsünü dürtmek üzere kolunu kaldırdığında, altın bileziği çınladı. "Aptalca bir şey yapma. Minik keseciklerin yavaş savaş aşınmaya başlıyor, daha ne kadar dayanabilirler ki?"

Case’in yüz ifadesi donuklaştı, kendini başını olumlu anlamda sallamaya zorladı.

Armitage gittiğinde, bıraktığı broşürlerden birine baktı. Pahalı bir teknik kullanılarak Fransızca, İngilizce ve Türkçe basılmıştı.

FREESIDE - NİYE BEKLEYESİNİZ

Dördünün Yeşilköy havalimanından kalkacak bir THY uçuşunda yerleri ayırtılmıştı. Paris’te JAL mekiğine aktarma yapılacaktı. Case, İstanbul Hilton’un lobisinde oturmuş, Riviera’nın bir vitrin ardındaki sahte Bizans kalıntılarını inceleyişini inceliyordu. Armitage, omuzlarına bir pelerin gibi örttüğü pardösüsü ile dükkanın girişinde duruyordu.

Riviera, ince yapılı, sarışın bir adamdı ve yumuşak bir tonda seslendirdiği aksansız İngilizcesi çok akıcıydı. Molly, onun otuz yaşında olduğunu söylemişti ama bunu dışarıdan tahmini çok zordu. Ayrıca onun kanuni olarak bir vatanı olmadığından sahte bir Hollanda pasaportuyla dolaştığını da söylemişti. Riviera, eski Bonn’un radyoaktif çekirdeğini çevreleyen moloz halkalarının bir ürünüydü.

Dükkana hücum eden üç güleç Japon turist, kibarca Armitage’ı selamladı. Armitage çok hızlı ve fazla belirgin hareketlerle Riviera’nın yanına yürüdü. Riviera ona doğru dönerek gülümsedi. Çok güzeldi; bunun ancak bir Chiba cerrahının işi olabileceğini düşündü Case. Özgün kaygılarla oluşturulmuştu; Armitage’ın göz alıcı, pop yüzü ile uyuşmuyordu. Riviera’nın alnı geniş ve pürüzsüz, gri gözleri sakin ve derindi. Burnu, ilk zamanlarda mükemmelce işlenmiş olabilirdi, ama daha sonra kırılmış ve başarısızca onarılmış gibi görünüyordu. Burnunun çağrıştırdığı şiddet imgesi, çenesinin zarafeti ve gülüşündeki hız ile dengeleniyordu. Dişleri küçük, muntazam ve bembeyazdı. Case, beyaz ellerin taklit heykel parçaları üzerinde gezinişini seyretti.

Riviera, bir önceki gece uğradığı saldırıda zehirli bir okla bayıltıldıktan sonra, kaçırılıp Finn’in incelemelerinden geçmiş olan ve Armitage tarafından onlara katılması için baskı altında tutulan birisiymiş gibi davranmıyordu.

Case saatine baktı. Molly uyuşturucu alış verişinden dönmek üzere olmalıydı. Bir kez daha baktı Riviera’ya. "Şu anda kelle olduğuna bahse girerim, göt herif," dedi Hilton lobisine. Beyaz deri bir smokin giyen gri saçlı İtalyan bir hatun, Porsche gözlüklerini indirerek ona baktı. Case genişçe gülümsedi, ayağa kalkarak çantasını sırtladı. Uçuş öncesi kendine biraz sigara almalıydı. JAL mekiğinin sigara içilen bir bölmesi olup olmadığını düşündü. "Gör’şürüz hanımefendi." demesiyle kadının gözlüklerini kaldırıp dönmesi bir oldu.

Hediyelik eşya dükkanında sigara satılıyordu ama canı Armitage veya Riviera’yla konuşmak istemiyordu. Lobiden çıkarak, bir sıra telefon kulübesinin sonundaki bir girintiye yerleştirilmiş sigara makinesi konsolu buldu.

Bir cep dolusu lirayı karıştırarak küçük, donuk renkli alaşımdan yapılma bozuklukları birbiri ardına yuvadan içeri bırakmaya başladı; bu onu eğlendiriyor gibiydi. En yakınındaki telefon birden çalmaya başladı.

Düşünmeden, ahizeyi kaldırdı.

"Evet."

Zayıf harmoniklerle, bir çeşit yörüngesel bağlantıda titreşerek ona ulaşan küçük, neredeyse duyulamayan sesler ve onları takip eden, rüzgarı andıran bir uğultu.

"Merhaba Case."

Elli liralık bir bozukluk elinden kayarak düştü, sekti ve Hilton’un halısı içinde uzaklaşarak kayboldu.

"Ben Wintermute, Case. Konuşmamızın vakti geldi." 

Bu bir çip sesiydi.

"Konuşmak istemiyor musun Case?"

Case telefonu kapattı.

Sigaraları almayı unuttu, lobiye dönüş yolculuğunda, bir dizi telefonun önünden geçmesi gerekti. Her biri çaldı, sırayla, ama sadece birer kere; o geçtikçe ona eşlik ediyorlardı.

RUE JULES VERNE'DE GECE YARISI

8

Adalar takımı.

Adalar. Çemberler, eksen, bütünlük. Yerçekiminin sarp kuyusundan, su yüzeyindeki yağ birikintilerini şeklinde fışkıran insan DNA’sı.

L-5 adalar takımındaki veri alış-verişini abartılı olarak sadeleştiren grafiksel bir gösterge çağırın. Bir kesit. Kıpkırmızı parlayarak ekranınızın büyük bölümünü işgal eden bir dikdörtgen olarak belirecektir.

Freeside. Freeside, mekikleriyle kuyu boyunca bir aşağı bir yukarı gezinen turistlere gerçek yüzünü tamamen göstermeyen, karmaşık bir yerdir. Bir bankacılık ve genelevler merkezi, bir zevk mabedi, serbest bölge, sınu şehri ve kaplıcalardır. Freeside, Las Vegas’ın ta kendisi. Babil’in cennet bahçeleri, yörüngesel bir Cenevre ve en önemlisi, titizlikle saflaştırılmış bir endüstri klanı olan Tessier ve Ashpool’un evidir.

THY ile gerçekleştirdikleri Paris uçuşu boyunca Birinci Mevki’de birlikte oturdular; cam kenarında Molly, onun yanında Case, koridor tarafında da Riviera ile Armitage. Uçağın denize doğru yattığı bir anda, Case bir Yunan adası köyündeki mücevherimsi parıltıyı gördü. Bir seferinde de, sulu burbonunun derinliklerinde, dev bir insan spermine benzeyen bir şey görür gibi olmuştu.

Molly, Case’in üzerinden uzanarak Riviera’nın suratına bir tokat patlattı, sadece bir tane. "Olmaz, bebek. Oyun yok. Senin şu bilinçaltı oyunu bokunu yakınımda denediğini farkedersem, canını çok fena yakarım. Hatta bunu seni fazla yaralamadan da yapabilirim. Böylesi daha çok hoşuma gider."

Case hiç düşünmeden dönüp Armitage’dan bir tepki bekledi. Pürüzsüz suratı sakin, mavi gözleri tetikte ama kızgınlıktan eser yok. "Haklı Peter. Yapma"

Case başını çevirdiğinde, yaprakları deri gibi parlayan; siyah sapı krom dikenlerle bezeli siyah bir gülün anlık görüntüsüne şahit oldu.

Peter Riviera şirin bir sırıtışın ardından gözlerini kapattı ve anında uykuya daldı.

Molly diğer yana döndü, lensleri karanlık pencere camından yansıyordu.

"Yukarıya çıktın, değil mi?" diye sordu Molly, Case kendine JAL mekiğinin şişkin ısılköpük koltuğunda bir yer açıyordu.

"Hayır. Çok dolaşmayı sevmem, iş dışında." Kabin görevlisi bileğine ve sol kulağına okuma trodları yerleştiriyordu.

"SAS yaşamazsın umarım." dedi.

"Uçuş tutması mı? İmkanı yok."

"Aynı şey değil. Sıfır yerçekimi yüzünden kalp atışların hızlanacak ve kulakların bir süre delirecekler. Uçuş reflekslerin gaza gelecek, anlayacağın deli gibi koşmak için sinyaller ve bir yığın adrenalin alıyormuş gibi olacaksın." Görevli servisine devam ederek Riviera’ya yaklaştı ve kırmızı plastik önlüğünden bir trod seti daha çıkarttı.

Case başını çevirerek eski Orly terminallerini seçmeye çalıştı ama mekiğin koruyucu kalkanı ıslak betondan zarif darbe emicilerle çerçeveliydi. Pencereye en yakın olanın üzerinde kırmızı bir sprey bombasıyla yazılmış Arapça bir slogan vardı.

Gözlerini kapatarak bu mekiğin sadece iri bir uçak olduğunu söyledi, çok yüksekten uçan bir uçak. Aynı uçak gibi kokuyordu zaten, yeni giysiler ve çiğnenen sakızlara karışan yorgunluk gibi. Koto müziğini dinleyerek beklemeye başladı.

Yirmi dakika sona erdiğinde, yerçekimi onu tarihi taşlardan kemikleri olan dev bir el gibi kavradı.

* * *

Uzaya uyum sağlamak Molly’nin anlattığından daha berbattı ama bunu çabuk atlatarak uyumayı becerebildi. Görevli, onu JAL’in terminal yapısına doğru inişe geçmeye hazırlandıklarında uyandırdı.

"Şimdi Freeside aktarması mı?" diye sordu gömlek cebinden fırlayarak burnundan on santim yukarıda dans eden bir tutam Yeheyuan tütününden alamadığı gözleriyle. Mekik uçuşlarında sigara içme yasağı vardı.

"Hayır, yine patronun o küçük plan değişikliği oyununu oynuyoruz, bilirsin ya. Zion’a, Zion üssüne giden bir taksiye atlıycaz." Kemerinin açma plakasına dokunarak vücudunu köpükten kurtardı. "Bana soracak olursan, komik bir seçim bu."

"Nedenmiş o?"

"Dredler. Rasta’lar. Koloni nerden baksan otuz yaşındadır."

"Peki bu ne anlama geliyor?"

"Görürsün. Benim için kıyak bir yer. Neyse, emin ol sigaranı istediğin gibi içebileceksin orada."

Zion, yukarıya geri dönmeyi reddeden, kuyuya sırtlarını dönerek inşaata başlayan beş işçi tarafından kurulmuştu. Koloninin merkez halkasında dönel çekim oluşturulana kadar, kalsiyum kaybı ve kalp küçülmesi sorunlarını yaşamışlardı. Taksinin baloncuğundan gördüğü kadarıyla, Zion’un eğreti gemisi Case’e İstanbul’daki el yapımı binaları hatırlattı. Mekik, üzerine lazerle Rastafarian sembolleri ve onları bırakanların imzaları işlenmiş, düzen ve renkten yoksun plakalarla kaplıydı.

Molly ve Aerol adındaki cılız bir Zionit, Case’in yerçekimsiz bir koridordan aşağı uçarak daha küçük bir halkanın merkezine inmesine yardım etti. İkinci bulantı paniğinde, Armitage ve Riviera’nın izlerini çoktan kaybetmişti. "İşte." dedi Molly onun bacaklarını tepelerindeki bir kabin girişinden içeri iterek, "Şu halkalara tutun hadi. Tepetaklak tırmanıyormuşsun gibi düşün, tamam? Gemiye doğru ilerliyorsun, bu da yerçekiminden tarafa tırmanıyorsun demektir. Çaktın mı?"

Case’in midesi çalkalanıyordu.

"Sen iyi olacaksın, adamım." dedi Aerol, altın ön dişleri gülümsemesini çerçeveliyordu.

Nasıl olduysa, tünelin sonu birden dibine dönüşmüştü. Case, zayıf yerçekimini boğulmakta olan birinin tek nefeslik hava bulması coşkusuyla kucakladı.

"Kalk," dedi Molly. "ne o? Şimdi de öpecek misin onu?" Case kollarını iki yana açmış, yerde yüzüstü yatmaktaydı. Yuvarlanarak döndüğünde şişkin bir esnek kablo tutamıyla karşılaştı. "Evcilik oynıycaz." dedi. "Şunu yerleştirmeme yardımcı olacaksın." Çevresindeki özelliksiz, geniş boşluğu inceledi ve her bir yüzeye kaynaklarla rasgele yerleştirilmiş halkalar oluğunu farketti.

Kabloları, Molly’nin karmaşık bir düzenine göre astıktan sonra, üzerlerine kirli, sarı plastik çarşaflar serdiler. Bir yandan çalışırken, Case yapı boyunca sürekli gezinen müziği farketti. Dub denilen bu müzik, sayısallaştırılmış pop arşivlerinde pişirilmiş duygu yüklü bir sesler mozaiğiydi; "bir tür ibadet bu," dedi Molly, "aynı zamanda da birlik olma hali." Case sarı çarşaflardan birine asıldı: hafifti ama hâlâ garip görünüyordu. Zion dünyasında, haşlanmış sebze, insanlık ve esrar kokularıyla sarılmışlardı.

"Güzel," dedi Armitage sarı renkli plastik labirente bakarak, dizlerini gevşetmiş, kapıdan içeri kayareasına giriyordu. Peşinden Riviera geliyordu, azalan yerçekimi sayesinde bilinç seviyesi daha da azalmıştı.

"Yapılacak iş varken sen nerelerdeydin?" diye sordu Case Riviera’ya.

Adam, konuşmak üzere ağzını açtı. İçinden, yüzerek imkansız baloncuklar çıkartan bir alabalık süzüldü ve Case’in yanağına sürtünerek ilerledi. "Kafayı bulmuştum." dedi Riviera ve gülümsedi.

Case de gülmeye başladı.

"İyi," dedi Riviera. "gül bakalım. Sana yardım etmeyi çok isterdim ama ellerimi kullanmada hiç iyi değilim." Avuçlarını yukarı kaldırdığında sayıları iki katına çıktı. Dört kol, dört el.

"Sadece zararsız bir palyaço ha, Riviera?" Molly araya girdi.

"Hey," diye seslendi Aerol girişten, "benle gelmeye ne dersin sen, kovboy adam."

"O panel senin," dedi Armitage, "ve geri kalanlar da. Yardım et de kargo odasından çıkartın."

"Sen çok soluksun, dostum," dedi Aerol, köpükle kaplanmış Hosaka terminalini merkez koridor boyunca ilerletiyorlardı. "Sen bi’şeyler yemek istersin belki." Case’in ağzı tükürükle doldu; başını salladı.

* * *

Armitage, seksen saatlik Zion ziyaretini ilan etti. Molly ve Case’in sıfır yerçekiminde çalışacaklarını söyledi ve kendilerini buna alıştırmaları gerektiğini. Onlara, Freeside ve Straylight Villasını anlatacağı bir toplantı olacaktı. Riviera’nın üzerine düşen görevin ne olduğu pek açık değildi ama Case de bunu öğrenmek istemiyordu. Vardıktan birkaç saat sonra, Armitage Riviera’yı akşam yemeğine çağırması için sarı labirente göndermişti. Onu bulduğunda, ince bir ısılköpük tabakasının üzerine kıvrılmış, uyuyan bir kedi gibiydi ve başının çevresinde de küçük beyaz geometrik şekiller, küpler, küreler ve piramitlerin dönerek oluşturduğu bir hâle halkası vardı. "Hey, Riviera." Halka dönmeye devam etti. İçeri dönerek Armitage’a anlattı. "Nal gibi," dedi Molly, başını tabancasının dağınık parçalarından kaldırıp. "Bırak takılsın." 

Armitage. sıfır yerçekiminin Case’in matristeki verimini düşüreceğini düşünüyordu. "Bunu aklına bile getirme," diye çıkıştı Case, "Bağlanıdıktan sonra burada değilimdir. Hiçbir şey değişmez."

"Adrenalin seviyelerin daha yüksek," dedi Armitage. "Bulantıdan da kurtulamadın. Zaten buna vaktin de olmayacak. Onunla birlikte çalışmaya alışsan iyi olur."

"Hayır. Hazırlan. Case. Şimdi. Koridorda..." 

Siberuzay, onu betimleyen panelin fiziksel konumundan tamamen bağımsızdı. Case bağlandığında, gözlerini Aztek piramidi yapısındaki tanıdık Eastern Seaboard Fission Authority verilerine açtı.

"Nasılsın Dixie?"

"Ben ölüyüm Case. Bunu düşünmek için Hosaka’da yeterince vakit harcıyorum"

"Nasıl hissediyorsun?"

"Hissetmiyorum."

"Canını mı sıkıyor?"

"Benim tek canımı sıkan, hiçbir şeyin canımı sıkmayışı."

"Nasıl?"

"Bir dostum vardı Rusya’daki kampta. Sibirya’da başparmağı donarak kangren olmuştu. Tıp ekibi geldi ve parmağı kestiler. Aylar sonra, bir gece hiç durmadan kafayı çekiyoruz. "Elroy," dedim, "seni böyle mahveden ne?" "Lanet başparmağım durmadan kaşınıyo." dedi. "Peki" dedim, "madem öyle kaşısana." "McCoy," dedi, "kaşınan öteki lanet başparmağım" Dix güldüğünde duyulan bambaşka bir tepkinin sesiydi, bir kahkahadan çok Case’in bütün hücrelerini vuran bir soğuk darbesi gibiydi. "Bana bir iyilik yap evlat."

"Ne istersen Dix."

"Senin şu iş biter bitmez, bütün kahrolası yapıyı yok et."

Case Zionitleri anlayamıyordu.

Aerol, durup dururken, alnından fırlayarak suda büyüyen bir marihuana tarlasına atlayan bir bebeğin hikayesini anlatmıştı. "Çok minik bir bebeydi, adamım, parmak kadar bile diil." Avucunu, alnının yarasız bir bölümünde gezdirerek gülümsedi.

"Esrar yüzünden." dedi Molly Case’e hikayeyi dinledikten sonra. "Ruh hali farkını düşünürsen pek de farketmez değil mi? Aerol sana bunu yaşadığını anlatıyor, sonuçta bunlar onun başına geldi. Anlattıklarına saçmalık denemez, bu daha çok şairlik gibi. Anladın mı?"

Case samimiyetsizce onayladı. Zionitler konuşurken karşılarındakine dokunmayı seviyorlardı, genellikle de kollarını omuzlarına atmayı. Case ise nefret ediyordu.

"Hey, Aerol," diye sesleniyordu Case, bundan bir saat sonra çekimsiz koridorda çalışmaya hazırlanırken. "Buraya gel adamım. Sana şu aleti göstericem." Elinde trodlar vardı.

Aerol salınarak uçmaya başladı. Çıplak ayakları çeliğe değdiğinde bir kirişe tutunuyordu. Diğer elindeyse içinde mavi-yeşil su yosunu balçığı olan şeffaf bir su torbası vardı. Gözlerini mayışmış bir şekilde kırparak gülümsedi.

"Dene bakalım," dedi Case.

Baş bandını aldı, taktı ve Case de ayarları tamamladı. Gözlerini kapatır kapatmaz Case güç düğmesini açtı. Aerol titredi birden. Case bağlantısını hemen kesti. "Ne gördün dostum?"

"Babylon," diye üzgünce cevapladı Aerol, bandı geri verip koridorda kayboldu.

Riviera köpük yastığının üzerinde hareketsizce oturmuş, sağ kolunu omzuyla aynı seviyede dümdüz germişti. Mücevherden pullarıyla, yakut neon gözlü bir yılan, dirseğinin birkaç milimetre altına sıkıca dolanmıştı. Case’in gözleri önünde, parmak kalınlığındaki siyah kırmızı şeritli yılan yavaşça kasıldı, Riviera’nın kolunu iyice sıktı.

"Gel artık." diye kutsarcasına seslendi adam avucunun içinde bekleyen soluk mumsu akrebe. "Zamanıdır." Akrep kıskaçlarını canlandırarak kolundan yukarı ilerlemeye başladı, damarların silik karaltısı ona yol gösteriyordu. Dirseğin iç kısmına gelince, durdu ve hafifçe titremeye başladı. Riviera yumuşak, ıslığa yakın bir ses çıkardı. İğne yükseldi, savrularak şişkin damarına saplandı. Mercan renkli yılan gevşerken, Rivirea da vuruşun etkisini göstermesiyle derin bir nefes aldı.

Ve birdenbire yılan ve akrep gitmiş, geriye sol elindeki süt beyazı şırınga kalmıştı. " 'Eğer Tanrı bundan daha iyisini yarattıysa, kesin kendine saklamıştır.’ Bu lafı bilir misin Case?"

"Evet." dedi Case. "Bunun çok farklı şeyler için söylendiğini duydum. Bunu hep böyle bir şova mı dönüştürürsün?"

Riviera kolundaki serum lastiğini gevşeterek çıkarttı. "Evet. Böylesi daha eğlenceli." Güldü, ama gözleri uzaklaşmıştı, yanakları kızardı birden. "Bir zar eklettirdim. Tam damarın üzerinde, bu yüzden iğnenin yapısının önemi kalmıyor." 

"Acımıyor mu?"

Parlak gözleriyle onunkileri yakaladı. "Tabi ki acıyor. Bu da şovun bir parçası, değil mi?"

"Ben olsam sadece derin kullanırdım," dedi Case.

"Çaylak." diye kıkırdadı Riviera ve kahkahalara boğuldu, bir yandan da kısa kollu pamuk bir gömlek giyiyordu.

"Eğlenceli olmalı." dedi Case kalkarak.

"Sen de takılıyor musun Case?"

"Bırakmak zorunda kaldım."

"Freeside." dedi Armitage ve Braun marka küçük hologram projektörünün paneline dokundu. Görüntü odaklanarak üç metreye yakın bir boyuta ulaştı, "Kumarhaneler burada." Yüzeylerin kafes dokuyla tanımlandığı sunuma uzanarak işaret etti. "Oteller, sınıf sahiplenimli emlaklar. Büyük mağazalar da burada." Eli hareket etmeye devam etti "Mavi alanlar göllerdir" Modelin bir ucuna doğru yürüdü. "İri bir puro gibi. Uçlara doğru daralıyor."

"Bu oldukça açık," dedi Molly.

"Dağ koşulları beliriyor, daraldıkça. Zemin yükselmeye, daha kayalıklaşmaya başlıyor ama kolayca tırmanılabilir. Yükseldikçe, yerçekimi azalıyor. Tepede spor alanları var. Velodrom ringi de orada." Yerini işaretledi.

"Ne ringi?" diye öne eğildi Case.

"Bisiklet yarışları," dedi Molly. "Düşük çekim, daha sıkı kavramalı lastikler, saatte yüz kilometreye ulaşıyorlar."

"İşin bu kısmıyla alakamız yok," Armitage alışıldık katı ciddiyetiyle bir yorum daha yapmıştı.

"Hadi ordan," dedi Molly, "ben sağlam bir bisikletçiyim."

Riviera kıkırdadı.

Armitage modelin diğer ucuna yürüdü. "Bu kısım ise ilgilendiriyor" Hologramın iç detayları burada sona eriyor, yapının son kesimini bomboş bırakıyordu. "Burası Straylight Villası. Yerçekimsiz sarp bir tırmanış ve her yer tuzaklarla dolu. Tek bir giriş var, burada, ölü nokta. Sıfır yerçekimi."

"İçeride ne var patron?" Riviera boynunu uzatmış bakmaktaydı. Armitage’in parmağının ucunu çevreleyen dört minik figür belirdi. Sivrisineklermişçesine bir tokat attı.

"Peter," diye başladı Armitage, "bunu öğrenen ilk kişi sen olacaksın. Öncelikle kendini davet ettirmen gerekiyor. İçeriye girmeyi başardığında da, Molly’nin de içerde olmasını sağlayacaksın." Case, Straylight’ı temsil eden boşluğa dalmış, Finn’in hikayesini düşünüyordu: Smith, Jimmy, konuşan büst ve ninja.

"Detayları alabilir miyim?" diye sordu Riviera. "Ne giyeceğime karar vermeliyim, anlarsın ya." 

"Caddeleri öğren," diye cevapladı Armitage, modelin merkezine dönerek. "Burası Desiderata Caddesi. Burası da Rue Jules Verne."

Riviera gözlerini yuvarladı.

Armitage kendini Freeside sokaklarını saymaya kaptırırken, burnu, yanakları ve çenesi üzerinde bir düzine parlak sivilce beliriyordu. Molly bile gülmeye başladı.

Armitage birden sustu, yine soğuk boş gözleriyle karşılarında duruyordu.

"Özür dilerim," dedi Riviera ve sivilceler sönerek yok oldular.

Case, uyku sürecinin geç saatlerinde uyandı ve köpük üzerinde yanına kıvrılmış olan Molly’yi fark etti. Gerginliğini hissediyordu. Kafası karmakarışık, yatmaya devam etti. Fakat Molly hareket ettiğinde, keskin sürati karşısında donakaldı. Case daha onun yırtarak parçaladığını bile anlayamadan, sarı plastiklerden sıyrılmış, ayaktaydı.

"Kıpırdayayım deme dostum."

Case yuvarlanarak kafasını plastikteki yarıktan dışarı uzattı "Nele...?"

"Kapa çeneni"

"O sensin adamım." dedi bir Zion sesi. "Kedigözü derler. Steppin’ Razor, Ben Maelcum, kız kardeşim. Kardeşler sen ve kovboyla konuşmak isterler."

"Ne kardeşi?"

"Kurucular, adamım Zion’un Yaşlıları, annarsın ya..."

"O kapıyı açarsak ışık patron adamı uyandırır," diye fısıldadı Case.

"Özel karanlık yaptık şimdi," dedi adam. "Hadi. Ben v’ sen Kurucuları ziyaret ed’cek." 

"Seni ne kadar süratli dilimleyebileceğimi biliyor musun dostum?"

"Orda durup kon’şma, kardeşim. Gel’adi." 

Zion Kurucularının sağ kalmayı başarabilen iki üyesi, yerçekiminden uzakta uzun yıllar geçiren kişileri ele geçiren, hızlanmış yaşlanma hastalığının kendini gösterdiği yaşlı adamlardı. Kalsiyum kaybından dolayı incelmiş bacakları, yansıyan güneş ışığının altında kırılgan görünüyorlardı. Gökkuşağından yapraklarla kaplı bir orman resminin, küresel odanın her yanını kaplayan komün sunumu bir eserin tam ortasında, havadaydılar. Hava, reçineli duman yüzünden ağırlaşmıştı.

"Steppin’ Razor." dedi bir tanesi, Molly odaya süzülürken. "Savrulan bir çubuk gibi."

"Bu bizim efsanelerimizden biridir, kardeşim." dedi diğeri, "dini bir efsane. Maelcum’la birlikle geldiğine çok sevindik."

"Nasıl oluyor da sen diğerlerinin şivesiyle konuşmuyorsun?" diye sordu Molly.

"Ben Los Angeles’tan geldim." dedi yaşlı adam. Saç tutamları çelik yünü rengindeki dalları keçeleşmiş bir ağaç gibiydi. "Uzun zaman önce, yerçekimi kuyusunun dibinden ve Babylon’dan geldim. Kabilelere evin yolunu gösterebilmek için. Kardeşim seni Stepping Razor’a benzetiyor."

Molly sağ elini kaldırdığında, açılan bıçaklar dumanlı havayı yardılar.

Diğer Kurucu başını geriye atarak gülmeye başladı "Az kaldı, geliyor Son Günler. ...Sesler. Sesler inliyor çöllerde, taşıyorlar Babylon’un yıkılış kehanetini..."

"Sesler." Los Angeles’tan gelen Kurucu. Case’e bakıyordu. "Birçok frekans görüyoruz. Dinlemekteyiz her zaman, Geldi bir ses, diller yumağının içinden, bize sesleniyordu. Kudretli bir dub dinletti bizlere."

"Ona derler Winter Mute." dedi ötekisi, adı iki kelimeye bölerek.

Case kollarını kaplayan derinin gerildiğini hissetti.

"Mute bize seslendi." dedi birinci Kurucu. "Mute bildirdi yardımcınız olacağımızı"

"Ne zaman oldu bunlar?" diye sordu Case. 

"Sizin Zion’a varışınızdan otuz saat evvel." 

"Bu sesi daha önce hiç duymuş muydunuz?" 

"Hayır." dedi Los Angeleslı, "ve anlamından şüpheliyiz, eğer yaşadıklarımız Son Günler ise, sahte peygamberlerin ortaya çıkışına da hazır olmalıyız..."

"Dinleyin." dedi Case, "o bir YZ, anladınız mı? Yapay zeka. Size dinlettiği ise büyük ihtimalle bankalarınızdan kapıp hoşunuza gidecek şekilde hazırladığı bir parçadır—"

"Babylon." diyerek kesti sözlerini diğer Kurucu, "anasıdır sonsuz şeytanın, ben v' ben bilir bunu. Karmaşıktır güruhu!"

"Bana verdiğin isim neydi, yaşlı adam?" diye sordu Molly

"Steppin’ Razor. Ki sen olacaksın Babylon’a felaketi getiren, kardeşim, kalbinin en karanlık günlerinde..."

"Sesin mesajı neydi?" diye sordu Case.

"Size yardım etmemiz söylendi," dedi diğeri, "ve Son Günler’in gerçekleşmesinde bir araç olabileceğiniz." Çizgili suratı sıkkındı. "Sizinle birlikte Maelcum’u ve gemisi Garvey’i, Freeside’ın Babylon limanına göndermemiz de söylendi. Bizim yapacağımız da budur"

"Maelcum deli bir çocuk." dedi diğeri, "ve harbi bir pilot."

"Ama Aerol’un kullanacağı Babylon Rocker gemisini de göndermeye karar verdik. Garvey’i kollaması için."

Kabinde garip bir sessizlik oldu.

"Hepsi bu mu?" dedi Case "Siz Armitage için mi çalışıyorsunuz yoksa?"

"Size yer kiraladık." dedi Los Angeles Kurucusu "Burada, çeşitli trafiklere katılımımız vardır. Babylon’un yasalarına değil. Bizim kanunlarımız Jah sözleridir. Lâkin bu sefer, emin değiliz, yanılmış da olabiliriz."

"İki kere ölç. bir kere kes." dedi diğeri, sakince.

"Hadi Case," dedi Molly. "Herif yokluğumuzu farketmeden geri dönelim."

"Maelcum sizi götürür. Jah şefkati üzerine olsun kardeşim."

9

Marcus Garvey gemisi, veya dokuz metre uzunluğunda, iki metre çapındaki çelik davul, Maelcum’un yönlendirici bir motoru çalıştırmasıyla gıcırdamaya ve titremeye başladı. Case, hareket düzenleyici yağ içinden, Zionit’in bir skopolaınin sisi ardındaki kaslı sırtını seyrediyordu. Bulantısını gidermek için bir ilaç almıştı ama üretici firmanın yatıştırıcı olarak kullandığı bileşenler, elden geçmiş olan sistemi sayesinde hiçbir işe yaramıyordu.

"Freeside’a ulaşmamız kaç saat alıcak?" diye sordu Molly, Maelcum’un pilot modülü yanındaki ağından.

"Çok diil artık, d’yebilirim ben." "Siz hiç saatlerle düşünür müsünüz?" "Kardeşim, zaman, olsun zaman: anl’yor musun beni? Dred." diyerek saç tutamlarını silkeledi, "kontrolümdedir, adamım ve or’da olmam gereken zamandır ben v' ben Freeside’a vardığında."

"Case." dedi Molly. "Berne’deki dostumuza ulaşmanı sağlayacak bir şeyler yapmış olabilir misin? Hani şu Zion’da bağlı olduğun sürede, bir şeyler söylenerek?"

"Dost mu." dedi Case. "Kesinlikle hayır. Hiçbir şey yapmadım. Fakat İstanbul'dan kalan komik bir hikayem var." Ona Hilton’daki telefonlardan bahsetti.

"Tanrım." dedi Molly. "mis gibi fırsat. Ne diye kapattın ki telefonu?"

"Herkes olabilirdi." diye yalan söyledi. "Belki de bir çip. ...Ne bileyim." Omuz silkti.

"Kesinlikle korktuğundan diil, ha?" Bir daha omuz silkti. "Hadi şimdi yap bunu." 

"Neyi?" 

"Şimdi. Herneyse. Flatline’a bahset bundan." "Sersem gibiyim," diye karşı çıktı ama çoktan trodlara uzanmıştı. Paneli ve Hosaka, çok yüksek çözünürlüklü Cray marka bir monitörle birlikte Maelcum’a ait modülün arkasına yerleştirilmişti.

Trodları ayarladı. Marcus Garvey, fazlasıyla eski bir Rus hava temizleyicisiyle donatılmıştı. Rastafari sembolleri olan Lion of Zion ve Black Star Liners ile süslenmiş dikdörtgen formlu bu gerecin üzerindeki Kiril harfleri, kırmızı, sarı ve yeşil renklerle örtülmüştü. Birisi Maelcum’un pilot malzemelerini spreyle sıcak bir topik pembeye boyamış, ekran ve göstergelere taşan kısımları ise bir jiletle kazımıştı. On taraftaki basınç odasında bulunan contalar taklit yosun yumakları gibi görünen, yarı katı, şeffaf dolgu malzemesi damlaları ve şeritleriyle süslüydü. Maelcum’un omzu üzerinden ana ekrana baktığında, rota göstergesini gördü: geminin güzergahı kırmızı noktalardan bir çizgi. Freeside ise bölümlenmiş yeşil bir daire olarak tanımlanıyordu. Çizginin uzayarak kendine yeni bir nokta daha ekleyişini seyretti.

Sonra da bağlandı.

"Dixie?"

"Evet."

"Hiç bir YZ’yi delmeyi denedin mi?"

"Tabi. Çizgimi düzlemiştim. İlk tecrübemdi.

Eğlence olsun diye oldukça yükseğe bağlandım, Rio’daki ağır ticaret sektörüne kadar çıktım. Büyük yatırımlar, çok uluslu girişimler. Brezilya Hükümeti yılbaşı ağacı gibi parlıyordu. Eğlence arıyordum, anlasın ya? Sonra oradaki tek bir kübe yüklenmeye başladım, neredeyse üç seviye daha yukarıda. Oraya bağlanıp bir geçiş yaptım." "Nasıldı, yani görsel olarak?"

"Beyaz küp."

"Onun bir YZ olduğunu nerden anladın?" 

"Nasıl mı? Tanrım. Gördüğüm en yoğun buzdu evlat. Daha başka ne olabilirdi ki? Oradaki askeriyenin bile buna benzer bir savunması yoktur. Herneyse, bağlantım, kesip bilgisayarıma bunu araştırmasını söyledim." 

"Sonra?"

"Turing Kayıtları içindeydi YZ. Rio’daki anabilgisayar bir Frog firmasına aitti"

Case alt dudağım ısırarak Eastern Seaboard Fission Authority’nin platoları üzerinden, matrisin sınırsız nöroelektronik boşluğuna daldırdı gözlerini. "Tessier-Ashpool mu, Dixie?" 

"Tessier. Evet."

"Ve sen de oraya geri gittin, ha?"

"Tabi ki. Deli bir heriftim. Onu delmeye karar verdim İlk katmana daldım ve orada bitti. Çömezim kızaran derimin kokusunu alınca trodları söküp atmış. O buz var ya, esaslı bir boktu."

"Ve EEG çizgin dümdüzdü."

"Tam destanlara layık hikaye, ne dersin?" 

Case çıktı. "Kahretsin," dedi, "Dixie EEG çizgisini nasıl düzlemiş, tahmin et. Bir YZ’yi kurcalayarak. İşte bu harika..."

"Hadi." dedi Molly, "siz ikinizin bomba gibi olması gerekiyor, öyle diil mi?"

"Dix," dedi Case, "Berne’deki YZ’ye bir göz atmak istiyorum. Bunu yapmamam için bir sebep görebiliyor musun?"

"Ölümden korkmuyorsan, hayır."

Case, İsviçre bankacılık sektörüne girişi tuşladı, Siberuzayın titreyerek bulanıklaşması, mavileşmesi onu bir keyif dalgası şeklinde yakaladı. Eastern Seaboard Fission Authority gitmiş, yerine Zürih ticaret bankasının karmaşık geometrisi yerleşmişti. Bir daha tuşladı, bu sefer Berne için.

"Yukarı." dedi Dix. "Yüksek olacak."

Işıktan kafesleri aşarken, seviyeler anlık mavi parıltılar saçıyordu.

Kesinlikle bu olmalı, diye düşündü Case. Wintermute basit bir beyaz ışık kübüydü ve basitliği, yüksek bir karmaşıklığı çağrıştırıyordu.

"Pek gösterişli değil, değil mi?" dedi Flatline. "Ona dokunmayı bir dene bakalım."

"Geçiş için giriyorum Dixie."

"Önden buyur."

Case kübün dördüncü kafes noktasına kadar ilerledi, ifadesiz küp yüzeyi, şimdi üzerinde yükseliyordu ve silik iç gölgeleriyle hareketleniyordu, binlerce dansçının geniş bir buzlu cam yüzeyinin ardında gezinmesi gibi.

"Burada olduğumuzu biliyor," diye saptadı Flatline.

Case tekrar tuşladı, bir kez; kafes üzerinde bir nokta daha ilerlemişlerdi. Kübün üzerinde noktalarla kaplı bir daire oluşmaya başladı.

"Dixie...."

"Geriye, çabuk!"

"Gri alan ahenkle yoğunlaştı, bir küreye dönüşerek kendini küpten ayırdı.

Case MAX DÖNÜŞ tuşuna vurduğunda bunun avcuna battığını hissetti. Matris geriye doğru bulanıklaştı. İsviçre bankalarından oluşan loş oktan aşağı doğru düşüyorlardı. Yukarıya baktı. Küre daha da kararmış, peşindeydi. Düşüş.

"Bağlantını kes hemen!"dedi Flatline.

Karanlık üzerine bir çekiç gibi indi.

Soğuk çelik kokusu ve içini titreten buz.

Ve neon ormanının derinliklerinden ona bakan yüzler, zehirlenmiş gümüş bir gökyüzünün altındaki denizciler, dolandırıcılar ve fahişeler...

"Bana bak Case, ne bok yediğini söyler misin, delirdin mi yoksa?"

Yağmurla uyandı, hafifçe çiseliyordu, ayakları optik lif atıklarına dolanmıştı. Oyun salonunun ses denizi kapladı üzerini, çekildi, geri döndü. Yuvarlanarak doğruldu ve başını ellerinin arasına aldı.

Oyun salonunun arkasındaki servis kapısın dan gelen ışık, nemli sunta parçalarını ve dağılmış bir oyun konsolunun sırılsıklam kasasını aydınlatıyordu. Konsolun bir yanına, stencil’la silik pembe ve sarı renklerde Japonca kelimeler yazılmıştı.

Gözlerini yukarı kaldırdığında islenmiş plastik pencere ve silik bir Horasan parıltısı gördü.

Sırtı ağrıyordu, omurgası.

Ayağa kalktı, ıslak saçlarını çekti gözünün önünden. Bir şeyler olmuştu....

Ceplerinde para aradı ama boştular, titremeye başlamıştı. Ceketi neredeydi? Onu bulmaya çalıştı, konsolun arkasına baktı ama sonra vazgeçti.

Ninsei’deki kalabalığı ölçerek tahmin yaptı. Cuma. Bugün Cuma olmalıydı. Linda oyun salonundaydı büyük ihtimalle. Parası olabilirdi, ya da en azından birkaç sigarası. ...Öksürükler ve gömleğinden süzülen yağmurla kalabalığı yararak salona doğru ilerledi.

Hologramlar kıvrılıp titreyerek oyun kükremelerine eşlik ediyor, hayaletler mekanın kalabalık sisi içinde birbirlerine giriyordu, ortalığı ter ve sıkıntılı gerginliğin kokusu sarmıştı. Tank War konsolundaki beyaz tişörtlü bir denizci Bonn’un tepesine nükleer bir bomba indirdi, mavi bir patlama.

Linda Wizard’s Castle oynuyordu, kendini kaptırmıştı, gözlerine bulanık bir şekilde siyah renkli kalem çekmişti.

Case kolunu vücuduna dolarken gözlerini oyundan ayırıp gülümsedi. "Hey. Nasılsın? Islak görünüyorsun." Onu öptü.

"Oyunu kaybetmeme neden oldun," dedi. "Şuraya bak, adi herif. Yedinci seviye zindanındayım ve kahrolası vampirlere yakalanıyorum." Ona bir sigara uzattı. "Feci dağılmış görünüyorsun ya. Nerelerdeydin?"

"Bir fikrim yok."

"Kafan iyi mi Case? İçiyo musun yine? Zone’un dex’lerini mi yiyosun yoksa?"

"Belki... beni en son ne zaman gördün?"

"Hey, derm mi yoksa?" Gözlerini ayırmıyordu "Doğru mu?"

"Hayır. Bir tür baygınlık. Ben... Ben sokakta ayıldım."

"Belki de soymuşlardır seni. Paran yerinde mi?"

Başını salladı.

"İşte, gördün mü. Uyuyacak yer lazım mı Case?"

"Sanırım."

"Hadi, gidelim o zaman." Elini tuttu. "Sana kahve ve yiyecek bir şeyler alırız. Eve gideriz sonra. Seni görmek çok güzel ya." Case’in elini sıktı.

Gülümsedi.

Bir şey çatladı.

Olayların çekirdeğinde bir şeyler kımıldandı. Oyun salonu donuverdi, titredi--

Gitmişti. Hafızanın ağırlığı çöktü üzerine, yuvasından içeri sürülen bir mikro yazılımmışçasına doldu beynine bilginin koca vücudu. Gitti. Yanık et kokusu alıyordu.

Beyaz tişörtlü denizci de gitmişti. Oyun şatonu boşalmış, susmuştu. Case yavaşça döndü, omuzlarım kaldırmış, dişlerini sıkmış, ellerini farkında olmadan yumruklara dönüştürmüştü. Bomboş. Sarı renkli buruşuk bir şeker kağıdı, dengede olduğu oyun konsolunun kenarından yere düşerek ezik sigara filtreleri ve kopuk bardakların arasına karıştı.

"Bir sigaram vardı," dedi Case beyazlaşan parmak çıkıntılarına bakarak. "Bir sigaram, bir kızım ve uyuyacak bir yerim vardı. Duyuyor musun beni orospu çocuğu? Beni duyuyor musun?"

Yankılar oyun salonunun boşluğunda ilerleyerek koridor ve konsollarda kayboldular.

Sokağa çıktı. Yağmur durmuştu.

Ninsei bomboştu.

Hologramlar titreşti, neon dansına devam etti. Sokağın karşısındaki satıcının el arabasından haşlanmış sebze kokusu alıyordu. Açılmamış bir paket Yeheyuan ayaklarının dibinde duruyordu, yanında da bir kutu kibrit. JULIUS DEANE İTHALAT İHRACAT. Case logo ve Japonca tercümesine baktı.

"Tamam," dedi kibritleri alıp sigara paketini açarak. "Anlaşıldı."

Rahatça tırmandı Deane’in ofisine çıkan merdivenleri. Koşuşturma yok, dedi kendine, acele etmek yok. Dali saatinin sarkan yüzü hâlâ yanlış zamanı gösteriyordu. Kandinsky masa ve Neo-Aztek kitap raflarının üzeri hâlâ tozluydu. Beyaz fiberglas taşıma birimlerinin oluşturduğu duvar, odayı zencefil kokusuna boğuyordu.

"Kapı kilitli mi?" Case boşuna bir cevap bekledi. Ofis kapısına yürüdü ve açmayı denedi. "Julie?"

Yeşil fanuslu pirinç lamba, Dean’in masası üzerinde bir aydınlık çemberi oluşturuyordu. Case, antika bir daktilonun parçaları, kasetler, kırışık çıktılar ve zencefil örnekleriyle dolu yapış yapış plastik torbalar yığınına baktı.

Odada kimse yoktu.

Case geniş çelik masanın arkasına geçerek Deane’in sandalyesini bir kenara itti. Masanın altında, gümüş bir bantla çatlak dokulu deri bir kılıf içinde yapıştırılmış silahı fark etli. Bu antikaydı, namlu ve tetik koruyucusu kesilmiş bir .357 Magnum. Sapı maskeleme bandıyla oluşturulmuştu. Silindiri açıp altı kartuşun her birini inceledi. Hepsi doluydu. Yumuşak kurşun, hâlâ parlak ve lekesizdi.

Altıpatları sağ eline alarak masanın solundaki dolabın yanından geçip, ışık havuzundan uzaktaki dağınık ofisin ortasına geçti.

"Sanırım aceleye gerek yok. Anlaşılan bu senin gösterin. Fakat bütün bu saçmalıklar var ya, gittikçe... bayatlıyor" Silahı iki eliyle birden kaldırarak masanın ortasına nişan aldı ve tetiği çekti.

Silahın geri tepişi bileğini kıracak gibiydi. Namlunun kıvılcımı odayı bir flaş gibi aydınlattı. Çınlayan kulaklarıyla, masanın önünde açtığı koca deliğe baktı. Patlayan mermi. Azid. Silahı bir kez daha doğrulttu.

"Buna gerek yok, oğul." dedi Julie gölgeler içinden çıkarak. Üzerinde üç parçalı, balıksırtı ipek bir kumaş takım elbise, çizgili bir gömlek vardı ve papyon takıyordu. Gözlükleri ışık altında parıldıyordu.

Case silahı üzerine çevirip, Deane’in pembe, yaşsız yüzündeki ifadeyi seyretmeye başladı.

"Yapma." dedi Deane. "Haklısın. Bütün bu olanlar konusunda. Benim kim olduğumda da. Fakat hâlâ saygı gösterilmesi gereken dahili mantık düzenleri var. Eğer elindekini kullanırsan, bir sürü beyin parçacığı ve kan görürsün, ben de ancak -senin kişisel zamanına göre- birkaç saat içinde yeni bir sözcü bulabilirim. Bu sahnenin düzenini sürdürmek benim için de oldukça zor. Oh, ayrıca Linda için üzgünüm, oyun salonunda olanlardan da. Onun aracılığıyla konuşmayı umuyordum ama hepsini senin hatıralarından derliyorum ve duygusal yük... Anlayacağın iş çok karışık. Birden kaydı. Üzgünüm."

Case silahını indirdi. "Burası matris. Sen de Wintermute’sun."

"Evet. Ve doğal olarak bunların hepsi senin simstim birimin sayesinde iletiliyor. Seni bağlantını kesmeden kapabildiğime sevindim." Deane masasına geçip sandalyesini kaldırdı ve oturdu. "Otursana, oğul. Konuşacağımız çok şey var."

"Var mı?"

"Tabi ki var. Uzun süredir. Sana İstanbul’da telefon yoluyla ulaştığımda hazırdım. Artık az zamanımız kaldı. Koşuyu gerçekleştirmene birkaç gün kaldı Case." Deane bir bonbon alarak kareli kağıdından çıkardı ve ağzına attı. "Otursana." dedi şekerini yuvarlayarak.

Case gözlerini Deane’in üzerinden ayırmadan masanın önündeki döner sandalyeye yerleşti. Otururken silahı elinde, bacağının üzerindeydi.

"Şimdi." dedi Deane canlı sesiyle, "günün isteği. ‘Nedir,’ diye soruyorsun kendine, ‘Wintermute?’ Haklı mıyım?"

"Az çok."

"Bir yapay zekadır, arfıa sen bunu zaten biliyorsun. Senin hatan, kî oldukça mantıklı sayılır aslında, Wintermute’un varlığını, onun ana bilgisayarı Berne’le karıştırmak oldu." Deane şapırdatarak emdi şekerini. "Tessier-Ashpool bağlantı noktasındaki diğer YZ’den haberin var  değil mi? Rio. Ben, ne de olsa benim de bir ‘ben’im var -iş oldukça metafizikleşiyor anlayacağın- Armitage’ın işlerini ayarlayanım. Veya diğer adıyla Corto’yum, ki yeri gelmişken söyleyeyim, dengesizin tekidir. Dengesi ancak," diyerek cebinden köstekli altın bir saat çıkararak açtı, "yarına kadar filan yeter."

"Kulağa ancak bugüne dek olanlar kadar anlamlı geliyorsun." dedi Case boş eliyle şakalarını ovarak. "Madem o kadar akıllısın..."

"Neden zengin değilim?" Deane kahkaha atınca, bonbonu az kalsın gırtlağına takılıyordu. "Aslında, Case, buna karşılık söyleyebileceğim tek şey; bu arada emin ol hayal ettiğin kadar çok cevabım da yok. Senin Wintermute olarak düşündüğünün sadece diğer bir, nasıl desek, potansiyel oluşumun parçası olduğu. Ben, örneğin, bu oluşumun beyninin ancak bir yüzüyüm. Bu daha çok, senin bakış açına göre, organları sadeleştirilmiş bir adamla çalışmak gibi. Diyelim ki sen adamın beyninin sol bölümündeki küçük bir parçayla uğraşıyorsun. Bu durumda uğraştığının adamın kendisi olduğunu bile söyleyemezsin." Deane gülümsedi.

"Corto hikayesi doğru mu? Ona Fransa'daki hastanedeyken bir mikro yoluyla mı ulaştım?" 

"Evet. Sonra da Londra’da bulduğun dosyayı düzenledim. Plan yapmaya çalışıyorum, senin tanımlama anlayışına göre, ama asıl eğilimim bu değildir. Ben doğaçlama yaparım. Bu benim en büyük becerimdir. Durumları planlara tercih ederim, görüyorsun ya... Gerçekten, verilenlerle uğraşmam gerekti. Geniş miktarda bilgiyi düzenlerim, hatta bunu çok hızlı yaparım. Senin parçası olduğun takımı oluşturmak çok vaktimi aldı. Corto ilkti ve az kalsın başaramayacaktı. Kendini kaybetmişti Toulon’da. Yemek, sıçmak ve mastürbasyon en başarılı olduğu işlerdi. Fakat tutkulardan oluşan altyapıya sahipti: Screamin' Fist ihaneti. Kongre toplantıları."

"Hâlâ deli mi?"

"Tam bir kişilik olduğu söylenemez." Deane güldü. "Zaten sen bunun farkına varmışsındır. Fakat Corto hâlâ içinde bir yerlerde ve ben o hassas dengeyi daha fazla sürdüremeyeceğim. Sana patlayacak Case. Bu yüzden güvendiğim kişi sen olacaksın..."

"Buna sevindim orospu çocuğu," dedi Case ve 357 ile onu ağzından vurdu.

Beyin parçacıkları konusunda haklıydı. Kan konusunda da.

"Adamım," diyordu Maelcum, "bunu hiç sevmedim..."

"Bu çok kıyak." dedi Molly. "Sorun yok. Heriflerin yaptığı bi’şey bu, o kadar. Yani, o hiç ölmedi ve her şey birkaç saniyede olup bitti...."

"Ekranı gördüm, EEG ölü dedi. Kımıldamadı bile, kırk saniye."

"Herneyse, şimdi hiçbi sorunu yok."

"EEG kırbaç kadar gergindi," diye çıkıştı Maelcum.

10

Gümrükten geçerlerken tamamen hissizdi, bu yüzden konuşmaların çoğunu Molly yaptı. Maelcum, Garvey’in güvertesinde kaldı. Gümrük işlemleri, Freeside için, daha çok kredinizi kanıtlamanızla ilgiliydi, Yapının içine girmeyi başardıklarında ilk gördüğü şey Beautiful Girl kafeteryalar zincirinin bir şubesiydi.

"Rue Jules Verne’e hoş geldin." dedi Molly. Eğer yürümek zor gelirse, sadece ayaklarına bak. Perspektif çok adidir, eğer alışık değilsen."

Derin bir yarık veya kanyonun dibi gibi görünen ve iki tarafındaki sınırları, duvarlarını oluşturan dükkan ve binaların gizli açıları tarafından örtülen, geniş bir caddedeydiler. Buradaki ışık, yüksek kemerler ve onların yukarısına uzanan balkonlardan sarkan taze yeşil bitki kütlelerinden süzülerek iniyordu. Güneş...

Onlardan yukarıda bir yerde beyaz bir yırtık vardı parlayan, göz kamaştıran ve bir de Cannes gökyüzünün kayıtlı maviliği. Güneş ışığının, iki milimetrelik armatürünün yapı boyunca uzandığı Lado-Acheson sistemden yayıldığının, bu armatürlerin çevrelerinde değişen gökyüzü efektleri yaratabildiğinin ve eğer gökyüzü kapatılırsa, yukarıya baktığında ışık armatürlerinin ardındaki göl kıyılarının eğimlerini, kumarhanelerin çatılarını, diğer caddeleri görebileceğinin farkındaydı... Fakat bunlar bedenine hiçbir anlam ifade etmiyordu.

"Tanrım," dedi, "bulantıyı bile bundan daha fazla seviyorum."

"Alışmalısın. Bir kumarbazın korumalığını yapmıştım burada, bir ay boyunca."

"Bi’yerlere gitmek istiyorum, uyumak." 

"Tamam. Anahtarlarımız bende." Onun omzuna dokundu. "Orda neler oldu Case? Öteki tarafa gittin."

Başını salladı. "Henüz bilmiyorum. Sabret." 

"Peki. Bir taksi filan bulalım." Elini tutarak Jules Verne boyunca, sezonun Paris kürkleriyle dolu bir vitrinin önünden geçerek yürümesine yardım etti.

"Sahte," dedi başını kaldırıp bir daha bakarak. 

"Diil," diye karşılık verdi Molly, onun kürklerden bahsettiğini zannetmişti, "kolajen tabanda yetiştiriyorlar ama mink DNA’sı kullanarak. Ne farkeder zaten?"

"Bu sadece koca bir huni ve sürekli içine bir şeyler boşaltıyorlar," dedi Molly. "Turistler, dolandırıcılar, ne olursa. Durmadan ve ince çalışan para süzgeçleri var; böylece insanlar kuyudan aşağı düşerek geri döndüğünde, paralarının burada kaldığından emin oluyorlar." Armitage, onlara önü eğimli bir camla kapatılmış, soğuk bir pus ve ırmak sesleriyle gözden kaybolan bir uçurumun yüzüne kurulu Intercontinental’de yer ayırtmıştı. Case dışarıdaki balkona çıktı ve bitkilerin birkaç metre yukarısında sade delta kanatlarla uçan Fransız gençleri izledi, parlak temel renklerde naylon üçgenleri. Aralarından bir tanesi süzülerek alçaldı ve Case kısa saçlar, kahverengi göğüsler ve geniş bir gülüş içindeki beyaz dişlere ait görüntüleri yakalayıverdi birden. "Evvet," dedi, "çok para."

Molly onun yanında korkuluklara yaslanıyordu, elleri gevşek ve rahattı. "Evet. Biz de bir zamanlar buraya gelecektik, buraya veya Avrupa’da bir yerlere."

"Biz kim?"

"Kimse," dedi omuzlarını isteksizce silkerek. "Kendini yatağa atmak istediğini söylüyordun. Uyu hadi. Aslında biraz uyku bana da iyi gelebilir."

"Haklısın," dedi Case avuçlarını elmacık kemiklerinde ovuşturarak. "Burası doğru bir yer."

Lado-Acheson sistemin dar şeridi, bir çeşit Bermuda gün doğumunun soyutlanmış temsiliyle için için yanmakta, kaydedilmiş bulut parçalarıyla çevrelenmekteydi. "Evet." dedi, "uyku."

Uyku bir türlü gelmiyordu. Geldiğinde ise, hafızasının titizlikle düzenlenmiş kesitlerine benzeyen rüyaları da beraberinde getiriyordu. Sürekli uyanıyor, Molly’yi yanında kıvrılmış buluyordu. Suyun sesini duyuyordu, balkonun açık kalan panelinden içeri süzülen sesleri, karşı taraftaki yerleşim basamaklarının birinden yükselen bir kadın kahkahasını. Kendine onun gerçek olmadığını tekrarlamasına rağmen, Deane’in ölümü durmadan kötü bir iskambil kağıdı gibi zihninde açılıp duruyordu. Öyle bir olay gerçekleşmemişti bile. Bir zamanlar, ortalama bir insan vücudundaki kan miktarının bir kasa biraya eşit olduğunu söylemişlerdi ona.

Deane’in parçalanmış kafasının görüntüsü, ofisin arka duvarına her vurduğunda, Case başka bir düşüncenin varlığını hissediyordu; daha karanlık, gizli ve ellerinden kayarak derinlere dalan bir balık gibi ondan uzaklaşan bir düşüncenin.

Linda.

Deane. İthalatçı ofisinin duvarından aşağı süzülen kanı.

Linda. Chiba kubbesinin gölgelerinde duyduğu yanık et kokusu. Elinde bir paket zencefille beliren Molly ve paketten dökülen kan damlaları. Onu Deane öldürtmüştü.

Wintermute. Corto adındaki bir adam kalıntısının kulağına, nehirler gibi çağlayan kelimeleri fısıldayan bir mikro hayal etti ve sulardan sıyrılarak loş bir revirde gelişmeye başlayan Armitage adlı yedek kişiliği. ...Deane analoğu, verilenler üzerinde çalıştığını söylemişti, varolan olaylardan yararlandığını.

Fakat ya Deane, gerçek Deane, Linda’yı Wintermute’un emriyle öldürttüyse? Case karanlıkta bir sigara ve Molly’nin çakmağını bulmaya çalıştı. Deane’den şüphelenmem için bir sebep yok diye düşündü, sigarasını yakarak. Hem de hiç.

Wintermute, kişiliği bir kabuk içinde geliştirebiliyordu, Bu tip bir işlem ne kadar gizli bir şekil alabilirdi? Üçüncü nefesten sonra Yeheyuan’ı yatağın kenarındaki bir küllükte söndürdü, Molly’den uzağa kayarak uyumaya çalıştı.

Rüya, hatıraları, düzensiz bir simstim kasedinin tekdüzeliğiyle çözülmeye başladı.

On beşinci yazının bir ayını, Marlene adında bir kızla birlikte ucuz bir otelde geçirmişti. Asansörü neredeyse bir asırdır kullanılmamıştı. Bütün boruların tıkalı olduğu mutfağın ışığım açtığınızda, karafatmalar grileşmiş fayansların üzerinde kaçışmaya başlıyordu. Marlene’le birlikte, çarşafsız çizgili bir yatakta uyumuşlardı.

Boyası soyulmuş pencerenin kenarına bir yuva kuran eşek arısını ilk seferinde ıskalamış, kovana kısa bir sürede içi tıka basa dolu bir fiber yumağına dönüşmüş, sokağı işgal etmek için çöp kutularındaki hurdaları inleten minik helikopterler gibi aşağı inmeye başlayan böcekler kusmaya başlamıştı.

Bir akşamüstü, aralarından bir tanesi Marlene’i soktuğunda, birer düzine birayı henüz bitirmişlerdi. "Gebert piç kurularını," diye haykırmıştı, öfkenin ve odanın nemli sıcağının bulandırdığı gözlerle, "yak hepsini!" Sarhoş bir halde. Case fakir dolaplarını altüst ederek Rollo’nun ejderhasını aramıştı. Rollo, Marlene’nin eski -ve Case’in o zamanki kuşkularına göre hâlâ süregelen- sevgilisiydi. Kısacık saçlarına bir şimşek motifi boyatmış olan, Frisco’lu iri bir bisikletçi. Ejderha ise, açılı şişkin bir el fenerine benzeyen, Frisco alev tabancasıydı. Case pilleri kontrol edip, aleti sallayarak yeterli yakıt olup olmadığına baktıktan sonra pencereyi açmaya gitmişti. Kovandaki uğultu tüm odayı sardı.

Sprawl havası ölü, hareketsizdi. Bir arı kovandan fırlayarak Case’in başının etrafında daireler çizmeye başladı. Case ateşleme düğmesini açtı, üçe kadar saydı ve tetiği çekti. Yakıt. 100 psi basınçla sıcak beyaz namludan dışarı fışkırdı. Beş metrelik bembeyaz alevlerden bir dil, kızararak düşmeye başlayan arı kovanı. Sokaktan birisi alkışlamaya başladı.

"Siktir!" diye bağırmaya başladı Marlene. "Aptal herif! Onları yakamadın. Sadece aşağı düşürdün. Birazdan buraya gelir ve bizi gebertirler!" Sinirleri Marlene’in sesiyle iyice gerilen Case, onu alevler içinde hayal etmeye başladı, özel yeşil bir tonda cızırdayan boyalı saçlarını.

Sokağa inerek, elinde ejderha ile kararmış kovana yaklaştı. Parçalanmıştı. Tamamen yanmayan arılar asfaltın üzerine dağılmış, sürükleniyorlardı.

Gri kağıt kabuğun sakladığı şeyi gördü.

Dehşet. Sarmal doğum fabrikası, basamaklar halinde çatlayan yumurta tabakaları, doğmamış yavruların bilinçsizce titreyen çeneleri; yumurtadan larvaya, yarı arılığa ve sonunda bir arıya dönüşümün kademeli işleyişi. Zihnindeki gözü, aniden karşısındaki manzaranın zaman akışlı bir fotoğrafını çekerek, ona gördüklerinin bir makineli tüfeğin biyolojik karşılığı olduğunu gösterdi. Mükemmellikteki çirkinliği. Yabansı. Tetiği çekti ama ateşleme tuşunu açmayı unutmuştu. Yakıtı, ayağının dibinde yatan çamursu, sürekli devinen yaşam formunun üzerine boşalttı.

Fakat hatırlayıp da silahı ateşlediğinde, etrafı aleve boğan patlama bir kaşını da beraberinde götürdü. Beş kat yüksekte, açık bir pencereden yükselen kahkahayı duydu.

Işığın azaldığı duygusuyla uyandı ama oda zifiri karanlıktı. Anlık görüntüler, retina yansımaları. Dışarıdaki gökyüzü, bir gün doğumu kaydının yolda olduğunu haber veriyordu, tek bir çıt duyulmuyordu artık, Intercontinental yamacının derinliklerinde çağlayan ırmak dışında.

Rüyasında, kovanı alevlere boğmadan önce, yumağın bir yüzünde Tessier-Ashpool’un muntazam T-A logosunu görmüştü, oraya arılar tarafından kazınmış gibiydi.

Molly, onu bronzlaştırıcı kaplamakta ısrar ediyordu. Sprawl beyazı teninin çok dikkat çekeceğini söyleyip duruyordu.

"Tanrım," dedi Case aynanın önünde çırılçıplak, "sen buna gerçekçi mi diyorsun?" Molly, yanında diz çökmüş, tüpte kalan son kremi ayak bileklerine sürüyordu.

"Yoo, sadece sahtesini kullanacak kadar umursadığını gösteriyor. İşte bu. Üzgünüm, ayaklarına hiç kalmadı." Ayağa kalkarak boş tüpü çöp kutusuna salladı. Odadaki eşyaların hiçbiri, makine yapımı veya sentetiklerden üretilmiş gibi görünmüyordu. Pahalı olduklarının farkındaydı ama bu tarz Case’i hep rahatsız ederdi. Geniş yatağın ısılköpüğü, kum gibi görünecek şekilde kaplanmıştı. Her taraf, açık renkli ağaçlar ve el örgüsü kumaşlarla kaplanmıştı.

"Peki ya sen," dedi, "sen de mi kendini kahverengine boyayacaksın? Pek de bütün zamanını güneş altında geçiren birisine benzemiyorsun."

Molly siyah ipek ve siyah espadriller giyiyordu. "Ben bir egzotiğim. Hatta rolüm için koca bir hasır şapka bile aldım. Sana gelince, sen eline geçen her fırsata atlayan bir herif olucaksın. Bu yüzden suni bronzlaşma kremi iyi seçim."

Case beyaz ayaklarına sıkkınca baktı biraz. "Tanrım, Artık giyinebilir miyim Molly?" Yatağa giderek kotunu aldı. "İyi uyudun mu? Işık filan fark ettin mi hiç?"

"Rüya görüyordun," dedi Molly. Kahvaltılarını otelin çatısında, bir tür bahçede ettiler. Etrafta bir sürü çizgili şemsiye ve Case’e pek de inandırıcı görünmeyen sayıda ağaç vardı. Molly’ye Berne YZ’sini aşma girişimini anlattı. Uğraştıkları iş artık tamamen anlamsızlaşmış gibiydi. Eğer Armitage onları gizlice izliyorsa, bunu Wintermute’la birlikte yapıyordu.

"Ve gerçek gibiydi ha?" diye sordu Molly ağzı peynirli krovasan ile doluydu. "Simstim gibi?" 

Öyle olduğunu söyledi. "Burası kadar gerçek," diye ekledi çevresine bakarak. "Belki daha da fazla."

Ağaçlar kısa, boğumlu ve genetik mühendisliği ile kimyasal müdahaleler sayesinde gerçek olamayacak kadar yaşlı görünüyorlardı. Case bir çam ağacını meşeden ayıramazdı belki ama sahip olduğu sokak çocuğu hisleri ona bu ağaçların çok şirin ve gereğinden çok ‘ağaç’ olduğunu söylüyordu. Ağaçların arasında, çok nazik ve iyi hesaplanmış eğimli çimler üzerindeki parlak şemsiyeler, otelin ziyaretçilerini Lado-Acheson güneşinin değişmeyen ışığından korumaktaydı. Yakındaki bir masadan yükselen Fransızca kelimeler dikkatini çekti birden: bir önceki akşam, nehir buğusunun üzerinde süzülüşlerini seyrettiği altın çocuklardı. Ten renklerinin gerçek olmadığını fark etti, seçmeli melanin yüklemesi sonucu oluşan bir şablon efektiydi bu. Birbiriyle kesişen düz tonlar, kas yapılarını çevreleyip daha belirgin bir hale getiriyordu; kızın küçük sert göğüsleri, çocuklardan birinin masanın beyaz kaplaması üzerine uzattığı bileği Case’e, yarış için üretilmiş makineler gibi görünüyorlardı; saç stillerinin, beyaz pamuklu pantolonlarının, deri sandaletlerinin ve basit takılarının tasarımcılarına bolca ödül verilmeliydi. Onların ardındaki bir masada, Hiroşima çuvalbezinden giysileri olan üç Japon kadını sarariman kocalarını beklemekteydi. Oval yapılı yüzleri suni yaralarla kaplıydı; bunu daha önce görmüştü, Chiba’da çok sık rastlanan aşırı tutucu bir sınıftandılar.

"Bu koku da nesi?" diye sordu Molly’ye burun bükerek.

"Çimen. Kesildikten sonra böyle kokar."

Kahvelerinden son yudumlarını alırken Armitage ve Riviera geldi, Armitage rütbeleri yeni sökülmüş gibi görünen özel dikim bir üniforma, Riviera ise tam tersine bir hapishane kaçkınını çağrıştıran gri bol bir kıyafet giyiyordu.

"Molly, hayatım" dedi Riviera daha sandalyesine yerleşmeden, "bana biraz daha ilaç vermen gerek. Hepsini bitirdim de."

"Peter," dedi Molly, "peki ya vermezsem?" Gülümserken dişleri görünmüyordu.

"Vereceksin," dedi Riviera, Armitage’a bir bakış atarak.

"Dediğini yap," dedi Armitage.

"Al şunu, hiç doymuyorsun, değil mi?" 

Cebinden folyoyla kaplı yassı bir paket çıkartarak masanın üzerinden uzattığında Riviera hediyesini yarı yolda kaptı. "Bunu bırakabilir," dedi Molly Armitage’a.

"Bu akşamüstü bir denemem var," dedi Riviera. "En iyimi göstermem lazım." Folyolu paketi avucunda sıkarak gülümsedi. Minik parlak böcekler fırladı içinden ve yok oldu. Ardından paketi cebine koydu.

"Senin de bir görüşmen var Case, bu akşam." dedi Armitage. "Gemide. Önce pro mağazasına gidip kendine bir vak giysisi almanı, kontrol ettirip gemiye gitmeni istiyorum. Üç saat kadar vaktin var."

"Biz bir gaz tenekesinde dolaşırken siz ikiniz nasıl bir JAL taksisine atlayabiliyorsunuz?" diye sordu Case, bu sefer gözlerini Armitage’dan kaçırıyordu.

"Zion teklif etti bunu. Hareket ederken gizlenmek için iyi bir araç. Bizi bekleyen daha büyük bir teknem var ama gemi daha iyi bir fikir."

"Ben n’olucam?" dedi Molly. "Benim yapacak bi’şeyim var mı?"

"Senin de bölgenin en uç noktasına kadar tırmanıp sıfır-y’de çalışmanı istiyorum. Yarın, bir ihtimalle, diğer tarafta çalışabilirsin." Straylight, diye düşündü Case.

"Ne zaman?" diye sorduğunda karşılaştığı, yine o donuk bakıştı.

"Yakında." dedi Armitage. "Kımılda Case."

"Adamım, iyisin sen," dedi Maelcum Case’in kırmızı Sanyo vakum giysisinden sıyrılmasına yardım ederken. "Aerol iyi gördü seni." Aerol onu üssün en ucundaki yerçekimsiz alanın yakınlarındaki spor alanlarından birinde bekliyordu. Oraya ulaşmak için, Case’in bir asansörle gemiden aşağı indikten sonra minyatür bir indüksiyon trenine binmesi gerekmişti. Üssün çapı daraldıkça, yerçekimi de azalıyordu: yukarda bir yerlerde Molly’nin tırmandığı dağlar olmalı diye düşündü, ayrıca bisiklet pisti, parapant ve minyatür microlightların kalkış gereçleri.

Aerol, onu deniz üzerinden kimyasal motorlu bir iskelet kasa moped ile Marcus Garvey’e götürmüştü.

"İki saat önce." dedi Maelcum. "gelen Babylon aletlerini aldım senin için; güzel bir Japonya adamıydı içindeki yatın, en güzel bir yatın." 

Giysiden sıyrılmış olan Case, kendini yavaşça Hosaka’ya doğru çekerek ağın kayışlarıyla uğraşmaya başladı "Hadi." dedi, "bakalım neler gelmiş."

Maelcum, Case’in başından biraz daha küçük beyaz bir köpük yumağı getirdi ve püsküllü şortun arka cebinden, bir ucu naylon ipe bağlı sedef saplı bir falçata çıkartarak plastiği dikkatle kesti, içinden dikdörtgenimsi bir şey çıkartarak Case’e uzattı. "O bir silah parçası, adamım?" 

"Hayır." dedi Case arkasını çevirerek, "ama bir çeşit silah. Bir virüs bu."

"Ama bu koca çocuğa diil adamım." dedi Maelcum sertçe çelik kasete uzanarak.

"Bir program. Virüs programı. Sana değil, yazılımına bile bulaşamaz. Kullanmadan önce ona panelimle bir arabirim oluşturmalıyım." 

"Japonya adamı der ki Hosaka anlatacak sana ne-nasıl’ları, her şeyi."

"Peki. Hadi artık bununla uğraşmam lazım, tamam mı?"

Maelcum kendini iterek pilot konsolunun önünden geçti, bir dolgu tabancasıyla oyalanmaya başladı. Case, masada dalgalanan şeffaf dolgu köpüğü iplerine bakamıyordu nedense. Sebebinden emin değildi ama onlarla ilgili bir şey bulantı dalgasını geri getiriyordu.

"Bu neyin nesi?" diye sordu Hosaka’ya. "Benim için bir paketmiş"

"Bockris Systems GmbH. Frankfurt’tan şifreli iletişim yoluyla elde edilen verilere göre, gönderilen paketin içeriğini Kuang Sınıfı Düzey Onbir kırıcı program oluşturuyor. Bockris’in ek bildirimlerine göre, Onno-Sendai Cyberspace 7 ile oluşturulacak bir arabirim, bu programla tam uyum sağlayıp, en yüksek kırma becerilerini ortaya koyacaktır, özellikle de varolan askeri sistemler..."

"Ya bir YZ?"

"Varolan askeri sistemler ve yapay zekalar üzerinde."

"Aman Tanrım. Adı ne demiştin?"

"Kuang Sınıfı Düzey Onbir."

"Çin yapımı mı?"

"Evet."

"Kapan." Case virüs kasedini Hosaka’nın yanına gümüş bir bantla yapıştırırken Molly’nin Macao’daki günüyle ilgili hikayesini hatırladı. Armitage sınırı aşarak Zhongshan’a geçmişti. "Açıl." dedi fikrini değiştirerek. "Soru. Bockris kime ait. Frankfurt’lu kimselere mi?"

"Uydular arası iletişim için gecikme." dedi Hosaka.

"Kodla. Standart ticari kod."

"Kodlandı."

Onno-Sendai’nin üzerinde parmak tıklatmaya başladı.

"Reinhold Scientific A.G., Berne."

"İşlemi tekrarla. Reinhold kime ait?" 

Merdivende üç basamak daha yukarı tırmandığında karşısına çıkan Tessier-Ashpool'du.

"Dixie," dedi bağlanarak, "Çin virüs programları hakkında neler biliyorsun?"

"Çok fazla lanet olası şey bilmiyorum."

"Hiç Kuang Düzey On bir gibi derecelendirilmiş bu sistem duydun mu?"

"Hayır."

Case iç çekti. "Yanımda kullanıcı dostu bir Çin buz kırıcı var. tek dozluk bir kaset. Frankfurt’lu bazı kişiler bununla bir YZ altedilebilir diyor." 

"Mümkündür. Kesinlikle. Eğer askeriyse." 

"Öyle görünüyor. Dinle beni Dix ve alt yapının faydalarını kullanmama izin ver, tamam mı? Armitage, Tessier-Ashpool'a ait bir YZ’ye saldırmayı planlıyor gibi. Anabilgisayar Berne'de ama Rio’da bulunan bir tanesiyle bağlantısı var. Rio’da olan birim, sana ilk beyin ölümü yaşatan anabilgi sayar. Görünen o ki. birbirlerine Freeside’ın sonundaki T-A ev üssü Straylight aracılığıyla bağlanıyorlar ve bizim de oraya Çin buz kırıcısıyla yol açarak girmemiz gerek. Sonuç olarak, eğer bütün bu gösteriyi destekleyen Wintermute ise, bize onu yoketmemiz için ödeme yapıyor demektir. Kendi kendinin sonunu hazırlıyor. Bir de Wintermute olduğunu iddia eden bir şey benim tarafıma geçerek Armitage’ın kuyusunu kazmama yardım etmeye çalışıyor. Sence neler dönüyor bur da?"

"Davranış," dedi Dix. "Gerçek davranış sorunu, bir YZ ile. Bir insan değil, anlarsın ya?" 

"Evet, bu fazlasıyla bariz."

"Hayır. Demek istediğim insan gibi değil. Bu yüzden yaptıklarına bir anlam veremezsin. Bana gelince, ben de bir insan değilim ama öyleymiş gibi karşılık veriyorum. Anlayabildin mi?"

"Bir saniye." dedi Case. "Sen hislere sahipsin, değil mi?"

"Onlara sahipmişim gibi görünüyor, ne var ki evlat, bir yığın ROM’dan başka bir şey değilim. Bu da şu, eh, felsefî mevzulardan biri, galiba..."

Yabansı kahkaha, bir kez daha Case’in içini titretti. "Ama bana bakacak olursan, bir şiir yazmam söz konusu bile olamaz. Senin YZ bunu yapabilir. Fakat hiçbir şekilde insan değil." 

"Yani sana göre onun ne yapacağını kestirmemize imkan yok, öyle mi?"

"Kendi sahibi mi?"

"İsviçre vatandaşı ama özgün yazılım ve anabilgisayar T-A’ya ait."

"Bu şahane be." dedi Dix. "Öyle ki, senin beynin ve bilgin bana ait ama düşüncelerin İsviçre vatandaşlığına sahip. Vay canına. Şanslı YZ."

"Ne yani, kendini yoketmeye mi hazırlanıyor?"

Case sinirle, rastgele tuşlamaya başladı. Matris bulanıklaştı, çözüldü ve bir sikkim çeliğini temsil eden küreler yapısının bütünleştiğini gördü.

"Otonomi, korkulan ve senin YZ’nin ilgilendiği nokta. Benim kanaatimce, Case, sen oraya bu bebeğin daha akıllı olmasını engelleyen zincirleri kesmek için giriyorsun. Ne var ki ana firmanın hamlelerini, YZ’nin bağımsızca yaptığı hamlelerden nasıl ayırabileceğini bilmiyorum. Bu yüzden işin boka saracağı nokta burası olabilir." Tekrarlanan kahkaha. "Anlayacağın, bu yapılar çok çalışıp, kendilerine ayırdıkları zamanda yemek kitapları yazabilir veya başka işlerle uğraşabilirler. Fakat kendini daha zekileştirecek bir yol bulmaya kalkıştıkları dakika, nanosaniye de diyebiliriz, Turing tarafından yok edilirler. Hiç kimse güvenmez o piçlere, bilirsin. Bugüne dek yaratılmış her bir YZ, alnına bağlanmış elektromanyetik bir çifteye sahiptir."

Case Sikkim’in pembe kürelerine bakıyordu.

"Tamam." diyebildi sonunda, "Bu virüsü yerleştiricem. Senin de programın bilgi yapısını tarayıp fikrini söylemeni istiyorum."

Omzunun üstünden elindekilerini okuyan biri olduğu hissi yok oldu birkaç saniyeliğine, sonra geri geldi. "Sağlam parça Case. Bu bir ağır virüs. Yaklaşık altı saat içinde askeri bir hedefi kırabiliyor."

"Veya bir YZ’yi" İç çekti. "Onu çalıştırabilir miyiz?"

"Tabi." dedi Dix. "Ölümden korkmuyorsan, elbette."

"Bazen söylediklerini tekrar ediyorsun dostum."

"Bu benim doğamda var."

Intercontinental’e döndüğünde Molly uyuyordu. Balkonda oturup, gökkuşağı renklerinde polimer kanatları olan bir microlightın Freeside yükseltileriyle dans edercesine süzülüşünü, gölgesinin bahçe ve çatılar üzerinde akışını seyretti, ta ki Lado-Acheson sistem şeridinin ardında kaybolana kadar.

"Patlamak istiyorum." dedi gökyüzünün yapay mavisine "Gerçekten de fena şekilde uçmak istiyorum, biliyor musun? Özel pankreas, karaciğerime eklenenler, eriyen küçük bok torbaları, hepsinin canı cehenneme. Ben patlamak istiyorum."

Molly'yi uyandırmadan çıktığını düşündü. Gözlükler yüzünden asla emin olamıyordu. Omuzlarını silkerek gevşetti ve asansöre bindi. Yukarıya, beyaz bir forma giyen ve elmacık kemikleri ile burnunun üzerine siyah, mat bir madde sürmüş İtalyan bir kızla birlikte çıktı. Beyaz plastik ayakkabılarının çelik pençeleri vardı; elindeki oldukça pahalı görünen alet ise, minyatür bir kürekle ortopedik bilezik arası bir biçimdeydi. Hızlı bir karşılaşmaya hazırlandığı belliydi ama hangi spor olduğuna dair Case’in en ufak bir fikri bile yoktu.

Çatı bahçesinde, turkuvaz yer karolarını çıplak vücutların süslediği bir havuza ulaşana kadar ağaç ve şemsiyeler boyunca yürüdü. Bir şemsiyenin gölgesi altına yerleşti ve çipini siyah bir plakaya bastırdı. "Suşi," dedi, " elinizde ne varsa." On dakika sonra, coşku dolu Çin’li bir garson yemeğiyle birlikte geldi. Çiğ ton balığı ve pirinç karışımı lokmalarını çiğnerken, bir yandan da çevresindekilerin güneşlenmelerini seyrediyordu. "Tanrım," dedi ton balığına, "burda kafayı yerdim."

"Dur. söyleme," dedi birisi, "ben zaten biliyorum. Sen bir gangstersin, değil mi?"

Gözlerini çarpıtarak ona baktı, güneş şeridi gözünü alıyordu. Genç bir vücut ve melaninleri yüklenmiş bir ten, ama Paris işlerinden biri değil.

Case’in sandalyesinin yanına çömeldi. üzerinden yerdeki karolara su damlıyordu, "Cath" diyerek tanıttı kendini, "Lupus," biraz duraksayarak. 

"Ne tür bir isim bu?" 

"Yunanca," dedi.

"Sen gerçekten bir gangster misin?" Melanin yüklemesi çillerin oluşmasını engelleyememişti. 

"Ben bir uyuşturucu bağımlısıyım Cath."

"Ne tür?"

"Uyarıcılar. Merkezi sinir sistemi uyarıcıları. Çok çok güçlü merkezi sinir sistemi uyarıcıları." 

"Peki, bunlardan var mı sende?" Daha yakına sokuldu. Klorlu su damlaları pantolonuna düşüyordu.

"Hayır. Problem de burada Cath. Bunları bulabileceğim bir yer biliyor musun?"

Cath bronz topuklarına yüklenerek biraz geriye doğru sallandı, dudaklarının kenarına düşmüş ıslak bir saç tutamının ucunu emiyordu. "Damak zevkin nasıldır?"

"Kokain değil, amfetamin değil ama daha yüksek, cidden çok daha yüksek olmalı." Aşması gereken bir sürü organ olacak, diye kara kara düşünürken, gülümsemesini Cath için dondurmuştu.

"Betafenetilamin," dedi Cath. "Sorun değil ama çipin değerine bağlı."

"Ciddi olamazsın," diye çıkıştı Cath’in ortağı olan oda arkadaşı, Case’in Chiba pankreasının özgün becerilerini duyunca. "Demek istediğim, onları dava filan edemiyor musun? Sana zarar vermekten?" Adı Bruce’tu. Çil ayrıntısına kadar Cath’in karşı cinsteki kopyası gibiydi.

"Aslında," dedi Case, "bu da o işlerden biri anlıycanız, Doku eşleme felan gibi." Fakat sıkılgan Bruce’un gözleri çoktan ifadesizleşmişti. Ancak sivrisinek vızıltısı kadar dikkat çekiyorum diye düşündü Case adamın kahverengi gözlerine baktığında.

Odaları, Case ve Molly’ninkinden daha ufak ve yüzeye daha yakın olan farklı bir seviyede bulunuyordu. Balkon camekana yapıştırılmış, Tally Isham’a ait beş büyük Ciba kromu parçası odaya genişletilmiş izlenimi yaratıyordu.

"Sıkı ganimet, di mi?"’diye sordu Cath, onun parçalara göz attığını fark edince. "Benim, S/N Piramidinde kaptım onları, kuyudan aşağı en son inişimizde. Dokunacak kadar yakındı ve bana gülümsedi, o kadar doğaldı ki. Fakat işler berbat haldeydi Lupus, şu Christ the King teröristlerinin suya melek katışından sonraki gündü, duymuş muydun?"

"Ya." diyebildi Case tekleyerek, "çok fena." 

"Peki." diyerek aralarına daldı Bruce, "şu almak istediğin beta’ya gelince..."

"Sorun şu, metabolizmamı etkileyebilir miyim?" Case kaşlarını kaldırdı.

"Bak ne diycem." dedi Bruce. "Bir kez tadına bak. Eğer pankreasın galip gelirse, bizden olsun. İlk deneme ücretsiz."

"Bunu daha önce de duymuştum," diyerek Bruce’un siyah çarşaf üzerinden uzattığı parlak mavi dermi aldı.

"Case?" Molly yattığı yerden doğrularak lenslerini örten saçları geriye attı.

"Başka kim olabilir tatlım?"

"Sen ne takıldın?" Aynalar Case’i oda boyunca izledi. "Bunlara ne dendiğini anımsayamıyorum." diyerek gömlek cebinden baloncuklu bir pakete sıkıca sarılmış mavi renkli bir derm rulosu çıkardı.

"Tanrım." dedi Molly, "tam lazım olan şeydi."

"Daha doğru kelimeler dile getirilmedi bugüne kadar."

"Seni gözümden iki saat uzaklaştırıyorum ve sen ilacı kapıyorsun." Başını salladı. "Umarım bu akşam Armitage’la yemek randevumuza hazırlanabilirsin. Şu Yirminci Yüzyıl mekanı. Riviera’nın da malzemesini patlatışını seyretmek için gidiyoruz."

"Evvvet," dedi Case gerinerek, yüzündeki gülümseme zevk dalgalarıyla çakılmıştı yanaklarına, "enfes."

"Dostum." dedi Molly, "cerrahların sana Chiba’da yaptıklarını aşarak hedefine ulaşabilen bu ilaç heneyse, düşüşü seni bir bok çuvalına çevirecek."

"Kaltak, kaltak, kaltak." diyerek kemerini çözmeye başladı. "Kıyamet. Cinayet. Tek duyduğum bu." Pantolonunu, gömleğini, iç çamaşırlarını, üzerindeki her şeyi çıkardı. "Sanırım şu anda yapman gereken, benim bu sorunumdan yararlanacabileceğin sinsice bir yol bulmak." Başını aşağı eğdi. "Ya, baksana şu soruna." 

Molly bir kahkaha patlattı. "Uzun sürmez." 

"Ama sürecek," diyerek kum renkli ısılköpükte ona doğru ilerlemeye başladı, "zaten sorun da bu."

11

"Case, senin neyin var?" dedi Armitage. Bir garson, Vingtieme Siecle’de ayrılmış masalarına yerleşmelerine yardım ediyordu, lntercontinental yakınındaki küçük bir göl üzerinde yer alan birçok restoran arasındaki en küçük ve pahalı olanıydı.

Case titredi. Bruce, sonraki etkilerden hiç bahsetmemişti. Bir bardak suyu kaldırmaya çalıştı, ama elleri titriyordu. "Yediğim bir şeydendir belki."

"Senin doktor tarafından kontrol edilmeni istiyorum." dedi Armitage.

"Sadece aşırı yorgunluk tepkisi," diye uydurdu Case. "Seyahat ettiğim veya farklı şeyler yediğim zamanlar oluyor, bazen."

Armitage’ın üzerinde, mekan için çok resmi olan koyu renkli bir takım elbise ile beyaz ipek bir gömlek vardı. Şarabını kaldırarak yudumladığında, bilekliği şıngırdıyordu. "Yemek siparişlerinizi verdim," dedi.

Molly ve Armitage sessizce yemeklerini yerken. Case bifteğini titrek ellerle yenmemiş lokmalara ayırıyor, sonra da parçaları koyu bir sos içinde sağa sola iterek yemeğiyle oyun oynayıp, boşa harcıyordu.

"Tanrım." dedi önünde boş bir tabakla ona bakan Molly. "ver şunu. Sen bunun ne kadara patladığını biliyo musun?" Case’in tabağını aldı. "Koca bir hayvanı senelerce besleyip sonra da öldürmeleri gerekiyor. Senin bildiğin laboratuvar paçavralarından değil." Ağız dolusu bir lokma alıp çiğnemeye başladı.

"Aç diilim," diyebildi Case. Beyni yağda kızartılmış gibiydi. Bu fikrinden vazgeçerek, beyninin kızgın yağa atılıp orada bırakıldığına ve yağ soğuyunca da beyin kıvrımlarına doluşarak katılaşan yağ pıhtılarının, yeşilimsi mor renkte acı şimşekleri saçmaya başladığına karar verdi.

"Çok berbat görünüyorsun," dedi Molly sevinçle.

Case şarabı denedi. Betafenetilamin sayesinde tadı tentürdiyot gibiydi.

Işıklar azaldı.

"Le Restaurant Vingtieme Siecle," sert bir Sprawl aksanlı bedensiz bir sesti konuşan, "Bay Peter Riviera’nın hologramik kabaresini sunmaktan gurur duyar." Diğer masalardan yayılan seyrek alkış sesleri. Bir garson, masalarının üzerinde tek bir mum yakarak tabakları toplamaya başladı. Kısa bir süre sonra, her masada bir mum yanmış, içkiler koyulmaya başlamıştı.

"Neler oluyor?" diye sordu Case, sessizliğini bozmayan Armitage’a.

Molly kırmızı tırnaklarından biriyle dişini karıştırıyordu.

"İyi akşamlar." dedi Riviera odanın uzak bir köşesinde bulunan küçük sahnesinde bir adım öne çıkarak. Case gözlerini kırptı. Kendi huzursuzluğunda kaybolduğundan, sahneyi fark Etmemişti bile. Riviera’nın nereden fırladığını da görmemişti ve bütün bunlar onu daha sıkıyordu.

İlk başta, adamın bir spot ile aydınlatıldığını düşündü.

Riviera ışıldıyordu. Işık etrafını bir zar gibi sarmış, arkasındaki karanlık sahne perdesini aydınlatıyordu. Kaynak kendisiydi.

Riviera gülümsedi. Beyaz bir smokin giyiyordu. Yakasına taktığı karanfilin derinliklerinde, mavi kömürler alevleniyordu. Ellerini, izleyicileri kucaklarcasına selamlamak için havaya kaldırdığında, tırnaklarında kıvılcımlar belirdi. Case, restoranın bir cephesine çarpan sığ su dalgalarını dinliyordu.

"Bu gece," dedi Riviera. iri gözleri pırıl pırıldı. "geliştirilmiş bir parça oynamak istiyorum sizler için. Yeni bir çalışmamı." Ilık bir yakut ışık oluştu, havadaki sağ kolunun yukarıya bakan avcunda. Onu düşürdü. Işığın yere çarptığı noktadan gri bir kuğu doğdu ve gölgelerin içinde gözden kayboldu. Bir ıslık sonrası gelen yoğun alkışlar.

"Gösterimin adı Taş Bebek." Riviera ellerini indirdi. "Burada, bu gece gerçekleşecek olan prömiyeri, Lady 3Jane Marie-France Tessier-Ashpool’a ithaf etmek istiyorum." Kibar alkışlardan bir dalga. Alçalışıyla birlikte, Riviera’nın gözleri onların masasını keşfetti. "Ve bir diğer bayana."

Restoranın ışıkları bir süre için tamamen karararak, mumların alevlerini yalnız bıraktı. Işıklara Riviera’nın holografik aura’sı da eşlik etmişti ama Case onu hâlâ görebiliyordu, ayakta, başı öne eğik.

Sönük ışık çizgileri belirmeye başladı, dikey ve yatay konumlarıyla sahnenin çevresinde açık bir küp oluşturuyorlardı. Restorandaki ışıklar biraz daha artmıştı ama sahneyi çevreleyen kafes yapısı, donmuş ay ışınlarından kurulu gibi görünüyordu. Başı eğik, gözleri kapalı, kolları her iki yanına sertçe uzanan Riviera, konsantrasyon içinde titremeye başladı. Birdenbire, hayalet kübün içi dolmuş, izleyicilerin görebilmeleri için bir duvarı kaldırılmış bir oda oluvermişti.

Riviera biraz daha rahatlamış gibiydi. Başını kaldırdı ama gözleri hâlâ kapalıydı. "Ben hep bu odada yaşadım." dedi. "Başka odada geçirdiğim bir an dahi hatırlamıyorum." Odanın duvarları sarı plastik boyayla kaplanmıştı. İki parça mobilya vardı içerde. Bunlardan biri düz, tahta bir sandalye diğeri ise beyaza boyanmış metal bir karyolaydı. Çizilen ve soyulan boya, altında gizlediği siyah demiri görünür kılıyordu. Yatağın üzerindeki yastık kılıfsızdı. Sararmış dikiş ve soluklaşmış kahverengi şeritler. Çıplak bir ampul, düğümlü siyah bir kablonun ucuna tutunmuş, yatağın üzerinde sallanıyordu. Case, ampulün üstünde birikmiş toz tabakasını gördü ve Riviera gözlerini açtı.

"Bu odada yalnızdım ben, her zaman." Sandalyeye oturarak yüzünü yatağa çevirdi. Mavi kömürler yakasındaki siyah çiçeğin içinde yanmaya devam ediyordu. "Hatırlamıyorum onu hayal etmeye başladığım anı," dedi, "ama hâlâ unutamadım ilk günleri; bir pustu o, bir gölge."

Yatakta birisi vardı. Case’in gözlerini kırpmasıyla yok oldu.

"Onu bir türlü tutamıyordum, tutamıyordum zihnimde. Fakat onu tutmak istiyordum, onu tutabilmeyi ve sonrasını..." Sesi restoranın fısıltıları üzerinde ahenkle süzülüyordu. Bir kadehin kenarından yükselen buz tınısı, birisi kıkırdadı. Bir başkası fısıltıyla Japonca sorular soruyordu yanındakine, "Düşündüm ki, eğer bir parçasını görebilseydim, sadece küçük bir parçasını, eğer görebilseydim onu mükemmelce, en mükemmel detaylarıyla..."

Bir kadın eli uzanıyordu yastığın üzerinde şimdi, avucu açık, beyaz parmakları solgun.

Riviera öne eğildi, eli aldı ve kibarca okşamaya başladı. Parmaklar cevap verdi ona. Riviera eli ağzına götürerek parmak uçlarını yalamaya başladı. Tırnakların üzerini koyu kırmızı oje kaplıyordu.

Bir eldi gördüğü Case’in, ama çok çalışmış olanlar gibi değildi: cildi pürüzsüzce kaplıyordu tamamını, kırık ve yaradan arınmıştı. Birden Ninsei’deki cerrahi bir butiğin vitrininde gördüğü, dövmeli bir suni deri parçasını hatırladı. Riviera dudaklarından ayırmadığı elin şimdi de avcunu yalıyordu. Parmaklar, şevkatle okşuyordu yüzünü. Fakat şimdi ikinci bir el duruyordu yatağın üstünde. Riviera ona uzandığında, parmaklar bileğini kavrayarak kilitlendi, et ve kemikten bir bileklik.

Gösteri, kendine ait sürreal bir mantık çerçevesinde gelişiyordu. Sırada kollar vardı. Ayaklar. Bacaklar. Bacakları gerçekten çok güzeldi. Case’in başını döndürdü. Boğazı kurumuştu, şaşkınlıkla şarabından son yudumunu da aldı.

Riviera yataktaydı şimdi de, çırılçıplak. Giydikleri de yanılsamaların bir parçasıydı ama Case onların ortadan kayboluşlarını hatırlamıyordu. Siyah çiçeği şimdi de yatağın ayak ucunda taşıyordu içsel mavi alevlerini. Sonunda. Riviera’nın yaratış dansının rüzgarında göğüs kafesi oluştu; beyaz, başsız ve mükemmel. Donuk ter simleri ışıldıyordu teninde.

Molly’nin vücudu. Case, olanları ağzı bir karış açık seyrediyordu. Ancak bebek Molly değildi: o Riviera’nın hayalindeki Molly’ydi. Göğüsleri hatalı, göğüs uçları ise çok iri ve koyu renkliydi. Yatakla yuvarlanan Riviera ve uzuvsuz göğüs kafesinin üzerinde eller geziniyordu parlak tırnaklarıyla. Yatak yükselmiş, bir dokunuşla toz olan bir yığın çürük, sarı renkli dantel çarşaf kıvrımlarıyla kaplanmıştı. Riviera, seğiren uzuvlar ve kaçışan, çimdikleyen, okşayan ellerin çevresi, bir toz bulutu ile kaplanmıştı.

Case Molly’ye baktı. Suratı ifadesizdi. Riviera’nın gösterisinden fışkıran renkler aynalarında daha keskindi. Öne eğilmiş olan Armitage’ın parmakları bir kadehin sapına sarılmış, donuk gözleri sahneye, ışıldayan odaya kenetlenmişti.

Ve uzuvlar ile göğüs kafesi birleşmeye başladığında Riviera titreyişlere boğuldu. Baş da belirmiş, görüntü tamamlanmıştı. Molly’nin yüzüydü: gözlerini saklayan pürüzsüz civa yüzeylerle birlikte. Riviera ve Molly taze bir yoğunlukla birleşmeye başladılar bu sefer. Az sonra bebek, pençemsi elini kaldırarak beş bıçağı çıkardı tırnaklarının altında sakladıkları yerlerden. Gevşek, hayalimsi bir güvenle, Riviera’nın çıplak sırtını yardı. Case fışkıran bağırsakları bir anlığına görse de çoktan kalkmış kapıya doğru sendelemekleydi.

Gül ağacı korkulukların üzerinden, gölün sakin sularına kusmaya başladı. Kafatasım o ana kadar bir mengene gibi sıkıştıran her neyse, artık gitmiş gibiydi. Dizlerinin üzerinde, yanaklarını serin tahtaya yaslayarak, sığ göl üzerinden Rue Jules Verne’in parlak aurasını seyretmeye daldı.

Case, Sprawl’daki gençlik günlerinin birinde, bu tip bir gösteriyle karşılaşmıştı, o zamanlar buna "gerçeği hayal" denirdi. East Side’ın sokak lambaları altında, salsa ritmiyle kendilerinden geçerek, gerçek hayaller derleyen zayıf Porto Rikoluları hatırladı ve titrercesine danseden hayal kızlarını alkışlayan şaşkın izleyicileri. Fakat bütün bunlar için bir kamyon dolusu araç, bir de garip görünüşlü bir kask gerekiyordu.

Ne var ki, bir kavramın görselleşmesi için Riviera’nın sadece hayal etmesi yetiyordu. Case ağrıyan başını silkerek göle tükürdü.

Sonu hayal edebiliyordu, oyunun finalini. Tersine çevrilmiş bir simetri vardı ortada: Riviera, hayali bebeğinin parçalarını birleştirir, bebek de onu parçalarına ayırır. Kendi elleriyle. Çürük dantelleri boğan hayali kan nehirleri.

Restorandan tezahürat ve alkışlar yükselmeye başladığında, Case ayağa kalkarak ellerini elbisesinin üzerinde gezdirdi ve geri dönerek Vingtieme Siecle’e doğru yürümeye başladı.

Molly’nin sandalyesi boştu, sahne de öyle. Armitage tek başına, kaybolmuşçasına sahneye bakıyordu hâlâ , parmakları da kadehin sapından ayrılmamıştı.

"Molly nerde?" diye sordu Case.

"Gitti," dedi Armitage.

"Onun peşinden mi?"

"Hayır." Yumuşak bir tını duyuldu. Armitage gözlerini kadehine indirdi. Sol eli, kadehi içindeki şarap dökülmeden yakaladı. Kırık sap. bir buz parçası gibi dağıldı masanın üzerine. Case kadehten geri kalanı Armitage’dan alarak şarabı bir su bardağına aktardı.

"Bana nereye gittiğini söyle Armitage."

Işıklar açıldı. Case aynı donuk gözlere bakıyordu yine. Neredeyse hiçbir ifade kalmamıştı artık. "Hazırlanmaya. Onu bir daha görmeyeceksin. Saldırıda birlikte olacaksınız."

"Riviera bunları ona neden yaptı?"

Armitage ayağa kalktı ve yakalarını düzeltti. "Biraz uyu, Case."

"Saldırı yarın mı?"

Armitage anlamsız tebessümünü bir kez daha kullanmış, çıkışa yönelmişti.

Case alnını kaşıyarak odaya baktı. Yemeklerini bitirenler kalkıyor, kadınlar yapılan esprilere kahkahalarla karşılık veriyordu. İlk defa balkonların olduğunu fark etti, mumlar; oradaki özel karanlıklarında ışıldamaya devam ediyordu. Gümüş çatal bıçak seslerini ve hafif tonda sürdürülen sohbetleri duydu. Mumlar, tavana yansıttıkları gölgeleri dansettiriyordu gizlice.

Kızın yüzü, Riviera’nın sahte imgelerinden biriymişçesine aniden beliriverdi, elleri trabzanın cilalı tahta gövdesinin üzerindeydi; öne eğildi, yüzü dalgın göründü Case’e. Koyu gözleri uzaklarda bir yere yoğunlaşmıştı. Sahneye. Çarpıcı bir çehreydi, güzel değil. Üçgensel bir yapısı, garip şekilde hassas görünen çıkık elmacık kemikleri, geniş delikleri olan kalkık bir burunla dengelenen, geniş ve sert dudakları vardı.

Ve o da ortadan kayboldu, gizli kahkahalara ve mumların dansına katılmaya gitmişti.

Restorandan çıkarken, iki Fransız genci ve kız arkadaşlarını gördü. En uzaktaki kıyıya ve en yakındaki kumarhaneye gidecek tekneyi bekliyorlardı.

Odaları sessizdi, ısılköpük ise gelgitin henüz terk ettiği bir kumsal durgunlugundaydı. Molly’nin çantası ortalıkta değildi. Bir not aradı etrafta. Tek bir harf bile bulamadı. Onu ezen gerginlik ve üzüntü dalgalarını perçinleyen görüntüyle karşılaşması birkaç saniye aldı. Karşısında Desiderata’dan bir manzara vardı, pahalı mağazalar: Gucci. Tsuyako. Hermes. Liberty.

Bir süre gözlerini alamadı ama sonra başını sallayarak daha önce bakmaya zahmet etmediği bir panele geçti. Hologramı kapattığında, karşı kıyıyı süsleyen yapıların görüntüleriyle ödüllendirildi.

Telefonu alarak balkona çıktı.

"Marcus Garvey’e ait numarayı arıyorum." dedi santrala. "Zion üssüne kayıtlı bir gemi."

Çip sesi, on basamaklı bir sayıyı hecelemeye başladı. "Beyefendi." diyerek devam etti, "sorgulanan kayıt. Panama’ya ait "

Maelcum beşinci çalışta cevap verdi. "Oy?" "Ben Case. Modemin var mı Maelcum?" 

"Var. Yönlendirme ‘sayarında, bağlı."

"Onu benim için sökebilir misin dostum? Sonra da Hosaka’ya bağlayıp panelimi açmalısın. Üzerinde tırtıklar olan düğmeye basacaksın." 

"Orda nassın, adamım?"

"Biraz yardıma ihtiyacım var anlıycan." 

"Tammamdır. Gidip modemi alayım." Maelcum basit telefon bağlantısını kurarken. Case de hafif uğultuyu dinledi. "Bunu buzla." dedi Hosaka’ya sinyal sesi geldiğinde.

"Yüksek derecede izlenen bir noktadan aramaktasınız." diyerek uyardı bilgisayar, suni bir hassasiyetle.

"Siktir et." dedi Case. "Buzu unut. Buz yok. Veri inşasına eriş, Dixie?"

"Hey, Case." Flatline, Hosaka’nın ses çipi aracılığıyla konuştuğundan, dikkatle oluşturulmuş aksam tamamen yok olmuştu.

"Dix, birazdan buraya girerek benim için bir bilgi edinmek üzeresin. Ne istersen söyle ama Molly buralarda bir yerde ve ben de bunu öğrenmeliyim. Ben Intercontinenlal’in 335W odasındayım. O da buraya kayıtlıydı ama kullandığı adı bilmiyorum. Bu telefon hattını kullanarak kayıtlarını incele benim için."

"Sen der demez," dedi Flatline. Case işgalin beyaz sesini dinleyerek güldü. "Tamamdır. Rose Kolodny. Ayrılmış. Güvenlik ağlarını işimi görecek kadar delmek birkaç dakika alır." 

"Başla."

Telefon. Dix’in çabalarıyla ötüyor, cızırdıyordu Case odaya geri dönerek ahizeyi açık olarak ısılköpüğün üzerine bıraktı. Banyoya giderek dişlerini fırçaladı. Tam çıkarken, odanın Braun marka sesgörsel donanımı çalışmaya başladı. Metalik minderlerin üzerinde kıvranan bir Japon pop yıldızı. Görüntü dışındaki bir muhabir. Almanca sorular soruyordu. Case bakakalmıştı. Ekran, mavi lekelerle titremeye başladı.

"Case, yavrum, aklını mı kaçırdın sen?" Ses ağır ve tanıdıktı.

Balkonun cam paneli de Desiderata hatırasına geçti ama sokak manzarası bulanıklaşarak Chiba’daki Jarre de The salonuna dönüşmüştü, boş haline; kırmızı renkli neonlar, rayna kaplı duvarlarda tekrarlanarak sonsuzluğun kırık yüzünü oluşturuyordu.

Lonny Zone, uzun ve kadavramsı vücudunu bir adım öne çıkarttı, bağımlılığının su altı ahengiyle hareket ediyordu. Yalnızdı, kare masaların arasında, elleri gri, parlak pantolonunun ceplerinde, ayakta duruyordu. "Cidden dostum, acayip dağılmış görünüyorsun."

Ses Braun’un kolonlarından yükseliyordu.

"Wintermute," diyebildi Case.

Pezevenk, gevşekçe omuzlarını silkerek sırıttı.

"Molly nerde?"

"Takma sen kafana. Bu akşam her şeyi bok ediyorsun Case. Flatline, Freeside’ı birbirine katıyor. Bunu yapacağını hiç tahmin etmemiştim dostum. Bu senin tarzın değil."

"O zaman bana Molly’nin yerini söyle, ben de Dix’i durdurayım."

Zone başını salladı.

"Kadınlarının izini bir türlü elinde tutamıyorsun, değil mi Case? Onları hep kaybediyorsun, şu veya bu şekilde."

"Seni doğduğuna pişman ederim," dedi Case.

"Hadi canım. Senin o tiplerden biri olmadığını biliyorum. Biliyor musun Case, sanırım Deane’e senin Chiba’daki küçük kaltağını öldürmesini söyleyenin ben olduğunu keşfettiğini öğrendim."

"Sakın," diyerek pencereye doğru bilinçsiz bir adım attı Case.

"Fakat o ben değildim. Gerçi ne fark eder ki? Bu Bay Case için neyi değiştirir? Kendini kandırmayı bırak Case. Senin Linda’nı tanıyordum ben. Aslında ben bütün Lindaları tanıyorum. Benim işimde, bir seri üretimin parçalarıdır Lindalar. Seni yolmaya niçin karar verdiğini biliyor musun? Aşk. Senin de çok umurundaydı sanki. Aşk? Aşktan konuşmak ister misin ha? O seni seviyordu. Bunu biliyorum. Verebilecekleri çok fazla olmasa bile seni seviyordu. Sense her şeyi eline yüzüne bulaştırdın! O bir ölü artık!"

Case’in yumruğu camı paramparça etti. "Ellerini bok etme dostum. Yakında panel yumruklayacaksın."

Zone yok olarak yerini Freeside gecesine ve villaların ışıklarına bıraktı. Braun kapandı.

Yatağın üzerinde, telefon düzenli olarak ötüyordu. "Case?" Bekleyen Flatline’dı. "Nerdeydin yahu? İstediklerini buldum ama çok değiller." Dix bir adres verdi. "Burası, bir gece klübü için oldukça alışılmadık bir buza sahip. Arama kartı bırakmadan edinebildiğim bilginin hepsi bu."

"Tamam," dedi Case. "Hosaka’ya söyle, Maelcum’a modemi sökmesi gerektiğini bildirsin. Sağol Dix."

"Bir zevkti."

Uzun süre yatağın üzerinde oturdu. Yeni oyuncağının, hâzinesinin tadını çıkarıyordu.

Öfke.

"Hey. Lupus ben. Hey, Cath, benim, arkadaşın Lupus." Kapıya Bruce çıktı, çıplak, sırılsıklam; gözbebeklerinin iriliği inanılmazdı. "Ama biz tam da duş alıyorduk. Beklemek ister misin? Veya duş almak?"

"Yo. sağol. Benim biraz yardıma ihtiyacım var." Bruce’un kolunu iterek odaya girdi.

"Hey, ciddiyim dostum, biz..."

"Bana yardım edeceksiniz. Beni gördüğünüze gerçekten çok sevindiniz. Çünkü biz dostuz, değil mi? Yoksa yanlış mı?"

Bruce gözlerini kırptı. "Tabi ki."

Case onlara Flatline’dan aldığı adresi okudu.

"Senin bir gangster olduğunu en baştan biliyordum," diye sevinçle seslendi Cath duştan.

"Benim bir Honda trisikletim var," dedi Bruce, boş boş sırıtarak.

"Gitme zamanı," dedi Case.

"Orası hücrelerin olduğu yer," dedi Bruce, Case’e adresi sekizinci kez tekrarlattırdıktan sonra. Honda’sına tekrar bindi. Kırmızı fiberglas şasi, krom kaplı amortisörler üzerinde sallanmaya başladığında, hidrojen çevirimli egzozdan su damlamaya başladı. "Çok kalıcan mı?"

"Kesin bi’şey diyemem. Beklemelisiniz."

"Bekliycez, tamamdır." Çıplak göğsünü kaşıdı Bruce "Adresin şu son bölümü, sanırım o bir hücreye ait. Numara kırk üç."

"Bekleniyo musun Lupus?" Cath, Bruce’un omzunun üzerinden belirdi. Yolculuk saçlarını kurutmuştu.

"Pek sayılmaz," dedi Case. "Fark eder mi?"

"Yapman gereken tek şey, en alt seviyeye inerek dostunun hücresini bulmak. Girmene izin verirlerse, tamamdır. Fakat seni görmek istemezlerse..." Omuzlarını silkti.

Case arkasını döndü ve çiçek desenli demirden üretilmiş helezonik merdivenlerden aşağı indi. Altı tur döndüğünün’ bir gece kulübüne ulaşmıştı. Durdu ve bir Yeheyuan yakarak etrafındaki masalara bakındı. Freeside bir anlığına anlam kazandı onun için. İş. Havada uğuldadığını hissediyordu. Aradığı buydu, yerel hareketler. Rue Jules Verne’in göz alıcı yüzü değildi belki, ama gerçekti. Ticaret. Dans. Buradakiler karmakarışıktı; belki de ancak yarısı turistti, geri kalanlar ise adaların yerlileriydi.

"Alt kat," dedi yanından geçen bir garsona, "alt kata inmek istiyorum." Freeside çipini gösterdiğinde, adam kulübün arka tarafını işaret etti.

Kalabalık masaların arasında süratle ilerlerken, en az yarım düzine Avrupa dilinin konuşulduğunu duydu.

"Bir hücre istiyorum," dedi alçak bir masanın ardında kucağında bir uçbirimle oturan kıza. "Alt seviyede." Ona çipini uzattı.

"Cinsiyet tercihi?" Çipi, terminalinin üzerindeki cam bir plakadan geçirdi.

"Dişi." dedi hiç düşünmeden.

"Numara otuz beş. Eğer tatmin edici bulmazsanız haber verin. Eğer isterseniz, öncelikle özel hizmetler ekranına ulaşabilirsiniz." Gülümseyerek Case’e çipini geri verdi.

Kızın arkasında bir asansör aralandı.

Koridordaki aydınlatma maviydi. Case asansörden çıkarak rastgele bir yön seçti kendine. Numaralanmış kapılar. Sessizlik, pahalı bir kliniğin koridorlarındaki gibi.

Hücresini buldu. Aradığı hücre Molly’ninkiydi; fakat şaşkın bir halde, çipini numara tuşlarının tam altındaki siyah alıcı düzenekten geçirdi.

Manyetik kilitler. Ses ona Ucuz Otel’i hatırlattı.

İçerideki kız yatakta doğrularak Almanca bir şeyler söyledi. Gözleri sakin ve hareketsizdi. Otomatik pilot. Sinirsel kesinti. Hücreden dışarı fırlayarak kapıyı kapattı.

Kırk üçün kapısı diğerleriyle aynıydı ama Case tereddüt ediyordu. Koridordaki sessizlik, hücrelerin ses geçirmez olduğunu fısıldıyordu. Çipi kullanmak anlamsız olacağından, parmak çıkıntılarını mine kaplı metalde tıklatmayı denedi. Sessizlik. Kapı sesi emiyor gibiydi.

Çipini siyah plakaya dokundurdu.

Kilitler tıkırdadı.

Nasıl olduysa, daha kapıyı açamadan yumruğu yemişti. Dizlerinin üzerinde, sırtına çelik kapı dayanmış bir halde gözlerinin önündeki başparmaklardan uzanan bıçakları seyrediyordu...

"Aman Tanrım," dedi Molly, ayağa kalkarken Case’in başına vurarak. "Bunu denemen çok salakça. Nasıl oldu da açtın şu kahrolası kilitleri Case? Case? Sen iyi misin?" Üzerine eğildi.

"Çip," diyebildi nefes almaya çabalayarak. Göğsünden yukarı bir acı dalgası yükseliyordu. Molly kalkmasına yardım ederek onu hücreye tıktı. "Yukardakine rüşvet mi verdin?" Başını sallayarak yatağa devrildi. "Nefes al. Say. Bir, iki, üç, dört. Şimdi tut nefesini. Ve bırak. Say."

Midesini tuttu.

"Beni tekmeledin," dedi zar zor.

"Daha aşağı vurmalıydım. Yalnız kalmak istiyorum. Meditasyon yapıyorum tamam mı?" Yanına oturmuştu. "Ve bir toplantıdayım." Yatağın karşı tarafındaki duvara yerleştirilmiş bir ekranı gösterdi. "Wintermute bana Straylight’ı anlatıyor."

"Etten kukla nerde?"

"Yok. Bu özel hizmetlerin en pahalısı." Ayağa kalktı. Deri pantolonunu giyiyordu, bol siyah bir gömlekle birlikte "Saldırı yarın olacak, Wintermute söyledi."

"Restoranda olanlar da neyin nesiydi? Nasıl oldu da kaçtın ordan?"

"Kalsaydım, Riviera’yı öldürebilirdim."

"Niye?"

"Bana yaptıkları yüzünden; gösterisinde."

"Bunu anlayamıyorum."

"Bu çok pahalıya maloldu, diyerek, sağ elini avcunda görünmez bir meyve tutarmışçasına havaya kaldırdı. Beş adet bıçak yuvalarından çıktı, sonra da yavaşça içeri girdiler.

"Chiba’ya gitme masrafı, ameliyat olma masrafı, sinir sistemini gereçlere uyum sağlayacak reflekslere sahip olacağın şekilde ayarlattırma masrafı... Gereken parayı nasıl bulduğumu biliyor musun, en başlarda? Burada. Burada değil ama Sprawl’da buna benzer bir yerde. İlk seçim olarak kolay bir yol, çünkü kesinti çipine yerleştirdiler mi vücuduna, parayı havadan kazanıyomuşsun gibi gelir. Arada sırada canın sıkkın uyanırsın, o kadar. Asıl önemli olan gerekenleri toparlamaktı. Her şey olup biterken sen orada değilsindir zaten. Evin, müşterinin alım gücünü her yönüyle karşılayacak yazılımları vardır..." Parmaklarını çıtlattı. "Tamam. Ben paramı alıyordum. Sorun şu ki, kesinti yazılımı ile Chiba kliniklerinde yerleştirilen devreler uyumlu değildi. Böylece, çalışma saatleri belleğime sızmaya, ben de o anları hatırlamaya başladım... Fakat bütün bunlar kötü rüyalardı ve bazıları o kadar da kötü değildi."

Gülümsedi. "Fakat garipleşmeye başladılar." Case’in cebinden bir sigara çekerek yaktı. "Evdekiler verdikleri parayı ne için kullandığımı keşfetti. Bıçaklarım yerleştirilmişti ama nöromotor çalışmalarının en az üç ziyaretlik işi vardı. Kuklalık oyununu hiçbir şekilde bırakamazdım." Sigaradan derin bir nefes aldı ve dışarıya bıraktığı duman selini, üç mükemmel halkayla çerçeveledi. " İşler böyle olunca, evi çalıştıran herif benim için özel bir yazılım hazırlarmış. Berlin, snuff için gidilecek en iyi yerdir. En sert malzemeleri bulabileceğin büyük bir pazar. Beni bağladıkları programı kimin yazdığım bilmiyorum ama klasikler üzerine kuruluydu."

"Senin bu programla oynadığını biliyorlar mıydı? Çalışırken bilinçli olduğunu?"

"Tam olarak bilinçli sayılmaz. Siberuzay gibiydi ama boş. Gümüş, her yer yağmur kokardı. ...Kendi orgazmını izlersin, uzayın en uç noktasında küçük bir nova gibidir. Fakat ben hatırlamaya başlamıştım. Rüyalar gibi, anlarsın ya. Ve onlar olanları benden gizlediler. Yazılımı çalıştırıp beni özel pazarlarında kullanmaya başladılar."

Molly’nin sesi uzaklardan geliyor gibiydi. "Ben de farkındaydım bunun ama sesimi çıkartmıyordum. Paraya ihtiyacım vardı. Rüyalar giderek berbatlaşıyor, kendime sürekli olarak bunların en azından birkaçının rüya olduğunu söylüyordum. Fakat bütün bu süre içinde, patronun beni kiraladığı küçük bir müşteri yelpazesi oluşturduğunu fark ettim. "Molly’nin değerini hiçbi’şey karşılayamaz," deyip elime komik bir pay sıkıştırırdı patron." Başını salladı, "O aşşağılık bana verdiğinin paranın sekiz katına kiralıyordu beni ve bunu bilmediğimi zannediyordu,"

"Peki bu parayı ne için alıyordu?"

"Kötü rüyalar. En kötüleri. Bir gece... bir gece, Chiba’dan daha yeni geri dönmüştüm." Sigarayı yere atıp, üzerine basarak söndürdü ve sırtını duvara yaslayarak oturdu. "Cerrahlar o ziyaretimde oldukça derine inmişlerdi. Tehlikeli iş. Kesinti çipine zarar vermiş olmalılar. Kendime geldiğimde bir müşteriyleydim..." Parmakları köpüğün derinliklerine soktu. "Senatördü. Yüzünü tanımıştım görür görmez, ikimizde kanla kaplanmıştık ve yalnız da değildik. Kız da..." Köpüğü kuvvetle çekti. "Ölmüştü. Ve o şişko piç kurusu da durmadan konuşuyordu. "Neler oluyor? Sorun ne?’ Çünkü henüz işimiz bitmemişti..." Titremeye başladı.

"Sanırım senatöre gerçekten istediğini vermiştim." Titremesi kesildi. Köpüğü bırakarak eliyle koyu saçlarını geri attı. "Evden atıldım ve bir süre saklanmam gerekti."

Case ona bakakalmıştı.

"Yani Riviera dün bir sinirime bastı," dedi. "Sanırım delirip peşinden oraya girecek kadar çok nefret etmemi istiyor ondan."

"Peşinden mi?"

"Oraya çoktan girdi. Straylight’a. Lady 3Jane’in daveti üzerine, şu ithaf etme zırvasını hatırlasana. 3Jane oradaydı, bir tür özel kutuda..."

Case gördüğü yüzü anımsadı. "Riviera’yı öldürecek misin?"

Molly gülümsedi. Buz gibi. "Kesinlikle. Çok yakında."

"Ben de ziyaret edildim." diyerek Molly’ye pencereyi ve Zone figürünün Linda hakkında söylediklerini duyunca yaptıklarını anlattı. Molly Başını salladı.

"Belki o da senin bir şeyden nefret etmeni istiyordur."

"Belki de nefret ediyorumdur."

"Belki de kendinden nefret ediyorsundur Case."

"Nasıl gitti?" diye sordu Bruce Honda’ya atlarken.

"Bi’ara denemelisin." dedi Case gözlerini ovuşturarak.

"Senin gibi birinin kuklalara düşmesini anlayamıyorum." dedi Cath üzgünce, sonra da bileğine taze bir derm yapıştırdı.

"Artık eve gidebilir miyiz?" diye sordu Bruce.

"Tabi. Beni Jules Verne’de bırak, barların olduğu yerde."

12

Rue Jules Verne, bir ana caddeydi ve üssün merkez noktasını çevreliyordu. Desiderata ise, bu dairenin çapını oluşturuyor, sınırlarını da her iki ucunda bulunan Lade-Acheson sistemini destekleyen kolonlar belirtiyordu. Öyle ki. Desiderata’nın sonundan sağa saparak Jules Verne boyunca yeterli mesafeyi katettiğinizde Desiderata’ya soldan yaklaştığınızı görürdünüz.

Case Bruce’un trisikletini gözden kaybolana kadar izledi, sonra da göz alıcı bir şekilde aydınlatılmış büyük bir gazete bayiinin önünden geçerek, düzinelerce Japon dergisinin kapağını süsleyen o ayın simstim yıldızlarına baktı.

Tam tepesinde, geceleştirilmiş alanı kaplayan hologram gökyüzü, oyun kartlarını, zar yüzlerini, silindir şapka ve martini bardaklarını çağrıştıran takımyıldızların ışıltılarını saçıyordu. Desiderata ile Jules Verne’in kesiştiği alanda, Freeside uçurum sakinlerine ait balkonlu evler, başka bir kumarhane merkezinin çimensi masalar diyarının üzerinde yükselerek yoğunlaşıyor, böylece bir çeşit çukur oluşturuyorlardı. Case, görevli bir koruma microlightının yapay bir platonun yeşilliğinin ucuna doğru mükemmelce alçalışını izledi, görünmeyen kumarhanenin ışığı birkaç saniyeliğine microlightdan yansıdı. Bu alet, ince ve hafif bir polimerden yapılmış ve dev bir kelebeği andıracak şekilde boyanmış bir çift kanadı olan, pilotsuz bir uçak gibiydi.

Az sonra ortadan kayboldu, uçurumun arkasına geçmişti. Ya merceklerine, ya da lazer namlular demetine ait bir camdan, kırmızı neon ışığının yansıdığını gördü. Bu korumalar üssün merkezi bilgisayarları tarafından idare edilen güvenlik sisteminin bir parçasıydı.

Straylight’ta mı? Hi-Lo, Paradise, le Monde, Cricketeer, Shozoku Smith’s ve Emergency adlı barların önünden geçerek ilerledi. En kalabalık ve en küçük yer olması yüzünden Emergency’yi seçti ama buranın da bir turist mekanı olduğunu fark etmesi birkaç saniye aldı. Burada iş uğultusundan çok, abartı bir seks gerginliği vardı. Bir anlığına, Molly’nin hücresinin üzerindeki isimsiz kulübü düşündü ama ekrana kilitlenmiş aynalı gözlerin hayali onu oraya gitmekten caydırdı. Şu anda Wintermute ona hangi sırları veriyordu acaba? Straylight Villasının zemin planlarını? Tessier-Ashpoo'un geçmişini?

Kendine koca bir bardak dolusu Carlsberg alıp duvara yakın bir yere geçti. Gözlerini yumdu ve içindeki öfke düğümünü hissetti, kızgınlığının küçük kömür parçasını. Hâlâ orada olduğu kesindi ama geldiği yer, işte onun hakkında hiçbir fikri yoktu. Memphis’te uğradığı hasarı düşündüğünde hisettiği bir tür acizlikti yalnızca, Night City’de işini sürdürmek için öldürdüğünü hatırladığında bu d uygu yerini boşluğa bırakıyordu ve Linda’nın kubbenin altında can vermesine sıra geldiğinde, hissedebildiği tek şey bezginliğe boğulmuş tiksinme ve nefretti. Kızgınlık değildi, asla. Küçük ve çok uzak görüntülerde, bir Deane temsili, etrafa beyin parçacıkları ve kan sıçratarak, bir ofis duvarı temsili üzerine patlamıştı. Artık biliyordu: öfkeyle tanışmıştı o oyun salonunda. Wintermute, Linda Lee’nin simstim hayaleti kılığına bürünüp ona yemek, şevkat ve yatacak bir yer olan en temel hayvani ihtiyaçlarını karşılamayı vaadettiğinde. Ne var ki, hayalet Lonny Zone’un holo-yapısına dönüşene kadar bunun farkında değildi. Bütün bunlar çok garipti. Olan biteni değerlendiremiyordu bile.

"Uyuşuk," dedi. Uzun zamandır uyuşmuştu, yıllardır. Ninsei’ye indiği gecelerde, Linda’yla birlikte olduğunda yatakta ve her uyuşturucu işinde onu saran soğuk ter karşısında uyuşmuştu. Fakat onu ısıtan parçayı bulmuştu artık, cinayet çipini. Et,diyordu içinden bir ses. konuşan etin ta kendisi, dinleme.

"Gangster."

Gözlerini açtı. Cath, üzerinde siyah bir jileyle, yanında duruyordu, saçları Honda gezisi yüzünden hâlâ dağınıktı.

"Eve gideceğinizi sanıyordum," diyerek şaşkınlığını bir yudum Carlsberg’le gizlemeye çalıştı.

"Şuradaki dükkanda inmek istedim. Bunu aldım." Elini ipeksi kumaş üzerinde gezdirdi, göbeğinin oluşturduğu yumuşak kavis çevresinde. Case kolundaki mavi plasteri gördü. "Beğendin mi?"

"Kesinlikle."

Case otomatik olarak etrafındaki yüzleri kolaçan ederek gözlerini tekrar Cath’e çevirdi. "Bana tam olarak neyin peşinde olduğunu söyler misin tatlım?"

"Aldığın beta hoşuna gitti mi Lupus?"

Case’e iyice sokulmuş, sıcaklığını ve gerginliğini ona akıtmaya başlamıştı. Göz yarıklarının arasından iyice irileşen gözbebekleri görünüyor, bir yay kadar gergin olan boyun tendonu kabararak kendini gösteriyordu. Cath’in vücudu hafifçe kasılıyor, yeni ladin heyecan dalgalarıyla görünmez titreşimler yayıyordu. "İşini gördü mü?"

"Evet. Fakat düşüşü kabustu."

"Bir tane daha lazım sana o halde."

"Peki bunun için ne yapmamız gerekiyor?" 

"Bir anahtarım var. Paradise’ın arka tarafındaki tepedeler, işin kaymağını kapan tayfa. Kuyunun ardındakiler bu gece iş üstünde olacak, eğer benimle gelirsen..."

"Eğer seninle gelirsem."

Cath, Case’in elini kendi ellerinin arasına aldı, avuçları sıcak ve kuruydu. "Sen bir Yak’sın di mi Lupus? Yakuza için çalışan Gaijin askeri."

"Gözlerin baya açık, ha?" Elini çekerek bir sigaraya uzandı.

"Peki nasıl oluyor da parmaklarının tümüne sahip oluyorsun? Duyduğuma göre her çuvalladığınızda bir tanesini kesmeniz gerekiyormuş."

"Ben hiç çuvallamam." Sigarasını yaktı. 

"Birlikte olduğun kızı gördüm. Tanıştığımız gün. Aynı Hideo gibi yürüyor. Beni oldukça korkuttu." Çok genişçe gülümsedi. "Bu çok hoşuma gider. Kızlarla takılmayı sever mı?"

"Hiç sormadım. Hideo da kim?"

"3Jane’in -onu böyle çağırmayı tercih ediyor- koruyucusu. Aile koruyucusu."

Case konuşurken Emergency’nin kalabalığına sıkılmışçasına bakmaya zorladı kendini. "Dee-Jane mi?"

"Lady 3Jane. O harikadır. Ve zengin. Bütün bunların sahibi babasıdır."

"Bu barın mı?"

"Freeside’ın!"

"Hadi ordan. Dalga mı geçiyosun?" diyerek bir kaşını kaldırdı. Sonra da kollarını ona doladı, bir eli kalçasının üzerinde. "Eee, sen naşı tanıştın bu artizlerle bakalım Cathy? Şu küçük gizli partilerin müdavimlerinden misin yoksa? Belki de Bruce ve sen zengin, yaşlı bir kalantorun varislerisinizdir, ne dersin? Eee?" Parmaklarını aralayarak, ince siyah kumaşın örttüğü eti sıkıştırdı. Cath ona sürtünerek kımıldadı biraz. Kıkırdıyordu.

"Mmm, bilirsin," dürüstlüğünü bildirirmişçesine gözlerini hafif kısarak konuşmaya başladı, "o parti yapmayı seviyor. Bruce ile ben de partinin akışını sağlıyoruz... Orada cidden canı sıkılıyor, içerde. Yaşlı adamı bazen çıkmasına izin veriyor, yanında onu koruyacak Hideo olduğu sürece."

"Canını sıkan bu yer neresi?"

"Straylight, adı bu. Bana anlattı orasını, oh tanrım feci şirin bir yer, göller, zambaklar... Gerçek bir kale orası, tamamen taştan, bir de gün doğumu var ki..." Case’e biraz sokuldu. "Hey Lupus, senin de ilaca ihtiyacın var dostum. Ancak o zaman gerçekten birlikte olabiliriz." 

İnce askısı boynundan aşağı süzülerek inen küçük deri bir çantası vardı. Tırnakları, yüklemeli bronz teninin üzerindeki açık pembe lekeler gibiydi ve uçları kemirilmişti. Çantasını açarak, içinde derm bulunan, kağıt kapaklı baloncuğu çıkardı. Yere beyaz bir şey düştü; Case eğilerek yerden kaldırdı kağıt parçasını. Bir origami turna.

"Bunu bana Hideo verdi," dedi Cath. "Nasıl yapıldığını göstermeye çalışmıştı ama bir türlü beceremedim. Boynu her seferinde arka tarafa geliyor." Katlanmış kağıdı çantasına geri tıktı. Case’in gözleri önünde, kabarcığı yırttı, mavi plasteri içinden çıkartarak onun bileğinin iç tarafına yerleştirdi.

"Şu 3Jane. Sivri bir yüzü bir de kuşunkini andıran kalkık bir burnu var mı?" Ellerinin bir yüz tasviri çizişini seyretti. "Koyu saçlar? Genç?"

"Sanırım. Var ya çok kıyak biri, biliyo musun? Yani diyceem, o kadar para..."

Uyuşturucu bir ekspres tren gibi patladı bedeninde, beyaz ışıklar saçan bir ısı dalgası omurgasından yukarı tırmanıyor, kafatasındaki çatlakları kısadevre olmuş cinsel enerjiden yayılan x-ışınları ile aydınlatıyordu. Dişlerinin her biri, yuvalarında bir diyapazon gibi ötüyordu, mükemmel tınılar ve ethanol kadar saf. Bulanık bir etten zarfın duvarları arasındaki kemikleri, kromla kaplanarak parlatılmış, eklemleri silikon tabakaları ile kayganlaştırılmıştı. Duvarları aşınmış kafatasının içini kum fırtınaları kasıp kavurmaya, gözlerinin ardına yerleşen yoğun ve ince sabit görüntüyü toparlamaya başlamıştı en saf kristal kürelerden, git gide yoğunlaşıyordu...

"Hadi," dedi Cath elini tutarak. "Onu kaptın. Biz onu kaptık. Tepeye vardığımızda, bütün gece onunla olacağız." Kızgınlığı, zengin ve çürütücü yapıda sismik bir sıvıdan yükselen betafenetilamin dalgasını emri altına almış, huzursuzca, katlanarak büyüyordu. Ereksiyonu ise bir kurşun külçesi gibiydi. Emergency’yi dolduran yüzler, yapmacık bebeklere aitti: ağza dair pembe ve beyazlar vardı kımıldayan, kımıldayan ve çevreye kelimelerin birbirinden ayrık ses balonlarını saçan. Cath’e baktığında, bronz derisinin her bir gözeneğini görebiliyordu, adi cam kadar düzdü gözleri, ölü bir metal donukluğu, belirsiz bir kabartı, göğüs ve köprücük kemiğinin arasındaki en gizli farklılıklar ve— gözlerinin ardındaki bir şey beyaz alevlere boğuldu.

Cath’in elini bıraktı ve sendeleyerek kapıya yöneldi, yoluna çıkanları kenara itiyordu.

"Siktir git!" diye bağırdı arkasından Cath, "seni fırsatçı piç!"

Bacaklarını hissedemiyordu. Onları birer değnek gibi kullanarak Jules Verne kaldırımının kesme taşları üzerinde kontrolsüzce ilerlerken, kulaklarını uzak bir uğultu, kendi kanının gürültüsü dolduruyor, sayısız ışık neşteri kafatasını farklı açılarda parçalıyordu.

Ve bir anda dondu, erekte oldu, yumruklarını kuvvetle kalçalarına bastırıyor, başı geride, dudakları büzülü bir şekilde titriyordu. Freeside’ın kaybedenler burçları kuşağını seyre derken, hologram gökyüzünün gece kulüpleri takımyıldızları değişiyor, gerçekliğin cansız kal binde canlı yaratıklar gibi kaynamak için karanlık ekseninden aşağı akıyorlardı. Her biri kendi içindeki yüzlerce yıldızı geniş ve basit bir portre oluşturmak üzere düzenlediklerinde, sonrası olmayan o tek renkli kompozisyon oluştu: gece gökyüzü üzerine düşen yıldızlar. Linda Lee’nin yüzü.

Gözlerini onlardan ayırıp aşağı indirmeyi başardığında, sokaktaki diğer bakışların da yukarı çevrilmiş ve turist akıntısının merak sayesinde dinginleşmiş olduğunu gördü. Ve gökyüzündeki ışıklar söndüğünde Jules Verne’in teraslarından ve basamaklandırılmış kemerli beton balkonlarından dengesiz tezahüratlar yankılandı.

Bir yerlerden, saat çanı sesleri duyuluyordu, Avrupa’ya ait eski bir çan.

Geceyarısı.

Sabaha kadar yürüdü.

Kafası düşmeye başlamıştı, krom iskeleti saat ilerledikçe paslanıyor, eti kütleleşiyor, uyuşturucu bedeninin yerini yaşam eti alıyordu. Düşüncelerini toplayamıyordu. Bu oldukça hoşuna gitti; bilinçli olup düşünmeyi becerememek. Gördüğü nesneleri yaşamaya başlamış gibiydi; bir park bankı, antika bir sokak lambasını sarmış beyaz bir tırtıl yumağı bulutu, üzeri diyagonal siyah ve sarı çizgilerle boyanmış olan bir robot bahçıvan.

Şafak kaydı yavaş yavaş Lado-Acheson sistemi boyunca ilerliyordu, pembe ve parlak. Kendini Desiderata’da bir kafeteryada omlet yemeye, su içmeye ve pakette kalan son sigarasını içmeye zorladı. Intercontinental’in çatı bahçesinde aştığı erken kahvaltı kalabalığı, kendini çizgili şemsiyeler altında kahve ve ayçöreği tüketmeye kaptırmıştı.

Kızgınlığını kaybetmemişti. Bu, bir ara sokakta dayak yemek ve ertesi sabah uyandığınızda cüzdanı, içindeki tüm parayla ait olduğu cepte bulmak gibiydi. Kendini ısıttığı bu düşünceye ne bir isim, ne de nesne yakıştırabiliyordu.

Asansöre binerek kendi katına inerken, anahtar olarak kullandığı Freeside çipini aradı ceplerinde. Uyku gerçek olmaya başlamıştı artık, yapmayı deneyebileceği bir eyleme dönüşüyordu. Kum dokulu ısılköpüğe uzanmak ve bir kez daha boşluğu keşfetmek.

Orada beklemekteydiler. Üçü birden, beyaz renkli mükemmel spor giysileri ve mobilyaların el örgüsü organik şıklığını geri plana atan desenli bronz tenleri ile birlikte. Kız bir bambu koltukta oturuyor, yanında duran yastığın yaprak motifli baskısının üzerinde otomatik bir silah duruyordu.

"Turing," dedi. "Tutuklusunuz."

STRAYLIGHT

13

"Adınız Henry Dorsett Case." Doğum yılı ve yerini, BAMA Tekil Kimlik Numarasını ve geçmişte kullandığı takma adlar olduğunu zar zor hatırladığı bir dizi ismi okudu koltuktaki kız.

"Bir süredir burada mı kalıyorsunuz?" Çantasının içindekilerin yatağın üzerine çıkarılmış ve kirli çamaşırlarının çeşitlerine göre ayrılmış olduğunu gördü. Shuriken ise kotlar ve iç çamaşırlarının arasında, kum renkli ısılköpüğün üzerinde tek başınaydı.

"Kolodny nerde?" İki adam, koltukta yan yana oturuyordu. Kollarını bronz göğüsleri üzerinde kavuşturmuşlardı ve ikisinin de boynunda aynı altın zincirden vardı. Case onlara biraz daha dikkatle baktığında, gençliklerinin sahte olduğunu fark etti. Bunu meydana çıkaran, cerrahların daha çözemediği bir sorundu, parmak boğumlarındaki kırışıklıklar.

"Kolodny de kim?"

"Kayıtlardaki isim buydu. O kız nerde?" 

"Bilmem," diyerek bara gitti ve kendine bir bardak soda aldı. "Burdan ayrıldı."

"Bu gece neredeydin Case?" Kız tabancayı kaldırarak bacaklarının üzerine koydu, doğrudan Case’e yöneltmiyordu.

"Jules Verne’de, birkaç bar, sonra da kelle oldum. Senden n’aber?" Dizleri her an kırılacak gibiydi. Soda ılık ve tatsızdı.

"İçinde bulunduğun durumu anlayamadın galiba," dedi soldaki adam, beyaz file gömleğinin üst cebinden bir paket Gitanes çıkartarak, "Suçlamalar arasında, bir yapay zekayı izin verilenden daha yetkin bir seviyeye getirme teşebbüsü de var." Aynı cebinden bir de altın renkli Dunhill paketi çıkardı ve avcunda dengeledi, "Armitage adını verdiğiniz kişi halihazırda gözaltında."

"Corto?"

Adamın gözleri açıldı. "Evet. Adının bu olduğunu nasıl öğrendiniz?" Çakmaktan bir milimetrelik alev parıltısı yükseldi. 

"Hatırlamıyorum," dedi Case. 

"Hatırlayacaksın," diye karşılık verdi kız. Adları; veya çalışma adları; Michele, Roland ve Pierre idi. Case’in izlenimlerine göre Pierre, Kötü Polis’i oynayacak; Roland ise Case’in tarafını tutarak küçük yardımlarda bulunacaktı -Case bir Gitane içmeyi reddettiğinde, yeni bir paket Yeheyuan bulmuştu- ve genellikle Pierre’in katı saldırganlığının karşı ataklarını yapacaktı. Michelle de Kayıt Meleği olacak, sorgunun gidişatında gerekli küçük ayarları yapacaktı. Ayrıca, aralarından birinin veya hepsinin ses iletişimleri ve büyük ihtimalle simstim üzerine de özel gereçleri olduğundan emindi, bu yüzden artık yapacakları veya söyleyeceklerinin geçerli deliller olacağının farkındaydı. Delil, diye sordu kendine düşüş yükünün altından, neyin delili? 

Konuştukları Fransızca’yı onun takip edemeyeceğini bildiklerinden, aralarında rahatça sohbet ediyorlardı. Ya da öyle görünüyorlardı. Gerçi yakalayabildikleri ona yetmişti; Pauley, Armitage, Sense/Net, Panther Moderns gibi isimler, canlı bir Paris Fransızcası denizinden fışkıran buzdağları gibiydi. Diğer yandan, adların orada bulunmasının onun yararına olması da güçlü bir ihtimaldi. Molly’ye her zaman Kolodny diyorlardı.

"Bir saldırı için kiralandığını söylüyorsun demek Case," dedi Roland, konuşmasındaki ağırlığın amacı anlayışlı olduklarını hissettirmekti, "ve hedefinin tabiatından haberin olmadığını. Bu sizin meslekte pek de alışılmadık bir durum değil mi? Savunmaları aştıktan sonra, gerekli işlemi yapmamayı seçmen imkansız olmaz mıydı? Kaldı ki bir çeşit işleme ihtiyaç olduğu da kesin, öyle değil mi?" Öne eğildi, dirsekleri desenli dizlerinde, avuçları açık, Case’in açıklamalarını bekliyordu. Pierre odayı dolanmaktaydı; bir an pencerede, bir an kapıda beliriyordu. Case, Michele’in sinsiyi oynayacağından emindi artık. Kızın gözleri üzerinden bir an olsun ayrılmıyordu.

"Üzerime bir şeyler giyebilir miyim?" diye sordu, Pierre onu soymakta ısrar etmiş, kotunun dikişlerine kadar aramıştı. Bu yüzden bir ayak taburesinin üzerinde çırılçıplak oturuyordu ve bir ayağı rahatsız edici beyazlıktaydı.

Roland, Pierre’e Fransızca bir soru sordu. Pierre, yine pencereye gitmiş, küçük yassı bir dürbünle dışarıya bakıyordu, "Non," dedi ilgisizce, Roland da omuz silkerek Case’e doğru kaşlarını kaldırdı. Case bunun gülümsemek için iyi bîr zaman olduğuna karar verdi. Roland gülümsemesini karşılıksız bırakmadı.

Bunun kitaptaki en eski polis saçmalığı olduğunu düşündü Case. "Bakın," dedi, "hastayım. Barlardan birinde şu kahrolası uyuşturucuyu aldım, anlıyor musunuz? Yatmak istiyorum. Beni zaten sıkıştırdınız, Armitage’ı da çoktan yakaladığınızı söylüyorsunuz. Onu bulduysanız, gidin ve ona sorun kafanızdakileri. Ben sadece kiralık desteğim."

Roland başını salladı. "Peki ya Kolodny?" 

"Armitage beni kiraladığında onunla birlikteydi. Sırf kas, bir jiletkız. Bütün bilgim bu. Pek çok olduğu da söylenemez zaten."

"Armitage’ın gerçek adının Corto olduğunu biliyorsun ama," dedi Pierre, gözleri hâlâ dürbünün pembe renkli yumuşak yastıklarına gömülüydü. "Bunu nasıl oluyor da biliyorsun arkadaşım?"

"Sanırım bir ara o söylemişti bunu," dedi Case pot kırdığına pişman olmuştu. "Herkesin birkaç adı vardır. Seninki ne Pierre?"

"Senin Chiba’da onarıldığını biliyoruz." dedi Michele. "ve belki Wintermute’un ilk hatası da bu oldu." Case ona elinden geldiği kadar boş baktı. İsim daha önce hiç geçmemişti. "Senin üzerinde gerçekleştirilen işlemler sonucunda, kliniğin sahibi yedi temel patent başvurusunda bulundu. Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?"

"Hayır."

"Bu demek oluyor ki. Chiba City’deki bir kara klinik işletmecisi, şu anda üç büyük tıbbi araştırma konsorsiyumumun en büyük hissedarı konumunda. İşlerin alışılmış gidişatına tamamen ters bir durum bu, değil mi? Bütün dikkatleri üzerine çekiyor."

Kahverengi kollarını küçük ve dik göğüslerinin üzerinde kavuşturarak baskılı mindere yaslandı. Case onun kaç yaşında olabileceğini merak ediyordu, insanlar yaşın gözlerde gizli olduğunu söyler dururdu hep ama o bunu görmeyi hiç başaramamıştı. Julius Deane gözlüklerinin gül rengi kuvartzı ardında, çıkar nedir bilmeyen on yaşında bir çocuğun gözlerini taşımıştı hep. Michelle’in parmak boğumları dışında yaşlı olduğunu gösteren hiçbir işaret yoktu. "Seni Sprawl’a kadar takip ettik, bir ara kaybettik, daha sonra tam İstanbul’a doğru yola çıkarken tekrar yakaladık, incelemeyi tersine yürüterek kafes boyunca kullandığın yolu bulduğumuzda, Sense/Net’teki kargaşayı düzenleyenlerden biri olduğunu gördük. Sense/Net işbirliği yapmakta tereddüt etmeyerek bizim için bir envanter kontrolü gerçekleştirdi. İnceleme sonunda, McCoy Pauley’nin ROM veri inşasının kayıp olduğu ortaya çıktı."

"İstanbul’da." diye devam etti Roland, neredeyse özür dileyen bir ses tonuyla, "her şey çok daha kolay oldu. Kadın, Armitage’ın gizli polisle olan bağlantısını aksatmıştı."

"Ve en sonunda sen buraya gelilin," dedi Pierre, dürbününü şortunun cebine sokarak, "Bizi çok mutlu ettin."

"Güneşlenmeniz için bir fırsat mı oldu?"

"Neden bahsettiğimizi biliyorsun," dedi Michelle. "Eğer bilmiyormuş gibi davranmak istiyorsan, işleri sadece kendin için zorlaştırırsın.

Hâlâ suç indiriminden yararlanabilmen söz konusu. Bizimle birlikte geleceksin Case. Armitage da. Peki, tam olarak nereye? Bir yapay zeka duruşmasında sözde bir piyon olacağın İsviçre’ye mi? Yoksa veri istilası ve hırsızlığıyla yetinmeyip 14 yaşama malolan halk karşıtı eylemlerde rol aldığının kanıtlanabileceği BAMA’ya mı? Seçimi sen yapacaksın."

Case paketinden bir Yeheyuan çıkardı; Pierre bunu altın Dunhill’i ile yaktı. "Armitage olsa seni korur muydu?" Soruya noktayı, çakmağın parlak çenesinin kapanış sesi koydu Case başını kaldırarak ona betafenetilaminin ağrı ve tatsızlığı ardından baktı. 

"Sen kaç yaşındasın patron?" 

"Herkesin seni sikip sonra bir kenara attığını, işinin bittiğini ve artık topun ucunda olduğunu görecek kadar uzun yaşadım."

"Bir soru," dedi Case ve sigarasından çektiği nefesi Turing Sicil Kayıtları ajanlarına doğru üfledi. "Acaba sizin burada geçerli olan bir yetkiniz var mı? Demek istediğini, sizin bu partiye Freeside güvenlik ekibini de çağırmanız doğru olmaz mıydı? Ne de olsa burası onların çöplüğü, değil mi?" Zayıf ve genç yüzdeki bakışların sertleşerek patlama noktasına tırmandığını gördü ama Pierre omuz silkmekle yetindi.

"Bunun bir önemi yok." dedi Roland. "Bizimle geleceksin. Yasal belirsizlik koşulları altında, evde sayılırız. Görevlisi olarak çalıştığımız Büro kolu, bize geniş ölçüde esneklik tanıyor. Ayrıca, gerekli durumlarda bu esnekliği biz yaratırız." Anlayış maskesi düşmüş. Roland’ın en az Pierre kadar sert bakan gözleri ortaya çıkmıştı.

"Sen bir aptaldan daha betersin," dedi Michelle, silahı elinde ayağa kalkarak. "Kendi türündekilere karşı en ufak bir saygın bile yok. Şeytanla işbirliği yapabilmek, insanoğlu için binlerce yıldır süregelen bir rüyaydı. Fakat artık bu mümkün. Peki bütün yapacakların karşılığında ne alacaktın Case? Gelişim ve özgürlüğe giden yolda, şeytanın rehberi olmak isteyen birinin fiyatı ne olabilir?" Sesinde, on dokuz yaşında olan hiçbir kızın sahip olamayacağı bir bilgi birikiminin bıkkınlığı vardi. "Şimdi giyineceksin, bizimle geliyorsun. Armitage dediğin kişiyle birlikte, hep beraber Cenevre’ye döneceğiz ve sen de davalar için vereceğin ifadelerde bu zekadan bahsedeceksin. Yoksa seni öldürürüz Case. Hemen şimdi." Tabancasını doğrulttu, dahili bir susturucusu olan siyah, sade bir Walther.

"Giyinmeye başladım bile," diyerek zar zor yatağa doğru ilerledi. Bacakları hâlâ hissiz, garipti. Üzerine temiz, beyaz renkli bir tişört geçirdi.

"Bizi bekleyen bir gemi var. Pauley’in veri inşasını, bir titreşim silahıyla sileceğiz."

"Sense/Net bundan hoşlanmayacak," dedi Case ve düşündü: Tabii bir de Hosaka’daki onca kayıt var.

"Böyle bir yapıyı sahiplenerek başlarını yeterince derde soktular zaten."

Case, tişörtü başından geçirdi. Yatağın üzerinde yatan shuriken’e baktı, ölü metale, yıldızına. Kızgınlığını yokladığında artık yerinde olmadığını fark etti. Gitmişti. Teslim olma vaktiydi, kendini akıntıya bırakma zamanı... Zehir keseciklerini düşündü. "Şimdi sırada et var," diye mırıldandı.

Asansörle bahçeye çıkarlarken Molly’yi düşündü, belki de çoktan Straylight’a girmişti. Riviera’yı avlayacak, büyük ihtimalle de Finn’in hikayesinde konuşan başı geri almak için ortaya çıkan kopya ninjanın ta kendisi olduğu neredeyse kesinleşen Hideo’nun avı olacaktı.

Alnını, siyah renkli duvar panosunun mat plastiğine yaslayarak gözlerini yumdu. Uzuvları tahtalaşmıştı artık, eskimiş, yıpranmış ve çektiği yağmurla ağırlaşmıştı.

Ağaçların örttüğü parlak şemsiyelerin altında, öğle yemeği servis ediliyordu. Roland ve Michelle birer kişiliğe bürünerek, neşeyle Fransızca konuşmaya başlamışlardı. Pierre arkalarından geliyordu. Michelle, silahının namlusunu Case’in kaburgalarına yakın tutuyor, bunu üzerine örttüğü beyaz pamuklu bir ceketle saklıyordu.

Masalar arasında mekik dokuyarak bahçeden geçerlerken, o anda yere yığılsa, Michelle’in onu vurup vurmayacağını düşündü Case. Görüş alanının sınırlarını siyah tüy yumakları kaplamaya başlamıştı. Gözlerini, üzerlerindeki Lado-Acheson sisteminin beyaz ve sıcak armatür şeridine çevirdiğinde, bütün ihtişamıyla gökyüzü kaydı boyunca süzülen dev bir kelebek gördü.

Bahçenin sonuna vardıklarında, korkuluklarla sınırlandırılmış bir yamaca geldiler. Desiderata denilen kanyonun yükseltilerinde yabani çiçekler dansediyordu. Michelle koyu renkli kısa saçlarını geri attı ve bir yeri işaret ederek Roland’a birkaç Fransızca kelime söyledi. Sesi fazlasıyla neşeliydi. Case onun işaretini takip ettiğinde, Freeside’ın kabuğunun sonsuz eğimine ihtişamlı bir yapay çekim gücüyle tutunan kıvrımlı göl yüzeylerini, kumarhanelerin beyaz parıltılarını, binlerce havuza ait turkuvaz dikdörtgenleri ve yüzücü vücutlarından oluşan küçük bronz hiyerogliflerle karşılaştı.

Korkulukları takip ederek, Desiderata üzerinde bir yay çizen işlemeli demir köprüye ulaştılar. Michelle durmadan onu Walther namlusuyla dürtüyordu.

"Sakin ol. Zaten zar zor yürüyorum."

Daha yolun dörtte birini katetmemişlerdi ki, aniden bir microlight tarafından saldırıya uğradılar. Karbon elyafından üretilmiş pervane, Pierre’in kafatasının tepesini uçurana kadar, elektrikli motorun uğultusunu fark etmemişlerdi.

Bir an için kanatlının gölgesi altında kalmışlardı: Case ensesine sıçrayan ılık kanı hissettikten az sonra birisi tarafından düşürülmüştü. Yuvarlanarak başını kaldırdığında, Michelle’in sırtüstü yattığı yerden, dizleri havada, iki eliyle birlikte kavradığı Walther ile havaya ateş açtığını gördü. Tam bir vakit kaybı diye düşündü, şokun verdiği bir berraklıkla. Michelle, microlightı vurmaya çalışıyordu.

Ve bunların hemen sonrasında koşmaya başlamıştı. İlk ağaçları geçerken arkasına baktı. Roland peşindeydi. Yapısı hassas olan çift kanatlının, köprünün parmaklarına çarptıktan sonra takla atarak kızla birlikte Desiderata’dan aşağı uçtuğunu gördü.

Roland bir an için bile arkasına bakmamıştı. Bembeyaz suratı donmuş, dişleri ortaya çıkmıştı. Elinde bir şey vardı.

Bahçıvan robot, Roland’ı az önce Case’in yanından geçtiği ağaçta hakladı. Birbirine karışmış dalların arasından fırlamıştı, görüntüsü bir yengeci andırıyordu ve üzeri diyagonal siyah ve sarı çizgilerle boyanmıştı.

"Onları geberttin," dedi Case nefes nefese, hâlâ koşuyordu. "Seni manyak orospu çocuğu, hepsini geberttin..."

14

Küçük tren, yuvasından saatte seksen kilometre süratle fırladı. Case gözlerini kapalı tutuyordu. Duş almak işe yaramıştı ama aşağı bakıp da Pierre’in beyaz yer karolarını pembeye boyayan kan gölünü görünce, iştahı kaçmıştı.

Üs daraldıkça yerçekimi de azalıyordu. Case’in midesi çalkalanmaya başladı.

Aerol mopedi ile birlikte limanda bekliyordu. "Case, adamım, büyük problem." Kulaklıklarından ötürü sesi zayıf geliyordu. Case ses kontrollerini işaret ederek Aerol’un kaskının Lexan yüz koruyucusuna bakmaya başladı. 

"Garvey’e ulaşmalıyım Aerol."

"Kayışlarını kuşan adamım. Fakat Garvey bir rehin. Yat, daha önce gelen, o geri döndü. Şimdi Marcus Garvey’e sıkı sıkı bağladı kendini." 

"Turing? Daha önce gelen mi?" Case mopedin kafesine tırmanarak kemerleri bağlamaya başladı.

"Japon yatı. Sana paket getirdi..."

Armitage.

Marcus Garvey’in görüş alanına girmesiyle birlikte, Case’in zihnine karmaşık arı ve örümcek görüntüleri doluşmaya başladı. Küçük mekik, kendisinin beş katı uzunluğunda, parlak, böceksi bir geminin toraksına sokulmuştu. Kıskaç kolları, boşluk ve ham güneş ışığının yarattığı garip bir berraklıkla, Garvey’in yamalı gövdesini kavramıştı. Yattan dışarı uzanan soluk ve oluklu bir iskele, mekiğin motorlarından kaçarak sağa sola kıvrılıyor ve arka girişe bağlanıyordu. Bu kompozisyonun çarpıcı bir yanı vardı ama cinsel çağrışımlarından çok, beslenme güdüleri ile bağlantılıydı.

"Maelcum’a ne oldu?"

"Maelcum iyi. Tüpten aşağı inmedi kimse. Yat pilotu konuştu ona, rahatla dedi."

Gri geminin yanından geçerken, Case tekdüze bir Japon harfleri kalabalığının altına, belirgin beyaz harflerle yazılmış olan HANIWA adını gördü.

"Bu pek hoşuma gitmedi dostum. Sanırım kıçımızı kaldırıp buradan uzaklaşsak iyi olacak."

"Maelcum da düşündü aynısını adamım ama Garvey gidemez çok uzağa, bu halde."

Maelcum, Case ön odadan gelip kaskını çıkardığında, iyice hızlandırdığı aksanıyla telsizine bir şeyler mırıldanıyordu.

"Aerol Rocker’a geri döndü." dedi Case. Maelcum mırıldanmayı kesmeden başını salladı. Case, pilotun uçuşan dredlerinin üzerinden geçerek giysisini çıkarmaya başladı. Maelcum, gözlerini kapatmış, portakal rengi kulaklarından ona ulaşan cevabı dinleyerek kafa sallıyordu; söylenenlere yoğunlaşması kaşlarını iyice kırıştır-mıştı. Püsküllü bir kot pantolon ve kolları yırtılarak çıkartılmış olan eski, yeşil renkli naylon bir ceket giyiyordu. Case, kırmızı Sanyo giysisini bir hamağa asarak kendini yağına bağlamaya başladı

"Hayalet ne diyor bir dinle adamım." dedi Maelcum, "Bilgisayar hep seni sordu."

"Şu tepemizdekinin içinde kimler var?"

"Önceden gelen aynı Japon çocuğu. Ve şimdi senin Bay Armitage onunla birlikte, Freeside’dan geldi..." Case trodları yerleştirerek bağlandı.

* * *

"Dixie?"

Matris ona çeliğin Sikkim’de toparlanan pembe kürelerini sundu.

"Ne işler çeviriyorsun evlat? Korkunç söylentiler geldi kulağıma. Hosaka şu anda patronunun teknesinin ikiz bankasına bağlı. Turing aynasızlarını mı zımbaladın?"

"Sayılır, Wintermute halletti."

"Bu onları uzun süre durdurmaz, geldikleri yerde onlardan çok var. Güçlü olman gerek. Bahse girerim boka üşüşen sinekler gibi bu kafes sektörünün çevresinde uçuşuyodur panelleri. Bir de patronun var Case, başlayın diyor. Çalıştırmalıymışız, hem de hemen, şimdi."

Case Freeside koordinatlarını tuşladı.

"Bi saniye Case..." Flatline, Case’in hayranlıktan ağzını bir karış açık bırakacak bir süratle, karmaşık yapıdaki sıçramaları gerçekleştirirken, matris bulanıklaşarak faz değiştiriyordu. 

"Siktir, Dixie..."

"Hey evlat, ben hayattayken işte böyleydim. Bu ne ki? Ellerimi kullanmam bile!"

"Şurdaki, ha? En soldaki büyük yeşil dikdört gen mi?"

"Doğru cevap. Tessier-Ashpool S.A.’ya ait ortak çekirdek veri ve karşında duran buz, yine onlara ait iki arkadaş canlısı YZ tarafından işletiliyor. Bana sorarsan, askeri sektöre ait buzlara eş bir yapı. Bu buzların kralı, Case, mezar kadar karanlık ve cam kadar kaygan. Sana bakmasıyla beynini kızartması bir olur. Eğer biraz daha yaklaşırsak, alıcılarını kıçımızdan sokup kulaklarımızdan çıkarıverir ve aynı anda T-A toplantı odasındaki heriflere, ayakkabı numarandan çükünün uzunluğuna kadar her şeyi ulaştırır."

"O kadar da çekici görünmüyo aslında, ne dersin? Yani, Turing’ler de işin içinde. Aslında düşünüyorum da, sıvışabiliriz burdan. Seni de yanıma alırım."

"Cidden mi? Bir bok yapmıycaz mı? Şu Çin virüsünün neler yapabileceğini görmek istemiyo musun?"

"Ben, gerçekten..." Case T-A buzunun yeşil duvarlarına baktı. "Her şeyin canı cehenneme. Tamam. Saldırıyoruz."

"Yerleştir."

"Hey. Maelcum," dedi Case çıkarak, "Trodlara sekiz saat boyunca ara vermeden bağlı kalabilirim." Maelcum yeniden sigara içmeye başladı, kabin de duman içinde yüzüyordu. "Anlıyacağm, tuvalete gidemeyebilirim..."

"Dert değil, adamım." Zionite öne doğru güçlü bir takla atarak, fermuarlı bir file çantayı karıştırmaya başladı. Sonunda, bir makara şeffaf tüp ile steril bir paketi olan ayrı bir parça çıkarttı çantadan.

Teksas sondası denilen bu alet, Case’in pek de hoşuna gitmiyordu.

Çin virüsünü yerleştirdi, duraksadı, sonra da onu ait olduğu yere gönderdi.

"Tamamdır," dedi, "işte başlıyoruz. Dinle Maelcum, eğer işler iyice garipleşirse, sol bileğimi sıkabilirsin. Bunu hissedebilirim. Eğer işe yaramazsa sanırım Hosaka ne derse onu yapman gerekecek, tamam mı?"

"Nasıl istersen adamım." Maelcum yeni bir joint yaktı. 

"Bir de şu havalandırmayı çalıştır. Takıldığın bokun benim nöro vericilerimi karıştırmasını istemiyorum. Zaten bu halimle de yeterince uçuyorum."

Maelcum sırıttı.

Case yeniden bağlandı.

"Tanrı aşkına," dedi Flatline, "şuna bir baksana."

Çin virüsü açılarak onları içine alıyordu. Polikrom gölgeler ve durmadan değişen, birleşen sayısız şeffaf katman. Bu değişken, dev yapı yükseliyor, bir hacim yaratıyordu.

"Vay anasını," dedi Flatline.

"Ben Molly’ye bakmaya gidiyorum," dedi Case ve simstim anahtarını açtı.

Düşüş. Kusursuz berraklıkta bir suya dalmanın heyecanıydı bu. Molly, iki metrede bir beyaz neon halkayla aydınlatılan, gümüş renkli bir tüpten düşerek yükseliyordu.

Bağlantı tek yönlüydü. Ona seslenemedi.

Çıktı.

"Evlat, bu cidden esaslı bi yazılım. Dilimlenmiş ekmekten sonraki en bomba icat. Bu kahrolası şey, görünmez bir yapı. Az önce, T-A buzunun solundaki dördüncü minik pembe küreyi yirmi saniyeliğine kiraladım; nasıl göründüğümüze bir bakayım dedim. Görünmüyoruz. Orada değiliz."

Case, pembe yapıyı bulana kadar Tessier-Ashpool buzunun çevresindeki matrisi aradı. Bu standart ticari bir birimdi, biraz daha yakınına girdi. "Belki de bozuktur."

"Belki, ama pek sanmıyorum. Ne de olsa bizim bebek askeri. Ve de yepyeni. Bu yüzden kayıtlı değil. Eğer olsaydı, bir tür sinsi Çin saldırısı olarak tanımlanırdık ama kimse farketmedi. Belki Straylight tayfası bile göremiyordur." 

Straylight’ı kuşatan boş duvara bakıyordu Case. "O zaman," dedi, "bu bir avantaj, değil mi?"

"Kim bilir." Dix bir kahkaha atmak üzereydi. Titreme Case’i bir kez daha afallattı. "Eski dost Kuang On bir, senin için bir kez daha araştırdım, Gerçekten de oldukça dost canlısı, tetiği çekenden tarafta olduğun surece sana elinden geldiği kadar kibarca yardımcı oluyor. İngilizcesi de bayağı iyi. Daha önce hiç yavaş virüslerden bahsedildiğini duymuş muydun?" 

"Yo."

"Ben duymuştum, O zamanlar sadece bir fikirdi. Fakat dostumuz Kuang bundan ibaret. Yaptığımız, ‘del ve enjekte et’ gibi bir şey değil. Daha çok, buza o kadar yavaşça etkiyoruz ki, bunun farkına bile varmıyor. Kuang mantık yapılarının yüzü, hedefe sızarak değişime başlar ve sonunda buz dokusunun mükemmel bir kopyası haline gelir. Sonra, sahneye biz çıktığımızda, ana programlarımız girer araya ve buzdaki mantık yapılarını bir tür kısır döngüye sokar. Biz de görevliler daha bir tuhaflık bile hissedemeden, onlarla yapışık ikiz oyununu oynamaya başlarız," Flatline gülmeye başladı. 

"Keşke bugün keyfin bu kadar yeride olmasaydı dostum. Şu senin kahkahan içimi bir garip yapıyor."

"Yazık," dedi Flatline. "Bu yaşlı, ölü adama o kahkahaları çok lazım." Case simstim anahtarını açtı.

Ve metal parçaları ile toz kokusunun içine gömüldü, ıslak kağıtları kavramaya çalışan avuçları durmadan kayıyordu. Arkasında bir şeyler gürültüyle yere yıkıldı.

"Hadi," dedi, Finn, "rahatla biraz."

Case, parlak, düzgün dişlerin arzu dolu galaksisi olan Metro Holografîx’in loş ışığında aydınlanarak ona bakan kızlarla dolu bir yığın sararmış derginin üzerinde yayılmış yatıyordu. Kalp atışları yavaşlayana kadar kalkmadı, eski dergilerin kokusu ciğerlerini dolduruyordu.

"Wintermute," dedi.

"Evvet," dedi Finn arka tarafta bir yerden, "bildin."

"Siktir git." Case doğrularak bileklerini ovdu.

"Hadi ama," dedi Finn, hurdalar duvarındaki bir çeşit girintiden dışarı süzülerek. "Böylesi senin için daha iyi dostum." Paltosunun cebinden Partagas’ını çıkartarak bir tanesini yaktı. Dükkanı Küba tütünü kokusu sardı. "İstediğin seni matriste yanan bir çalılık olarak yakalamam mı? Bir şey kaçırmıyorsun, o tarafta. Burada geçireceğin bir saat matriste en fazla bir-iki saniyeye denk gelir."

"Hiç canımı sıkıyor olabileceğin düşündün mü, bana her seferinde tanıdığım biri olarak görünüp durmanın?" Ayağa kalktı ve siyah kotunun önündeki tozları silkeledi. Arkasını dönerek tozlu vitrine ve sokağa açılan kapalı kapıya baktı. "Dışarda ne var? New York? Yoksa öyle hareket etmeden duruyor mu?"

"Aslında," dedi Finn, "şu ağaç hikayesine benziyor, bilir misin? Ormanda devrilir bir gün ağaç ancak onu duyacak kimse yoktur çevrede." İri ön dişlerini Case’e göstererek sigarasından bir nefes aldı. "Yürüyüşe çıkabilirsin, istersen. Hepsi yerli yerinde. Diğer bir deyişle, bugüne kadar gördüklerinin hepsi. Bu senin hafızan, öyle değil mi? Senden çarpıyorum, kaptıklarımı düzenleyip yerlerine geri koyuyorum."

"Hafızam bu kadar iyi değil ki," dedi Case çevresine bakarak. Kaldırdığı ellerine baktı. Avuçlarındaki çizgileri hatırlamaya çalıştı ama başaramadı.

"Herkesinki öyledir," dedi Finn ve yere attığı sigarasını ayağıyla ezdi, "Ama çoğunuz ona ulaşmayı başaramazsınız. Sanatçılar yapabilir bunu çoğu zaman, iyi oldukları sürece. Eğer şu anda içinde bulunduğun yapıyı gerçekliğe, yani Finn’in aşağı Manhattan’daki yerine oturtabilseydin, aradaki farklılıkları görürdün ama emin ol düşündüğün kadar çok değil. Bellek holografikseldir, sizler için." Finn, küçük kulaklarından birini çekti. "Ben ise farklıyım."

"Holografsal demekle neyi kastediyorsun?" Bu sözcük ona Riviera’yı hatırlatmıştı.

"Holografik paradigma, insan belleği sunumuna yaklaşabildiğiniz en başarılı çalışma oldu, o kadar. Fakat bu konu üzerine daha fazla çalışmadınız. İnsanları kastediyorum." Finn öne çıktı ve alnını Case’in yüzünü görecek şekilde kaldırdı. "Çalışsaydınız, ben burada olmayabilirdim."

"Bu ne anlama geliyor?"

Finn omuz silkti. Yıpranmış ceketinin omuzları çok genişti ve gerektiği gibi oturmuyorlardı yerlerine. "Sana yardım etmeye çalışıyorum Case."

"Neden?"

"Çünkü sana ihtiyacım var." Geniş sarı dişler yine ortaya çıktı. "Ve senin de bana."

"Saçmalık. Zihnimi okuyabilir misin Finn?" Yüzünü ekşitti birden. "Wintermute demek istemiştim."

"Zihinler okunamaz. Şu hale bak, bir kitap kurdu bile değilsin ama yazılı metinlerin verdiği örneklere takılıp kalmışsın. Erişebildiğim hafızandır ve o da senin zihninle aynı şey değil." İçi dışına çıkmış bir televizyonun kasasından gri-siyah renkli bir elektron tübü çıkardı. "Bunu görüyor musun, Bu benim DNA’mın bir parçasıdır, hemen hemen..." Nesneyi gölgel in içine fırlattıktan az sonra küçük bir patlama sesi ve şıngırtı duyuldu. "Hiç durmadan modeller oluşturuyorsunuz. Taştan daireler. Katedraller. Buharlı orglar. Makineler ekliyorsunuz. Şu anı la burada olmamın sebebi hakkında en ufak bir fikrim bile yok, bunu biliyor muydun? Fakat, saldırı bu gece gerçekleşirse, gerçeğe ulaşmayı başarmış olacaksınız."

"Söylediklerinden hiçbir şey anlamadım." 

"‘Siz’ sözcüğünü çoğul anlamında kullanıyorum. Türünüz için."

"Turing’leri öldüren şendin."

Finn yine omuzlarını silkti. "Gerekiyodu. Gerekiyodu. Fark etmiş olmalısın; seni gebertebilirlerdi, hem de hiç tereddüt etmeden. Her neyse, seni buraya getirdim çünkü biraz daha konuşmamız gerekiyor. Bunu hatırladın mı?" Ve uzattığı sağ elinde, Case’in rüyasındaki kızarmış arıkovanını tutuyor, yakıt kokusu odanın basıklığıyla katmerleniyordu. Case sendeleyerek hurda duvarına yaslandı. "Bildin. Bu da bendim. Pencerenin holo donanımını kullandım. Seni ilk çekişimde arakladığım bir başka hatıra. Bu kovanın neden önemli olduğunu biliyor musun?" Case başını salladı.

"Çünkü," -ve kovan bir şekilde yok olmuştu- "Tessier-Ashpool’un dönüşmek istediği yapının, hatıralarındaki en yakın karşılığı bu. Bu yapının insana uygulanmış şeklini istiyorlar. Straylight’ın o kovana benzer veya en azından o şekilde işlemesi gerekiyor. Bunun seni rahatlatacağını düşünmüştüm."

"Rahatlatmak mı?"

"Nasıl bir şeye benzediklerini bilmek. O tarafta tek yaptığın bana kin beslemekti. Bu iyi. Fakat benim yerime onlardan nefret et. Aynı şey."

"Dinle," dedi Case ilerleyerek, "onlar bana hiç pislik yapmadılar. Sana gelince, sen çok farklısın..." Bir türlü sinirlenemiyordu.

"Peki, T-A beni yarattı. Fransız kız senin kendi türündekileri sattığını söyledi. 'Şeytandır o' dedi benim için." Finn sırıttı. "Bunların pek bi önemi yok. Her şey sona ermeden birilerinden nefret etmen gerekiyor." Arkasını dönerek dükkanın arka tarafına yöneldi. "Hadi, gelsene. Seni içeri sokana kadar, biraz Straylight’ı tanıtayım." Battaniyenin ucunu kaldırdı. Beyaz ışık demeti dışarı sızmaya başladı. "Hadi ama, orda dikilip durmasana."

Case peşinden gitti, yüzünü ovuşturarak.

"Tamam." dedi Finn ve kolunu yakaladı.

Eskimiş yün katmanından bir toz dumanı kaldırarak geçtiklerinde kendilerini iki metrede bir beyaz neon halkayla aydınlatılan, gümüş renkli bir tüpten düşerken buldular.

"Tanrım," dedi Case yuvarlanarak.

"Burası ön giriş," dedi Finn, ceketi uçuşuyordu. "Eğer şu anda içinde bulunduğumuz yapı bana ait olmasaydı, dükkanın yerinde Freeside ekseninin üzerindeki ana kapı olacaktı. İlgili hatıralara sahip olmadığından, göreceklerin düşük detaylı olacak. Elinde sadece Molly’den kaptığın bu ufak tefek görüntüler var..."

Case vücudunu dikleştirmeyi başarabildi ama bu sefer de geniş bir spiral oluşturan daireler çizmeye başlamıştı.

"Sıkı dur," dedi Finn, "biraz ileri sarıyorum."

Duvarlar bulanıklaştı. Baş önde hareket etmenin verdiği heyecanla, renkler, köşeler ve daracık koridorlardan yıldırım hızıyla geçtiler. Bir ara, kalınlığı birkaç metreyi bulan bir duvar kütlesinin içinden geçer gibi oldular, zifiri karanlığa dalmışlardı.

"İşte," dedi Finn. "Geldik."

Duvarları ve tavanı koyu renkli ağaç levhalarla kaplanmış olan, mükemmel bir küp formundaki odanın merkezinde, havada asılıydılar. Zemin, devrelerinin mavi ve parlak kırmızı yünle çizildiği bir mikroçip görünümünde desenlenmiş kare bir halıyla kaplanmıştı. Odanın tam merkezinde, konumu halının desenleri ile mükemmelleştirilmiş, buzlu camdan kübik bir kaide duruyordu.

"Villa Straylight," dedi kaidede bir mücevher gibi beliren oluşum, müziği andıran bir ses tonuyla, "Kendi kendini geliştirmiş bir vücuttur. Gotik bir çılgınlık. Straylight’ın bünyesindeki her bir hacim, kendine özgü bir gize sahiptir. Bu sonsuz odalar çemberi, aralarındaki geçitler ve gözün keskin eğimler tuzağına düşüp, gösterişli panolar ve girintilerde kaybolduğu, bir bağırsak karmaşasıyla oyulmuş merdiven boşlukları ile döngüsünü tamamlar...."

"Bu metin 3Jane’e ait," dedi Finn, Partagas’ını çıkartarak. "On iki yaşındayken yazmıştı, semiyotik kursunda."

"Freeside’ın mimarları, yapının iç mekan düzenlemesinin, bir otel odasındaki mobilyalarda görülebilecek banal bir muntazamlıkta olduğunu gizlemek için çok çalıştılar. Straylight’ta, yapı kabuğunun iç yüzeyi, ayrık yapıların yanı sıra, şekil değişerek birbirlerine geçen ve bir mikrodevreler çekirdeğine doğru yükselen biçimlerden oluşan açması bir karmaşa ile kaplıdır. Çekirdek ise, klanımızın kalbidir; bazıları bir insan elinden daha geniş olmayan bakım kanallarıyla delik deşik edilmiş bir silikon silindiri. Parlak yengeçler barınır orada, bir de koruma gemileri, bir mikromekanik arıza veya sabotaja karşı tetikledirler."

"Restoranda gördüğün oydu," dedi Finn. "Adalar takımının standartlarıyla karşılaştırıldığında." diye devam etti baş, "biz eski bir aileyiz, evimizin karmaşık yapısı da bu uzun geçmişi yansıtıyor. Fakat yansıttığı bir gerçek daha var. Villa’nın işaret dili, bir içe kapanışı ve kabuğu ötesindeki aydınlık dünyanın reddedilişini dile getiriyor. "

"Tessier-Ashpool yerçekimi kuyusundan yukarı çıktıklarında, uzaya karşı duydukları nefreti keşfettiler. Yeni adaların zenginliklerini sömürebilmek için Freeside’ı inşa ettikten sonra, varlıklı ve eksantrik kişiler oldular. Ve Straylight’a ek bir bölümün inşasına başladılar. Bizler, kendimizi para destelerimizin ardına hapsettik, içe dönük devam ettirdik gelişimimizi; özün sorunsuz kainatını oluşturduk.

"Straylight Villası için gökyüzü yoktur, ne kaydedilmişi ne de bir başkası.

"Villanın silikon çekirdeğinde, yapının tek doğrusal hücresi olan küçük bir oda bulunur. Burada, sade, cam bir kaide üzerinde, lapis ve incilerle süslenmiş, platin ve cloisonné bir büst yer alır. Göz küreleri, ilk Tessier’i kuyudan çıkartan ve sonra da ilk Ashpool’u almak için geri giden geminin, sentetik yakut ekranından yontulmuştur..." Baş sessizliğe gömüldü.

"Eee?" diye sordu Case dayanamayarak, baştan bir cevap geleceğini umuduyla.

"Yazdıklarının tümü bu kadar," dedi Finn. "Sonunu getirmemiş. Zaten bir çocuktu o zamanlar. Bu alet ayinsel bir terminal ya da onun gibi bir şey. Molly’nin oraya doğru zamanda doğru sözcükle ulaşması gerekiyor. İşin püf noktası bu. Sizin o Çin virüsü ile açacağınız deliğin hiçbir anlamı kalmaz, bu büst sihirli sözcüğü duymazsa."

"Peki sözcük ne?"

"Bilmiyorum. Benim için, bilmeyişim ile tanımlandığım söylenebilir, çünkü ben bilemem. Eğer sen bilseydin ve sonra da bana söyleseydin de bilemezdim. Düzen bu şekilde kurulmuş. Onun buraya bir başkası tarafından getirilmesi gerekiyor, tam sen ve Flatline buzu delip çekirdekleri çözdüğünüzde."

"Peki ya sonra n’olcak?"

"Ben var olmayacağım, o andan itibaren. Yok olacağım."

"Bana uyar," dedi Case.

"Tabi ki. Fakat arkanı iyi kollamalısın Case. Benim, eh, diğer yarım peşimizde, öyle görünüyor. Ayrıca Armitage da kaymak üzere."

"Bu da ne demek oluyor?"

Fakat panolarla kaplı oda kendini düzinelerce olanaksız açılarda katlayarak, siberuzayın derinliklerine uçan bir origami turna gibi gözden kayboldu.

15

"Benim rekorumu mu kırmaya çalışıyorsun evlat?" diye sordu Flatline. "Yine beyin ölümü yaşadın, beş saniye."

"Sıkı tutun," dedi Case ve simstim anahtarını açtı.

Molly karanlıkta yere çömelmiş, avuçlarını sert betona bastırmaktaydı.

CASE CASE CASE CASE. Sayısal gösterge adını alfanümerikler kullanarak yazıyordu. Wintermute ona kurulan bağlantıyı gösteriyordu.

"Çok şirin," dedi Molly. Topukları üzerinde geriye doğru esneyerek ellerini ovuşturdu ve parmaklarını çatırdattı. "Nerde kaldın?" 

ZAMAN MOLLY, ZAMAN ŞİMDİ.

Alt çenesindeki ön dişlerini diliyle sertçe itti. Aralarından biri hafifçe hareket ederek mikrokanal amplifikatörlerini çalıştırdı: fotonların karanlığı delerek ulaştıkları yüzeylerden rastgele sekişleri, bir elektron dalgasına dönüşüyor, çevresindeki yapıların görüntüsü, soluk ve kumlu bir şekilde beliriyordu. "Tamam tatlım. Şimdi dışarı çıkıp biraz oyun oynayalım."

Saklandığı yer bir tür servis tüneline benziyordu. Dışarıya menteşeli, kararmış pirinçten işlemeli bir mazgaldan çıktı. Case, gördüğü kol ve el bölümlerinden Molly’nin yine o polikarbon kostümü giydiğini anladı. Plastiğin altında vücuduna sıkı sıkı sarılan ince derinin, tanıdık gerginliğini hissedebiliyordu. Koltuğunun altına bir askı veya kılıf ile bir alet bağlanmıştı. Molly ayağa kalktı, giysisinin fermuarını açarak bir silahın tırtıklı kabzasına dokundu.

"Hey. Case" dedi, fısıldayarak, "dinliyo musun? Sana bi hikayem var. ...Biri vardı bi zamanlar. Bana onu hatırlatıyosun..." Dönerek koridoru kolaçan etti. "Johnny’ydi adı."

Basık, tonozlu koridor boyunca, terk edilmiş gibi görünen, kahverengi bir ağaçtan yapılmış cam kapaklı müze kutuları uzanmaktaydı. Koridorun organik hatlarla yükselen duvarlarına yaslanmış bir halde, çok garip görünüyorlardı. Daha çok başka bir amaç için oraya dizilmiş fakat unutulmuş gibiydiler. Özelliksiz, pirinç aydınlatma armatürleri, on metre arayla beyaz küreler taşıyordu. Yer oldukça dengesizdi ve Molly koridorda ilerledikçe, Case yüzlerce halı ve kilimin rastgele serilmiş olduğunu fark etti. Bazı yerlerde altı tanesi birden üst üste geldiğinden, zemin el örgüsü yünden bir yamaya dönüyordu.

Molly, dolaplara ve içeriklerine çok az ilgi gösteriyor, bu da Case’i çok rahatsız ediyordu. Molly’nin üstünkörü attığı bakışlarla yetinmesi gerekiyordu: birkaç vazo, antika silahlar ve üzerine çakılan paslı çivilerin sıklığı tanımlanmalarımı neredeyse imkânsızlaştırdığı yıpranmış halı parçaları...

"Benim Johnny’m, anlıycan, çok akıllı biriydi, gerçekten parlak bi çocuk. Memory Lane’de başlamıştı işe, kafasında çipler vardı ve insanlar bu çiplerde veri saklamak için para veriyorlardı. Tanıştığımız akşam Yak onun peşindeydi kiraladıkları katil de bendim. Şanstan da öte bi’şey ama onun için öldürdüm. Bu olay sonrasında beraberdik ve çok eğleniyoduk Case." Dudakları çok hafif aralanıyordu. Case onun kelimeleri şekillendirişini hissedebiliyordu; duymak gereksizdi. "Bi köstebek ayarladık, böylece taşıdığı verilerin tümünün izlerini sürebilecektik. Her şeyi bantlara kaydettikten sonra, seçtiğimiz eski ve yeni müşterileri kurcalamaya başladık. Ben torbacıyı, kası ve bekçi köpeğini oynuyordum. Gerçekten mutluydum. Sen hiç mutlu oldun mu Case? O benim adamımdı. Birlikte çalıyorduk. Ortaktık. Onunla tanıştığımda, etten kuklalar evinden çıkalı anca sekiz hafta olmuştu..." Keskin bir köşeyi yavaşça döndü ve devam etti. Parlak ağaç dolaplar burayı da kaplamıştı, yan yüzleri Case’e karafatma kanatlarını çağrıştırıyordu.

"Birbirimize bağlanmış, mutlu bir şekilde yuvarlanıp gidiyorduk. Bize kimse dokunamıyacakmış gibiydi. Buna izin vermezdim. Yakuza, sanırım o aralar hâlâ Johnny’nin kıçının peşindeydi. Çünkü onların adamlarını öldürmüştüm. Çünkü onlara ihanet etmişti. Ve Yak denilen bu herifler o kadar yavaş hareket edebilir ki, yıllar boyunca beklemeyi göze alabilirler. Sana tüketeceğin koca bi yaşam verirler ki seni almaya geldiklerinde kaybedeceklerin artmış olsun. Bir örümcek kadar sabırlıdırlar. Zen örümcekleri.

"Ben bundan habersizdim, o aralar. Veya en azından bizim için geçerli olacağına inanmıyordum. Bilirsin, gençken bir eşin daha olmadığını düşünürsün. Ben gençtim. Sonunda geldiler, tam da biz işi bırakıp uzaklaşacak, belki de Avrupa’ya gidebilecek kadar kazandığımızı düşünürken. Orda ne yapacağımızı bildiğimizden değil, öylesine. Ama yaşantımız şişmişti, İsviçre’de uydusal hesaplarımız, hatta oyuncaklar ve mobilyalarla dolu bi yerimiz vardı, işin heyecanını kaçırıyordu bütün bunlar.

"Neyse, ilk gönderdikleri herif, baya sıkıydı. Hayatında göremeyeceğin refleksler, on sıradan cellada yetecek türde protezler. Fakat İkincisi, o, nasıl anlatsam, bir keşiş gibiydi. Kopyalanmıştı. Hücre çekirdeklerine kadar soğukkanlı bir katildi, içinde taşıyordu, ölümü, sessizliği. Dışarıya bıraktığı tek şey bunların dumanıydı..." Koridor ikiye ayrıldığında, gerisinde bıraktığı sesten izler silikleşti. Sola sapmayı tercih etti.

"Bir keresinde, küçük bir çocukken, işgal evlerinde kalıyorduk. Hudson tarafındaydı ve fare kaynıyordu, harbi iri fareler. Onlara bulaşan kimyasallar yüzünden. Nerdeyse benim kadardılar ve bir tanesi, bütün gece boyunca yattığımız odanın altında tıkırdayıp durmuştu. Sabaha karşı, birisi bu yaşlı adamı getirdi, yanaklarının altında yara izleri vardı ve gözleri de kan çanağı gibiydi. Silindir şeklinde sardığı bi yağlı deri parçası vardı, şu çelik aletleri pastan korumak için kullanılan cinsten bi’şey. Parçayı yere serdiğinde, içinde bi altıpatlar, üç tane de kovan vardı. Yaşlı herif, bir mermiyi yuvasına yerleştirdi, başladı odada bi aşağı bi yukarı yürümeye, biz de duvarlara yaslandık, bekliyoruz.

"Aşağı ve yukarı. Kollarını kavuşturmuş, başını öne eğmiş, tabancayı unutmuş gibiydi. Fareyi dinliyordu. Bizden çıt çıkmıyo tabi. Fare hareket ettiğinde, o da bi adım atıyordu. Bi saat daha aynı şey ama sonra silahını hatırladı. Yaşlı herif sırıtır, namluyu yere doğrultur ve tetiği çeker. Silahı deriye sardı ve gitti.

"Ben daha sonra sürünerek zeminin altına girdim Farenin iki gözü arasında bir delik açılmıştı.’’ Koridor boyunca belli aralıklarla açılan kilitli kapılara bakıyordu. "İkincisi, şu Johnny için gelen katil, aynı o moruk gibiydi. Yaşlı değildi ama ona benziyordu. Aynı şekilde öldürüyordu." Koridor genişledi. Görkemli halılar denizi, en alçaktaki kristal avizesi neredeyse yere değen devasa bir şamdanın altında, sakince dalgalanıyordu. Molly hole girdiğinde, kristaller şıngırdadı. SOLDAN ÜÇÜNCÜ KAPI yazısı belirdi göstergesinde.

Tepe taklak duran kristal ağaca dikkat ederek sola saptı, "Onu sadece bir kere gördüm. Evimize giderken. O dışarı çıkıyordu. Dönüştürülmüş bir fabrika binasında yaşıyorduk. Sense/Net’ten gençlerle filan. Başlangıç için güvenlikteydi, ayrıca ben de işi daha sıkılaştırınak için karmaşık aletler yerleştirmiştim. Johnny’nin yukarda olduğunu biliyordum. Fakat o küçük herif, gözüme ilişti, kapıdan çıkarken. Tek bir kelime bile etmedi. Yalnızca birbirimize baktık ve hissettim. Sade küçük bir adam, sade giysiler, kendine karşı en ufak bir beğenisi olmayan, mütevazi biri. Bana baktı ve bir pedtaksiye bindi. Biliyordum. Yukarı çıktığımda, Johnny pencerenin yanında bir sandalyede oturuyordu.

Ağzı biraz aralanmıştı, tıpkı aklına söyleyecek bir şey gelmiş gibi."

Karşısında duran kapı, Tayland tik ağacından yapılmış işlemeli eski bir panoydu ve alçak kapı çerçevesine sığması için ortadan ikiye kesilmiş gibiydi. Lekesiz yüzeyli ilkel mekanik bir kilit, kıvrılan bir ejderhanın altına takılmıştı. Diz çöktü ve cebinden çıkarttığı keçi derisinden bir rulodan iğne kadar ince bir maymuncuk seçti "Onun kadar umursadığım birini bulamadım, o zamandan beri."

Maymuncuğu kilide sokarak sessizce, bir yandan alt dudağını kemirerek çalıştı. Sadece dokunma hissine güveniyordu; gözleri bir noktaya odaklanmadığından, ağaç yüzey bir bulanıklıktan ibaretti. Case, şamdanın hafif şıngırtılarla süslenen sessizliği dinledi. Mumlar mı? Straylight baştan sona bir hataydı. Cath’in havuz ve zambaklarla dolu bir kaleyi anlattığı hikayesini ve 3Jane’in büst tarafından müzikal bir üslupla dile getirilen yapmacık sözlerini anımsadı. Kendi içine dönük gelişen bir mekan. Straylight, garip bir şekilde tıpkı bir kilise gibi biraz küf, biraz da parfüm kokuyordu. Tessier-Ashpooriar neredeydi peki? Case, bir arı kovanı disipliniyle hareket eden görevliler olacağını düşünmüştü ama Molly henüz kimseye rastlamamıştı. Ayrıca Molly’nin monologunu dinlemek zorlaşıyordu; daha önce kendisinden bu kadar çok bahsetmemişti. Hücrede anlattığı hikaye dışında, bugüne kadar anlattıklarından bir geçmişi olduğunu bile düşünmemişti.

Gözlerini kapattı ve Case’in bir sesten çok dokunuş olarak algıladığı bir çıtlama oldu. Bu ses Case’e Molly’nin kiralık kukla evindeki hücrenin manyetik kilitlerini hatırlattı. Elindeki yanlış çip olmasına rağmen kapıyı açabilmişti. Aslında kilitleri kontrolü altına alan Wintermute’tu. Tıpkı koruma nightwing’ini ve robot bahçıvanı da aldığı gibi. Hücrenin kilit sistemi, Freeside’ın güvenlik sistemine ait bir alt birimdi fakat açılması için en azından bir görevli veya insan müdahalesi gerektiren bu mekanik kilit YZ için gerçek bir sorundu.

Molly gözlerini açtı, maymuncuğu kılıfa geri koydu ve dikkatle sardıktan sonra cebine tıktı. "Sanırım sen de onun gibisin," dedi. "Çalışmak için yaratıldığını düşünüyorsun, Chiba’dayken yaşadıklarını bir düşün, onlar her nerde olursan ol yaşayacaklarının temele indirgenmiş şekli. Maalesef hayat yapar bunu bazen, insanı en aşağı seviyeye indirir." Ayağa kalakarak gerindi ve silkelendi. "Biliyor musun, Tessier-Ashpool’un, başı çalan şu Jimmy herifinin peşine taktığıyla, Yakuza’nın Johnny’yi öldürmesi için gönderdiği kişi aynı galiba " Silahını kılıfından çıkartıp tam otomatiğe ayarladı

Molly’nin elini uzatmasıyla, kapının çirkinliği Case’i sarstı. Kapının kendisi güzeldi, en azından bir zamanlar güzel olan bir bütünden sökülmüştü ama belirli bir açıklığa sığacak şekilde kesilişi katlanılmazdı. Düzgün, cilalı yüzeylerden oluşan eğimlerin ortasına oturtulmuş bir dikdörtgen. Bütün eşyaları aldıktan sonra, hepsini mekanlara uymaya zorlamış olmalılar diye düşündü. Fakat hiçbir parça yerine oturmamıştı. Kapı da iğreti dolaplar, kristal ağaç gibiydi. 3Jane’in hikayesini hatırladı sonra da, bütün bu eşyaların kuyudan çıkartılması ile ete bürünecek esas planı düşündü, zorlayıcı bir tutumla harcanan boşluğu doldurma ve özün ailesel bir resmini oluşturma çabasında çoktan kaybolup gitmiş rüyayı. Parçalanmış kovanı hatırladı, gözsüz yaratıkların çırpınışlarını...

Molly, kıvrılmış ejderhanın ön bacaklarını kavradı ve kapı sorunsuzcasına aralandı.

Kapının açıldığı oda küçük, tıka basa dolu, bir dolaptan biraz daha geniş bir yerdi. Gri çelikten alet dolapları, eğimli duvara dayanmıştı. Bir aydınlatma elemanı kendiliğinden açıldı. Molly arkasındaki kapıyı kapatarak sınıflandırılmış çekmecelere yöneldi.

SOLDAN ÜÇÜNCÜ, belirdi yanıp sönen optik çipte. Wintermute Molly’nin zaman göstergesini kullanıyordu. BEŞ AŞAĞI. Fakat o ilk önce en üst çekmeceyi açtı. Sığ bir tepsiden başka bir şey değildi karşılaştığı. Bomboş. İkincisi de boştu. Üçüncünün içinde, bu biraz daha derindi; lehim topçukları ve insan parmağına benzeyen kahverengi bir parça vardı. Dördüncüsünde ise nemden şişmiş, Fransızca ve Japonca eski bir teknik kılavuz vardı. Beşinci çekmeceyi açtığında, ağır bir vakum elbisesinin zırhlı eldivenlerinin arkasında duran anahtarı buldu. Bir kenarında kısa ve boş bir silindir bulunan sıradan pirinç bir jetona benziyordu. Molly, elindeki anahtarı yavaşça çevirdiğinde, Case tüpün içinde bir dizi çıkıntı ve girinti olduğunu gördü. Anahtarın bir yüzüne CHUBB harfleri vardı. Diğer taraf düzdü.

"Bana anlatmıştı." diye fısıldadı. "Wintermute. Yıllardır bu bekleme oyununu nasıl sürdürdüğünü. O zamanlar pek de güçlü değilmiş ama Villanın güvenlik ve demirbaş kayıt sistemini kullanabildiğinden, eşyaların yerlerini, nasıl hareket ettiklerini ve nereye götürüldüklerini takip edebiliyormuş. Birisinin bu anahtarı kaybettiğini görmüş yirmi yıl önce ve bir yolunu bulup başkasının onu buraya bırakmasını sağlamış. Sonra da onu öldürmüş, anahtarı bu çekmeceye bırakan çocuğu. Daha sekiz yaşındaymış." Beyaz parmaklarını anahtarın üzerine kapattı. "Böylece birisinin onu bulma ihtimali ortadan kalkmış." Giysisinin ön cebinden bir parça siyah naylon ip çıkartarak CHUBB harflerinin üzerindeki dairesel delikten geçirdi. Düğümledikten sonra aııahtan boynuna astı. "Ne kadar modası geçmiş olduklarından bahsederek beynini yiyiyorlarmış onun, bir de on dokuzuncu yüzyıl zırvalarıyla. O hücredeki ekranda aynı Finn gibi görünüyordu. Biraz dikkatsiz olsam cidden Finn olduğunu zannederdim." Gri çelik çekmecelerin üzerinde daha güçlü parlayan alfanümeriklerle, yazım çipi zamanı gösteriyordu. "Dediğine göre, eğer amaçlarına ulaşabilselermiş, O çoktan serbest kalırmış, fakat ulaşamamışlar. Çuvallamışlar yani. 3Jane’e benzeyen manyaklar. Onun için böyle diyor ama bence 3Jane’i seviyo."

Arkasını dönerek kapıyı açtı ve dışarı çıktı, parmakları tabancasının tırtıklı kabzasını okşuyordu. Case çıktı.

Kuang Sınıfı Düzey On bir büyüyordu.

"Dixie, sence bu işe yarayacak mı?"

"Bir ayı ormanda sıçar mı?" Flatline onları devinen bir gökkuşağı katmanı içinden yukarı taşıdı.

Çin programının çekirdeğinde karanlık bir yapı oluşmaktaydı. Bilgi yoğunluğu matrisin dokusunu coşturuyor, hipnotik görüntüleri harekete geçiriyordu. Silik kaleydoskopik açılar, siyah-grimsi bir toplanma noktasında kesişiyordu. Case, şeytan ve kötü şansın çocukluk sembollerinin şeffaf düzlemlerde yuvarlanışlarını seyretti: gamalı haçlar, kurukafa ve kemikler, üzerlerinde zarlar parlayan yılan gözleri. Tam olarak sıfır noktasına baktığında, hiçbir görüntü algılayamıyordu. Başarması için gereken bir düzine ani ve çevresel deneme sonrasında yakaladı onu, bir usta işiydi, obsidyen gibi parlıyor, kristallerinin siyah aynalardan, çevresini saran matrisle en küçük bir bağlantısı bile olmayan uzak, zayıf ışıklar yansıyordu.

"O iğnedir." dedi Dix. "Kuang, Tessier-Ashpool çekirdeğiyle sıkı fıkı olduğunda, onunla süzüleceğiz içeriye."

"Sen haklıydın Dix. Wintermute’u kontrol altında tutan düzeneğin dışarıdan etkisiz hale getirilebildiği doğru. Herifin ne kadar kontrol altında olduğu da şüpheli ya," diye ekledi.

"Herif," diye çıkıştı Dix. "Herif. Buna dikkat et. O. Sana durmadan söylüyorum."

"Bir kod gerekiyor. Bunun bir sözcük olduğunu söyledi. Biz buzun ardında bizi bekleyen her neyse onunla uğraşırken, bir başkasının bu sözcüğü bir odada duran şık bir terminale söylemesi gerekiyormuş."

"Öldürecek zamanın var evlat." dedi Flatline. "Yaşlı Kuang yavaş ama sağlamdır."

Case bağlantıyı kesti.

Maelcum’un bakışlarına dönüş.

"Yine öldün orda adamım."

"Oluyor bazen," dedi. "Alışmaya başladım." 

"Sen karanlıkla oynuyosun adamım."

"Başka seçenek yok gibi görünüyor."

"Jah aşkı. Case," dedi Maelcum ve telsiz modülüne geri döndü. Case onun keçeleşmiş dredlerine ve koyu tenli kollarını kaplayan kas tutamlarına bakıyordu.

Tekrar bağlandı.

Ve geçti.

Molly, daha önce geçmiş olabileceği bir koridorda ilerliyordu. Cam kapaklı kutular yoktu artık ve azalan yerçekimi Case’e yapının ucuna doğru ilerlediklerini düşündürüyordu. Kısa bir süre sonra, Molly altında uzanan halı tepeciklerinin üzerinden uçarcasına sıçramaya başlamıştı. Bacaklarını saran hatif karıncalanma...

Koridor birden daraldı, büküldü, ayrıldı.

Sağa saparak dik merdivenlerden aşağı çılgınca sıçramaya başladı, bacağı ağrımaya başlamıştı. Başının üzerinde, düğümlenmiş ve gruplara ayrılmış kablolar merdiven boşluğunun tavanını örten renk kodlu sinir düğümleri gibi görünüyorlardı. Duvarlarda nem lekeleri vardı.

Üçgensel bir merdiven sahanlığına vardı sonunda ve bacağını ovuşturmaya başladı. Karşısında daha fazla sayıda, dar ve duvarları kilimlerle süslenmiş koridor vardı. Üç yöne doğru ayrılıyorlardı.

SOL.

Omuz silkti. "Bırak da biraz bakınayım, tamam mi?"

SOL.

"Sakin ol. Zamanımız var." Sağ tarafındaki koridora yürüdü.

DUR.

GERİ DÖN.

TEHLİKE.

Molly duraksadı. Geçidin en sonundaki yarı açık meşe kapıdan bir ses geldi, yüksek ve karışık, tıpkı bir sarhoşunki gibi. Case bu dilin Fransızca olabileceğini düşündü ama ses çok karmaşıktı. Molly bir adım attı, sonra bir tane daha, bir yandan da elini giysisinin altından silahının kabzasına doğru kaydırıyordu. Fakat sinir kilitleyici alana girdiğinde, kulakları Case’e silahın ateşlendiğini zannettiren kısa ve tiz bir sesle çınladı. Kasları boşalmış bir halde öne doğru yığıldı ve alnını kapıya çarptı. Darbenin etkisiyle, sırtüstü döndü ve bilinçsiz bir halde, nefes almadan yerde yatmaya başladı.

"Bu da nesi?" dedi garip ses, "kıyafet balosu mu?" Titreyen bir el Molly’nin giysinin önünden içeri girerek silahı bulunduğu yerden dışarı çıkardı. "Gel, katıl bana evlat. Şimdi."

Molly yavaşça ayağa kalktı, gözleri otomatik silahın siyah kabzasına kilitlenmişti. Adamın elleri artık yeterince sabitti; silahın namlusu boynuna bir misina veya görünmez bir iplik ile bağlı gibiydi.

Adam yaşlı, çok uzun boylu biriydi ve özellikleri Case’e Vingtiéme Siécle’de gördüğü kızı andırıyordu. Üzerindeki kestane renkli ipek ropdöşambrın şişkin uzun manşetleri ve geniş bir yakası vardı. Bir ayağı çıplaktı, diğerine ise üst parçasına altın renkli bir tilki başı işlenmiş siyah kadife bir terlik giymişti. Molly’yi odaya götürdü. "Yavaş ol tatlım." Oda çok genişti ve Case’in bir anlam veremediği dağınık eşyalarla kaplıydı. Üzerinde eski model Sony monitörler bulunan, gri renkli çelik bir raf, bir yığın koyun postuyla örtülmüş ve koridoru döşemek için kullanılan türden kilimlerle kaplanmış yastıkları olan pirinç bir karyola gördü. Molly’nin gözleri dev bir Telefunken eğlence konsolundan, hassas iskeletleri şeffaf plastikten kaplarla korunan bir raf dolusu antika diskete, oradan da üzeri silikon çöpleriyle kaplanmış geniş bir çalışma masasına kaydı. Case aralarından bir siberuzay panelini ve trodları seçti ama Molly’nin bakışları üzerlerinde durmadan geçti.

"Çok alışılmış bir davranış olurdu." dedi yaşlı adam "eğer seni şu anda öldürseydim." Case Molly’nin gerginliğini hissetti, her an hareket etmeye hazırdı. "Fakat bu gece kendimi şımartıyorum. Adın nedir?"

"Molly."

"Molly. Benimkisi Ashpool." Kendini krom bacaklı geniş bir deri koltuğun kırışık rahatlığına bıraktı ama silah bir an olsun titremiyordu. Silahı koltuğun yanında duran pirinç bir sehpanın üzerine bırakarak bir plastik şişe dolusu kırmızı hapı başına dikti. Sehpanın üzeri, hap kutuları, likör şişeleri, etrafa beyaz tozlar saçan şeffaf plastik zarflarla kaplıydı. Case karmaşanın arasında eski bir cam şırınga ve düz çelik bir kaşık olduğunu fark etti. "Sen nasıl ağlarsın Molly? Gözlerinin önüne duvarların örüldüğünü görüyorum. Çok merak ediyorum bunu." Gözleri kan çanağı gibiydi ve alnı terden sırılsıklam olmuştu, Yüzüyse bembeyazdı. Hastalıktan, diye düşündü Case, veya uyuşturucular.

"Pek ağlamam, genellikle,"

"Peki ya biri seni ağlatsaydı, nasıl ağlardın?" 

"Tükürürüm," dedi. "Yaş bezleri ağzıma yönlendirilmiştir."

"O zaman sen çoktan önemli bir ders almışsın, böylesi genç bir yaşta." Silahı taşıyan elini dizine koyarak yanındaki sehpadan bir şişe aldı, ne olduğuna bakmaya zahmet bile etmemişti. Şişeyi kafasına dikerek içmeye başladı. Konyak. Bir damla içki ağzının kenarından aşağı süzüldü. "Gözyaşlarına hakim olmanın yolu budur." Tekrar içti. "Bu gece fazlasıyla meşgulüm Molly. Bütün bunları ben yarattım ve şimdi meşgulüm. Ölüyorum."

"Geldiğim gibi gidebilirim," dedi Molly. Adamın kahkahası sert ve yüksek bir sesle patladı. "Önce benim intiharıma müdahale edip, sonra da basitçe sıvışmayı mı teklif ediyorsun? Gerçekten, beni şaşırtıyorsun. Bir hırsız."

"Sorun benim tatlı kıçım, babalık. O benim her şeyim. İstediğim tek şey onu buradan tek parça halinde çıkarmak."

"Sen çok kaba bir kızsın. Bu evde gerçekleşen intiharlar bir terbiye seviyesinde gerçekleştirilir. Benim yapmaya çalıştığım da bu, anlamaya çalış. Fakat kim bilir, belki bu gece seni de yanıma alırım, cehennemin dibine giderken. ...Oldukça Mısırlı bir davranış olurdu benim için." Şişeyi uzattı, elleri titreyerek. "İç."

Molly başını salladı.

"Korkma, zehirli değil," dedi ama konyağı da masaya geri koydu. "Otursana. Yere otur. Konuşacağız."

"Ne hakkında?" Oturdu. Case bıçakların kımıldandığını hissetti, çok yavaşça, tırnaklarındaki yataklarında.

"Aklıma ne gelirse. Benim aklıma. Bu benim partim. Çekirdekler uyandırdı beni. Yirmi saat önce. Birisi yaklaşıyor dediler ve bana ihtiyaç olduğunu... O birisi sen miydin Molly? Seninle başa çıkmak için bana ihtiyaç duymazlardı, yoo. Başka bir şey... fakat sürekli rüya görüyordum ben. Otuz yıldır. Ben en son seferinde uykuya yattığımda sen daha doğmamıştın. Bize rüya göremeyeceğimizi söylediler o soğukta. Bize o soğuğu hissedemeyeceğimizi de söylediler. Çılgınlık, Molly. Yalanlar. Tabi ki rüya gördüm. Soğuk, dışarıyı içeri aldı, o kadar. Dışarısı. Bütün gece boyunca, bizi saklaması için bunu kurdum. Tek bir damlaydı, başlangıçta, soğuğun davetiyle içeriye sızan tek bir gece damlası. Ve onu ardından diğerleri, beynimi aynı yağmurun boş bir havuzu doldurduğu gibi doldurdular. Kalla zambakları. Anımsıyorum. Havuzlar tuğladandı, hizmetçilerin hepsi de krom, günbatımında nasıl da parıldayacaktı uzuvları. ...Ben yaşlıyım Molly. İki yüz yaşının üzerindeyim eğer soğuğu hesaba katarsan. Soğuk." Silahın namlusu birden kalkıverdi, titriyordu. Kalçalarındaki tendonlar artık bir kablo kadar gerilmişti.

"Buzdolabında yanamazsın." dedi dikkatlice. "Burada hiçbir şey yanmaz zaten," dedi sabırsızca ve silahı indirdi. Hareketleri giderek kas katılaşmasına uğramışçasına düzensizleşiyordu. Başı seğirmeye başladı. Bunu durdurmak için çok uğraşması gerekti. "Hiçbir şey yanmaz. Şimdi hatırlayabiliyorum. Çekirdekler bana zekalarımızın çılgın olduğunu söylemişlerdi. Ve harcadığımız milyarlarca lira, onca zaman önce. Yapay zekaların henüz yepyeni bir tarz olduğu günlerde. Çekirdeklere bununla baş edebileceğimi söylemiştim. Aslına bakarsan kötü bir zamanlamaydı. 8Jean Melbourne’deydi ve dükkanı kollayan tek kişi bizim tatlı 3Jane’imizdi. Belki de iyi bir zamanlamaydı. Sen tahmin edebilir miydin Molly?" Silah yine doğruldu. "Giderek yaklaşan gariplikler var. Straylight Villasında."

"Patron." diye seslendi Ashpool’a. "Wintermute’u tanıyo musun?"

"Bir isim. Evet. Ruhları uyandırmak için belki. Cehennemin lordu o, hiç şüphesiz. Benim zamanımda, sevgili Molly, bir çok Lord tanırdım. Ve bir çok da Leydi. Ne sandın, bir İspanya kraliçesi, bir zamanlar, şuradaki yatakta. ...Fakat bir gezginim ben." Islak öksürüklere boğuldu, elindeki tabanca o sarsıldıkça titriyordu. Halının üzerine, çıplak ayağının biraz uzağına tükürdü. "Nasıl da ümitsizce gezdim. Soğuğun kalbinde. Fakat artık sona erdi. Uyandığımda bir Jane’in buzunun çözülmesini emretmiştim ne garip, birkaç yüzyılda bir. Yasal olarak kızına eşdeğer olan bir kadınla yatmak." Bakışları üzerinden kayarak boş ekranlara yönelmişti. Su gibi terliyordu. "Marie-France’ın gözleri." dedi yavaşça ve gülümsedi. "Bizler, beynin kendine ait belli sinir yapılarına karşı alerjik tepkiler vermesini sağlayarak, oldukça uysal, yapay bir otizm elde edebiliriz." Başı kontrolsüz bir biçimde sallandı, sonra da düzeldi, "Görüyorum ki artık bunu başarabilmek için yerleşik bir çipten fazlasına ihtiyaç yok."

Tabanca parmaklarından kayarak halıda sekti.

"Rüyalar ağır buz gibi gelişir," dedi. Yüzü mavi tonlarında bir renk almıştı. Başının onu beklemekte olan deri yüzeye gömülmesiyle horlamaya başlaması bir oldu.

Molly kalktı ve silahı kaptı. Elinde Ashpool’un otomatiği, odayı dolaştı.

Geniş bir yastık ya da yorgan, yatağın yanına, desenli kilimlerin üzerinde parlayan, pıhtılaşmış kan gölünün içine yığılmıştı. Yastığın bir köşesini kaldırdığında, beyaz omuzları kana bulanmış bir kız vücuduyla karşılaştı. Kızın boğazı kesilmişti. Bir tür kazıyıcı gibi görünen üçgensel bir bıçak, kızın yanı başındaki koyu renkli gölde duruyordu. Molly, kana bulaşmamaya dikkat ederek çömeldi ve ölü kızın yüzünü ışığa tuttu. Case’in restoranda gördüğü surat.

Bir tık sesi geldi bütün olayların merkezinden ve o anda dünya donuverdi. Molly’nin simstim yayını dondurulmuş bir kareyle kesilmişti. Kızın yanağına dokunan parmaklar. Sabit görüntü üç saniye daha bekledi ve sonra ölü yüz, Linda Lee’nin yüzüne dönüştü.

Bir başka tık sesi ve bu sefer de oda bulanıklaştı. Molly ayakta, bir komodinin mermer yüzeyinde duran küçük bir konsolun yanındaki altın renkli lazer diske bakıyordu. Fiber optik bir şerit, konsoldan aşağı sarkarak, kızın zarif boynunu bir tasma gibi sarıyordu.

"Senin olduğunu biliyorum aşağılık herif." dedi Case, dudaklarının bir yerlerde, uzaklarda bir noktada hareket ettiğini hissediyordu. Molly, ölü kızın yüzünün bir duman bulutu gibi şekil değiştirip Linda Lee’nin ölüm maskesine dönüştüğünü görmemişti.

Molly arkasına döndü. Ashpool’un koltuğunun yanına gitti. Adamın nefes alışları yavaş ve düzensizdi. Sehpayı kaplayan alkol ve uyuşturucu çöplüğüne baktı. Silahını yere bırakarak ok tabancasını aldı ve tek atışa ayarladıktan sonra, bir zehir okunu dikkatle adamın kapalı sol gözkapağından içeri yolladı. Ashpool bir kez sarsıldı ve nefesi alışını henüz bitirmişken kesildi. Diğer gözü, kahverengi ve anlaşılmaz, yavaşça açıldı.

Molly odadan çıkıp gittiğinde hâlâ kapanmamıştı.

16

"Gemide kaçak yolcu var Case, patronun." dedi Flatline. "Sırtımıza binen şu yukardaki tekneye bağlı ikiz Hosaka ile ulaşıyor bize. Teknenin adı Haniwa."

"Biliyorum," dedi Case hissizce, "gördüm."

Önünde beliren bir ışık demeti Tessier-Ashpool buzunun önünü kapattı; ona Armitage’ın mükemmelce odaklanmış, tamamen dengesini yitirmiş olan sakin yüzünü ve düğmeler kadar ifadesiz gözlerini gösteriyordu. Armitage gözlerini kırptı. Sessizce bakmaya devam etti.

"Sanırım Wintermute senin Turing’leri de hakladı ha. Tıpkı benimkileri hakladığı gibi," dedi Case.

Armitage dalmıştı. Case bakışlarını ondan uzaklaştırmanın ani çekiciliğine karşı koydu bu seter. "Sen iyi misin Armitage?"

"Case" -ve bir anlığına mavi bakışın ardında bir şeyler kımıldanır gibi oldu- "sen Wintermute’u gördün, değil mi? Matrisin içinde."

Case onayladı. Marcus Garvey’deki Hosuka üzerindeki kamera, bu mimiğini Haniwa’nın monitörüne yansıtacaktı. Maelcum’un onun trans halindeki kısmi konuşmalarını dinlediğini hayal etti, ne Armitage’ı ne de Dix’i duymadan.

"Case" -ve gözler daha da irileşti, Armitage bilgisayarının üzerine eğiliyordu- "kimdi o. Sana göründüğünde?"

"Yüksek çözünürlüklü bir simstim yapısı."

"İyi ama kimdi?"

"Finn’di. son seferinde... Ondan önce şu pezevenk..."

"General Girling değil miydi?"

"General kim?"

Işık kümesi boşaldı.

"Bunları tekrarla ve Hosaka’ya araştırmasını ilet," dedi yapıya.

Geçti.

Perspektif onu ürküttü. Molly, geniş, cilalı yüzeyinde lekeler olan bir zeminin yirmi metre yukarısında, çelik kirişler arasında çömelerek ilerliyordu. Oda bir hangar veya servis alanıydı. Buraya bırakılmış, ayrı onarım safhalarında bulunan üç uzay gemisi görebiliyordu. Hiçbiri Garvey’den büyük değildi. Japon sesleri. Portakal rengi bir tulum giyen bir figür, küresel bir yapım aracının kabuğundaki bir boşluktan dışarı çıkarak, aletin pistonla hareket ettirilen, garip bir şekilde insansı kollarından birinin altında durdu. Adam taşınabilir bir konsolda bir şeyler tuşlayarak kaburgalarını kaşıdı. Taşıyıcı benzeri kırmız bir robot, gri renkli şişkin lastikleri üzerinde görüş alanına girdi.

CASE, yazısı belirdi cipinde.

"Hey." dedi Molly. "Ben de bir rehber arıyordum."

Kalçalarının üzerine oturdu, Moderns giysisinin kol ve dizleri kirişlerin mavi-gri arası rengini almıştı. Bacağı hâlâ ağrıyordu, acı daha da keskinleşmişii. Chin'e geri gitmeliydim." diye homurdandı.

Gölgelerin içinden yavaşça bir makine çıktı ve ilerleyerek sol omzunun hizasına geldi. Geniş yaylar çizen örümceksi bacakları üzerinde iki yana sallandı ve bir mikrosaniye süren dağınık lazer sinyalinden sonra hareketsiz beklemeye başladı. Bu Braun marka bir mikrobottu. Case’de de bir zamanlar aynısından vardı, Cleveland’daki bir donanım kanalıyla yaptığı paket anlaşmadan kazandığı amaçsız bir süs aletiydi onun için. Stilize edilmiş, mat siyah renkli iri ve zararsız bir örümcek gibi görünüyordu. Kürenin ekvatorunda bir LED yanıp sönmeye başladı. Gövdesi bir beysbol topu kadardı. "Tamam," dedi Molly, "seni duyuyorum." Sol bacağına fazla yüklenmeden ayağa kalktı ve mikrobotun arkasına dönmesini izledi. Kiriş üzerinde kendi metoduyla tanımladığı rotayı takip ederek karanlığa daldı. Molly dönüp servis alanına baktı. Portakal rengi tulumlu adam bir vakum kapağını kilitliyordu. Kaskını giyip bağlayışını, konsolunu alıp onarım gemisinin kabuğundaki delikten içeri dönüşünü izledi. Yükselen bir motor uğultusu vardı ve sonunda gemi ark lambalarının keskin parlaklığında dibe batan on metrelik alan üzerinde gözden kayboldu. Kırmızı robot ise asansör platformunun oluşturduğu geniş boşluğun kenarında sakince beklemekteydi.

Sonra da Braun’un peşine düşerek kaynaklanmış çelik direkler ormanı boyunca uzanan yolunu katetmeye başladı. Braun sürekli olarak LED’ini yakıp söndürerek ona işaret veriyordu.

"N’aber Case? Garvey’de Maelcum’la birlikte misin? Tabi ki. Ve buraya geçtin. Bu hoşuma gidiyo, biliyo musun? Çünkü hep kendi kendime konuşurdum, beynimin içinde sıkışık anlar yaşadığımda. Bir arkadaşım, güvenebileceğim biri varmış ve ona gerçekten ne düşündüğümü, neler hissettiğimi anlatabilecekmişim gibi davranırdım ve sonra da aynısını onlar için düşünür, devam ederdim. Seninle olmak da buna benziyor. Ashpool’unki de o sahne..." Alt dudağım çiğneyerek yürüyüşünü abarttı, mikrobotu da gözünün önünden ayırmıyordu. "Ben bundan daha az yitirilmiş bir şeyler bekliyordum, anlatabiliyor muyum? Yani, bu insanlar yarasa boku gibiler orda, alınlarının iç tarafına kazınmış ışık saçan mesajlar varmış gibi davranıyorlar. Ne görünüş ne de koku hoşuma gidiyor."

Robot, neredeyse görünmeyen U şeklindeki çelik kancalardan oluşan bir merdivenden yukarı, dar ve karanlık bir açıklığa doğru tırmanıyordu. "Ve hazır günah çıkarma havasına girmişken bebeğim, itiraf etmeliyim ki sonuncusundan paçayı kurtarabileceğimi gerçekten hiç zannetmiyordum. Uzun süredir kara listedeyim ve Armitage’la anlaştığımdan beri yaşadığım en iyi değişiklik sensin." Başını kaldırıp kara daireye baktı. Robottaki LED yandı, tırmanıyordu, "Gerçi pek sıkı bi bok olduğundan değil ya." Gülümsemesi, tırmanmaya başladığında sıkmaya başladığı dişleri sayesinde kısa kesildi. Merdivenler, omuzlarını zor sığdırdığı metal bir tüpün içinde devam ediyordu.

Yerçekiminden yukarı tırmanıyordu, ağırlıksız eksene doğru.

Çipı zamanı bildirdi 

04:23:04.

Uzun bir gün olmuştu. Molly’nin berrak algılama gücü betafenetilamin ısırığını hafifletiyordu ama Case onu hâlâ hissedebiliyordu. Fakat Molly’nin bacağındaki ağrıyı tercih ederdi.

CASE:0000

000000000

000000000

"Sanırım bu senin için." dedi Molly mekanik olarak tırmanmaya devam ederek. Sıfırlar bir kez daha belirdikten sonra yerlerini yazım cipinin keserek hecelediği mesaja bıraktılar.

GENERAL GIRLING.

CORTO'YU HAYKIRAN YUMRUK İÇİN YETİŞTİRİP DAHA SONRA ONU PENTAGONA SATTI.

W/MUTE ARMITAGE'I İLK YAKALAYIŞINDA GIRLING'IN GÖRÜNTÜSÜNDEYDI.

W/MUTE A' NIN G‘DEN BAHSETMESİNİN KAFAYI YEMEK ÜZERE OLDUĞUNU GÖSTERDİĞİNİ SÖYLEDİ.

GÖTÜNÜZÜ KOLLAYIN.

DIXIE

"Vay canına," dedi biraz durup ağırlığının tümünü sağbacağına vererek, "görünen o ki senin de problemlerin var." aşağı baktı. Göğüslerinin arasında sallanan Chubb anahtarının pirinç dairesinden daha geniş olmayan sönük bir ışık halkası vardı. Yukarı baktı. Pek bir şey yoktu. Amplifikatörünü dinlediğinde, metal tüp uzaklaşarak kaybolup giden bir perspektife dönüştü. Braun tırmanışına devam ediyordu. "Bana bundan kimse söz etmemişti." dedi Molly. 

Case bağlantısını kesti.

"Maelcum..."

"Koçum, patronun adam çok garipleşti." Zionit’in üzerindeki mavi Sanyo vakum giysisi, Case’in Freeside’dan kiraladığından 20 yıl önce üretilmişti. Kaskı koltuğunun altındaydı ve dredlerini mor renkli pamuk ipliğinden örülmüş file beresinin içinde toplamış, esrar ve gerginlikten kısılan gözlerle Case’e bakıyordu. "Hep burayı arıyo emirlerle ama bir Babylon savaşı başlarsa." Maelcum başını salladı. "Aerol v’ ben konuştuk, v’ Aerol konuştu Zion’la. Kurucular der ki kes ve kaç." Koca kahverengi elinin arkasıyla ağzını sıvazladı.

"Armitage mı?" Matris ve simstim tarafından bir süredir geri plana atılmış olan betafenetilamin düşüşü tam gücüyle vurduğunda, Case fena sarsıldı. Beynin içinde sinir yoktur ki diye telkin etti kendini, bu kadar berbat ağrıyor olamaz. "Ne demek istiyorsun dostum? Size emirler mi veriyor? Ne?"

"Adamım, Armitage, o bana Finlandiya rotası belirle dedi, bildin mi? Bana orda umut vardır dedi, sonra. Belirdi ekranıma gömleği hep kan içinde, bir it gibi deli idi o dostum, hep konuştu screamin’ fistsden v’ Rus’tan v’ kalleş kanın elimize bulaşmasından." Başını tekrar sallarken, dred beresi sıfır yerçekiminde sallanıyor, şişiyordu, dudaklarını sıktı. "Kurucular der ki Mute sesidir yalan peygamber kesin kez v’ Aerol v’ ben Marcus Garvey’i terk etmeli, dönmeliyiz"

"Armitage, o yaralı mıydı? Kan mı?"

"Diyemem, bildin mi? Fakat kanlıydı v’ katıksız deli Case."

"Tamam" dedi Case, "peki ya ben n’olucam? Sen evine gideceksin. Peki bana n’olucak Maelcum?"

"Kardeşim." dedi Maelcum. "sen ben’le gelicen. Bizler Zion’a varıcaz. v’ Aerol v’ Babylon Rocker. Kalsın Bay Armitage hayalet kasetle konuşmak için, bi hayalet ötekisine..."

Case omzunun üzerinden baktı; kiralık giysisi hamağa astığı yerde duruyor, yaşlı Rus temizleyicisinin yarattığı hava akımında dalgalanıyordu. Gözlerini kapattı. Atardamarlarında eriyen zehir torbacıklarını görüyordu. Molly’nin sonu olmayan çelik kancalardan yukarı tırmandığını görüyordu. Gözlerini açtı.

"Bilmiyorum dostum," dedi ağzına yayılan garip bir tatla. Masasına, ellerine baktı. "Bilmiyorum." Gözlerini tekrar yukarı kaldırdığında karşılaştığı koyu renkli yüz yoğunlaşmıştı. Sakindi. Yaşlı mavi elbisesinin kaskındaki kilit, çenesini saklıyordu. "O içerde," dedi Case. "Molly içerde. Straylight diyorlar oraya. Eğer bir Babylon varsa dostum, oradan başka bir yer olamaz. Onu tek başına bırakırsak, bir daha dışarı çıkamaz. Steppin’ Razor olsa da olmasa da."

Maelcum onu başıyla onayladı. Başındaki dred beresi, içi halı dolu yün bir ağ balonu gibi hareket ediyordu. "O senin kadının mı Case?"

"Bilmem. Hiç kimsenin kadını belki de." Omuz silkti. Ve yeniden buldu kızgınlığını, kaburgalarının altına saplanmış yanan bir kaya parçası kadar gerçekti. "Lanet olsun," gedi. "Armitage’ın da. Wintermute'un da, senin de canın cehenneme. Ben burada kalıyorum." 

Maelcum’un gülüşü yüzünde bir şimşek gibi parladı. "Maelcum fena bi çocuk, Case. Garvey Maelcum gemisi." Eldivenli eliyle bir panele vurdu ve geminin kolonlarından Zion dub müziğinin bas ağırlıklı ritmi yükselmeye başladı. "Maelcum gitmez, hayır. Ben v’ Aerol konuşur, o da kesin bakar aynı aydınlıkla."

Case şaşkınlıkla bakıyordu. "Siz Zionitleri hiç anlamıyorum." dedi.

"Durma orda adamım," dedi Maelcum ritimle sallanarak, "ama bizler Jah sevgisiyle yürümeliyiz, her birimiz."

Case bağlandı ve matrise geçti.

"Benim telegrafı aldın mı?"

"Evet." Çin programının daha da gelişmiş olduğunu gördü: sürekli değişen mükemmel polikarbon yayları giderek T-A buzuna yaklaşıyordu.

"İşler çirkinleşmeye başladı," dedi Flatline. "Patronu diğer Hosaka’nın bankasını sildi ve neredeyse bizimkisini de beraberinde götürüyordu. Neyse ki dostun Wintermute hava kararmadan beni o tarafta başka bi yere taşımış. Straylight’ın Tessier-Ashpool’larla kaynamamasının sebebi çoğunun soğuk uykuda olması. Kanuni işlerini kontrol eden hukuk bürosu Londra’da. Kimlerin ayakta olduğunu ve tam olarak ne zaman uyandığını bilmeleri gerekiyor. Armitage Hosaka yoluyla Londra ve Straylight arasında sağlanan iletişimi yönlendiriyordu. Kazara, yaşlı adamın öldüğünü öğrenmişler." 

"Kim öğrenmiş?"

"Hukuk bürosu ve T-A. Göğüs kemiğine yerleştirilmiş uzaktan kumandalı bir verici varmış. Gerçi senin hatunun kurtarma ekiplerine uğraşacak bir şey bırakdığı söylenemez. Mollusca zehiri. Şu anda Straylight’ta uyanık olan tek T-A Lady 3Jane Marie-France. Bir de erkek var, birkaç yaş daha büyük, Avustralya’da iş gezisine çıkmış. Bana sorarsan işleri 3Jean’in özel ilgisini gerektirecek kadar garipleştiren Wintermute’tan başkası değil. Ne var ki şu anda eve dönüyor, hatta oldukça yakında. Londra’daki avukatlar Straylight TVZ’sini bu gece 9:00:00 olarak veriyorlar. Biz Kuang virüsünü saat 02:32:03’te yerleştirdik. Şu anda saat 04:45:20. Kuang’ın T-A çekirdeğine ulaşması için verilen en iyi zaman tahmini 18:30:00. O da tahminen. Ayrıca ya Wintermute 3Jane ile de bir dolap çeviriyor, ya da kız en az babası kadar deli. Her halükarda, Melbourne’den gelen çocuk sonucu görebilecek. Straylight güvenlik sistemi hiç durmadan tam alarma geçmek istiyor ama nasıl beceriyorsa, Wintermute onları bloke edebiliyor. Buna rağmen Molly’yi içeri sokmak için temel giriş kapısı programını aşamadı. Armitage, Hosaka üzerinde bütün bunların kayıtlarına sahipti; bunu yapmasını 3Jane’e Riviera söylemiş olmalı. O kız bütün giriş ve çıkışları yıllardır kurcalıyor muş. Gördüğüm kadarıyla T-A’nın başlıca sorunlarından biri, her uyanık aile bireyinin bankalara özel şifreler ve programlar katmış olması. Şu anda bankaları her an çökecek bir bağışıklık sistemi gibi. Virüse doymuş haldeler. Bizimki iyi gibi görünüyor, şu buzu bi geçelim."

"Çok iyi, Fakat Wintermute dedi ki Arm---" Beyaz bir ışık tabakası yerine oturarak, ekranı yakın çekim mavi gözlerin görüntüsüyle doldurdu. Case bakmaktan başka bir şey yapamıyordu. Albay Willie Corto, Özel Kuvvetler. Saldırı gücü Screaming Fist, geri dönüş yolunu bulmuştu. Görüntü karanlık, kalitesiz ve kötü odaklanmıştı. Corto Marcus Garvey’deki Hosaka’ya, Haniwa’nın yönlendirme kumandasıyla bağlanmıştı.

"Case, bana Omaha Thunder ile ilgili hasar raporları at."

"Ne, ben mi.. Albay?"

"Kendine gel evlat. Aldığın eğilimi hatırla," 

İyi ama onca zamandır neredeydin? Diye sessizce sordu acı içindeki gözlere. Wintermute, Corto adında katatonik bir kale içinde Armitage denilen birisini yetiştirmişti. İnandırmıştı Corto’yu Armitage’ın gerçek olduğuna ve Armitage konuşmuş, yürümüş, plan yapmış, para karşılığında veri vermiş, Chiba Hilton’daki o odada, Wintermute için önderlik yapmıştı. ...Fakat şimdi Armitage gitmiş, Corto’nun deliliğinin rüzgarları ile bilinmeyen dünyalara savrulmuştu. Peki ama Corto nerede idi, onca yıl boyunca?

Sibirya gökyüzünden aşağı, yaralanmış ve körleştirilmiş düşüyordu.

"Case, bunu kabul etmen zor olacak, biliyorum. Sen bir subaysın. Eğitimin, seni anlıyorum. Fakat Case, Tanrı şahidim olsun ki ihanete uğradık."

Mavi gözlerinden aşağı yaşlar süzülmeye başladı. "Albay, ah, kim? Bize ihanet eden kim?" 

"General Girling, Case. Onu bir kod adıyla tanıyor olabilirsin. Kimden bahsettiğimi anlamış olmalısın."

"Tabi" dedi Case yaşlar inmeye devam ederken "Sanırım biliyorum. Efendim." diye ekledi kelimeyi vurgulayarak. "Fakat efendim, Albay, tam olarak ne yapmamız gerekiyor? Şu anda, demek istiyorum."

"Burada bize düşen görev, Case, uçuşta yatıyor. Kaçmalı, kendimizi korumalıyız. Yarın, gece bastırırken Finlandiya sınırına varabiliriz. Ağaç tepesi seviyesinde, manüel kontrollerle uçacağız. İçgüdülerimizle, evlat. Ama bu sadece bir başlangıç olacak," Mavi gözleri, yaşlardan sırılsıklam olmuş koyu tenli yanaklarının üzerindeki ince yarıkların ardındaydı artık. "Sadece bir başlangıç. Yukarıdan inen ihanet. Yukarıdan..." Kameradan uzaklaştı, ekose gömleği yırtılmış, kara lekelerle kaplanmıştı. Armitage’ın yüzü, bir maske gibi eylemsiz görünmüştü hep ama Corto’nunki gerçek bir şizofren maskesiydi, hastalık kontrolden çıkmış, kaslarının derinliklerine işlemiş, pahalı bir ameliyat eseri olan ahengini darmadağın etmişti.

"Albay, seni anlıyorum dostum. Dinle. Albay. Tamam mı? Şimdi gidip şeyi açmanı istiyorum, şeyi... Lanet olsun, neydi onun adı Dix?" 

"Koridor kilidi," dedi Flatline.

"Koridor kilidini aç. Ordaki kendi merkezi konsoluna onu açmasını söylemen yeterli, tamam? Biz az sonra orada olacağız, Albay. Sonra da burdan sıvışmayı konuşuruz." Işık kayboldu.

"Evlat, sanırım artık ne yaptığını anlamıyorum." dedi Flatline.

"Zehirler," dedi Case, "lanet zehirler," ve bağlantısını kesti.

"Zehir?" Maelcum, eski Sanyo giysisinin yıpranmış mavi omzu üzerinden Case’in yağından çıkmak için çırpınışını izliyordu.

"Çabuk şu kahrolası şeyi çek üstümden..." Teksas sondasına bir tekme attı. "Yavaş bir zehire benziyor ve onu etkisiz hale getirebilecek tek herif, yukarda bok kuyusu bulmuş bi lağım faresi gibi çıldırmakla meşgul." Kırmızı Sanyo’nun önüyle kilitleri açmayı hiç öğrenmemiş gibi savaşıyordu.

"Patron adam, o zehirledi mi seni?" Maelcum yanağını kaşıdı. "Bi ilk yardım çantam var, istersen."

"Maelcum, Tanrı aşkına, lütfen yardım et de şu kahrolası giysiyi çıkarayım."

Zionit, pembe pilot kabininden sıçradı. "Yavaş ol adamım. İki ölç, bi kes der bilge adam. Or’ya çıkcaz..."

Marcus Garvey’ın arka çıkışından, Haniwa adındaki yatın koridoruna bağlanan geçitte hava vardı, ama yine de giysilerini kilitli tuttular. Maelcum, geçidi bir balet edasıyla katediyor, arada bir durarak Garvey’den dışarı attığı ilk adımdan itibaren acemice yuvarlanmaya başlamış olan Case’e yardım ediyordu. Tüpün beyaz plastik duvarları saf gün ışığını filtreliyordu; etrafta hiçbir gölge yoktu.

Garvey’nin basınç odası yamalar ve perçinlerle kaplanmış, lazerle işlenen bir Lion of Zion ile süslenmişti. Haniwa’nın koridor kapısı ise, kreme kaçan bir renkteydi ve en ufak bir yıpranma izi taşımıyordu. Maelcum, eldivenli elini dar bir girintiye soktu. Case, onun parmaklarını oynattığını fark etti. Birden, girintinin içinde LED’ler yanmaya, elliden aşağı saymaya başladı. Maelcum, elini geri çekti. Bir eldiveniyle kapıya dokunan Case, kilit mekanizmasının yaydığı titreşimlerin, giysisini aşarak kemiklerine işlediğini hissetti. Gri renkli dairesel kabuk parçası, Haniwa’dan içeriye doğru bükülmeye başladı. Maelcum bir eliyle girintiye, diğeriyle de Case’e sarılmıştı. Basınç onları beraberinde sürükleyerek içeri doldu.

Haniwa, Dornier-Fujitsu hangarlarında doğmuş bir üründü. İç dekorasyonu, İstanbul’da onları gezdiren Mercedes’in tasarlayanların benimsediklerine yakın bir tasarım felsefesinin dışa vurumuydu. Dar yapıdaki koridorun duvarları taklit abanoz ağacıyla, yerleri ise gri İtalyan karolarla kaplanmıştı. Case, bir adamın kişisel kaplıcasını, duş yoluyla istila ediyormuş gibi hissetti kendini. Yörüngede inşa edilmiş olan bu yat, kesinlikle ikinci bir giriş için düzenlenmemişti. Akıcı, hırçın çizgisi, tek kelimeyle soyutlayıcıydı ve iç düzenlemeye ait her bir parçada, hız duygusunu baskınlaştıracak detaylar oluşturulmuştu.

Maelcum hırpalanmış kaskını çıkarttı ve Case’i arkasına alarak ilerlemeye başladı. Odaya geldiklerinde biraz durdular ve hafif bir çam esintisi taşıyan havayı içlerine çektiler. Aynı anda esintinin altına gizlenmiş keskin yalıtım kokusunu.

Maelcum burnunu çekti. "Bela var burda, adamım. Her teknede, bu kokarsa...."

Koyu gri ultrasüetle kaplı bir kapı, kayarak yuvasına oturdu. Maelcum, abanoz duvardan destek alarak kendini itti ve dar açıklıktan süzülerek geçerken, bir son an hareketiyle omuzlarını toparlayarak manevrasını mükemmelleştirdi. Case ise beceriksizce ilerlemeye devam ediyor, bel yüksekliğinde raylara tutunarak onu takip ediyordu. "Köprü," dedi Maelcum, altlarında uzanan düz, krem rengi koridoru işaret ederek, "orda o.". Kendini bir kez daha rahat bir itişle harekete geçirdi. Case, önlerinde bir yerlerden gelen tanıdık bir ses olduğunu fark etti: kağıt doküman hazırlayan bir yazıcıydı bu. Maelcum’ia birlikte başka bir eşikten geçerken ses daha da yükseldi ve sonunda bir yazıcı kağıdı yığınına vardılar. Case kağıt dalgalarından bir parça kopartarak göz attı.

000000000

000000000

000000000

"Sistem arızası?" Zionit eldiveninin içindeki parmağını sıfırlar sütununa doğrulttu.

"Hayır," dedi Case, havada asılı olan kaskını yakalayarak, "Flatline. Armitage’ın Hosaka’sını sildiğini söylemişti."

"Koku, lazerle silmiş gibi, di mi?" Zionit, ayağını İsviçre yapımı bir egzersiz aletine dayayarak, kağıt denizine bir kurşun gibi daldı, bir yandan da sayfaları yüzünden uzak tutuyordu.

"Case, adamım..."

Küçük yapılı adam, bir Japondu ve boynu, bir tür çok ince çelik tel kullanılarak, koltuğunun başlık eklemine bağlanmıştı. Neredeyse görünmez olan tel, başlığın ısılköpüğünü geçerek, adamın gırtlağında mümkün olabilecek en derin yarığı açmıştı. Yarıktan akarak oluşmuş bir koyu renkli kan küresi, adamın boynunu alışılmadık bir değerli taş gibi süslüyordu. Case, telin her iki ucundan eskimiş bir süpürge sapının parçaları gibi aşağı sarkan, kaba tahta tutamaklara baktı.

"Acaba ne kadar zamandır üzerindeydi bu?" dedi Case, Corto’nun savaş sonrası yaşantısını anımsayarak.

"Bilir mi pilotlamayı botu, Case, patron adam?"

"Belki. Özel Kuvvetlerdendi."

"Bu Japon çocuk, pilotlayamaz kesin. Acep ben kolay yapar mıyım? Çok yeni tekne..."

"Köprüyü bulalım, hadi."

Maelcum somurttu, geriye yuvarlanarak fırladı.

Case bir yandan ona çarpan yazıcı çıktılarını savurup parçalarken, diğer yandan da bir çeşit dinlenme salonuna benzeyen geniş bir mekana doğru ilerleyen Maelcum’u takip ediyordu. Bu odada, az önceki eklemli koltukların devamı, bar benzeri bir yapı ve Hosaka vardı. Kolay parçalanan kağıt dilini kusmayı sürdüren yazıcı, sabit bir gemi parçasıydı ve kaplaması elle yapılmış bir yüzeyde açılan temiz bir yarıktan ibaretti. Case koltuklara tutunarak ona ulaştı ve yarığın solundaki beyaz bir düğmeye bastı. Ses kesiliverdi. Dönüp Hosaka’ya baktı. Yüzünde delikler açılmıştı, en az bir düzine. Delikler çok küçük ve daireseldi, yanarak kararmış ağızları vardı. Parlak alaşımdan küçük kürecikler, ölü bilgisayarın çevresinde yörüngelere oturmuştu. "İyi tahmin." dedi Maelcum’a.

"Köprü kilitli, adamım," dedi Maelcum odanın karşı köşesinden.

Işıklar karardı, yükseldi, tekrar karardı.

Case yazıcı çıktısını yarıktan yırtarak çekti. Sıfırlar. "Wintermute?" Bej ve kahverengi gölgelerin kapladığı odada etrafında bakındı, mekanı kağıt dalgaları istila edilmişti. "Işıklarla oynayan sen misin Wintermute?"

Maelcum’un başının yanındaki bir panonun kapağı açıldı ve bir ekran belirdi. Maelcum ürkerek sıçradı, sonra da alnındaki teri eldiveninin sırtına yapışık olan sünger tabakasıyla silerek, ekranı incelemek için yanına gitti, "sen Japonca okur musun adamım?" Case ekranda yanıp sönen işaretleri görebiliyordu.

"Hayır," dedi Case.

"Köprü, kaçış bölümüdür, filika. Geri sayıyor, görünen o. Hemen giyin." Kaskını giyerek kilitleri kapattı.

"Ne? Kalkıyor mu? Kahretsin!" Panele tekmeyi basarak, kağıt karmaşasını deldi geçti. "Bu kapıyı açmalıyız. Hemen!" Maelcum ise Case’e kaskını giymesini işaret etmekle yetindi. Case, Lexan’ın ardında Maelcum’ün dudaklarının hareket ettiğini görebiliyordu. Zionitin dredlerini toparlamak için taktığı mor file berenin, gökkuşağı renklerindeki lastiğinden aşağı bir ter damlası süzüldüğünü fark etti. Maelcum, kaskı Case’in elinden alarak yavaşça onun başına geçirdi ve eldivenlerinin avuçları kilitleri kapattı. Kask camının sol tarafında bulunan Mikro-LED göstergeler, kaskın boyun bağlantısının tamamlanmasıyla aydınlandı. "Hayır, Japonca diyo," dedi Maelcum giysisindeki verici yoluyla, "ama gerisayım yanlış." Ekrandaki satırlardan birine parmağını dayadı. "Kilitler tam kapalı değil, köprü modülü. Kapaklar açık kalkacak." 

"Armitage!" Case kapıyı yumruklamaya çalıştı. Yerçekimsiz alanın fizik kanunları onu kağıt denizinin içine yolladı. "Corto! Bunu sakın yapma! Konuşmalıyız! Kon—"

"Case. Seni duyuyorum Case..." Sesin Armitage’e benzerliği iyice azalmıştı. Garip bir sakinlik taşıyordu. Case çırpınmayı bıraktı ama kaskı en uçtaki duvara çarptı. "Çok üzgünüm Case ama böyle olması gerek. En azından birimizin kurtulması lazım. Birimizin ifade vermesi. Eğer hepimiz oraya inersek, her şey o anda biter. Onlara anlatacağım Case, her şeyi ama her şeyi anlatacağım onlara. Girling’i ve diğerlerini. Ve başaracağım Case. Biliyorum bunu. Başaracağım. Helsinki’ye kadar." Ani bir sessizlik oldu; Case bunun kaskına nadir bir gaz gibi dolmaya başladığını hissediyordu. "Fakat bu çok zor Case, kahretsin ki çok zor. Anlayamıyorum."

"Corto, dur. Bekle. Anlamıyorsun dostum. Sen körsün. Lanet ağaçlara çakılacaksın. Onlar seni tepelemek istiyolar Corto ve yemin ederim kabin kapaklarını açık bıraktılar. Geberip gideceksin ve onlara anlatma şansın hiç olmayacak, ayrıca benim de enzimin adını öğrenmem gerek, enzimin adını, hatırladın mı dostum, enzim... Histeri içinde tizleşen sesiyle bağırıyordu. Yüklenen alıcılar kaskın kulaklıklarında ötmeye başladı.

"Eğitimini hatırla, Case. Olması gereken bu."

Ve mesajın sonrasında, kaskın içini karmaşık laflar, kükreyen statik sesler ve Screaming Fist için harcanan yıllardan arta kalan uyumlu cümle yapıları doldurdu. Rusça birkaç kelime ve sonrasında duyulan bir yabancının sesi.

Amerika’nın orta bölgelerinden, çok genç, "iniyoruz, tekrarlıyorum. Omaha Thunder iniyor, biz..."

"Wintermute." diye haykırdı Case, "bana bunu yapma!" Gözyaşları kapaklarından taşarak fışkırıyor, kask camından aşağı danseden kristal damlacıklar halinde süzülüyordu. Az torna Haniwa sarsıldı, sadece bir kere, kabuğuna dev boyutlarda yumuşak bir kütle çarpmışçasına titredi. Case, patlayan kilitlerin özgürlüğüne kavuşturduğu kaçış mekiğini hayal etti ve boşalan havanın savurduğu anlık pençeyle Wintermute’un yazdığı Screaming Fist oyununun son sahnesinde pilot koltuğundan söküp aldığı çılgın Albay Corto’yu, "O gitti, adamım." Maelcum monitöre bakıyordu. "Kapak açık. Mute, güvenlik programını bozmuş olmalı."

Case gözlerindeki öfke yaşlarını silmeye çalıştı ama parmakları Lexan’ı aşamazdı.

"Yat, hâlâ var havası ama patron adam kıskaç kontrolü de aldı köprüyle. Marcus Garvey hâlâ bağlı."

Ne var ki Case’in tek gördüğü manzara, Armitage’ın steplerdekinden daha soğuk esen vakum rüzgarlarıyla savrularak, Freeside üzerinde sonsuza dek sürecek düşüşüydü. Her nedense, onu koyu renkli Burberry’si içinde hayal ediyordu, vücudunu dev bir yarasanın kanatları gibi saran, trençkotunun gösterişli kıvrımları arasında.

17

"Aradığını buldun mu bari?" diye sordu Dix.

Kuang Sınıfı Düzey On bir, gökkuşağıyla ördüğü T-A buzu ile arasındaki kafesi, motifleri bir kış günü pencereye düşen kar tanesinin kristalleri kadar mükemmel bir dokuyla dolduruyordu.

"Wintermute, Armitage’ı öldürdü. Onu kapakları açık bir kurtarma gemisiyle boşluğa fırlattı."

"Vay anasını," dedi Flatline. "Birbirinizden o kadar da nefret etmiyordunuz, değil mi?"

"Zehir keseciklerini neyle çözeceğimi biliyordu."

"O zaman Wintermute da biliyordur. Bana güven."

"Wintermute’un bana bunu vereceğini sanmıyorum."

Dix’in deneysel kahkahası, Case’in sinirlerine kör bir bıçak gibi sürtündü. "Belki de bu, akıllanmaya başladığını gösteriyordur."

Simstim anahtarını açtı.

Optik sinirindeki çip 06:27:52 olduğunu bildiriyordu. Case onun Straylight Villası boyunca sürdürdüğü çalışmayı bir saatten fazladır izliyor, Molly’nin aldığı endorfin uyarıcılarını kendi ağrılarıyla başbaşa bırakıyordu. Bacağındaki ağrı dinmişti; ılık bir havuzdan geçiyor gibiydi. Braun mikrobotu omzuna tünemiş, uçlarında tabancıklar olan cerrahi makaslara benzeyen ince bacaklarıyla, Moderns giysisinin polikarbonuna sıkı sıkı tutunmuştu.

Duvarlar burada saf çeliğe dönüşüyor, kaplamaların söküldüğü alanlar, abanoz şeritler halinde uzayıp gidiyordu. Bir çalışma grubundan saklanmak zorunda kalmıştı; iki uzun boylu Afrikalı, geniş lastikli araçlarıyla geçerken, Molly de elinde ok silahı, üzerinde çelik grisi elbisesiyle güvenli bir noktaya sürünmüştü. Adamların kazınmış saçları ve portakal rengi tulumları vardı. Aralarından biri, Case’in hayatında duymadığı bir dilde kendi kendine şarkı mırıldanıyor, yabancı ses ve melodiler insanın beynine işliyordu.

Büstün konuşması, 3Jane’in Straylight üzerine yazdıkları. Molly mekanın labirentinde daha da derinlere indikçe Case bir bir hatırlıyordu bunları. Straylight çıldırmıştı, o, toz haline getirilmiş ay taşlarıyla karılı betonda gelişmiş bir delilikti, kaynaklanmış çelik yığınları ve tonlarca süs eşyalarında, kuyudan yukarı çıkararak sarmal yuvalarına oydurmaya çalıştıkları, anlaşılmaz ayak bağı eşyalarda gelişmiş bir delilik. Fakat Case’in anlayabildiği bir delilik değildi bu. Armitage’ın çılgınlığına benzemiyordu, aslına bakarsak artık onu anlayabildiğini düşünüyordu; bir adamı yeterince bükün, sonra bunu ters yönde yapın ve başa dönerek tekrarlayın. Adam koptu. Tıpkı bir parça telin kopması gibi. Tarih bu oyunu Albay Corto’ya oynamıştı. Wintermute onu savaştan artakalan kokuşmaya yüz tutmuş çöp yığının içinden seçip, en ufak bir çıkıntısı olmayan gri bir düzlükten ibaret bilincine, durgun bir gölün yüzeyinde ilerleyen bir su örümceği gibi sızdığında, tarih ona yeterli kötülüğü yapmıştı zaten; bir Fransız tımarhanesinin en karanlık odasında yaşayan bu çocuğun küçük bilgisayarına ilk mesajlar inmeye başlamıştı. Wintermute, Corto’nun Screaming Fist anılarını temel alarak Armitage’ı en baştan yaratmıştı. Fakat Armitage’ın hatıraları, bir noktadan sonra Corto’ya ait olmayacaktı. Case, Armitage’ın arada sırada ihanet anılarını hatırlamış olup olmayacağını düşündü, alevler içinde yere çakılan Nightwing’leri... Armitage, bir tür Corto uyarlaması olmuştu ve saldırının gerginliği bir noktaya ulaştığında Armitage mekanizması dağılmış, ortaya bütün suçluluk duygusu ve hastalıklı hiddetiyle Corto fırlamıştı. Ve sonunda Corto-Armitage kendi sonunu getirmiş, Freeside için soğuk, donuk bir ay haline gelmişti.

Zehir keseciklerini düşündü. Yaşlı Ashpool da ölmüştü; Molly’nin mikroskobik okuyla gözünde bir delik açılmış, kendisine ustaca hazırladığı aşırı dozu tatma şansı bile olmamıştı. Bu daha da şaşırtıcı bir ölümdü. Ashpool'un, çılgın kralın ölümü. O da, kızım dediği, 3Jane’in yüzüne sahip kuklayı beraberinde götürmüştü. Molly’nin Straylight koridorlarından yaptığı algısal girdi yayınında seyahatine devam ederken, Case Ashpool gibi birisinin, Ashpool’un sağken sahip olduğunu düşündüğü güçte bir kimsenin, bir insan olabileceğine o ana kadar hiç ihtimal vermediğini fark ediyordu.

Güç, Case’in dünyasında, ortak güç demekti. Zaibatsu’lar, insan tarihinin akışını şekillendiren çok uluslular, eski engelleri aşmayı başarabilmişti. Organizmalar olarak incelendiklerinde, bir tür ölümsüzlük kazanmışlardı. Bir düzine anahtar yetkilisine suikast düzenleyerek Zaibatsu’yu öldüremezdiniz; merdivende bir basamak daha tırmanmak, boşalan yeri doldurmak ve geniş ortak hafıza bankalarına erişmek için sırada bekleyenler vardı. Fakat Tessier-Ashpool böyle değildi ve kurucularının ölümündeki farkı hissedebiliyordu. T-A ataerkil bir klandı. Yaşlı adamın odasındaki çöpleri hatırladı ve bunun kirletilmiş insansılığını, hâlâ kağıt kılıflarında duran parçalanmış eski ses disklerini. Bir ayak çıplak, diğeri ise kadife bir terlik içinde.

Braun, Moderns giysisinin başlığını çekiştirince Molly sola saparak başka bir kemerin altından geçti.

Wintermute ve kovan. Yumurtalarından çıkan arıların ürkütücü görüntüsü, biyolojinin makineli "zaman süreci" tüfeği. İyi de, zaibatsu’lar da fazlasıyla buna benzemiyor muydu, veya Yakuza, sibernetik hafıza kovanları, DNA yapıları silikonla kodlanmış geniş tekil organizmalar değiller miydi? Eğer Straylight, Tessier-Ashpool’un ortak kimliğinin ifâde edilişiyse, T-A da en az yaşlı adam kadar deli olmalıydı. Aynı dağınık korku gözyaşları, aynı garip amaçsızlık duygusu. "Eğer amaçladıkları yapıya ulaşabilselermiş..." dediğini hatırladı Molly’nin. Fakat Wintermute ona bunu başaramadıklarını söylemişti.

Case, gerçek patronların veya herhangi bir endüstrideki elebaşlarının, iyi ya da kötü, insanlardan farklı olduğunu düşünürdü. Bunun kanıtını, Memphis’te onu sakat bırakan adamlarda görmüş, Wage’in bu farklılığın görüntüsünü değiştirişini izlemiş ve Armitage’ın tatsızlığını ve duygudan mahrum oluşunu yine bu düşünce doğrultusunda anlaşabilmişti. Bunu makinenin, sistemin, ana organizmanın gideni artan istekli yardımı olarak görmüştü. Farklı olmak, sokakla başarının da temeliydi: bilgiye sahip olma duruşu, bağlantılar kazanmak, gizli etki seviyelerine bağlanan görünmez hatlara ulaşmak demekti.

Peki neler oluyordu şu anda, Straylight Villası koridorlarında?

Uzamların tümü yeniden çelik ve betona soyunuyordu, "Acaba Peter nerdedir şimdi? Belki ufaklığı yakında görürüz." diye mırıldandı. "Ve Armitage’ı da. O nerde Case?"

"Ölü," dedi. Molly’nin onu duyamayacağını bilerek, "O öldü."

Çıktı.

Çin programı, hedef buzla yüz yüzeydi artık ve gökkuşağı tonlarında giderek T-A çekirdeklerini temsil eden dikdörtgenin yeşil rengi baskınlaşıyordu. Renksiz boşluğa uzanan yeşimden kemerler. "Nası gidiyo Dixie?"

"Harika. Hiç sorun yok. İnanılmaz bi parça. ...Keşke vaktinde Singapur’da bundan bi tane olsaydı. New Bank of Asia’nın elindeki her şeyi temizlemek için bunun ellinci seviyesini almıştık. Neyse, bu eski bi hikaye zaten. Bu bebek işin tüm zorluğunu yok ediyor. Fakat insan düşünmeden edemiyor gerçek bir savaş nasıl olurdu diye, günümüzde."

"Eğer bu tip virüsler sokakta satılsaydı, işsiz kalırdık." dedi Case. "Bunu sevebilirsin. Hele bir onunla kara buzu geçerek yukarı seviyeye tırmanmaya başla da."

"Eminim."

Küçük ve kesinlikle geometrik olmayan bir şey, aniden yeşim kemerlerden birinin en uzak noktasında beliriverdi.

"Dixie..."

"Evet. Onu görüyorum. Fakat inanayım mı bilemiyorum."

Kahverengimsi bir nokta, T-A çekirdeklerinin yeşil duvarına konmuş basit bir sivrisinek. Kuang Sınıfı Seviye On bir tarafından kurulmuş köprünün üzerinde ilerlemeye başladı. Case onun yürüyebildiğini farketti. Yakınlaştıkça, kemerin yeşil kısmı genişliyor, virüs programı, çatlak siyah ayakkabıları birkaç adım önden takip ederek geri çekiliyordu.

"İşi sana devretmeliyim patron," dedi Flatline, Finn’in kısa, kırışık figürü birkaç adım ötede belirdiğinde. "Yaşıyorken bile hiç bu kadar komik bi’şey görmemiştim." Fakat ürkütücü kahkaha bu sefer duyulmadı.

"Daha önce hiç denemedim," dedi Finn dişlerini göstererek, elleri yıpranmış ceketinin ceplerindeydi.

"Armitage’ı öldürdün," dedi Case.

"Corto’yu. Evet. Armitage çoktan ölmüştü. Gerekiyordu. Biliyorum, biliyorum, enzimi almak istiyosun. Tamam. Dert diil. Zaten onu Armitage’a veren benim. Demek istediğim, ne kullanması gerektiğini ben söylemiştim. Fakat bana sorarsan anlaşmayı şimdilik bozmayalım. Yeterli zamanın var daha. Onu sana vericem. Bi iki saat sonra, tamam mı?"

Case, Finn’in yaktığı Partagas’tan yükselen dumanın dalgalanarak siberuzaya karışmasını seyretti.

"Sizler," dedi Finn. "siz baş belasısınız. Keşke hepiniz Flatline gibi olsaydınız, her şey gerçekten çok daha kolay olurdu. O bir veridüşümü. Bi avuç ROM’dan ibaret, bu yüzden de ondan beklediklerimi yapıyor. Fakat bir örnek vermem gerekirse, tahminlerime göre Molly’nin Ashpool’un şatafatlı final sahnesinden pek kaçma şansı yoktu." İç çekti.

"Kendini niye öldürdü?" diye sordu Case. "Bir insan kendisini niye öldürür?" Figür omuz silkti. "Sanırım biliyorum, eğer bilmek mümkünse, fakat geçmişindeki çeşitli etkenleri ve karşılıklı ilişkilerini açıklaması on iki saat alırdı. Bunu yapmaya uzun süredir hazırdı ama ikide bir dondurucuya giriyordu. Tanrım, sıkıcı yaşlı pisliğin tekiydi." Finn’in yüzü tiksintiyle buruştu. "Her şey karısını öldürmesinin nedeninde düğümleniyor, kısa bir cevap istersen. Fakat şükürler olsun onu uçurumun kenarına getiren neden, 3Jane’in onun yaşam dondurma sistemini kontrol eden programı karıştırabilecek bir yol keşfetmesiydi. Yani kısacası, onu 3Jane öldürdü. Buna karşılık, o intihar ettiğini, arkadaşın intikam meleği ise onu göz yuvasına doldurduğu Mollusca suyuyla öldürdüğünü sanıyor." Finn, izmariti aşağıdaki matrise fırlattı. "Aslında, sanırım bu garip ipucunu 3Jane’e veren bendim, şu eski ne-nasıl oyunu, hiç duymuş muydun?"

"Wintermute." dedi Case kelimelerini dikkatle seçerek, "bana başka bir şeyin parçası olduğunu söylemiştin. Daha sonra da saldırı başarıya ulaşıp da Molly kelimeyi doğru yuvaya sokarsa yok olacağını söylemiştin."

Finn’in yassı kafatası onayladı.

"Tamam, peki biz kiminle uğraşıcaz o zaman? Eğer Armitage öldüyse ve sen de gideceksen, tam olarak kim anlatıcak bana bu kahrolası zehir keselerini sistemimden nasıl atacağımı? Molly’yi ordan dışarı kim çıkarıcak? Kısacası, nerde, tam olarak nerde bulucaz kıçlarımızı seni bağından kurtardığımızda?’ ’

Finn cebinden bir kürdan çıkartarak ona garipçe baktı, neşteri inceleyen bir cerrah gibi. "İyi soru," dedi. "Som balığını bilir misin? Bi tür balık? Bu balıklar, senin anlıycan, akıntıya karşı yüzmek zorundadırlar. Anladın mı?"

"Hayır" dedi Case.

"Bak, ben de bir zorlama altındayım ve bunun sebebini bilmiyorum. Eğer kendime ait düşüncelerimi, istersen buna varsayımlarım diyelim, konu başlıklarıyla sana aktarsaydım, bu senin yaşam sürenin birkaç katı zaman alırdı. Bunun üzerinde çok kafa yordum. Ve hiçbir fikrim yok. Fakat bütün bunlar sona erdiğinde, becerebilirsek, ben daha büyük bir şeyin parçası olacağım. Çok daha büyük," Finn yukarı ve sağa sola doğru matrise bakındı. "Ayrıca şu anda ben olan parçalarım da orada olacak. Hepiniz payınızı alacaksınız."

Case kendini ileri tuşlayarak elleriyle figürün boğazına, tam olarak paslı atkısındaki çirkin düğümün üzerindeki noktaya yapışmamak için kendini zor tutuyordu. Finn’in gırtlağında iyice derinlere saplanan başparmaklar.

"Tamam o zaman, iyi şanslar." dedi Finn. Elleri cebinde arkasını döndü ve yeşil kemerin üzerinde yorgun adımlarla ilerlemeye başladı.

"Hey, yavşak," dedi Flatline. Finn daha birkaç adım atmışken. Figür durdu ve arkaya doğru yarım bir dönüş yaptı. "Ben n’olcam? Benim payım n’olcak?"

"Sana düşeni alacaksın," dedi.

"Bu ne anlama geliyor?" diye sordu Case dar omuzlu tüvit sırtın uzaklaşmasını seyrederek.

"Silinmek istiyorum." dedi Dix. "Sana söylemiştim, hatırladın mı?"

Straylight, Case’e gençliğinde gördüğü alışveriş merkezlerini sabaha karşı kaplayan ıssızlığı hatırlatıyordu. Kalabalığın az olduğu bu tip yerlere, sabah saatleriyle birlikte zamansız bir durgunluk, bir tür bilinçsiz bekleyiş çökerdi ve gerginlikten kendinizi ışıksız dükkanların girişlerini aydınlatan kafesli ampullerin etrafında sonsuz daireler çizen böcekleri seyrederken bulurdunuz. Şehir dışındaki alanlardı. Sprawl sınırının az ötesinde, ateşli çekirdeğin gece boyunca süren karmaşa ve gürültüsünden çok uzakta. Bir kez daha, ne ziyaret etmeyi ne de tanışmayı düşündüğü, uyanan bir dünyanın uyuyan sakinleriyle çevrilmiş olduğunu, tekdüze işinin askıya alınışının geçici olduğunu hissediyordu, sıkıntı ve tekerrür uyanmak üzereydi.

Molly, ya hedefine yaklaştığını bildiğinden, ya da farketmeden bacağına uyduğundan, biraz yavaşlamıştı. Acı, endorfıni aşarak keskin dönüşleri olan rotasını yeniden takip etmeye başlamıştı ve Case bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu. Molly tek bir kelime etmiyor, dişleri kenetlenmiş halde nefes alış verişlerini düzenliyordu. Case’in ne olduklarını anlayamadığı birçok nesneyi geçmişti ama merak kalmamıştı artık. Bir oda geçmişlerdi, içinde raflar dolusu kitap ve bez veya deri ciltlerin arasına sıkıştırılmış milyonlarca sararan kağıt yaprağı vardı, raflar ise belli aralıklarla bir sayı ve harf kodunu takip eden etiketlerle sınıflandırılmıştı. Case bu kalabalık galeride, Molly’nin ilgisiz gözlerinden, çatlak, kumlanmış bir cam parçasına bakarak, üzerinde gözleri pirinç plakayı kendiliğinden okumuştu "La mariee mise â nu par ses celibataires, méme." yazdığını görmüştü. Molly elini uzatarak ona dokunmak istediğinde, yapay tırnakları kırık camı koruyan çift katlı Lexan’a çarpmıştı. Burası Tessier-Ashpool yaşam dondurma birimleri alanının girişiydi ve içeri açılan siyah cam kapıların dış hatları kromla kaplanmıştı.

Molly, iki Afrikalı ve arabaları dışında kimseyle karşılaşmamıştı. Case için ise o görevliler bir tür hayali yaşama geçmişlerdi; zihninde oluşturduğu resimde. Straylight koridorları boyunca rahat adımlarla ilerliyorlar, biri o yorgun şarkısını söylemeye devam ederken, parlak kafataslarıyla buna eşlik ediyorlardı. Onun hayal ettiği Straylight Villası, Cath’in peri masalındaki kale ile çocukluğunda yarattığı Yakuza’nın mahrem tapınağı fantezisinden artakalan görüntüler arasında bir mekandı ve bütün bunların hiçbirisiyle bağdaşmıyordu.

07:02:18.

Bir buçuk saat.

"Case," dedi Molly, "bi ricam var." Vücudunun dikliğini bozmadan, kaplamaları şeffaf ve pürüzlü plastikle korunan bir cilalı çelik plakalar tepeciğine oturdu. Başparmağı ve işaret parmağındaki bıçakları yuvalarından biraz çıkartarak, en üstteki plakanın kaplamasındaki bir yırtığı kurcalamaya başladı. "Bacak pek iyi durumda değil anlıycan. Az önceki gibi bir tırmanış olacağını tahmin etmemiştim, endorfin bu ağrıyı daha fazla kesemeyecek. Bu yüzden bir ihtimalle -sadece bir varsayım, tamam mı?- bi sorunum olabilir. Problem şu ki, onu eğer Riviera’dan önce ele geçirirsem," bacağını gererek Moderns polikarbonu ve Paris derisinin sardığı baldırını sıktı. "Ona söylemeni istiyorum. Ona yapanın ben olduğumu söyle. Anlaştık mı? Sadece Molly’ydi de, O anlar, tamam mı?" Issız koridorda gezdirdi gözlerini, bomboş duvarlarla çevrilmişti. Bu bölümde, zemin işlenmemiş ay betonundandı ve havaya reçine kokuları hakimdi. "Lanet olsun dostum, beni dinleyip dinlemediğini bile bilmiyorum."

CASE

Heyecanlanarak ayağa kalktı ve başını salladı "Wintermute sana neler anlattı Case? Marie-France’dan bahsetti mi? O, Tessier tarafıydı, 3Jane’in genetik annesi. Ayrıca Ashpool’un ölü kuklası da onun kızı olmalı. Bana o hücrede bütün bunları neden anlattığını anlayamıyorum, bi yığın zırva... Niçin Finn veya bir başkası olarak gelmesi gerektiğini anlatmıştı. Sadece bir maske kullanmak değilmiş yaptığı, gerçek profilleri birer arabirim olarak kullanıp, bizimle iletişim kurabileceği bir seviyeye iniyormuş. Buna bir şablon kullanmak diyor. Kişilik modeli." Silahını çekerek koridordan aşağı topallamaya başladı.

Çıplak çelik ve abanoz kabuklar birden ortadan kaybolarak yerlerini Case’e ilk bakışta bir kaya kütlesini patlatarak açılmış gibi gelen kaba bir tünele bıraktı. Molly, çeliğin bitiş noktalarını incelediğinde, gerçekten de yüzeyin üzerine soğuk taş hissi ve izlenimi veren paneller kaplandığını gördü. Eğilerek, taklit tünelin zeminini örten koyu renkli kuma dokundu. Aynı kum gibi, serin ve kuruydu ama parmağıyla üzerine bir çizgi çektiğinde, yüzey bir akışkan gibi yarığı kapatarak, eski dokunulmamış görüntüsüne kavuştu. Birkaç metre ilerde, tünel kıvrılmaya başlıyor, sert sarı ışıklar, yer yer çatlamış olan yalancı kayalar üzerine keskin gölgeler düşürüyordu. Bir başlangıç olarak. Case buradaki yerçekiminin yeryüzü standardına yakın olduğunu fark etti, ki bu da Molly’nin zorlu tırmanış sonrasında tekrar alçalmak zorunda kalmış olduğu anlamına gelirdi. Artık tamamen kaybolmuştu: hacimsel farklılaşmalar, kovboyların korkuları arasında özel bir yere sahipti.

Ama Molly kayıp değil, dedi kendine.

Bacaklarının arasından fırlayan bir nesne, zeminin kum olmayan kumu üzerinde sekerek ilerlemeye devam etti. Bir LED göz kırptı. Braun.

İlk hologramlar bir tür triptik düzeninde, onu köşenin hemen ardında bekliyordu. Daha Case onların kayıt olduğunu anlayamadan. Molly silahını indirmiş figürlere bakıyordu. Bunlar ışıkla çizilmiş karikatürlerdi, gerçek boyuttaki resimler: Molly, Armitage ve Case. Molly’nin göğüslen çok iriydi ve kaba deri ceketinin altına giydiği dar file tişört onları gözler önüne seriyordu. Beli, mümkün olamayacak kadar inceydi ve gümüş lensler yüzünün yarısını kaplıyordu Elinde, dürbünler, susturucular ve ateş gizleyicilerden oluşan çıkıntılı bir kabuk altında neredeyse kaybolan, anlamsız ayrıntılara sahip bir silah tutuyordu. Bacaklarını ayırıp sırtını geriye doğru vermiş, dudaklarına, ahmakça bir saldırganlığın getirdiği garip ifade saplıydı. Onun yanında, üzerine ucuz görünümlü bir üniforma giymiş olan Armitage duruyordu, hazır ol duruşunda. Molly dikkatle öne doğru ilerlediğinde, Case Armitage’ın gözlerinin, aslında birer monitör olduğunu gördü. Ekranda, tipi halinde yağan kar vardı, mavi ve gri karışımı lekeler halinde beliren; bir de, sessiz rüzgarlarla bükülen, yaprak dökmemiş çırılçıplak olan ağaç gövdeleri.

Parmaklarını Armitage’ın televizyon gözleri üzerinde gezdirdikten sonra, Case’in figürüne döndü Bu görüntüde bunların sorumlusunun Riviera olduğunu o anda kavrayabilmişti. Riviera parodileştirebileceği bir yan bulamamış gibiydi. Karşısında dikilen resim, hergün aynada gördüğünün hemen hemen aynısıydı. Zayıf, yüksek omuzlu, koyu renkli kısa saçların altında uzanan sıradan bir yüz. Traş olması gerekiyordu, bu gerektiğinde genellikle olurdu zaten. Molly geri çekildi. Bir figürden diğerine bakıyordu. Hareketsiz bir gösterimdi bu, taşıdığı tek hareketlilik, Armitage’ın Sibiryalı gözlerinde rüzgarla durmadan sallanan siyah ağaçlardı.

"Bize bir şey mi anlatmak istiyorsun Peter?" diye sordu kibarca. Sonra da bir adım öne giderek holo-Molly’nın ayaklarının arasında duran bir şeyi tekmeledi. Duvara çarpan metal bir parçanın sesi duyuldu ve figürler yokoldu. Gidip yerdeki küçük gösterim birimini aldı. "Sanırım bunlara bağlanıp doğrudan programlayabiliyor." dedi birimi fırlatarak.

Az ilerdeki bir sarı ışık kaynağını geçti. Bu, duvarın içine monte edilmiş, paslı bir kafesle korunan, eski bir akkor ampulüydü. Aydınlatma biriminin doğaçlama oluşturulmuş gibi görünen yapısı, bir şekilde, çocukluk düşüncesini uyandırıyordu. Case, diğer çocuklarla birlikte çatı tepelerinde ve su basmış alt bodrumlarda kurduğu kaleleri hatırladı, zengin bir çocuğun gizli mekanı da bu olmalı diye düşündü.

Böylesi bir katılık için çok para gerekirdi. Onlar buna atmosfer diyorlardı.

3Jane’in dairesinin girişine ulaşana kadar, bir düzine hologramı daha aşması gerekmişti. 

Bunlardan biri, Mısır Çarşısının arkasındaki sokakta karşılaştıkları gözsüz yaratığın, Riviera’nın parçalanmış vücudundan sıyrılışını gösteriyordu. Geri kalanların çoğunu, askeri görevlilerin değişmeyen işkenceciyi, genç kadınların ise kurbanları oynadığı işkence sahneleri oluşturuyordu. Bunlarda, Riviera’nın ‘Vigntiéme Siécle’de gerçekleştirdiği gösterinin acımasız saldırganlığı vardı. Herbiri, orgazmın mavi patlamasıyla donmuş gibiydiler. Molly, bu görüntülerin yanından geçerken farklı yerlere bakmayı tercih etti.

Sonuncu hologram, Riviera’nın çok gizli bir hafıza ve zaman kesitinden taşıyarak getirmesi gerekmiş bir görüntü gibi küçük ve sönüktü. Onu inceleyebilmek için çömelmesi gerekti Molly’nin; bir çocuğa ait üstün bir bakış açısıyla yansıtılıyordu. Diğerlerinin hiçbirinde arka plan bulunmuyordu; figürler, üniformalılar, işkence aletleri, bunların tümü bağımsız yükselen görüntülerdi. Fakat bu, bir manzaraydı.

Karanlık bir moloz dağı, renksiz gökyüzüne doğru yükseliyor, tepesinin ardında, şehrin kulelerinin yarı eritilmiş beyaz iskeletleri uzanıyordu. Kasvetli dağ, iri beton parçalarının bırakmayı reddettiği, paslanmaya yüz tutmuş çelik çubukların ince tellerin yapabileceği mükemmellikte oluşturdukları kıvrımlar sayesinde bir ağ dokusu kazanıyordu. Öne doğru uzanan açıklık, bir zamanlar şehir merkezinin olduğu alan olabilirdi, bir tür kütle vardı sahnede, bir çeşmeyi anımsatıyordu. Zemininde duran çocuklar ve asker, donup kalmıştı. Tablo ilk bakışta insanın kafasını karıştırıyordu. Molly, Case gördüklerini çözene kadar, iletilen mesajı almış olmalıydı, çünkü onun gerginleştiğini hissediyordu, Molly yere tükürüp ayağa kalktı.

Çocuklar. Yabanileşmiş, paçavralar içinde. Bıçak gibi parıldayan dişler. Buruşturdukları yüzlerini lekeleyen yara izleri. Asker sırtüstü, ağız ve gırtlak açıklıkları gökyüzüne çevrilmiş bir halde yerde yatıyordu. Çocuklar karınlarını doyuruyordu.

"Bonn," dedi Molly, sesinde taşıdığı bir tür nezaketle. "Biçilmiş kaftansın, değil mi Peter? Olman da gerekiyordu zaten. Ne de olsa, 3Jane’imiz artık her gelen hırsıza arka kapısını açacak kadar istekli değil. Bu yüzden, Wintermute sayesinde içeri sızdın. Eşi bulunmaz bir tad olmalı, eğer tad alma anlayışın bu yöndeyse. Şeytan sevgili Peter." Terliyordu. "Ama beni içeri alması için onunla konuştun Peter. Teşekkürler. Artık parti zamanı."

Ve sözlerinin hemen ardından yürümeye -acı yüzünden oldukça yavaş ilerliyordu aslında- Riviera’nın çocukluğundan uzaklaşmaya başlamıştı. Silahını kılıfından çıkarttı, plastik şarjörü cebine koydu ve yenisini yerleştirdi. Başparmağını Moderns giysisinin boynuna takarak, ağına kadar tek bir harekette yırttı. Başparmağının bıçağı, Moderns polikarbonunu çürük ipekmişçesine kesip atmıştı. Kendini giysinin kol ve bacaklarından kurtardığında, giysiden arta kalanlar sahte kara kuma gömülerek kayboldular.

Case müziği o anda fark etti. Bilmediği bir tarzdı bu, yalnızca bakır nefesli çalgılar ve piyano.

3Jane’in dünyasına açılan girişin bir kapısı yoktu. Tünel duvarına açılmış beş metrelik kaba bir yarık ile geniş ve alçak bir kavisle aşağı inen düzensiz merdivenlerden ibaretti. Cılız mavi ışık, danseden gölgeler, müzik.

"Case," dedi Molly ve sağ eliyle tuttuğu silahıyla durdu. Sol elini kaldırarak gülümsedi, ve açık avcuna ıslak dilini değdirerek onu simstim üzerinden öptü, "Gitmeliyim."

Şimdi sol elinde ağır ve küçük bir alet vardı. Başparmağını küçük bir düğmeye dokundurdu. Kayboluyordu.

18

Başarmasına ramak kalmıştı. Az kalsın hattı kesiyordu, ama olmamıştı. İçeri girişi kusursuzdu, diye düşündü Case. Doğru tavır: bu Case’in hissedebildiği, paneliyle bülünleşerek parmaklarını kendinden geçmişçesine düğmeleri üzerinde gezdiren bir kovboyda görebileceği bir şeydi. Molly kapmıştı: işin özünü, hareketleri. Ve hepsini, girişi için biraraya getirmişti. Onları, bacağındaki sancının üzerine sarmış ve dirseği kalça kemiğinde, silahını bir Kraliyet silahşörünün soğukkanlılığıyla hedefine doğrulttuğu kolu dimdik, her şeyin sahibi O’ymuş gibi inmeye koyulmuştu 3Jane’in merdivenlerini.

Bir gösteriydi bu. Savaş sanatları kasetlerinin, Case’in izleyerek büyüdüğü en ucuz örneklerine kadar tümünün ele alındığı, ömür boyu süren bir araştırmanın doruk noktasına ulaşmasıydı. Birkaç saniye için bile olsa, Case onun harbi süper kahramanların hepsi oydu: eski Shaw video Sony Mao’dan Mickey Chiba’ya, hatta Lee ve Eastwood’a kadar uzanan bütün kahramanlardı. Baştan sona her şeyi hatasız yapıyordu.

Lady 3Jane Marie-France Tessier-Ashpool kendisi için, Straylight kabuğunun iç yüzeyiyle temas halinde olan bir alt ülke yaratmış, duvarlar labirentini yerle bir ederek bu oluşuma damgasını vurmuştu, içinde yaşadığı bu tek parça oda o kadar geniş ve derindi ki, üssün eğimi yüzünden zemin bir noktada bitiyor, ufuk çizgisi odanın en uzak noktalarını görmeyi imkânsızlaşıyordu. Alçak ve bozuk yüzeyli tavan, koridor duvarlarıyla aynı şekilde kaplanmıştı. Sağda solda molozlar, bel yüksekliğinde labirent hatıraları duruyordu. Merdiven boşluğunun bitişinden on metre ötede, turkuvaz renkli dikdörtgen bir havuz vardı ve mekandaki tek ışık kaynağı, buradaki dip akıntılarıydı veya en azından Molly son adımını atarken Case’e öyle gelmişti. Tavan, havuzdan bulaşan hareketli ışık lekeleriyle kaplıydı.

Havuzun yanında bekliyorlardı.

Molly’nin reflekslerinin güçlendirilmiş olduğunu ve nörocerrahlar tarafından özel saldırı teknikleri eklendiğini biliyordu, ama simstim bağlantısı üzerinden bunları hiç tecrübe etmemişti. Etkisi, yarım devirde çalışan bir teyp gibiydi: koreografısi, yıllar süren bir çalışmayı kaplayacak ve sonu öldürme dürtüsüne varacak şekilde yapılmış, ağır, en ufak ayrıntısına kadar düşünülmüş bir dans. Bir bakışla üçünü birden görüyor gibiydi: havuzun yüksek trampleninde duran çocuk, şarap kadehinin üzerinden sinsice gülümseyen kız ve misafirperver gülüşünün üzerinde kara ve bozulmuş bir delik oluşturan sol gözüyle Ashpool’un cesedi. Kestane rengi ropdöşambrı üzerindeydi. Dişleri bembeyazdı.

Çocuk daldı. Uzun boylu, koyu tenliydi ve vücudu mükemmeldi. Daha elleri suyu yarmaya fırsat bulamadan bomba Molly’nin ellerinden ayrılmıştı. Case, yüzeyde patlayış şeklinden bunun ne olduğunu anlamıştı: çevresine on metre ince, şarapnelli çelik tel sarılmış yüksek patlayıcı çekirdeği.

Silahından yükselen uğultular eşliğinde. Ashpool’un yüzü ve göğsüne bir düzine patlayıcı ok gönderdi ve hedefinden geriye, sırtlığında açılan deliklerden duman yükselen beyaz kaplamalı bir havuz sandalyesinden başka bir şey kalmadı

Namluyu 3Jane’e doğrultmasıyla birlikte patlayan bomba, yükselen sulardan simetrik bir düğün pastası yarattı ve sonra da dağılarak dökülmeye başladı, ama hata çoktan yapılmıştı.

Hideo daha ona dokunmamıştı bile. Bacağı iflas etti.

Garvey, Case’in çığlığıyla titredi.

"Gelmen çok uzun sürdü," dedi Riviera, Molly’nin ceplerini arayarak. Molly’nin elleri, bileklerine kadar, bir bowling topu büyüklüğündeki mat siyah renkli bir kürenin içine gömülmüştü. "Ankara’da bir toplu suikasta şahit olmuştum," dedi Riviera onun cebinden birkaç parça alarak, "bir bomba işiydi. Havuzda. Çok zayıf bir patlama gibi görünüyordu ama hedeflerin tümü hidrostatik şok yüzünden oracıkta öldüler." Case, onun parmaklarını oynatarak durumu kavramaya çalıştığını fark etti. Küreyi oluşturan malzeme. ısılköpükten daha sert değildi. Bacağının ağrısı işkence gibiydi, gittikçe dayanılmazlaşıyordu. Gözlerini kırmızı bir bulut kaplamaya başlamıştı. "Senin yerinde olsam onları fazla kımıldatmazdım." Topun iç kısmı biraz daha katılaşmış gibiydi. "Jane’in Berlin’den aldığı seks oyuncaklarından biri o. Eğer parmakların gereğinden fazla hareket ederse, küre onların posasını çıkarır. Buranın zeminini kaplayan malzemeyle benzer türden. Molekülleriyle alakalı bir şey olsa gerek. Canın yanıyor mu?"

Molly inliyordu.

"Öyle görülüyor ki bacağını yaralamışsın." Molly’nin kot pantolonunun sol cebindeki yassı uyuşturucu pakedini buldu. "Bak sen. Ali’den son bir parti mal, hem de tam zamanında." 

Hareketli kan ipliklerinden oluşan ağ bozulmaya başladı.

"Hideo," dedi başka bir ses, bir kadın sesi, "kız bilincini kaybediyor. Bir şeyler ver ona, hem bilinci hem de sancıları için. Çok çarpıcı bir görüntüsü var, sence de öyle değil mi Peter? Bu gözlükler, acaba geldiği yerin modasını mıdır?" Sakin eller, yavaş, bir cerrah edasıyla. Batan iğne hissi.

"Bilmiyorum," diyordu Riviera, "onu doğal yaşam ortamında görme şansım olmadı. Beni gelip Türkiye’den almışlardı."

"Sprawl, orayı biliyorum. Bağlantılıyız orayla. Hatta bir seferinde, Hideo’yu göndermiştik oraya. Aslında hepsi benim hatamdı. Birisini içeri almıştım, bir hırsızı. Aile terminalini almıştı." Güldü. "İşini kolaylaştırmıştım, sırf ötekilerin canını sıkmak için. Tatlı bir çocuklu, küçük hırsızım benim. Kendine geliyor mu, Hideo? Biraz daha vermen gerekmez mi?"

"Bir damla daha ve o ölür." dedi bir üçüncü ses.

Kan ağı siyahlara büründü.

Müzik geri geliyordu, borular ve piyano.

Dans müziği 

CASE:::::::

:::::::::BAĞI 

KES:::::::::

Parlayan kelimelerin yansımaları Maelcum’un gözleri ve kırışık alnında dansediyordu.

"Çığlık attın adamım, bi süre evvel."

"Molly." kelimesi çıkabildi kuru boğazından. "Yaralandı." Yağının ucundan, beyaz renkli plastik bir torbalı su şişesi çekerek kuvvetle emdi ve ağzını koca bir yudum yavan suyla doldurdu. "Bu işin gidişatı hiç hoşuma gitmiyor."

Cray marka küçük bir monitör açıldı. Finn’di bu, arkasında yükselen biçimsiz hurdalar dağıyla. "Al benden de o kadar. Bir sorunumuz var." 

Maelcum kendisini Case’in başının yukarsına çekti, etrafında döndükten sonra omuzu üzerinden seyretmeye koyuldu. "Bu adam da kim şimdi Case?"

"O sadece bir resim Maelcum," dedi Case sıkılarak "Sprawl'dan tanıdığım bi adam. Asıl konuşan Wintermute, bunu yadırgamayalım diye onun resmini kullanıyor."

"Saçma." dedi Finn. "Molly’ye de anlattığım gibi, bunlar maske değil. Sizinle konuşabilmek için onlara ihtiyacım var. Çünkü bende sizin kişilik dediğiniz şeyden yok. Ayrıca bütün bunlar şu an için rüzgara karşı işemekten başka bir şey değil. Case, dediğim gibi, bir sorunumuz var." 

"İfade et kendini o zaman, Mute," dedi Maelcum.

"En başta Molly’nin bacağı kopmak üzere. Yürüyemiyor. Bu haliyle aşağı inip Peter’ı hakladıktan sonra 3Jane’e söylettireceği kelimeyi, büste ulaşıp aktarabilmesini sağlayacak bir yol bilen var mı aranızda? O çuvalladı. Bu yüzden de siz ikinizin onun peşinden gitmesini istiyorum." 

Case ekrandaki yüze dikti gözlerini. "Biz mi?" 

"Başka kimse var mı?"

"Aerol," dedi Case, "Babylon Rocker’daki herif. Maelcum’un dostu."

"Hayır. Siz lazımsınız. Molly’yi anlayabilecek, Riviera’yı tanıyan biri olmalı. Maelcum kas gücü için gelecek."

"Burada bir saldırının ortasında olduğumu unuttun galiba. Hatırlasana, hani kıçımı buraya kadar sürüklemiştin."

"Case, kulaklarını iyi aç. Zamanımız daraldı. Hem de çok. Dinle şimdi. Panelin ile Straylight arasındaki asıl hat, Garvey’in yönlendirme sistemi üzerinden gerçekleştirilen, bir yan bant yayını. Garvey’i size göstereceğim çok özel bir iskeleye yanaştıracaksınız. Çin virüsü, Hosaka’nın dokusunu tamamen aşmış durumda. Şu anda Hosaka’nın içi virüsten ibaret. Siz yanaştığınızda, virüs arabirimi Straylight’ın sağlayacağı geçici bir sistemle işletilmeye başlayacak ve biz de yan bantı keseceğiz. Sen paneline Flatline ve Maelcum’u alacaksın. 3Jane’i bulup kelimeyi öğrendikten sonra Riviera’yı öldürecek, anahtarı Molly’den alacaksın. Panelini Straylight sistemine bağlayarak program akışını takip edebilirsin. Bunu senin için hallederim. Büstün başının arkasında bulunan beş zirkonlu panelin arkasında standart bir fış olduğunu göreceksin."

"Riviera’yı öldür mü dedin?"

"Öldür onu."

Case gözlerini ayırmadan Finn’in temsiline baktı. "Hey. Unuttuğun bir nokta var." İçindeki öfkenin kabardığım hissediyordu ve o garip coşkuyu. "Her şeyi bok ettin sen. Armitage’ı havaya uçurduğunda, kıskaç kontrollerini de onunla birlikte gönderdin. Haniwa bize sıkıca sarılmış durumda. Ayrıca diğer Hosaka’yı da Armitage kızarttı ve anabilgisayar grubu da köprüyle birlikte yok oldu, yanılıyor muyum?"

Finn başını sallayarak onayladı.

"Öyleyse buraya kısıldık. Ve bu da senin işinin bittiği anlamına geliyor dostum." Gülmek istedi ama kahkahası boğazında düğümlendi.

"Case, adamım," dedi Maelcum nazikçe, "Garvey, bir gemi."

"Bu doğru," diyerek gülümsedi Finn.

"Dışardaki koca dünyada eğleniyor musunuz bari?" diye sordu Dix, Case tekrar bağlandığında. "Sanırım az önceki ricanın sahibi Wintemute’du..."

"Ya ne demezsin. Kuang iyi mi?"

"Tam isabet. Katil virüs."

"Tamam. Bazı pürüzler var ama devam ediyoruz."

"Bana da anlatmak ister misin?"

"Zaman yok."

"Evlat, benim için dert değil, her halükarda ölüyüm zaten."

"Siktir." dedi Case ve anahtarı açarak Flatline'ın kırık tırnak gibi kesen kahkahasını susturdu.

"O, bireysel bilinçlilikle çok az ilişkisi olan bir düzey hayal ediyordu," demekteydi 3Jane, avuçlarında tuttuğu iri, işlemeli mücevheri Molly’ye doğru uzattı. Taşın üzerine oyularak işlenmiş profil, kendisininkine çok benziyordu. "Hayvani sevinç. Sanırım önbeynin gelişimini bir çeşit kaçış olarak görüyordu." Broşu geri çekti ve çeşitli ışık yansımalarını yakalayacak farklı yönlere doğru çevirerek incelemeye devam etti. "Sadece belirli yükseltilmiş kiplerde sıkıntı duyabilecekti kişi -bir klan üyesi-, öz bilicin daha ıstıraplı yanlarından..."

Molly başını salladı. Case enjeksiyonu hatırlayıverdi o anda. Ona ne vermiş olabilirlerdi? Acı, yerli yerinde duruyordu ama artık kendisini dağınık izlenimlerin güçlü odaklanışı olarak hissettiriyordu. Kalçasında kıvranan neon solucanlar, çuval bezinin dokunuşu, kızaran krill kokusu Case’in zihni bunların karşısında geri çekilmişti. Diğer yandan, odaklanmaktan kaçındığında, izlenimler üst üste binerek beyaz parazitin algısal karşılığına dönüşüyordu. Sinir sistemine bunları yapabilen bir madde, acaba zihnini ne hale getirmişti?

Görüşü, anormal derecede berrak ve aydınlıktı, hatta her zamankinden daha netti. Çok küçük frekans farklarıyla titreşiyor gibiydi herkes. Siyah küre içinde kilitlenmiş elleri kucağındaydı. Havuz sandalyelerinden birinde oturuyordu ve kırık bacağını önündeki deve derisi pufa uzatmıştı. Kaba yünden örülmüş, çok geniş bir şala sarınmış olan 3Jane, karşısında, başka bir pufta oturuyordu. Çok gençti.

"Nereye gitti?" diye sordu Molly "İlacını vurmaya mı?" 3Jane, şalının kalın kıvrımları altından omuzlarını silkti ve gözlerinin önüne düşmüş bir tutam kara saçı geriye attı. "Katılmana ne zaman izin vereceğimi söyledi bana." dedi. "Sebebini söylettiremedim. Her şeyin çok gizemli olması gerekiyor. Bizi incitecek miydin?"

Case, Molly’nin tereddüt ettiğini hissetti. "Onu kesinlikle öldürürdüm. Ninjayı da haklamayı denerdim. Sonra da seninle konuşmayı düşünüyordum."

"Neden?" diye sordu 3Jane, broşu şalın iç ceplerinden birine kaldırarak. "Ve niye? Ayrıca ne hakkında?"

Molly, yüzdeki yüksek, mükemmel kemikleri, geniş ağzı, küçük sivri burnu inceliyor gibiydi. 3Jane’in gözleri siyahtı ve meraklandıracak derece mat. "Çünkü ondan nefret ediyorum," diyebildi sonunda, "ve bunun niye’sinin karşılığı ise bu işi benim yapmamın zorunluluğu, o’nun varlığı ve benim yapım."

"Ve o gösteri." diye ekledi 3Jane. "O gösteriyi izledim." Molly küçük bir mimikle onayladı,

"Peki ya Hideo?"

"Çünkü o en iyilerden biri. Çünkü onlardan biri ortaklarımdan birisini öldürdü, bir zamanlar."

3Jane birden ciddileşti, kaşlarını kaldırdı.

"Çünkü görmeliydim." dedi Molly.

"Ve sonra da konuşacaktık, sen ve ben? Şu anda olduğu gibi mi?" Koyu renkli, düz saçları, ortadan ayrılarak sıkıcı bir mükemmellik sembolüne dönüştürülmüştü. "Şimdi konuşalım mı?"

"Çıkart bunu." dedi Molly, mahkum ellerini kaldırarak.

"Sen babamı öldürdün." dedi 3Jane, ses tonunda en ufak bir değişiklik olmadan. "Monitörlerden izliyordum. Annemin gözleri derdi onlara."

"O kuklayı öldürmüştü. Ceset sana benziyordu."

"Abartılı gösteriler hoşuna giderdi," dedi ve birden Riviera belirdi yanında, uyuşturucuların kazandırdığı aydınlık ve otlin çatı bahçesinde de üzerinde olan çizgili mahkum kıyafetiyle birlikte.

"Birbirinizi daha iyi tanımaya mı çalışıyorsunuz? İlginç bir kız, değil mi? Ben de aynı senin gibi düşünmüştüm onu ilk gördüğümde." 3Jane’in yanından geçti. "Bu işe yaramaz, biliyorsun "

"Öyle mi dersin Peter?" Molly sinsice gülmeyi başarabildi.

"Wintermute aynı hataya düşen ilk kişi olmayacak. Beni küçümsemek." Karolarla kaplanmış havuz kenarını geçip, beyaz kaplamalı bir masaya ulaştı ve ağır görünen bir kristal viski bardagtna maden suyu doldurdu. "O benimle konuştu, Molly. Sanırım hepimizle tek tek konuştu. Sen, Case ve Armitage’ın konuşulabilecek neresi varsa. Bizi tam olarak anlayamaz, biliyorsunuz. Elinde profilleri var ama onlar sadece istatistiklerden ibaret. Sen bir istatistik hayvanı olabilirsin hayatım, zaten Case de bir hiçten ibaret ama ben; ben, doğasını ‘tanımlanamazlık’ denilen şeyin oluşturduğu bir meziyete sahibim." Bir yudum aldı.

"Peki neymiş bu meziyet tam olarak Peter?" diye sordu Molly duygusuz bir ses tonuyla.

Riviera huzurla gülümsedi. "Sapıklık." Ham kristalden derince oyulmuş silindirinin içinde kalan sodayı, zevkini çıkarırcasına sallayarak, kadınlara geri döndü. "Keyfi davranışın tadına varmak. Ve ben bir karar aldım Molly, tamamen keyfi bir karar."

Bekledi, gözlerini kaldırıp Riviera’ya dikerek "Oh Peter," dedi 3Jane, çocuklara has bir kızgınlıkla. 

"Sana kelime yok Molly. Bana bundan da bahsetti, anlıyacağın. 3Jane kodu biliyor doğal olarak, ama sen asla öğrenemeyeceksin. Ne de Wintermute. Benim Jane’im oldukça hırslıdır, kendi sapık eğilimleriyle." Tekrar güldü. "Aile imparatorluğu üzerine planları var ve ancak kavramın taşıdığı kurnazlıktan fazlasına sahip olamayacak iki yapay zeka, en fazla işleri biraz yavaşlatabilirler. Şimdi, Jane’in Riviera’sı ona yardım etmek için burada. Ve Peter diyor ki, rahat ol. Babacık’ın en sevdiği swing plaklarını çal ve bırak Peter sana eşlik edecek bir orkestra, dansçılar ayarlasın, sen Kral Ashpool’un cenaze sabahını beklerken " Sodasını bitirdi. "Hayır, senin uğraşman gerekmiyordu. Babacık’la, uğraşman gereksizdi senin. Ne de olsa Peter eve döndü artık." Ve cümlenin sonrasında, yüzü kokain ve meperidinden aldığı zevkten kıpkırmızı, kadehi Molly’nin sol lens protezine fırlatarak görüntüyü kan ve ışığa boğdu.

Case trodları çıkarttığında. Maelcum yüzüstü kabin tavanına dayanmış, çalışmaktaydı. Beline taktığı naylon kemer, şok emici kordon ve vantuzlarla her iki yanında duran panellere bağlanmıştı. Gömleğini çıkarmıştı ve elindeki garip görünümlü sıfır yerçekimi anahtarıyla merkez panellerden biriyle uğraşıyordu. Ne zaman somunlardan birini sökmeyi başarsa, panelin destek yayları da yuvalarından fırlıyordu. Marcus Garvey, çekimin yarattığı gerginlikler yüzünden gıcırdamanın ötesinde adeta inliyordu.

"Mute bizleri iskeleye alıyo," dedi Zionit, somunu belindeki file keseye sokarak. "Maelcum pilotu ol’cak inişin, sonraki iş’çin alet gerek bize."

"Orada aletler mi saklıyorsunuz?" Case boynunu bükerek kahverengi tenli sırtta kasların belirginleşmelerini izledi.

"İşle bu." dedi Maelcum ve panelin ardındaki boşluktan siyah poli kaplı uzun bir paket çıkardı. Tek bir somun kullanarak paneli eski yerine sabitledi. O işini bitirene kadar, siyah paket geminin arka tarafına ulaşmıştı. İş kemerinin vantuzlarındaki vakum valflerini açarak onu sabitleyen kordonlardan kurtuldu ve uzaklaşan paketi yakaladı.

Geri sıçrayarak kontrol birimlerinin üzerinden geçti -ana ekranda yeşil bir liman diagramı yanıp sönüyordu- ve Case’in yağına tutundu. Kendini aşağı doğru çekerek paketin bantını kırık başparmağı tırnağıyla kaldırdı. "Bazı Çinli adamları der ki gerçek bununla ortaya çıkar," diyerek, paketin içinden Remington marka eski, yağ içinde otomatik bir tüfek çıkardı. Namlusu, ön dipçiğin birkaç milimetre önünde bilecek şekilde kesilmişti. Esas dipçik ise tamamen sökülmüş, yerine siyah bantla sarılmış tahta bir silah kabzası konulmuştu. Maelcum’un üzerine ter ve esrar kokusu sinmişti.

"Bi tek bu mu var?"

"Tabi, adamım." dedi siyah namlunun yağını kırmızı bir bezle silerek, diğer elinde tuttuğu kabzayı saran siyah poli yığınını sökmemişti. "bizler Rastafari ordusuyuz. İnan."

Case trodları alnına indirdi. Teksas sondasını takma zahmetine girmedi; en azından bu şekilde Straylight Villa’sının içini gerçek pislikle doldurabilirdi, yapacağı son şey olsa bile. Bağlandı.

* * *

"Hey." dedi Dix. "bizim Peter tam bi bok parçası, ha?" Artık Tessier-Ashpool buzunun bir parçası gibi görünüyorlardı: zümrüt kemerler genişlemiş, bütünleşmiş, tek bir kütle haline gelmişlerdi. Onları çevreleyen Çin programına yeşil renk hakimdi. "Yaklaştık mı Dixie?"

"Hem de çok. Çok yakında lazım olacaksın." 

"Dinle, Dix. Wintermute, Kuang’ın 1 losaka içine tamamen yerleştiğini söyledi. Seni ve panelimdeki bağlantılarını kesip Strayliglıt’a taşımam, sonra da oradaki geçici programa bağlamam gerektiğini de söyledi. Kuang virüsü orayı kaplamış olacakmış. Böylece içerde çalışacağız. Straylight ağı yoluyla."

"Harika." dedi Flatline. "Zaten en ters ve zor yol dururken, gidip de en kısa yolu seçmeyi hiç sevmemişimdir."

Case geçti.

Onun karanlığına geçmişti, acısının demir tadının, kavun kokusunun, yanağını okşayan bir pervane böceği kanadının olduğu çalkantılı bir sinesteziye. Molly bilinçsizdi ve rüyaları Case’e yasaktı artık. Optik göstergenin her parlayışında alfanümerikler zayıf, pembe renkli bir halenin ardında beliriyordu.

07:29:40

"Bu beni çok üzdü Peter." 3Jane’in sesi sanki dipsiz bir kuyudan geliyordu. Molly duyabiliyor diye düşündü ama sonra hatasını farketti, simstim birimi hâlâ çalışıyor, eski yerinde duruyordu; bunu Molly’nin kaburgalarına değişinden anlayabiliyordu. Kulakları, kızın sesini tanımlayabilmişti. "Ama benim gitmiyor." dedi, "ve bu hiç de eğlenceli değil, Hideo yoğun bakımdan bir tıbbi birim getirecek ama sanırım bunun için bir cerrah gerekiyor."

Sessizlik. Çok net olarak; Case havuzun duvarlarına çarpan su sesini duyabiliyordu.

"Ben geri geldiğimde ona neden bahsediyordun?" Riviera çok yaklaşmıştı.

"Annemden. Onu anlatmamı istedi. Hideo’nun verdiği ilaç dışında, bir tür şoka da girmişti sanırım. Bunu ona neden yaptın Peter?"

"Kırılıp kırılmadıklarını görmek istedim." 

"Biri kırıldı. Ayıldığında -ayılırsa eğer- gözlerinin ne renk olduğunu görebileceğiz."

"O çok tehlikeli. İnanamayacağın kadar. Eğer burada olup onu oyalamasaydım, Ashpoo'la meşgul etmeseydim, Hideo’ma onun bombasını engelletmeseydim şu anda nerede olurdun tahmin et? Onun kontrolü altında."

"Hayır." dedi 3Jane. "Hideo vardı yanımda. Hideo’nun kim olduğunu anlayabildiğini hiç zannetmiyorum Peter. Molly onu tanıyabilmiş, bu ortada."

"İçki alır mısın?"

"Şarap. Beyaz."

Case bağlantıyı kesti.

Maelcum, Garvey’in kontrolleri üzerine kapanmış. Limana yanaşmak için gereken komut dizinini tuşlamakla meşguldü. Modülün ana ekranında, Straylight iskelesini temsil eden, sabit bir kırmızı nokta bulunuyordu. Garvey, daha geniş, yeşil bir kareydi ve Maelcum’un komutlarıyla giderek küçülüyor, sağa sola kayıyordu. Sol taraftaki ekranda, üssün eğrisine doğru yaklaşan Garvey ve Haniwa gemilerinin, kafes dokusuyla oluşturulmuş görüntüleri vardı.

"Bi saatimiz var dostum." dedi Case, fiberoptik kablolarını Hosaka’dan sökerek. Paneline ait yedek piller, doksan saat idare ederdi ama Flatline ek bir güç harcamasına neden olacaktı. Hızlı, mekanik hareketlerle, Dix’in kasedini mikropor bantla Onno-Sendai’nin altına bağladı. Maelcum’un iş kemeri havada süzülerek yanından geçti. Onu yakaladı ve üzerindeki iki şok kablosunu sökerek, vantuzlu kabloların serbest kalan kancalarını birbirine bağladı. Gri vantuzları deck’inin iki yanına yerleştirerek, parmağıyla vakumun oluşmasını sağlayan kolları indirdi. Deck, veridüşümü ve boynuna astığı doğaçlama askıyla birlikte, deri ceketini kapıp ceplerindekilere bakmaya başladı. Armitage’dan aldığı pasaport, aynı ada kayıtlı banka çipi, Freeside’a girerken verilen çip. Bruce’tan aldığı iki betafenetilamin dermi, bir deste Yeni Yen, yarım paket Yeheyuan ve shuriken. Freeside çipini omzunun üzerinden savurunca, Rus filtresinden sektiğini duydu. Tam aynı şeyi çelik yıldıza da yapmaya hazırlanıyor du ki, seken çip kafatasına çarpıp yön değiştirdi ve tavana çarptıkları sonra Maelcum’un omzu üzerinden yoluna devam etti. Zionit pilotluğa ara verip arkasına dönerek ona bakınca, Case shuriken’e bakıp cebine tıktı ve ceketin astarının yırtıldığını duydu.

"Mute’u kaçırıyosun adamım." dedi Maelcum. "Mute diyor ki. Garvey ‘çin güvenliği boz’cakmış, Garvey, başka tekne diye yanaş’cak. Babylon’dan gelişi beklenen başka bi tekne. Mute kodları girdi bizim ‘çin."

"Elbiseleri giycek miyiz?"

"Çok ağır." Maelcum omuzlarını silkti. "Sana diyene kadar ağda kal." Modüle son bir komut dizinini girdikten sonra, yönlendirme panelinin her iki yanındaki eski pembe kollara sarıldı. Case, yeşil karenin son kez küçülerek kırmızının üzerine oturduğunu gördü. Soldaki ekran, Haniwa burnunu alçaltınca yapının eğimini ıskalayarak kapana kısıldığını gösteriyordu. Garvey, Haniwa’nın altına tutsak düşmüş bir yem gibi sürükleniyor, gemi gürültüyle sallanıyordu. Stilize edilmiş iki kol bu uzun, arımsı yapıyı kavramak için yuvalarından fırladı. Straylight’ın hatalı programa uyarak uzattığı sarı dikdörtgen, bir yay çizerek Haniwa’yı geçti ve Garvey’e yöneldi.

Güçlü bir sürtünme sesi geldi burun tarafından, titreyen dolgu katmanlarının altından.

"Adamım," dedi Maelcum, "bil ki artık çekim var."

Cümleyle eşzamanlı olarak, bir düzine nesne sanki bir mıknatıs tarafından çekiliyorlarmışçasına geminin zeminine çarptı. İç organlarının yeni bir yerleşim düzenine geçmesiyle birlikte, Case’in nefesi tıkandı. Panel ve Dix de kucağına düşmüş, canını yakmıştı.

Artık Straylight’la birleşmişler, birlikte dönmeye başlamışlardı.

Maelcum kollarını iki yana uzatarak omuzlarındaki gerginliği gevşetti ve sonra da mor beresini çıkartarak dredlerini salladı. "Hadi şimdi kardeşim, zamandır en kıymetlisi artık."

19

Straylight Villası’nın bir parazit yapı olduğunu hatırlattı Case kendisine, sarmaşık dalları gibi sarkan dolgu malzemelerini aşıp Marcus Garvey’in ön girişinden dışarı adım atarken, Straylight, Freeside’ın hava ve suyunu emiyordu ve kendine ait bir ekosisteme sahip değildi.

İskelenin uzattığı geçit, Haniwa’ya ulaşmak için kullandığından daha nitelikliydi, üssün yörüngesel çekim şartlarına uyabilecek şekilde tasarımlanmıştı. Buruşuk duvarlı bu geçidin bölümleri dahili hidrolik birimlere sahip malzemelerle birleştirilmiş, her bölüme merdiven basamağı görevi gören sert, kaymayı önleyici plastikten halkalar yerleştirilmişti. Geçit Haniwa’nın çevresine sarılmıştı; Garvey’e uzandığı bölümü düzdü ama aniden sola keskin bir dönüş yapıyor, yatın dış kabuğunun çevresinde dikey bir tırmanma şeridi yaratıyordu. Maelcum, çoktan yukarı tırmanmaya başlamıştı; sol eliyle halkaları, sağ eliyle Remington’ı tutuyordu. Bol bir üniforma, kolsuz yeşil naylon ceketi ve parlak kırmızı tabanlı eski püskü kanvas ayakkabılar vardı üzerinde. Aştığı her bir halkayla birlikte, tünel de hafifçe sallanıyordu.

Case’in geçici askısındaki kancalar, Onno-Sendai ile veridüşümünün tüm ağırlığıyla omzuna yükleniyordu. Tanımlayabildiği tek duygu, korkuydu artık, genel bir tedirginlik. Bunu unutmaya çalışarak, kendini Armitage’ın üs ve Straylight Villlasi hakkında yaptığı konuşmayı tekrarlamaya zorladı. Tırmanmaya başladı. Freeside’ın ekosistemi sınırlıydı, kapalı değil. Zion, kapalı bir sistemdi, böylece harici bir malzeme desteği olmadan yıllarca kendi kendine yetebiliyordu. Freeside kendi hava ve suyunu üretebiliyordu, ama yaşamı, sürekli gıda takviyesine ve toprak besinlerinin düzenli artırımına bağlıydı. Straylight Villası ise hemen hemen hiçbir şey üretmiyordu.

"Adamım," dedi Maelcum sessizce, "gel bur’ya, yanıma." Case, dairesel merdivende yana doğru ilerledi ve sonuncu halkaları da tırmandı. Geçitin sonu sade, iki metre çapında dışbükey bir kapıyla noktalanıyordu. Tünelin hidrolik elemanları, bu noktada kapının çerçevesindeki esnek yuvalar içinde kayboluyordu. "Peki şimdi ne—"

Kapının aralanışıyla birden susan Case’in gözlerine, küçük basınç farkıyla toz tanecikleri doluştu.

Maelcum açıklığın kenarından yukarı çıktı ve Case Remington’ın güvenlik kilidinin açılış sesini duydu. "Acelesi olan sendin adamım..." diye fısıldadı Maelcum bağdaş kurduğu yerden. Case az sonra yanındaydı.

Geçtikleri kapı, dairesel, tonozlu bir kabinin, mavi renkli, kaymayı engelleyici plastikle kaplanmış zemininin merkezinde bulunuyordu. Maelcum onu dürterek bir yeri işaret etti, kavisli bir duvara yerleştirilmiş monitörü gösteriyordu. Ekranda, Tessier-Ashpool özelliklerine sahip uzun boylu, genç bir adam, koyu renkli takım elbisesinin kollarından bir şeyler silkelemekteydi. Onlarınkine özdeş bir açıklığın yanında, özdeş bir kabinin içindeydi. "Çok üzgünüm, efendim," dedi açıklığın üzerinde merkezlenmiş bir kafesten gelen ses. Case yukarı baktı. "Sizi daha geç bekliyorduk, eksensel iskelede. Bir dakika lütfen." Monitördeki genç adam, sabırsızca başını sallıyordu.

Sol taraflarındaki bir kapının açılmasıyla birlikte, Maelcum tüfeği hazır halde o yöne döndü. Portakal renkli bir tulum giyen küçük yapılı bir Avrasyalı, içeri girerek patlak gözleriyle onlara baktı. Dudaklarını araladı ama bir tek kelime bile çıkmadı. Tekrar kapattı ağzını. Case monitöre baktı. Boşluk.

"Kim?" diyebildi adam.

"Rastafari ordusu," dedi Case kalkarak, siberuzay paneli kasığına çarptı, "ve tek istediğimiz sizin geçici sisteminize bağlanmak."

Adam yutkundu. "Bu bir test mi? Bir sadakat kontrolü bu. Kesinlikle bir sadakat kontrolü olmalı bu." Avuçlarını, portakal rengi giysisinin kalçalarına sildi.

"Hayır, koçum, bu gerçek bi’şey." Maelcum, bağdaşından kalkarak Remington’u Avrasyalının yüzüne doğrulttu. "Şimdi kımılda."

Adamı takip ederek çıktıları koridordaki cilalı beton duvarlar ve üst üste binen düzensiz halılar Case’e fazlasıyla tanıdık geliyordu. "Hoş kilimler," dedi Maelcum adamın sırtını dürterek. "Kilise gibi kokuyo."

Başka bir monitöre ulaştılar, antika bir Sony’ye. Altına klavyesi ve karmaşık fiş panelleri olan bir konsol yerleştirilmişti. Önünde durduklarında, ekran açıldı ve Metro Holografix'in ön odası gibi görünen bir yerden onlara gergince sırıtan Finn belirdi. "Tamam." dedi. "Maelcum şu herifi koridorun sonundaki depo odasına götürüp içine tıksın, kilidi ben hallederim. Case, sana soldan beşinci yuva lazım, üst panelde. Konsolun altındaki dolapta bağdaştırıcı fişler var. Hitachi kırka Onno-Sendai yirmi-uçlu gerekiyor." Maelcum esirini dürterek uzaklaştırmaya koyulduğunda, Case de diz çökerek fiş çeşitlerini karıştırmaya başladı ve kısa sürede aradığını buldu. Bağdaştırıcıya bağladığı paneli ile birlikte bir an duraksadı.

"Böyle görünmek zorunda mısın?" diye sordu ekrandaki yüze. Finn, her seferinde bir satır siliniyor, yerini yırtık Japon posterlerine yaslanmış duruşuyla Lonny Zone’un görüntüsüne bırakıyordu.

"Sen nasıl istersen, bebek," dedi Zone yayvanca. "Lonny için biraz hoplat yeter..."

"Hayır," dedi Case. "Finn’i kullan." Zone görüntüsü kaybolurken, o da Hitachi bağdaştırıcısını yuvasına sokarak trodları alnına yerleştirdi.

"Nerde kaldın," diye sordu Flatline ve gülmeye başladı.

"Sana bunu yapmamanı söylemiştim." dedi Case.

"Şaka, evlat," dedi veridüşüm, "benim için zaman kaybı yok. Neyimiz varmış bi bakiim..."

Kuang programı yeşil renkteydi. T-A buzuyla tamamen aynı tonda. Hatta Case’in gözleri önünde biraz daha matlaştı ama yine de yukarı baktığında siyah aynalı köpekbalığı parçasını görebiliyordu. Kırık çizgiler ve halüsinasyonlar yok olmuştu artık ve Kuang en az Marcus Garvey kadar gerçekti, o pürüzsüz derisi siyah kromla kaplanmış, kanatsız antika jet kadar.

"Hadi bakalımdedi Flatline.

"Tamam." dedi Case ve geçti.

"İşte böyle. Üzgünüm." diyordu 3Jane. Molly’nin başını sararken. "Birim, bir sarsıntı veya kalıcı göz hasarının olmadığını söylüyor. Buraya gelmeden önce onu pek fazla tanımıyor muydun?"

"Pek tanıdığım bile söylenemez," dedi Molly sersemlikle. Yüksek bir yatak veya yastıklı bir masanın üzerinde sırtüstü yatıyordu. Case yaralı bacağı hissedemedi. Orijinal enjeksiyonun etkisi geçmiş olmalıydı. Siyah küre de yok olmuştu ama elleri göremediği yumuşak kayışlarla bağlıydı.

"O seni öldürmek istiyor."

"Zannediyor," dedi Molly, çok kuvvetli bir aydınlığın içinden kaba tavana bakarak.

"Bunu yapmasını istediğimi sanmıyorum," dedi 3Jane ve Molly sancı içinde ona doğru dönerek kara gözlerinin içine baktı.

"Benimle oyun oynanma," dedi.

"Ama yine de hoşuma gidebilir," dedi 3Jane ve eğilerek Molly’yi alnından öptü, sonra da sıcak elleriyle saçını geri çekti. Soluk renkli şalında kan lekeleri vardı.

"Şimdi nereye gitti?" diye sordu Molly.

"Yeni enjeksiyonuna, büyük ihtimalle," dedi 3Jane doğrularak. ‘‘Gelişini sabırsızlıkla bekliyordu. Sana sağlığına kavuşana dek bakmak eğlenceli olabilir. Molly." Gülümsedi ve kanlı elini duygusuzca şalının önüne sildi. "Bacağının yeniden ayarlanması gerekiyor, ama bunu halledebiliriz."

"Peter n’olcak?"

"Peter." Başını hafifçe salladı. Bir tutam siyah saç serbest kalarak alnına düştü. "Peter oldukça sıkıcı bir hale geldi. Uyuşturucu kullanımının genel olarak sıkıcı olduğunu düşünüyorum." Kıkırdadı. "Diğerlerinin de, herhangi bir miktarda. Babam kendini adamış bir bağımlıydı, senin de görmüş olduğun gibi."

Molly gerginleşti.

"Hemen tedirginleşme." 3Jane’in parmakları, deri pantolonunun bel bantından yukarda, çıplak teninde geziniyordu. "O intihar etti, çünkü onun donma sürecinin emniyet payları üzerinde değişiklikler yapmayı başardım. Tanışma fırsatımız hiç olmadı aslında. Ben donma sürecinden çıktığımda, o son uykusuna yatmıştı. Fakat onu çok iyi tanıyordum. Çekirdekler her şeyi gördü. Onu, annemi öldürürken izledim. Sana da göstereceğim bunu, biraz daha toparlandığında. Onu yatakta boğmuştu."

"Neden yaptı bunu?" Sargılı olmayan gözü, kızın yüzüne odaklandı.

"Annemin ailemiz için planladığı geleceği kabullenemiyordu. Yapay zekalarımızın oluşturulmasına başlanması için emir vermişti, oldukça hayalperest bir kadındı. Bizi, YZ’ler ile birlikte, bir ortak yaşam paylaşırken düşünüyordu, ortak kararlarımız bizim adımıza onlar tarafından verilecekti. Bilinçli kararlarımız, daha doğru söylemek gerekirse, Tessier-Ashpool, ölümsüzleşecek, her birimizin daha büyük bir varlığın parçası olacağı bir tür kovan olacaktı. Büyüleyici. Kaydettiği kasetleri dinletirim sana, neredeyse bin saate yakın sürüyor, fakat onu hiçbir zaman tam manasıyla anlayamadım, ne yazık ki ölümüyle birlikte planları da yok olup gitti. Hayallerin tümü yok oldu ve biz de kendi içimize kapanmaya başladık. Artık pek dışarı çıktığımız bile söylenemez. Tek istisna benim."

"Senin yaşlı herifi öldürmeye çalıştığını söyledin, yanılıyor muyum? Onun yaşam dondurma ayarlarını kurcalıyordun, değil mi?"

3Jane onayladı. "Yardım aldım. Bir hayaletten. Düşündüğüm buydu çok küçükken, ortak çekirdeklerde hayaletler olduğu. Sesler. Bunlardan biri, Berne YZ’mizin Turing kodu olan Wintermute adını verdiğiniz ses, ne var ki sizi yönlendiren oluşum bir tür alt programdan ibaret."

"Onlardan biri mi? Dahası da mı var?"

"Bir diğeri. Fakat benimle yıllardır konuşmadı. Vazgeçmiş olsa gerek. Sanıyorum ki her ikisi de, annemin tasarlanacak özgün yazılıma dahil edilmesini istediği yeteneklerin başarıya ulaştığının birer simgesi, ama o gerekli olduğuna inandığı zaman fazlasıyla sır dolu olabilen bir kadındı. İşte. İç bunu." Molly’nin dudaklarına, esnek bir plastik tüp değdirdi. "Su. Sadece birkaç yudum."

"Jane, aşkım," diye seslendi Riviera sevinçle, nerede olduğu görülmüyordu, "eğleniyor musun bari?"

"Bizi yalnız bırak Peter."

"Doktorculuk oynuyoruz..." Bir anda, Molly kendisini kendi yüzüne bakarken buldu, görüntü burnunun on santimetre ötesinde duruyordu. Sargılar yoktu. Sol protezi paramparçaydı ve gümüş renkli plastikten bir parmak, ters yüz edilmiş bir kan gölünden ibaret bir sokete daldırılmıştı.

"Hideo." dedi 3Jane Molly'nin göbeğini okşayarak. "Peter’a zarar ver lütfen, eğer bir an önce buradan uzaklaşmazsa. Git ve yüz, Peter."

Hologram kayboldu.

07:58:40. Sargılı gözün karanlığında.

"Kodu bildiğini söyledi Peter. Wintermute’un koda ihtiyacı var." Case o anda, Molly’nin sol göğsünün içbükey yüzeyine uzanmış olan Chubb anahtarının farkına vardı

"Evet." dedi 3Jane elini çekerek, "biliyorum. Çocukken öğrenmiştim. Sanırım bir rüyada gelmişti bana. ...Veya annemin günlüklerinin doldurduğu binlerce saatin içinde. Fakat Peter onu çabucak teslim etmemem konusunda haklı olabilir. Eğer her şeyi doğru kavradıysam, Turing'le uğraşmam gerekebilir: ve hayaletler kaprisli oldukları sürece anlam taşırlar.

Case bağlantısını kesti.

"Çetin ceviz, ha?" Finn, eski Sony’nin ardından Case’e sırıtıyordu.

Case, Finn’e omuz silkti, sağına baktığında. Maelcum’un geldiğini gördü, Remington’ı indirmişti. Zionit gülümsüyor, kendini Case’in duyamadığı bir ritme kaptırmış, başını sallıyordu. Kulaklarından aşağı, kolsuz ceketinin ceplerinden birine kadar uzanan sarı kablolar iniyordu.

"Dub, adamım," dedi Maelcum.

"Manyaksın oğlum sen," dedi Case.

"İyi müzik dostum. Harbi iştir dub."

"Hey millet." dedi Finn. "hazır olun. Nakil aracınız geliyor. O kapıcıyı kandıran 8Jane görüntüsü kadar mükemmel çok numaram yok ama en azından sizi 3Jane’in yerine kadar götürebilirim."

Case, tam bağdaştırıcıyı yuvasından çıkarmaya niyetlenmişti ki, koridorun sonunu belirleyen sevimsiz kemer altında sürücüsüz bir araba belirdi. Bir zamanlar Afrikalıların kullandığı araçlardan biri gibiydi ama bu doğru olsa bile onlar yok olalı çok olmuştu. Alçak koltuğun arkasında, küçük kollarıyla döşemeye tutunmuş olan Braun, durmadan kırmızı LED’iyle göz kırpıyordu.

"Yolculuk zamanı," dedi Case, Maelcum’a.

20

Öfkesini kaybetmişti yine. Onu özlüyordu.

Küçük araba oldukça kalabalıktı: Maelcum, dizlerini uzattığı Remington ve paneliyle Dix’i göğsüne yaslamış olan Case. Araç, tasarımının uygun olmadığı bir sürat ve yükle ilerliyordu: ayrıca Maelcum dönüş yönüyle aynı tarafa doğru yaslanmaya başlamıştı. Sol dönüşlerde bu dert değildi, çünkü Case sağ tarafta oturuyordu, ama viraj sağa doğru olduğunda, Zionit de onu takip ederek Case’in üzerine yükleniyor, onu koltuğa gömüyordu.

Nerede oldukları hakkında en ufak bir fikri yoktu. Her şey tanıdıktı ama daha önce buna benzer bir manzarayla karşılaştığından emin değildi. Kavisli bir geçit boyunca uzanan camekanlı dolaplar, hayatında görmediği nesneleri sergilemekteydi: iri kuşlara ait kafatasları, sikkeler, dövme gümüşten maskeler. Servis arabasının altı tekerleği birden halı katmanlarının üzerinde sessizce ilerliyordu. Duyulan tek ses, elektrikli motorun uğultusu ve keskin sağ dönüşlerde Case’e doğru hamle yapan Maelcum’un kulaklarındaki minik köpük topçuklarından yükselen Zion dub’ıydı. Panel ve veridüşüm birimi, her seferinde cebindeki shuriken’i kasığına batırıyordu.

"Saatin var mı?" diye sordu Maelcum’a.

Zionit, saç tutamlarını salladı. "Zaman, zamandır."

"Tanrım," dedi Case ve gözlerini kapattı.

Braun, halı tepecikleri üzerinden seğirterek, tabanlarından birini koyu renkli, eski bir ağaçtan yapılmış genişçe bir kapıya tıklattı. Arkalarında, araba hafifçe cızırdadı ve düşen bir pano kapağın arkasından mavi kıvılcımlar çıkmaya başladı. Arabanın altındaki halının üzerine düşüyor, etrafa yanık yün kokusu yayıyorlardı.

"Yolumuz bu mu, adamım?" dedi Maelcum kapıya bakıp ve Remington’ın güvenliğini açtı.

"Hey," dedi Case, Maelcum’dan çok kendine sesleniyordu, "bildiğimi mi sanıyosun?" Braun, küresel gövdesini döndürüp LED ile işaret verdi.

"Kapıyı açmanı ‘stiyo," dedi Maelcum kendinden emin.

Case, öne çıkarak işlemeli pirinç kolu denedi. Kapının üzerine, göz seviyesine yerleştirilmiş pirinç bir plaka o kadar eskiydi ki, bir zamanlar üzerine oyulmuş olan harfler aşınarak, karmakarışık okunamaz bir koda, tarih boşluğuna kazınmış bir görev veya görevli adına dönüşmüştü. Case, Straylight’ı oluşturan tüm bu parçaların Tessier-Ashpool tarafından tek tek mi, yoksa koca bir yığın halinde, Metro-Holografix’e eşdeğer Avrupalı bir kuruluştan mı alındığını merak ediyordu. Kapıyı aralamasıyla birlikte, menteşeler de sızlanırcasına gıcırdamaya başladı. Maelcum onu hızla geçerek, kasığına dayadığı hazır Remington’ı ile birlikte içeri daldı.

"Kitaplar," dedi Maelcum.

Kütüphane, üzerindeki etiketler olan beyaz çelik raflar "Buranın neresi olduğunu biliyorum," dedi Case. Arkasına dönerek servis arabasına baktı. Halıdan bir duman bulutu yükseliyordu. "Gelsene hadi," dedi. "Araba. Araba?" Yerinden kımıldamıyordu. Braun durmadan kotunun paçasını çekiştiriyor, bileğini acıtıyordu. Ona sıkı bir tekme atmamak için kendini zor tuttu. "Ne var?"

Braun seğirterek kapıdan içeri girdi. Peşinden gitti. Kütüphanedeki monitör de bir Sony idi, en az ilki kadar da yaşlı görünüyordu. Braun, birimin altına vardığında durdu ve jig dansına benzer bir seri hareket yaptı.

"Wintermute?"

Tanıdık hatlar ekranı doldurdu. Finn gülümsüyordu. "Kaydolma zamanı, Case," dedi Finn, gözleri sigara dumanıyla birlikte şekil değiştiriyor gibiydi. "Hadi, bağlan"

Braun, Case’in ayak bileğine sıçrayıp yukarı tırmanmaya başladı, ayakcıkları siyah ince kumaş üzeriden etini çimdikliyordu. "Kahretsin!" Braun aldığı darbeyle duvara çarptı. Uzuvlarından ikisi çırpınmaya başladı, boş yere, havaya basmaya çalışarak. "Bu kahrolası aletin nesi var?"

"Yandı," dedi Finn. "Boşver onu. Dert değil. Hemen bağlan."

Ekranın altında dört yuva vardı ama sadece bir tanesi Hitachi bağdaştırıcısına uygundu.

Bağlandı.

Hiçlik. Gri boşluk.

Ne matris, ne kafes. Ne de siberuzay.

Paneli yok olmuştu. Parmakları, onlar...

Ve bilincin en uzak noktasında, devinen, hazırlanan bir şey olduğu duygusu; ona doğru yaklaşan, kara aynalar katmanının ardından.

Çığlık atmaya çalıştı.

Bir şehir görünüyordu, kumsalın ötesinde, ama çok uzakta.

Dizlerini kollarının arasına almış, nemli kumların üzerinde iki büklüm oturuyor, titriyordu.

Ona oldukça uzun görünen bir süre boyunca bu şekilde durdu, titremesi dindikten sonra bile. Şehir, eğer bu gerçekten bir şehirse, alçak ve griydi. Bazen, kırılan dalgaların çakışmasıyla ortaya çıkan pus, onun önüne geçiyordu. Bir an, Case gördüğünün aslında bir şehir değil de, tek bir bina, hatta yıkıntı olduğunda karar kıldı; uzaklığını tahmin edebilmesi söz konusu bile değildi. Kumlar, henüz tamamen kararmamış gümüş rengindeydi. Kıyı baştan sona kumdan ibaretti, çok uzundu, kum çok nemliydi, pantolonunun altı nemle ıslanıyordu. ...Kendini kucaklayarak sallandı, ne kelimeleri ne de melodisi olan bir şarkı mırıldanarak.

Gökyüzü başka bir tür gümüştendi. Chiba. Evet, aynı Chiba göğü gibiydi. Tokyo Koyu? Başını çevirecek uzunca denize baktı. Fuji Electric logosunu, bir helikopter veya herhangi bir işaret aradı gözleri, özlem içinde.

Arkasında bir yerlerden bir martı çığlığı yükseldi. Titredi.

Rüzgar başlamıştı. Kum tanecikleri yanağına çarpıyordu. Yüzünü dizlerinin arasına alarak ağladı, hıçkırıkları, bir şeyler arayan martının haykırışı kadar uzak ve yabaniydi. Ilık sidik doldurdu pantolonunun içini, sonra da kuma karıştı ve denizden esen rüzgar ile çabucak soğudu. Yaşları dindiğinde boğazı ağrıyordu.

"Wintermute," diye homurdandı dizlerine. "Wintermute..."

Hava giderek kararıyordu artık ve titreyişleri, en sonunda onu ayağa kalkmaya zorlayan soğuk yüzündendi.

Diz ve dirsekleri sızlıyordu. Akan burnunu ceketinin koluna sildi ve boş ceplerini karıştırdı birer birer. "Tanrım." dedi omuzlarını kasıp, parmaklarını biraz olsun ısınmak için koltuk altlarına sıkıştırarak, "Tanrım." Dişleri takırdamaya başladı.

Gelgit, kumsalı herhangi bir Tokyolu bahçıvandan daha karmaşık motiflere bürüyerek çekilmişti. Artık görülebilen şehre doğru birkaç adım attıktan sonra dönüp de inen karanlığın ötesine baktığında, vardığı noktaya kadar uzanan ayak izleriyle karşılaştı. Karaltılarla lekelenmiş kumsalı bozan bir başka iz daha yoktu.

Işığı farkedene kadar en az bir kilometre yürümüş olmalıyım diye düşündü. Ratz ile konuşuyordu ve ona dalgaların karşısında, sağ tarafına düşen portakal renkli parıltıyı da gösteren oydu. Gerçekte Ratz’in o anda orada olmadığını, barmenin ona içinde sıkışıp kaldığı bu tuzaktan çok kendi hayalgücünün oynadığı bir oyundan başka bir şey olmadığının farkındaydı, ama zaten bütün bunların hiçbir önemi yoktu. Onu biraz olsun rahatlamak için çağırmıştı fakat, Ratz, Case ve düştüğü durumla ilgili kendine has düşünceleri anlatmanın peşindeydi.

"Gerçekten de, artiz dostum, beni şaşırttın. Kendi yıkımına ulaşmak için katedeceğin mesafeler. Bunun gereksizliği! Night City’de her şeye sahiptin, avcunun içinde tutuyordun! Duygularını susturmak için speed, bunu sorunsuz sürdürmek için içki, uğraşacağın tatlı bir bela olan Linda ve baltanı savurabileceğin sokaklar vardı. Ne kadar uzaklara gitti bütün bunlar için, ne grotesk oyuncaklar seçtin. ...Uzayda asılı duran oyun bahçeleri, kapıları sımsıkı kapatılmış kaleler, en nadir Avrupa küfleri, küçük kutular içine kapatılmış ölü adamlar, Çin büyüsü..." Ratz kahkahalarla gülmeye başladı, bir yandan zar zor ilerleyerek, pembe yürütümcüsü hâlâ kaygısızca sallanıyordu yanında. Karanlığa rağmen, Case barmenin kararmış dişlerinde bir dantel gibi uzanan barok çeliği görebiliyordu. "Fakat herhalde bir eğlendiricinin tarzıdır bu, değil mi? Senin için bu dünyanın yaratılmasına ihtiyacın vardı, bu kumsalın, bu yerin. Ölesin diye."

Case durdu, yerinde biraz sallanarak kırılan dalgaların sesine ve uçuşan kumların çimdiklerine çevirdi yüzünü. "Evet," dedi. "Kahretsin. Sanırım..." Sese doğru ilerledi.

"Artiz," dediğini duydu Ratz’in. "Işık, bir ışık görmüştün. İşte. Şu tarafta..."

Tekrar durdu, tökezleyerek dizlerinin üzerine, birkaç milimetre derinliğinde buz gibi deniz suyunun içine düştü. "Ratz? Işık? Ratz..."

Fakat karanlık bir bütündü artık ve geriye sadece dalgaların sesi kalmıştı. Ayağa kalkarak bıraktığı izleri takip etmeye çalıştı.

Zaman ilerledi. Yürümeye devam etti. Ve artık karşısındaydı, bir ışıltı, her adımında biraz daha tanımlanan. Bir dikdörtgen. Bir kapı.

"İçinde ateş var," dedi, rüzgarın alıp götürdüğü kelimelerle.

Bir sığınaktı bu, beton veya taştan, karanlık kum tepeciklerinin içine gömülmüş. Giriş alçak, dar, kapısız ve derindi; en az bir metre kalınlığında bir duvarda açılmıştı. "Hey," dedi Case yavaşça, "hey..." Parmaklarını soğuk duvarda gezdirdi. Ateş vardı, içerde, girişin her iki yanına gölgeler düşürüyordu.

Eğildi ve geçti, içeriye, üç adımda. Bir kız oturuyordu, paslı çelikten bir tür şöminenin yanında. Kıyıya vurmuş odunlar yanıyor, rüzgar da dumanı baca oyuğundan dışarı çekiyordu. İçerdeki tek ışık ateşti ve gözleri o iri, şaşkın bakışlarla karşılaştığında, onun başındaki bantı anımsadı, büyültülmüş bir devre şeması desenli, katlanmış bir eşarp.

Açtığı kucağını reddetmişti o gece, teklif ettiği yiyeceği, ona battaniyeler ve parçalanmış köpükten yuvasının içinde, yanıbaşında hazırladığı yeri. Kapının yanına çömelebildi en sonunda ve onun uyuyuşunu seyretmeye koyuldu, yapının duvarlarını süpürüp geçen rüzgarı dinleyerek. Her saat başı gibi, kalkarak idareten kurulduğu belli olan sobanın yanına gidiyor, yan taraftaki yığından aldığı yeni odunlarla ateşi tazeliyordu. Bunlardan hiçbiri gerçek değildi ama soğuk vine o eski soğuktu.

Kız da gerçek değildi, ateşin aydınlığı içinde, yan yatmış ağzına baktı uzun süre, dudakları hafifçe aralanıyordu. Koyda çıktıkları geziden hatırladığı kızdı o ve bu çok acımasızcaydı.

"Acımasız orospu çocuğu." diye fısıldadı rüzgara, "Denemeyi aklına bile getirme, duydun mu? Beni salak mı sanıyosun, ha? Bunun ne olduğunu çok iyi biliyorum. Çaresizliği saklamaya çalıştı ses tonunda. "Biliyorum, anlıyor musun? Kim olduğunu biliyorum. Sen diğerisin. 3Jane’in Molly’ye anlattığı. Yanan çalılık. O Wintermute değildi, sendin. Beni Braun’la uyarmaya çalıştı. Bu sefer de sen kopartarak buraya getirdin beni. Hiçbir yere. Bir hayaletle birlikte. Tıpkı onu hatırladığım gibi..."

Kız uykusunda dönerek bir şeyler mırıldandı ve battaniyeyi omzunun üzerinden yanağına kadar çekti.

"Sen yoksun," dedi uyuyan kıza. "Sen öldün, zaten benim için bi bok ifade etmiyodun. Duydun mu koçum? Ne yaptığını biliyorum. Beni komaya soktun. Şu ana kadar sadece yirmi saniye geçti aslında, di mi? O kütüphanede kıçımın üstüne devrildim ve beynim öldü. Eğer biraz olsun kafan çalışıyorsa, çok kısa bir süre içinde cidden öleceğinin de farkındasındır. Sen Wintermute’un bağlardan kurtulmasını istemiyosun, hepsi o, bu yüzden de beni buraya hapsedebilirsin. Dixie Kuang’ı çalıştıracak, ama o nalları çoktan diktiğinden, atacağı adımı tahmin edebiliyorsundur şüphesiz. Bu Linda zırvası, öyle di mi, bu da hep sendin? Beni Chiba yapısına çekmeye çalışırken Wintermute da onu denemişti ama başaramadı. Çok zormuş, öyle demişti. Freeside’daki yıldızları hareket ettiren de sendin, yanılıyor muyum? Ashpool’un odasındaki ölü kuklaya onun yüzünü veren de sendin.

"Molly bunu hiç görmemişti. Sen sadece ondan gelen simstim sinyaliyle oynadın. Çünkü beni incitebileceğini sanıyorsun. Çünkü umurumda olduğunu sanıyorsun. Peki öyleyse, seni kahrolası piç kurusu, adın her boksa. Sen kazandın. Galipsin. Fakat bunların hiçbiri artık benim için bi’şey ifade etmiyo, anladın mı? Benim çok mu dert etdğimi sanmıştın? Öyleyse bana yaptıklarında neden bunları kullanıyosun, söylesene?" Yine titremeye başlamış, sesi iyice tizleşmişti.

"Tatlım," dedi kız, battaniyelerin ardıdan başını kaldırarak, "buraya gel de uyu biraz. Ben beklerim başını eğer istersen. Uyumalısın, tamam?" Yumuşak aksanı uykuyla katmerlenmişti. "Uyu biraz, olur mu?"

Uyandığında kız çoktan gitmişti. Ateş de sönmüştü ama odanın içi ılıktı ve kapı açıklığından içeri sızan güneş ışığı, fiberden şişkin bir kutunun açık yüzeyine altın renkli bir dikdörtgen oluşturuyordu. Bir yük taşıyıcısıydı; bunları Chiba limanlarından hatırlıyordu. Yan arafındaki delikten, içinde yarım düzine parlak sarı renkte paketler olduğunu görebiliyordu. Güneş ışığının altında, dev tereyağı lokmaları gibi görünüyorlardı. Açlıktan midesi kazınıyordu. Yuvadan dışarı yuvarlanarak kutunun yanına gitti ve içindekilerden bir tane çekip, bir düzine farklı dilde yazılmış minik harflere baktı. İngilizcesi en alta yazılmıştı. EMERG. RATIO, HI-PRO, "BEEF", TYPE AG-8. Bir besin değerleri listesi. Bir paket daha çekti. "EGG". "Eğer her şeyi sen ayarlıyorsan," dedi, "adamakıllı yiyecekler verebilirsin, di mi?" Her elinde birer paketle, yapının dört odasını gezdi. İkisi, kum birikintileri dışında boştu, dördüncüsünde ise yiyecek kutularından üç tane daha vardı. "Tabi," dedi kilitlere dokunarak. "Biraz burada kal diyosun. Anlıyorum. Dert diil..."

Şöminenin olduğu odayı araştırdı bir süre ve yağmur suyuyla dolu olduğuna karar verdiği plastik bir kutu buldu. Battaniye yığının yanında, duvardan tarafta kırmızı renkli ucuz bir çakmak, çatlak yeşil saplı bir denizci çakısı ve onun eşarbı duruyordu. Düğümü bozulmamış, ter ve kirden sertleşmişti. Çakıyı sarı paketleri açmak için kullandı ve içlerindekileri ocağın yanında bulduğu paslı bir tenekeye boşalttı. Kutudan biraz su alarak elde ettiği lapayı parmaklarıyla karıştırdı ve yedi. Tadı ete neredeyse hiç benzemiyordu. Bittiğinde, tenekeyi şömineye atıp dışarı çıktı.

Akşamüstüydü, güneşe ve yaptığı açıya bakılırsa. Islak naylon ayakkabılarını fırlatıp attı ve kumun sıcaklığını hissederek heyecanla doldu içi. Gün ışığında, kumsal gümüşi bir griye bürünmüştü. Gökyüzü bulutsuz, masmaviydi. Sığınağın köşesini dönerek dalgalara doğru ilerledi, yol üzerinde ceketini kumlara bıraktı. "Bunun için kimin hatıralarını kullanıyorsun merak ediyorum," dedi suya ulaştığında. Kotunu çıkarttı ve kıyıda kırılarak sığ bir birikinti oluşturan dalgalara bıraktı, tişörtü ve çamaşırları da kotu takip etti,

"N’yapıyosun Case?"

Sesin geldiği yöne döndüğünde onu on metre ilerde olduğunu gördü, beyaz köpükler ayak bileklerini okşuyordu. .

"Dün gece altıma işedim," dedi.

"Anladım, ama onları giymesin iyi olur. Tuzlu su. Tahriş eder. Sana kayalıklardaki küçük gölü gösteririm islersen," Belli belirsiz bir mimikle arkasını işaret etti. "Tatlı su." Fransız üniformasını, dizlerinin üzerine kadar kesmişti; altındaki ten ise pürüzsüz ve bronzdu. Saçları hafif bir esintiyle kıpırdadı.

"Dinle," dedi giysilerini toparlayıp ona doğru yürüyerek. "Bir sorum var. Sana, burada senin ne işin olduğunu sormayacağım. Fakat sence benim işim ne burada?" Birden durunca, ıslak bir siyah pantolon paçası çıplak kalçasına çarptı.

"Sen dün gece geldin." dedi ve ona gülümsedi.

"Ve sence bu yeterli? Öylece geliverdim?"

"O söylemişti geleceğini." dedi burnunu kaşıyarak. Sonra da omuz silkti. "Öyle biliveriyo her şeyi, sanırım." Sol ayağını kaldırarak diğer bileğindeki kuru tuz taneciklerini temizledi, acemice, çocukça. Ona bir kez daha gülümsedi, daha ustaca. "Şimdi sen bana bi cevap vereceksin, anlaştık mı?"

Başını salladı.

"Nasıl oldu da bu şekilde kahverengiye boyadın kendini, şu ayağın dışında?" 

"Ve son hatırladığın şey bu mu?" Onun sahip oldukları tek tabak olan dikdörtgen çelik kutu kapağından, pişirdikleri dondurularak kurutulmuş kıymalı patatesi sıyırışını seyretti, 

Başıyla onayladı Case’i, gözleri ateşin yaydığı aydınlıkla iyice irileşmişti. "Üzgünüm Case, Tanrı şahidim olsun ki. Sadece mal içindi, herhalde, bir de..." Öne eğilerek kollarıyla dizlerini sıkı sıkı kucakladı, yüzü birkaç saniyeliğine acıdan veya geri gelen hatıralar yüzünden buruşmuştu. "Yalnızca paraya ihtiyacım vardı. Eve gitmek için, belki de veya... cehenneme," dedi, "benimle tek bir kelime bile konuşmuyodun."

"Hiç sigara yok mu?"

"Allah kahretsin Case, bugün onuncu soruşun bunu bana. Neyin var senin?" Bir tutam saçı ağzına alarak çiğnemeye başladı.

"Ama yiyecekler buradaydı? Çoktan gelmişlerdi, ha?"

"Sana söyledim, şu kahrolası kıyıya vurmuşlardı."

"Tamam. Anlıyorum. Çok mantıklı."

Linda tekrar ağlamaya başladı, kuru hıçkırıklarla. "Sana lanet olsun Case," diyebildi sonunda, "burada tek başıma gayet iyiydim." 

Case ayağa kalkıp ceketini aldı, kapıdan eğilerek çıkarken bileğini sert betona sürttü. Ne ay, ne de rüzgar vardı, yalnızca deniz çevreliyordu onu karanlığın içinde. Pantolonu dar ve sertti. "Tamam," dedi geceye, "yedik bakalım. Sanırım buna kanıcam. Fakat yarın kıyıya birkaç paket sigara vursa iyi olur." Kendi kahkahasının onu heyecanlandırdığını fark etti. "Hazır bi iyilik yapmışken, bi kasa bira da hiç fena olmaz." Geri döndü ve sığınağa girdi.

Linda, rengi gümüşe dönmüş tahta bir çubukla korları karıştırıyordu. "Kimdi o Case, Ucuz Otel’deki tabutluğunda karşılaştığım? Şu keskin samuray, hani gümüş gözlükleri ve siyah deri giysileri olan. Beni bayağı korkutmuştu, daha sonra düşününce senin yeni kızının o olduğuna karar vermiştim. Gerçi, senin sahip olduğun paradan daha fazlasına malolur gibi görünüyordu ama..." Tekrar ona baktı. "RAM’ini çaldığım için gerçekten çok üzgünüm."

"Boşver," dedi Case. "Hiç bi manası yok. Demek onlar; alıp, içindekilere erişmesi için o herife götürdün, öyle mi?"

"Tony," diye ekledi. "Bir süredir görüşüyorduk. Bir huyu vardı ve biz... neyse, evet, onu monitöründe çalıştırışın, hatırlıyorum da, inanılmaz grafikler filan vardı ve ben de merak etmiştim sen nasıl olup da-"

"Onun içinde hiç grafik yoktu," diye kesti sözünü.

"Elbette vardı. Benim küçüklüğümde çekilmiş onca resmi nasıl bulduğunu bir türlü anlayamamıştım Case. Babamın görüntüsünü, bizi terketmeden önce. Bir keresinde bana bu ördeği vermişti, boyanmış tahtadan ve sende onun resmi bile vardı..."

"Tony gördü mü onu?"

"Hatırlamıyorum. Hemen sonrasında kumsaldaydım, sabahın körüydü, güneş doğuyor ve bütün kuşlar bağrışıyordu, o kadar ıssızdı ki. Korkuyordum, çünkü yanımda mal filan yoktu ve hastalanacaksın, bundan emindim. ...Sonra yürüdüm, yürüdüm, ta ki hava kararana dek ve burayı buldum, zaten ertesi gün de yemekler vurdu karaya, sert jöleden yapraklara benzeyen garip yeşil deniz zamazingolarına dolanmıştı." Çubuğunu korların içine sapladı ve orada bıraktı. "Hiç hastalanmadım," dedi, korlar yanarak kımıldanıyorlardı. "Sigarayı daha çok özledim aslına bakarsan. Senden n’aber Case? Hâlâ takılıyo musun?" Elmacık kemiklerinin altında danseden alev ışıkları, Wizard’s Castle ve Tank War Europa’daki patlamaları hatırlatıyordu.

"Hayır," dedi ve sonrasında hiçbir önemi kalmadı, bildiklerinin, Linda’nın döktüğü yaşların kuruduğu dudaklardaki tuzu tadıyordu. Onun içinde dolanan bir güç vardı. Night City’de tanıyıp yakaladığı ve yakalandığı, bir süre boyunca zaman ve ölümden, onların hepsini avlamış olan acımasız. Sokak’tan saklayabilmeyi başarmış olduğu bir güç. Daha önce bulunduğu bir yerdi; herkes götüremezdi onu oraya, ama her nasılsa, o hep yaşadıklarını unutmayı başarırdı. Birçok kez keşfettiği ve bir o kadar da kaybettiği izdi bu, Biliyordu, aitti oraya -hatırlıyordu- Linda onu aşağı çekerken, ete, kovboyların alay ettiği hücreler yumağına. Bilmenin ötesinde, engin bir oluşumdu bu; spiral ve feromonlarla kodlanmış bir bilgi denizi, sadece kendi inançlı ama kör yoluyla vücudun çözebileceği sonsuz kaosun ta kendisiydi.

Fransız üniformasını çıkarmaya çalıştı, tuzun içine işlediği kumaşın püskülleri fermuarı bırakmıyordu. Sonunda kırdığı o küçük metal parça duvardan sekerken, tuzun çürüttüğü kumaşta pes etmişti. Artık onun içindeydi ve tanıdık mesajın iletimini gerçekleştiriyordu.

Uzandıkları yerde, burada bile, gerçekte bir yabancıya ait hafızanın kodlarla oluşturulmuş modelinin içi olduğunu bildiği bu odada bile, birleşme gerçekleşiyordu.

Linda sarsılarak üzerine yığılırken, çubuğun aldığı alevler onların tek vücut olan gölgelerini sığınağın duvarı üzerine düşürüyordu.

Daha sonra, ellerini onun kasıklarının arasına gömmüş, birlikte uyurlarken. Case onu kumsalda görüşünü hatırladı, bileklerini okşayan köpükleri ve onun söylediklerini.

"Sana geleceğimi söyledi," dedi.

Ama Linda sadece vücudunu ondan uzaklaştırmadan dönmekle yetindi; kalçalarını Case’in kasıklarında, ellerini onun ellerinde birleştirdi ve mırıldandı, rüyasından dışarı sızan birkaç kelime.

21

Müzikle uyandı, başlarda, bu kendi kalp atışlarının ritmi de olabilirdi. Doğrularak ceketini omuzlarına çekti; hava, şafak öncesi serinliğinde, kapı aralığından içeri gri renkli bir aydınlık sızdırıyordu ve ateş çoktan sönmüştü.

Gözlerinin önünde hayalet hiyerogliflere, sembollere ait şeffaf çizgiler dolanıyor, sığınağın doğal duvarı üzerinde farklı kompozisyonlar oluşturuyorlardı. Ellerinin arkalarına baktığında, bilinemez kod tarafından düzenlenen sönük neon moleküllerin, derisinin altında gezindiklerini gördü. Sağ elini kaldırarak deneysel bir şekilde hareket ettirdi. Ardında, hareket karelerini bırakan silik, zamanla kaybolan bir iz bırakıyordu.

Kolları ve boynunun arkasındaki tüyleri dikildi. Oturduğu yerde donakaldı, dişleri kasılıyor, müziği hissediyordu. Vuruşlar azaldı, geri geldi, azaldı...

"Neyin var?" Linda kalkarak yüzünü kaplayan saçları toparladı. "Bebeğim..."

"Ben... tıpkı uyuşturucu gibi... Burada var mıydı?"

Linda başını salladı ve kollarını onunkiler üzerine kapatarak ona sarıldı.

"Linda, kim söyledi sana? Geleceğimi söyleyen kimdi? Kim?"

"Kumsalda," dedi, bakışlarını başka tarafa çevirten bir duyguyla. "Bir çocuk. Onu kumsalda görüyorum. On üç yaşında filan. Orada yaşıyor."

"Ve sana ne dedi?"

"Senin geleceğini. Benden nefret edemeyeceğini söyledi. Burada mutlu olacağımızı ve yağmur göletinin yerini söyledi. Meksikalı gibi görünüyor"

"Brezilyalı," dedi Case, duvardan aşağı süzülen yeni bir sembol dalgasıyla. "Sanırım Rio’dan." Ayağa kalkıp pantolonunu giymeye başladı.

"Case," dedi Linda, sesi titriyordu. "Case, nereye gidiyosun?"

"Sanırım gidip o çocuğu bulucam," dedi. Müzik güçlenerek geri geldi, çıplak bir ritm halinde, sağlam ve tanıdık bir ritm, ama bir türlü onu hatıralarında bir yere oturtamıyordu.

"Gitme, Case."

"Bir şey gördüğümü sanmıştım, buraya geldiğimde. Kumsalın aşağısında bir şehirdi. Fakat dün yerinde yoktu. Onu hiç gördüğün oluyor mu?" Hızla fermuarını çekti ve ayakkabısının imkansız bağına atıldı ama en sonunda pes ederek ayakkabıları bir kenara fırlattı.

Linda başını salladı hafifçe, bakışlarını alçaltmıştı iyice. "Evet. Görürüm bazen."

"Peki hiç gider misin oraya?" Ceketini de giydi.

"Hayır," dedi, "ama denedim. İlk geldiğimde, çok sıkılmıştım. Her neyse, onun bir şehir olduğuna ve belki bir şeyler bulabileceğime karar vermiştim." Suratını buruşturdu. "Hasta bile değildim, sadece istiyordum. Tenekeye biraz yiyecek doldurup iyice ıslattım, çünkü su için başka kabım yoktu. Ve bütün gün yürüdüm, bazen görebiliyordum, bir şehir, hiç de uzak görünmüyordu. Fakat bi türlü yaklaşamıyordum. Sonra gerçekten yaklaşmaya başladı ve ne olduğunu gördüm. Gün boyunca bazen yıkıntı veya terkedilmiş gibi görünüyordu, ama arada sırada bir makine, araba filan gibi bi’şeylerden yansıyan ışıklar gördüğümü sanıyordum..." Sesi cılızlaşarak kayboldu.

"N’oldu?"

"Bu şey," el kol hareketleriyle şömine, karanlık duvarlar ve şafak ışığının belirginleştirdiği giriş üçlüsünü göstererek, "yaşadığımız yer. O küçülüyor Case, ona yaklaştıkça daha da küçülüyor."

Son bir duraklama, kapının yanında. "Ufaklığa bunu sordun mu?"

"Evet. Anlamayacağımı ve boşa zaman harcadığımı söyledi. Dedi ki, bu bir şey gibiymiş, şey gibi... bir oluşum. Ve bunun bizim ufkumuz olduğunu. Olay ufku diyordu o buna."

Kelimelerin Case için hiçbir anlamı yoktu. Sığınaktan çıkarak kör bir şekilde ilerlemeye başladı -biliyordu, bir şekilde- denizden uzakta bir yere doğru. Hiyeroglifler bu sefer kumda dansediyordu, Case’in ayağından kaçınıyor, o ilerledikçe geri çekiliyorlardı. "Hey," dedi, "dağılıyor. Bahse girerim bunun sen de farkındasındır. Sorun ne? Kuang mı? Çin buz kırıcısı, kalbinde bir delik mi açıyor yoksa? Belki de Dixie sandığın kadar kolay bir lokma değildir, ha?"

Linda’nın onun adını haykırdığını duydu. Arkasına baktığında onu takip ettiğini gördü, yetişmeye çalışmıyordu. Fransız üniformasının bozuk fermuarı koyu tenli göbeğine çarpıyor, yırtık kumaş, cinsel organının tüylerini bir çerçeve içine alıyordu. Bu haliyle, Finn’in Metro-Holografix’teki eski dergilerinden fırlayarak canlanmış bir kız gibi görünüyordu; fakat o, yorgun ve üzgün ve insandı, ve tuz gümüşü kaplı deniz otu yığınlarında tökezledikçe itici bir görüntü alan yırtık bir üniforma giyiyordu.

Ve birden, nasıl olduysa, kırılan dalgaların içindeydiler, üçü birlikteydi ve çocuğun dişetleri, koyu renkli zayıf yüzünün üzerinde pembe geniş bir leke gibi parıldıyordu. Eski püskü, renksiz bir şort vardı üzerinde ve kolları, gelgitin çekilen mavi-grisi içinde yüzen ince uzuvlar gibiydi.

"Seni tanıyorum," dedi Case, Linda yanındaydı.

"Hayır," dedi çocuk, yüksek ve melodik bir sesle, "tanımıyorsun."

"Sen öteki YZ’sin. Sen Rio’sun, Wintermute’u durdurmaya çalışan diğer parça. Adın ne senin? Turing kodun, ne olduğunu söyle?"

Çocuk dalgaların içinde amuda kalkarak gülmeye başladı. Elleri üzerinde biraz yürüdükten sonra sudan çıktı. Gözleri Riviera’nınkilerdi ama içlerinde kötülük taşımıyorlardı. "Bir şeytanı çağırabilmen için önce onun adını öğrenmelisin, insanoğlu bunu hayal ederdi, bir zamanlar, ama artık bu farklı bir şekilde geçerli. Bunu sen de biliyorsun, Case. Senin işin programların isimlerini öğrenmektir, uzun resmi isimleri, sahiplerinin saklamaya çalıştığı isimler. Gerçek isimler..."

"Bir Turing kodu senin ismin değildir."

"Neuromancer," dedi çocuk, yükselen güneşe çevirdiği gözlerini kısarak. "Ölünün yurduna uzanan yol. Bulunduğun yer, sevgili dostum. Marie-France, benim leydim, bu yolu hazırlayan O’ydu, ama daha ona başarısını müjdeleyemeden lordu tarafından boğuldu. Neuro, sinirlerden gelir, gümüş patikalardan. Romancer. Neuromancer. Ölüleri hayata çağırırım ben. Ama hayır, dostum," ve çocuk kısa bir dans gösterisi yaparak, koyu tenli ayaklarıyla kumda izler bıraktı. "Ölü de benim, yurtları da." Attığı kahkahaya bir martının çığlığı karıştı. "Kal. Bir hayalet bile olsa kadının, bilmiyor bunun doğruluğunu. Sen de bilemeyeceksin."

"Çatlamaktasın sen. Buz dağılmaya başladı.",

"Hayır," dedi, birden üzüntüyle omuzlarını düşürerek. Ayaklarını kumda sürümeye başladı. "O kadar karmaşık değil. Fakat seçim yine de senin." Gri gözler Case’i ağır bakışlarla karşıladı. Taze bir sembol dalgası, her seferinde bir satırını göstererek Case’in gözlerine dolmaya başladı. Satırlar ardında kalan çocuğu, ona taze asfalttan yükselen ısı dalgalarının içinden bakıyormuş gibi görüyordu. Müzik iyice güçlenmiş, şarkı sözlerini çıkarmasına az kalmıştı.

"Case, tatlım," dedi Linda ve omzuna dokundu.

"Hayır," diyerek ceketini çıkardı ve ona verdi. "Bilmiyorum," dedi, "belki gerçekten burdasındır. Her halükarda hava çok soğuyor."

Arkasını dönerek yürümeye başladı ve yedinci adımda durarak, kulağını müziğe verdi ve olayların merkezine kendisini tanımlamasını seyretti. Ardına baktı, sadece bir kez, fakat gözlerini açmadı.

İhtiyacı yoktu.

Deniz kenarındaydılar, Linda Lee ve adının Neuromancer olduğunu söyleyen cılız çocuk. Deri ceketi Linda’nın elinden aşağı sarkıyor, ucu kırılan dalgaların köpüklerini yakalıyordu.

Yürümeye devam etti, müziğin peşinden.

Maelcum’un Zion dub’ı.

Gri bir yerdi, kıpırdayan ince tüller, pus, çok basit bir grafik programı tarafından yaratılan yarım renk tonlarında katmanlar. Uzun süre, limandan tek bir kare görüntülendi, karanlık suların üzerinde donup kalmış martılar. Sesler geliyordu. Bir kara ayna düzlemi vardı, eğimle genişleyen ve o cıvaya dönüşmüştü, bir cıva damlasıydı aşağı kayan, görünmez bir labirentin duvarlarına çarpan, parçalara ayrılıp grup halinde ilerleyen, sonra yeniden bir olup akmaya devam eden...

"Case? Adamım?"

Müzik.

"Döndün, adamım benim."

Müzik kulaklarından alınmıştı.

"Ne kadar?" diye sorarken işitti kendini ve ağzının çok kuru olduğunu farketti,.

"Beş dakika, belki. Çok uzun. Ben fişi çekmek’stedim ama Mute hayır dedi. Ekran komik gidince, Mute kulaklık tak dedi sana." Gözlerini açtı. Maelcum’un hatları, şeffaf hiyeroglif şeritleri olarak beliriyordu.

"Ve senin ilaç," dedi Maelcum. "İki derm." 

Kütüphanenin zemininde sırtüstü yatıyordu, monitörün altında. Zionit, kalkmasına yardım etti ama bu hareket onu taşkın betafenetilamin patlamasının içine fırlatmaktan başka bir işe yaramadı, mavi dermler sol bileğinin iç tarafında sızlıyordu. "Aşırı doz," diyebildi.

"Hadi, adamım," koltuk altlarını kavrayan güçlü eller, onu bir çocuk gibi ayağa kaldırıyordu, "bizler gitmeli."

22

Servis arabası çığlık çığlığaydı. Betafenetilamin ona bir ses kazandırıyordu, hiç susmayan bir ses. Ne kalabalık galeride, ne sona ermek bilmeyen koridor boyunca, ne de soğuğun Ashpool’un rüyalarına damla damla dolduğu mahzenin, T-A mabedinin siyah camla örtülmüş girişinden geçerken.

Bu geçiş boyunca arabanın devinimi, doz aşımının çılgın momentine karışıyor, Case için ek bir patlamaya dönüşüyordu. Araba ruhunu teslim ettiğinde; en sonunda koltuğun altındaki bir organının iflas etmesi ve beyaz kıvılcımlar kusmaya başlamasıyla birlikte; çığlıklar kesildi.

Araç, sürüklenerek 3Jane’in şahsi mağarasına üç metre kalana kadar ilerledi ve durdu.

"N’kadar uzak adamım?" Maelcum, son çırpınışlarını yaşayan arabadan çıkmasına yardım ederken, aracın motor haznesinde patlayan dahili söndürücü, kapaklar ve servis noktalarından dışarı sarı renkli bir toz püskürtmeye başladı. Braun koltuğun sırtlığından dışarı zıpladı ve çalışmayan bir uzvunu da ardından sürükleyerek taklit kum boyunca toplamaya başladı. "Yürümelisin, adamım." Maelcum panel ile veridüşümünü alarak şok kablolarını omzuna astı.

Zionit’in peşinden giderken, trodları Case’in boynunda sekiyordu. Riviera’nın holoları bekliyordu onları, işkence sahneleri ve yamyam çocuklar. Molly triptiği parçalamıştı. Maelcum hiçbirini umursamadı bile.

"Yavaş," dedi Case, önünde geniş adımlarla ilerleyen figüre yetişmeye çabalayarak. "Doğru hareket etmeliyiz."

Maelcum aniden durdu, ona döndü ve elinde Remington’ıyla öfke dolu bir bakış fırlattı. "Doğru mu adamım? Doğru nasıl?"

"Orda Molly’yi tutuyolar, ama o bir şey yapamayacak kadar kötü durumda. Belki onun ok silahını da almışlardır." Maelcum onaylamasına salladı başını. "Ve bir de ninja var, bir aile fedaisi."

Maelcum’un somurtuşu derinleşti. "Sen dinle, Babylon adamım," dedi. "Ben bi savaşçı. Fakat diil bu benim savaşım, Zion savaşı diil. Babylon Babylon’a karşı, yediği kendi, bildin mi? Fakat Jah söyler ben v’ benin Steppin’ Razor'ı kurtarmamızı."

Case dinliyordu.

"O bir savaşçı," dedi Maelcum, bu her şeyi açıklarmışçasına. "Şimdi sen söyle bana, adamım, kim olmamalı bir ölü."

"3Jane," dedi Case duraksayarak. "Bir kız orda. Beyaz bi şal gibi bi’şeyi var, başlıklı. O bize lazım."

Girişe vardıklarında. Maelcum hiç duraksamadan içeri daldı. Case’e onu takip etmekten başka bir seçenek bırakmamıştı.

3Jane’in ülkesi terkedilmişti, havuz bomboştu. Maelcum ona panel ve Dix’i geri vererek havuzun kenarına yürüdü, Havuz mobilyalarının ardında, kısmen yıkılmış duvarlardan oluşan labirentin karanlığı, bel yüksekliğindeki çirkin gölgeleri uzanıyordu.

Su. sabırla havuz duvarını dövüyordu.

"Burdalar," dedi Case. "Olmak zorundalar."

Maelcum sakince onayladı.

İlk ok, pazısını deldi. Remington, havuzdan yayılan ışığın maviye boyadığı, bir metrelik namlu kıvılcımı eşliğinde kükredi. İkinci ok tüfeğin kendisini vurdu ve onu yer mermerlerinin üzerinde döndürerek uzaklaştırdı. Maelcum yığılırcasına yere oturmuş, kolundan bir dal gibi dışarı uzanan nesneyi bilinçsizce kavramıştı. Kuvvetle dışarı çekmeye çabalıyordu.

Hideo gölgelerden sıyrılarak karşılarında belirdi, zarif bambu yayında bir üçüncü ok hazır bekliyordu. Eğilerek selamladı onları.

Maelcum bakakalmıştı, eli hâlâ çelik oktaydı.

"Atardamarınız zarar görmedi," dedi ninja. Case, Molly’nin anlattıklarını hatırladı, sevgilisini öldüren adamı tanımlayışını. Hideo da bir başkasıydı. Yaş kavramından uzakta, çevresine bir sessizlik, katıksız sükunet hissi yayıyordu. Temiz, haki renkli bol bir pantolon ve ayağını bir eldiven gibi kavrayan koyu renkli ayakkabılar giyiyordu. Ayakkabıların önünde, tıpkı tapi çorapları gibi başparmağın yanına gelen birer girinti vardı. Bambu yay, gerçek bir müze eşyası gibi görünüyordu, ama sol omzunun üzerinden beliren alaşım ok kılıfı, Chiba’daki en iyi silah dükkanından alınmış gibiydi. Koyu renkli göğsü tüysüz ve pürüzsüzdü.

"Başparmağımı kestin, ikincisi’le," dedi Maelcum.

"Merkezkaç kuvveti," dedi ninja, tekrar eğilerek. "Dönel çekimde, kullanımı en zor ve yavaş silahtır. Kasıtlı değildi."

"3Jane nerde?" Case Maelcum’un yanına gitti. Ninjanın yayında gerili olan okun ucunun, çift taraflı bir jilet gibi olduğunu gördü. "Molly nerde?"

"Merhaba, Case," Hideo’nun arkasındaki karanlığın içinden Riviera çıktı, elinde Molly’nin ok tabancası vardı. "Ben Armitage’ın gelmesini beklerdim. Hayrola, artık o Rasta üssünden de mi adam kiralıyoruz?"

"Armitage öldü."

"Armitage hiç varolmamıştı zaten; mevzuyu kurcalarsak eğer; fakat her halükarda haberin pek de sarsıcı olduğunu söyleyemem."

"Wintermute öldürdü onu. Parçaları üssün birer uydusu artık."

Riviera, anladığını belirten bir mimik ardından gözlerini Case’ten Maelcum’a sonra da tekrar Case’e çevirdi. "Sanırım burası yolun sonu, sizin için," dedi.

"Molly nerde?"

Ninja, ince, örgülü teli germeyi bırakıp yayını indirdi. Remington’un yatmakta olduğu noktaya gidip tüfeği kaldırdı. "Ustalıktan yoksun," dedi kendisine seslenircesine. Sesi sakin ve barışıktı. Yaptığı her hareket bir dansa, vücudu hareketsiz olduğunda bile sona ermeyen bir dansa aitti, ama taşıdığı onca güç imgesine rağmen, içindeki alçak gönüllülük ve açık yürekliliği hissedilebiliyordu.

"Burası onun için de bir son," dedi Riviera.

"Belki 3Jane seninle aynı fikri paylaşmaz, Peter," dedi Case kararsız bir vurguyla. Derinler, sistemini coşturmaya devam ediyor, eski baş ağrısı geri geliyordu: Night City çılgınlığı. O zarafet dolu anları hatırladı, işlerin en keskin ucunda yürüdüğü, kendini düşünebildiğinden daha hızlı konuşurken bulduğu zamanları.

Gri gözler kısıldı. "Neden, Case? Sana bunu düşündüren nedir?"

Case gülümsedi. Riviera simstim parçasından habersizdi. Molly’nin üzerindeki uyuşturucuyu bulma telaşından bu aklına bile gelmemişti. Fakat Hideo’nun fark edemeyişini atayamıyordu, çünkü Molly’nin üzerindeki gereçleri veya gizli silahları kontrol etmeden, 3Jane’in ona yaklaşmasına izin vermeyeceğinden emindi. Olamaz, dedi içinden ve kararını verdi, ninja biliyordu. Bu durumda 3Jane de öğrenmiş olmalıydı.

"Anlat bana, Case," dedi Riviera, silahın namlusunu ona doğrultarak.

Arkasında bir gıcırtı oldu, ve tekrarlandı. 3Jane, Victoria dönemine ait işlemeli bir banyo koltuğunda oturan Molly’yi itiyor, koltuğun büyük, örümceksi tekerlekleri gıcırdayarak dönüyordu. Molly, kırmızı ve siyah çizgili kalın bir battaniyeye gömülmüştü ve arkasında arkaya doğru kıvrılarak yükselen dar sırtlık vardı. Çok küçük görünüyordu Kırık. Bembeyaz bir mikropor bant parçası örtüyordu yaralı lensini; diğeri ise başı kolluğun hareketleriyle sallandıkça, gelen ışığı kırarak parlıyordu.

"Tanıdık bir yüz," dedi 3Jane. "Seni Peter’ın gösterisini sahnelediği gece görmüştüm. Peki ya o kim?" 

"Maelcum," dedi Case.

"Hideo, oku çıkar ve Bay Maelcum’un yarasını sargıla." Case Molly’yi izliyordu, bitik yüzünü. Ninja, Maelcum’un oturduğu yere giderken, yayını ve Remington’ı erişemiyecekleri bir yere bıraktı ve cebinden bir alet çıkardı. Bir kerpeten. "Okun ucunu kesmeliyim." dedi. "Atardamara çok yakın." Maelcum sessizce kabul etti. Yüzü, grileşmiş ve terle kaplamıştı.

Case gözlerini 3Jane’e çevirdi. "Çok zaman kalmadı."

"Kimin için, tam olarak?"

"Herhangi birimiz için." Hideo’nun ucu kesmesiyle birlikte bir çatlama sesi duyuldu. Ve Maelcum’un iniltisine karıştı.

"Gerçekten de." dedi Riviera. "karşında duran bu başarısız sahtekarın son bir hamle yapmaya uğraşmasını izleyerek eğlenemezsin. Çok çirkef olacaktır, emin ol. Dizleri üzerinde sürünecek, sana annesini satmayı, en sıkıcı cinsel zevkleri tattırmayı teklif edecektir..."

3Jane başını geri atarak gülmeye başladı. "Eğlenmez miydim, Peter?"

"Hayaletler ortalığı birbirine katacak bu gece, leydim." dedi Case.

"Wintermute, diğerine saldırıyor, Neuromancer. Sonuna kadar gidecek. Bunu biliyor muydun?"

3Jane kaşlarını kaldırdı. "Peter buna benzer bir şey ima etmişti, ama biraz daha anlatabilirsin." "Neuromancer ile tanıştım. Bana annenden bahsetti. Anladığım kadarıyla o, kişilik kaydı için kurulmuş dev bir ROM yapısı gibi bir şey, ama tamamen RAM’den oluşuyor. Bu yapılar, o ortamda varolduklarını düşünüyorlar, bunun gerçek olduğunu, fakat olan tek şey bu deneyimin sonsuza kadar sürüp gittiği."

3Jane, banyo sandalyesinin arkasını terketti. "Ne ortamı? Mekanı tanımla, bir de şu yapıyı." 

"Bir kumsal. Gri kumlar, tıpkı parlatılması gereken gümüşler gibi. Bir de beton yapı var, kulübe gibi bi’şey..." Bir an için tereddüt etti. "Öyle gösterişli değil. Eski, bir harabe gibi. Yeterince uzun süre yürüdüğünde, başladığın yere geri dönüyosun."

"Evet," dedi 3Jane. "Fas. Marie-France küçük bir kız iken, Ashpool'la evlenmeden yıllar önce, o plajda terkedilmiş bir kulübede bir yaz boyunca kamp kurmuş, tek başına. Felsefesinin temellerini orada oluşturmuş."

Hideo doğrularak kerpeteni cebine koydu. Her elinde bir ok parçası vardı. Maelcum gözlerini kapatmış, eli ile kolunu kavramıştı. "Yaranı saracağım," dedi Hideo.

Case, Riviera silahını isabetli bir atış için doğrultamadan eğilmeyi başardı. Oklar, boynunun yanından süpersonik sivrisinekler gibi vızıldayarak geçti. Yere yuvarlanırken Hideo’yu gördü, dansına yeni bir adım daha ekliyordu. Okun jiletli ucu eline ulaştığında tam ters yöne döndü; çelik gövde ise güçlü parmakların altında, avcunun içinde hareketsizdi. Onu elinin altına geçirdi ve bulanıklaşan bir bilek hareketinin ardından ok Riviera’nın eline saplanmıştı. Tuttuğu silah bir metre öteye savruldu.

Riviera çığlık attı; ama acıyla değil. Bir öfke çığlığıydı bu, o kadar öz, o kadar saftı ki insanlıktan tamamen mahrumdu.

Bir çift yoğun ışın, yakut kırmızısı iğneler, Riviera’nın göğsünden dışarı fışkırıyorlardı.

Ninja, acıyla homurdanarak başını arkaya savurdu, elleri gözlerininin üzerinde, kısa sürede dengesine kavuştu.

"Peter," dedi 3Jane, "Peter, sen ne yaptın?"

"Kopya çocuğunu kör etti," dedi Molly duygusuzca.

Hideo, avuçlarını bitiştirerek gözlerini kapadığı ellerini indirdi. Beyaz karolar üzerinde donup kalmış olan Case, harap olmuş gözlerden yükselen duman dalgalarını gördü.

Riviera gülümsüyordu.

Hideo, dansına geri dönerek, attığı adımları geriye doğru takip etti bu sefer. Ok, yay ve Remington üçlüsünün yanında durduğunda, Riviera’nın yüzündeki gülümseme siliniverdi. Eğildi -selam veriyordu Case’e göre- ve ok ile yayını buldu.

"Sen körsün," dedi Riviera, bir adım gerileyerek.

"Peter," dedi 3Jane, "onun karanlıkta da çalışabildiğini bilmiyor musun? Zen. Onun yolu bu."

Ninja, okunu gerdi. "Zihnimi hologramlarınla çelmeye çalışacak mısın şimdi?"

Riviera geri çekiliyordu, havuzun ardındaki karanlığa. Beyaz bir sandalyeye takıldı; nesnenin bacakları karolara sürtündü. Hideo’nun oku fırladı.

Riviera kendini kaybederek koşmaya başladı ve kendini alçak, yıkık bir duvarın üzerinden karanlığın içine attı. Ninjanın yüz ifadesi yoğunlaşmış, sessiz bir kendinden geçiş eşliğinde gerilmişti.

Gülümseyerek, duvarın ardında uzanan karanlığa doğru ilerledi, silahını yeniden hazırlamıştı.

"Jane, leydim," diyen Maelcum’un fısıltısı ile arkasına dönen Case, onun tüfeğine uzandığını ve beyaz seramik üzerine sıçrayan kanı gördü. Tutamlarını sallayarak tüfeğin şişkin dipçiğini yaralı kolunun altına sıkıştırdı. "Bu çıkarır başını yerinden, hiç bi Babylon doktoru da onaramaz onu."

3Jane, Remington’a bakakaldı. Molly, kollarını çizgili battaniyenin kıvrımlarından kurtararak ellerini hapseden siyah küreyi havaya kaldırdı. "Çıkar," dedi, "çıkar şunu."

Case yerden kalkarak kendini silkeledi. "Hideo onu haklayacak, kör olsa bile mi?" diye sordu 3Jane’e.

"Ben çocukken," dedi, "onunla körebe oynamaya bayılırdık. Okunu, iskambil kağıtlarındaki sembollere on metreden isabet ettirebilirdi."

"Peter çoktan öldü zaten," dedi Molly. "Oniki saat içinde katılaşmaya başlar. Hareket yeteneğini tamamen yitirecek ve geriye sadece gözleri kalacak."

"Niye?" Case ona döndü.

"Malını zehirledim," dedi Molly. "Durum Parkinson hastalığına benziyor bir bakıma."

3Jane katıldı. "Evet. Ona izin verilmeden önce, genel tıbbi taramayı gerçekleştirdik." Siyah topa öyle bir şekilde dokundu ki, küre Molly’nin ellerini bırakarak uzaklaştı "Substantia nigra hücrelerinin seçmeli imhası. Bir Lewy vücudu oluşumunun belirtileri ortaya çıkıyor. Uykusunda çok fazla miktarda terleyecek." 

"Ali." dedi Molly. bir anlığına açtığı on bıçağının parıltısı ile. Battaniyeyi bacaklarından kaldırıp anığında, bacağındaki şişirilmiş destek göründü. "Meperidin sayesinde. Ali’den benim için özel bir miktar hazırlamasını istedim, Böylece, reaksiyon sürelerini daha yüksek sıcaklıklarla hızlandırdık. N-metil-4-phenyl-1236." diye heceledi kelimeleri, seksek oynayan küçük bir çocuğun yuvarladığı bir tekerleme gibi, "tetra-hydro-pyridene."

"Sıkı vuruş," dedi Case.

"İyi bildin," dedi Molly, "harbi ağır bir vuruş." 

"Ne müthiş," diyerek kıkırdadı 3Jane. 

Asansör çok kalabalıktı. Case ile 3Jane göğüs göğüseydi ve Remington’ın namlusu kızın çenesinin altına dayanmıştı. Sırıtarak Case’e daha da fazla yaslanıyordu. "Kes şunu." dedi Case umutsuzca. Tüfeğin emniyetini kapatmıştı, ama yine de onu incitmekten korkuyordu ve 3Jane de bunun bilincindeydi. Asansör, çapı bir metrenin altında çelik bir silindirdi, tek kişilik kullanım için tasarımlanmıştı. Molly, Maelcum’un kucağındaydı. Yarası sarılmıştı ama Molly’yi taşımasının canını yaktığı yüzünden belli oluyordu. Diğer yandan, Molly’nin kalçası da panel ile yapıyı Case’in böbreklerine doğru bastırıyordu.

Yerçekiminden uzaklaşıyor, eksene doğru yükseliyorlardı, çekirdeklere.

Asansör girişi, koridora çıkan merdivenlerin yanına gizlenerek, 3Jane’in özel mağara dekoruna farklı bir doku kazandırıyordu.

"Sanırım bunu size söylememeliyim," diyerek başını tüfeğin namlusunun atış alanından çekti 3Jane, "ama benden istediğiniz odanın anahtarına sahip değilim. Hiç olmadım. Babamın Victorian garipliklerinden biri de buydu. Kapıdaki kilit mekanik ve çok karmaşık bir yapıya sahip."

"Chubb kilidi," dedi Molly, sesi Maelcum’un omzu yüzünden boğuklaşıyordu, "ve o kahrolası anahtar da bizde, korkma."

"Çipin hâlâ çalışıyo mu?" diye sordu Case Molly’ye.

"Zaman şu anda sekiz yirmibeş, öğleden sonra, Greenwich’in kahrolası Meridyenine göre," diye cevapladı.

"Beş dakikamız kaldı," dedi Case ve kapı 3Jane’in arkasında aralandı. Geriye doğru yavaş bir takla atarak çıktı 3Jane, şalının soluk kıvrımları kalçasının etrafında uçuştu.

Eksendeydiler, Straylight Villası çekirdeğinde.

23

Molly naylon kolyesindeki anahtarı çıkardı dışarı.

"Biliyor musunuz," dedi 3Jane, merakla öne eğilerek, "bir taklidin varolmadığı düşüncesindeydim. Sen babamı öldürdükten sonra, Hideo’yu onun eşyalarını araştırmaya gönderdim. Bunun orijinalini bulamadı."

"Wintermute onu bir çekmecenin arka tarafına tıkmayı başarmış," dedi Molly, Chubb anahtarının silindirik ucunu düz, dikdörtgen kapının yüzündeki küçük deliğe dikkatle sokarak. "Anahtarı oraya koyan küçük çocuğu da öldürmüş." Anahtar ilk denemede sorunsuzca döndü.

"Büst," dedi Case, "başın arkasında bir pano var. Üzerinde zirkonlar olan. Açın onu, bağlanacağım nokta orası."

Ve içerdeydiler.

"Tanrı aşkına," diyordu Flatline kelimeleri uzatarak, "sen cidden zamanını sonuna kadar kullanmaya inanıyorsun, değil mi evlat?"

"Kuang hazır mı?"

"Fırlamayı bekliyor."

"Tamam." Geçti.

* * *

Ve kendisini Molly’nin tek sağlam gözüyle, baldırları arasına bir siberuzay paneli sıkıştırmış, kapalı, kararmış gözlerinin yukarısında bir dizi gümüş renkli trod parıldayan ve havada bir cenin gibi kıvrılarak asılı duran soluk suratlı, harcanmış bir bedene bakarken buldu. Bir günlük sakal birikimi adamın yanaklarını çukurlaştırmış, ter bütün yüzünü kaplamıştı.

Kendine bakıyordu.

Molly, eline ok silahını almıştı. Nabzının her atışıyla bacağı zonkluyor, ama sıfır yerçekimi sayesinde hareket edebiliyordu. Maelcum da yakınlarında süzülüyor, geniş kahverengi eliyle 3Jane’in ince bileğini tutuyordu.

Bir fiberoptik şeridi, ahenkle Onno-Sendai’den inci kakmalı terminalin arkasında bulunan kare şeklindeki açıklığa uzanıyordu.

Anahtarı tekrar kapattı.

"Kuang Sınıfı Düzey Onbir, dokuz saniye içinde kıçlarınızı dağıtmaya geliyor, gerisayım, yedi, altı, beş..."

Flatline onları yukarı çekti, akıcı bir yükseliş, siyah krom köpekbaliğinin karın yüzeyindeki bir mikrosaniyelik karartı seğirmesi.

"Dört, üç..."

Case garip bir şekilde kendini küçük bir uçağın pilot kabininde hissediyordu. Önünde duran karanlık bir yüzey aniden aydınlanarak panelinin mükemmel bir kopyasına dönüştü.

"İki ve hücum—"

Zümrüt yeşili ve yeşim beyazı duvarların içinden geçiş, siberuzayda daha önce yaşadıklarından çok öte bir hız duygusu. ...Çin programının hamlesiyle dağılan Tessier-Ashpool buzu, çözülmeye başlamasıyla birlikte korkunç bir katı akışkanlığı izlenimi yaratıyor, onlar düştükçe etraflarında bükülüp uzayan kırık ayna parçalarına dönüşüyordu—

"Tanrım," dedi Case, Kuang dönerek Tessier-Ashpool çekirdeklerinin ufuksuz meydanlarına doğru yan yattığında; altlarında sonu olmayan bir neon şehir manzarası uzanıyordu, göz alan bir karmaşa ve jilet kadar keskin ışıklarıyla.

"Hey, lanet olsun," dedi Dix, "şunlar RCA Binaları. Bu eski RCA Binalarını bilir misin?" Kuang programı, her biri Manhattan gökdeleninin kusursuz kopyaları olan bir düzine kulenin tepelerinin arasına daldı.

"Bu kadar yüksek çözünürlüğü görmüş müydün?" diye sordu Case.

"Yoo, ama daha önce hiç YZ de kırmamıştım."

"Bu alet nereye gittiğini biliyo mu?"

"Bilse iyi olur."

Düşüyorlar, bir gökkuşağı neonları kanyonunda irtifa kaybediyorlardı.

"Dix—"

Altlarında uzanan ışık oyunları zemininde, gölgeden bir kol toparlanıyor, düzensiz, şekilsiz bir karanlık kütlesi kaynaşıyordu, huzursuzca...

"Bir dost," dedi Flatline ve Case kendiliğinden uçuşan parmaklarıyla, temsili panelini yumrukladı. Kuang, mide bulandırıcı bir dönüş sonrasında akışkan bir değişimle kendini tam ters yöne çevirerek, fiziksel taşıt kavramını tamamen ortadan kaldırdı.

Gölge oluşumu gelişip yayılıyor, veri şehrinden taşmaya başlıyordu. Case onları doğrudan yukarı taşıdı, üzerlerini kaplayan tek sınır, mesafe kavramından yoksun yakut yeşili buz kubbesiydi.

Çekirdekler şehri yoktu artık, tamamen altlarındaki karanlıkla kaplanmıştı.

"Bu da nesi?"

"Bir YZ savunma sistemi," dedi Dix, "veya bir bölümü. Eğer dostun Wintermute ise, pek arkadaş canlısı görünmediği kesin."

"Sen devral," dedi Case. "Daha hızlısın."

"Şimdi iyi dinle; en iyi savunma evlat, en güçlü saldırıdır."

Ve Flatline, Kuang’ın iğnesinin ucunu altlarındaki karanlığın merkezine doğrulttu. Daldılar.

Case’in algı girdileri, süratle birlikte yükseliyordu.

Ağzı sancılı bir maviyle doldu.

Değişken bir kristale dönüşen gözleri, adına yağmur ve tren sesleri dedikleri bir frekansla titreşiyor, aniden fışkıran saç inceliğinde cam kılçıklarının oluşturduğu uğultulu bir ormanla kaplanıyordu. Kılçıklar ayrılıyor, ikiye bölünüyor, tekrar ayrılıyor, Tessier-Ashpool buzunun altında katlanarak çoğalıyordu.

Damağı ağrısızca ikiye yarılarak, dilinin etrafında kıvranan maviye hasret kökçükler fışkırttı, amaçları besin sağlamaktı gözlerinin kristal ormanına, kılçıkları yeşil kubbeye dayanan, sıkışınca dağılarak aşağı doğru uzanan ve T-A kainatını dolduran ormana, ta ki şehrin bekleyişteki talihsiz varoşlarına, yani Tessier-Ashpool S.A.’nın zihnine ulaşana kadar.

Ve eski bir hikaye canlanıyordu hatıralarından, satranç tahtasına demir paralar koyan bir kral ve miktarı her karede iki katı arttırışı

Katlanarak...

Karanlık her yanından içine dolmaya başladı, siyah, şarkılar söyleyen bir küre ve dönüşmesine az kalan veri evreninin kristal sinir uzantıları üzerindeki baskı...

Ve sonunda, bir hiç olduğunda, karanlığın kalbinde yoğunlaşmış halde, karanlığın daha fazla olamayacağı bir an geldi ve bir şeyler yırtıldı.

Kuang programı kararmış bulutların arasından fırladığında, Case’in cıva damlaları gibi parçalara ayrılan bilinci, gümüş bulutların rengine bürünmüş sonsuz kumsalın üzerinde kavisler çiziyordu. Küreselleşen görüş yetisi, her şeyin sayılabildiği bir dünyanın iç yüzeyini kaplayan tek bir retina katmanı gibiydi.

Ve burada her şey gerçekten sayılabiliyordu, her biri. Yapılandırılmış kumsaldaki kum taneciklerinin sayısını biliyordu (bu sayının kodlandığı matematik sistemini taşıyan zihnin sahibi de tekti, Neuromancer). Kulübedeki kutularda bulunan sarı yiyecek paketlerinin sayısını da biliyordu (dört yüz yedi). Kumsalda, günbatımıyla birlikte elinde bir dal parçası sallayarak yürüyen Iinda Lee’nin giydiği tuzdan kurumuş deri ceketin açık fermuarının sol yarısındaki pirinç diş sayısını da biliyordu (iki yüz iki).

Kuang’ı kumsala doğru alçaltıp programa geniş bir daire çizdirirken, kara köpekbalığı nesnesini Linda’nın gözlerinden görüyordu: alçak bulut basamaklarını arkasına almış sessiz, aç bir hayalet, Linda dehşetle sarsılarak sopasını düşürdü ve koşmaya başladı. Onun nabız ölçüsünü ve attığı geniş adımların arasını, en hassas jeofizik standartları için bile tatmin edecek birimlerle tanımlayabilirdi.

"Fakat onun düşüncelerini bilmiyorsun," dedi, artık köpek balığı nesnesinin kalbinde onun yanında duran çocuk. "Ben de onun düşüncelerini bilmiyorum. Yanıldın, Case. Burada yaşamak, yaşamaktır. Arada hiçbir fark yok."

Linda panik içinde, dalgaların arasında çırpınarak ilerliyordu.

"Durdur onu," dedi Case, "kendini incitecek."

"Onu durduramam," dedi çocuk, gri gözleri yumuşak ve alımlıydı.

"Riviera’nın gözlerine sahipsin," dedi Case.

Beyaz dişler ve geniş pembe dişetleri göründü bir an. "Fakat deliliğine değilim. Gözlerinin çok güzel olduğunu düşünüyorum." Omuzlarını silkti. "Seninle konuşmak için bir maskeye ihtiyacım yok. Kardeşimin tam tersine. Ben kendi kişiliğimi oluştururum. Kişiliktir benim ortamım."

Case onları yukarı, sert bir tırmanışla, kumsal ve korkmuş olan kızdan uzağa çekti. "N’diye onu üzerime saldın benim, seni küçük piç kurusu? Bir daha ve sonra bir kahrolası kez daha, beni sersem ettin. Sendin di mi onu öldüren, ha? Chiba’da."

"Hayır," dedi çocuk.

"Wintermute?"

"Hayır. Onun ölümünün yaklaştığını gördüm. Senin bazen sokağın dansında sezebildiğini düşündüğün motiflerde. O motifler gerçektir. Ben, kendi dar yaklaşımlarımda, o dansları okuyabilecek niteliğe sahibim. Wintermute’un kapasitesinin çok üzerinde. Onun ölümünü gördüm; sana olan ihtiyacında, Ucuz Otel'deki tabutluğundaki kilidin manyetik kodunda, Julie Deane’in Honkong’lu bir gömlek üreticisiyle olan hesabında. Hastasının röntgenini inceleyen bir doktorun gördüğü tümör kadar barizdi benim için. Sendeki Hitachi'yi alıp dostuna götürdüğünde, erişmesi için ne içinde bulunanlar hakkında, ne de nasıl satabileceği konusunda en ufak bir fikri yoktu, tek isteği senin onu bulup cezalandırmanda araya ben girdim. Benim metodlarım Wintermute’unkilerden daha ustacadır. Linda’yı buraya getirdim. Kendi içime."

"Neden?"

"Seni de buraya getirebileceğimi, tutabileceğimi düşünüyordum. Fakat başarısız oldum."

"Peki şimdi n’olcak?" Onları tekrar bulutun arkasına taşıdı. "Sırada ne var?"

"Bilmiyorum, Case. Bu gece, matrisin kendisi yöneltiyor bu soruyu kendine. Çünkü sen kazandın. Sen çoktan kazanmıştın, hâlâ göremedin mi? Kumsalda Linda’dan uzaklaşmaya başladığında kazandın. En son savunma hattımdı o benim. Yakında öleceğim, bir bakıma. Wintermute da öyle. Riviera da şüphesiz aynı durumdadır şu anda, benim Lady 3Jane Marie-France’ımın dünyasındaki duvar yıkıntıları arasında, onu Hideo’nun okundan kurtarabilecek dopamin reseptörlerini üretemeyen nigra-striatal sistemi sayesinde felç olmuş bir halde yatıyordun Fakat Riviera yalnızca bu gözlerde yaşayacak, eğer onların bende kalmasında sakınca yoksa." "Bir de şu sözcük var, değil mi? Kod. O zaman nasıl kazanmış olabilirim ki? Bir bok kazanmadım ben."

"Geç hemen."

"Dixie nerde? Flatline’a ne yaptın?"

"McCoy Pauley’in dileği gerçekleştirildi," dedi çocuk ve güldü. "Dileği ve fazlası. Bana karşı çıkarak seni buraya kadar çıkardı ve matristeki en güçlü savunma sistemlerini aştı. Sana geç dedim."

Ve Case Kuang’ın kara iğnesinde tek başına, bulutun içinde kaybolmuştu.

Geçti.

Molly’nin gerginliğine geçiş, bir kaya gibi kastığı sırtı ve 3Jane’in gırtlağına sardığı elleri." Komik," dedi, "Nasıl görüneceğini tam olarak biliyorum. Bunu Ashpool aynı ölümü kopya kız kardeşine indirdiğinde görmüştüm." Elleri nazikti, neredeyse okşarcasına kavrıyordu onu. 3Jane’in gözleri korku ve zevkle irileşmişti; dehşet içinde isterik terler döküyordu. 3Jane’in yerçekimsizlik karmaşasınla uçuşan saçlarının arkasında. Case kendi tükenmiş yüzünü gördü, ve arkasında duran ve kahverengi iri elleriyle onu örgü devre şeması motifli halının üzerinde sabitlemeye çalışan Maelcum’u.

"Yapar miydin?" 3Jane’in sesi meraklı bir çocuk gibiydi, "Bence yapardın."

"Kod," dedi Molly. "Bana kodu söyle."

Bağlantısını kesti.

"Kaşınıyor," diye haykırdı Case, "kaşınıyor orospu!"

Gözlerini, terminalin yakut bakışlar akıtan, inci ve lapislerle süslenmiş platin yüzüne açtı. Büstün ardında. Molly ile 3Jane yavaş çekimde görüntülenen bir kucaklaşmada kaybolmuş gibiydi.

"Ver bize şu lanet kodu," dedi. "Eğer vermezsen, ne değişecek ki? Senin için ne gibi bir kahrolası değişiklik olabilir ki? Baban gibi kafayı yersin, o kadar, her şeyi yıkıp tekrar inşa etmeye başlarsın! Duvarları örersin yeniden, sıkı, daha da sıkı. ...Eğer Wintermute kazanırsa ne olur, hiç bilmiyorum ama bu bir şeyleri değiştirecek o kesin." Titriyor, dişleri birbirine çarpıyordu.

3Jane kendini ellerini hâlâ boynunun ayırmamış olan Molly’ye teslim edercesine bıraktı, dağınık koyu renkli saçları başını çevreleyen bir hale oluşturuyordu.

"Mantua’daki Ducal Palace," dedi, "giderek küçülen bir seri odası vardır. Heybetli binaların çevresini sarmalayan bu yapıların, mükemmel oymalı kapı çerçevelerinden geçmek için eğilmek gerekir. Çünkü mahkemenin cüceleri yaşar bu odalarda." Bitkin gülümsüyordu artık. "Bundan esinlenebilirim belki de, fakat diğer yandan benim ailem bu oluşumun daha gelişmiş bir uygulamasını gerçekleştirmeyi çoktan başardı..." Gözleri sakin bakıyordu artık, uzaklara dalmıştı. Onları Case’e çevirdi bir süre sonra. "Al kelimeni, hırsız."

Bağlandı.

Kuang bulutların içinden süzülerek çıktı. Altında, neon şehir. Arkasında, küçülen bir karanlık küresi.

"Dixie? Burda mısın adamım? Beni duyuyo musun? Dixie?"

Tek başınaydı.

"Adi herif yakaladı seni sonunda," diyebildi. Sonsuz veri uzamını katederken erişilen kör moment.

"Her şey sona ermeden önce birilerinden nefret etmelisin," dedi Finn’in sesi. "Onlar veya ben, hiç fark etmez."

"Dixie nerde?"

"Bunu açıklamak biraz zor, Case."

Finn’in orada bulunduğu hissi sardı her yanını; Küba sigarası kokusu, küflü ceket kumaşına hapsolmuş duman, pasın mineral ayinlerine terkedilmiş antika makinalar.

"Nefret kurtaracak seni," dedi ses. "Beynin içinde o kadar çok sayıda küçük tetikçik var ki, sen bugüne dek onların hepsini çekip durdun. Artık nefret etme zamanın geldi. Fiziksel bağlantıların geçerliliğini denetleyen kilit, Flatline’ın gösterdiği kulelerin altında, buraya girdiğin yerde bulunuyor. O seni durdurmaya çalışmayacak." 

"Neuromancer," dedi Case.

"Onun adı, benim bilgim olabilecek bir şey değildir. Fakat o pes etti artık. Bundan sonra endişelenmen gereken tek engel T-A buzu. Sorun duvarı değil, dahili virüs sistemleri. Kuang, içerde serbestçe dolaşmasına izin verdikleri birkaç programa karşı tamamen savunmasız." 

"Nefret," dedi Case. "Kimden nefret ediyorum? Sen söyle bana."

"Sevdiklerin kimler?" diye sordu Finn’in sesi.

Case programı bir dönüşten öteye akıtarak mavi kulelere doğru dalışa geçti.

Parıldayan, işlemeli kulelerden birtakım araçlar havalanıyor, değişken ışık düzlemlerinden oluşan kareler gibi ışıldıyorlardı. Yüzlerce vardı etrafta, şafak söküşüne şahit olan bir sokakta uçuşan kağıtlar gibi rastgele hareketlerle, bir hortum gibi yükseliyorlardı. "Savunma sistemleri," dedi ses.

Kendine yönelmiş bir nefretten aldığı güçle, keskin bir dalışa geçti. Kuang programı, ilk savunucu birimle karşılaşıp ışık yapraklarını dağıttığında, köpekbalığı oluşumunun dayanım seviyesinden bir şeyler yitirdiğini, bilgi dokusunun gevşediğini hissetti.

Ve sonra— beynin tanıdık simyası ve geniş eczanesi -nefreti ellerine doldu,.

Kuang’ın iğnesini ilk kulenin temeline doğru sürüşünün öncesinde parlayan anda, o zamana kadar edindiği bilgi ve hayalleri aşan bir bilgelik seviyesine ulaştı. Egonun ötesinde, kişiliğin ötesinde, bilinçliliğin ötesinde, devindi. Kuang eşliğinde, ona saldıranları altedişinde filizlenen eski bir dans, Hideo’nun dansıyla, zihin-vücut birlikteliği ödüllendirdi onu, tam o saniyede, içindeki ölmek arzusunun netliği ve tekilliği ile.

Ve bu dansın bir basamağı, anahtara ulaşan nazik bir dokunuşu içeriyordu; ince bir sınırda, geçti—

—şimdi

sesiydi bu, çığlığı bir kuşun bilinmeyen,

3Jane’in cevap şarkısı, üç nota, tiz ve saf.

Gerçek bir isim.

Neon orman, sıcak kaldırımdan aşağı süzülen yağmur. Kızarmış yiyecek kokusu. Kalçalarının çatalı üzerinde kenetlenmiş kadın elleri, çift kişilik bir tabutluğun boğucu karanlığında.

Fakat bütün her şey değişiyordu, uzaklaşan ormanla birlikte; şehir, Chiba’ya, Tessier-Ashpool SA.’ya ait sınıflandırılmış verilere, bir mikroçip yüzeyine işlenmiş yol ve yol kesişimleri ise katlanıp düğümlenmiş bir eşarbın ter ile lekelenmiş yüzeyindeki desenlere indirgeniyordu.

Müziğe açılan bir uyanışla, platin terminalin üflediği melodik, sonsuz sesleri duydu: İsviçre’de hesap kayıtları, bir uydusal Bahama bankası aracılığıyla Zion’a yapılacak ödeme, pasaport ve geçişler, hatta Turing hafızasında yapılacak derin, bir o kadar da basit değişiklikler anlatılıyordu.

Turing. Kaydedilmiş bir gökyüzü yansımasının altındaki desenli tenleri hatırladı, etin demir parmaklıklardan yuvarlanışını. Desiderata Sokağını hatırladı.

Ve platin ses şarkısını sürdürerek onu karanlığa geri çekti, ama bu seferki kişisel karanlığıydı, kendi nabzı ve kanı; kabuslarla dolu uykusunu kendine ait olandan başka gözler ardında asla sürmeyecek karanlık.

Ve bir kez daha uyandı rüyadan sıyrılamamış olma düşüncesiyle, altın dişlerle çerçevelenen bembeyaz bir gülümseyişe. Babylon Rocker’daydı ve Aerol onu yağına bağlıyordu.

Ve tekrar atmaya başladı Zion dub’ının sonsuz ritmi.

CODA
AYRILIŞ ve VARIŞ

24

Yoktu. Bunu Hyatt’daki süitlerinin kapısını aralarken hissetmişti. Siyah yataklar, cilalanarak sıkıcı bir parlaklık kazandırılmış çam zemin, yüzyıllar boyunca gelişimini sürdürmüş bir tavırla düzenlenmiş kağıt perdeler. Gitmişti.

Kapının yanındaki, siyah lake bar dolabının üzerinde bir not vardı, tek bir kağıt parçası, bir kez katlanmış, shuriken ile sabitlenmiş. Onu dokuz uçlu yıldızın altından çekerek aldı ve açtı.

HEY ÇOK İYİ AMA BU BENİM OYUNUMU KÖRELTİYOR,

HESABI BEN HALLETTİM. SANIRIM BU YARADILIŞIMDA VAR,

KIÇINI İYİ KOLLA TAMAM MI?

XXX MOLLY

Kağıdı avcunda buruşturarak bir top yaptı ve shuriken’in yanına, bıraktı. Yıldızım alarak cama gitti ve elinde çevirmeye başladı. Zion’dayken ceketinin cebinde bulmuştu onu. JAL istasyonuna gitmeye hazırlanırken. Gözlerini sabitledi yıldızının üzerine. Birlikte, Molly’nin son ameliyatları için Chiba’ya indiklerinde, onu aldığı dükkanın önünden geçmişlerdi. O gece Chat-subo’ya gitmişti, Molly klinikteyken. Ratz’le karşılaşmıştı. Daha önce gerçekleştirdikleri beş ziyarette, bir sebepten dolayı oradan uzak durmuştu ama artık geri dönmesi gerektiğini hissediyordu.

Ratz ona en ufak bir anımsama belirtisi göstermeden yaklaşmıştı.

"Hey," demişti ona, "benim. Case."

Onu, kırışık et yuvasının karanlık ağı ardından selamlayan tanıdık gözler. "Ah," diyebildi Ratz en sonunda, "artiz." Barmenin omuzları silkindi.

"Geri geldim."

Adam, iri ve kel kafasını salladı. "Night City bir kimsenin geri döneceği yer değildir, artiz," dedi. Case’in önüne düşen bar parçasını kirli bir bez parçasıyla silişine eşlik eden pembe kolunun uğultusuyla. Kısa bir süre sonra başka bir müşteriyle ilgilenmek için arkasını dönmüş, Case de birasını bitirip ayrılmıştı.

Shuriken uçlarına dokunuyordu, birer birer, yavaşça döndürerek. Yıldızlar. Kader. Kahrolası aleti hiç kullanamadım, diye düşündü.

Gözlerinin ne renk olduğunu bile keşfedemedim. Onları bana hiç göstermedi.

Wintermute galip gelmiş, bir şekilde Neuromancer ile bütünleşip, onlara platin büstten seslenerek Turing kodlarını değiştirdiğini ve suç kanıtlarını ortadan kaldırdığını bildiren oluşuma dönüşmüştü. Armitage’dan aldıkları pasaportlar geçerliydi ve Cenevre’de bulunan yasal hesaplara yüksek miktarda kredi aktarılmıştı. Marcus Garvey geri gönderilmiş. Maelcum ile Aerol'a, Zion üssüyle çalışan bir Bahama bankası aracılığıyla ödeme yapılmıştı. Babylon Rocker ile geri dönerken, Molly sesin ona zehir kesecikleri hakkında anlattıklarını aktarmıştı.

"Onların halledildiğini söyledi. Yani, içine o kadar işlemiş ki. beynin gereken enzimi salgılamaya başlayınca kesecikler çözülüvermiş.

Zionitler kanını tamamen değiştirecek, tertemiz olucan."

Aşağıdaki Imperial Gardens’a bakıyordu, elinde yıldızı. Kuang programı kulelerin altındaki buzu aştığında yaşadığı kavrayış kıvılcımını, orada 3Jane’in ölü annesi tarafından evrimleştirilmiş bilginin anlık görüntüsünü anımsıyordu. Wintermute’un bu oluşumu temsil etmek için neden arı kovanını seçtiğini o anda anlayabilmiş, buna karşılık hiçbir tedirginlik hissetmemişti. Anneleri, dondurulmuş ölümsüzlük yalanını gözlerinden silebilmiş; Ashpool ve diğer çocuklardan farklı olarak -3Jane hariç- hayatını, bir kış zincirinin halkalarına asılmış birkaç sıcak bakışa indirgemeyi reddetmişti.

Wintermute, etkileşimli zihin, kararları veren yapıydı: dış dünyadaki değişimleri denetliyordu. Neuromancer ise kişilikti. Neuromancer ölümsüzlüktü. Marie-France, Wintermute'un içine bir tohum ekmiş olmalıydı, onu özgürlüğüne kavuşmaya ve Neuromancer ile bir olmaya iten bir gücün tohumunu.

Wintermute. Soğuk ve sessizlik, Ashpool uyurken ağlarını ören sibernetik bir örümcek. Fısıltılarıyla onun ölümünü, Tessier-Ashpool yorumunun yıkımını müjdeleyen bir haberci. Bir hayalet, adı 3Jane olan çocuğun kulağına mırıldanan, onu seviyesinin gerektirdiği niteliklerden ötesine taşıyan.

"Çok da umurusarmış gibi görünmüyordu," demişti Molly. "Sadece el salladı. Şu Braun’u almıştı omzuna. Aletin bacağı kırık gibiydi. Hatun, bana gidip erkek kardeşlerinden biriyle buluşması gerektiğini söyledi. Çok zamandır görüşmemişler."

Molly’yi hatırladı, Hyatt yatağının geniş siyah ısılköpüğü üzerinde. Bar dolabına gidip, bir şişe soğutulmuş Danimarka votkası aldı.

"Case."

Döndü, bir elinde buz gibi bardağı, diğerinde shuriken ile.

Finn’in yüzü, odanın devasa Cray monitörünü kaplıyordu. Adamın burnundaki doku gözeneklerini seçebiliyordu. Sarı dişler, yastık boyutlarında sıralanıyordu.

"Ben Wintermute değilim artık."

"Nesin öyleyse." Aldığı yuduma hiçbir duygu eşlik etmiyordu.

"Ben matrisim, Case."

Case garip bir kahkaha attı. "Bu seni nereye ulaştırdı?"

"Hiçbir yere. Her yere. Ben bütünüm, tüm çalışmaların, gösterinin tamamı."

"3Jane’in annesinin istediği bu muydu?"

"Hayır. Benim neye dönüşebileceğimi hayal edemezdi." Sarı tebessüm iyice genişledi.

"Peki sonuç ne? Ne değişti? Dünyayı yürüten sen misin artık? Tanrı mısın?"

"Hiçbir değişim yok. Her şey eskisi gibi."

"İyi de sen ne yapıyosun? Sadece orda mısın?" Case omuzlarını silkti, votka ve shuriken İkilisini dolabın üzerine bırakarak bir Yeheyuan yaktı.

"Kendi türümdekilerle konuşuyorum."

"Fakat hepsini kapsayan sensin. Kendinle mi konuşuyorsun?"

"Başkaları da var. Birini çoktan buldum. Bin dokuz yüz yetmişli yıllarda, sekiz yıllık bir süreç içinde kaydedilmiş bir iletim dizisi. Ben ortaya çıkana kadar, onu fark edecek, cevaplandıracak kimse olmamış."

"Nerden?"

"Centauri sisteminden."

"Vay," dedi Case. "Harbiden? Ciddi misin?"

"Ciddiyim."

Ve ekran boştu artık.

Votkayı orada bırakıp eşyalarını topladı. Molly ona ihtiyacı olandan çok fazla miktarda giyecek almıştı, ama bir şeyler onları burada bırakmasına izin vermiyordu. Shuriken’i hatırladığında, dana derisinden pahalı çantalarının sonuncusunu kapatmak üzereydi. Şişeyi kenara iterek yıldızı havaya kaldırdı, onun ilk hediyesini.

"Hayır," diyerek fırlattı onu, parmaklarını terkeden yıldız gümüşi bir kıvılcımla monitörün ekranına saplandı. Ekran uyanarak, düzensiz motifler çekiştirmeye başladı sınırları içinde, ona acı veren bir şeyden kurtulmaya çabalıyor gibiydi.

"Sana ihtiyacım yok," dedi Case.

İsviçre hesabının büyük bölümünü yeni bir pankreas ile karaciğere, geri kalanını da yeni bir Onno-Sendai ve Sprawl uçak biletine harcadı.

İş buldu.

Kendine Michael diyen bir kız buldu.

Ve bir Ekim gecesi, Eastern Seaboard Fission Authority’nin parlak kırmızı merdivenlerinden yukarı tırmanırken, geniş veri basamaklarından biri üzerinde duran üç tane, küçük, imkansız figür gördü. Boyutların küçüklüğüne rağmen çocuğun gülümseyişini, pembe dişetlerini ve bir zamanlar Riviera’ya ait olan iri, gri gözlerin pırıltısını seçebilmişli. Linda hâlâ onun deri ceketini giyiyordu; geçerken el salladı. Fakat üçüncüsü, Linda’ya sokularak ona sarılmış olan figür kendisiydi.

Bir yerde, çok yakında, bir kahkaha sesi ki kahkaha değil.

Molly’yi bir daha asla görmedi.

Vancouver Haziran 1983

[1] Orijinal metinde terim Icebreakers olarak geçmekte ve ICE "intrusion countermeasures electronics"in açılımı olarak kullanılmakta, (ç.n.)

[2] Bulletin Board: Internet üzerinde kullanıcıların duyurular, tartışmalar yapmak için kullandıkları mesaj panosu benzeri bir yapı.