www.iphonepub.com Türkçe ePub Arşivi.

METAL FIRTINA 2 KURTULUS

17 Haziran 2007

Gökhan Birdag, hemen odayı terk etmek istememisti.

Türkiye'den gelen haberleri dinledikçe orada daha da fazla kalmak istiyordu. Adrian III. Lynam'ın yalvaran bakısları, içinde en ufak bir acıma duygusu bile uyandırmıyordu. Onun bedeninin yavas yavas pislige batmasını seyretmekten zevk almaya bile baslamıs gibiydi.

"Eger sana bir seyler anlatırsam, bana bunu yapmaktan vazgeçer misin?" diye sordu Lynam. Içinde hâlâ bir umut vardı. Gökhan, onun bu haline acıdı. Gerçekten de hiçbir bilgi ya da baska herhangi bir sey onu içinde bulundugu buhar tankından bozma metal kafesin içinden kurtarmaya yetmezdi. Ama tabi Gökhan ondan fazladan bir seyler ögrenirse hiç de fena olmazdı bu. Kurbanı yok olurken ona iyi davranmak gibi bir amaç tasımıyordu.

"Peki Lynam, eger seni öldürmekten vazgeçmeme neden olacak kadar önemli bir bilgi verirsen, bunu bir kez daha düsünürüm."

Bir an için Lynam'ın yaslı gözlerinin içinin parladıgını

gördü. Garip bir sekilde onun az sonra çekecegi acının artmasından mutlu oldu. Bu mutluluk için pismanlık duymayacaktı.

"Benim gerçekten her seyin bası ve çok önemli biri oldugumu mu düsünüyorsun?"

4

"Bana bak Lynam, ben öyle çok düsünmem, tamam mı?

Bildiklerim ve önyargılarım vardır. Ve bunlara göre hareket ederim." "Hah, aslına bakılırsa senden daha fazlasını beklerdim. Beni öldürmekle isi yarım bıraktıgını

söyleyebilirim sana." ölüm tankının içinde bile patron gibi davranmaya çalısmasına sasırmadı Gökhan. Büyük bir güce hükmetmisti o ve simdi yavas yavas yok oluyordu.

Odanın içi korkunç bir koku ile dolmustu. Burundan nefes almak neredeyse imkânsızdı ama Lynam sanki hiç koku almıyor gibiydi. Yasadıgı sok nedeniyle belki de beyni hayatta kalmaya o kadar yogunlasmıstı ki, ne koku ne de baska bir duyusu çalısıyor olmalıydı.

"Peki Bay Lynam, sizi dinliyorum, isi tamamlamam için bana yardımcı olun."

"Ben sadece bir aracıyım aslında."

"Ne, bir aracı mı, milyarlarca dolan yönetip, büyük bir ülkeye saldırılmasının altyapısını hazırlayıp, sonra da aracı oldugunu mu söylüyorsun?"

"Iyi bir katil olduguna süphem yok ama is güç

mevzularında yeterince iyi degilsin."

"O pisligin içinde çürürken bile ukalasın Lynam, ama etlerin aniden kemiklerinden sıyrılmaya basladıgında böyle olamayacaksın."

"Dünyayı ele geçirmeye çalısıyorlar. Yüzyıl ar öncesinden beri süregelen bir bilinç, bir irade var ortada. Bütün dünyaya yayılmıs inanılmaz baglantılar söz konusu. Her gün gazetelerin mansetlerinde okunan haberlerin çogunun 5

kaynagı bu irade. Kesin bir sekilde dünyaya hükmetmek istiyorlar. Kul anamayacakları hiçbir araç yok. Insan hayatına önem vermiyorlar; parayı, bankaları, borsaları

onlar yönetiyor. Istedikleri zaman fînansal krizler çıkartıp ceplerinizdeki paranın yok olmasını saglıyorlar. Savaslar çıkartıyorlar, isterlerse bir dünya savasını bile çıkaracak altyapıyı hazırlayabilir ve bunu kendi çıkarlarına göre düzenleyebilirler, zaten bunu yapacaklar bir gün."

Gökhan, Lynam'ı dinlerken ilk kez bu adamın söylediklerine inandıgını hissetti. Gözünde gittikçe küçülüyordu Lynam. Bes para etmez bir taseron gibi davranmaya baslamıstı. Bu duygu hosuna gitmedi Gökhan'ın. Zaval ıları öldürürken içi çok acıyordu. Zaval ı

birisini öldürmemisti hiç, öldüremezdi. Kasarı hatırlıyordu o zaman, küçüklügündeki egitim sonunda, Kasar'ı hiç

suçu olmadan öldürmüs olmasını vicdanı hep bir yerlerde sorgulamıstı.

"Benim kafamı karıstıramayacagını biliyorsundur umarım Lynam. Kimlerden bahsettigini anlamıyorum. Bana isim ver, adres ver. Bu saçmalıkları çok dinledim. Hiçbir sey ifade etmiyor söylediklerin. Bu gidisle zaten milyarda bir olan kurtulma sansını da kaybedeceksin."

"Bana bak, zaten bacaklarım gitgide garip hislerle dolmaya basladı. Simdiye kadar hiç olmadıgı kadar rahat."

"Bu çok dogal Lynam, bacakların yüklerinden tamamen kurtulmaya baslıyor. Onları bir arada tutan bütün baglar çözülüyor."

Lynam karsısındaki adamın nasıl bir ruh hali içinde oldugunu anlamaya baslamıstı. Sansının olmadıgını

6

anlamıstı. Ama hâlâ bedeni hayatta kalmak için beynini yanıltıcı sinyal er veriyordu. Gökhan'ı ikna etmek için ugrasmasını istiyordu.

"Peki, sana isim verecegim, ama bu isim seni bir yere götürmez."

Gökhan umutlandı birden, hadi ver su ismi bana, diye düsündü. Ama bu heyecanını bel i etmiyordu. Yüzündeki ifade hiç degismemisti, ama Lynam da bulundugu konuma bosuna gelmemisti. O haliyle bile Gökhan'dan yayılan adrenalinin kokusunu almıstı. Hayatta kalması için gereken her seye karsı hassastı bedeni.

"Eger beni buradan çıkarırsan, o ismi alırsın."

Gökhan sasırdı birden ve gülmeye basladı. Bu adam çılgın birisi, diye geçirdi içinden. Sonra düzeltti, sadece yasamak için çırpınan birisiydi o kadar.

Bir seyler yapmalıydı. Burada fazla zaman da harcamak istemiyordu.

"Peki Lynam, seni oradan çıkaracagım."

Lynam duyduklarına inanamıyordu. Onu kandırmıstı iste.

ismi verecekti, ama bu adam tek basına o isme hiçbir sey yapamazdı, hatta onu görmeyi bile basaramazdı.

Gökhan Lynam'ı kapattıgı kazanı devirdi ve alt kapagını

açtı. Kazanın içinden çıkanları bakmaya dayanamıyordu.

Lynam'ı hızla bacaklarından çekerek odanın dısına sürükledi. Adam inanılmaz bir mutluluk içindeydi.

7

Bedeni o kadar yumusamıstı ki biraz daha sertçe çekse elinde kalabilirdi bacakları.

"Lynam, sadece on saniyen var. Hemen ismi söyle, yoksa o delige tekrar girersin."

"Peki... dur... biraz zaman ver bana..."

"Sana zaman falan vermeyecegim. Su anda bu durumda bulunman bile senin için inanılmaz bir sey."

"Bak, seninle ofisime gidelim, orada sana pek çok dosya verebilirim."

Gökhan bir kez daha sasırmıstı. Bu adam kendisini aptal yerine mi koyuyordu acaba?

"Isimmm!" Keskin bakıslarını Lynam'a dikti.

"Mose Salom!"

Gökhan'ın yüzüne oturan ifade, Lynam'ın hiç hosuna gitmemisti. Yaslı yüzü gerildi ve az önce kapıldıgı umut duygusu, yerini karanlıga bıraktı.

"Lynam, bu isim ne kadar dogru bilmiyorum ama..."

"Dogru, yemin ederim dogru. Amerikan Hazine Bakanının dogrudan rapor verdigi bir insandır kendisi. Dünyadaki para akısını kontrol eden nadir insanlardan. Bütün bu operasyonların arkasında o vardı. Benim esas patronum o. Ben sadece Metal Fırtına'yı idare eden kisiydim, bir çesit müdür gibi." Gökhan bunları duyduguna çok sevinmisti. "Bay Lynam, yasamınız burada sona eriyor.

8

Sizden daha fazla bir sey alabilecegimi sanmıyorum."

Lynam'ın gözleri faltası gibi açıldı.

"Ama beni bırakacagını söyledin, haksızlık, bunu yapamazsın." "Lynam, küçük adamların uzun süre acı

çekerek ölmesine gerek yoktur. Bu ölümü Mose Salom'a taturmalıyım."

Gökhan birden sessizlesti. Lynam'ın boynuna çöktü, el erini doladı ve sadece sıktı. Bir süre sonra banyoda temizleniyordu.

Artık o adamı bulması gerekiyordu. Hemen hazırlıklarını

yapmalıydı. Ama önce birilerini aramalıydı. Bu ülkede hareket etme imkânı neredeyse hiç kalmamıstı.

Kurt'u aradı. Ne yapması gerektigini soracaktı ona.

Telefon açıldıgında Kurt'un bekledigi gibi konusmadıgım duyunca sasırdı. Ona Mose Salom'u anlattı. Kurt bundan hiç etkilenmemis gibiydi. Hatta sanki konu hakkında bilgisi vardı. Mose Salom'un bir diger ismi de Sir Eli'ydi. Onu pek çok kisi bu isimle çagırırdı. Gökhan'ın hemen Türkiye'ye dönmesi gerekiyordu. Yapması gereken baska bir is vardı.

Kahroldu Gökhan üzüntüden. Bu isin esas sorumlusunu yakalamak istiyordu. Bunu yapamayacagını düsünmek onu çıldırtıyordu, isi yarım bırakmayı sevmezdi.

Kurt onu tesel i etmek için elinden geleni yapıyordu.

"Merak etme Gökhan, Mose Salom elimizden kurtulamayacak. Hal edecegiz o isi."

"Ama nasıl Kurt, o adam çok güçlü, onu ancak ben hal edebilirim."

9

"Gri Takım'ın Amerika baglantılarının ne kadar güçlü

oldugunu bilmiyorsun sanırım."

O kadar da güçlü degildi ama Kurt, Gökhan'ı tesel i etmek için bunları söylemek zorundaydı. Ayrıca Salom'un nerede oldugunu bulmak için çok ugrasmaları gerekiyordu.

Amerika olaganüstü kosul arda oldugu için bu çalısmaları

yapmak da iyice zorlasmıstı. Kurt bazen düsünüyordu, kazanmıslardı ama sanki karanlık günler devam ediyordu.

Daha yapılacak çok is vardı.

"Onu rahat bırakmayacaksın, degil mi Kurt?" Gökhan bunu sorarken ciddiydi, isi kisisel estirmek istemiyordu, ama kendisini o kadar kaptırmıstı ki bu olayı bizzat takip edecekti.

"Amerika'daki Gri Takım ajanları senden ibaret degil."

Gökhan bunu duyunca bir süre sessiz kaldı ama bunda sasılacak bir sey yoktu. Kurt'un ne kirli çıkı oldugunu biliyordu ve aslında kendisinin her seyi bilmedigini de. Ne zaman Kurt'un ona her seyi anlattıgını düsünse mutlaka yeni bir seyler ögreniyordu.

"Bunu çok fazla sorgulamak istemiyorum Kurt, senin beni anladıgını biliyorum."

"Anlıyorum seni, merak etme, tahmin edemeyecegin kadar iyi iki Gri Takım ajanı su anda Amerika'da. Birisini egitimden tanıyorsun, digerini ise tanımıyorsun, zira o hiçbir zaman sizin egitim kampınızda olmadı. Onların egitim kampı çok farklıydı."

"Ne, yoksa baska bir Gri Takım kampı daha mı vardı?

10

Bunu bilmiyordum. Beni sürekli sasırtmak zorunda mısın Kurt?"

"Gökhan, buraya geldiginde seni daha da sasırtacak seyler söyleyecegim. Simdi seni oradan aldırmak için bir operasyon hazırlıyorum. Amerika'daki isleri bırak da orayı

bilen adamlarım hal etsin. Sana buralarda ihtiyacım var."

"Tamam, ama bana söz ver, Mose'nin pesini bırakmayacaksın."

"Tamam Gökhan, söz veriyorum."

KUTSAL TOPRAKLAR

11 Ekim 2007

Gökyüzü günesin egemenligindeydi. Her yer alev almıs gibi sıcaktı. Bu cografyaya alısmamıs insanların burada yasamasına imkân vermeyen bir hava vardı, insanlar gündelik islerini yapmaya ugrasıyorlardı. Dünyanın dengelerinin gitgide bozulmaya basladıgı bir dönemde yasamın tadım çıkarmaya çalısıyorlardı belki de.

Riyad sokaklanndaki insanların hepsi de öyle bahsedildigi gibi zengin degildi. Petro dolarların tamamının bu halkın cebine aktıgı dogru degildi. Ancak yol arda en son model arabaları görmek pek çok kisi için Suudi zenginliginin göstergesiydi.

Türkiye sınırlan içerisinde birkaç ay önce yasanmıs 11

olaylar insanları çok fazla ilgilendirmiyor gibiydi. Onlar da, bizden uzaktaki seyler asla bize ulasamaz, diye düsünüyor olmalıydılar. Zaten Amerika da savası

kaybetmis ve çekilmisti. Artık korkacak bir sey yoktu.

Halk pazannda oturan esnaf, sıcagın etkisiyle mayısmısken hızla üzerlerinden geçen jet uçagın gökyüzünü yaran gök gürültüsü benzeri sesi ile irkilip oturdukları yerden fırladılar.

Apaçık gökte hiçbir sey görünmüyordu, her yer masmaviydi. Ama birazdan bir gölge hızla büyüdü ve yeri gögü yaran bir ses çıkararak pazarın üzerinden geçip gitti.

Herkeste bir panik basladı. Etrafa kosusturup t e l e v i z y o n l a r ı a ç t ı l a r . B i r y e r l e r d e n b i l g i a l ı p alamayacaklarını ögrenmeye çalısıyorlardı.

Televizyonlarda henüz hiçbir sey yoktu, ibrahim Tatlıses klibi ile karsılastı televizyonların dügmesine basanlar.

Uyduları olanlar hemen Türk televizyonlarına döndüler. Bu sefer tatilcileri gösteren magazin programlan vardı. Ama dısarıdaki jet uçaklarının sesleri artmaya baslamıstı, içgüdüsel olarak dükkânları kapatmaya yöneldiler. Ne oldugunu bilmiyorlardı ama ailelerinin yanma gitmeleri gerektigine dair bir his belirmisti içlerinde.

Halk pazarının esnafı ve müsterileri pazarın dısına dogru dagılırken Kraliyet sarayının bulundugu bölgelerden patlama sesleri duyulmaya baslamıstı. Arapça feryatlar doldurmustu her yeri. Kimdi bunlar?

Televizyonlar bir süre sonra yayınlarını kesmeye basladı.

Bazıları tamamen sessizlige gömülürken bazıları da yorumsuz gökyüzü resimlerini koymustu. Canlı yayında 12

Suudi hava sahasına giren Amerikan jetlerini görebiliyorlardı.

Kimse ne oldugunu çözemiyordu. Suudi yerli halkı etrafta uçusup bomba yagdıran uçakların Amerikalı oldugunu anlamıstı ama bir türlü bu durumu mantılı bir çerçeveye oturtamıyorlardı. Amerikalıların böyle bir sey yapacagını

düsünmek imkânsızdı ama bu gördükleri de gerçekti.

Patlamalar gitgide siddetleniyordu. Amerikan savas gemilerinden atılan uzun menzil i seyir füzeleri yerden çok alçakta uçarak Suudi Kral ıgının içlerine dogru mermi hızıyla kaybolup gidiyordu. Halk korku ve panik içerisindeydi.

Komuta ve kontrol merkezi, Metal Fırtına operasyonu sırasındaki yogunlugu tekrar yasamaya baslamıstı.

Askerler birkaç ay önceki çekilme nedeniyle gergin ve sinirliydi. Hedeflerin hızla yok edilmesi gerektigini biliyorlardı. Güney tak ve Kuveyt'te konuslanmıs bulunan Amerikan üslerinden kalkan uçaklar, bu üsteki radarlardan hedeflerine yönlendiriliyordu. Radar uçakları sürekli olarak yerdeki ve havadaki hareketliligi bu merkezlere ileterek iletisimin sürekli açık kalmasını ve yabancı uçakların bölgeye ulasmasını engel eme görevini yerine getiriyordu.

Amerikan ordusu kimsenin beklemedigi bir anda yeniden harekete geçmisti. Bu operasyonun içeriginin ne oldugu ve kimlere karsı yapıldıgı bel i degildi. Dünya medyası bu olaganüstü durumu merkezlerine bildirmek için yarıs ediyordu. Amerikan ordusu içinde gömülü bulunan haberciler, hemen hemen her üste bir hareketlilik oldugunu ve savas teçhizatlarını yüklenen Amerikalı

birliklerin, üslerini terk etmekte oldugunu bildiriyordu.

Telaslı bir ordu görüyordu insanlar. Bu olayın boyutlarının 13

nerelere gidecegini kestirmek neredeyse imkânsızdı.

Suudi Kral ıgı tüm dünyaya bu ani saldın nedeniyle yardım çagrılarında bulunuyordu. Bütün Müslüman âlemine de destek çagrısı yapılmıstı. Ancak henüz hiçbir ülkeden yanıt gelmemisti.

Derken Iran hızla bir kınama yayınlayarak Amerikan ordusunun Ortadogu'dan çekilmesini istedi. Aksi takdirde meydana gelecek sonuçlardan sorumlu degildi. Tabi bu diplomatik dil i uyanlara neredeyse hiçbir yanıt gelmiyordu. Washington ölü sehre dönüsmüstü ve baskentin yeni bir sehre tasındıgı günlerde savasın baslaması tam anlamıyla bir kaos yaratmıstı.

"Hedefteki birlik, Suudi Kraliyet Muhafız Birligi!" "Anlasıldı

Hector... Hedefinyakınlanndayız." "Bu hedefin acilen yok edilmesi gerekiyor." "Anlasıldı. Vurulacak hedefin çok yakınındayız. Muhafız birligine baglı zırhlı araçlan görebiliyoruz. Panik halindeler. Ne yaptıklarını bilmiyor gibiler. Sanırım ilk önce canlarını kurtanp daha sonra direnise geçecekler..."

"Bizden beklemiyorlardı sanırım."

"Evet, haklısın. Beklemiyorlardı. Ancak bunu hak ediyorlar. Bu bölgede meydana gelen olaylar nedeniyle ülkemize nükleer bomba atıldı. Acısını yine bu bölge çekmeli."

"Saldın kuvvetleri lütfen akıl yürütmeyi bırakın. Alçaktan uçuyorsunuz, dikkatli olun, henüz Suudi hava savunma sistemine karsı bir saldın yapılmadı."

14

"Anlasıldı. Ancak bu mantıgı anlayamadım. Savas doktrinimiz mi degisti?"

"Onlar hazırlıksızdı ama biz de hazırlıksız baslattık bu saldırıyı."

Amerikan bombardıman uçakları Suudi birlikleri üzerinde vızıldarken hava savunma füzeleri harekete geçmisti. Bir patriot bataryasından çıkan PAC-2 füzesi gözle görülemeyecek bir hızla bir Amerikan uçagını havada yakaladı ve imha etti. Saldırının ilk kaybı verilmisti.

"Burası komuta kontrol merkezi. Suudi hava sahasındaki saldın uçaklarının dikkatine! Insansız savas uçaktan, hava sahasına girmeye baslıyor. Herkes dikkatli olsun. Kendi kendilerine otonom uçus yapmaktalar. Hedeflerini belirleyip kendileri yok edecekler. Hava savunma füzelerinin etrafında dolasmayın. Tekrar ediyorum. Hava savunma füzeleri ile çatısmaya girmeyin. Bırakın bu isi küçük robot uçaklanmız hal etsin."

"Kahretsin, bu küçük serseri robotların bizim eglencemizi elimizden almasına dayanamıyorum."

"Dostum bu isi bu kadar hafife alma. Bu çatısmanın sonuna kadar hayatta kalabilecegimiz konusunda endiselerim var."

"Hey, bırak bunları simdi. Suraya baksana, bir helikopter.

Bu bir Suudi helikopteri. Avlayacagım onu."

"Anlasıldı. Anlasıldı. Bu bir Suudi saldın helikopteri.

Alçaktan ve çok hızlı uçuyor."

15

Suudi savas helikopteri zigzagh manevralar yaparak kaçmaya çalısıyordu ama çölde bunu yapmak çok zordu.

Neredeyse açık hedef halindeydi.

"Tam onun üzerindeyim. Artı içine alıyorum. Kurtulusu yok."

"Çabuk olun."

Amerikan savas uçagı simdi kendisine göre hayli yavas uçmakta olan helikopteri hedef merkezine almıstı. Ates dügmesine bastı ve onlarca otuz milimetre top mermisi helikopterin etrafına yagmaya basladı. Bazıları helikoptere çarpmıs ve patlamıstı. Helikopterin hiç sansı olmamıstı bu saldırıda.

Insansız uçaklar koordineli hareketlerle hava sahasına girmis ve kendi bilgisayarlannın yardımıyla radarlann yaydıgı radyasyonu arastırmaya baslamıstı. Bu hedefleri yakalamalan zor olmadı. Hava alanlarını korumaya çalısan Suudi radarları, bu uçaklara kilitlenmek için zaman bulamamıstı. Onlan belirlemeleri çok zordu. Ancak Amerikan uçaklan çok uzun mesafelerden bu radarlann kendilerini yakalayacagını anlamıs ve ona göre hedefi takibe almıslardı. Bir süre sonra radarsavar füzeler, insansız uçakların yassı gövdelerinden çıktı ve hedeflerine dogru gitmeye basladı. Tüm bu süreç boyunca merkezdeki hiçbir operatör ise kansmamıstı. Bu robot uçakların davranıstan gerçekten de korkutucuydu. Sanki bir gün kendi kendilerine kalkıp istedikleri yeri vurmayı

ögrenebilecek bir havadaydılar. Bilgisayarlan, son derece gelismis yazılımlan ve sinir aglan sayesinde hızla ögrenebilen bir yapı gelistirilmisti. Eger bir hedefte, olumsuz sonuç alınırsa aynı taktikleri kul anmıyor ve 16

hedefe baska taktiklerle saldınyorlardı.

"Hava sahası temizleniyor, Suudi hava savunma sistemi yavas yavas çökertiliyor."

"Anlasıldı, yüksekliginizi artırabilirsiniz. USS Nimitz uçak gemisi saldın grubuna baglı uçaklar, hava sahasına girmek için izin istiyor efendim."

"Onlara izin verebilirsiniz. Suudi hava sahası temiz.

Rahatlıkla girebilirler.

Irak'taki Amerikan askeri merkezleri, kara birliklerinin harekete geçmesi için Genelkurmay Baskanı Howard Strike'ın emrini bekliyordu.

Bir gariplik vardı, uzun süre geçmesine ragmen Strike hâlâ emri vermemisti. Anlasılmaz nedenlerle saldın emri verilmiyordu. Bazı general er sabırsızlanmaya baslamıstı.

Strike'ı tanıyanlar ise onun nasıl biri oldugunu çok iyi biliyorlardı. Basarısızlık duygusunu kısa sürede üzerinden atacak birisiydi ve bunu yapmıstı büyük olasılıkla.

Hovvard Strike sabırsızlanıyordu dogrusu. Bekledigi bir sey vardı ve hâlâ olmamıstı... Ortadogu'ya saldın emrini ilk duydugunda kulaklarına inanamamıstı. Bu kadan da fazlaydı artık. Üstelik kendisine hakaret ediliyordu. Bu sefer görevini basan ile yerine getirecegine duyulan inançtan bahsediliyordu. Amerikan ordusu Metal Fırtına yenilgisinin intikamını almalıydı. Üstelik bütün Ortadogu'yu ates denizine çevirerek bunu yapmalıydı.

Birilerinin bunlara dur demesi gerekiyor, diye düsündü

Hovvard Strike. Ancak kabineyi tamamen ele geçirmis 17

olan perde arkası güçler bu isin ucunu bırakmayacak gibiydi. Para güçleri sayesinde her seyi yapacaklarına o kadar fazla inanmıslardı ki. Amerikan sistemi simdi var olma savası veriyordu. Eger bu kabinenin istekleri yerine getirilirse dünya yok olmanın esigine gelebilirdi.

Kuvvet komutanları ile yaptıgı konusmalar çok iç açıcı

degildi. Hava Kuvvetleri iyi durumdaydı. Istedikleri anda Ortadogu'da pek çok hedefi yok edebilirlerdi ama Kara Kuvvetlerinin bu hedef bölgelerini ele geçirmesi imkânsız gibi görünüyordu. Üstelik Suudi Arabistan gibi Kutsal Bölgeleri içinde barındıran bir ülkeye saldırmak, direnisi inanılmaz boyutlara tasır ve dünyanın bu bölgesini Amerikan askeri için yasanılmaz bir yer haline getirebilirdi.

O zaman topyekun bütün Müslümanlarla karsı karsıya gelirlerdi ve mutlaka kaybederlerdi. Acaba istenen bu muydu? Türkiye'ye de kaybedeceklerini bilerek sokulmuslardı belki ve simdi yeni bir savasa itiliyordu ordu.

Strike bazı seylerin göründügü gibi olmadıgım anlamaya baslamıstı. Amerika yine kaybederse o zaman nükleer silahlara basvurmak gerekebilirdi. Çünkü bu saldınyı

kaybetmek demek, bölgenin tamamen elden gitmesi demekti. Buna izin verilemeyecegine göre... Belki de yeni kabine bunu istiyordu. Amerikan ordusunun sürekli kaybedip zor durumda kalmasını ve bu sekilde nükleer silahların kul anılma yolunun açılmasını.

Bu düsünce Strike'ın tüylerini diken diken etti. Bu oyunun içinde yer almak istemedigini biliyordu ama istifa ederse yerine baskası gelirdi ve bu emri dogrudan uygulardı.

Hemen Rumsfeld'i araması gerektigini biliyordu. Eli telefona giderken bunun dogru hareket olup olmadıgım bir 18

an bile sorgulamamıstı.

Son derece karanlık kelimelerin kul anıldıgı bir konusma geçti aralarında. Birbirlerine geçmiste yapılan yanlısları

itiraf ettiler. Rumsfeld, güç tutkusunun onu yönettigini kabul etti ve Strike'dan özür diledi. Ama artik çok geçti.

Gücün esiri olmuslar, sermaye mantıgını asmıs olan para merkezlerinin islerine gelecek biçimde davranmıslardı

hep. Hepsi büyük birer yanlıstan ibaretti. Dünyayı

kanafbulmaya hiç gerek yokken bunu yapmıslardı ve simdi bu kendilerine daha fazla ölüm ve savas olarak dönüyordu. Bazı seyleri karsılıklı olarak idrak ettiklerini görünce aslmda durumun o kadar da kötü olmadıgını

anladılar. Ordunun yönetimi hâlâ Strike'ın elindeydi.

Emirleri yerine getirmek zorundaydı ama. Alt düzeydeki subaylan ikna etmesi mümkün olmayabilirdi ve bu durum hemen anlasılırdı. O zaman planlamayı öyle bir yapmalıydılar ki, Sir Eli'nin yakalanıp yok edilmesi için gereken zaman saglanabilsindi. Ama bunun için acilen Türkiye ile irtibat kurmaları gerekiyordu. Rumsfeld bunu hemen yapacagını bildirmisti. Strike'a düsen ise en kısa zamanda kabineyi samimi olduguna ikna edecek bir saldın planı hazırlamaktı. Bu planın uygulama asamaları

tabi ki Rumsfeld tarafından bilinecek ve gereken yerlere gerekli bilgiler verilecekti. Ordu içinde Strike ile aynı

düsüncede olan baska general er de vardı. Strike özel ikle bu general erin yönettigi tümenleri içine alan bir operasyon planlayacak ve en sonunda onlara düsüncelerini açıklayarak Sir Eli'nin ortadan kaldırılması

için göreve çagıracaktı.

Umarım buna gerek kalamaz, diye düsündü. Amerika'da bu türden bir askeri müdahalede bulunmak görülmemis seydi ve büyük yankılara yol açardı. Bundan cesaretlenen 19

bazı devletler de kendi planlarım uygulamaya koyabilirdi v e s o n u ç t a i s t e n m e s e b i l e b ü y ü k b i r s a v a s a sürüklenebilirdi dünya.

Etrafındaki general er de Strike'taki garip havayı

sezmislerdi. Neden Amerikan tümenlerinin Kuveyt'i geçerek görev verildigi üzere Suudi Kral ıgım isgale baslamadıgım soruyorlardı. Strike ise, durumun kara saldırısı için hazır olmadıgını ve Suudi direnisinin beklenildiginden fazla oldugunu söylüyordu onlara. Ne de olsa Kutsal Topraklan tamamen ele geçirme düsüncesi, bölgedeki herkeste yogun bir direnis yaratabilirdi. Sırada Iran vardı. Yeni Amerikan yönetimi, Ortadogu'da elde edecegi kesin zaferin hayal erim kuruyordu. Televizyonlar savasın haberini verirken sürekli olarak VVashington'daki nükleer patlamayı kul anıyor ve bu patlamanın sorumlusu olarak tüm Ortadogu'yu gösteriyorlardı. Bunun maliyetini ödemek zorundaydılar. Eger zafer normal yol arla saglanamazsa her türlü karsılık verilecekti.

Altı gön önce 5 Ekim 2007

Rumsfeld ve Rice tedirgindiler. Baskan Bush'un istifasını

vermesi çok da zor olmamıstı. Ancak esas sorun simdi baslıyordu. Ne yaparlarsa yapsınlar, Metal Fırtına'ya giden yolun mimarlan durmuyordu.

Rice yorgundu. Rumsfeld'in beyni ise hiç durmuyordu.

Yine düsünceli gözlerle süzüyordu bulunduklan odanın penceresinden dısarıyı.

20

"Sence bunu gerçekten yapacaklar mı Donald?" diye sordu Rice, kendi söylediklerine inanmıyor gibiydi.

"Durmalan için ölmelefffazım. Hiçbirisinin de ölmeye niyeti varmıs gibi görünmüyor. O kadar süredir onların içindeyim. Bu benim son projemdi, basarılı olamadım.

Artık emekli olmak istiyorum ama bir türlü isi onların eline veremiyorum. Ben olmasam sanki bütün dünyayı yakacak bir ise girisebilirlermis gibi geliyor. Unutma Condi, daha önce de pek çok pis islerini durdurdum."

"Evet Donald, biliyorum sen olmasaydın kim bilir daha neler olurdu?" Bunu söylerken gülüyordu Rice. Donald da gülüyordu. Ne düzen ne de disiplin kalmıstı Amerikan sisteminde.

Rumsfeld bunun farkındaydı, isleri toparlaması

gerekiyordu. Yoksa yönetim, Amerikan devlet sistemine sızmıs olan yan yasal örgütün denetimine geçmek üzereydi ki bu felaket demekti.

Ve felaket kapıdaydı.

Stil son hükümeti Ortadogu'yu karıstırmaya niyetliydi.

Ordu Irak'ta konuslanmaya devam edecekti. Ne yapacagı

bel i degildi, kayıplarını telafi etmeye çalısacaklardı. Ve yönetime gelenlerin sicil eri ile ilgili ciddi sorunlar vardı.

Yeni kabinenin hemen hazırlanması nedeniyle kimse kabinenin kimler tarafından kuruldugunu bilmiyordu.

Yasanan kaos sırasında Savas Bakam Stil son da dahil olmak üzere birtakım resmi görevliler, yeni bir kabine olusturmuslar ve bunu kabul ettirmislerdi.

Yeni Baskanlık seçimleri yapılıncaya kadar Stil son 21

kendisini Baskan seçtirmisti. Zaten sorun da buydu S t i l l s o n i s m i n i a r a s t ı r a n l a r h i ç d e i y i s e y l e r l e karsılasmıyordu. Rumsfeld'i en çok zorlayan ve sorun çıkaran da buydu.

Kabine ilk toplantısını New York"ta yapmıstı. Yeni bakanlar arasında dünya kamuoyunun tanıdıgı kimse yoktu neredeyse. Amerikan halkı da neye inanacagını

sasırmıstı, borsa bile halen tam randımanlı olarak çalısmaya baslamamıstı. Sadece kurumsal el degistirmeler yapılıyordu, yoksa eskiden oldugu gibi sıradan vatandasların gidip hisse, çenedi alması mümkün degildi. Bunun dısında gündelik hayattaki insan, içine düstügü savas bunalımından kurtulmaya çalısıyor ve kendisine dayatılan tüm çözümleri hemen kabul ediyordu.

Stil son hükümetinin kim tarafından kuruldugu bile bu ruhsal çöküntü nedeniyle arastırılmamıstı. Birileri Senato'da isi bitirmis ve Amerika'nın acil bir durumda bulundugu belirtilerek hükümetin hemen kurulması

gerektigi söylenmisti. Evet, bazı adımların alısılmıs teamül ere aykın biçimde atıldıgı görülüyordu ama ortada kaos vardı ve hemen düzeltilmeliydi. En azından böyle söylenmisti insanlara. Tabi ki tüm bunlar bir sonraki seçime kadardı. Bu seçimin ne zaman olacagına dair spekülasyonlar, savas haberleri ile durmustu. Böylesine bir ortamda seçimler asla yapılmazdı. Amerika büyük bir dünya savasma gidiyordu ve bunu bu hükümetle yapmak zorunda kalacaktı.

Garip bir hava hakimdi o gün salona. Bu toplantının gerçekten Amerikan Baskanının toplantısı oldugunu düsünmek çok zordu, insanlar aslında ne için orada olduklarını bilmiyor gibiydiler. Bir çesit darbe olmus gibiydi. Halkın ve dünyanın dikkatinin nükleer patlamada 22

oldugu bir sırada bütün idare, zaten yan yarıya devlete sızmıs olan perde arkası güçler tarafından elde edilmisti.

Ancak bu çok tehlikeli bir durumdu.

Toplantı henüz baslamamıstı. Herkes Stil son'ın toplantıyı

baslatmasını bekliyordu. Kabine üyeleri toplantının baslamamıs olmasından bir hayli rahatsızdı.

"Sayın Baskan, ne bekliyoruz? Bir an önce su toplantıyı

baslatalım."

Stil son'ın el eri titriyordu, bu göreve getirilebilecegini hiç

düsünmemisti. Elinin altında dünyanın süper gücünün bütün enerjisi vardı ama onu kul anacak ne iradesi vardı, ne yetkisi, ne de izni.

"Sayın Bakanlar, çok önemli bir misafiri bekliyoruz."

"Ne, misafir mi? Sizi oraya Baskan diye koymak tam bir saçmalıktı zaten. Kendiniz konusmayı beceremiyor musunuz?"

Bakanlar bir kahkaha kopardı. Stil son ne diyecegini bilemedi. Amerika'nın kurulma asamasındaki eyalet meclisi toplantılarına benziyordu. Bütün düzen sıfırdan yeniden insa ediliyormus gibiydi.

"Beyler biraz beklerseniz, hepinizin burada olmasını

saglayan Beyefendi ile karsılasacaksınız. Birazdan Sir Eli buraya gelecek ve çok önemli kararların alındıgım göreceksiniz."

Sir Eli ismi duyuldugunda sessizlik olustu. Onun ismini daha önce duymuslardı ama bir gün göreceklerini tahmin 23

etmemislerdi. Sir Eli, artık Amerika'yı kendisi yönetmeye karar vermisti.

Hep perde arkasında kalmak bir süre sonra isleri zorlastınyordu. Artık dogrudan idare ile dünyaya istedigi sekli verebilecegini düsünüyor olmalıydı.

Bir süre sonra kapı açıldı ve içeriye Sir Eli girdi. Bakanlar Kurulunu sok eden bir görüntüsü vardı. Yası bel i olmayan ama el i yaslarında olmasına ragmen otuz bes yaslannda gibi duran birisiydi. Geriye taranmıs siyah saçları vardı ve yüzündeki ifade kabinedekilerin kanım dondurdu.

Asla taviz vermeyecekmis gibi duruyordu. Temsil ettigi gücün farkında birisiydi. Bu gücün farkında olması, onu daha da tehlikeli kılıyordu. Odadaki ısıklar çok parlak degildi. Gölgeler hareket ediyordu odanın içinde.

Stil son ayaga kalkıp Sir Eli'ye yer verdi. Sir Eli, Stil son'a hiç bakmadan onun yerine oturdu. Evet, Amerikan Baskanlık koltugunda oturuyordu. Artık bütün güç onun elindeydi.

"Beyler, çok önemli bir görev için buradasınız." Sesi pes tondaydı, çok etkileyiciydi. Emir veriyor gibiydi ve bunda ciddiydi. Gerçek Baskan gibi davranıyordu. Stil son ise onun yanında basıyla onaylayan kisi konumundaydı.

"Türkiye savası sayesinde saçma islerle ugrasan hükümeti alt edebildik. Artık kimseye ihtiyacımız yok.

Bütün taseronları ortadan kaldıracagız. Gerçek imparatorluk bugün ortaya çıkmaya baslayacak."

Bakanlar onu saskınlık ve saygıyla dinlemislerdi o gün.

24

Büyük bir seyin içinde olma duygusuyla hareket ediyorlardı. Büyülenmis gibiydiler. Her denileni yapacak gibi duruyorlardı. Oysa Sir Eli'nin onlardan fazla bir beklentisi yoktu. Zaten dünya çapmda çok güçlü bir organizasyonu vardı ve bakanlardan tek istedigi, Amerikan ordusunun hareket etmesi için gereken dügmeye basmalarıydı. Zaten uzun kariyerleri boyunca çesitli nedenlerle Stil son için çalısmıslardı ve bu nedenle kabinede yer alma kararını vermeleri zor olmamıstı. Bir bakıma müdürlükten bakanlıga yükselmislerdi.

"Tüm dünya bizim yenildigimizi düsünüyor. Bu teknik olarak dogru, ama bu maglubiyet sayesinde artık hükümeti ele geçirdik. Simdi ana planlarımızı uygulamaya koyabiliriz. Ilk olarak Ortadogu'yu tam bir kaosun içine sürüklemeliyiz. Bu kaos sayesinde topyekun bir savas çıkararak Müslüman dünyayı orada yenilgiye ugratmalıyız.

Bu arada onların yardımına gelecek herkes bundan nasibini almalı. Ortadogu'da taseron devletlere ihtiyacımız kalmamalı. Israil'in bile bizim için bir önemi yok artık. O

devleti babam kurdurdu, ben kendi el erimle yıkabilirim gerekirse. Ama ondan önce Israil'le ilgili planlarım var.

Israil, etrafındaki ülkelere gereken zararı verip ondan sonra ortadan kalkmalı. Yani Ortadogu'da yakılacak atesle beraber benim politikalarıma muhalefet edebilecek hiçbir devlet yapısı kalmamalı. O zaman oradaki Yahudilerin hepsi benim kontrolüme girer."

"Sayın Sir Eli, bu düsünceleriniz gerçekten de etkileyici.

Ancak biliyorsunuz, Metal Fırtına sırasında diger devletler, örnegin Rusya bize karsı harekete geçme tehdidinde bulunmustu." "Ruslar bize saldırmaz, sadece tehdit ederler. Oradaki baglantılarıma güveniyorum. Bu operasyonu derhal baslatmalıyız. Hazır hükümet bizim 25

elimizdeyken, derhal Ortadogu'daki büyük savası

baslatmamız gerekiyor. Çok kayıp verilebilir ama bunun bir önemi oldugunu sanmıyorum, degil mi?"

Bakanlar baslarını sal adılar. Askeri kayıpların hiçbir önemi yoktu. Hatta askeri kayıplar yönetimin isini kolaylastırırdı bir yere kadar. Hiçbir ulus, ordusunun asagılanması ve zarar görmesi karsısında kayıtsız kalamazdı.

"Peki Sayın Sir Eli, bu planın detayları ile ilgili bilgi verecek misiniz? Bu planı nasıl uygulamaya koymayı

düsünüyorsunuz?"

Yeni hükümet, Ortadogu'da yasanacakları iste o gün ögrenmisti ilk defa, hem de büyük patron Sir Eli'nin agzından.

"Plan hazır, her seyiyle hem de. Amerikan ordusunun Suudi Arabistan'a ve Iran'a saldırması gerekiyor. Bunun için gereken bahaneler hazırlanmalı. Amerika'da büyük bir terör eylemi düzenlemeliyiz. Bu eylemin sorumlusu olarak iranlılar ve Suudiler gösterilmeli. Karsılık agır olmalı.

Suudi Arabistan'daki Kutsal Toprakların ele geçirilmesi emrini verin. Aynı zamanda Israil'de büyük bir patlama olacak ve Israil bu saldırının Iran tarafından yapıldıgını

zannedecek Savası israil kazanacak, ama kendisi de büyük kayıp vermis olacak. Ortadogu'da tek ve büyük bir devlet kurulmasını saglayacagım. Bütün Ortadogu halklarım benim yönetimim altına alacak bir devlet.

Federal bir yapı olmalı. Her azınlıgın kendi ülkesi olmalı

ve hepsi de bana baglanmalı."

"Sayın Sir Eli, bu planlarınız çok cesurca ama Kutsal 26

Toprakların bizim tarafımızdan isgal edilmesi bütün dünyayı ayaga kaldırır."

"Buna cesaret edebiliriz. Herkesle savasabiliriz."

Bakanlar Sir Eli'ye kusku ile bakıyorlardı. Onun akimin yerinde olup olmadıgından emin degil erdi. Ama büyük bir gücün basında olmak ve ona hükmetmek o kadar da kolay bir sey degildi. Bu türden dengesizliklerin olmasını

dogal karsılamaları gerekiyordu.

"En son hedefim, Çin olacak, bütün dünyaya hükmetme yolunda benimle birlikte davranmanızı istiyorum. Bütün yüreginizle ve kalbinizle."

"Bir Yahudi olarak Israil devletine ne olacagını sormak zorundayım," dedi bakanlardan birisi.

"Eger güç sahibiysen ne oldugunun bir önemi yoktur oglum. Güç seninse o zaman her sey senin için bir araçtır, israil de bir araç ve gerekirse Yahudilik de bir araç.

Yönetenler vardır, gücü elinde tutanlar. Eger onlardan birisiysen, yönetilen ve dünyayı kavrayamayan sıradan insanlardan birisi olamazsın. O insanlarla aranda ortak bir nokta olmasını beklememelisin. Böyle düsüncelerin varsa hemen sil at onları. Yoksa bu kabinede yerin olmaz."

Bakan hemen sustu. Sir Eli sanki bir dokunusla onu yok edecekmis gibi kesin konusuyordu. Aslına bakılırsa bunu yapabilirdi, bir emri ile bakan tamamen ortadan kaldırılabilirdi.

"Stil son, orduya gereken emirleri verin derhal. Harekete geçmeye hazır olsunlar. Howard Strike denen o adama 27

söyle bu sefer isini adam gibi yapsın."

"Sir Eli emirleriniz uygulanacak, ancak bu saldırıya baslamak için bir nedene ihtiyacımız var." "Merak etmeyin. Her sey hazırlandı." "Peki ya Türkiye?"

Bakanlardan birisi sormustu. "Türkiye için ayrı bir planım var. Orayı simdilik isgal edemeyecegimiz açıkça ortaya çıktı, ileride Basbakan olma sansı olan parlak bir politikacıyı kaçırıp kendi yöntemlerimi uygulayarak bu ülkedeki çıkarlarımı korumayı düsünüyorum. Hatta buna iliskin çalısmaları uzun süre önce baslattım."

Sir Eli, gerçekten de ciddiydi. Her konuda nasıl oluyordu da bu kadar rahat olabiliyordu? Aslına bakılırsa, yaklasık bir trilyon dolan idare eden bir güç agının basında olmak insanda bu türden dengesiz ama temel i davranısları

ortaya çıkarabilirdi. Bu para gücü ile yapılamayacak sey yok gibiydi.

Sir Eli ayaga kalktı ve kimse ile konusmadan odayı terk etti. Herkes saskınlık içindeydi. Stil son, Sir Eli'nin yerine oturup toplantıyı idare edecekti.

"Stil son, söylenecek bir sey kaldı mı, bizler burada bir hiçiz. Emirleri duydun, hemen yerine getir. Bir sey gerekirse benim imzamı taklit edersin."

Bir anda salon kahkahalara boguldu. Stil son söylenenlerin dogru oldugunu biliyordu ama bir sey yapamazdı, Baskan gibi davranmak zorundaydı.

Sir Eli güdümündeki Stil son hükümetinin akıldısı

planlarından, durum degerlendirmesi yapmak üzere bir araya geldikleri bir ögle vakti haberdar olmuslardı

28

Rumsfeld ve Rice. Arayan, bakanlardan birisiydi. Yıl ardır Rumsfeld'i tanırdı ve onun bir anda bu kadar dısarıda bırakılmıs olmasından dolayı memnun degildi. Ona toplantıda olanları anlatmıstı. Rumsfeld bunları dinlerken saskınlıktan küçük dilini yutacak gibi olmustu. Duydugu seylere inanması güç görünüyordu. Yıl arca güç merkezli politikalar izlemisti ama hiç bu kadar kendini kaybetmis degildi. Buna izin veremezdi. Bunları yapmaya çalısanları

durdurması gerekiyordu.

Rice, yanına geldiginde Donald'ın yüzünün sapsarı

oldugunu görüp heyecanlanmıs, Rumsfeld ise son haberleri Rice ile paylasmıstı. Söylenenler ona da bir fantezi kitabının kurgulan gibi görünüyordu.

Rumsfeld son birkaç ayda yasananları gözlerinin önünden geçirip anlamlandırmaya çalısırken Rice sessizligi bozdu:

"Ne yapabiliriz Donald? Bu saçmalıga izin vermemeliyiz."

"Bilmiyorum, bu saldın nedeniyle bütün islam dünyası ve Hıristiyan dünyası birbirine girebilir. Üstelik Çin için de hiç

iyi seyler düsünmüyorlar. Dünyayı atese ve yıkıma götürecek bir süreci baslatmıs görünüyorlar."

"Bu kadar deli olamazlar. Onların her zaman biraz deli oldugunu düsündüm ama bu kadar da olamaz."

"Sanırım bu sefer oluyor Condi. Hemen bir seyler yapmalıyız."

"Ne yapabiliriz sence?"

"Bilmiyorum, Tayyip Erdogan'ı aramayı düsünüyorum.

29

Belki bize yardım edebilir."

"Nasıl yardım edecek? Onlar da zorlu bir süreçten geçiyor."

"Türk ordusu ileri harekâta geçer ve Rus destegi ile Amerikan ordusunu oyalarsa, o zaman planlan bozulabilir.

Bu arada tabi ..."

"Tabu ne?"

"Sir Eli denen geri zekalı ahmagı ortadan kaldırmalıyız."

"Evet, haklısın, onu ortadan kaldırmalıyız. Yoksa bu isi sonlandırmak mümkün degil. Ama Sir Eli denen adamı

yok etmek için ne yapacagız?"

"Umutsuzum ama Erdogan'la konusurken bu konuyu da gündeme getirecegim."

"Tamam, çok çabuk hareket etmeliyiz. Bu gidisatı

durdurmak için gereken önlemleri almalıyız."

"Evet Condi, bunun için her seyi yapmalıyız, istihbarat örgütlerimiz delinmis durumda. Her yerde Eli'nin adamlan var. Bu zorlugun üstesinden gelmeliyiz. Ama nasıl olacak ben de bilmiyorum."

"Donald, bakarsın Türklerin bu tür durumlar için bir planı

vardır. Eger Washington'a kadar o bombayı getirip bizi havaya uçurdularsa, Sir Eli denen adamı da pekâlâ

hal edebilirler."

"Akla yakın gelmiyor degil. Ama önce Erdogan'la 30

konusmalı ve bu kukla hükümetin Ortadogu'yu daha fazla kanstırmasına engel olmaya çalısmalıyız."

"Peki Don, dikkatli ol, tamam mı?"

5 Ekim 2007 Istanbul

Bugün Türkiye için çok önemli bir toplantı yapılacaktı.

Toplantının Istanbul'da olması da aynca önemliydi. Sehrin imar çalısmaları hızla sürüyordu. Dünya hızlı bir sürece girmisti. Küresel bir savasın ayak sesleri geliyordu.

Amerika buradaki çatısmayı kaybetmis olabilirdi, ama iktidarı bir biçimde ele geçiren Stil son hükümeti, Sir Eli'nin çılgınca isteklerinin aracı olmus görünüyordu, üstelik Metal Fırtına operasyonundan çok ders çıkarmıs olan Rice ve Rumsfeld'in tüm önleme çabalarına ragmen.

Toplantı Dolmabahçe Sarayı'nda yapılıyordu. Taraflar, genis yemek salonunda bulusacaktı. Rusya, Çin ve Hindistan'ın siyasi liderleri katılacaktı toplantıya.

Erdogan salondaki hazırlıkları kontrol ettikten sonra konukların gelmekte oldugu uyarısı ile sarayın bahçesine çıktı ve tören alanına geldi.

Protokol geregi yapılan törenlerden sonra yemege geçilmis ve en sonunda özel bir odaya kapanan liderler Türk kahvelerini içerek konusmaya baslamıslardı. Dört lider ve çevirmenlerinden baska kimse yoktu odada.

Putin, söze girdi. Ilk sözü onun almasının ardında, eski bir 31

süper güç olarak bir seyler söylemesi gerektigine dair bir fikir vardı. Ne de olsa Soguk Savas boyunca Amerika'ya karsı koyup onunla uzun süre savasmıs bir ülkeydi.

"Sözlerime baslamadan önce, Türk topraklarının geçirdigi bu büyük badire için size geçmis olsun diliyorum."

Erdogan basını sal adı, tesekkür ediyordu.

"Ancak Soguk Savas sonrası dönemin buna benzer acılar dogurması son derece normaldi. Rusya olarak bunu bekliyorduk dogrusu. Amerika'nın böyle bir politika izlemesine hiç sasırmadık. Ancak öyle görünüyor ki, Amerika da birileri tararından bu çılgınlıgı yapması için kandırılmıs. Ve sonuç, bekledikleri gibi olmadı. Ancak bu, önümüzdeki dönemin çok rahat geçecegini düsünmemizi gerektirmiyor. Rusya olarak bunun farkındayız."

Diger liderler Putin'i dikkatle dinliyorlardı. Milyarlarca insanı yöneten insanlar, herkesin merak ettigi kapalı

kapılar ardında bölgenin kaderine yön vermeye çalısıyordu. Çok hassas bir dönemde yeni uluslararası

kurumlara ihtiyaç vardı.

Çin Basbakanı Jiabao söz aldı. Putin saygıyla kendisine bıraktı sözü.

"Amerika'nın yaptıklarının farkındayız. Hatta konu ile ilgili olarak saygıdeger Jintao'nun da fikirlerine basvurdum ve aynı sonuçlan çıkardıgım gördüm. Sanırım o benim de ilerimde bu konuda ve aklında çok ilginç seyler var.

Amerika'nın yalanda büyük bir savas çıkaracagını

düsünüyor."

32

"Buna katılıyorum," dedi Hindistan Basbakanı Singh, gözlüklerinin üzerinden elindeki kâgıtlara bakarak notlarını

okuyordu. "Amerikan-Hindistan iliskilerinin iyilesiyor görünmesinin yanı sıra, kendilerinin bize daha fazla yakınlasmaya çalıstıgım müsahede ettik ve buna izin vermedik. Ancak Amerikan sirketlerinin yatırımları

nedeniyle iliskilerimizi gerginlestirmekten kaçınıyoruz.

Fakat sunun bilincindeyiz, Amerika'nın bu bölgede savası

desteklemesi ya da gerginligi artırması bizim güvenligimizi tehlikeye düsürmektedir."

"Bu konuda haklısınız Sayın Singh," dedi Jiabao.

"Amerika'nın Çin'i tehdit etmesi ve bölgesel sorunları

küresel bir çatısma zeminine sürüklemesi, sadece bizim için degil tüm dünya için sorun olusturuyor."

"Bence bizlerin yeni bir yapılanmanın temel erini atmamız sart. ipek yolunu hatırlayın, Türkiye tarihsel bagları

nedeniyle bir Dogu ülkesidir ve aslına bakılırsa bugün gelinen noktada bu hat üzerindeki ülkelerin siyasi ve ekonomik isbirligi önemli bir seçenek olarak ortaya çıkıyor.

Yani birbirimize bütün gücümüzle baglanıp sadece barısı

ve ekonomiyi ön plana almamız gerekliligini."

Diger liderler Erdogan'ın bu sözlerini memnuniyetle karsılayıp, önlerinde duran Türk kahvelerine uzandılar.

"Siyasi olarak sınırları kolay geçilebilir hale getirmeliyiz, ancak kendi aramızdaki bölgesel sorunların hemen çözülmesi gerekiyor. Birbirimize ve kendi içimizdeki sorun kaynaklarına verilecek küçük tavizlerin büyük resim karsısında pek fazla bir önemi oldugunu sanmıyorum,"

dedi Putin ve devam etti. "Üstelik askeri anlamda da isbirligine gitmeliyiz. Dogu teknolojik olarak Batı'yı

33

neredeyse yakaladı ve biz de Rusya olarak hassas teknolojileri sizlerle paylasmaya hazıra."

"Bu çok güzel ve yapıcı bir yaklasım Sayın Putin. Ancak Hindistan istihbaratı pek adı duyulmasa da hayli önemli islere imza atar. Doktora ögrencilerimiz vasıtasıyla ABD'de çok önemli baglantılara sahibiz, zaten nükleer silahlara da bu yol a erismistik. Simdi sunu size söyleyebilirim ki, Amerika Türkiye'de gerçeklestirdigi operasyonu bir adım olarak görüyordu. Ve gelen bilgiler simdiki gayri mesru hükümetin çok hesapsız eylemlerde bulunabilecegini gösteriyor."

"Bu çok önemli bir bilgi" dedi Jiabao, "Tevvu'nun çalısmaları daha da ileri boyutlarda. Stil son ve ekibi tüm dünyadaki Kutsal Topraklan hedef listesine almıs durumda."

"Bu çok ama çok kötü. Roma'dan sonra ilk kez bir ülke dünyanın uzak diyarlanndaki toplumları rahatsız etmeyi basarıyor. Tarihin bu döneminin büyük çalkantılara gebe oldugunu görüyoruz," dedi Erdogan, sözlerinde samimiydi, ne de olsa yeni bir imparatorluk kurma girisiminin acı

yanlarından birisi ile karsılasmıstı.

"Size katılıyorum Sayın Erdogan, bu gidisata bir dur demeliyiz. Zira artık her Dogulu, potansiyel bir düsman g ö z ü y l e g ö r ü l m e y e b a s l a n d ı . B u a y n m t a b i i Müslümanlarla Hıristiyanlar arasında yapılmaya çalısılıyor." Putin Erdogan'ı destekleyen bir yüz ifadesi takınmıstı.

"Oysa Çin, Amerika'nın en büyük düsmanı olarak görülüyor. Ve simdilik onları püskürtsek de, yakın zaman 34

içinde bu odadakilerden bir baskasının yardıma ihtiyacı

olabilir." Jiabao bunu söylerken gülüyordu. Aslında o yardıma ihtiyaç duyacak ülke, Çin olacaktı. Bunu herkes biliyordu.

"Bir an önce Türkiye'nin ordusu yenilenmeli ve eski gücüne kavusmalı. Bunun için gereken neyse yapılmalı."

Putin bunlan söylerken Çin ve Hint liderlerine döndü. Her ikisi de baslanni sal adılar.

"Öncelikle Rus silah sistemlerinden geçici bir tamamlama yapalım. Ancak çok önemli bir nokta var, o da Türkiye'nin stratejik bir ileri harekat gücüne kavusması, bunu hemen hal etmeliyiz. Türk ordusu çok kısa süreler içerisinde dünyanın degisik bölgelerine tümen büyüklügünde bir kuvvet saglayabilmeli. Çin ve Rus ordusunda buna benzer güçler mevcut, ancak Hint ordusunun da aynı sekilde hızlı

hareket edebilen güçleri yaratması gerekiyor."

"Aslına bakılırsa bunlan çok çabuk hal edebiliriz. Bir baska önemli konu da bu yeni isbirliginin fınansal yapısının nasıl sekil enecegi," dedi Erdogan. Henüz o konuya gelinmemis olması dogru degildi, parasal konular hal edildikten sonra her sey kolaylasırdı.

"Haklısınız Sayın Erdogan," dedi Putin. "Finansal konuları

hızla çözüme kavusturmalıyız. Bu konuda Çin'in çok önemli desteginin olacagını düsünüyorum." Sözü

Jiabao'ya verdi.

"Çin ekonomisi ihracat fazlaları nedeniyle önemli miktarda dolar biriktirdi. Ve bu dolarlar genel olarak Amerika'yı

finanse etmekte kul anılıyor. Ama bunun bizim için çok riskli oldugunu da görüyorum. Amerika ile gerçeklesecek 35

bir savas anında sadece borçlarını ödemeyerek bile büyük bir zarar verebilirler. Savas sonucu olusabilecek zararları saymıyorum bile."

"Sayın Jiabao, Çin ekonomisinin hızla dısarı yatırım yapması gerekiyor. Bunu sadece ekonomik parametreler ile degerlendirmemelisiniz." Erdogan, ticari çatısma ve rekabet döneminin geride kaldıgını söylüyordu.

Çin Basbakanı bunu duyunca gözlerini kıstı ve bir süre düsündü. Su an içinde bulundukları durumda ticari çıkarları, siyasi çıkarlarla degis tokus edebilirlerdi.

Etmeliydiler de, her durumda en çok kân elde etme egilimi, genelde uzun vadede zarar getirirdi. Ekonomik çıkarın göz ardı edilmesi gereken bir an, tarihte sürekli olarak gelirdi.

"Evet, Çin'in parasal kaynaklan çok büyük, ancak Amerikan merkezli finans merkezleri ile baglantısı çok derin ve bu kaynaklan hızla oradan doguya aktarmak zor olur. Fakat, bizim is adamlanmızın sizlerin ülkelerinizde yatırımcı olması fikrini dogru buluyorum. Her ne kadar m a l i y e t a v a n t a j l a r ı b i z d e o l s a d a , d ı s y a t ı r ı m yapmadıgımız sürece siyasi gücümüzün sınırlı kalacagını

biliyoruz. Bu nedenle Çin sermayesi hızla bu bölgelere aktarılabilir. Hatta sizin is adamlarınız da Çin'de yatırım yapma konusunda daha avantajlı konuma getirilebilirler."

"Öncelikle bu dört ülke arasında gümrüklerin ufak detayları düzenlenerek en aza indirgenmesi ve ticaretin hızla artırılması sart," dedi Hindistan Basbakanı Singh.

"Ondan sonra Pakistan ve diger ülkeler de bu birligin içinde yerlerini alabilirler."

36

Toplantı iyi gidiyordu. Türkiye'nin bor yataklannm kul anımı ile ilgili teknik detaylar arastınldı. Avrupa'nın bu toplantıda olmamasının nedeni, Erdogan'la aralarındaki anlasmaya ragmen Türkiye'nin Avrupa Birligi'ne alınması

konusunda hiçbir açıklama yapmamıs olmalanydı. Avrupa yine ortak irade gösterememisti. Bor mineral eri, Türkiye'yi oksijen yakıtının üssü haline getirecekti ve bu merkez üssünü kul anmak, hem Çin hem de Rusya için büyük önem tasıyordu, özel ikle Amerika'nın Ortadogu'da tam hegemonya kurmus olması, enerji önceliklerini degistiriyordu dünyanın. Otomobil erde hidrojene hızlı

geçis yapmak, savas araç gereçlerinin petrol kaynaklanna yönlenmesini saglayacaktı. Bu büyük bir degisimdi.

Toplantı sona erdiginde liderler hep beraber salon dısına çıkıp gazetecilere poz verdiler. Rusya Türkiye'ye büyük nakliye uçaklan ve pek çok silah sistemi vermeyi kabul etmisti. îlk etapta ordunun gereksinimleri hızla tamamlanırken Çin'den gelecek olan taze sermaye, bankacılık sisteminin ayaga kaldınlması için kul anılacaktı.

Hindistan, Rusya ve Çin, Türk mal arına uzun bir süre uygulanacak olan sıfır gümrük vergisini hayata geçirmeye söz vermisti.

Doguda yeni bir isbirliginin hızla hayata geçirilmesi ve diger ülkeleri içine almak üzere yapılandırılması

gerekiyordu.

Tayyip Erdogan, danısmanlarının 'acil telefon var'

çagnsma sasırmamıstı. Her an bir seylerin olmasını

bekliyordu. Ama telefondaki kisinin yakın zaman önce ülkesini isgale kalkısan ülkenin üst düzey yöneticisi oldugunu ögrendiginde küçük dilini yutacaktı.

37

"Sizi telefonda da olsa duymak çok ilginç Bay Rumsfeld.

Bana ne diyeceginizi çok merak ediyorum. Savas sona erdi ve ordunuz tamamen çekildi. Artık iliski kurmak için biraz zaman geçmesini beklememiz gerekiyor sanırım."

"Sayın Erdogan, haklısınız ama size söylemem gereken çok önemli bazı seyler var. Inanın, duygularımızı

tamamen bir kenara bırakmak zorundayız."

"Duygularımızı bir kenara bırakmak konusunda sizin kadar basarılı olabilecegimi sanmıyorum Bay Rumsfeld.

Ancak sizi dinlemeye devam edecegim. Bu panik halindeki ses tonunun sonunda bana ne söyleyeceginizi merak ettim dogrusu."

"Çok tesekkür ederim Sayın Erdogan. Ancak meydana gelen bazı gelismeler çok kötü. VVashington'da patlayan nükleer silah, gizli bir darbeye neden oldu. Hükümete kimsenin tanımadıgı insanlar geldi ve bu insanları yöneten birisi var. Simdiye kadar hep perde arkasında kalıp devlete dısardan destek vermisti. Dogrusunu söylemek gerekirse pek çok pis isimizi yapan adam da oydu.

Inanılmaz bir teskilatı var, dünya çapında bir teskilat."

"Sayın Rumsfeld, bu gizli bilgilerinizi bana açma nedeninizi anlamıs degilim. ABD'nin nasıl bir yapısı

oldugunu yakın zaman içinde gördük."

"Erdogan, o hiçbir seydi. Büyük bir dünya savasını

baslatmaya çalısıyorlar. Bütün Ortadogu'yu, Kutsal Toprakları, Kudüs'ü, israil'i her yeri yerle bir edecekler ve bölge halklarını tamamen kendilerine baglayacak bir yöntem üzerinde çalısıyorlar."

38

"Bu düsüncelerinizin ne kadar asın oldugunun sanırım siz de farkmdasınızdır."

"Onları tanıyorum, bunu yapmayı deneyecekler. Ancak sanslıyız ki hâlâ aklı basında düsünebilen birileri var. Ve sizden yardım istiyoruz. O bölgede güvenebilecegimiz tek ülke Türkiye."

"Her seye ragmen..."

"Evet, her seye ragmen. Bütün yanlıslarımıza ragmen."

"Bunu anlamıs olmanıza sevindim. Aslında haklısınız, hâlâ bana güvenebilirsiniz. Türkiye'nin adil bir imparatorlugun mirası oldugunu bildiginizi görüyorum ve bu açıdan da sanslısınız."

"Bunu biliyorum Sayın Erdogan, gerçekten biliyorum.

Ancak emekliligimde dünyanın mahvolmasını saglayan insan psikolojisi ile yasamak istemiyorum. Bunların önünü

açtım ama buna devam etmelerine izin vermeyecegim."

"Peki benden ne yapmamı istiyorsunuz?"

"Siz VVashington'da bomba patlatabildiniz ve Adnan Lynam denen adamı yakalayıp yok ettiniz. Yıl arca düsünsem bu aklıma gelmezdi ama Sir Eli denen adamı

ortadan kaldırmanızı istiyorum. Ben onun planlanm engel emeye çalısacagım ama bu sizin yardımınız olmadan imkânsız."

"Çok garip bir seyden bahsediyorsunuz ama sasırmadım.

Haksızlık yapanlann düsecegi duruma düstünüz."

39

"Haklısınız ama sizden sunu duymak istiyorum. Bana yardım edecek misiniz?"

"Bay Rumsfeld, dünyanın iyiligi için size yardım edecegiz ve o Sir Eli denen adamı etkisiz hale getirecegiz. Yalnız size bir sey sormak istiyorum. Çalısma arkadasım Abdul ah Gül ve bürokratlar ortadan kayboldular. Onlann VVashington'da olmadıgına ve götürüldüklerine dair bilgiler vardı. Bize onlan geri vermenizi istiyorum."

"Sayın Erdogan, çok tesekkür ederim. Gül ve ekibinin kaybolması konusunu arastırmam gerekiyor. Ancak eger bunun altından da Sir Eli çıkmazsa sasarım. Bence aynı

yolda ilerlersek kendilerine ulasabiliriz."

Telefon kapandıgında Erdogan derin düsüncelere dalmıstı. Bu topraklarda yasamak çok zordu. Asla bitmeyen bir mücadele gibi. Bunu zamanında fark ettigi için mutluydu dogrusu.

14 Ekim 2007

Iran Hava Kuvvetlerine baglı savas uçaklan, yerden alçak mesafede uçarak Suudi hava sahasına girmeye baslamıslardı. Amerikan ordusu bu saldırıya genel olarak hazır degildi. Beklemiyorlardı. Aslında özel bir deniz görev gücü, Iran kıyı bataryalarını füze atıslan ile yok etmisti ve bu hareketin iran'ı tahrik edecegi kesindi. Her nedense, bu saldırıdan haberdar olmayan ordunun geri kalan kısmı, bir anda tuzaga düsmüs gibiydi. Nasıl bir ortamda savastıklarını bilmiyorlardı.

40

Metal Fırtına operasyonu sonrasında Amerika'da çok sey degismis, yıl ardır resmi kurumlara nüfuz etmek için elinden geleni yapan Sir Eli'nin liderligindeki bir örgüt olaganüstü yol arla iktidar olmustu. Kutsal Topraklara yapılan saldırı esnasında da Sir Eli ile gerekli temaslar kurulmus ve büyük bir medya operasyonu baslatılmıstı.

B u m e d y a o p e r a s y o n u s a y e s i n d e A m e r i k a n kamuoyundaki savas karsıtlıgı neredeyse sıfıra düsmüstü, iran'ın da denkleme dahil olması sayesinde Stil son hükümeti için neredeyse savasın sınırı kalmamıstı.

Radar uçaklarının ekranlarında yavas yavas Iran savas uçaklan belirmeye baslamıstı. Hemen tüm hava saldın birimlerine gereken emirler ulastırıldı. Iran savas uçaklan bir hayli yaklasmıstı. Suudi jetlerinin bazılarının da havalanabildigi görülüyordu. Simdi bel i sayıda savunma yapan savas uçagı, Amerikan uçaklarına karsı

mukavemet göstermekteydi. Telsizlerden duyulan feryatlar, Amerikan hava kuvvetlerinin zorlandıgını

gösteriyordu. Türkiye ile meydana gelen çatısma sonrasında koordinasyon azalmıstı ve eski moral düzeyine erismek zor olacak gibi görünüyordu.

"Iran uçakları ile çatısmaya giriyoruz. Çok yakınlar."

"Kahretsin, buraya kadar nasıl geldiler?"

"Bırakın aglamayı, Iraklılarla savasmak kolaydı.

Erkekseniz iranlıları haklayın bakalım."

"Bu adamlar çok zorlu. Hey su manevralara baksanıza!"

"Bana Mig-29'un manevrasından bahsetme. Vurun onları."

41

"Mig'leri çok gelistirmisler."

"Kahretsin, bana biri kilitlendi. Bulun bana kilitlenen Al ah'ın belasını."

Gökyüzünü yaran bir füze, Amerikan savas uçagını

havada parçaladı. Pilot atlayacak zaman bulamamıstı.

"Hey, bu iranlılar da ne yapıyor? Tannm, bir uçagımız vuruldu."

"Görüs ötesi füzeleri var. Mig'leri gelistirmisler."

"F-15'ler yolda. Onlar gelmeden sakın dalasmayın."

"Dalastım bile, bir tanesinin pesindeyim."

Amerikan uçagı gökyüzünde tehlikeli bir it dalasına girismisti. Suudi halkı nerden geldigi bel i olmayan diger savas uçaklannın Amerikan uçaklan ile savasmasını

seyrediyordu. Gözlerinin önünde henüz nedenini kavrayamadıkları bir çatısma meydana geliyordu, bütün bunlann bir felakete dönüsmesinden korkuyorlardı.

Gözleri her an çöl eri saran ufuk çizgisindeydi. Sınırlarının az ötesinde yüz binlerce Amerikan askeri oldugunu biliyorlardı.

Iran Hava Kuvvetleri aynı anda pek çok havaalanından kalkmıstı. Hedefleri, Körfez'deki tüm Amerikan güçleriydi.

Bunu ne kadar basarabilecekleri konusunda süpheleri vardı, ama mümkünse Körfez'deki tüm Amerikan askeri varlıgını ortadan kaldırmak ya da yasayamaz hale getirmek istiyorlardı.

42

Bu, bir kerede hal edilmesi gereken bir isti. Eger ilk sürpriz saldırıda bu isi basaramazlarsa o zaman Amerikan ordusu bütün gücüyle Iran'a yüklenirdi ve saldırıya ugrayan taraf oldukları için nükleer silah kul anabilirlerdi.

Iran'ın uzun süre önce satın alıp isletme basarısı

gösterdigi F-14 filosu, gemisavar füzeleri takılı oldugu halde Körfez'e dogru yaklasıyordu. Denize degme mesafesinde uçuyorlardı. Tehlikeli manevralarla Amerikan hava savunmasına yakalanmamaya çalısıyorlardı, ama bu bir yere kadar mümkündü. USS Lincoln firkateyni ve USS

Roosevelt destroyerinden olusan ikili kol, Körfez'in iran'a yakın sularında tam da bu tür bir saldırının uçak gemilerine ulasmasını engel emek için erken uyan amacıyla seyretmekteydi.

Iran uçaklarını tespit ettiklerinde savas manevrası

yapmalarına gerek kalmadı. Uçaksavar füzelerini ardı

ardına ateslediler. Ayrıca Phalanx makineli döner toplan, bir anda Körfez gökyüzünü havai fisek gösterisinin yapıldıgı bir alana çevirdi.

F-14'lerse sert manevralarla Amerikan savas gemilerinin atesinden kurtulmaya çalısırken birkaç kayıp verdi.

Uçaklann binlerce parçası denize gömülürken atesten kurtulan bir F-14, son hızla USS Iincoln'e tam ortasından çarparak kamikaze dalısı gerçeklestirdi. Dalısı yaparken top atesi de açmıstı ve bu darbe, savas gemisinin iskeletinin tam ortadan kınlmasına yol açmıstı.

Destroyerse hızla çekilme manevrası yapmaya çalısıyordu. Çok sayıda uçakla ugrasamayacagmı

anlamıstı, imdat çagrılanna cevap gelmemisti. Amerikan uçakları, Suudi hava sahası üzerindeki direnisi tamamen bitirmeye ugrasıyorlardı.

43

Destroyerin hızlı manevrası sonuç getirmedi. Gökyüzünü

delerek gelen bir silkvvorm füzesi, kaptan kösküne yakın bir yerden gemiye isabet etti. Gemi yanmaya baslamıstı.

Amerikalı denizciler kendilerini suya atarak hayatta kalmaya çalısıyorlardı. Bir süre sonra gemide patlamalar meydana geldi. Dakikalar sonra ise gemi, yavas yavas sulara gömülmeye basladı. Denizin üzeri enkaz artıklan ve denizci bedenleri ile dolmustu.

Iranlı pilotlar enkaz çevresinde turlar atarak baska bir gemi olup olmadıgını kontrol ediyordu. Etrafta bir denizaltı

olma ihtimalinden bahsedilmisti ve bu çok önemli bir bilgiydi. Körfez sularında gerçeklesecek bir çatısma hızlı

ve amansız olmalıydı.

Bir Iran jeti havada tur attı ve denizcilerin toplandıgı enkaz çevresine dogru dalısa geçerek ates açtı. Onlarca mermi, enkazın çevresindeki metal parçalara çarparak patladı.

Deniz yüzeyinde kalmaya çalısan denizcilerin pek çogu bu ates nedeniyle hayatını kaybetti. Bazılan da güçlerinin son asamasındaydılar ve umutlarını yitirerek kendilerini suya dogru bıraktılar.

Jetler tam son manevrayı yapıp bölgeyi terk edecekken tek basına enkaz bölgesine dogru yaklasan bir MH-53

tasıma helikopterinin yaklastıgını fark ettiler. Amerikalılar cesurca bir girisimde bulunmus ve enkazdan mümkün oldugunca çok insan kurtarmak için bir helikopter yol amıslardı. Düsman uçaklannın bölgede olmasını hiç

umursamamıslardı. iranlı saldın filosunun komutanı, bu hareket karsısında duygulandı. Ancak yapabilecegi bir sey yoktu. Bir helikopterin orada kendilerini hiçe sayarak dolasmasına izin veremezdi. Kurtarma helikopteri bile olsa. Keskin bir dönüs yaptı ve helikopterin üzerine 44

yöneltti uçagı. Helikopter bunun farkına varmıstı ama kaçmak için bir çaba göstermiyordu. Kaçamayacagını

biliyordu ve Iran uçagının kendisine ates açmayacagını

düsünüyordu.

Iran F-14'ü helikopteri hedef sisteminde belirledi ve birkaç

el ates etti. Havada dagınık bir sekilde uçusan mermiler hedefin rotor pal erini parçaladı ve külçe gibi enkazın içine düsmesine neden oldu.

14 Ekim 2007 Kuveyt

Kuveyt'teki merkez, gemilere yapılan ani saldın nedeniyle karısmıstı.

"Iran Hava Kuvvetleri iki gemimizi batırdı. Tekrar ediyorum. Bölgede görülen tüm Iran savas uçakları derhal düsürülecek. Üstelik gemilere yardıma giden bir helikopterimiz de düsürüldü. Dikkat!! Bölgede havalanan tüm savas uçakları düsürülecek. Hiçbir sekilde uyarı

yapılmamalı. Bölgeyi kapalı alan ilan edin ve tam anlamıyla topyekun savas kural arını uygulayın."

Körfez üzerindeki savas uçaklarının pilotları bir garip olmuslardı. Ne yaptıklarını bilmeden bir çılgınlıgın içine dogru sürüklenmeye basladıklarını hissedebiliyorlardı.

Kaos her yanlarını sarıyordu. Suudi havaalanlarına saldırmaktayken bir baska devletin savas uçakları

tarafından saldırıya ugramıslardı. Tüm askerlerin içinde, seytani bir döngüyü baslattıklarına dair yogun bir his vardı. Bütün bölge savasa dogru gidiyordu, yoksa çatısma 45

bölge ile sınırlı kalmayacak mıydı? Bir anda herkesin içini bir karamsarlık kapladı. Nereye kadar savasacaklardı?

Her zaman hissettikleri kendine güven duygusu kaybolmaya baslamıstı. Artık her yerden bir düsman çıkabilirdi, kimsenin dost olmadıgı bir cografyada yasama umutlarının kayboldugunu sezip, kendilerinin birileri tarafından gözden çıkarılıp çıkarılmadıgını anlamaya çalısıyorlardı. O ortam içinde bu konular üzerinde düsünmek imkânsızdı. Düsünmek demek, son demek anlamına gelebilirdi.

Derhal Florida üe baglantı kuruldu. Iran saldırısı ile ilgili yorum bekleniyordu. Genelkurmay Baskanı Howard Strike, bu saldırının olmaması için dua etmisti ama bel i ki duaları kabul olunacak tarafta degildi.

Stil son hükümetinin iran'ı ilk sıraya koydugu biliniyordu.

Uzun zamandan beri bu fırsatı bekliyorlardı ve Amerikan tehdidini zaten çok yakınında hisseden Iran, kıyı

bataryalarının nedensiz yere vurulmasından sonra sert bir harekâta girismis ve uluslararası kamuoyu önünde kendisini haksız düsürecek konuma gelmisti. Amerika'nın Suudi kral ıgına yaptıgı saldın için bahane bulması zor degildi. Aynı seyi Iran için de yapmasına gerek kalmayacaktı.

Strike daha da zor durumda kalmıstı. Simdi general erin ve hükümetin baskısı daha da artmıstı. Bir an önce Suudilerin isini bitirip Tahran'a yürümeleri için baskı

baslayacaktı. Ne yazık ki Suudilerin fazla direnmesi mümkün görünmüyordu. Kraliyet ailesi ne yapacagını

sasırmıstı, prenslerden bazılan Amerikalılar tarafından esir alınmıstı.

46

"Iran Hava Kuvvetleri tekrar saldırmadıkça saldırmayın.

Su anda onlarla ugrasamayız. önce Suudi isini bitirmemiz gerekiyor. Ordunun dikkatini dagıtmayalım, zaten hassas bir denge üzerindeyiz, ip cambazlıgı, bu yaptıgımız bir bakıma."

Strike'ın çevresindeki general er onun kuskulu hareketler yaptıgını düsünüyorlardı, isi bu kadar agırdan almasına anlam veremiyorlardı ana bazıları bunun nedenini biliyor gibi davranıyordu.

"Sayın Strike, eger bu bölgedeki hakimiyet savasını

kazanmak istiyorsak acele etmeliyiz. Dünya çok fazla gerilmis durumda. Ortadogu'nun büyük bir savasa zemin yaratması kaçınılmaz. Dünya savasına dogru gidiyoruz."

"Öyleyse adımlarımızı düsünerek atmalıyız, degil mi?

Çılgın gibi her ülkeye aynı anda saldırmamızı mı

bekliyorsunuz? Bu saçmalık olur."

"Komutanım, göreve devam edebileceginizden emin misiniz? Zira Türkiye ile olan çatısma nedeniyle hayli yıprandınız."

"Bana bakın, bu görevi bu odadaki herkesten iyi yapacagıma süphe yok. Savas bir düsünme sanatıdır.

Kabadayılık degildir, gücünüz var diye her yere saldırırsanız bu sonunuz olur."

"Ben sadece sordum efendim. Stil son hükümeti bir an önce bölgedeki tüm kutsal merkezlerin ele geçirilmesini istiyor. Bunu neden özel ikle istediklerini anlamıs degiliz, ancak psikolojik bir nedeni olmalı."

47

"Stratejik bir nedeni olmadıgı kesin. Bilmiyorum ama bu taleplerinde bir çılgınlık seziyorum. Istanbul'un Metal Fırtma'da hedef olması gibi bir sey."

"Biz askeriz efendim, sadece verilen emirleri yerine getiririz."

"Bana bakın general, asker olmak demek, aptal olmak demek degildir. Her asker bir stratejisttir aslında ve olmalıdır da. Bu saçma düsünceleri bırakın artık. Asker de politikanın içindedir ve her seyi sorgulamaya hakkı

olmalıdır."

General sustu ama bu, diger komutanların Strike'ın garip davramslannı fark etmedigi anlamına gelmiyordu. Bir gariplik sezinliyorlardı ama hepsi de profesyonel askerler olarak son ana kadar bu davranıs biçimlerini koruyacak gibi duruyorlardı.

"Komutanım, bazı istihbari bilgiler var. Rus kuvvetlerinin hareketlendigi ve hızlı manevralar gerçeklestirdigi yönünde. Üstelik öyle görünüyor ki tüm saldırılarımıza ragmen Türk ordusu halen bel i bir savas gücüne sahip ve bu manevralarda yer alıyor."

"Bu çok iyi bir haber degil, ama Rusya'nın bölgeye karısabilecegim sanmıyorum. Bu onlar için çok da iyi bir durum yaratmaz."

"Bizim için de tabi ."

Bu sırada odaya haberci girdi. Elinde kırmızı bir telefon vardı.

48

"Komutanım, Baskan telefonda."

Strike bu sözü ne zaman duysa midesi bulanmaya baslıyordu. Kendisini zorluyordu bu ise devam etmek için, dünyanın gelecegi için önemliydi bunu. Devam etmek zorundaydı. Eger isi bırakırsa baska kimse bu bilinçle hareket etmezdi. Metal Fırtına'nın bütün pisliklerini yasamıstı. Bunlardan ögrendigi çok sey olmustu ve bir daha bunun olmasına izin vermemek için elinden geleni yapacaktı.

Baskan Stil son telefonun öbür ucunda öfkeden kuduruyordu:

"Strike, Iran saldırısına karsı bir sey yapmayı düsünmüyor musun? Hep bekledigimiz fırsatı bize verdiler. Hâlâ ne bekliyoruz?"

"Bu fırsatı vermemeleri için nedenleri biz hazırladık efendim. Mantıklı bir sekilde hareket etmiyoruz. Bölgeye karsı topyekun bir saldın baslattık. Artık herkesin bize saldırma hakkı var ve bunu herkesin kul anmasından korkuyorum."

"Bunu engel eyeceksin. Artık mantıklı davranmak yok.

Zaman, savas zamanı! Dünyanın diger büyük güçleri harekete geçmeden isini hal et."

"Bunu nasıl yapmamı istiyorsunuz?"

"Iran'ın bütün yeraltı sıgınaklarına karsı nükleer silahlarla saldınn!"

Howard Strike'ın bedeni titredi. Bu emri vereceklerini ve 49

aslına bakılırsa ucuz yol u olarak bölgeyi ele geçirmek için her seyi yapmayı göze alacaklannı biliyordu.

"Sayın Baskan, bu korkunç bir olay. Bence böyle bir karan almak için Amerika'da seçimlerin yapılması gerekiyor."

Telefonda sessizlik oldu. Stil son buna inanmıyor olmalıydı.

"General Strike, siz yoksa benim Baskanlıgımı mı

sorguluyorsunuz?"

Strike o an hata yaptıgını anladı. Eger Stil son isterse onu hemen görevden alırdı ve bu da Strike ve yandaslannm hesaplannın sonu anlamına gelebilirdi.

"Sayın Baskan, kamuoyunun baskısı açısından..."

"Kes... Senden sadece verilen görevi yerine getirmeni istiyorum. Baska bir sey degil ve yorum da yapma sakın.

Yoksa su anda aklından geçenlerin gerçege dönüsmesini saglarım."

Bu adam hasta olmalı, aklımdan geçenleri okudu sanki, diye düsündü Strike.

"Sayın Baskan, iran'a karsı nükleer silahlar kul anılacak efendim."

Toplantıdaki general er telefon konusmasının son cümlelerini duyunca birbirlerine baktılar. Bu kadar keskin bir karsılıgın hemen verilecegini düsünmemislerdi. Sanki Stil son hükümeti bir seyleri hızlandırmak ve bir an önce bir seyleri bitirmek için ugrasıyor gibiydi.

50

"Beyler, iran'daki yeraltı sıgınaklarına ve nükleer santral ere nükleer saldınlan baslatın. Aynca güçlü Iran tümenlerine taktik nükleer silahlarla saldırabilirsiniz. Çok dikkatli olun, saldırılann bölgeyi etkilememesi gerekiyor.

Ancak buna pek imkân yok sanının."

"Kendi askerlerimiz de tehlikeye girebilir." "Saldınyı

sadece yeraltındaki gizli sıgınaklara karsı yapalım, yerüstü hedeflerini vurmayalım. Yoksa çok can kaybına yol açar." Strike bir an düsündü. General er, mantıksızlık arttıkça daha mantıklı davranmaya baslamıslardı. Az önce kendisini elestirdikleri zamanki durumda degil erdi. Bu iyiydi. Belki bu hastalıklı kabineye karsı bir seyler yapabilirlerdi, istemese de nükleer bir saldırının emrini vermek zorundaydı. En azından bir nükleer tesise saldırmak zorundaydılar. Havaalanlan ve diger hedeflere hava saldınlan da yapılmalıydı. Ancak bu planlamalann, en üst düzeyde kayba sebep olması gerekiyordu. Bu nedenle, isi çok cesur hava saldınlanndan yana olan bir generale havale etmeliydi.

15 Ekim 2007 Irak hava sahası

Daglık alandaki köylüler neredeyse yere degecek gibi uçan jetlerin gürültüsü nedeniyle kulaklannm sagır olacagını düsündü. Ardı ardına yirmi dört savas uçagı, kanat altlan silahlarla dolu olarak geçmisti.

Pilot Yüzbası Akın Volkan, uçaga alısmaya çalısıyordu ama uçak beklediginden çok daha uyumluydu. Bir Rus savas uçagım daha önce hiç kul anmamıstı. Ancak Hava 51

Kuvvetlerinde komsu ülkelerin uçakları ile ilgili gizli bir egitimden geçmislerdi. Her ihtimale karsı yapılan bu hazırlık sayesinde simdi Rus pilotlan ile ortak bir operasyon düzenleyebiliyorlardı. Amerikan saldınsının basında alman bir kararla, bazı Türk pilotlan karayoluyla Rusya'ya geçirUmisti. Bu operasyon yapılırken Kafkaslardaki Türkler ilk kez Ruslarla ortak bir harekât düzenlemisti ve bu sayede iki taraf arasındaki sorunlann çözümü için bir adım atılmıstı.

Yüzbası Akın ve diger on bir Türk pilotu Rus Su-27'leriyle birkaç günlük bir egitim yaptıktan sonra Gürcistan'daki Rus Hava Üssü'ne gelmislerdi. On iki savas uçagına yardımcı olmak için on iki Rus Mig-31'i Rus pilotlanyla Türklere katümıstı.

Yirmi dört savas uçagı alçaktan uçarak Azerbaycan üzerinden Irak hava sahasına girdi. Irak'ın savunmasını

yapan Amerikan kuvvetleri, bu savunmanın bir bölümünü

I r a k l ı l a r a d e v r e t m i s t i v e b u d a p i l o t l a r ı n i s i n i kolaylastırıyordu dogrusu.

Ikili kol halinde uçuyorlardı, Türk pilotları uçaklara iyice alısmak için zaman zaman havada manevralar yapıyordu.

Su asamada Türk hava sahasını ve elde kalan Türk F-16'larını kul anmak çok sorun yaratırdı. Amerikan uçaklarının F-16'lara karsı her türlü önlemi çok önceden aldıgı bel i olmustu. Türkiye, acılı bir savastan yeni çıkmıs olmasına ragmen Ortadogu'daki tarihsel sorumlulugunu almak zorunda kalmıstı. Bu çok gizli bir görevdi. Rusya da bütün riskleri göze alarak Amerika'nın Ortadogu saldırısına müdahalede bulunmaya karar vermisti. Eger büyük bir savas çıkacaksa bunu önceden sekil endirmek daha mantıklıydı.

52

Amerikan l.Tank Tümeni, Sir Eli'nin çetesi tarafından kurulan hükümetin emriyle Kutsal Topraklara dogru harekete geçmisti. Bu operasyonun durdurulması için zamana ihtiyaç vardı. Bu zamanı kazanmak için de Irak hava sahasında Rusların yapacagı bir operasyon gerekliydi. Bu durum kafaları karıstırır, belki bir kriz çıkartır ama mutlaka o bölgede savunma tertibatı alınmasını

saglardı. Üstelik operasyonun durdurulması için Türkiye ve Rusya'ya bilgi verip Amerikalı yetkililerin kendi ülkelerinde durumu kontrol altına alması için de zaman yaratılırdı.

Amerikan askerleri çok sasıracaklardı. Böyle bir saldırıyı

bekliyor olamazlardı. Oysa istihbarat, hiç beklemedikleri kadar üst düzeyden geliyordu.

Amerikan radar uçaklarının menzili dısından hava sahasına giriyordu uçaklar. Hepsi de tamamen uçaksavar füzelerle donatılmıs haldeydi. Amerikan Hava Kuvvetlerine havada darbe vuramazlarsa çekilme harekâtı

çok acılı olabilirdi.

"Türk kolundan Rus koluna, alçak irtifanın faydalı

sahasından çıkmak üzereyiz. Bir dakika sonra savas pozisyonunda olacagız."

"Anlasıldı, komutan sizsiniz." Rus pilot Üstegmen Sergei Farayev bunu gülerek söylemisti.

Yüzbası Akın uçagın camından bütün dünya pilotları için anlasıldı ve olumlu anlamına gelen sag bas parmagını

kaldırma hareketi ile karsılık verdi.

Uçaklar yere o kadar yakın uçuyorlardı ki, üzerlerinden 53

geçtikleri köylerdeki insanları ve korku ile kaçısmalarını

görebiliyorlardı, insanlar, Rus ve Amerikan uçaklarını ayırt edemedikleri için saldırıya ugradıklarını düsünüyorlardı.

Bir süre sonra yükselmeye basladılar. Yüzbası Akın'ın radar ekranında ilk isaretler yanıp sönüyordu.

"Ruskil'e, Amerikan helikopterleri tespit ettim."

"Anlasıldı, ekranda görüyoruz. Onaylandı."

"Bunlar Apacheler."

"Evet, dogru. Apacheler, hem de korumaları olmadan havadalar."

"Dört Apache saat 9 yönünde."

"Anlasıldı, iki uçagı onlara yönlendiriyorum."

Bu konusmaların ardından savas uçakları Amerikan Apachelerine yöneldi. Onlan isteseler füzelerle çok uzak mesafelerden vurabilirlerdi ama füzeleri uçaklara saklıyorlardı. Helikopterleri makineli toplarıyla da hal edebilirlerdi.

Saniyeler sonra çok yükseklerden asagıya dogru dik bir dalıs manevrası gerçeklestirmekteydiler. Apacheler durumun farkına varmıs ve büyük ihtimal e yardım istemislerdi ama onlar için artık çok geçti. Su-27

uçaklarını kul anan Türk pilotları, önlerindeki bas üstü

göstergesinde nisanladıktan iki Apache'yi makineli toplarla taradı. Küçük ekranda kıvılcımlan ve ardından meydana gelen patlamaları gördüler.

54

"Ikisi indi, ikisi indi."

"Türkol, iki Amerikan kusu yerde, paramparça oldular."

"Anlasıldı. Digerlerini de indirin."

Helikopterler canlarını kurtarmak için inanılmaz manevralar yapıyordu. Türk pilotları Amerikalı pilotların ustaca ama umutsuz manevralarına saygı duydular. Simdi bir düsmandan ziyade, hayatta kalmak için çırpınan insanlardı onlar.

Savasın acı kuralı uygulandı. Yanlıs zamanda yanlıs yerdeyseniz eger, kim oldugunuza bakılmazdı.

Yırtıcı Rus kuslarının makineli topları yine ateslendi.

Havada açılı bir yol izleyen mermiler, hem yere hem de helikopterlerin gövdelerine dogru yagdı.

Biraz sonra yan agaçlık alanda yangın çıkmıstı. Amerikan 1. Süvari Tümeninin helikopterleri alevler içinde erimeye baslamıstı.

Iki uçak geldikleri gibi hızla ana uçus koluna yetisti.

Yüzbası Akın selamladı onlan. Artık tehlikeli anlar baslamıstı. Amerikan Hava Kuvvetleri onlann nerede oldugunu tespit etmis olmalıydı. Ancak geri çekilmekte oldukları için yeterince organize cevap veremeyebilirlerdi.

Bu da onlann sonu olurdu.

Bu sırada yerde hareket etmekte olan bir tank kolu gördüler. Yirmi, yirmi bes kadar tank ve zırhlı araç, kıvrılan bir yolda tozu topragı birbirine katarak ilerliyordu. Bunun geri çekilmekte olan bir Amerikan kolu oldugunu hemen 55

anladılar. Üstelik bir yerlesim yerine dogru hareket ediyordu.

Yüzbası Akın bu hedefin mutlaka vurulması gerektigini biliyordu. Hemen Rus pilotların komutanı ile konustu. Rus pilot yakıt durumunun ancak birkaç dakikalık bir saldınya izin verdigini söyleyince saldın karan aldı.

"Tüm uçaklar tank koluna makineli top saldırısı

düzenleyecek. Sadece bir hakkınız var. Bu hakkınızı iyi kul anın. En azından onların hareketini durduralım. Belki de operasyonları için önemli bir askeri birimdir."

"Anlasıldı."

"Anlasıldı, mutabıkız." Türk pilotlarının kul andıgı

Su-27'ler ani manevralarla yükselip dik saldın pozisyonunda Amerikan Kara Kuvvetleri koluna saldınya geçti. Rus uçaklan da bölgeyi terk etmemisti henüz. Onlar da genis bir alanda kavis çizerek Türk pilotların ardından sıraya girdi.

Amerikan tank kolunun bir seylerin ters gittigini anlaması

için Türk pilotların kul andıgı Su-27'lerden ilkinin, kolun en önündeki M-lAl Abrams tankını parçalayana kadar makineli top atesine tutması gerekmisti.

Öndeki tankın alev alıp havaya uçması nedeniyle yol kapanmıstı. Tanklar ve zırhlılar yolun dısına dagılarak canlannı kurtarmaya çalısıyorlardı.

Rus savas uçaklan ardı ardına zırhlı kola saldırıyor, her seferinde bir araç ya yanmaya baslıyor ya da tamamen infilak ediyordu. Bes dakika sonra nerdeyse bütün araçlar genis arazide kararmıs gövdeleri ile dagınık halde 56

kalmıstı. Bir daha hareket etmelerine imkân yoktu, içlerinden çıkan yaralı Amerikan askerleri de kendilerine bir kaya kovugu bulup canlarını kurtarmaya bakıyordu.

"Hava saldın kolu toparlansın! Radarda Amerikan savas uçaklan görüldü."

Bir anda pilotlar gerildi. Ciddi bir çatısmaya gireceklerine süphe yoktu. Rus ve Türk pilotlar bir arada hareket ediyordu. Bütün uçaklar birbirini kol ayacak sekilde kol uçusuna geçti.

"Onlan görebiliyorum, onlan görebiliyorum" diye bagırdı

Türk pilotlardan birisi. Ufuk çizgisinin de ötesinde siyah noktalan herkes fark etmisti.

Telsizlerden bagırtılar gelmeye basladı:

"F-16'ya kilitlendim. Radar kontagı tamam, ates ediyorum."

Rus savas uçaklan Amerikan F-16'larının yetersiz ekipmanları nedeniyle üstün konumdaydı.

Ilk AA-12 füzesi Su-27'den aynlıp kavisli bir rotada giderek F-16'ya yaklastı ve onu tam motorundan vurdu.

Uçak havada infilak ederken pilotun açılan parasütü

herkesin rahat nefes almasını sagladı. Pilotların birbirlerini öldürmek için asla özel nedenleri olmazdı.

Tam bu sırada telsizlerden yükselen bir bagırtı ve hemen arkasından Rus Mig-31'lerinden birisinin portakal topu haline dönüsmesi ardı ardma geldi. "Kahretsin, bu da ne böyle?"

57

"Yardım geliyor olmalı, ufuk ötesi radar sistemi ile atıs yaptılar. Bu bir Amraam. Herkes arkasını kol asın."

Uçaklar dagılarak bulutların üzerine çıkıp tekrar altına indiler. Radarlarıyla Amerikan uçaklarını aradılar ve bazıları buldu da. F-15'ler hayli uzak mesafelerden atısa devam ediyordu, iki Rus pilot ve bir Türk pilot da füzelerin hedefi olmustu. Savas kızısıyordu.

Yüzbası Akın gruptan ayrılıp hızla düsük irtifaya indi. Bir süre o sekilde uçtu ve Amerikan uçaklarını görür görmez seri bir tırmanısa geçti. Bedeni çok yüksek G

manevralanyla sarsılıyordu. Amerikan uçakları onu görmüstü ama Akın, çoktan bir F-15'i yakalamıstı.

F-15 yakalandıgını anlayınca hızla yükselmeye basladı, Yüzbası Akın da onun pesinden. Rus Su-27'si eski olmasına ragmen çok iyi performans gösteriyordu. F-15, rakibini G kuvvetine sokup onun dikkatini dagıtacak manevralar yapıyordu. Akın kilitlenmek üzereydi ona.

Tamamen hedefine odaklanmıstı. F-15 sert çıkıslar ve inisler yaparak düsmanının ölümcül kapanından kurtulmaya çalısıyordu ama Rus uçagının kendi manevralarına her seferinde aynı cevaplarla karsılık vermesi üzerine umudunu yitirmeye baslamıstı.

"Iste simdi seni yakaladım."

Akın, uçagı yönlendiren kola yapısmıs, dıs dünyayla baglantısını kesmisti. Kendisi dısındaki uçakların içine girdigi it dalaslarını görmüyordu bile. Siddetle sarsılıyordu uçak. O anda Su27'nin F-15'e kilitlendigini belirten ısık yandı ve sesli alarm devreye girdi.

58

Füze atesleme dügmesine bastı. Archer füzesi havada ıslık çalarak F- 15'e yaklasmaya basladı. F-15 pilotu son bir çare olarak karıstırıcı ısıldakları attı, ama füze radarı

çoktan kilitlenmisti. Elektronik karıstırmalara karsı uzun süredir yapılan çalısmalar sonuç vermisti. Amerikan elektronik karıstırma sistemleri ise yaramıyordu.

Archer, acımasızca F-15'in kanadını parçaladı ve saçılan füze parçalan uçaktan atlamaya çalısan pilotun parasütünü kul anılmaz hale getirdi. Akın o anda üzüldü

ama yapacak bir seyi yoktu. Amerikalı pilot, parasütüne sarılı bir halde külçe gibi düserek bulutların arasında kayboldu.

Yüzbası Akın etrafına bakmaya basladı. Çok genis bir alanda siddetli bir hava savası yasanıyordu. Çok fazla zamanlan yoktu. Birkaç dakika sonra geri dönüs için yakıt tüketmeye baslamak zorunda kalacaklardı ya da Türkiye'deki yol ardan birisine inis yapacaklardı.

Rus Üstegmen Sergei'yi aradı. Sesi gelmiyordu telsizden.

Biraz sonra bozuk bir ingilizce ile baska bir Rus pilotun sesi duyuldu.

"Uçagı düstü."

Akın hiçbir sey söylemedi. Amerikan savas uçaklan bölgeden uzaklasmak üzereydi. Rakipleriyle ugrasacak durumda degil erdi. Mutlaka kısa süre içerisinde daha kalabalık olarak ortaya çıkacaklardı ama o zaman daha siddetli bir çatısmanın içinde bulacaklardı kendilerini. Irak üzerinde bir hava savası beklemedikleri için bu bölgede yeterince uçak bulundurmamıslar ve tüm hava gücünü

Suudi Arabistan'a ve diger operasyonlar için güneye ve 59

Kuveyt'e yıgmıslardı. Haberler, mutlaka merkez komutanlıga ulasmıs olmalıydı ve bu haberlerin komutanlıgın bütün planlarını alt üst etmis oldugundan da süpheleri yoktu.

Yüzbası Akın geri dönüs emri verdi. Uçaklar ikili kol uçusuna geçtiler. Geriye fazla uçak kalmamıstı. Savasın gerçeklestigi alandaki arazide pek çok uçak enkazı

görülebiliyordu.

Yirmi dört uçaktan geriye altı uçak kalmıstı. Bu uçakları

Rusya'ya geri götürmenin anlamı yoktu.

"Sizler Rusya'ya dönmeyi deneyin, en kötü ihtimal e Gürcistan'a inersiniz," dedi geriye kalan iki Rus pilota Akın.

Havacı selamının ardından uçaklar kuzeye yönelirken, Yüzbası Akın inecek bir otoyol aramaya basladı.

"Kahretsin, bu uçaklar da nereden çıktı? Derhal Güney Komutanlıga bildirin. Beklenmedik bir saldırıya ugradık, gelismis Rus uçaklarından olusan bir filo Amerikan hava ve kara birliklerini vurdu."

Bu mesaj bütün birimlerde yankılandı. Tam bir sok yasanıyordu. Amerikan ordusu, on yıl ardır herhangi bir hava saldırısı sonucunda kayıp vermemisti, ama gelen haberlere göre bu saldırının sonucu tam anlamıyla bir maglubiyetti. Rus uçaklarının son versiyonlarının bir hayli ileri seviyede oldugunu, ortak tatbikat yapıp taktiklerini çözdükleri Hindistan Hava Kuvvetleri sayesinde ögrenmislerdi. Bu ülke ile yaptıkları tatbikatlarda mutlaka yenilmelerini saglayacak yöntemler kul anıyorlar ve Hint 60

pilotların, Amerikalı pilotları yenme zevkine erismesi için el erinden gelenin en iyisini yapmaya çalısıyorlardı. Bu sayede bütün hava saldın ve savunma taktikleri Amerikalı

pilotlar tarafından iyice test ediliyor ve Pentagon'daki askeri istihbarat birimlerine iletiliyordu. Bu birimlerde Rus saldın uçaklanmn hangi manevralarda daha etkili sonuç

aldıgı gibi konular masaya yatınlıyor ve ona göre karsı

taktikler gelistiriliyordu.

Bu saldınnm Iran Hava Kuvvetleri saldınsı ile arka arkaya gelmesi isleri daha da kanstırmıstı.

Rusya, Iran ile birlikte Amerika'ya karsı toplu bir hücum mu baslatacaktı yoksa?

Diego Garcia üssünden havalanan B-2 uçagında iki adet nükleer füze bulunuyordu. Bu nükleer füzeler, sıgınak delici olarak da adlandırılıyordu. Iran'ın yeraltında gizli bulunan laboratuarlannı ve askeri üslerini vurmak için kul anılacaklardı.

Nükleer silahlar, yerin çok altında patlayacagı için yeryüzünde fazla bir radyoaktif kirlilik meydana getirmeyecekti. Planlanan isgal hareketi bu nedenle riskli hale gelmezdi. En azından beklentiler, bundan ibaretti.

Isler yolunda giderse durumun asagı yukan bu sekilde gelisecegi tahmin ediliyordu. Bir felaketin olmaması ise tamamen sansa baglıydı aslında.

Uçak, okyanusu geçip yeryüzünden 15 kilometre yüksekte güvenli bir sekilde seyrediyordu. Pilotlar sürekli olarak hedef koordinattan ve yaklasma açılan üzerinde çalısıyor, olası senaryolara karsı neler yapılabilecegini hesaplıyorlardı. Iran Körfezi civanndaki radar uçaklanndan 61

hava aktiviteleri ile ilgili bilgi alıyorlar ve hedef bölgesinin son çekilmis uydu fotograflannı inceliyorlardı.

Her sey yolunda görünüyordu. Iran uçaklanmn saldınsmdan sonra genel bir sakinlik vardı. Amerikan donanmasına baglı hava saldın uçakları hazırdı. B-2

bölgeye ulastıgında yogun bir hava savunma bastırma operasyonu baslayacak ve Iran gökleri isgal edilecekti.

B-2 nükleer silahlan hedefe yol adıktan sonra da Iran'dan teslim olması istenecek ve hemen kara isgali gündeme gelecekti.

ABD Kara Kuvvetlerinin 4. Mekanize Tümeni Türkiye'de hayli kayıp vermisti ama halen Suudi Arabistan'ı ele geçirebilecek kapasitedeydi. Irak'ın güneyinden Suudi sınır bölgelerine geçis neredeyse tamamlanmıstı.

Sınırdaki küçük kasabaların halkı, homurdanarak ilerleyen tank sıralanna bakıyor ve bir süre önce yanlarında olan Amerikan ordusunun simdi neden kendi ülkelerini isgal ettigini anlamaya çalısıyorlardı.

Dünya basını aniden meydana gelen bu çatısma haberleri ile çalkalanmaya baslamıstı. Tarihin sonunun geldigini ve artık hiçbir zamana eski günlere dönülmeyecegim söyleyenler, susmus ve bu mantıksızlıgı açıklamaya çalısmakla ugrasıyorlardı.

A ç ı k l a n a c a k f a z l a b i r s e y y o k t u . A m e r i k a n imparatorlugunun kurulus savası veriliyordu ve bu konuda ciddi olduklarına dair pek çok ipucu vardı. Inanmak istemeyenler tarafından göz ardı edilen ipuçları.

Avrupa tam anlamıyla kaos içindeydi. Hükümetler sürekli olarak çesitli konularda anlasmaya çalısıyorlar, ancak 62

buna imkân bulamıyorlardı. Ingiltere her zamanki gibi Amerikan yanlısı bir tutum içindeydi ve bu durumda diger ülkelerin karar alması imkânsızdı. Asın sag akımlar güçlenmeye baslamıstı. Her sey çok yeniydi. Ama küçük olaylar yavas yavas politikayı etkilemise benziyordu. Oy almak isteyen politikacıların, Avrupa'nın ayrımcılık karsısındaki zayıf durumunu düsünmeden oy avcılıgı

yapmaya baslamaları ile yaslı kıta gerçekten de politik konularda hareket kabiliyetini tamamen yitirmis ve Amerikan politikaları karsısında edilgin kalmıstı.

Asya piyasaları savas stresini kaldıramayacak durumdaydı. Borsalar sürekli kan kaybediyordu ve Üçüncü Dünya Savası' mn çıkacagı beklentisi nedeniyle tam anlamıyla satıs dalgası yasanıyordu. Emlak fiyatları

dip yaparken, emlake dayalı kredilerde geri dönüsler azalmaya baslamıstı.

Özel ikle Rus savas uçaklarının Irak'taki Amerikan birliklerini vurmaya basladıgının duyulması panigi daha da körüklemisti. Rus hazine bonolarının faizleri hızla artıyordu. Her sey saatler içerisinde oluyordu ve olayların etkisi dünyaya dalgalar halinde yayılıyordu. Çin, henüz bir açıklama yapmamıstı ama Rusya ile gelisen iliskileri nedeniyle Pekin'deki Rus Büyükelçisi özel olarak çagrılarak gelismelerle ilgili bilgi alınmıstı.

Howard Strike, olayları kontrol altına almakta çok zorlanıyordu. Rus Hava Kuvvetlerinin Irak'ta giristigi operasyonun perde arkasını çok iyi biliyordu ama bu saldın neticesinde ortaya çıkacak iç komplikasyonlan en az indirgemesi gerçekten de zordu.

Baskan yine telefondaydı. Sesi titriyordu. Açıklama 63

bekliyordu. Açıklamayı hemen istiyordu ve Strike'ın bir açıklaması yoktu. Karsılık verilmesi ile ilgili olarak bir planı

da yoktu.

Buna pek telefon konusması denemezdi aslında, daha çok Baskan Stil son'ın Strike'a bagırması seklindeydi diyalog. Baskan, Irak'taki savunmanın güçlendirilmesini ve Rus saldınsı tekrarlanırsa sadece saldın filosunun vurulmasını istiyordu. Simdilik Rusya ile ilgili olarak televizyonlardan yapılacak bir nükleer tehdit yeterli olur diye düsünüyordu.

Strike, bu durumdan hosnut kaldı. Rus saldınsına genis çaplı bir mukabele emri verilseydi eger, bütün planlan bozulabilirdi. Amerikan Kuvvetlerinin Irak içinde kalmaması gerekirdi o takdirde.

B-2 hedef bölgeye yaklasmaktaydı. Uçak gemilerinden kalkan uçaklar, dalgalar halinde Iran hava savunma sistemine saldırmaya basladı. Havaalanlan da hedefler arasındaydı. Ancak amaç, B-2 için silahların rahat kul anılacagı bir ortam yaratmaktı. Nükleer saldırının Iran'ı

alt edecegine kesin gözüyle bakılıyordu.

B-2'nin iki pilotu son kontrol eri yaptı, her sey yerli yerindeydi. Nükleer silah kul anmak, bir pilot için kolay bir sey degildi ama emir emirdi. Ve bu silahların kul anılması, daha fazla insanın ölmesini engel eyecekti.

Rüzgâr ve diger meteorolojik veriler, silahın kul anılması

açısından son derece uygundu. Pilotlarla Merkez Komutanlık arasındaki konusmalara bir iyimserlik hakimdi.

B-2'den yüzlerce kilometre ötede bir Iran hava savunma 64

merkezinin radarları kapalı halde bekletiliyordu. Bunun nedeni Amerikan uçaklarının bu radar merkezlerinin çalısmıyor oldugunu düsünmelerini saglamaktı, iran'ın gizlice Rusya'dan aldıgı S-400 füze sistemleri bu üssün ana silahıydı. Yaklasık olarak dört yüz kilometre menzil i bu füzeler hemen hemen Amerika'nın sahip oldugu tüm hava saldın araçlarına karsı kesin vurus saglayabiliyordu.

Onlarca S-400 füzesi, radarın açılmasını bekliyordu.

Beklenen an yaklasıyordu. Bu savunma atagı, saldırganın tüm motivasyonunu kırabilirdi.

Zaman geldi. Radar operatörleri sistemleri aktif hale getirdiler. Sistem ısınır ısmmaz monitörlerde degisik ısıklar yanmaya basladı. Radarlara görünmeme özel igi olan B-2'nin bile degisik bir radar agı sayesinde yakalanması mümkündü. Rus teknolojisi uzun yıl ardır görünmez uçaklan görünür kılmak için ugrasıyordu ve bunu bir yere kadar da basarmıslardı.

Iranlı operatörler radarda gitgide belirmeye baslayan izi takibe aldı. Bu izin rotasını geriye dogru izlediklerinde Diego Garcia'ya ulasılıyordu. Dogru iz üzerinde olduklanm anlamıslardı. Bir süre daha radar aydınlatması devam etti.

Füzeler bilgisayarlarına bu bilgileri kaydetmislerdi.

Fırlatıldıktan sonra kendi aktif tarayıcı baslıklanyla o uçagı

vuracaklardı.

Radar komutanı kritik menzile girildigini tespit etti.

Amerikan uçagına ates açma zamanıydı. Füzeler aktif konuma getirildi. Üste yavas bir hareketlilik baslamıstı.

Atesleme yapılmadan bir Amerikan saldırısına maruz kalmak istemiyorlardı. Bu her an olabilirdi. Büyük ihtimal e radann aydınlatması düsman tarafında belirlenmis ve 65

insansız savas uçaklan bu radarları vurmak için harekete geçmisti. Ancak daha zamanlan olmalıydı.

"Füze atesleme menzili!"

"Füzeler aktif hale geldi!"

"Radar dogrulaması alınsın."

"Alındı efendim. Hâlâ düsman uçagı takip ediliyor."

"Sakın kaçırmayın. Füzeler hedefe kilitlensin."

"Kilitlendi."

S-400'ler artık hedefi kendi sistemleri ile de takip etmek için hazırdı.

"Füzeler ates!"

"Ateslendi!"

Arka arkaya dört füze ateslendi. Siddetli bir patlama ile beraber üssü aydmlatan, roket motorlarının atesi oldu.

Gözü yanıltacak hızda ileri atıldı füzeler. Hızla tırmanma safhasına geçtiler. Aktif tarayıcılan, B-2'yi neredeyse normal bir uçak gibi görebiliyordu.

B-2 pilotlan füzelerin kendilerine kilitlendigini kendi karsı

elektronik sistemleri sayesinde anlamıstı. Kabinin içini panik sardı. îki pilot da ne yapacagını bilemedi birden.

Böyle bir seyi beklemiyorlardı. Çok uzak mesafelerden atılan süper gelismis füzelerle karsılasacaklarını

düsünmemislerdi.

66

Bunu Merkez Komutanlık da düsünmemis olmalıydı.

Haberi aldıkları anda mesajı getiren asker de dahil herkesin beti benzi atmıstı.

Nükleer silahlar tasıyan uçaklan îran füzeleri tarafından kilitlenmisti ve saniyeler sonra uçak havada infilak edecekti.

Yapacak bir sey yoktu. Bekleyip füzelerin ne yapacagını

görmek zorundaydılar. Ama bosunaydı. Dört gelismis füzenin hedefi kaçırmasına imkân yoktu.

Füzeler son safhada düz bir uçus hattına geçti. B-2

pilotlan gözlerine inanmıyorlardı, oradaydı iste.

Gökyüzünde gördükleri o ısıltılar kararlı bir biçimde kendilerine dogru geliyordu. Atlayacak zamanları yoktu ve bunun bir yaran da yoktu. Hatta kilometrelercekarelik bir alanda uçan her sey, birazdan gerçeklesecek patlamanın etkisiyle buhar olacaktı.

Birbirlerine baktılar. Duydukları ses, füzelerin hıslamasıydı. Profesyonel ik geregi füzeleri karıstırması

beklenen elektronik karsı sistemleri devreye soktular ve ısı güdümlü füzeleri yanıltmak için kul anılan ısıldaktan saçtılar. Dramatik bir andı. Pilotlar da artık bir robot gibi davranıyordu.

Füzelerin ilki, hedefe tam ortasından çarptı. Her sey saniyelikti. Diger füzelerin hedefle bulusması asla gerçeklesmedi, tik saniye içinde korkunç bir nükleer patlama meydana geldi, iki dalga halinde.... Iki bomba da patlamıstı. Atmosferin üst tabakasına yakın bir yerde meydana gelmisti patlama. Bu nedenle yayılan sok dalgalan yüzlerce kilometrekarelik bir alandaki elektronik 67

iletisimi bozdu. Uçaga eslik etmek üzere yaklasan bir F-15 filosunun tamamı havada infilak etti.

Patlamanın etkisiyle genis bir alandaki iletisim tamamen kesildi. Uydu iletisimi de aynı sekilde etkilenmisti. Bölge, bir anda karanlıga bürünmüstü sanki. Amerikan uydularının hiçbirisi yerdeki kuvvetlerle baglantı

kuramıyordu. Teknik olarak Amerikan ordusu o bölgede bir süre için savasma kabiliyetini yitirmis gibiydi.

Patlamanın psikolojik etkisi ise bölgenin tamamında kendisini göstermisti. Çok uzaklardaki Amerikan askeri birlikleri, gökyüzünde yeni bir günes meydana geldigini sanmıstı. Bazıları bunu Tann'nın kendilerine verdigi bir ceza olarak degerlendirmisti.

Ancak bölge bir nükleer felaketin esiginden dönmüstü.

Patlamanın çok yükseklerde olması nedeniyle, nükleer serpinti olmayacaktı.

Politik etkiler ise inanılmazdı. Stil son hükümeti bu patlama karsısında bütün idari kabiliyetlerini yitirecek duruma gelmisti. Sir Eli ilk kez Stil son'a sinirli yüzünü

göstermisti ama her seyi tersine döndürecek bir sey bulunabilirdi.

Baskan'ın bir kez daha Howard Strike'ı araması

gerekecekti. Ancak Ortadogu'dan gelen haberler bir türlü

bitmek bilmiyordu. Rus Hava indirme birliklerinin iran'ın baskentine dogru hareketlendigi haberleri geliyordu.

Bu bütün düsünceleri degistiren bir durumdu. Rusya savasa aktif olarak dahil olmustu. Dogrudan bir müdahalede bulunmayarak Amerika ile savasmıyor, 68

ancak Amerika'nın hedefindeki bölgeleri kontrol altına alarak savunma yapıyordu.

Baskan, artık Sir Eli ile konusması gerektigini biliyordu. Sir Eli'nin bazı planlan sekteye ugramıs olmalıydı. Böyle düsünüyordu ama Sir Eli'yi aradıgında hiç de kaygılandıgı

gibi sinirli bulmadı onu. Eli, sanki her seyi bekliyormus gibiydi.

"Sayın Sir Eli, Ortadogu operasyonu sanırım suya düsüyor."

"Hayır!" Sir Eli'nin sesi etkileyici ve de korkutucuydu.

"Stil son, hiçbir seyden anlamıyorsun ve bunda da sanırım mazursun. Zira herkes kendi bilinç düzeyine göre anlayabilir bazı seyleri. Aslında orada bizim aleyhimize olan hiçbir sey yok. Bütün Ortadogu yanmaya basladı ve nükleer bir silah patladı. Herkes silahlanna sanlacak. Ve istedigimiz gibi bölgesel bir kaos bütün sistemi sal amak için bize imkân verecek. Belki Rusya ile bile çatısacagız, ama en azından uzun vadeli olarak bizim isimize gelmeyen bütün yönetimleri ardı ardına devirmek için de yeterli nedene sahip olacagız. Böyle bir ortamda politika ve demokrasi susar! Nükleer silahların patladıgı bir dünyada insanlar korkar ve susarlar! Sadece sen ve kararların vardır! istedigin tüm kararlan alabilirsin.

Unutma, bunu sana korku saglıyor!"

"Peki Sayın Eli, durumu kontrol altına almak için ne yapmamı önerirsiniz?"

"Kontrol altına alma. Olaylann daha da kontrolden çıkması

için bir seyler yap. Her seyi ben mi yapmalıyım? Ama 69

merak etme. Seni yalnız bırakmayacagım. Gereken hazırlıklar yapıldı. Yakında israil'i de isin içine çekecegiz ve bölge ates topuna döndügünde, bütün gücümüzle saldıracagız. O zaman bütün Kutsal Mekânlar, benim olacak. Bütün enerji merkezleri benim olacak. Dünyanın kalbini elimde tutacagım. Bunu istiyorum, hem de çok."

METAL FIRTINA ÖNCESI KAOS

Hol anda/Amsterdam 2005

Ne yaptıgını bildiginden emin degildi. Kulaktan ugulduyordu ve zihnindeki yankının etkisiyle sürekli bir agrı hissediyordu. Sırtındaki agırlık canını acıtıyordu. Dün geceden beri hazırlık yapmıstı. O adamlar çantayı getirip küçük haplardan vermislerdi ona. Hapları içtiginden beri hafızasının çok derinlerinde beliren sesler ve yankılar.

Çantanın çalısma prensibi ile ilgili pek çok sey.

Sırtına bagla, elektronik atesleyiciyi dügme ile birlestir.

Bütün bu teknik detayları hatırlıyordu ama sanki kendi iç

sesi gibi degildi kafasının içinde gezinen cümleler. Baska birisi tarafından baska bir dilde söyleniyordu.

Bunların bir önemi yoktu. Kendi kendine telkin ettigi bu emirleri yerine getirmeden tekrar kendi olabilmesine imkân yoktu. Bunu hissediyordu. Sırt çantasında patlayıcı

vardı. Bu patlayıcı ile diger cümleler arasındaki baglantıları bir türlü kuramıyordu. Patlayıcılar ve dügmeler bir araya geldiginde ne olabilirdi ki?

70

Soguk Amsterdam rüzgârı giysilerinin içine girerken etraftaki insanlann ona garipseyen gözlerle baktıklannı

fark edebiliyordu.

Bunun bir önemi yoktu ama. Tek yapması gereken çantayla metroya girmek ve sonra orada dügmeye basmaktı. O zaman her sey normale dönecekti. Bir yerlerde bir yanlıslık var gibi geliyordu ama bunu daha sonra çözebilirdi. Yani mantıgının almadıgı bir sey vardı.

Yolda yürürken sürekli bunu düsünüyordu. Patlayıcılar ve dügme düzenegi arasındaki iliski onu rahatsız ediyordu.

Bir an önce metroya gidip dügmeye basarsa eger, bu rahatsızlıgın sona ereceginden emindi, önce bunu yapıp daha sonra mantık çeliskisini çözebilirdi. Hem düsündügü

her an, beynine sanki igneler saplanıyormus gibi oluyordu.

Birilerinin kendi hakkında konustugunu ve gözlerini korku ile açtıgını hissedebiliyordu, içinde panik belirdi. Neden panik duydugunu tam olarak hissedemiyordu. Bir nedeni olmalı ama önce metroya gidip dügmeye basmalıyım, diye iç geçirdi.

Metro merdivenlerine geldiginde etrafına bakındı ve hiç

düsünmeden merdivenlerden inmeye basladı. Gitgide panik artıyordu, ama bunun nedenini hâlâ anlamıs degildi.

Içinde nedenini bilmedigi bir sıkıntı bas göstermisti. Yoksa bu dügme ve patlayıcı arasında bir baglantı mı vardı? O

patlayıcılar orada çantanın içinde öylece dururken dügmenin onlarla ne gibi bir baglantısı olabilirdi?

Metronun en altına inmisti ama kapıdan girerken kendisini durdurmaya çalısan polise bir seyler yapmıstı. Tam olarak ne yaptıgını anlamamıstı, bunun elindeki siyah cisimle bir alakası olabilir miydi?

71

Evet, artık soruların cevaplarını bulma zamanıydı. Metro içindeki insanların onun hareketlerine baktıktan sonra hızla kosmaya baslamalarına anlam veremedi. Bunun belki içindeki panik ve rahatsızlıkla ilgisi olabilirdi. Neden soruların cevabını bulamadıgını bilemedi. Anlamadıgı o dilde konusan insanların verdigi hap bunun nedeni olabilir miydi?

Soruların cevabını bulmalıyım, diye düsündü.

Tek hissettigi kuru bir sıcaklık duygusu oldu. Baska hiçbir sey.

Patlama nedeniyle ortaya çıkan yogun ısı, metronun içinde yanabilen her seyi tutusturmustu. Tren bekleyen insanlar rayların üzerine savrulurken bütün metal er parçalanarak duvarlara çarpan insanların üzerine mızrak gibi saplandı. Patlayıcı dolu çantaya ayrıca, C4, kimyasal yanıcı ve kesici uçlu metal parçacıklar konulmustu.

Bunların ölümcül etkisi patlamanın yarattıgı basıncın etkisini kat kat artırıyordu.

Metronun dısına korkunç bir basınç ve ısı dalgası çıkmıs, kapı önünde bekleyen herkesi yola savurmus ve kulaklarının sagır olmasına, bedenlerinde ikinci derece yanıklar olusmasına neden olmustu.

Az sonra patlama yerinde polis ve itfaiye araçları

toplanmıstı. Metrodan yogun, siyah bir duman çıkıyordu.

Yaralıların çogu sok içindeydi ve bagırmıyorlardı. Böyle büyük olaylar oldugunda Batılıların daha sakin oldugu görülüyordu. Acaba yasadıkları sokun büyüklügü

nedeniyle mi böyle davranıyorlardı, yoksa rasyonel kökleri daha mı derinlere dayanıyordu? Duygusal Dogulular 72

felaketler karsısında daha insani tepkiler verirken, Batılıların tepkileri zarar görmüs robotları andırıyordu.

Olay merkezinin birkaç sokak ötesinde olup biteni izleyen san saçlı ve beyaz tenli birisi, herkesin aksine kafedeki masasından kımıldamamıstı bile. Cep telefonunu açtı ve bir numara çevirdi sakince. Kesme taslı sokaklarda insanlar sok ve panik halinde kosusturuyorlardı. O ise sakin bir sekilde telefonun açılmasını beklerken kahvesini yudumluyordu. Kimsenin onun bu garip davranısını fark etmesi mümkün degildi.

Nihayet telefon açıldı. Dıs görünüsüne yansıyan rahatlıgı

sesinde de hissediliyordu.

"Patlama meydana geldi. Kalabalık bir anda oldu. Son ana kadar mantıgının harekete geçip ilacın etkisinden kurtulacagını sandım. Çünkü etrafına bakarken zihni islemlerinin aktif oldugu çok bel iydi. Ama olmadı.

Arastırmacılara söyleyin, o haplar mantıgı bloke ediyor ama sanırım içgüdüsel tepkileri kontrol altına alamıyor. Bu da bir tehlike, içgüdüler her an kendi mantıklarını devreye sokarak bilincin uyanmasını saglayabilir."

"Tamam, bilim adamları ile konusurum. Ama bu ihtimali sıfıra yakın görüyorlar. Her ne kadar hastalar bazı

uyanma belirtileri gösteriyorlarsa da ilacın etkisi nedeniyle bu asla gerçeklesmiyor."

"O aptal arın ne söyledigini bosver. Umarım bir gün bombacılardan birisi uyanır ve o merkezi havaya uçurur.

Hah ha ha!"

"Sence neler olacak?"

73

"Ne olacak, gayet basit. Avrupa gazeteleri Müslümanlara yönelik olumsuz havayı daha da pompalayacaklar. Korku artacak. Böylece patronlarının Dogu'da uygulayacagı

siddet rasyonalize edilmis olacak."

"Bunun için size minnettarız. Avrupa operasyonlarının basarısında bize büyük katkıda bulunuyorsunuz Yılan.

Isminizi söyledigimde irkiliyorum. Bu çok garip olmasa gerek."

"Bunun için tesekkür etmeyin. Gerçekten iyi para alıyorum. Ancak bunu sadece para için yaptıgımı da sanmayın. Ileride sizin katmanlarınızda önemli bir güç

sahibi olabilecegimi düsünüyorum."

"Buna süphe yok. özel ikle..."

"Özel ikle...?"

"Türkiye operasyonunu iyi yönettiginiz ve hedefi ele geçirdiginiz zaman, inanamayacagınız kadar çok güç elde edeceksiniz. Patronlarım bu konularda çok cömerttirler.

Çok güçlüler ve bu güçlerini paylasmak için can attıklarına emin olabilirsiniz."

"Buna süphem yok. Bu saldırılar nedeniyle Türkiye de baska bir Dogu ülkesi de asla Batı'ya yaklasamayacak ve oralarda gerçeklesecek her operasyon kolayca kamuoyunda destek bulacak."

"Siz bir korku mühendisisiniz Yılan, adınız da bunu dogruluyor zaten."

"Tesekkür ederim. Ancak unutmayın, bu gençleri bulup 74

sizin Amerika'daki merkezinize yol amak ve sonra da buraya sokup tedaviye devam etmek, gerçekten beni hayli zorlayan bir durum. Bu bilimsel çalısmaları Avrupa'da yapsak daha kolay olmaz mı? Yetistirilen bombacıların tasınması sorunu ortadan kalkar böylece."

"Sanmıyorum Yılan, Ingiltere olabilirdi belki ama orada da BBCvai. Hiç bel i olmaz, bu bilgiye ulasabilirlerde yayınlayabilirler de. Oysa Amerika bu açıdan gayet güvenli."

"Geçenlerde New York Times"ta CIA'in paravan sirketinin ortaya çıktıgı ile ilgili bir bilgi vardı. Sanırım New York Times da hayli tarafsız bir gazete."

"Ne, tarafsız mı? Çok komik. O haberin neresi yeni anlayamıyorum. Haber yayınlanmadan çok çok önce eski CIA Direktörü Richard Helms anılarında o sirketin CIA'in paravan sirketi oldugundan bahsediyordu. Ve bunu alıp sanki New York Times devlete ragmen böyle haberleri yayınlayabilirmis gibi bir hava estirdiler."

"Tanrım, size inanamıyorum. Bu isleri tezgahlamakta inanılmaz basarılısınız."

"Bu da bizim isimiz Yılan, insanların beyinleriyle oynamak.

Onlara bizim istedigimiz seyleri düsündürtmek. Onları bu nedenle burada egitmekten hoslanıyoruz. En zeki bilim adamı bile temelde bizim ona ögrettigimiz mantıgı

kul andıgı için ne yaparsak yapalım kafalarını karıstırmak çocuk oyuncagı."

"Umanm bir gün birileri bunu çözmez."

75

"Önemli degil. Çözseler bile kurumsal bir cevap veremeyeceklerdir. On yıl ar süren çalısmalarımızı tek basına birilerinin engel emesine imkân yok."

"Sizi Türkiye'den ararım. Umarım orada kimse ayagıma dolanmaz ve hedefimdeki adamı kolayca alırım."

"Her türlü kolaylıgı gösterecekler size. Siz sadece birliginizi hazırlayın ve savasa hazır olun."

Istanbul, 2005

Uçagın tekerlekleri Atatürk Havalimanının 3 no'lu pistine deger degmez yolcular derin bir oh çektiler. Hayli zor bir yolculuk olmustu. Atlantik Okyanusu üzerindeki fırtına bulutları nedeniyle zor saatler geçirmislerdi.

Yolcular hızlı hareketlerle uçagı bosaltmaya koyuldu, bir an önce Airbus'tan inmek istiyorlardı. Erkekler dolaplardan çanta yıgınlarını indirirken, kadınlar aglayan çocukları

susturmakla mesguldü.

Herkesin yüzünde uçakta yasadıgı panigin izleri vardı.

Yalnızca yolculardan bir tanesi hariç.

Michael Einckhorff, uçak en çok sal andıgı anda bile uykusunu bölmemis ve ne olup bittigini anlamak için bile dısarıya bakmamıstı.

Einckhorff, uçak durunca birinci sınıftaki koltugundan kalktı, küçük çantasını alıp emin adımlarla dısarıya çıktı.

76

Hosteslerin selamlarına karsılık vermedi. Uçagın merdivenlerine adım atar atmaz siyah günes gözlüklerini taktı. Kısa, sarı kıvırcık saçları ve keskin yüz hatlarıyla soguk bir ifadesi vardı.

Tavırları pasaport kontrolde de aynı biçimdeydi, kimse ona ne yaptıgını ya da ne yapacagını sormamıstı.

Pasaportu resmi degildi; ama yüzünün ifadesi, dısarıyla iletisime tamamen kapalı oldugu izlenimini veriyordu.

Havaalanı taksilerinden birisine bindi, Penta Hotel, dedi sadece. Taksi soförü bunu duyduguna hiç memnun olmamıstı, bu kadar yakın bir yere gitmek isine gelmiyordu dogrusu. Yüzünü burusturdu ve sinirli hareketlerle gaza bastı. Taksicinin hareketlerine bir anlam verememisti Einckhorff, ancak aklından geçenleri dısarıya yansıtmıyordu.

Bes dakika sonra otelin önündeydiler. Sert ifadeli Amerikalı, parayı uzattı. Taksici banknotu alıp ön konsolun üzerine fırlattı ve hiç dönüp bakmadı. Einckhorff taksiden inerken sinirli soför gaza bastı, neredeyse düsürecekti onu.

Einckhorff sinirlenmisti simdi, kosup, hareket etmekte olan taksiye yetisti ve soförün bulundugu taraftan cama yumruk attı. Soför bir anda neye ugradıgını sasırdı. Einckhorff, soförü alıp kınlan camdan dısarıya çekti. Ve birkaç darbe ile yere serdi.

Otelin önündeki görevliler önce bir yerlerinde kalakaldılar, sonra hemen kosarak yanlanna geldiler ve araya girdiler.

Soför ne yapacagını bilemez haldeydi, agzından kan geliyordu. Otel görevlilerinin araya girmesiyle sustu. Bu 77

manyakla ugrasmaya gerek yok, diye düsündü.

Otelin kayıt islemleri yıldırım hızıyla yapılmıstı. Kimse bu adama bulasmak niyetinde degildi.

Otel odası denizi görüyordu. Muhtesem, diye düsündü

Michael, harika bir yere gelmisti. Sevdigi bir yerle ilgili görev almak hosuna gitmisti.

Bir süre odanın içinde gezindikten sonra telefonu açıp kendisine bir numara baglamalarını istedi. Normal zamanlarda bu tür konusmaları gizli yapardı ama buna gerek duymuyordu simdi. Geri dönülmesi imkânsız bir yola girilmisti. Bu nedenle fazla gizli olmaya gerek yoktu.

Telefona çıkan sekreter, Einckhorff ismini duyunca hemen hattı beklemeye alıp gerekli islemi gerçeklestirdi. Arada saniyelerle süren müzik sesinden sonra gazeteci Aüf Eralp hartaydı.

"Merhaba, Istanbul'dayım. Bu aksam Bebek'te yemek yiyelim, sonra bazı islerim var."

"Merhaba Michael, umarım yolculugun rahat geçmistir.

Aksam 7'de islerim biter, Bebek balıkçısında bulusalım."

"Iyi fikir Atıf, seninle çalısmak çok güzel." Sesi dondurucuydu, iyi egitimli bir asker gibi hareket ediyordu Einckhorff ve bu durum Atıf'in zaman zaman tüylerini ürpertiyordu.

"Tesekkür ederim Michael, bazı haberler getirecektin.

Durumlar iyi mi?"

78

"Bilderberg konusu mu? Evet, o konuda iyi haberlerim var.

Bazı konular var, bu talimatlara göre birkaç yazı yazılması

gerekiyor. Istege baglı degil yalnız..." Konusması kahkaha ile kesildi.

"Yazı mı? Bu aralar bu konularda çok fazla açık davranıyorum Michael, fazla bel i oluyor gibi sanki, ama çok sükür algılamıyor insanlar. Ama yazarız, ne yapalım!"

"Kamuoyunun düsüncelerini etkilememiz gerekiyor. Çok büyük bir proje uygulamaya konmak üzere Atıf," dedi Einckhorff.

Atıf Eralp saf bir ses tonu ile sordu:

"Büyük Ortadogu Projesi, degil mi?"

Einckhorff telefonun öbür ucunda sırıtıyordu ama ses tonuna yansımıyordu bu durum.

"Evet Atıf, büyük bir demokrasi projesi bu, bölgedeki bütün ülkelerin demokratik bir yönetim altına girmesi için çalısacagız." Tanrım, bu adam gerçekten geri zekalı

olmalı, diye düsündü.

"Biliyorum Michael, ben de sana katılıyorum bu konuda.

Proje çok yavas isliyordu, artık hızlanmalı bazı seyler."

"Merak etme, sandıgından daha da hızlı olacak her sey.

Olacaklara inanamayacaksın..."

"Peki, aksam detaylı konusuruz yemekte."

Michael Einckhorff, diz üstü bilgisayarını çalıstırıp uydu 79

internet baglantısını açtı. Karsısında CIA'in ana sayfası

vardı. Özel bir kod girdi ve bu kod sayesinde baglantılı bir sirketin internet sayfasına geçti. CIA'in kurdugu paravan sirketlerden birisiydi; Cultural Studies International (CSI).

Bu sirket için bir arastırma yaptıgı örtüsü altında, çok önemli bir rapor hazırlayacaktı Einckhorrf; hem raporu hazırlayacak, hem Pentagon'un elinde bulunan Istanbul ile ilgili son haritaların dogrulaması için gereken veri kontrolünü yapacaktı.

Türkiye içindeki CIA baglantılarının bile hiçbir seyden haberi olmaması gerekiyordu. Onlar, Iran ve Suriye'ye saldınlması ile ilgili bir kamuoyu olusturulması isini yaptıklarını zannedeceklerdi ve bu sırada esas operasyon için gereken gizlilik perdesi saglanmıs olacaktı.

Internet sitesinde güvenli giris yazan yere baska bir kod yazdı. Simdi önünde pek çok dosyanın oldugu bir sayfa vardı. Bu sayfalarda gezindi bir süre ve önündeki deftere bazı notlar aldı. Bu dosyalarda her ne kadar bazı

arastırma sonuçları yer alıyor olsa da, aslında CIA'in ajanlarıyla yaptıgı gizli iletisimin bir parçasıydı bunlar.

Sadece ajanların bildigi parametreler kul anılarak arastırma dosyalarına gizli mesajlar ekleniyordu.

Einckhorff, bes dakika sonra isini bitirmis ve bilgisayarı

kapatmıstı. Hemen hazırlanıp çıkması gerekiyordu. Pek çok kisiyle görüsecek ve önündeki bir hafta içinde detaylı

bir rapor hazırlayacaktı.

CIA'in bütçesinden yapılan kesintilerle yeni istihbarat örgütleri kurulması bu nedenle kötüydü iste, üç kisilik isi bir kisiye yıkıyorlardı. Beyinsizler, diye geçirdi içinden.

80

CIA'in askeri operasyonlar bölümünün kıdemli bir üyesi olmasına ragmen sivil islerin yogunlugu nedeniyle bu ise verilmisti simdi ve gerçekten de zordu durum, çok hassastı. Kendisini tarihin degisim noktasında gibi hissediyordu.

CIA askeri operasyonlar görevlisi, otelden ayrılıp taksiye binerken etrafına bakma geregi bile duymuyordu. Belki de gereginden fazla rahat davranıyordu ya da kendisine ve kurumuna olan güveninde sarsılmaz bir saflık vardı.

Otelin karsı kösesindeki bir aracın içinde bulunan beyaz saçlı ve seker yüzlü bir ihtiyar, gayet sakin bir sekilde onu izliyordu. Taksi aracın önünden geçerken bile basını

çevirmemisti yaslı adam.

CIA ajanının taksisi önünden geçtikten sonra elindeki cep telefonunu kaldırıp bir dügmeye bastı, birkaç saniye bekledi.

"Sevgili Sir Eli'ye iletin. Adamımız burada, çok hızlı

hareket ediyor efendim. Evet, onu takip altında tutacagız...

Biliyorum, bizim haberimiz olmadan hiç bir sey yapamaz, hiç merak etmeyin."

Kuzey Irak, 2005

Selçuk, askere geldigi günden beri ailesini telefonla aramamıstı. Garip bir ruh hali içindeydi, onu merak ettiklerini biliyordu ama arayamıyordu yine de.

81

Okulunu bitirmis ve aylarca is aramıstı. Yoktu hiçbir sey, bosu bosuna mı 4 yıl boyunca Mimar Sinan'da grafik sanatlar okumustu! îs buldugu zaman da aylık masrafını

bile karsılayamayacak bir para öneriyorlardı.

Askere gelmeye karar vermisti Selçuk, yedek subay olarak yapıyordu vazifesini. Uzun dönem çıkınca askerlik, kız arkadasından da ayrılmıstı. Onun uzun süre beklemesini istemiyordu. Ve simdi, Hakkari Dag Komando Tugayı'nda takım komutanı olarak Kuzey Irak'ta bulunuyordu.

Bulundukları bölgenin iklimine yeni alısmaya baslamıstı.

Ve aslında askerlige de. Sonsuz zorluklarla dolu arazi, iliklere isleyen soguk veya kavuran sıcak, zihnindeki sehri silmeye baslamıstı bile. Kader birligi ettigi askerlerinin kimi zaman komutanı, kimi zaman agabeyi olmustu. Hepsi tek bir vücudun organıydı.

Er Mehmet selam verip komutana çayın hazır oldugunu söylediginde gece 01:00'di. Terk ettigi kız arkadası ile geçirdigi üniversite yıl arından sıyrılıp, oturdugu nispeten düz kayadan kalktı. Askerlerinin yanına geçip yere çömeldi. Er Mehmet, çelik kaba demli bir çay koyup komutanına uzattı.

"Sagol Mehmet, malzemeleri kontrol ettin mi?"

"Ettim komutanım. Eger otuz dakika sonra buradan aynlırsakyeni kamp yerine sabah 04:30 civan varabiliriz."

Mehmet, 21 yasında uzun boylu, iri kemikli, kocaman el i, Trabzonlu bir askerdi. Selçuk onun yüzüne baktıgında küçük bir çocuk görüyordu aslında, doganın zorlu 82

el erinde kabalasmıstı el eri herhalde.

Yerlerinden kalkıp hazırlanmaya yeltendiler ki, karsı

tepenin yamaçlarında bir hareketlilik gördüler.

Hemen yere yatmalarını söyledi Selçuk askerlerine. Yere yatıp, tepe yamacındaki karaltıları izlemeye basladılar.

Agır silahlan olan birileriydi bunlar, ama terörist degil erdi.

Farklı görünüyorlardı. Gece görüs sistemlerinden hemen izlemeye koyuldular, adamlar da onlan fark etmisti.

Selçuk kafalarının az üzerinden geçen mermi sesi ile kendine geldi. Bunlar gerçekten profesyoneldi, tuzaga düsmeden tuzagı fark etmislerdi.

"Ates!" diye bagırdı Selçuk ve takımın agır silahları, karaltılann üzerine alev kusmaya basladı.

Tepe yamacında mermilerin çarpması ile kalkan toprakların izini görebiliyorlardı. Selçuk gece görüs nisangâhından adamlan izliyordu, hepsi etrafa dagılmaya ugrasıyorlardı ama birkaçı vurulmustu ve yerde sürünüyordu.

Bir dakika içinde daha çogunun vuruldugunu gördü.

Neredeyse bitmislerdi ve kendi askerlerinden sadece bir er, basından yaralanmıstı.

Dakikalar sonra ates durdu. Selçuk ne oldugunu anlayabilmek için kafasını kaldırdı. Birilerinin oraya gitmesi gerekiyordu. Hemen tugay komutanlıgına telsizle bildirimde bulundu. Komutanlıktan yanıt çabuk gelmisti.

Bir Scorsky'e dolusan on bes komando ile beraber silahlı

83

bir baska helikopter, bölgeye dogru yol alıyordu.

Selçuk onlan beklemenin dogru oldugunu düsündü. Karsı

taraftan ates gelmiyorsa da bu, pusuya yatan birileri olmadıgı anlamına gelmezdi.

Selçuk dayanamadı, "Ben gidecegim, siz burada kalın, birazdan helikopter gelecek. Yardıma gelenleri benim gittigim yere yönlendirin," dedi.

Askerler "Dur, gitme komutanım," deseler de dinlemedi Selçuk. Onlann yorgun bakısları arasında yamaçtan inip düzlüge geldi ve ates ettikleri diger tepenin yamacına kosmaya basladı. Onu dürbünle takip ediyordu askerler, gece karanlıgı neredeyse sona erecekti. Günesin ısıklan ufukta görülebiliyordu.

Bu sırada Selçuk'un yere yattıgını gördüler. Ters giden bir seyler oluyor gibiydi. Sonra Selçuk kalktı ve yavas yavas yürümeye basladı. Elindeki silahı artık havaya dogrultuyordu ve zaten bir süre sonra da silahı yere attı.

Askerler telaslanmıstı, evet, orada hâlâ canlı birileri vardı

ve Selçuk'a bir silah dogrultmus olmalıydılar.

Askerler yerlerinde kalmak üzere kesin emir almıslardı, komutanlannın yanına gitmeleri gerekiyor muydu, emin degildiler. Uzaklardan yaklasan helikopterlerin sesi duyulmaya baslamıstı. Yerlerinde kalmaya karar verdiler.

Selçuk ates ettikleri yere yaklasınca donup kalmıstı, az ötede bir oyugun içinde, iki silah kendisine dogrulmus bekliyordu. Ona önce yere yatmasını, sonra kalkıp silahını

atmasını söylemislerdi.

84

Selçuk bunlara uymak zorundaydı, yoksa hayatını

kaybetmesi isten bile olmazdı. Silahını atıp el erini kaldırdı, umarım adamlarım buraya gelmeye çalısmaz, diye düsünüyordu.

"Buraya gel," diye bagırdı adam. ingilizce konusuyordu ama aksanı bir garipti. Selçuk ona dogru ilerlemeye basladı.

Kovugun içinde üç kisi oldugunu gördü, çok sinirli ve panik halindeydiler. Helikopterlerin sesi yaklasıyordu. Biraz sonra burası cehenneme dönecekti.

Selçuk adamların kendi aralarında farklı bir dilde konustuklarını anlamıstı, ama hangi dil oldugunu bilemiyordu.

Içlerinden birisi, büyük bir kutu çıkarttı. Selçuk'un kalbi deli gibi atmaya basladı. Bu bir roketatardı. Yaklasan helikopterlere ates edeceklerini anladı. Kavugun hayli uzun bir tünel oldugunu gördü Selçuk. Tepenin arka tarafına açılıyordu. Bunun çok önceden açılmıs oldugu bel iydi. Bunlar her kimse, buraları iyi tanıyan insanlarla iliski içinde olmalıydılar.

Roketatarı hazırlayan adam çıkıp kovugun dısına bakmaya basladı. Havayı gözetliyordu, birden heyecanlandıgı görüldü. Bir yerlere hedef almaya çalısıyordu. Bu sırada hemen yanlarındaki bir kayaya mermi çarptı ve kaya parçalandı. Selçuk'un takımındaki askerler, adamı belirlemis olmalıydı. Onu vurmaya çalısıyorlardı. Helikopteri vuracagını anlamıslardı.

Helikopterlerin sesi çok yaklasmıstı, hemen üstlerinde 85

olmalıydılar. Silahlı Cobra helikopterinin tok ve azametli sesi hepsinde korkuya neden oluyordu. Eger Cobra'ya yakalanırlarsa hepsinin ölmesi kaçınılmazdı.

Adam bir süre kaya arkasında saklandıktan sonra aniden ortaya çıktı, hedefi yakalamıs gibi görünüyordu. O ortaya çıkınca mermiler etrafına düsmeye basladı, ama yine de birkaç saniye yerinden kıpırdamadı, roketi atesledi. Sabah olmaya baslarken sessizligi bozan mermi seslerine bir de roketin fısıldayısı eklenmisti.

Roket inanılmaz bir hızla hedefle arasındaki bes yüz metrelik mesafeyi kat etti ve Cobra'nın tam ön camında patladı. Helikopter aniden bütün bedeni felç olmus bir insan gibi yere dogru serbest düsüse geçti ve büyük bir gürültüyle patladı. Serin havaya kahraman ruhlar karısmıstı.

Komandoları tasıyan helikopter, havada genis bir kavis çizdi ve tepenin üzerinden uzaklasmaya çalıstı. Bunu yaparken de roketin geldigi yöne dogru gelisigüzel makineli tüfek atesi yagdırıyordu. Komandoları tasıyan helikopter hemen diger takımın bulundugu tepenin arkasına dogru alçaldı.

Fazla zamanlan yoktu, birazdan gelip hepsini yakalayacaktı Türk askerleri. Adamlar Selçuk'a susmasını

ve hızla kosmasını söylediler. Hemen bu ates yumagından kurtulmalıydılar. Günes dogduktan sonra isin rengi daha da degisecekti.

Selçuk ve silahlı üç adam hızla tüneli geçti, birisi tünelin girisini bubi tuzagı haline getirmisti. Selçuk adamlarının bu tuzaga düsmeyecegini çok iyi büiyordu ama bu tuzak 86

yüzünden kendilerini el erinden kaçıracaklarını tahmin ediyordu.

Kahretsin, yakalandım, diye düsündü.

Istanbul, 2005

Einckhorff, gece yemek yedikleri lokantaya daha önce de geldigini düsündü. Türkiye'deki CIA baglantılarıyla sık sık bu deniz kenarındaki balık lokantasında bulusuyorlardı, Istanbul'a gelen kalburüstü zengin turistler, bu balık lokantasına ugramadan geçmezdi.

"Ah ah ha, bakın kalamarı sosu olmadan yemek, insan eti yemeye benziyor," diye yüksek sesle konustu Atıf Eralp.

"Atıf, böyle kötü espriler yaparken daha kısık sesle konus, masanın kalitesini düsülüyorsun," diye cevap verdi Michael, ama ses tonu esprinin ciddi oldugunu anlatıyordu. Atıf ondan korkuyordu, her ne kadar burası

kendi çöplügü olsa da, bu adamın bir tek sözü ile bütün kariyeri mahvolabilirdi. CIA'den önemli miktarda para kazanıyordu ve bu paraları ne yazık ki Türkiye'de yiyemiyordu. Miami'de ev almıstı ve bir gün orada yasamayı hayal ediyordu. En büyük gençlik hayaliydi Amerika'da yasamak ve bunu bir gün basaracagını

umuyordu.

"Tamam Michael," dedi, ancak yüzündeki gülümseme gitmisti. Atıf, karsısındaki CIA ajanının gergin oldugunu hissediyordu. Bu adam bir seyler gizliyor benden, diye 87

düsündü.

"Atıf, yazını bir an önce yazman gerekiyor. Bu operasyona hemen baslamalıyız. Büyük Ortadogu Projesi, daha hızlı

ilerlemeli. Bu nedenle antidemokratik ülkelerin rejimlerini devirmek istiyoruz. Suriye, ilk hedef olabilir..."

"Ben de bunu isterim Michael. Zaten sizinle çalısma nedenim, Amerika'nın çıkarları ile Türkiye'nin çıkarlarını

bir görmem."

Seni pis para düskünü vatan haini, diye geçirdi içinden Michael Einckhorff, Atıf'in kırmızı suratına ve göbegine baktıgında igreniyordu. Ne olursa olsun o bir vatan hainiydi ve bir vatan haini kendisi için çalısıyor olsa bile ondan nefret etmesi için yeterli nedeni vardı ama bunu bel i etmemeliydi.

"Evet, ancak çabuk olunmalı, biliyorsun, bizim amacımız Türkiye'yi bu bölgenin lideri yapmak..."

"Evet, bilmez miyim, Amerikalılar bizim dostumuz, buna yürekten inanıyorum. Yahu zaten NATO'da da, Avrupa Birligi'nde de her zaman bizi destekliyorsunuz."

"Evet Atıf, bizi anlamana seviniyorum."

"Su Bilderberg olayını ne yaptın?"

"Tamamdır o konu, Komisyona bilgiyi verebilirsin, gerekli baglantüan yaptım. Sen de katılabileceksin toplantılara.

Ama bunu neden istedigini anlamıs degilim dogrusu."

"Istiyorum, çünkü bu sayede daha çok kisi ile tanısabilirim.

88

Ulasmak istedigim bazı Yahudi kurulusları var, oradan iyi is çıkacaktır."

"Çok hareketlisin Atıf, sen bir zamanlar baska seyleri savunurdun, çabuk degismissin. Aslına bakılırsa senin gibi insanları pek sevmem."

"Saçmalama Michael! Her sey degisir, ben buna inanırım.

Bu nedenle eski görüslerimi zamanı geldiginde hemen degistiririm...

Buraya baska bir sekilde geldigim gün, ilk bu adamın isini hal edecegim, diye düsündü Michael.

Ertesi sabah ilk isi, elindeki haritada yer alan askeri birliklerin yerini isaretlemek için bir gezi yapmak oldu.

Istanbul'daki birliklerin hepsinin yerini tam olarak belirleyip, bu üslerde herhangi bir degisiklik olup olmadıgım arastırıyordu. Bu arada insanlarla konusup onların fikirlerini alıyor ve yazacagı dosyaya eklemek için farklı bilgiler toplamaya çalısıyordu.

Dısarıdan bakıldıgında gerçek anlamda bilimsel bir çalısma görüntüsü vermeliydi isine, bu sayede büyük planı uygulayacakları toplumu iyi tanımıs olurlardı.

Gün boyunca Istanbul'un pek çok yerini gezdi, üniversiteli gençlerin bulustugu kafelerde oturdu, insanlarla konustu.

Einckhorff için iletisim kurmak kolaydı, herkes onunla konusmaktan memnun oluyor ve istedigi her seye cevap veriyordu, isinin fazlasıyla kolay oldugunu düsündü

Michael, bu kadar kolay isler için egitilmemisti ve zaten bu, arada çıkarması gereken bir isti sadece. Hem, esas hizmet ettigi kurulusa daha ödemesi gereken borçlan 89

vardı.

Otele döndügünde çok yorgundu. Bütün gün dolasmıstı

Istanbul'u; konusmus, gezmis ve yorulmustu. Simdi oturup raporunu yazmaya baslaması gerekiyordu, is ne kadar çabuk biterse o kadar iyiydi, Amerikan ordusunun psikolojik harp kuvvetlerinin gereken hazırlıgı yapması için bu rapor büyük önem tasıyordu.

Kuzey Irak, 2005

Selçuk gözlerini açtıgında nerede oldugunu bilmiyordu.

Garip, in gibi bir yerdi burası, kimlerle çatıstıklarını ve kimlere esir düstügünü bilmiyordu.

Etrafına bakınmaya çalıstı. Karanlıktı, ama kapıdan ısık sızıyordu. Bu ısıkta duvarların dogal oldugunu gördü.

Büyük bir magaraydı burası. Yerde öylece yatmaktaydı, ne kadar süredir böyleydi kim bilir?

Ayaga kalkıp kapıya yürüdü. Üzerindeki deliklerden dısarıya baktı, öksürdü. Ses çıkarınca uyandıgım anlamıs olmalıydılar ki kapıyı açtılar.

Onlara anlamsız gözlerle baktı, içinde korkudan eser yoktu, garip bir seylerin döndügünün farkındaydı.

Magaranın dısına çıktıgında, içinde bulundugu kovugun daha büyük bir magara kompleksinin içinde oldugunu anladı. Günes ısıgı yirmi metre kadar uzaktaydı.

Magaranın yüksek tavanında san ısıklar asılıydı ve bir 90

hayli de nemliydi burası.

"Selam, bizim esirimizsiniz." San saçlı birisi dost görünmeye çalısarak yanasmıstı ona.

Selçuk hiç selam vermedi, sadece basını döndürüp adama baktı. Ona benzeyen pek çok asker vardı.

Hepsinin de asker oldugundan süphesi yoktu ama bunların sıradan askerler olmadıgına emindi.

"Sizi buraya getirme nedenimiz... Aslında biz bazı Türk askerlerini kaçırmayı düsünüyorduk, sizinle karsılasınca madem elimizde hazır bir tane var, o zaman onu alalım dedik. Yani burada bulunmanız tamamen tesadüf."

Selçuk yine bos gözlerle baktı ona.

"Neden Türk askeri kaçırmak istiyordunuz?" dedi, sesi zor çıkıyordu. Agzı ölesiye kuruydu.

"Dogrusunu söylemek gerekirse, denemek istedigimiz bazı seyler var ve bunları en iyi bir Türk askeri üzerinde deneyebilecegimizi düsündük."

"Neden?"

"Çünkü nihayetinde deneyecegimiz seyler, onlara karsı

kul anılmak üzere gelistirildi."

Selçuk, gözlerini açtı, sasırmıstı ve dehsete düsmüstü.

Askerleri geldi aklına, bir an için olayın sadece onlarla sınırlı kalacagını düsündü nedense, algısı henüz iyi çalısmıyordu.

91

"Hayır, askerlerime hiçbir sey yapmayın!" dedi.

K a r s ı s ı n d a k i y a b a n c ı a s k e r o n u n d u r u m u n u anlayabiliyordu, su an için Selçuk'tan fazla bir sey bekleyemeyeceklerini biliyordu.

"Onlara bir sey olmayacak... En azından simdilik..."

Selçuk hiçbir sey anlamıyordu. Bu birkaç adam bir araya gelmis, Türk askerlerinden bahsediyorlardı. Gözlerinin karardıgım hissetti. Dizlerinin bagı çözülüyordu.

Bayılacagım anladılar, iki asker koluna girip onu tekrar eski yerine götürdü.

Az önce Selçuk'la konusmus olan asker, magaranın kösesindeki büyük masanın yanına gitti. Büyük bir konsol ve ona baglı uydu telefonu vardı. Telefonu açıp kurcalamaya basladı. Bir yerlerle baglantı kurmaya çalısıyordu. Uydu cızırtıları magaranın öbür ucundan duyulabiliyordu.

En sonunda baglantı gerçeklesti ama ses kalitesi iyi degildi. Iletisim uyduları yine günes patlamalarının etkisinde kalmıs olmalıydı. Bir süre bu parçacık fırtınaları

arasında dogru dürüst iletisim saglayamayacaktı uydular.

En azından magaradaki askerlerin kul andıgı ticari uydularda durum böyleydi. Yoksa askeri uydularda bu sorun minimuma indirilmisti. Ancak askeri uyduları

kul anamazlardı, her ne kadar özel askeri personel statüsünde olsalar da, hiçbir resmi iletisim kanalını

kul anmalarına izin yoktu.

Sarı saçlı adam mikrofona onun dısında kimsenin 92

anlamadıgı bazı kodlar söyledi ve beklemeye devam etti.

Bu kodlar onun baska kanal ara girmesini saglıyor olmalıydı.

"Evet, burası Dagtüneli. Evet, bunu anladınız mı, burası

Dagtüneli. Kahretsin!!" iletisim kurmak gerçekten zordu.

"Evet, sesinizi alıyorum, beni duyuyor musunuz?"

"Anlasıldı, duyuyoruz."

"Tamam, Dagfareleri sorunla karsılastı. Çatısmaya girdi ve kayıp verdi. Ancak sorun yok. Bir Türk askerini ele geçirdik. Samnm ilk denemeler için yeterlidir."

"Yeterli oldugunu sanıyoruz Dagfaresi, bu isin çok çabuk tamamlanması gerekiyor. Operasyon hızla uygulamaya konacak. Bu nedenle hemen yakalanan adamın Amerika'ya getirilmesini istiyoruz. Bir ay sonra aletin çalısma prensiplerini denemis ve kul anılır hale getirmis olmalıyız."

"Biliyorum, bundan haberim var. Sir Eli Brandeis'ten uzun zamandır haber alamıyorum, önceden aradıgımda benimle konusurdu ama artık ulasamıyorum, umarım bir sorun yoktur."

"Hayır, bir sorun yok. Sir Eli, Adrian III. Lynam ile uzun bir tatile çıktı. Bu tatilde sanırım ona bazı talimatlar verecek, bu talimatlara göre Adrian Lynam'ın gereken düzenlemeleri yapması için yol haritaları olacak.

Biliyorsun, Sir Eli, asla görünen tarafta olmayı sevmez.

Adrian onun çok eskiden beri kul andıgı bir kaldıraç, çünkü politikacılarla arası iyi ve hemen hemen istedigi her 93

seyi yaptırma konusunda üstün becerilere sahip. Bu arada Adrian Lynam'ın bu operasyonda alacagı seyin maddi degeri inanılmaz büyüklükte."

"Biliyorum, bunlardan haberim var, elimden geleni yapıyorum, isin kokusunu çıkarmadan size istediklerinizi getirecegim."

"Türk askerini hemen Amerika'ya bekliyoruz. Bu arada sizden esas istedigimiz büyük av hakkında ne yapmayı

planlıyorsunuz?"

"Bilmiyorum, bilmiyorum. Çok büyük bir sey istiyorsunuz benden."

"Evet, senden çok büyük bir sey istiyoruz ama bunun karsılıgının yüz milyon dolar oldugunu biliyorsun. Paralı

askeri birimlere simdiye kadar ödenen en büyük rakam bu."

"Tanrım, bunu istediginize inanamıyorum, benden gelecekte ülkenin basına geçebilecek birisini kaçırmamı

ve size getirmemi istiyorsunuz."

"Evet, bunu istiyoruz. Birkaç isim var hatta."

"Peki, bunu büyük ates altında gerçeklestirmem gerekecegini de biliyorsunuz."

"Imkânsız gibi görünüyor degil mi?"

"Aslına bakılırsa imkânsız..."

"Yüz milyon dolan ödemek de öyle..."

94

"Tamam, ben yapmayacagımı söylemedim ki. Ancak sırf benim emrimle bize destek olacak bir hava saldın filosu hazırlamanızı istiyorum."

"Israil Hava Kuvvetlerinden bir filoyu ayarlamak için çok ugrastık. Filo için tatbikat izni çıkarıldı ve bu filoyu Kıbns Rum kesiminde konuslandıracagız."

"Çok güzel, F-15E'ler olmasını istiyorum, sürekli benim yakınımda olmalı bunlar ve eger büyük bir çatısmaya girersek hemen yakın hava destegi saglanmalı."

"Bunu yapacaklar, çok istekli degil er ama yapacaklar.

Korkuyorlar çünkü Türkiye'den ve açıkçası Amerika'ya güvenmiyorlar. Sen kaç adamla bu operasyonu yapacaksın?"

"Istekli olup olmamaları umurumda degil, ihtiyacım oldugunda orada olsunlar yeter. Uçaklanm da Amerikan uçaklan gibi boyasınlar. Ben ve kırk bes asker."

"Kırk altı kisilik bir kuvvetle koca bir bakanı kaçırabilecek misin?"

"O kırk bes askeri bir arada karsında görsen eminim altına ederdin. Hepsi de Afrika'daki darbelerde savasmıs ölüm makineleri."

"Adamımıza zarar gelmesini istemiyorum."

"Merak etme, bunun için özen gösterecegim. Bizim de kayıplanmız olacaktır, buna hazırlıklılar, eger kayıp olursa kayıplann ailelerine ayrıca bes milyon dolar ödeme yapılmasını istiyorum."

95

"Merak etme, bu konuda ne kadar hassas oldugumu biliyorsun."

"Biliyorum, hattı kapatıyorum."

San saçlı adam hattı kapatıp, sistemin ana anahtannı

çevirerek uydu iletisim sisteminin durmasını sagladı.

Hattın iki ucundaki adam da birbirlerine isimleriyle hitap etmemisti ama patronlarının ismini kul anmaktan çekinmiyorlardı. O insanlann isimleri duyulsa bile kolay lokma olmadıklarını düsünüyor olmalıydılar.

Istanbul, 2005

Michael Einckhorff, odasında raporu bitirmek için ugrasıyordu. Burası, ilk geldigi otel odası degildi, CIA'in güvenli evlerinden birisiydi. Bu genelde kendi topraklannda yaptıklan bir uygulamaydı ama sırf bu özel operasyon için Türkiye'de de bir güvenli ev kurmuslardı.

Bogaz'a bakan, muhtesem manzaralı bir daireydi. Güya bir Amerikan sirketinde müdür olarak ise baslamıstı

Einckhorff, bu maske altında evi kiralamıslardı.

Karsısında akıp giden gemilere bakarken rapor yazmak çok zordu. Bu siluetin bir süre sonra ne kadar dramatik bir sekilde degisecegini düsündügü zaman içi burkuldu.

Elinden gelse bunu tek basına degistirmek isterdi, ama yapamazdı. Bu çok büyük bir planın ilk asaması gibi duruyordu.

96

Einckhorff, CIA'in en güvendigi birkaç adamdan birisiydi, aslında kendisinden beklenen raporun nasıl yazılması

gerektigini biliyordu merkezdekiler. Bu raporun önemi de yoktu fazla ama gerçekten bilmek istedikleri detaylar vardı.

Einckhorff, raporu olumsuz yazmak ve bu oyunu engel emek istiyordu, yapamazdı ama. Yapabilecekleri sınırlıydı. Bunları yapacaktı, hiç çekinmeden.

Raporun birkaç sayfasını bitirmisti ki telefon çaldı.

Telefonu açtı ve kimin aradıgını dinlemeden konustu:

"David, beni hemen aramamanı söylemistim."

Onu CIA Direktörü Richard Helms'den baska kimse arayamazdı, Istanbul'a gelirken konusmuslardı bunu.

"Hah ha ha.."

Einckhorff, telefondan gelen gülme sesi kulaklarına çarptıgı andan itibaren donup kaldı.

"Bu sen olmazsın... Bu telefon numarasına ulasmıs olamazsın..."

"Einckhorff, bana bak, seni ben egittim. Ve sana her seyi ögretmedim, yapamayacagım bir sey yok..."

"D-Day, bunu, bunu nasıl yaptın..."

"Bak Einckhorff, Alman gizli servisi senin sandıgından daha derinlere sirayet etmis durumda."

97

"Bunu daha önce söyleseydin inanmazdım belki ama bunu da yapabildikten sonra artık sana bütün kalbimle inanıyorum. Tanrım, gerçekten sevindim buna..."

"Michael, hazırlamakta oldugun raporun bir kopyasını otel odanda bırakıyorsun, tamam mı?"

"Peki bırakırım ama bu riskli olmaz mı?"

"Hiç düsünme bunu..."

"Kahretsin D-Day, beni izletiyorsun degil mi?"

"Michael, bunu yapmayacagımı mı sanıyordun, en önce senin güvenligin için."

"Sakın bana MiT'in de isin içinde oldugunu söyleme."

"Hayır, henüz degil er ve büyük ihtimal e de olmayacaklar ama Türklerin kurdugu bir gizli örgüte bu dosyayı

aktarmayı düsünüyorum. Kendilerine Gri Takım diyorlar.

Bunların bazılarını tespit ettik, bunlardan birisine dosyayı

verecegim. Bunu yapmak zorundayız. Amerikalıların kolay is çevirmesini istemiyorum ve eger bu bir dövüs olacaksa adil bir dövüs olmalı, hah hah ha!"

"Gri Takım mı? Kim bu adamlar, garip bir isim." "Mil iyetçi bir Türk yer altı örgütü. Bu konuda fazla bilgi de yok zaten.

Aslına bakılırsa sıradan bir yeraltı örgütü ama yurtdısı

kol an zamanında çok genismis. Simdi yurtdısında pek az ajanları var, birisi Gökhan Birdag diye orta yaslı bir ajan.

Fransa'da Frank Consal takma ismiyle hayatını

sürdürüyor. Dosyayı buna vermeyi düsünüyorum, Türkiye'ye dönüp bu dosyayı bir yerlere ulastırmasını

98

istiyoruz."

"Tannm, bu çok tehlikeli, eger adam profesyonel degilse bizimkilerin baglantılanna rastlayabilir ve bu onun için hayatın sonu olur."

"Bu tehlikenin farkındayım, bir baska seçenek daha var.

Bir baska Gri Takım üyesi, Amerika'da yasıyor. Mert Han diye bir genç. Çok yetenekli bir savasçı oldugunu ögrendik. Henüz yirmi sekiz yasında ve pek çok özel igi var, bilgisayar bilimlerinde uzman, en az dört yabancı dili konusabiliyor. Üstelik Asya ve Ortadogu kültürleri konusunda doktora yapmıs. Her çesit silah konusunda özel uzman olarak yetistirilmis. Su anda uyuyan bir ajan, hemen hemen hiçbir görev verilmemis ama zaman zaman ortadan kayboluyor. Sanırım egitim için." *rî "Neden dosyayı ona vermeyi düsünmedin?" "Onu ben istiyorum, genç ve yetenekli. Gri Takım'in kurucusu Kurt denen yaslı

bir adam var. Onunla temasa geçecegim. Mert Han'ın içinde oldugu ortak operasyonlar önerecegim. Bu.

nedenle Mert Han'ı tehlikeye atmak istemiyorum." "Bunu kabul edeceklerini düsünüyor musunuz?" "Bilmiyorum, Amerikan operasyonu uygulamaya kondugunda Mert Han'a bir görev veririler mi, ama sanmıyorum yeterince mesgul olacaklar."

"Peki D-Day, bu arada gerçek ismini ögrenmeyi çok isterim. Takma ismindeki Amerikan hayranlıgı bel i oluyor, hah ha, ha..."

"Belki ögrenirsin bir gün... Bir sey soracagım, operasyonun esas sahibi bel i mi?"

"Bel i, ancak benim bildigim, bunun ikinci asamasındaki 99

kisi. O da Adrian III. Lynam denen birisi, ancak onu yönlendiren bir baska isim var. Fakat o isme ulasmak kolay degil sanınm. Dünya sebekesinden birisi büyük ihtimal e."

"Lynam ismini biliyorum, ugursuz bir isimdir. Tam bir kukla denebilir. Maden için annesini bile öldürebilecek birisi."

"Eminim bu operasyonun altından maden çıkacak."

"Buna süphen olmasın, bor madenleri ile ilgili çalısmalan var. Ama biliyorsun bu sadece görünürdeki sebeplerden birisi. Gerçek nedeni bulmak zorundayız."

"Gerçek neden üzerine ancak spekülasyon yapabiliriz.

Fakat sunu söyleyebilirim, bu operasyonu yürütenler, Türkiye'yi idare etmek istiyorlar. Hem de klasik yönlendirme yol an ile degil. Dogrudan idare etmek."

"Bu çok ilginç iste. Dogrudan yönlendirmek derken neyi kastediyorsun? Bu konuda bilgi var mı elinde?"

"Pek çok bilgi kınntısı desem..."

"Sanırım senin bilgi kınntılannın ne kadar çok baglantıyı

ortaya çıkarttıgım unuttun. Çok mütevazısın."

"Tesekkür ederim. Ama sana bahsettigim sey gerçekten çılgınca. Amerikan idare sistemini asan bazı güçler var, Lynam'in patronları. Siyaseti umursamayıp sadece parayı

yöneterek dünyayı idare edebilecegini bilenler. Siyasete de bulasmak istiyorlar ama bunu yaparken kendi stil erini kul anacaklar."

100

"Bana birkaç ipucu daha verirsen buna çok sevinirim."

"Sakın bayılma ama. Sanırım gelecekte Türkiye'yi yönetebileceklerden birisini kaçırıp beyin yıkama operasyonu yapacaklar. Ve onun serbest bırakıp istediklerini yapmasını izleyecekler."

"Tanrım, bu çılgınlarla aynı dünya üzerinde yasamak...

Bunu neden yapmak istesinler ki?"

"Sunu çok iyi biliyorlar, III. Dünya Savası'nda kazanmak için bu bölgenin tüm kontrolüne sahip olmaları lazım.

Türkiye her seyin kilidi, onu elde etmek istiyorlar. Ama bilmiyorum, bilemiyorum."

"Evet, haklısın, her sey III. Dünya Savası'na yapılan hazırlık aslında. Tüm bu bölgedeki kaosun nedeni de.

Herkesin gözleri buradaki çatısmaların üzerindeyken, bir de bakacaklar ki, hiç hayal bile edemedikleri bir çatısma çıkmıs ve bütün dünyayı etkisi altına almıs."

"D-Day sana bir sey söylemek istiyorum, III. Dünya Savası'nda nükleer silahların kul anılacagı neredeyse garanti gibi, ama bunu engel eyecek bazı silahlar üzerinde çalısılıyor. Ancak

0 kadar gizli ki, oradan israil bile bilgi sızdıramaz."

"Bunu tahmin ediyorum, büyük savasta nükleer silah kul anılması kaçınılmaz, hatta sizinkiler birkaç nük yemeyi göze almıslardır diye tahmin ediyorum."

"Evet, bunu göze alıyorlar, birkaç milyon kayıp vermeyi göze alıyoruz sanırım, ama bunu karsılıgının ne olacagını

101

tahmin edebilirsin herhalde."

"Aa tabi ki, en az birkaç ülkenin tamamen yok edilmesi, degil mi?"

"Saymadım D-Day, ama Kuzey Kore'nin durumunun iyi olacagını sanmam."

"Peki ya Çin?"

"Bence Çin için farklı bir plan var. Sadece nükleer silahla onlara bir sey yapamazlar. Zaten bu sorunun cevabı

bulunmus olsaydı, büyük ihtimal e uygulanmıs da olurdu."

"Isler çok karısacak..."

"D-Day, bence kapatalım, bu hattın dinlenme ihtimali çok yüksek."

"Merak etme, biliyorum, ama su an devrede olan karsıtın emin bu ihtimali sıfırın da altına düsürdügüne emin olabilirsin."

"Sana her zaman güvenebilecegimi biliyorum."

Hat kapandı. Einckhorff hâlâ olayın etkisindeydi. Bu beklenmedik telefon konusması nedeniyle deneyimli ajan al ak bul ak olmustu.

D-Day onun hocasıydı, çok garip ve esrarengiz bir insandı, inanılmaz gizli servis baglantılarını ustalıkla ve uzun yıl ar süren çabalarla kurabilen birisiydi. CIA'i delik desik etmisti. Alman istihbaratı, CIA'in hemen hemen her kademesinden bilgi alabiliyordu. Ama bütün bu bilgi 102

kaynaklan birbirinden bagımsız hareket ediyordu. Michael, bu nedenle neredeyse bir paranoyak olmustu. Sirket içinde kimin kendisi ile beraber D-Day için çalıstıgını

bilmiyordu. Zaten CIA'e girmesini saglayan da D-Day'in sirket içindeki baglantılarından birisiydi, Air America'yı

kuran adamın oglu sayesinde girebilmisti örgüte.

Su Kurt denen adam da neyin nesi, diye düsündü. Bu da bir baska D-Day vakası olmalıydı. Mutlaka o da saygı

duyulacak birisidir, diye geçirdi içinden.

Michael Einckhorff, raporu bitirmisti, önünde duruyordu iste. Satırlara göz gezdirirken aslında yaptıgı seyin ne oldugunu biliyordu.

"METAL FIRTINA" operasyonu için uygundur yorumu yapılan bir rapordu bu. Einckhorff, bunu yapması

gerektigini biliyordu, dünya politikasının geregiydi ve aynı

zamanda suçsuz tarafa yardım edecegi için de vicdanı

rahattı.

R a p o r u n i l k s a t ı r l a r ı n d a g e n e l o l a r a k ü l k e degerlendirmeleri vardı.

"Genç kesimin önemli bir bölümü yurtdısında yasama hayalini kurmaktadır ve iyi bir imkân tanındıgı takdirde baska bir ülkede yasamaya baslayacakların oranı yarıdan fazladır."

"Amerika'nın iletisim faaliyetlerine etki edebilme potansiyeli inanılmaz ölçüdedir. Medya kolay etkilenebilmektedir ve Batıcılık bir çesit ideoloji halini almıstır. Bu durum Metal Fırtına operasyonunun psikolojik harekâtlar bölümü ile ilgili olan kısmında bir hayli 103

rahatlama yaratacaktır."

"Atatürk'ün Batı medeniyeti seviyesine ulasma hedefini içeren toplumsal mesajı, Amerikan baglantılı düsünce merkezleri tarafından basarılı bir sekilde Batı'nın safında olma hedefi haline getirilmistir."

Ve böylece sürüp gidiyordu rapor. Pek çok detay, askeri birliklerle ilgili bilgilerin teyitleri, devlet binalarının yerleri ve gerçeklesen degisikliklerin haritalara yansıtılması gibi pek çok alt baslıkla devam ediyordu.

Einckhorff, dosyayı hazırladı ve bilgisayarından internet yoluyla CIA'in Langley'deki merkezine yol adı. Sonra hızla otelden çıktı ve bulabildigi ilk internet kafede bir nüshasını

bastırdı. Internet kafeyi isleten çocuk, anlamadıgı dilde yazılmıs olan dosyaya baktı, hatta okumaya çalıstı ve sonra gülerek turist görünümlü adama uzattı.

Michael, gülmemek için kendisini zor tutmustu. Acaba o çocuk, elinde tutup okumaya çalıstıgı dosyanın ülkesinin isgali ile ilgili oldugunu anlasa ne yapardı?

Ankara 2005

Barkın Çaglayan, yagmurun topraktan söküp aldıgı

kokuyu derin derin içine çekti. Beton binaların arasından fıskıran yesil ik adalarının en güzel yanı, suya kavustukları

zaman çıkan koku nedeniyle, insanı gündelik hayatın boguculugundan kurtarmasıydı.

104

Sabah altıda uyanmıstı, aceleyle tıras oldugu için yüzünün kimi yerlerinde kızarıklar olusmustu. Bunu önemseyecek zamanı yoktu. Sabahın köründe çalan telefon, yeterince uyku açıcı etki yaratmıstı dogrusu. Hızla hazırlanıp evden fırlamıs, kravatını baglamaya yolda devam etmisti. Her zaman yaptıgı bir seyi, genç karısı Hale'yi uyandırıp öpmeyi bile unutmustu. Ona kapının ucundan öylece bakıp, bir ceylan kadar sakin nefes alan bedenini seyretmekle yetinmisti. Bu, günün geri kalan kısmı için yeterli gücü verirdi ona.

Yüzüne, gözlügüne ve elbiselerine sıçrayan su, dalgınlıgını alıp götürdü bir anda. Pantolonuna baktı, her yanı küçük çamur tanecikleri ile dolmustu. Buna neden olan taksinin arkasından bakıp bir küfür sal adı. Çamur damlacıkları siyah deri çantasına da bulasmıstı.

Bir sonraki taksiyi durdurdu, dikkatli olmaya çalısarak arabanın arka koltuguna atıverdi kendisini. Cebinden çıkarttıgı mendil e yüzünü ve gözlügündeki çamur damlacıklarını silerken taksi soförü ile göz göze geldi.

Yagmur tekrardan hızlanmaya baslamıstı. Pencereden dısarıya baktı, kalabalık yogunlasıyordu gitgide. Otobüs duraklan dolmustu; takım elbiseli, bıyıklı insanlar çogunluktaydı. Ülkenin kalbi atmaya baslıyor, diye düsündü.

Ankara'nın yasadıgı tipik bir kıs sabahı. Agır bulutların altında, beton binaların kasvetli odalarına kapanmıs bir sehir; yavas yavas kendisine gelmeye ve hayat gailesine düsmüs insanların dertlerine çare bulmak için enerjisini toplamaya ugrasıyordu.

Siyah deri çantasını açtı, aceleyle hazırladıgı için dosyalar 105

birbirine girmisti, Dısisleri'ne gittigi zaman düzeltirdi.

Kapattı hemen çantayı. Sabah arayan amiri Dısisleri Bakanlıgı Bürokratlarından Yasin Erkul'un söylediklerini tekrar zihninden geçirdi. Yasin Bey'den telefon alınca Barkın da sekreteri aramıstı; büroya ulastıgında deneyimli kızın istenen evraklan hazırlamıs olması gerekiyordu.

Bütün detaylan tek tek aklından geçirmesi onun en önemli özel igiydi. Hiçbir adımda tökezlememeliydi Barkın, hayatını böyle yasamaya alısmıstı.

Taksinin ani freni ile sarsıldı, kendisine gelip etrafına bakındı, siyah tabeladaki altın sansı renkli Dısisleri Bakanlıgı yazısı çarptı gözüne. Parayı ödeyip hızla araçtan indi. Tam kendisini kaldınma atmıstı ki hızla ters yönde yürüyen bir kızla çarpıstı. Kızın tasıdıgı kitaplar neredeyse çamurun içinde düsecekti. Üniversitedeki dersine yetismeye çalıstıgı bel i olan uzun saçlı kız çatık kaslarıyla Barkın'a bakarak uzaklastı hemen. "Hay ben böyle sansın!" Cenabet bir gündü. Kapıdaki polislere yanm yamalak selam verip merdivenlere yöneldi. Binanın içi, yeni demlenmis çay ve su buharı kokusuyla kaplıydı.

Floresanların los ısıkları nedeniyle, koridorlarda koyu bir sabah karanlıgı hakimdi. Kalorifer radyatörlerinden usulca yükselen sıcaklık, henüz binanın tamamına sirayet etmeye zaman bulamamıstı. Yüzlerce küçük pencereden içeriye soguk sızıyordu, sinsi sinsi.

Ikinci kattaki küçük ofisine adım atar atmaz sekreterin sesini duydu. Bogazını temizler gibi çıkmıstı sesi, bel i ki uyandıgından beri sigara içiyordu.

"Barkın Bey, dosyalar hazır, masanızda."

"Tesekkür ederim Sinem Hanım. Bugün de sabah 106

sabah..."

"Evet, iste bu isin zorlugu da bu."

Sekreterin yüzünden uyku akıyordu. Aceleyle evden çıktıgı, gömlegini, eteginin arkasına zorla tıkıstırmasından bel iydi. Barkın masasının basına gidip dosyalan inceledi.

Hepsi tamamdı. Yasin Erkul gelince bu dosyalarla toplantıya girebilirdi. Masasına kurulup küçük radyoyu açtı. Kanal arı tek tek dolastı ve haberlerin oldugu yerde durdu, radyoyu masanın en uç kısmına yerlestirip dosyalan okumaya koyuldu. Bir gün önce içilen sigaraların kokusu ofisi terk etmemisti. Midesi kalktı, bunu gidermek için bir sigara yaktı, birazdan çayı da gelirdi.

Dosyaların pek çok ayrıntı ile dolu sayfalarını çevirirken dikkatsizdi. Kıbrıs'ın tarihçesi, Ada'daki Türk nüfusun savas öncesi ve sonrasındaki yapısı ile ilgili bir çalısma metni, sınırdaki küçük bir çatısma ve olayı baslattıgı iddia edilen Türk askerlerinin ifadelerini içeren bir baska dosya, olayda kayboldugu ya da öldürüldügü iddia edilen 12 Rum askerinin adlan ve aileleri tarafından Avrupa Insan Haklan Mahkemesi'ne yapılan dava basvurusu ile ilgili olarak Mahkeme ile Dısisleri Bakanlıgı arasındaki yazısmalar, Dısisleri'nin davanın gelisimi hakkında Basbakanlıga verdigi bilgilendirme notlarının kopyalan vs.

Hepsi bir araya geldiginde koca bir kütle meydana getirmisti. Tozlu raflardan alındıkları bel iydi, sayfalan karıstırırken bogazında acı bir tat olustu, sigara ile karıstıgında iyice yakıyordu.

Yanmanın etkisiyle gözleri ıslandı, o sırada çaycı, elindeki tepsiyi sal ayarak odaya girdi. Yüzünde her sabah 107

alıstıkları yayvan gülümseme vardı. Agzının kenarından sabah sigarası sal anıyordu, amirler gelmeden içilen son sigaraydı bu.

"Halim Abi, tam zamanında yetistin, bogazım yanmaya baslamıstı."

"Bu benden Barkın Bey, keyfine bak, erken gelmissin."

"Öyle oldu. Acil bir toplantı varmıs, Kıbrıs'taki davalarla ilgili sanırım."

"Yine mi? Adam olamadı su pezevenkler. Ulan seytan diyor, bakma kimseye, yürü de askere. Bir isler dönüyor ama bilmiyorum, senden baska erken gelenler de var."

"Artık olmaz öyle seyler Halim Abi, onlar eskide kaldı."

Halim, Barkın'a bugulu gözlerle baktı, bos konusmuyordu.

"Ne degisti Barkın Bey? Hiçbir seyin degistigi yok. Her sey daha kötüye gidiyor, farkında degil misin?"

Tepsisini sal ayarak odadan çıktı. Sekreter Sinem kendi halinde, masanın üzerinde bir seyler kurcalıyordu.

Dünyayla hiçbir iliskisi yoktu. Barkın dosyalara bakmaya devam etti, toplantının konusunu çıkarmak zor degildi.

Kayıp ve ölü Rum askerlerinin ailelerine büyük ihtimal e yüksek miktarlarda para ödenecekti. Kaldı ki Rum askerlerinin öldügü yerde Türk askeri olma ihtimali yoktu.

Pis bir koku seziliyordu olayda.

Saat sekize geliyordu. Koridorlarda ayak sesleri artmıstı.

Bu durum ilgisini çekti, sanki her birimde acil bir toplantı

108

havası vardı. Barkın ofisin dısına çıkıp etrafına bakındı, tanıdık birkaç arkadasına selam verdi ve içeri girdi.

Yapacak fazla bir seyi yoktu. Birazdan amiri gelir ve onu telefonla odasına çagırırdı.

Sinem'in yanındaki pencerenin kenarına gelip dısarı

bakmaya koyuldu. Yagmur iyiden iyiye hızlandıgı için etrafı görmek kolay degildi, insanların yagmurdan sıgınmak için bir saçak altı aramasını seyretti. Yagmurdan korunacak bir sıgmak bulmak, Ankara'da. Düz, komünist Rusya modeli devlet binaları ile doluydu her yer. Radyoda sekiz haberleri basladı, rüzgârın pencereyi çarpması ile ortaya çıkan sesten tüyleri ürperdi, sogugun görüntüsü

bile buna yeterliydi. Bacaklannı, iyiden iyiye ısınmıs olan kalorifere dayayıp haberlere kulak kabarttı.

"Irak'taki Amerikan birliklerinden 2. Zırhlı Piyade Tugayı, Suriye sının yakınlarında konuslanmak üzere harekete geçti. Irak Cumhurbaskanı Talabani, Suriye Yönetimi'nin gerçek niyetlerini ortaya koymak zorunda oldugunu ve Irak'taki Baasçı terörist faaliyetlere yataklık etmemesi gerektigini yakında anlayacagını belirtti."

Barkın'ın kulaklan radyodaydı ama bu haberlere o kadar alısmıstı ki, sagır gibi dinliyordu. Ortalık gergindi, Suriye Devlet Baskanı Esad görevi babasından devraldıktan sonraki dönemde sürdürdügü sakin ve barısçıl politikadan vazgeçmisti, iktidarını koruma endisesi duyuyordu, Amerika destekli oldugu iddia edilen gruplann faaliyetleri nedeniyle kendisini hiç güvende hissetmiyordu.

Neredeyse her hafta, Suriye Gizli Servisi'nde baska bir alarm durumu yasanıyordu. Esad'a karsı muhtemel suikast haberleriyle ilgili bilgiler yagıyordu. Bu nedenle Esad'ın diken üstünde oturdugunu söylemek hiç de yanlıs 109

sayılmazdı.

Yagmur damlaları cama çarpıp oradan asagı süzülüyordu, önce sert biçimde cama vuruyor, sonra sanki bütün sinirleri bosalmısça, camdan asagıya alımlı bir kız gibi nazlı nazlı iniyordu. Bakanlık iyiden iyiye hareketli. Farklı

bir gün oldugu kesindi. Hızlı baslayan gün çabuk biter, diye düsündü. Hem bu yagmurlu havada ofisin içinde durmak insana zor gelmezdi.

Kapı açılınca arkasına baktı. Çaycı Halim gelmis, bosu topluyordu.

"Halim Abi, bir çay daha alayım."

Halim gülümsedi, iki dakika sonra sıcak çay masasındaydı

Barkm'ın. Sırtını sandalyeye verip ayaklannı uzattı, soguk havanın görüntüsü nedeniyle ürperen tüyleri, çayın sıcaklıgıyla sakinlesti, tatlı bir rahatlama kaslarına yayıldı.

Telefon çaldı. Tam zamanıydı, der gibi yüzünü eksitti Barkın. Telefonun ahizesini kulagına dayadı ve sadece

"Buyrun," dedi. Sekreter köseden konusmayı izledi.

Barkın, amirinden direktifleri alırken sadece basını

sal ıyordu. En sonunda "Hemen efendim," dedi. Konusma kısa sürmüstü, hızla yerinden kalkıp dosyalan toparladı.

Koridora çıkınca Bakanlıkta çalısan pek çok bürokrat yardımcısının benzer sekilde el erinde dosya yıgınlanyla amirlerinin odalarına gittiklerini gördü. Kıbrıs'ı takip etmekle görevli Dısisleri Bürokratı Yasin Erkul, Barkın içeriye girdiginde ayakta bekliyordu. Bir hayli gergin bir görüntüsü vardı. Yasin Erkul'u uyandıranlar ona, onun Barkın'a verdiginden daha güçlü bir uyandırıcı vermis olmalıydı.

110

"Barkın, bütün dosyalar tamam mı? Bakan Bey birazdan buraya gelecek ve acil bir toplantı yapacagız. Bakanın Kalem Müdürü sabah beni aradı, sesi hiç iyi gelmiyordu.

Ne oldugunu bilmiyorum ancak henüz benim de bilmedigim bazı gelismeler var sanırım. Suriye ile Amerika arasındaki iliskilerin her an bir savasa dönüsmesinden korkuluyor gibi."

Barkın saskın bir ifadeyle Yasin Erkul'u izliyordu.

"Evet ama bu konunun Kıbrıs'la ne ilgisi var?"

"Iste benim de anlamadıgım ve bu toplantıdan ögrenmeyi umdugum sey bu."

Barkın parçalan bir araya getiremiyordu. Yüzü bu ifadeyi olabildigince yansıtmıs olmalıydı ki Yasin Erkul, gülerek omzuna vurdu.

"Merak etme, yeni oldugun için böyle olaylara alısık degilsin. Bu kadar kapsamlı bir toplantı yapılmasının nedenini anlayabilmis degilim ama bunun hiçbir önemi olmayabilir ve hatta bu kadar hazırlık sonunda, bu toplantıyı bir tek kelime bile etmeden sonlandırabiliriz.

Ama her seye karsın hazırlıklı olmalıyım. Yardımın için sag ol!"

"Ne demek efendim, görevimiz."

Yasin Erkul, dosyalan kolunun altına sıkısünp en üst kattaki toplantı salonuna gitmek üzere odayı terk etti.

Barkın, ofise dönüp çayını içmeye devam edebilirdi.

Sogumus olmalı, diye düsündü. Dönerken ocaga ugradı, Çaycı Halim orada degildi. Koridor bosalmıstı. Derin bir 111

sessizlik vardı. Soguk, gerçekçi ve sıradan bir sessizlik, bu nedenle de biraz ürperticiydi.

Toplantının bitisinde Barkın yine koridordaydı. Dısisleri Bakanı Abdul ah Gül ve bürokratlar bir arada merdivenlerden hızla iniyorlardı, hepsinin yüzünde koyu bir ifade vardı. Genel olarak gelismelerden hosnut olmadıktan bel iydi.

Abdul ah Gül'ün yüzündeki ifade Barkın'ı görünce degisti.

Digerlerine biraz beklemelerini söyleyip onun yanına geldi.

Gül, Barkın'ın babasının iyi bir dostuydu. Zaman zaman Hale ve Barkın, Abdul ah Gül'ün evine aksam yemegine giderdi.

"Nasılsın Barkın?" dedi Abdul ah Gül, yüzündeki sıkıntılı

ifadeyi saklamaya çalısıyordu.

"Iyiyim Sayın Bakanım, sizi biraz sıkıntılı gördüm."

"Evet Barkın, sıkıntılıyım, Yasin zaten size anlatır d u r u m l a n d a . P e k i ç a ç ı c ı d e g i l b a z ı s e y l e r .

Bürokratlardan olusan bir ekip hazırladık. Uzun bir yolculuga çıkmam gerekebilir."

"Hayırdır Sayın Bakanım..."

"Hayırdır insal ah. Görüsürüz, Hale'ye çok selamlanmı

ilet."

"Bas üstüne efendim."

Abdul ah Gül, Barkın'ın yanından ayrılırken son bir kez dönüp baktı. Barkın garip bir duyguya kapıldı. Neden ona 112

öyle bakmıstı, sanki bir son bakısı andınyordu. Bu düsünceleri aklından çıkanp atmak istedi hemen. Hava, böyle kötü seyler hissetmeye çok müsaitti.

METAL FIRTINA SIRASINDA...

27 Mayıs 2005

Çatısmanın siddeti gitgide artıyordu. Amerikan askerlerinin bulundugu alan Türk askerleri tarafından çevrilmisti-Sekiz ya da on kisiydiler. Büyük ihtimal e gitmeleri gereken yolu kaybetmisler ve bir anda kendilerini Türk askeri birimlerinin arasında bulmuslardı. Bir köy evi ve evi çeviren agaçlıkların arasında kısılmıs kalmıslardı.

Her biri iyice kamufle olmus ve eli tetikte hazır bekliyordu.

Türk askerleri birazdan saldırıp bölgeyi ele geçirecekti ama Amerikalı askerlerin yanında bir sivilin bulunma i h t i m a l i n e d e n i y l e b i r k a ç t o p m e r m i s i i l e i s i hal etmiyorlardı.

Türk askerleri, üsleri bombalandıgı için arazide yatıp kalkıyorlardı, Hatay'daki Jandarma Komando Tugayına baglıydılar. Ortalık çok karısıktı. Her saniye kulaklarını

yırtan bir savas uçagının ya da seyir füzesinin sesini duyuyorlardı.

Takım komutanı Astegmen Can, yerde sürünerek agaçlıga yaklasmıstı. Amerikalı askerlerin nerede saklandıgını görmeye çalısıyordu. Her sey birden gelismisti. Takımı özel operasyon yapacak kadar deneyimli degildi. Eger bir hata olursa hem kendi askerleri 113

hem de sivil er hayatlarını kaybedebilirdi. Bunu engel emeye çalısıyordu.

Birden Çan'ın kafasının yanından bir mermi geçti. Ve mermiler ardı ardına üzerine yagmaya basladı. Son anda bir kaya parçasının arkasına geçerek canını kurtarabildi.

"Buradalar, saklanıyorlar! Ates etmeyin! Onlarla konusmaya çalısacagım."

Can, bir süre sessizlige büründü.

"Yanınızda sivil var mı?" diye bagırdı Amerikan askerlerine. Cevap yine mermi olmustu. Onların çok korktugunu anlayabiliyordu, ölümün merkezindeydiler ve etrafları sarılmıstı. Açıkçası bu kadar hızlı gelisen bir operasyonda esir alınma ihtimal erinin pek olmadıgını

düsünüyor olmalıydılar.

Bu riski almalı mıyım, diye geçirdi içinden. Yanlarında sivil oldugunu düsünmüyordu artık, olsaydı eger onu kul anmaya çalısırlardı. Üstelik bu askerlerin, ana birlikten yanlıslıkla ayrılmıs ve yolunu kaybetmis basit bir gözetleme timi oldugundan süphesi yoktu.

Karar vermek üzereydi, basitçe islerini bitirmesi yeterliydi.

Sürünerek diger askerlerin yanma geldi. Hepsi atmaca gibi hazırdaydılar. Astsubay Rafet, Can Astegmen'in yanma geldi.

"Komutanım, bu askerlerin atıs kabiliyetleri çok yüksek.

Bunlar normal asker olamaz. îyi de siper alıyorlar, yoksa simdiye kadar çoktan vurmus olurduk teker teker onları."

114

"Haklısın galiba astsubayım, bu adamları canlı ele geçirmeyi isterdim, ama sanırım yapabilecek fazla bir sey yok. Söyle askerlere, roketatarlarla o alanı yok etsinler..."

Astsubay bekledigi cevabı almıstı, yasının getirdigi deneyim, bu çatısma uzarsa kendi askerlerinden birisinin camnın yanabilecegini söylüyordu. Bunu engel emesi gerekiyordu Genç Astegmenin, Astsubay Rafet'in deneyimine önem vermesi sanslarını artırmıstı.

Erler roketleri hazırladılar ve alanı gözetlemeye basladılar.

Dogru anda ates ederek bir seferde islerini bitirmek istiyorlardı.

Astegmen Can, erlerin isini kolaylastırmak için sürünerek az ilerideki kaya parçasının yanına gitti. Arkasına dönüp baktı önce, herkes nisan almıstı, sonra hızla basını

kaldırıp tekrar egdi. Neredeyse vuruluyordu. Amerikalı

askerler, yakınlarına sokulan bu tehditten kurtulmak için ates etmeye basladılar. Ancak artık daha az ates ediyorlardı; bu, mermilerinin bitmek üzere oldugunu gösterirdi.

Amerikalı askerlerin ates etmesi ile yerleri bir kez daha bel i olmustu. Bu, roketlerin nisangâhından avlarını izleyen askerler için iyi bir fırsattı.

Askerler roketatarların tetigine dokundu. Bes roket, agaçlık ve evin oldugu alana dogru fırladı ve büyük bir gürültüyle patladı. Hemen arkasından makineli tüfek atesiyle bölge tarandı.

Can Astegmen, ates kes, diye bagırdı. Bütün silahlar 115

sustu o anda. Can tekrar basını çıkardı ama bu sefer mermi sesi duyulmadı. Sürünerek ates açılan yere dogru gitti. Hâlâ tehlikeliydi orası ama birisinin gidip bakması

gerekiyordu.

Agaçlık alana yaklastıgında hâlâ ses gelmemesi kendileri için durumun iyi oldugunu gösteriyordu. Agaçlardan bazıları yanıyordu, Can ates edilen bölgeye ulastıktan sonra ayaga kalktı. Askerleri ve astsubayı onu dikkatle izliyordu. Her an ölebilirdi Can, yaralı bir Amerikalı onu vurabilirdi kolayca.

Ancak ses gelmedi hiç. Diger askerler de Çan'ın yanma kostular. Roketlerin etkisini görebiliyorlardı simdi. Orada burada ölü bedenleri görebiliyorlardı. Askerler hızla Amerikan askerlerini ortaya topladılar. Tam yedi kisiydiler.

Can dikkatle hepsini incelemeye basladı.

Daha ilk andan bunların sıradan askerler olmadıgım anladılar. Üzerlerindeki bazı teçhizatı görmek bir yana herhangi bir yerde admın geçtigini dahi duymamıslardı.

Hatta, bu teçhizatın ne ise yaradıgını bile anlamamıslardı.

Askerlerin bedenlerinde nerdeyse hiç kanama yok gibiydi.

Patlayan roketler nedeniyle ölmüslerdi ama giysileri kanamayı azaltıcı etki yapıyordu. Kasklarında çok fazla kablo ve iletisim aracı oldugunu fark ettiler.

Can dikkatle askerlerin kolyelerini aradı ama kolye yoktu.

Kolye olmadıgı gibi askerlerin üzerinde hangi birlige baglı

olduklarını gösteren bir delil de yoktu. Artık bu adamların asker oldugundan bile süpheliydiler.

Astsubay Rafet, Astegmen Çan'ın yanma geldi.

116

"Bu adamların asker oldugundan emin degilim. Askere benziyorlar, ama böyle asker olmaz. Birisi sakal ı, birisinin silahı normal piyade silahı degil. Ya özel kuvvet askerleri bunlar ya da paralı asker."

"Haklısın Rafet, bunların burada ne isi var sence?"

"Ben esas Amerikan kuvvetlerine baglı olduklarını

düsünmüyorum. Kendi baslarına bir haltlar karıstırıyorlardı

bence."

Erlerden birisi kosarak yanlarına geldi. Elinde büyük, gri, metalik bir çanta vardı.

"Bunu evde buldum komutanım."

"Aferin, bu ne böyle, bi' bakalım."

"Dikkat et istersen Can Astegmenim, Al ah muhafaza.."

"Yok Rafet, bir sey olmaz..."

Can, yavas hareketlerle çantayı açtı. Kilitli olmaması

garipti. Demek ki, bu çantanın birilerinin eline geçecegini düsünmemislerdi hiç.

Bir sürü kâgıt tomarı vardı çantanın içinde, hepsi dikkatlice rulo yapılmıs ve naylon posetlerin içerisine konulmustu. Bantlarla birbirine tutturulmus ve çantanın içine düzenli bir sekilde yerlestirilmisti.

Hemen plastik torbalan açtılar, kâgıt tomarları saçıldı

etrafa. Can kâgıtları okumaya basladı. Okudukça gözleri açılıyordu. Astsubay onun bu halini görünce çok 117

meraklanmıstı. Erler de basına gelmis, Astegmenlerini izliyorlardı.

Can askerlere döndü:

"Etrafın güvenligini saglayın lan, ne bakıyorsunuz öyle?"

Bu sözler üzerine erler aniden dönüp uzaklastılar oradan.

Evin etrafında ve agaçlıkların arasında siper aldılar.

Can kâgıtlarda yazan seyleri bir araya getirmeye çalısıyordu. Bir çesit görev bilgisi içeriyordu kâgıtlar ama bunu tam olarak çözmesi mümkün degildi. Hayli profesyonel bir istihbarat görev bildirge çantasıydı. Son derece detaylı teknik bilgiler, koordinatlar, uydu yer belirleme bilgileri bulunuyordu.

Plastik çantalardan bir tanesindeki kâgıtlar hayli ilgisini çekmisti. Digerlerini tamamen bir kenara bırakmıstı Can, Rafet iyice meraklandı.

"Can Astegmenim, nedir o öyle, digerlerini bıraktın, bu kâgıtları okumaya basladın?"

"Rafet, bu çok garip. Bu adamlar bir çesit askeri istihbarat timi. Her bir plastik torbada istihbarat toplamayla ilgili bilgiler falan var. Ama bu torbadaki istihbarat görevi sonradan iptal edilmis. Üzeri çizilmis, herhalde timdeki askerlerden birisi tarafından kursun kalemle 'iptal edildi'

diye bilgi notu düsülmüs üzerine."

"Neymis o?"

"Adamlara Amerikan ana saldın birlikleri dısında yol arla 118

Ankara'ya gitme ve Ankara'da Dısisleri Bakanı Abdul ah Gül'ü bulma görevi verilmis. Tam koordinatlarını, kâgıtta yazılı radyo kanalından baglantı kuracaklan görevliye bildirmeleri istenmis."

"Abdul ah Gül mü? Çok ilginç."

"Evet, ondan 'çok önemli görev' diye bahsedilmis. Hiçbir zarar verilmemesi özel ikle not düsülmüs."

"Hay Al ah'ım, bu manyaklar ne istiyorlar Bakandan?"

"Bilmiyorum, zaten bunun bir önemi de yok, baksana görev iptal."

"Neden iptal edilmis?"

"Neden olacak, zaten Abdul ah Gül ve bürokratlar Amerika'ya gittiler. En son duydugum, Gül ve bürokratların Amerika'da esir alındıgı yönünde."

"Ama bu adamlar, o oraya gitmese de onu el erine geçirmek istemisler. Çok sanslılar, hiç ugrasmalarına gerek kalmadı. Bakanımız kendi ayagıyla gitti yanlarına."

"Bu adamlar, Türk Dısisleri Bakanından ne istiyor olabilirler?"

"Bilmiyorum Can Astegmenim, bu bilgiyi bir yerlere iletmemiz gerekir mi sence?"

"Sanırım iletmeliyiz ama Türk topraklarında hızla ilerleyen bir isgal ordusu varken, bu bilgi üzerine ne kadar düsülür ki? Ama yine de Genelkurmay'a haber vermeye çalısalım.

119

Tabi ulasabilirsek..."

30 Mayıs 2007

Çatısma bitmis gibiydi. San saçlı adam geriye kalan paralı

askerlerin durumuna baktı. Bulundukları yere o kadar çok havan mermisi düsmüstü ki, yaralanmayan tek bir adamı

bile kalmamıstı. Ondan fazla ölüleri vardı ve onlan geride bırakmak zorundaydılar.

Yılan, yıl ardır hazırlamakta olduktan planının asamalarını

zihninden geçirdi, iki yıl önce Kuzey Irak'taki bir harekat sırasında yakaladıklan Türk askerini Amerika'ya yol amıslardı. Ancak bugünlerde, Abdul ah Gül'ün kaçırılması için gereken operasyon iptal edilmisti, çünkü

Gül Amerika'ya gitmis ve orada kendi bürokratları ile beraber esir alınmıstı. Her sey sona ermis gibi duruyordu ama gerçekler öyle degildi. Askerler arasında "Yılan" ismi ile tanınan san saçlı ve yapılı paralı asker durumdan hosnut degildi. Operasyon bitmis gibi görünse de aslmda bitmemisti. Simdi yeni bir harekat planlamaları

gerekiyorken bir anda kendilerini Türk topraklarında, sıradan Amerikan askerleri ile beraber kanlı bir savasın içinde bulmuslardı.

Yılan, bir an önce buradan kurtulması gerektigini biliyordu.

Bu aptal savasm içinde ona güveniyorlardı. Gülmek geldi içinden, bana güveniyorlar ha... Kendilerine yardım gelmesini bekleyen yaralı adamlarına baktı. Eger su an aklından geçenleri bilseler onu bir saniye içinde 120

öldürürlerdi. Oysa o hepsinin ölmesini istiyordu simdi.

Yeni bir plan yapmalıydı ve bu yeni plan için yeni adamlara ihtiyacı vardı.

Yeni operasyon Amerika'da yapılmalıydı, Abdul ah Gül, Amerikalı yetkililerin elinde olabilirdi ama bu her nedense kendisine para ödeyen adamları tatmin etmiyordu. Onu istiyorlardı, ama neden?

Yaralı askerlerden birisi yanma geldi:

"Yılan, buradan çıkmak zorundayız, Türkler kötü sıkıstırdı

bizi."

"Ne yapmamı istiyorsunuz, operasyon iptal oldu ve burada tıkılı kaldık." Yılan çok sinirliydi ve artık etrafındakileri umursamadıgını bel i ediyordu. Yaralı asker, durumun farkındaydı ama canını kurtarmaya bakıyordu ve bunu ancak Yılan saglayabilirdi. Eger o olmazsa Amerikan piyade kuvvetlerinin komutanları bir saniye bile bakmadan onları ölüme terk ederdi.

"Yılan, bize yardım etme sözü veren Israil savas uçagı

filosundan yardım isteyelim, belki o zaman biraz nefes alır, kaçma sansı buluruz."

Yılan, adama acıyarak baktı. Onun kurtulma sansı

olmadıgını biliyordu. Düsman topraklanndaydı ve korkuyordu, cesaretini yitirdigi anda bir askerin yasama sansı kaybolurdu. Bu kural bunun için de geçerliydi.

"Peki, sen yerine geçip savasmaya devam et. Ben filoyu yardıma çagıracagım."

121

Yaralı adam garip bir saflıkla gülerek yerine geçti. Türk askerlerinin bulundugu yere dogru ates etmeye basladı.

Oysaki Amerikan birligi, savas hattının çok dısında kaldıgı

için yakın hava destegi isteyemiyordu; kara birliklerinin yardıma gelmesini bekliyorlardı.

Yılan, bu adamlardan tamamen kurtulmak zorunda oldugunu biliyordu. Sorun çıkarmaya baslamıslardı ve daha da fazla sorun çıkaracaklardı süphesiz.

Önce GPS uydu yer belirleme sistemini çıkardı ve kendi bulundukları koordinatları belirledi. Yılan bir kez karar verdi mi, bunu mutlaka yapardı ve asla duygulanmaz, eli asla titremezdi. Hızlı davranırdı, ona bu yüzden "Yılan"

ismini vermislerdi ama birazdan kendisine bu ismi verenlere kötü bir sürprizi olacaktı.

Konusuldugu gibi Israil filosuna gizlice bilgileri geçti. Hızla siperlerin arasından süzüldü ve açık bir alana çıktı. Çok tehlikeli bir sey yapıyordu. Askerler onun çılgın oldugunu düsünüyordu zaten. Sanki Türk askerlerini arkadan saracakmıs gibi hareket ediyordu ama bu kadar çok düsman askerinin oldugu bir yerde bunu yapmak gerçek anlamda bir çılgınlıktı.

Yılan gerçekten de bir miktar atesi üzerine çekerek bir hayli uzaklasmıstı. Ancak zamanın kısa oldugunu b i l i y o r d u , i s r a i l f i l o s u b i r s ü r e s o n r a b u r a y ı

bombalayacaktı. Bekledi, dakikalar boyunca çok tehlikeli bir konumda çatısması gerekti. Birkaç sıyrık da almıstı bu arada.

Derken o an geldi. Israil uçaklarının çok yakınlarda oldugu haberini alınca gökyüzüne bakmaya basladı. Ancak onları

122

göremiyordu, görmesine de gerek yoktu. Uydu güdümlü

bombalarını çok uzak mesafelerden bırakmıs olmalıydılar.

Sadece son saniyeden önce bombaların havayı yaran seslerini duydu. Ve sonrasında inanılmaz patlamalar meydana geldi. Üzerine tas, kaya ve insan parçalan yagıyordu.

Yere sıkı sıkıya kapanmıstı Yılan. Basını kaldırdıgında artık alısmıs olması gereken ama alısamadıgı bir yıkım görüntüsü vardı etrafta. Üstelik saldın devam ediyordu.

Türk birliklerinin bulundugu siperlerin de koordinatlannı

vermisti ve oraya da bombalar düsüyordu. Türk askerleri hızla bulundukları siperleri bosaltmaya baslamıstı.

Bu çok iyi, diye düsündü Yılan. Ortalık iyice karısmıstı. Bu karısıklıktan yararlanabilirdi.

Hızla bölgeden uzaklasırken kendi adamlarının oldugu yere baktı. Yaklasık bin metrekarelik bir alan harabe olmustu, kendi adamları ile beraber Amerikan piyadeleri de ölmüstü.

Yılan'ın önünde zor bir yolculuk vardı, önce düsman hatlarının gerisinde hayatta kalmalıydı. Ondan sonra Amerika'ya dönmeli ve Abdul ah Gül'ü, onu çok isteyen patronlarına götürmeliydi. Hâlâ kafasını kurcalayan sorular vardı. Artık olaya sadece para bakımından degil, insanî açıdan da bakmaya basladıgını hissetti. Bu profesyonel ik namına büyük bir dezavantajdı ama bu son isi degil miydi, belki isi biraz da insan olarak incelemeliydi.

123

2 Haziran 2007

Amerikalılar büyük panik içindeydiler. Washington'da patlayan bomba bütün altyapıya zarar vermisti. Ancak yine de sistem isliyordu.

Gözetim altındaki Türk Dısisleri Bakanını tasıyan araç

hızla Washington bölgesinden uzaklasıyordu. Bütün devlet binalarının tasınması gibi. Gül ve bürokratlar, büyük bir minibüsün içinde kapalıydı, içeride silahlı adamlar vardı. Hepsi de CIA'in silahlı özel operasyon birliginin adamlarıydı.

Araçtaki Türkler sakin olmaya çalısıyordu. CIA yetkililerinin tavırları ise garipti. Sanki birilerinden kaçıyor gibiydiler. Bürokratlardan birisi kimden kaçtıklarını sordu.

CIA ajanı Türk bürokratı tersledi ve sesini kesmesini söyledi. Kendi aralarında konusmaya devam ettiler.

B i r i l e r i n i b i r i l e r i n e t e s l i m e d i p e t m e m e k t e n bahsediyorlardı.

"Sana söylemistim, bizim basımıza kalacak en sonunda diye. Simdi de bizden almak için ugrasacaklar."

"Ne bekliyordun, resmi bir istihbarat örgütü olarak gayrı

resmi ve yan yarıya suça bulasmıs bir istihbarat kurumunun emrine mi girecektik?"

"Bana baksana, etik kural ardan mı bahsediyorsun? Su anda uzak bir adada milyon dolarlarını yiyor olabilirdin."

"O adamlann kim oldugu bile bel i degil. Her yerde içimizdeler ama onları kontrol edemiyoruz. Ve ne tür isler 124

yaptıkları da belirsiz. Insan kaçakçılıgı mı, uyusturucu kaçakçılıgı mı? Ben bu pisliklerden hiçbirisine bulasmak istemiyorum."

Araç hızlanmaya baslamıstı. Soför, arka tarafa mikrofondan bir uyan geçti.

"Yaklasan araçlar var. Bir tanesi zırhlı bir Humvee."

Bunun üzerine CIA ajanları hemen arka cama yapıstılar.

"Kahretsin, onları istiyorlar." "Demistim sana. Verelim gitsin."

"Ya bize ne olacak? Pesimizi bırakacaklarını sanmıyorum.

Üstelik agır silahlı bir tim."

"Hadi oglum, verelim su adamları, parayı bos ver, bizi öldürmelerini engel esek yeter."

"Eger onları verirsek kim bilir hangi amaçlar için kul anacaklar?"

"Bu artık bizim sorunumuz degil."

Türk bürokratlar ve Dısisleri Bakanı birbirlerine baktılar.

Neler olacagını bilmiyorlardı. Her sey gelebilirdi baslanna ama sakin olmak zorundaydılar. Panik yapmanın bir anlamı yoktu. Soför aynadan ajanların ne karar alacagını

anlamaya çalısıyordu. Arka tarafta hararetli bir tartısma oluyordu. Ancak onlan takip edenlerin beklemeye tahammül eri olmadıgı açıktı. Zırhlı Humvee'deki agır makineli tüfegin sesi duyuldu. Gül ve bürokratlan tasıyan araç sarsıldı. Camlan paralanmıs ama parçalanmamıstı.

Baska bir silahın sesi daha duyuldu. Ajanlar hemen M-16'lanna sanldılar. Arka camlarda delik açıp takip 125

edenlere mermi yagdırdılar. Karsılıgı hemen geldi. Birkaç

dakika sonra ajanların hepsi ya yaralanmıs ya da ölmüstü.

Soför aracı durdurup asagı indi ve takip edenlerin durup yanına gelmesini bekledi. Onlara bir seyler söylemek istedigini duydu bekleyen Türkler. Ancak tek duyduklan, iki kesik tabanca patlamasıydı. Yere yıkılan kisinin soför oldugunu anlamak zor degildi.

Birkaç saniye sonra kapıya siddetle vurulmaya baslandı.

Darbelere dayanamayan kapının kilidi parçalandı.

Bürokratlar ve Bakan karsılannda gördükleri adamlan incelediler. Az öncekileri tercih ederlerdi.

"Herkes asagı!" diye bagınp asagı indirdiler. Davranıslan çok sertti. Az sonra onları idare eden asker görünümlü

ama sivil birisinin emriyle daha düzgün davranmaya basladılar. Zırhlı Humvee araca bindirildiler. Degisik bir istikamete dogru yol almaya koyulduklannda, artık geri dönme sanslarının çok azaldıgını düsünmeye baslamıslardı.

Uzun süre sarsıntılı bir yolda ilerlediler. Onlan kaçıran adamlar hiç konusmuyorlardı neredeyse. Son derece tehlikeli profesyonel er olduklarına süphe yoktu. Ancak tam olarak devlet adına çalısıyor gibi degildiler.

"Sizi bilim adamlanna teslim edecegiz. Gideceginiz merkezde rahat edeceksiniz. Bu nedenle yolda tatsızlık çıkarmazsanız son derece güvende olursunuz."

Türk politikacılar cevap vermeyip adamı süzmekle yetindiler. Bilim adamlan lan hoslanna gitmemisti. Bilim adamlarının kendileri ile ne isi olabilirdi ki? Mide bulandıncı bir durum söz konusuydu.

126

Bürokratlardan birisi dayanamadı:

"Siz kimsiniz?"

"Bir çesit istihbarat örgütüyüz."

"Bir çesit mi? Kim, CIA, FBI?"

"Aslında tüm bu örgütlerle baglantılan olan bir çesit örgütüz. Ancak hem bunlarda baglantılanmız var hem de onlardan bagımsızız."

"Anlamadım."

"Bunu anlamamanız, hatta bilmemeniz çok daha iyi.

örgütümün ucu nereye dayanıyor deseniz mesela, size cevap veremem."

"Gerçek bir örgüt degil yani."

"Çok soruyorsunuz ama sizi anlayısla karsılıyorum.

Gerçeklik kavramınızı sorgulatacak bir örgüt aslında. Tüm olayları ve iç yüzünü bilseniz, simdiye kadar gerçek gözüyle baktıgınız her sey gözünüzde birer birer küçülür ve yok olur giderdi."

Bürokrat, adamın konusma biçiminden hoslanmamıstı.

Mistik bir havaya girmisti adam ve söylediklerine ciddi biçimde inandıgı bel i oluyordu. Bekleyip görmekten baska yapacakları bir sey yoktu.

127

GRI TAKIM AJANI MERT...

3 Ekim 2007

Elini kadının elinden çekti. Çok zorlamaydı hareketleri.

Zaten saçlarının sararması için çok fazla ugrasmıs gibi görünüyordu. Bar masasının üzerindeki sandalyede her an yıgılacakmıs gibi duruyordu. Kokusu bir kadına yakısacak bir koku degildi. Ama zor olmalıydı hayat onun için. issizlik artmaya baslamıstı Amerika'da. O da kötülesen ekonominin kurbanlarından bir tanesiydi. Simdi fahiselik yaparak geçinmeye çalısıyordu ama bunun da ne kadar çıkar yol oldugu halinden bel iydi.

Mert, barmene bir içki daha söyledi. Artık midesi kaldırmıyordu ama bu kadını konusturmahydı. Kendisine çok hayati bilgiler verebileceginden emindi. Sigara dumanı

nedeniyle insanların birbirini görmesi çok zordu barın içinde, los ısıklar yüzünden barın tenha köseleri karanlıktı.

Tracy, gibi kadınlar barın tenha ve karanlık köselerinde, 10 dolar için bedenlerini kısmen satıyorlardı. Bazen kendini kaybedip de asın ses çıkaran olursa, barmen elinde bir sopa ile gidiyor ve sert bir ses tonuyla çifti uyarıyordu.

Mert, Tracy'nin agzından nasıl söz alacagını bulamamıstı

hâlâ. Kadm sürekli olarak isi bitirip parasını almaktan bahsediyordu.

Tracy, hadi bana ailenden bahsetsene, dedi Mert. Bundan daha iyisini bulamamıstı. Kendisine kızıyordu ama yapacak bir sey de yoktu. Bir yerlerden baslaması

128

gerekiyordu.

"Bak yakısıklı, sen yabancısın ve benim ailemle neden ilgilendigini bilmek istiyorum."

"Tracy," diye söze girdi Mert, basım ovusturarak. Biraz da sarhos ve kendini yitirmis taklidi yapmaya çalısıyordu.

"Senin aileni merak ediyorum, çünkü az sonra beraber olmak üzere anlastık. Senin tanımak istemem çok dogal, kaldı ki bunu sırf laf olsun diye bile yapma hakkım var, öyle degil mi?"

Mert'in sözleri çok saldırganca ve asagılayıcı gelmisti Tracy"ye. Hemen oturdukları yerden kalkıp kapıya dogru kosmaya basladı, Mert de pesinden çıktı. Karanlık masalardaki karanlık insanlar, yanlarından hızla geçen kadınla adama kayıtsızca baktı. Bar sahibi, sorun çıkarmadan kendi barından gitmelerine sevinmisti, problemli görünüyorlardı.

Mert, bar kapısının önünde yakaladı Tracy'yi.

"Neden kaçıyorsun?"

"Bilmiyorum. Bana bakısların... Çok farklı, bana acıyorsun sanki."

"Hayır... Aslına bakarsan, evet haklısın, sana acıyorum.

Senin gibi güzel bir insanın bu hale gelmis olmasını

anlayamıyorum."

"Bu benim seçimim, beni seçimlerimden dolayı kınamanı

ya da kınayarak bakmanı istemiyorum. Benden her ne istiyorsan onu al, paramı ver ve git!"

129

Mert, Tracy'nin gözlerinin içine baktı. Tracy'nin onun sert ve güçlü bakısları karsısında çözüldügünü hissediyordu.

"Bu seçimi senin yapmıs olduguna inanamıyorum. Sen böyle birine benzemiyorsun."

"Ne istiyorsun benden, bunları kabul etsem ne olacak?

Neyi degistirebilecegini sanıyorsun?"

"Seni degistirebilirim..."

"Neden?"

"Bunu hak edersen eger..."

"Hak etmek mi? Neyi, nasıl hak edecegim?"

"Eger bana yardım edersen, senin geçmisindeki her seyin silinmesini, yeni bir hayata baslamanı saglarım."

Tracy, sasırmıstı. Kimdi bu adam? Esmer tenli, uzun boylu ve yesil gözlü bir Türk'tü ama neden kendisi ile ilgileniyordu; ondan kim, ne bekleyebilirdi ki?

"Bak Tracy, sana bazı sorular sormam gerekiyor."

Tracy korkmustu, Mert'in havası birden degismisti. Onun polis ya da buna benzer bir sey oldugunu düsünmeye baslamıstı.

Mert, onun korktugunu ve aklından neler geçtigini anlamakta gecikmedi.

"Hayır, korkma sakın, ben polis degilim."

130

"Olsan ne çıkar, bana bir sey yapamazsın, hiçbir suç

islemedim ben."

"Bak Tracy, senden istedigim yardım su, bu bara pek çok politikacının zaman zaman geldigi biliniyor. Bazıları gay iliskiler için, bazıları ise senin gibilerle beraber olmak için geliyor."

"Benim gibiler..."

"Affedersin, yanlıs bir sey söyledim, ama biliyorsun yani.."

"Tamam sorun yok, fahiselerle beraber olmaya geliyorlar, bu dogru."

"Evet. Ve o politikacıların benim için önemli olan bir seyler hakkında bilgi sahibi olma ihtimali var, önümüzdeki günlerde benim için çalısmanı istiyorum. Eger bunu yaparsan az önce sana bahsettigim seyler dısında tam yüz bin dolar alacaksın."

Tracy kulaklarına gelen kelimeleri ayırt etmekte zorlanıyordu. Karsısında yakısıklı ve sert bir adam durmus, onun hayatını kurtaracagını ve cebine yüz bin dolar koyacagını söylüyordu. Üstelik her zaman yaptıgı

seyi yapması karsılıgında... Evet, politikacılarla beraber oluyordu ve Mert politikacıların sarhosken ne kadar geveze oldugunu bilse belki yüz bin dolarlık meblagı bir kez daha gözden geçirirdi. Tracy o kadar çok sey ögreniyordu ki o adamlardan... Ama kimse onu ciddiye almıyordu, kendilerine ya da çıkarlarına zarar verecek birisi olabilecegini düsünmüyorlardı. Tracy içinde garip bir öfke kazanının aniden kaynamaya baslamasına anlam veremedi. Galiba yıl ar içinde biriken duygular, bu garip 131

adamın söyledikleri sonucunda harekete geçmisti.

Basını öne egdi Tracy, Mert'in elini tuttu.

"Tamam, istedigini yapacagım senin," dedi.

Mert rahatlamıstı, Tracy^nin elini bırakmadı ve rahat konusabilecekleri bir kafeye gittiler.

Gecenin bu vaktinde kafede kimseler yoktu. Sabaha kadar açık olan dükkânlann garip bir hüznü ve aynı

zamanda mutlu bir yanı vardır. Içi bos olsa da yanan ısıklar sokaktan geçenlere en azından gerektiginde sıgınılabüecek bir yerin hazır oldugu hissini uyandırır ve bu, sehir insanı için aslında bulunmaz bir nimettir.

Metal tahta karısımı masanın iki yanına karsılıklı

oturdular. Tracy, Mert'e hayranlıkla bakıyordu. Onun söyleyecegi her seyi yapmaya hazır gibiydi. Yıl ardan sonra ilk kez birileri için anlam ve deger ifade ettigini hissetmek onu çok heyecanlandırmıstı.

"Tracy, aslında bilmek istedigim sey, Amerika'nın Türkiye için ne düsündügü ya da bugünlerde Türkiye için olumsuz bir seyler düsünüp düsünmedikleri ile ilgili."

Tracy, sasırmıstı, belki saftı ama aptal degildi. Mert'in nasıl bir insan oldugu hakkında artık daha çok fikri vardı

ama bu nedense sorun degildi. Ona karsı bütün savunma duvarları çökmüs gibiydi.

"Neden böyle bir bilgiye ihtiyaç duyuyorsun?"

"Açıkçası, Türkiye'de bunu merak eden tanıdıklarım var.

132

Sevdigim ve taramayacagım insanlar."

"Bunu sadece dostlarının merakını gidermek için yaptıgını

söyleme bana."

"Tamam, belki tam olarak öyle degil, ama inan buna yalan bir sey."

Bir süre düsündü Tracy, aslına bakılırsa gayet heyecanlı

bir isti bu. Hayır demesi için bir neden bulamıyordu hâlâ.

"Sana istedigin bilgileri en kısa zamanda getirecegim.

Beni bu numaradan ara."

15 Ekim 2007

Mert yatak odasında bir asagı bir yukarı gidip geliyordu, içinde tuhaf bir sıkıntı, önemli bir görevin esiginde olduguna dair bir his vardı. Telefonu çaldı. Cevap vermek istemiyordu ama önemli bir telefon olma ihtimali vardı ve içindeki sıkıntıya yenik düsüp profesyonel ige sıgmayacak bir tavır takınmak, Mert'in en son yapacagı seydi.

Telefonu açtı, duydugu sese inanamıyordu.

"Aman Al ahım, Kurt... Nereden arıyorsun beni?"

"Mert Han, nasılsın oglum?"

" I y i y i m K u r t , i y i y i m . B e n d e u n u t t u n u z b e n i zannediyordum. Yeni bir görev var herhalde."

133

"Evet, düsündügünden de önemli bir görev. Amerika'daki diger Gri Takım üyesiyle baglantıya geçmen gerekiyor. O

son baglantımız, simdi çok daha önemli bir göreviniz olacak."

"Kim o, çabuk söyle."

"Isim veremeyecegim ama Houston'da yasıyor. Basit bir kafede çalısıyor. Luna Cafe, Houston Downtown'da..."

"Tamam, onu en kısa zamanda bulacagım."

"Zaten o kafede çalısan tek garson. Bulmakta zorlanmayacaksın."

"Tamam, en kısa zamanda ona ulasacagım."

"Bence de, acele etmen gerekiyormus gibi bir his var içimde."

"Tamam Kurt, Al ah yardımcımız olsun."

Telefon kapandı. Mert yerinde duramıyordu, bunca yıldır beklemisti ve simdi bütün yeteneklerini kul anabilecegi an gelmisti. Yetistirilme nedeni ortaya çıkmıstı ve o, buna bütün varlıgıyla tepki vermeliydi.

Yarın sabah ilk isi, hemen Houston'a dogru yola çıkmak olmalıydı. Bu geceyi nasıl geçirecegini bilemiyordu.

Bilgisayarım açıp karıstırdı. Geride fazla bir sey bırakmayacaktı. Zaten bu ülkede hiç var olmus gibi degildi, is basvurusunda bulunmayan bir issiz konumundaydı.

134

Raftan bir kitap alıp okuyarak zaman geçirmenin mantıklı

oldugunu düsündü, belki biraz olsun uyumasını

saglayabilirdi. Yoksa su anki zihinsel durumu ile sabaha kadar uyumak bir yana gözünü bile kırpamayacagım biliyordu.

Kütüphanesinde yüzlerce kitap vardı, sıra sıra dizili kitapları eli ile takip etti ve içlerinden bir tanesini çekti.

"Gelecegin Düsüncesf isimli kitabı alıp yatagın üzerine oturdu. Aslında kitap bekledigi etkiyi yapmamıstı, uykusunu getirmek yerine uykusunu kaçırmıstı. Bütün d ü s ü n c e t a r i h i n i k ö k ü n d e n d e g i s t i r e c e k y e n i çözümlemeler ve baglantılar kuruyordu. Mert, ihtiyacımız olan sey de bu, diye düsündü. Onlarla aramızdaki farkı

kapatmak için yeni bir düsünce tarzına, her seyden önce bir düsünce tarzına ve düsünmek için motivasyona ihtiyacımız vardı.

Rüyalarında sabaha kadar kavramlar arasında gidip geldi Mert, hepsi hayaletler gibi üzerine kapanıyordu.

16 Ekim 2007 Teksas

Demir kapılar, raylannda sürüklenip yuvalarına gürültüyle oturdu. Ardından yüksek bir ikaz sesi hoparlörlerde uguldadı. Vücudu artık bu ugultuya cevap veriyor, beton üzerinde uyuyan bedeninde kan tekrar deveran etmeye baslıyordu.

Gül gözlerini agır agır araladı. Her sabah oldugu gibi 135

geceleyin gördügü rüyalardan bitkin uyanmıs, yeni yeni kurumaya yüz tutmus beton zeminde tüm vücudu kaskatı

kesilmis bir halde, kendine gelmeye çalısıyordu.

El eri üzerinde dogrulup duvara yaslanabildi. Dört metrekarelik hücresi, metal bir tuvalet ve hemen yanında otuz santim yükseltiye sahip, yatak olarak kul andıgı beton çıkıntı haricinde bombostu. Hücrenin demir kapısı, dogal olmadıgını artık ayırt edemedigi, koridordan gelen beyaz ısıgın pek azını içeriye sokuyordu. Basit bir boya ile boyanmadıgı bel i olan duvarlar pek renksiz ama pürüzsüzdü.

Onu buraya kapattıklarından beri ne kadar süre geçtigini kestiremiyordu. Kendine gelip bu hücrede gözünü

açtıgından herhalde birkaç gün sonra, kapımn altından sızabilen ısık huzmesinin aydınlattıgı duvara tırnaklarıyla çentik atmıs, bunu, kahvaltıyı haber veren ikaz düdügünü

duydugu her sabah tekrarlamıstı. Yerinden kalkmadan dogrulup bir çentik daha attı. En son yüz otuz çentik saymıstı ama üzerinden bir gün mü, on gün mü geçtigini kestiremiyordu. Çok kez belki bu kapan yüzünden degil ama çaresizlik içinde, neler olup bittigini bilememenin sancısıyla kendini kaybetmenin esigine gelmis, agır ama kâbus dolu uykulara yatarak sakinlesmisti.

Kapı, sessizligin içinde gümbürdedi. Kilit sesi duyuldu.

Kapının altındaki küçük pencere açıldı, içeri, gözleri agrıtan beyaz ısık doldu. Yüksek sesle her zamanki uyan geldi:

"El erinizi kaldırın ve uzak durun."

Otomatiklesmis kelimeler hücrede yankılandı ve her 136

zaman yaptıgı gibi söylenenleri duymazdan gelip kıpırdamadan yerinde oturdu. Görevli kahvaltı tepsisini yere bırakıp küçük pencereyi kapattı. Gözlerinin karanlıga alısması için bir süre gözlerini yumdu. Kahrolası tepsiyi kafalarına geçirmek isterdi, ama o tepsiden alacagı birkaç

kaloriye ihtiyacı vardı. Ne olduklara bakmadan tepsidekileri yedi. Kâgıt tepsiyi büküp kapıya fırlattı.

Bunca zaman içinde karanlık bir delikte nispeten saglıklı

kalmasını saglayan birkaç yöntem deniyordu. Gözlerini yumdu. Beton zemin üzerinde adelelerini kasıp ardından serbest bırakarak gevsedi. Istanbul'da idi. önce o çok sevdigi Bogaz havasını cigerlerine doldurdu. Denize nazır, ince bel i bardakta çayını yudumlayıp, ailesiyle kucaklastı.

Yurdunun insanları gururla ona bakıp gülümsüyor, günes tenini ısıtıyordu. Bunlan öylesine kuvvetli yasıyordu ki kaslarının güçle doldugunu hissediyor, agrıları hafif sızılara dönüsüyordu.

Kapı olagandısı sekilde tangırdadı. Içeri, koridorun ısıgı

doldu. Uzandıgı yerden ancak dogrulmustu ki iki görevli k o l l a r ı n ı o m u z l a r ı n a a l m ı s , o n u y a t t ı g ı y e r d e kaldırmıslardı. Neler oluyordu? Bunca zamandan sonra artık iyi ya da kötü herhangi bir seyin olması bile aslında yeterliydi. Bugün farklıydı.

Kapıdan yüzlerini pervaza dönerek çıktılar. Isıgın kuvvetiyle gözleri kısılmıstı, ancak ısıgı içine çekmek i s t e r m i s ç e s i n e g ö z l e r i n i a ç ı k t u t m a y a ç a l ı s t ı .

Bacaklanndaki gücü hissedebildigi anda sert bir hareketle iki görevliyi sırtlarından iterek kendi yürümeye basladı.

Birkaç adım sendelese de ayakta durdu. Derin bir nefes çekip yanındaki görevlilere:

137

"Nereye gidiyoruz?" diye sordu.

"Müdür ve baska misafirleriniz sizi bekliyorlar," dedi görevli ve koridoru göstererek ilerlemelerini ima etti.

Demir kapılar tepelerindeki kamera lenslerinin görüs alanına girdiklerinde açılıveriyor, arkalarından gürültüyle kapanıyordu. Uzun bir koridor ve bes kapı geçtikten sonra basında bir nöbetçinin bulundugu asansöre yaklastılar.

Nöbetçi, asansör kapısını açıp gelenlerin binmesini bekledi. Daha sonra arkalarından o da bindi, kartını optik okuyucudan geçirip üzerinde M harfi bulunan kat dügmesine bastı.

Asansör, birkaç saniye sonra katta durdu. Aynı nöbetçi, açılan kapıdan çıkıp kendilerini karsılayan takım elbiseli, iri yan adama bir seyler fısıldayarak görevlilere gelmelerini isaret etti. Ardından tekrar asansöre bindi. Iri yan adam bozuk Türkçesiyle:

'Merhaba efendim, umarım bu zorunlu misafirlikten dolayı

bize kırgın degilsinizdir," dedi Gül'e.

Gül kayıtsız bir bakısla cevap verdi:

"Ama sanırım bu misafirligi sonlandırmak yine sizin elinizde olacak."

On inçlik bir ekranın yanındaki okuyucudan boynunda asılı manyetik kartı geçirdi. Kapı tıslama ile açıldı.

Girdikleri, uzun bir koridordu. Tüm kameralar yürüyüslerini takip ediyordu. Koridorun sonunda dört merdivenle çıkılan, zemini mermer kaplanmıs, etrafında metal dirsekler bulunan açıklıga ulastılar. Ahsap görünümlü, 138

büyük kanatlı kapının her iki yanında nöbetçiler kendilerini bekliyorlarmıs gibi iri yarı adamın kartını uzatmasına gerek kalmadan kendi kartlarını okutarak kapıyı açtılar.

Hafifçe kafasını egerek nöbetçileri selamlayan adam, Gül'e "Buyrun efendim," diyerek yol verdi. Kendilerine eslik eden iki görevliyi de kapının dısında bırakarak koridorda ilerlemeye basladılar.

Buranın havası, geçtikleri koridorlara hiç benzemiyordu.

Her iki duvarda özenle asılmıs tablolar; ahsap, üzerleri oymalarla süslenmis bordürler vardı; ünlü sanatçılara ait imitasyon heykel er özenle aydınlatılıyordu. Dısarının nemli havası bile yerini kuru, serin bir havaya bırakmıstı.

Burasının bir hapishane olduguna inanmak güçtü.

Gül'ün içindeki duraganlık, siddetli duygulara dönüstü

birden. Gözleri panldadı, kasları gerildi. Aylardır yasadıgı

karanlık hücre gözlerinin önüne geldi. Kalbi hızla çarpmaya basladı.

"Neler oluyor burada!" Gül saskınlıktan büyümüs bir çift göze gözlerini dikmis, sinirle solur buldu kendini.

"Bunu ögreneceksiniz efendim, lütfen sakin olun!" dedi iri yan adam. Kapısı hayli lüks bir odanın önüne geldiler ve içeride hazır duran insanlarla karsılastılar.

16 Ekim 2007 Teksas

Hayır, artık hiçbir sey eskisi gibi degildi. Nasıl bir dönüsüm yasadıgını kendisi bile bilmiyordu. Artık bedeni hastalıklı

139

tepkiler vermekten tamamen vazgeçmisti. Hiç hayal etmedigi bir insan gibiydi. Ama basma gelenlerin onu böylesine derinden ve kesin bir biçimde tedavi etmis olmasının mantıklı bir nedeni vardı.

Ersin, yasadıgı anları unutamıyordu: Ani degisimi, bedenine hücum eden adrenalinin etkisiyle kendini kaybetmis bir biçimde silaha sarılması ve vurdugu Amerikalı askerler... Sonrasında yakalanması ve sürekli olarak hırpalanarak apar topar Amerikan askeri üssüne, oradan da kim olduklarını anlayamadıgı birilerinin yanına verilip Amerika'ya getirilmesi.

Bedeninin her yeri çürükler içinde kalmıstı, ama artık eskisi gibi degildi davranısları. Yaraları iyilesmeye baslamıstı.

Uzun süre kapalı tutulmanın verdigi ham bedeniyle hareket etmek hayli zorlasmıstı. Ama küçücük odasında sürekli olarak egzersiz yapıyordu. Bu nedenle vücudu iyi görünmeye bile baslamıstı gözüne. Fark etti, kendine olan güveni geri geliyor ve panik atagın nedenlerini kavramaya baslıyordu. Eger bu düsündüklerini Amerikalılar bilse ne yaparlardı acaba? Onlar Ersin'e iskence yaptıklarını

düsünürken, Ersin aslında her zaman yasaması

gerektigini düsündügü zorluklan yasıyordu.

Küçük odasının içindeki yatakta uzanmıs, bunları

düsünürken kapıdan gelen metalik sesle irkildi. Yine ne için geldiler acaba, diye düsündü. Kapının önünde iri yan bir koruma görevlisi duruyordu.

"Çocuk, buraya gel, seninle isimiz var," dedi.

140

Ersin gözlerini ovusturarak baktı korumaya. Yavasça ayaga kalkıp odadan çıktı. Genis koridorda beraber yürümeye basladılar. Adam hiç konusmuyordu. Ersin hâlâ

atom bombası yüzünden sinirli olduklarını düsünüyordu.

"Seni özel bir misafirimizle tanıstıracagız."

"Bana ne sizin misafirinizden!"

"Kes sesini aptal! Onu tanıyacaksın."

"Nerden tanıyabilirim, aylardır bu delikteyim be!"

"Senin dilin çok uzamıs! Dayak yemedin galiba epeydir."

"Bak, her gün odamda spor yapıyorum ve eger çok kızarsam sana bile neler yapabilecegimi bilmek istemiyorum."

Muhafız garipseyen bir yüzle baktı Ersin'e. Delirdi herhalde, diye düsündü. O yedigi ignelerden sonra hâlâ

saglam kalması zaten mucize olurdu.

Uzun koridor bitmek bilmiyordu. Yanlara dogru açılan kapılar sıkıca kilitlenmisti. Bazı odaların içinde yüksek fazlı elektrik aletlerinden oldugunu sandıgı sesler geliyordu. Garip bir yerdi burası. Bilimsel arastırma laboratuarı gibi bir yer. Simdiye kadar kendisine pek çok igne yapılmıstı, ama bu ignelerin ne için yapıldıgını

bilmiyordu Ersin. Hiçbir sey hissetmemisti. Sadece kendine güvenle ilgili birtakım hislerinin gelistigini gözlemliyordu. Bu gözlemlerin de o ignelerle bir ilgisi olup olmadıgını bilmiyordu. Ama günden güne degistigini hissedebiliyordu.

141

Bir kapının önünde durdular. Koruma bekledi. Koridorun diger yanından baska birileri geliyordu. Beyaz önlükler giymislerdi. Ersin bazılarını tanıyordu, ona igne yapan doktor görünümlü adamlar da vardı aralarında. Hepsinin yüzündeki soguk ifadeye baktı. Korkutucuydu bu bazen.

Sanki insan degil ermis gibi geliyordu ona.

Kapının önünde bulustular. Yeni gelen adamlar Ersin'in yüzüne hiç bakmadılar bile. Korumaya, bir isaretle, kapıyı

açmasını söylediler ve kapı açıldı. Oda, koridora nispeten karanlıktı ama Ersin'inki kadar degil. Hep beraber içeriye girdiler.

Ersin bir sey seçemiyordu, ama büyük bir kanepenin üzerinde birisinin oturdugunu görebiliyordu.

Onu bir kösedeki masanın yanında duran sandalyeye oturttular. Beyaz gömlekli adamlar gidip, kanepenin üzerinde oturan, arkası dönük adama yaklastılar ve ona bir seyler söylemeye çalıstılar. Sanki onları reddediyor ve kızıyor gibiydi adam.

Ersin bir süre sonra onu tanıdıgını fark etti. Nereden tanıdıgını bilmiyordu ama gölgesini sanki hatırlıyordu bir yerlerden. Koruma gerçekten de dogru söylemisti. Ama kim olabilirdi bu adam?

Konusmanın bir yerinde beyaz gömleklilerden birisi Ersin'e döndü ve onu yanlarına çagırdı. Heyecanlanmıstı

Ersin, hayır bu panik atak degildi. Gerçekten heyecanlanmıstı. Ona biraz daha yaklasınca zihnindeki pek çok resimle yan yana gelmeye basladı çehre.

I n a n a m ı y o r d u , b u A b d u l l a h G ü l ' d ü . T ü r k i y e 142

Cumhuriyeti'nin Dısisleri Bakanı. Kanepenin üzerinde oturmustu ve yorgun görünüyordu, ama adamların ona sinirlenmesi nedeniyle direndigini anlayabiliyordu Ersin.

Gül, onu görünce elini uzatıp yanına çagırdı. Ersin yavasça yaklasıp oturdu.

"Beni tanıdın mı?" diye sordu Gül. Ersin basını sal adı

ama hâlâ sok halindeydi.

"Evet Bakanım, tanıdım," diyebildi sadece. Gül'ün yüzünün güldügünü görebiliyordu. Ama yorgundu.

"Sana kötü davrandılar mı?"

"Evet Bakanım, el erinden geldigince. Peki siz, siz burada ne arıyorsunuz?"

"Savas baslamadan önce, savası durdurabilir miyiz, isleri yoluna koyabilir miyiz diye..."

"Biliyorum, gazetelerde okumustum."

"Sonra her sey çok hızlı oldu, degil mi?"

"Evet Bakanım."

"Sen niye geldin buraya?"

"Iki Amerikalı askeri vurdum, sonra beni yakaladılar. Simdi de buradayım. Peki siz burada ne yapıyorsunuz? Savasın bittigini söylediler bana."

"Savas bitti, ama VVashington'da bomba patlatmıslar.

143

Neredeyse ben ve bürokratlarım da bu patlama ile yok olacaktık. Ama benle ilgili baska planlan var. Bunu uygulamak için beni kaçırdılar. Sanırım Türkiye'ye benim kayboldugumu söylediler."

"Bizimkiler buna inandılar mı sizce?"

"Bence inanmamıslardır. Onlar benim kolay lokma olmadıgımı bilirler."

"Bakanım, digerleri nerede?"

"Bilmiyorum... Ersin'di adın, degil mi? Bürokratlar üzerinde bazı deneyler yaptıklannı söylediler. Ve onlardan a l a c a k l a r ı s o n u c a g ö r e b a n a b a z ı t e s t l e r uygulayacaklarmıs."

"Ne? Bizi bir çesit kobay olarak mı kul anıyorlar, ben pek çok igne yedim!"

Gül, ona acı dolu bir ifadeyle baktı. Doktorlann Ersin'in durumu hakkında konustugu bazı seyleri duymustu.

Genetik bir silahın testleri yapılıyordu üzerinde ve bundan zerre kadar haberi yoktu Ersin'in. Bedeninin ne tepki verecegini ve ortaya nasıl bir sonuç çıkacagını

bilmiyorlardı, özel ikle savas alanından Alman insanları

istemislerdi. Onların genetik yapılan daha güçlü olmalıydı

ya da en azından istenen gen dizilimine en uygun insanlar olmalıydılar.

Ersin, Gül'ün bakıslarından hoslanmamıstı. Yüzü bozuldu:

"Neden bana öyle baktınız? Bir seyler mi biliyorsunuz yoksa?"

144

"Ersin, her ne olursa olsun kesinlikle iradeni kontrol altında tutmalısın. Ve benimle ilgili ne söylerlerse söylesinler, kesinlikle kendi dogru davranıs biçimlerinden vazgeçme."

"Bana bunu neden söylüyorsunuz?"

Gül, sanki bir seyleri açıklamak ister gibiydi, ama araya girdiler. Doktorlardan birisi Ersin'i kolundan tutup dısarıya çıkarttı. Geç adam hâlâ Gül'ün kendisine ne söyleyecegini merak ediyordu dogrusu.

Ersin çıkınca içeride kalan üç doktor Gül'ün etrafına oturdu.

"Bize yardım etmeyi düsünüyor musunuz?"

"Size hiçbir sekilde yardım etmeyecegim."

"Ancak bu sizin ülkenizin yararına da olabilir."

"Beni kandırabileceginizi mi sanıyorsunuz?"

"Bakın Sayın Gül, eger bilinç kanal arınızı bize açarsanız, size son derece adilane bir psisik dalga boyu uygulayacagız. Böylece, istedigimiz sonuçlar alınacak."

"Defolun basımdan."

"Bürokratlarınız bize karsı koydular ve biz de onlara son derece acı veren bir elektromanyetik sekil endirici uygulaması yapmak zorunda kaldık."

"Her ne manyaklıklar yapıyorsanız yapın, benim ortak 145

olmamı beklemeyin."

"Ama Sayın Gül, zihni yapınız çok sistematik. Ve bu nedenle içeri girmemiz zorlasacak. Sizin ileride Türkiye'nin Basbakanı olacagınızı düsünüyoruz. Ve su an bu fırsatı

kaçırmak istemeyiz."

Gül duyduklarına inanamıyordu. Bu adamların kim olduklarını hâlâ ögrenememisti. Resmi Amerikalı görevliler degil erdi. Uzun zamandır bürokratların üzerinde çalısmalar yaptıklarını biliyordu.

"Hâlâ sizin kim oldugunuzu bilmiyorum."

"Sayın Gül, dünyanın neresinde olursanız olun bizim gücümüzü hissedebilirsiniz. Biz böyle bir gücüz."

"Bu bana hiçbir anlam ifade etmiyor ama."

"Bakın, burada sizi ikna etmek için varız, ikna edemezsek de acı verme yoluna gidecegiz."

"O kadar güçlüyseniz neden istediginizi yapmıyorsunuz bana?"

"Size uygulamamız gereken düsünce sekil endirici islem, çok sistematik düsünce sahibi kisilerde etkisini yitiriyor.

Yani güçlü bir düsünce yapınız var, inançlarınız ve kafanızdaki fikirler saglam. Bu nedenle ortak hareket etmezseniz isimiz zor, ama yine de sizi çok zorlayacak seyler yapabiliriz, ister misiniz sonuçta beyninizde patlama olsun?!"

"Beni böyle korkutacagınızı sanıyorsanız yanılıyorsunuz.

146

Al ah'ın belaları..."

"Bakın Sayın Gül, biraz sonra bürokratlarınızdan birisi gelecek. O da karsı çıktı ve neticede kendisine asırı güçlü

manyetik dalgalar uyguladık."

"Pislikler sizi!"

"Sürekli böyle konusmayın, siz bizim için degerlisiniz. Hah ha ha..."

Doktor elindeki telsizle bir mesaj geçti. Az sonra normal kıyafetler içinde bir Türk bürokratı geldi içeriye. Yanında kimse yoktu. Gül onu görünce heyecanlandı, ama bir gariplik vardı ortada. Adamın bakıslarında hiçbir duygu belirtisi yoktu.

"Hasan Bey, nasılsın?" diye sordu Gül.

Bürokrat Hasan, gayet sakin bir görüntü sergiliyordu, ama detaylara bakıldıgında gayet anlamsız bir seylerin oldugu anlasılabiliyordu.

"Iyiyim Sayın Bakan," dedi sadece. Abdul ah Gül, onun gözlerinin içine baktı. Sanki sıcak konusmaya çalısmıs gibiydi, ama çok fazla yapmacıktı her sey.

O an Gül, insanlık dısı bir olayla karsı karsıya oldugunun farkına vardı. Bir çesit Nazi kampında gibiydi. Garip deneylerin yapıldıgı ve insanların varlıgına hücum edilen bir kamp.

Bürokrat Hasan Bey, Gül'ün yanına yaklastı. Odada sadece ikisi varmıs gibi hareket ediyor olması Gül'ün 147

gözünden kaçmamıstı. Bir çesit robottu sanki. Gözleri kanlanmıstı, çok bel i olmasa da iyi bakınca yüzünde, harap oldugunu gösteren bir ifade söz konusuydu.

Gül'ün oturdugu kanepenin hemen yanına sandalyesini yerlestirmis oturan doktor, ona dogru egilerek: "Ona bir seyler söyle, fikrini sor," dedi.

Abdul ah Gül, sasırarak baktı doktora. Gözbebeklerindeki seytani parıltıdan hiç hoslanmamıstı.

"Nasılsın Hasan Bey? Sizce Amerika ile iliskiler bir daha eski haline gelir mi bu savastan sonra?"

Bürokrat Hasan Bey, Gül'ün gözlerinin içine baktı. Içinde bir yerlerde bir titreme oluyormus gibiydi. Sanki bedeni içinde kapatılıp kalmıs bir insan vardı. Yüz ifadesi son derece rahattı, ama sadece gözlerinin derinliklerinde, zorlanan, acı çeken ve sanki zincirlerini kırmak isteyen birisi var gibiydi.

"Sayın Bakanım, buna süpheniz olmasın. Amerika Birlesik Devletleri ile muhtesem bir dostlugun baslangıcındayız.

Istedikleri kadar üssü kendilerine verebiliriz, mutlaka bize geri dönüsü büyük olacaktır. Bir koyup sonsuz alabiliriz."

Ve sustu. Yüzünde soguk ve donuk bir gülümseme vardı, ama gözlerinin içi yanıyor gibiydi. Abdul ah Gül, duyduklarına inanamıyordu, programlanmıs bir robotun konusması gibiydi yıl arın deneyimli bürokratı Hasan Bey'in sözleri.

Gül ona daha dikkatli bakınca gözlerinde yas oldugunu fark etti. Ruhu bedenine hapsedilmis gibiydi. Yanında 148

oturan doktora dönüp baktı. Doktor gülüyordu:

"Gördünüz mü? Bakın, ne kadar uyumlu ve barısçıl. Iste bizim istedigimiz dünya, böyle bir dünya."

Gül, gördüklerine ve duyduklarına inanamıyordu.

ölmekten, iskence görmekten daha kötü bir seydi bu.

"Teknolojinin insan ruhuna üstünlügü de diyebiliriz buna Sayın Bakan. Ruh, gücün tahakkümünü engel iyordu, biz uzun süredir bunu sona erdirmek için ugrasıyoruz. Eger çok dikkatli bakarsanız Hasan Bey'in ruhu içeride bir yerlerde, ama öylesine hapsedildi ki, hiçbir sey yapamıyor. Sadece gözbebeklerinde iz bırakabiliyor, bunu da sona erdirmeye çalısıyoruz."

"Bunun ilk uygulama oldugunu sanmıyorum," dedi Gül.

Sürekli olarak Hasan Bey'in hareketlerine bakıyordu.

Hiçbir stres ya da duygu bozuklugu hali yansımıyordu mimiklerinden. Gözlerinden baska kanıt yoktu onun Hasan Bey olduguna...

"Haklısınız Sayın Bakan. Aslında buna benzer teknikleri farklı formlarda pek çok yaygın medya ortamında kul andık. Dünya kamuoyunun düsünce biçimlerini sekil endirme konusunda bir hayli ilerleme kaydedildi.

Ama sunu gördük ki, topluluklar ne kadar iyi yönlendirilirse yönlendirilsin, aralarından sıyrılan bilinçler gücü ele geçirip bizim istegimiz dısına çıkma tehlikesini barındırıyor. Artık buna katlanmak istemiyoruz. Bu büyük projenin ilk ayagı sizsiniz."

"Neden ben?"

149

"Bu savas sonrasında hâlâ iktidarınız devam ediyor ve Erdogan sonrasında o koltuga oturacak kisi sizsiniz bizce.

Bu nedenle iste. Kısaca buna proaktif hareket etmek diyoruz, hah ha ha..."

"Siz çıldırmıssınız, bana bunlan söyletemezsiniz."

"O zaman sayın Gül, su diger bürokrat, adı neydi, adı

Mehmet olan, onun durumuna..."

"Ne oldu Mehmet'e? Ona ne yaptınız, söyleyin bana!" Gül çok sinirlenmisti. Kendini tutamıyordu. Doktor ayaga kalkıp kanepeden uzaklastı.

"Sizin ilk yakalandıgınızda yaptıklarınızı duydum. Aslında hiç de öyle görünmüyorsunuz ama çok sertmissiniz."

"Ne yaptınız Mehmet'e, pis herifler..."

"Bize karsı koydu, bütün gücüyle... Eger bu sizi rahatlatacaksa asla geri çekilmedi ve en sonunda beynindeki devreler yandı özetlemek gerekirse. Halini görmek istemezdiniz."

Gül sarsılmıstı, ama bunu bel i etmedi.

"Bunun hesabmı ödeyeceksiniz. Göreceksiniz, bunun hesabı mutlaka ödenecek."

"Sayın Gül, fazla zamanınız yok. Yakında denemeye baslayacagız, sizi elimizde fazla tutamayız, öldügünüz yalanı ortaya çıkacaktır er geç. Ha, bu arada o Ersin denen çocuk üzerinde genetik bir arastırma yapıyoruz.

Genetik mutasyonun davranıslar üzerinde etkisinin ne 150

dereceye kadar gerçek olabilecegi ile ilgili. Çok garip, çocuk gitgide daha pısırık ve korkak olması gerekirken gittikçe cesur ve patavatsız oluyor. Bu gidisle ilaçlar onu aniden kötü bir sekilde öldürebilir."

Gül, basını öne egdi. Yapabilecegi bir sey yoktu, ama o doktoru aklına kazımıstı.

13 Ekim 2007 Houston yolunda

Mert Han, Tracy'yi tekrar aramadan yapamamıstı. Kim bilir, bir kez daha sansını denemeden Houston'a gitmemeye karar vermisti. Bunu tam olarak neden yaptıgını bilmiyordu. Kendisini mutlu kabul ediyor olsa da, içinden öyle olmadıgını anlamıstı Mert. Psikoloji derslerini çok iyi takip ederdi, zaten bu islerden bir gün canlı

sıynlabilirse mutlaka psikolog olacaktı.

Telefon birkaç kez çaldı. Umudunu kesti hemen. Önceki aramaların bir benzeri, diye düsündü. Tam kapatmak üzereyken kulagına bir tıkırtı ve ses geldi. Ahizeyi tekrar kulagına götürdü. Evet, bu oydu, Tracy'nin uykulu sesiydi duydugu.

"Tracy, nerelerdeydin, sana bir sey oldu sandım, neden aramadın beni?"

"Yavas Mert, yavas... Kendime gelmek zorundayım. Dün gece çok sert davrandılar bana."

Bunu duyunca içi sızladı Mert'in, ama toparlandı hemen.

151

"Seninle bir seyler konusmustuk. Bana yardım edecegine söz verdin, ben de inandım sana. Benim hatam, senin gibi bir..." Kendisini cümleyi tamamlamamak için zor tuttu. Ona neden birden kötü davranmak istedigini anlayamamıstı.

"Kendini sıkma, bana istedigin gibi hitap edebilirsin...

Fahise demende sorun yok. Zaten ben de sana yardım edebilmek için normalden fazla çalıstım geçen günlerde.

Kendimi tamamen bu ise verdim."

Mert, birden yanlıs bir sey düsünmüs oldugunun farkına vardı ve pisman oldu ama bunu ona bel i etmek istemiyordu.

Tracy devam etti sözlerine:

"Senin isine yarayabilecek bir seyler ögrendim galiba. Çok garip seyler, Saglık Bakanbgı'nda çalısan bir görevliyle beraberdim geçen gece. Bana çok kötü davrandı ama o kadar çok sey söyledi ki, duyduklarıma inanamadım.

Sanırım seni ilgilendirecek bir seyler."

"Tracy, buradan hemen gitmemiz gerekiyor. Birazdan gelip seni alacagım."

"Hey, sana duyduklarımı anlatırım ama hepsi bu. Bana sahip çıkamazsın."

"Bak Tracy, sana istedigin kadar para verilecek, yeterince param var anlasıldı mı?"

"Ne kadar?"

"Bası önemli degil, ama sonu milyonla bitiyor."

152

"Ne, milyon mu? Tanrım, bu muhtesem. Tamam o zaman istedigin kadar seninim."

"Birazdan oraya gelip seni alacagım, hemen Houston'a dogru yola çıkmamız lazım."

"Houston'da bir adamla görüsecegiz."

"Bir adam mı? Tanrım.. Mert beni birisine..."

"Saçmalama, bu is için bana lazım o adam."

"Tamam, sana güveniyorum."

Yarım saat sonra Mert, Tracy'nin evinin önündeydi. Tracy, Mert'in otomobiline bindikten sonra bir süre konusmadı.

Konusma zorunlulugu duymamıstı, rahat hissediyordu bu yabancının yanında kendisini.

"Ee, anlatmayacak mısın?"

"Bana her seyi söyledigini düsünmüyorsun herhalde.

Sadece Türkiye'nin idaresini ele geçirmekten falan bahsetti."

"Tracy, sen ne dediginin farkında mısın? Hani bir sey söylememisti?"

"Zaten savas da bu amaçla yapılmamıs mıydı?"

"Evet, ama savas bittigine göre yeni bir plan var demek ki.

Esas ögrenmemiz gereken sey bu belki de."

153

Saatler çok çabuk geçti. Mert'in gözleri hiç kırpısmıyordu neredeyse. Tracy ise çoktan uyumustu. Derken Mert'in sert direksiyon hareketi ile kendisine geldi. Gri otomobil yavasça kuzey yönünü gösteren tabelalann bulundugu yola girdi. Tracy henüz nereye gittiklerini kavrayamamıstı.

Tabelaya baktı.

"Houston'a gittigimizi sanıyordum."

"Lütfen kemerini bagla!"

"Neler oluyor?"

"Sadece dedigimi yap ve lütfen soru sorma!"

Mert gözlerini kısmıs, kafası hiç kıpırdamadan dikiz aynalarından arkasını kontrol ediyordu. Kadın dogrulup arkaya dönecekken kuvvetli bir el ona engel oldu. Canı

acımıstı Tracy'nin, koltuguna yıgıldı. Merak yerini korkuya bırakıyordu. Sorarken sesi titriyordu simdi.

"Onlar da kim?

"Bilmiyorum. Sen sadece dedigimi yap."

Kadın kemerini baglayıp endiseli bekleyisine basladı.

Aynalardan seçebildigi kadan ile 8 silindirli mavi bir Ford'un içinde biri kadın üç kisiydiler. Hepsinin gözlerinde günes gözlükleri vardı. Kadın dahil hepsi koyu takım elbise giymislerdi. Mavi Ford ile aralarında yirmi otuz metre vardı ve her saniye bu ara kapanıyordu.

Mert, altı seritli yoldan batı yönünü isaret eden levhaların gösterdigi yola döndü. Simdi gaza hissedilebilir derecede 154

kuvvetli basıyordu. Volvo, turbosunu açmak için can atıyor, biraz daha devirlenmeyi bekliyordu. Bir anda Mavi Ford'un Amerikan arabalarına has motorunun kükremesi duyuldu. Volvo'nun yanındaki seride geçti. Yan camlar koyu filmle kaplanmıs oldugundan içerisi görünmüyordu.

Mert el erini direksiyon üzerinde kenetlemisti, her seye hazırlıklı görünüyordu.

"Tanrı askına, kim bunlar?"

"Sıkı tutun."

Sözü henüz bitmisti ki Ford'un ön camı açıldı, aradan çıkan eli ve üzerlerine dogrultulmus 9 milimetrelik Smith Wesson'ı gördü, ilk silah sesi duyuldugunda Volvo, turbosunu açmıs, tıslayarak ileri atılmıstı. Arka kapı

camına isabet eden mermi, kınk cam parçalarını aracın dösemesine saçtı. Ford'un içindekiler ciddiydiler ve galiba onlarla pek konusmak niyetinde degildiler.

Mert simdi bir eliyle direksiyonu tutuyor, diger eliyle ceketinin içinden çıkardıgı 45'ligin mermilerini kontrol ediyordu. Mavi Ford kükreyerek tekrar Volvo'nun yanına geçti. Mert bir çırpıda mermileri yanındaki aracın üzerine bosalttı. Yan camlan dagılan Ford dengesini yitirdi, çizgisinden çıktı ama bir direksiyon hareketi ile tekrar Volvo'nun yanına geçti.

Mert ceketinden yeni mermiler çıkarıp silahını doldurdu.

Tracy bu arada dösemenin üzerine kapaklanmıs, el eri ile basını korumaya çalısıyordu. Içeridekileri görmek mümkündü simdi. Arabadakilerin cinsiyeti üzerine tahminleri dogru çıkmıstı. Soför otuzlu yaslarının sonunda beyaz tenli, bıyıklı, kalın kaslı, saçları yer yer 155

seyreklesmis, koyu takım elbiseli bir adamdı, ön koltukta oturan kadın daha gençti ama soförden daha sert hatlı, çizgili bir yüzü vardı. Asagı çökmüs olan arka koltuktaki adamı ise pek seçemiyordu. Bu sırada arka koltuktan dogrulan adam, makineli tüfegin namlusunu üzerlerine sabitlemeye çalısıyordu. Sert bir frenle sehir merkezine giden 402 no'lu otobana saptı. Bu frenin kendisine biraz zaman kazandıracagım düsünüyor, arabadakilerin otoban trafiginde bu kadar rahat ates açamayacaklanm umuyordu.

Ford hiddetle bögürerek Volvo'nun arkasına geçti. Mert arkayı kontrol etmek için dikiz aynalarına bakmıstı ki makineli tüfegin kesik kesik gelen sesi duyuldu. Volvo önce titredi, arka tekerleklerden kendini bıraktı. Otomobilin yoluna girmesi için bir dizi sert direksiyon turu, gaz pedalının köklenmesi ve çokça küfür gerekmisti.

Tracy inleyerek bel i belirsiz bir seyler mırıldanıyordu, aracın içine dolmus motor ve rüzgâr sesinden baska bir sey duymak imkânsızdı. Mert'in aklından, bir an direksiyonu Tracy'ye vermek fikri geçti. Ama onun dösemeye çökmüs halini görünce aynı hızla uzaklastı bu fikirden.

Tracy'nin bedeni sanki katılasmıs; adrenalin, tüm vücudunu bir tuhaf, düsüncelerini ise bulanık hale getirmisti. Birkaç dakika geçmisti, belki birkaç saniye.

Düsüncelerinin karmasıklıgı içinde sanki cigerleri hava ile dolmuyordu. Bir an adamı gördü. Adam sanki gündelik islerini yapıyormusçasına kayıtsızdı. Araba kul andıgı

herhangi bir günden farklı degilmis gibi. Arkalarından mermiler atılıyor, onlarcası otomobilin kaputunda patlıyor degilmis gibi. Gördügü bu yüz, içinde bulundugu 156

dehsetten biraz olsun sıyrılmasına yardımcı oldu.

Anlasılan, trafikteki araçların varlıgı, Ford'takileri hiç

etkilememisti. Hedefte bazen tek suçu Volvo ile arasına girmek olan bir otomobil de olabiliyordu. Bu adamlar bizim sag kalmamızı istemiyor, hem de hiç, diye geçirdi aklından Mert. Tam o sırada mermilerden biri sag omzunu paralayıp ön camı patlatarak araçtan çıktı, ön konsola ve kadının üzerine sıçrayan kan, ceketinden görünen gömlegini kızıla dönüstürmüstü. Sadece bir sızlama hissetti. Mermileri silahına doldururken acı kendini iyice hissettirdi. Mermilerine baktı, çogunu kul anmıstı.

Yapabildigi tek sey ise karsısındaki aracın camlarını

indirmekti. Daha fazla bu sekilde dayanamayacaklarını

anladı. Aklındakini yapmak için acele etmesi, en uygun zamanı seçmesi gerekecekti. Hız ibresi, yüz milin üstünde titriyordu. Keske daha güçlü bir otomobili olsaydı...

Ford zikzaklar çiziyor, kedinin fareyle oynaması gibi Volvo'ya bir sagdan bir soldan yaklasıyordu. Bu sırada araçtakiler sarjörleri üstlerine bosaltıyordu.

"Komutumu bekle, 'simdi' dedigimde dogrulacak ve tekrar emniyet kemerini takacaksın. Ve sakın soru sorma!"

Kadının agzından soluksuz bir tamam inlemesi döküldü

kaderine razı bakıslarla. Ne olacagını tahmin edemiyordu.

Aslında merak da etmiyordu. Sadece bir an önce bunun son bulmasını, nasıl olursa olsun son bulmasını istiyordu.

Zaman yaklasıyor, diye düsündü Mert. Belki bir dakika.

Aracın iyice yaklasmasını beklemeliydi.

Ford, Volvo ile arasındaki yesil BMVV'ye yandan bindirdi.

157

Aracın soförü daha ne oldugunu anlayamadan kasalı bir tirın altına girdi. Üzerinden geçtigi aracın etkisiyle kasası

bir anda havalanan Mercedes ur, olanca kuvvetiyle bariyerlere çarptı. Sanki simsek çakıyormusçasına metalin metale sürtünme, saplanma, bükülme sesleri kulaklarda çınladı. Mert dikiz aynasından arkasına baktıgında görebildigi, toz bulutundan baska bir sey degildi. Sehir merkezine on, on bes blok kalmıstı. Sag seritten yaklastıgını gördü otomobilin. "Simdi!" diye olanca kuvvetiyle bagırdı.

Kadın, sesleri duymuyormus gibi yüzüne bakıyordu, surat ifadesinden bir seyler çıkarmaya çalısıyormus gibiydi.

Söyleneni yaptı. Kemerini takti ve koltuga sıkıca gömüldü.

Tam bu sırada Mert, frene olanca kuvvetiyle asılıp, direksiyonu saga dogru neredeyse yanm tur kırdı. Ford'un sürücüsü daha ne oldugunu anlayamadan Volvo, araçlarına sol arka kapıdan bindirmisti. Saskın bakıslarla soför, direksiyona hiçbir tepki vermeyen otomobilini yoluna sokmaya ugrasıyordu. Araç saga sola salındı, en sonunda kendi etrafında bir tur dönerek olanca hızıyla bir aydınlatma diregine adeta saplandı. Volvo yoldan çıkardıgı aracın pesinden kaymaya basladı. Direksiyonda en ufak bir tepki yoktu. Araç, kendi bildigi dogrultuda bir kamyonete yandan çarparak durdu.

Etrafa mutlak bir sessizlik hakim oldu. Mert, yüzüne dogru patlayan cam parçalarını yaralı koluyla temizlemeye ugrastı. Tracy hareketsiz, kesik kesik soluyarak oldugu yere yıgılmıstı. Alnı yarılmıs, süzülen kanlar boynunda koyu bir pıhtı birikintisi olusturmustu. Mert, kadının iyi olup olmadıgını kontrol etmek için elini tuttu, kadın irkilerek tepki verdi.

158

"Iyi misin?"

"Hayır. Ama yasıyorum. Neredeler?"

"Bilmiyorum, acele etmeliyiz."

Kasılan kapı, adamın birkaç sert darbesine ragmen açılmadı, önce kapıdan güç alarak vücudunun üst kısmını

kırık camdan dısarı çekti, daha sonra bacaklarını. Tracy, bu sırada kemerini çözüyor, kolundaki siddetli sızının yerini bulmaya çalısıyordu. Mert, onun bulundugu kapıya gitti. Çarpmanın etkisi ile kapı neredeyse doksan derece içeri dogru bükülmüstü, camdan dısarı çıkmaya imkân vermiyordu. Motor kaputunun üstüne sıçrayıp, ön camdan iki eliyle kadının kol arından kavradı. Tek seferde çekerek dısarı çıkardı. Tracy, saskındı, biraz önce içinde bulunduktan araca bakıyor, hayatta olmalarının mucize oldugunu düsünüyordu. Birden aklına geldi. Gözleri panikle açıldı, mavi Ford'u aramaya basladı. Mert bakıslarını bir noktaya sabitlemis, bel i belirsiz mırıldanıyordu. Onun baktıgı yere döndü. Mavi Ford sanki keskin bir bıçakla yarıya kadar kesilmis gibi aydınlatma direginin beton gövdesi tarafından biçilmisti.

Burası sehrin merkezine sekiz veya on blok uzaklıkta, saglı sol u, içleri bos izlenimi veren koyu renkli beton apartmanlardan olusan dört seritli bir yoldu. Apartmanların altında izbe görünümlü dükkânlar sıralanmıstı.

Mert etrafı çözmeye çalısarak sehrin merkezine dogru kosmaları için Tracy'nin kolundan tuttu. Acıyla gözleri yasaran kadın usulca inleyip adamın temposuna ayak uydurmaya çalıstı.

159

Mert kolundaki acının arttıgım hissettiginde, kosar adımlarla sehir merkezine dogru gidiyorlardı.

Betona çarpıp seken vızıltının bir silahtan atılmıs mermi oldugunu anlaması bir saniyesini aldı. Tracy'ye kosmasını

söyledigi anda diger mermi bir marketin ahsap kapısına saplandı. Bir yandan düsüncelerini toparlamaya çalısıyor, diger yandan merminin nereden geldigini kestirmeye çalısıyordu.

Tracy ise sanki olan bitenden habersiz gibi, o ne derse onu yapıyordu. Hayır, diye geçirdi içinden, o arabadan sag çıkmıs olamazlar. Sag çıksalar bile arkalarından gelecek gücü bulamazlardı. Gözleriyle görmüstü, araba beton bir hızar tarafından biçilmisti. Kimdi bu garip insanlar?

Susturucu takılmıs bir silahtan atıldıgı bel i mermilerin beton duvarlardan, park etmis arabalardan, metal posta kutularından sekerken çıkardıgı seslerden baska bir sey duyulmuyordu, iki katlı bir alısveris merkezinin kapısına yöneldiklerinde yolun en sol seridinde kaldırımın paralelinde ilerleyen yesil Buick'i fark etmisti. Vücutlarının agırlıgını alısveris merkezinin kanatlı kapılarına vererek kendilerini içeri attılar. Bileginden akan kanlan gizleyemeyecegini anlayınca sag kolunu dirseginden arkasına sakladı. Birkaç metre ötelerinde bulunan kısa koridora sapıp tuvalete girdiler. Aceleyle ceketini çıkanp gömlek kolunu sökerek koluna tampon yaptı. Silahındaki bos sarjörü yenisiyle degistirip nefesini kontrol altına almaya çalıstı. Eger önlem almazsa kan kaybından bilincini yitirmesi kaçınılmazdı. Bas dönmesi, görüsünün bulanıklasması ve ısıga karsı asırı hassasiyeti sadece baslangıçtı. Simdi sakince düsünmesi ve bir kaçıs planı

160

yapması gerekiyordu.

Büyük ihtimal e alısveris merkezinin etrafı çevrilmistir, diye düsündü. Tracy, çılgın gibi tuvaletin içinde duvardan duvara gidiyor ve kanayan yaralarının sokunu atlatmaya çalısıyordu.

Tanrım nasıl bir belaya bulastım, diye düsündü. Bu garip Türk'ün pesinden ölüme gidiyordu. Bir alısveris merkezinin tuvaletinde sıkısıp kalmıslardı. Üstelik kim olduklarını bile bilmedikleri birileri tarafından öldürülmeye çalısıyorlardı.

"Mert, bir yol bulmalısın. Bizi çıkar buradan." "Merak etme.

Bir yolunu bulacagım." Mert, tuvalet pencerelerine baktı.

Ne yapacagım tam olarak bilmiyordu dogrusu. Polis sirenleri duyuluyordu, bu hem iyi hem de kötüydü. Eger yakalanırlarsa bu her seyin sonu olurdu. Houston'a gidip diger Gri Takım üyesini bulmalıydı.

Mert silahını hazırladı, fazla mermisi de kalmamıstı.

Tuvaletin kapısını açıp etrafa baktı. Alısveris merkezini gezenlerin saskın bakısları, korku dolu bakıslara dönüsüyordu. Kanlı giysilerini degistirecek sansı

olmamıstı. O sırada asansöre takıldı gözü. Alısveris merkezinin altına dogru inip gözden kayboluyordu. Eger oraya ulasabilirlerse otoparka ve oradan da dısanya geçebilirlerdi. Merkezin giris kapısı önündeki kisiler eger onlan arayanlar degilse mutlaka polis olmalıydı. Sivil giyimli olmaları hosuna gitmedi Mert'in. Bunca zamandır uykuda olmasının engel olusturdugunu gördü. Henüz ısınmamıstı. Bunun için biraz daha zamana ihtiyacı vardı.

Tracy korku içinde ona bakıyordu. Mert, gözlerinin içi ile sakin olmasını söyledi. Basını sal adı Tracy. Yapacak fazla bir sey yoktu. Mert'e güvenmek zorundaydı.

161

"Simdi ben 'kos' deyince kosarak karsıdaki asansöre gideceksin ve hemen en alt kat dügmesine basacaksın."

"Peki ama sen ne yapacaksın?" "Sen orasına kansma."

"Tamam."

Mert bir süre daha kapıda bekleyen adamlara baktı.

Etraflannı gözlemliyor ve onlann nereye gitmis olabilecegini arastınyorlardı.

"Kos!"

Tracy onu duyar duymaz hızla asansöre kostu. Asansörün yukarı çıkmaya basladıgı anı seçmisti Mert. Akıl ıca bir hareketti. Tracy oraya vardıgında asansörün kapısı

açılmıstı bile. Üzerinde kanlı elbiseler olan bir kadının panik içinde asansöre bindigini görenler ona yol verdi ve içeriye girmediler.

Tracy'nin en alt kat dügmesine basmasıyla birlikte asansör hareket etti. Bu sırada Mert'in de kosarak kendisine dogru geldigini gördü Tracy. Asansörün dısı

camdan yapılmıstı ve dısarısı görülebiliyordu. Mert kosarken uzaktaki adamlar onu fark etmisti. Adamlar silahlarına davrandılar. Kim oldukları konusunda hâlâ bir tahminde bulunmak mümkün degildi.

Her sey agır çekimde gerçeklesiyormus gibiydi. Tracy, Mert'in asansörün camdan yapılma dıs çeperine dogru kolunu kaldırdıgını ve ates ettigini gördü. Bir anda asansörü saran cam çeper paramparça oldu. Mert asansör yuvasına dogru zıpladı ve içinde Tracy'nin de bulundugu asansörün üzerine kondu. Kapıdaki adamlar ne oldugunu anlayamadan siper aldılar. Mert onlara ates etmeye devam etti. Baslarını bile kaldıramıyorlardı.

162

Asansör sarsılarak asagıya inerken Mert ates etmeye devam etti. Tracy yere kapaklanmıstı ve hiç basını

kaldırmıyordu. Mermi vızıltılarını duyuyordu. Biraz sonra her yer karardı. Garaja gelmislerdi. Mert siddetle önündeki engel eri kırıp asagı atladı. Bazı yaralan açılmıs ve yeni yaralar eklenmisti.

"Beni takip et!"

Tracy, Mert'in pesinden kostu. Ilk bulduktan arabanın camını kırıp içeri girdiler. Mert düz kontagı o kadar hızlı

gerçeklestirdi ki Tracy sasırdı. Mert daha simdi ısınmaya baslamıstı. Her seyi hatırlıyordu. Ona ögretilen her seyi.

Yakın zaman içinde daha çok sasıracaktı Tracy.

Araba hızla ileri fırlarken garajın çıkıs kapısı önünde birisinin bekledigini gördüler. Mert hiç düsünmeden silahın tetigine dokundu. Adam hızla kendisini çıkısın dısına atarken araba, merkezi terk etmisti. Arkalarından gelen m e r m i l e r i n a r a b a n ı n b a g a j ı n ı p a r ç a l a d ı g ı n ı

duyabiliyorlardı. Mert motorun ya da lastiklerin zarar görmemesi için dua ediyordu. Hiçbir sey olmamıstı. Uzak mesafeden aracı vurarak durdurmayı basaramamıslardı.

Mert, aldıklan aracın ne kadar hızlı gittigini görünce derin bir "Oh!" çekti. Houston'a kadar onlan kimse durdurmazdı.

Tabi kısa bir süre sonra yeni bir otomobil bulmak zorundaydılar ve üzerlerindeki kanlı elbiseleri de en kısa zamanda degistirip normal bir görüntüye kavusmak.

Yolda iyice temizlenip yeni birkaç kıyafet aldılar. Basit tisört ve pantolonlarla simdi çok daha normal görünüyorlardı. Çok fazla konusmadan gidiyorlardı. Bir süre sonra bir motele girdiler. Biraz nefeslenmenin ve durum degerlendirmesi yapmanın zararı olmazdı.

163

Mert kendisini yataga atmıs, tavana bakarak dinlenmeye çalısıyordu. Düsünmenin çok anlamı yoktu. Elinde yeterince bilgi yoktu. Ama bildigi bir sey vardı, o da birilerin onun kim oldugunu ögrendigiydi. Bunu nasıl y a p m ı s o l a b i l i r l e r d i ? G r i T a k ı m g i b i g i z l i b i r organizasyonun içine sızılmıs olabilir miydi?

Buna ihtimal dahi vermiyordu. Kurt'un bilgi sızdırması ya da bir köstebek olması ihtimalini düsündü. Bu çok saçma geldi. O zaten örgütün basıydı, böyle bir sey yapmıs olmazdı. Peki, kimdi bu köstebek?

Tracy yanına geldi. Yataga uzanıp o da dinlenmeye basladı. Aklında sadece Houston'da karsılarına ne çıkacagı geliyordu. Baska bir sey düsünemiyordu. Her an baslarına kötü bir sey gelecek korkusunu yasamaya baslamıstı.

"Ne düsünüyorsun Mert?"

"O adamlar... Nereden buldular bizi? Bir yerlerde bir hain olmalı."

"Belki de benim sorusturdugum politikacılardan birisi uyandı ve beni takip ettirdi."

"Hayır, bunu düsündüm. O zaman bizi sorgulamak için yakalamak isterlerdi. Oysa bunlar bizi öldürmek istedi.

Bizden kurtulmak istediler. Gitmemiz gereken yere gitmemizi engel emek için."

"Haklısın. Tanrım, ne kadar kötü bir durumdayım."

"Hayır. O kadar da kötü görünmüyorsun."

164

Tracy, Mert'in yüzündeki gülümsemeyi görünce rahatladı

biraz. Ona güveniyordu gerçekten. Bir süre dinlendikten sonra yola çıkmaya hazırdılar. Yalnız Gri Takım'ın diger üyesi de tehlikede olabilirdi. Ona hemen ulasmalıydılar.

Luna Cafe, Houston'ın merkezindeki alısveris merkezleri alanında önemsiz bir kafeydi. Çok fazla kisi çalısmıyordu.

Mert ve Tracy kafeye girip bir masaya oturdular. Sıradan Amerikalılar girip çıkıyordu. Hemen hiçbirinin yüzünde savas gerginligi yoktu. Kendilerinden çok uzak bir yerlerde ogul arının savasıyor olmasından etkilenmis gibi görünmüyorlardı. Mert bu duruma sasınyordu dogrusu.

Etraflarına bakınırken dikkat çekmemeye ve birbirleri ile ilgileniyormus gibi yapmaya devam ettiler. Kontuar arkasındaki garsonlar, kosusturup siparisleri yetistirmeye çalısıyorlardı. Yanlarına genç bir kadın garson geldi ve ne istediklerini sordu. Basit bir seyler söylediler, ama etraflarına bakınmaları garsonun dikkatini çekmisti. Birisini bekleyip beklemediklerini sordu. Mert, "Hayır!" derken garsonla göz göze geldi. Kadın garson geri dönüp siparisleri almaya gitti.

Mert garsonun bakıslarından rahatsız olmustu. Acaba kendilerinin resimlerini bir yerlerde görmüs olabilir miydi?

Televizyonda ya da baska bir yerde. Siparis verirken bile dönüp bakmıstı. Belki de polisi aramayı düsünüyordu.

Tedirginligi her saniye artıyordu Mert'in. Dısarıyı da gözlemlemeye basladı. Belki de bunların hepsi bir tuzaktı.

Gri Takım üyesi burada çalısmıyordu belki de.

"Buradan gitmemiz gerekiyor Tracy."

Tracy, Mert'in yüzüne korku ile baktı.

165

18 Ekim 2007 Kuveyt

Howard Strike telefonu defalarca aradıktan sonra düsürebilmisti. Patlama sonrası Dogu Amerika'da pek çok sey bozulmustu ve iletisim altyapısı da bunlardan biriydi.

Tabi Körfez üzerinde patlayan nükleer silahlar da bazı

iletisim uydularının zarar görmesine yol açmıs olabilirdi.

Donald Rumsfeld telefonu eline aldıgında heyecanlıydı.

Uzun süredir Howard Strike ile görüsememislerdi. Bu endiselendiriyordu Donald'ı. Strike'ın Stil son hükümetinin politikalarını destekleyen bir konuma sürüklenmesinden korkuyordu. En son konusmalarında, bu gizli darbe hükümetinin oyunları, ne olursa olsun bozulmalı, diye konusmus ve anlasmıslardı. Onların ne kadar tehlikeli olduklarını biliyordu Donald, insan iradesini elde edebilirlerdi. Fikirleri degistirebilir ve istedikleri fikre sahip olmasını saglayabilirlerdi. Bunu yapıyorlardı zaten, pek çok insana, milyonlarca insana, milyarlarca insana...

"Hovvard, yaptıgın isleri takip ediyorum. Askeri anlamda mantıksız bir seyir izleniyor. Sanırım bunda senin parmagın var. Bu çatısmayı Sir Eli ekibinin kaybedecegi biçimde gelistirmemiz gerekiyor."

"Donald, daha önce konustugumuz sekilde savasın kaybedilmesi için elimden geleni yapıyorum ama bir süre sonra bunu fark edip beni görevden alabilirler. Ve bu hükümet ortadan kalkmadıgı sürece de bu isin sonunu getirmeye kararlı görünüyorlar."

166

"Evet, farkındayım, iran'ın saldırması için kıyı

bataryalarının nedensiz yere vurulması iyi fikirdi askeri açıdan. Iran saldırısı bir hayli ise yaramıstı ama Rusya'nın ise karısması her seye tuz biber ekti. Rus-Iran cephesinin ordumuzu orada durdurabilecegini düsünüyorum."

"Kıyı bataryalarının vurulmasını istedigimde çok sasırdılar ama gemilerin güvenligi için böyle olması gerektigine ikna edebildim onları."

"Bu durumu medyaya yansıttırmamıs olman önemliydi."

"Çok garip ama bu oyun için hükümet baglantılarını

kul andım. Garip bir adam var. Onun gücü inanılmaz boyutlarda."

"Evet. Sir Eli denen bir adam. Bu adamın ortadan kaldırılması gerekiyor."

"Sence bu yeterli olacak mı?"

"Hükümeti kukla gibi oynatıyor. O olmazsa baskılarımız sonuç verir."

"Bunu ayarlayamaz mıyız?"

"Erdogan'la konustum. Türklerin su an burada saglam bir adamları var. O devreye girerse bir seyler olabilir."

"Bu güzel. Irak hava sahasındaki çatısmanın zamanlaması çok iyiydi. Bu sayede Suudi ve Iran operasyonu hızını kaybeder. Bu bize zaman kazandırır. O

zaman boslugunda Sir Eli'yi hal etmek lazım. Türklerin o adamı bu isi hal edebilir mi?"

167

"Sanırım Erdogan'ın dogrudan baglantısı yok ama Amerika'daki baglantı, bu isi bitirebilecek kapasitedeymis.

Biliyorsun Washington'da patlamayı yapan adamlar."

"Eger bunu yaptılarsa o adamı da hal ederler."

"Ancak bir baska sorun var. Abdul ah Gül ve bürokratlar ka- yıp. Onlan Sir Eli'nin kaçırtmıs oldugunu düsünüyoruz."

"Buna süphem yok."

"Onlan bulmalıyız ama pek sansımız yok gibi. istihbarat agımız Sir Eli'nin adamları tarafından delik desik edilmis durumda. Onu aradıgımızı hemen anlayacaklardır ve her ne yapıyorlarsa yerini degistirebilirler. Elimiz kolumuz baglı. Bu duruma çok bozuluyorum. O Eli denen alçagı

el erimle parçalamak isterdim."

"Önümüzde çok kritik saatler var. Kara Kuvvetleri, Suudi topraklan üzerinde üerliyor ve yakın bir zaman içerisinde kutsal topraklan kontrol altına almıs olacagız."

"Bu çok çok tehlikeli ve çılgınca bir sey. Bunu yapmamalıyız. Dünyanın dengeleri bozulur. Sonsuz bir kaosun içine düsebiliriz."

"Harekâtı geciktirmeye ugrasıyorum."

"Sir Eli'nin hükümeti ele geçirmesi ve Amerika'yı akıldısı

bu hareketlere yönlendirmesinin bir tek nedeni olabilir.

Dünyayı yönetme konusunda isine karısabilecek her yapıyı, buna israil ve Amerika da dahil, ortadan kaldırmak."

168

"Donald, her ne yapacaksanız bir an önce yapın. Iran'a yönelik nükleer saldınnm basansızlıkla sonuçlanması

ipleri daha da gerdi. Sir Eli denen geri zekalı tam bir çılgın olmalı. Bütün kutsal topraklann tek sahibi olmak istiyor.

Bunu yapmak için her çılgınlıga basvurabilir. Ve bunu engel eyememekten korkuyorum."

"Howard, senin verdigin bilgiler olmasaydı S-400'ler zamanında iran'a yetistirilemezdi. Peki Rusya'ya karsı bir cevap verilecek mi?"

"Bu çok garip ama Rusya'ya bir cevap vermeyi düsünmüyorlar simdilik. Buna güçleri olmadıgını

düsünüyorlar ve bu olaydan hiç bahsetmeyecekler."

"Ben Esad'la konustum. Türkiye'ye Dısisleri Bakanım yol uyor hemen. Erdogan'la konusacaklar ve Irak'taki Amerikan kuvvetlerini tehlikeye düsürüp Kutsal Toprak operasyonunu imkânsız kılacak bir harekatın düzenlenmesi için topraklarım açacaklar. Hem bu sayede Türk-Suriye iliskileri için de bir ümit dogar."

"Donald, yaptıgımız dagınıklıgı toplamadan emekli olmak istemiyorum."

"Ben de."

"Bence bu insanlıga karsı borcumuz. Bu duyguları daha önceden hissetmezdim ama nedense yaptıgım islerin sonuçlarını görünce ve kime hizmet ettigini... Her sey yerli yerine oturuyor."

"Hayatımı Amerikan imparatorlugunu kurmaya adadım ama kurmaya çalıstıgım imparatorlugun basitçe parayı

169

yöneten güçlerin eline geçebilecegini görmek uykudan uyanmamı sagladı."

"Biz ne yaptık Donald?"

"Her ne yaptıysak yerine yenisini koymalıyız. Zaman yok.

Daha çabuk olmalıyız."

"Türk askerlerinin Kutsal Topraklara indirilmesi islemi ne âlemde sence?"

"Suriye üzerinden sürekli sevkıyat gerçeklesiyor olmalı.

Ancak bizimkiler yakalayamıyor. Eger karsılasma oluyorsa mutlaka ölümcül bir çatısma oluyordur. Henüz bana böyle bir bilgi gelmedi. Ama Türk askerlerinin Hicaz bölgesini kısa zaman içerisinde silahlandırıp savunulabilir hale getireceginden süphe yok. Ancak bu kesin bir savunma olmaz. Sadece zaman kazandırır. Her sey hükümetin devrilmesinde bitiyor. Sir Eli'nin ortadan kaldırılmasında.

Bunu yapacak olan kisi ne kadar önemli bir is üzerinde oldugunu bilse..."

Bureyde yakınları/ Suudi Arabistan 22 Ekim 2007

Amerikan 1. Tank Tümeni Suudi topraklarında hızla ilerliyordu. Çölü göge saçarak geliyorlardı. Hedeflerinde Kutsal Toprakların oldugu bölgeyi ele geçirmek vardı ve bu görevin kendisi bile askerlerin sicim gibi gerilmesine yol açıyordu. Üzerlerinde karanlık bulutların dolastıgını

hissediyorlardı. Oraya gitmek istemiyorlardı, içlerinden sürekli olarak kaçmak geliyordu ama kısılıp kalmıslardı

burada. Kimse bir sey yapamazdı. Hepsi verilen emirleri yerine getirmek zorundaydı.

170

Tank tümeninin öncü kuvvetleri arasındaki zırhlılar, üzerlerine dogru gelen RPG roketleri nedeniyle hat boyunca dagıldılar ve gelisigüzel makineli top atesi açtılar.

Bradley zırhlılarının bazıları vurulmus, ama imha olmamıstı. Atesin RPG seviyesinde kalacagını

zannederken çöle gömülmüs olan makineli tüfek yuvalarından agır makineliler ve uçaksavar silahlarının kıvılcımları fıskırmaya basladı. Aksam olmak üzereydi ve gögü boyayan günesin pembeligine yerde etrafa serseri bir halde saçılan alev parçacıklarının gösterisi eklenmisti.

Öncü tank ve zırhlı takımı hemen telsizlerden gerideki ana birlikleri uyardı. Henüz direnisin ne kadar güçlü olduguna dair bir emare yoktu. Ancak birkaç dakika sonra Bradleyler'den birisi sanki gökten geliyormus gibi yerden fırlatılıp havada genis bir kavisle araca üstten çarpan bir füzenin parlaklıgı ile yok oldu. Durum gayet ciddiydi.

Çölün içinde ciddi bir kuvvet gizlenmisti ve bu durumda tank tümeninin ilerleyisini bir süre için durdurması

gerekiyordu.

Tümen Komutanı buna çok sinirlenmisti. Savunma Bakanından aldıgı siddetli tehdit ve küfür dolu telefon nedeniyle daha da gerilmisti. Genelkurmay yönetmiyor gibiydi sanki bazı seyleri. Hiç tanımadıgı sivil bir adam açıp ona ciddi anlamda kötü sözler söylemis ve bir an önce Hicaz'ı ele geçirmelerini istemisti.

"Öncü bir, orada neler oldugunu bildirin. Tümen hareketi neden durdu?"

Telsizdeki cızırtılara patlama ve ates sesleri karısıyordu.

"Komutanım, siddetli bir direnisle karsı karsıyayız. Siper 171

alabilecegimiz bir yer de yok. öncü kuvvette kayıplar var, ancak kayıpları toplayamayız su anda."

Asker heyecanlıydı ve konusurken bir yandan da baska seylerle ugrasıyormus izlenimini uyandıran biçimde gelgitli bir tonda geliyordu sesi.

"Kim direniyor?"

"Bilemiyoruz efendim. Çok profesyonelce. Suudilerden bekleyemeyecegimiz kadar siddetli ve kararlı bir ates var."

"Ne demek istiyorsun yani, geri mi çekilelim? Buna zamanımız yok. Çabuk olmalıyız. Hemen hava destegi çagırın."

"Çagırdık komutanım, ama ana birliklerden yardım istiyoruz. Tekrar ediyorum, yardım istiyoruz."

Bu sözler Komutan Tümgeneral Smith'i çileden çıkartmıstı. Yüzlerce tank, zırhlı araç ve binlerce askerden olusan koca konvoy durmustu ve durdukları her an tehlike büyürken, artık New York'a tasınmıs olan baskentten gelen baskı da artıyordu.

"Hava Kuvvetlerinin bu engeli derhal ortadan kaldırmasını

istiyorum. Simdi emir verecegim, güdümlü roket atesi baslatıyorum. Bana gerekli koordinatları verin."

"Hemen koordinatları geçecegim efendim, ama çölde sürekli hareket ediyorlar ve genis bir alandalar. Çöl yükseltilerinin içini demir ya da benzeri sert cisimlerle kayalık bir alan haline getirmisler."

172

General Smith'in sinirleri iyice geriliyordu. Uzun zamandır bu durumdaydı zaten. Sinirleri artık o kadar harap olmustu ki mantıklı karar alamamaktan korkuyordu. Ancak asla böyle bir düsünceyi üslerine iletemezdi. O bir askerdi ve ne durumda olursa olsun emirleri yerine getirmeliydi. Bu onun sonu demek bile olsa, emirleri yerine getirecekti.

GMLRS güdümlü roket sisteminden fırlatılan bes yüz kiloluk roketler, öncü kuvvetlerin belirttigi koordinatlara dogru inmeye basladı. Degisik mermilerle yapılan atesler nedeniyle ortalık toz duman olmustu. Siyah dumanlar çöl kumuna karısıyor ve parçalanan yapay siperler nedeniyle genis bir alan, insan hayatı için tamamen tehlikeli hale geliyordu.

Onlarca roketin ateslenmesinin ardından ates kesildi.

Öncü zırhlı kuvvetlere baglı araçlar ve askerler, alana dogru yaklastılar. Bu en tehlikeli andı. Bir süre yaklastıktan sonra hiç ses gelmedigini fark edip rahatladılar.

On kadar Amerikalı asker, yavas yavas roketlerin düstügü

alana dogru ilerlemeye basladı. Zırhlı araçlar biraz açıklarındaydı. Korkunç bir karmasa vardı etrafta. Biraz ilerilerinde kum içine gömülmüs insan bedenleri gördüler.

Roketler ise yaramıs olmalıydı. Ayrıca etrafa saçılan küçük bombacıklara basmamaya gayret ediyorlardı.

Patlamamıs bombalar her an birilerinin camna mal olabilirdi.

Tegmen Johan, dikkatli biçimde alana girdi. Askerlerinin geride kalmasını ve etrafa dagılmasını istedi.

Müfrezedeki askerler dagıldı. Sessizlik, burada ölümün kol 173

gezdigini söylüyordu.

Kapalı devre telsizlerinden birbirleri ile sürekli konusuyorlardı. Herkes arkadasının nefesini duyabiliyordu.

"Burası çok tehlikeli. Nasıl bir direnisin merkezinde oldugumuzu bilmiyoruz. Cardı kalanlar olabilir."

"Tegmen, dikkat edin!"

"Siz de. Her an siper alacak gibi atın adımlarınızı."

Askerlerden birisi yere egildi. Vurulmus bedenlerden birisini kaldırıp yüzüne baktı.

"Tegmen. Bu çok garip. Buradaki ölülerden birinin yüzüne bakıyorum. Burnu kemerli birisi. Bu adam Arap'a benzemiyor."

"Ne, Arap degil mi?"

Kapalı devre sistemdeki konusma kısa süre içinde General Smith'in önüne kadar gelmisti.

"Ne, demek direnisçiler Arap degil? Bu nasıl bir saçmalık!"

"Komutanım, saçlan askeri kesim. Bu adamlar asker. Ama üzerlerinde hiçbir kimlik ibaresi yok."

"Bana hemen birkaç tanesinin ölüsünü getirin."

Tegmen Johan, bu emri digerlerine iletti. Askerlerden ikisi yerdeki cansız bedenleri alıp geriye dogru tasımaya 174

basladılar.

Bu arada birkaç yüz metre ileride...

Nisangâhın tam ortasında yavasça ve dikkatli bir sekilde yürümeye çalısan askere yöneltmisti tüm dikkatini.

Yanında duran komutanı dürbünü ile durumu gözlemliyordu. Orada kaybettikleri askerleri nedeniyle üzgündüler ama görevin tehlikesi ve dönem sanslarının azlıgı isin en basından bel i olmustu. Neredeyse gönül üydüler. Kutsal Toprakların savunmasında yer almak, herkesin gönül ü olabilecegi bir seydi.

"Mehmet, dikkat et. Onu tam yüzünden vurmalısın.

Üzerinde çelik yelek var."

"Tamam komutanım." Keskin nisancı tüfeginin kabzasını

kavradı ve atese hazırlandı.

Kayseri Komando Tugayı, dünyada esi benzeri az bulunur bir harekâtla Suudi topraklarına girmisti. Takımlara ayrılıp Suriye baglantısı üzerinden gizlice çölü geçmis ve Amerikalıların haberi olmadan Hicaz'a yaklasmıslardı. Iki tabur Büreyde etrafına yerlesirken, iki tabur da tank tümeninin yolunu kesmek üzere genis bir alanda yerli halkla beraber direnis hattı olusturmustu.

Ancak Amerikalıların bundan haberi yoktu. Tümen ilerledikçe daha fazla direnisle karsılasacaktı.

Mehmet ates edince birkaç kilometre ötede gömülü

bulunan havan siperlerinden ates yagmaya baslayacaktı.

Amerikan tümeni gelmeden önce havan ayarlan yapılmıs ve deneme atesleri ile neredeyse kesin vurus saglayacak 175

veriler elde edilmisti. Türk tabunmdaki ileri gözlemciler atesi yönlendirecek ve tümene büyük zayiat verdirmeye çalısacaklardı.

Ve her sey Mehmet'in keskin nisancı tüfeginden çıkacak bir mermi ile baslayacaktı. Ortalık cehenneme dönmek üzereydi. Çok siddetli saatler bekliyordu onları, büyük ihtimal e pek çogu bir daha ülkesini görmeyecekti.

Mehmet, hedefe odaklandı, bedeni yay gibi gerilmisti.

Içinden duasını okudu ve ates edecegi insanın yüzüne baktı. Onun ailesini düsündü. Onun öldügünü

duyduklarında yasayacakları acıyı geçirdi aklından. Keske bunu yapmak zorunda olmasaydım, keske o kendi ülkesinde olsaydı ve onunla dost olabilseydim, diye düsündü.

Tetigin boslugunu alıp hafifçe itti. Bir pof sesi duyuldu sadece. Hedefteki askere sesten önce ulasan baska bir sey vardı: 7,62 mm çaplı mermi, Tegmen Johan'ın tam yüzünün ortasında patladı.

Tegmen metrelerce geriye uçtu, ayaklan yerden kesilmisti.

Müfrezesindeki askerlere sok dalgası birkaç saniye sonra ulastı. Neye ugradıklarım sasırdılar. Ama karsı tarafta daha baska keskin nisancılar da vardı. Birkaç mermi daha müfrezedeki diger askerleri hedeflemisti. Yere düsenlerden bazısı o anda öldü, kimisi ise ilk atıs için sanslıydı ve yerde haykınyordu.

Gerideki zırhlı araçlardaki askerler, öncü müfreze askerlerinin birer birer yere düstügünü görünce termal kameralan ile ufku taramaya basladılar, ama kesinlikle kimseyi görmüyorlardı. Ancak bir süre sonra çok 176

uzaklardan bir silah yansıması ile aslında kendilerinin bir tuzaga çekilmis oldugunu anlayabildiler.

Tabur Komutanı Binbası Hakan, havancılara emir verdi.

Durmaksızın ates edilecekti. Havan toplarının belirlenmesi zordu. Bu gerçeklesene kadar tümenin geri çekilmesi için baskı yapılacaktı.

Bu sırada uzakta, yerden metrelerce yukanda, hızla uçan Amerikan Apacheleri görüldü, ölüm makineleri, kan kokusunu almıs köpekbalıkları gibi hedefe üsüsmek için ugrasıyordu.

Binbası Hakan, Apachelerin geldigini görünce acele etmesi gerektigini düsündü. Metal Fırtına operasyonu nedeniyle hayli deneyimliydiler. Ankara'yı saran Amerikan kuvvetlerine en agır kaybı verdiren komando birligi olarak bu göreve özel olarak seçilmislerdi.

Yakın zaman içerisinde Hava Kuvvetlerinin de bölgeye dolusacagını biliyordu. Bu artık ezber haline gelmis bir pratikti. Hazırlıklıydılar bu nedenle. Tamamen zırhsız bir kara birliginin aslında pek çok tasınabilir silahla bir tank tümenini nasıl durdurabilecegini göstermek istiyordu.

Iki tabur asker yeterli degildi belki, ama tugayın geri kalanı

daha genis bir alana yayılmıstı.

Havan toplan Binbası Hakan'ın emriyle ateslenmeye basladı.

Öncü zırhlılardaki askerler aracın üzerindeki kapaktan dısarı çıkmıs, makineli atesi için hedef anyorlardı. Zaman zaman hedefsiz ateslerle yaralı ve ölü halde yerde yatan 177

müfreze askerlerini korumaya ugrastıkları bel iydi.

Birden havayı yaran bir ıslık sesi duyuldu. Hemen ardından zırhlılardan birisinin çok yakınına 120 mm'lik büyük bir havan mermisi düstü ve parçacıklan, aracın üzerindeki askeri agır yaraladı. Zırhlılar hareket etmeye bile fırsat bulamadan havan yagmuru yogunlasmaya basladı.

"Komutanım, direnis çok farklı bir hal aldı. Sanırım çok iyi gizlenmis bir cephenin tam önünde siperleri görmeden bekliyoruz."

General Smith'in gözleri kan çanagına dönmüstü. Bu artık kisisel bir konuydu neredeyse. Kimse umurunda degildi ve ne olursa olsun önüne çıkanları parçalayacaktı.

"Havan atesinin geldigi yeri bulun. Apacheler yakınınızda, hemen onları devreye sokun, bütün havan noktalarını yok etsinler."

"Komutanım..." Sesler yogunlasıyor, telsizdeki askerin sesini bastınyordu nerdeyse. "Burada çok kesif bir ates barajı olustu efendim."

"Hava Kuvvetleri ne halt yiyor? Orada koca bir gözetleme bölügü düsman atesi alanda. Çabuk bana Hava Kuvvetlerini baglayın. Bu isi yapamayacaklarsa defolup gitsinler."

"Efendim Hava Kuvvetleri Suudi hava savunması ile ugrasıyor. Aynca her an gelebilecek bir saldınya karsı

Kara Kuvvetlerini koruduklarını ve yerdeki isi karacıların bitirmesi gerektigini, eger karacılar islerini yapamıyorlarsa 178

geri çekilip beklemelerinin uygun olacagını söylüyorlar."

General Smith, bir süre komuta aracının içinde basını öne düsürüp güldü. Yardımcısı olan subaylar onun bu halini begenmemislerdi. Generalin birden askeri kamuflajını ve migferini çıkardıgını gördüler.

"Komutanım?"

"Ne var? Demek karacılar islerini yapamıyorsa geri çekilip beklesinler ha... Ben onlara bu isin nasıl yapılacagını

gösteririm."

"Siz nasıl emredersiniz efendim."

Emir subaylan hazırlıklarına basladı. Artık tam anlamıyla savas düzenine geçildiginin isaretiydi bu aslında. Demek ki Mekke ve Medine'ye giden yol, kanlı ve zor olacaktı.

K e n d i l e r i n i y ü z y ı l l a r ö n c e s i n i n H a ç l ı l a n g i b i hissediyorlardı. Çok siddetli olmayan kum firtınalan, etraflarındaki manzarayı son derece gerçek üstü bir havaya buruyordu. Sıkıca sarıldıkları silahları ve ekipmanları dısında dayanabilecekleri hiçbir sey yoktu.

Yıl ık el i bin dolar için buradaydılar ama bu operasyonu sadece bu kadar paranın yaratacagı motivasyonla gerçeklestiremezlerdi. Baska motivasyonlara ihtiyaçlan vardı, ama bunun için zamanlan yoktu.

1. Tank Tümeninin ana kol an ayrılıp çöl boyunca yayılmaya basladı. Ihtisamlı bir görüntüydü ama neyin içine dogru sürüklendiklerini bilmiyorlardı.

Apacheler uzaktan belirledikleri siperlere roket yagdırmaya koyuldular. Bazı siperler onları kandırmak için 179

yapılmıstı. Bazılannın içindeyse gerçekten askerler ve yerel halk vardı.

Binbası Hakan zamanını bekliyordu. Apacheler havaya ates açılmadıgını ya da bu tür silahların olmadıgını

düsünerek iyice yaklasmaya baslamıstı. Gökyüzünde A-10 uçakları da beliriyordu. Ortalık iyice kızısırken tank tümeninin ana kol arının, arkadan yaklasmakta oldugunu gördüler. Yaklasık bin Türk askeri ve iki bin sivile karsı on bes bin Amerikan askeri, yüzlerce tank ve hava saldırı

aracı karsı karsıyaydı.

A-10'lann yeni sensörler sayesinde birkaç isabetli atıs yapması zamanı hızlandırdı. Binbası Hakan yerinden çıkıp birkaç siper ötesine gitti. Havan atesi yavaslamıstı.

Apacheler tehdit olusturuyordu ve zaten birkaç havan siperini vurmuslardı. Üstelik insansız uçaklar da hel fire füzeleri ile avlayacak hedef arayan les kargalan gibiydi.

Havada görülmeleri zor oldugu için beklenmedik bir anda kötü bir darbe vurma sansı yakalıyorlardı.

"Apacheleri avlayın!"

RPG ve Redeye tasınabilir uçaksavarları ile siperlerden çıkan Türk askerleri, çölün kavurucu sıcagına ve yüzlerine kamçı gibi çarpan kum fırtınasına ragmen hedeflerine dogru nisan almayı basardılar. Çöle uyum saglayan kıyafetleri, görülmelerini engel iyordu ama havada uçan katil erin sensörlerine yakalanırlarsa kurtulustan olmazdı.

Aniden gökyüzüne dogru yükselen ısık huzmeleri görüldü.

Bu huzmeler tank tümeninin ana kol an tarafından da fark edilmisti. Herkes huzmeleri görünce nefesini tutup o tarafa dogru bakmaya basladı. Uzaktan yavas gibi görünen ses 180

üstü silahlar, avlanna birer kene gibi yapısıp patlamaya basladı.

Birkaç dakika sonra yerden uçaksavar makineli atesi açılmıs ve atılan onlarca RPG de bunlara eklenmisti.

O bölge simdi bir helikopter pilotunun olmak isteyecegi son yerdi. Bes Apache havada infilak etmis ve digerleri de agır yaralanarak geri çekilmek zorunda kalmıstı.

General Smith yutkundu. Havadaki savasçı kusların birer birer asagı inisi ve telsizlerden duyulan yardım çıglıktan, bütün duygulannı harekete geçirmisti. Simdi vahsi birisiydi o. Sadece avını yakalayıp parçalamak isteyen birisi.

"Bir tank kolu derhal ates gelen bölgeye dalsın. Orada ne olursa olsun geri çekilmeyecekler. Gerekirse hepsi vurulsun ama o adamları tam olarak ortaya çıkann. Bana hedef gösterin. Bana hedef gösterin!"

General Smith'in sesi kısılacaktı neredeyse. Silahına sarılmıs, bir Humvee'nin arkasında, etrafa bagırarak tank kol annı denetliyordu. Askerler onun birkaç metre yakınma dahi gelmek istemiyordu.

Öne çıkan on tank ve yirmi kadar Bradley zırhlı aracı, ates açılan bölgeye yaklastı. Siperlerin sıklasmaya basladıgı

bir noktaydı. Zırhlı araçlar süpheli gördükleri her yükseltiye ates ederek yaklasıyordu. Bu sırada yeri sal ayan bir patlama meydana geldi. Siperlerin basladıgı

noktalardaki yükseltilerden bazıları patlayıcılardan olusmustu ve buraların vurulmamıs olması büyük sanstı.

Patlamanın etkisi ile yogun bir duman ve kum bulutu, 181

gökyüzüne yükselmeye basladı. Patlama, Bradley aracının hemen yanmda olmustu ve patlama ile birlikte zırhlı savas aracı tamamen hurda haline gelmis, içindeki sekiz asker de hayatını kaybetmisti. Bu patlamanın ardından birkaç siperden roket fırlatıldı ve diger araçlara hafif hasarlar verdirildi. Tanklar gelisigüzel ates açarak bölgeye ilerlediler. Yok olma pahasına ilerleme emirleri sürekli olarak bizzat General Smith tarafından veriliyordu.

Tanklar yaklasmaya devam etti. Düsmanlarının gücünün nereye kadar gittigini anlamaya çalısıyordu General Smith. Bu patlama ona bazı veriler saglamıstı. Demek tuzaklarla dolu bir çatısma ortamına sürükleniyorlardı. Bu kötüydü. Daha baska neler oldugunu görmek istiyordu.

Yine tam bel i olmayan baska noktalardan 106 mm geri tepmesiz top atısı yapıldı. Bu mermiler bir iki tanka isabet etmisti. Daha sonra havan sesleri duyuldu. General Smith tüm bunları birer birer not alıyordu. Aslına bakılırsa hayli düzenli bir ordunun verecegi cevaplan veriyordu düsman.

Arap olmadıklarını, kendilerine getirilen cesetlerden anlamıstı. Bazı Arapların da simdi ölüler arasında oldugu söyleniyordu, ama esas çatısmayı sürükleyen bu yabancı

askerlerdi. Rus olup olmadıklarını düsündü ama, Ruslar neden bu kadar azimli savassınlar ki, diye geçirdi içinden.

Aslında düsünmek istemedigi diger olasılık, bu adamların Türk olmasıydı ki gitgide bu fikre dogru yaklasıyordu.

Karsısında Türk askerleri vardı ve çok hazırlıklıydılar.

Nasıl olmustu da bu kadar ani ve gizli bir operasyonu önceden haber alıp bu kadar genis bir teskilatı

hazırlayabilmislerdi?

General Smith, artık sakin olması gerektigini düsündü.

Düsmanını küçümsemekten vazgeçmeliydi. Karsısında 182

ciddi askerler oldugunu ve ordusunu durdurmaya çalıstıklarını fark etmisti. Smith zeki bir insandı. Her ne kadar psikolojisi yıpranmıs olsa da karsısındaki adamların zaman kazanmaya çalıstıgını ve asıl savasın burada gerçeklesen savas olmadıgını düsündü. Ama bunları

düsünmek onun görevi degildi. Görevi, Mekke ve Medine'yi ele geçinnek ve bu yolda karsısına çıkan bütün engel eri yok etmekti.

O zaman su isi bitirmeliyim, diye düsündü.

Tank tümeni hareket edemiyordu. Tank kol an genis bir alanda açılmıs ve direnis bölgesini çembere almak üzere harekete geçmisti, ama çemberi kapatacak kadar alan bulamamıslardı. Hayli uzak noktalarda bile havan ve yüzlerce roket mermisi ile ugrasmak durumunda kalıyorlardı.

"Efendim kuzey ucundaki tank kol annda kayıp var. Üç

MI'e degisik tipte silahlarla saldın düzenlenmis ve imha saglanmıs. Evet, çok sayıda zırhlı araçta da çesitli seviyelerde hasar mevcut."

General Smith, durumu gülünç buluyordu. Hiçbir istihbarat, son üç haftaya kadar en ufak bir savunma hattından bahsetmiyordu. Bahsedemezdi de, çünkü bu beklenmeyen bir saldın olacaktı, öyle olmalıydı. Sadece üst düzey general erin bildigi, güya çok gizli bir operasyondu.

Kahretsin, bu Washington'ın karıstıgı her is pislige sarmak zorunda mı, diye düsündü.

Hava Kuvvetleri, yerdeki hava savunma bastırılana kadar 183

operasyonlan askıya aldı. Yerden çok miktarda hava savunma füzesi atılıyordu. Kara birlikleri o alanlan ele geçirip bu savunmayı bastırmalıydı. Yoksa gereksiz yere helikopterler düsüyordu.

General Smith, sürekli olarak aranmaya baslamıstı.

Operasyon neredeyse durma noktasına geleli saatler oluyordu. Bu saatlerin ne kadar kıymetli oldugunu bilen Stil son hükümeti de her düzeyde generale baskı yaparak sonuç alabilecegini düsünüyordu. Yani en azından Sir Eli böyle düsünüyordu.

Smith subayları ile toplandı. Yapılan degerlendirme toplantısında ortaya çıkan sonuç iyi degildi. Tümenin saglıklı ilerleyebilmesi için önlerinde olusan hatta arkadan baska bir birligin saldırması, tümenin genis bir yan çap çizerek direnisin etrafından dolasması ya da direnisi gerçeklestiren güce önden uzun bir cephe savası açması

ve topçu destegi ile tankı bir arada kul anarak klasik saldın biçimlerini denemesi gerekiyordu. Her üç seçenek de zaman açısından basarısızlık olarak degerlendirilecekti ve ne kadar sürecegi de tam bel i degildi.

Smith purosunun ucunu ısınyordu. Kapana kısıldım galiba, diye düsünmeye baslamıstı. Bu kadar güçlü ve profesyonel bir hattın önüne dikilmis olmasına çok sinirlenmisti.

"Bu arada topçu bataryalarının önümüzü açmak için atese baslamasını istiyorum. GMLRS bataryaları da hedefe benzeyen her seye ates etsin."

Etrafındaki subaylara baktı. Hepsi de iyi birer savasçı gibi görünüyordu ama susuyorlardı.

184

"Beyler, böyle durumlarda çıkıs yolu bulmak için para aldıgımızı size hatırlatmama gerek var mı bilmiyorum."

Subaylardan birisi ıkına sıkıla bir seyler söylemek için agzını açtı ama sustu hemen.

"Evet, Bay Harold, bir sey yok mu?"

"Hayır efendim, yok."

"Komutanım. Benim bir fikrim var."

"Bu güzel Bay Daniel. Lütfen buyurun, sizi dinliyoruz."

"Bence bütün gücümüzle hattı ortasından delelim ve sonra bir süre ilerledikten sonra geri dönüp diger bölümleri arkadan vuralım. Sıkıstıralım yani."

"Hah, hah ha.. Bay Daniel. Muhtesemsiniz. Bunu neden düsünemedik? Yani tümenin yansını kayıp verelim, öyle mi? Peki Kutsal Topraklan, kol an baslan sanlı ve ölmüs askerlerle mi teslim almayı planlıyoruz?"

"Komutanım, evet kayıplar büyük olacak. Ama dediginiz kadar olacagını sanmıyorum. Ve eger amaç Kutsal Topraklan almaksa, o zaman askerlerinize bunu anlatmalısınız. Bunun bir Haçlı Seferi oldugunu anlatmalısınız."

General Smith, Yarbay Daniel'in yüzüne baktı, mimiklerine, gözlerinin içine. Aslında önlerindeki tek yolu söylüyordu. Tek çözüm yolu buydu. Bir generalin alacagı

en zor karan alması gerekiyordu. Askerlerini ölüme göndermek. Ama her komutanın basına gelebilirdi bu ve 185

Smith, hayatının karanm vermek zorunda oldugunu biliyordu.

"Sanırım haklısınız. Çok fazla düsünmeye gerek yok.

Tesekkürler Bay Daniel, askerlerime gidip bu görev ugrunda ölmek zorunda olduklarını söylemem gerek.

Umanm beni anlarlar. Tannm, bu gerçekten de komik bir durum. Onlara ölmelerini söylüyorum. Ve bunu bir Haçlı

zihniyetiyle yapmalan gerektigini. Oysa onlar sadece ayda dört bin dolar kazanmak için bu ise girmislerdi ve birden kendilerini sanki zaman makinesinin içinde buldular."

General Smith, subaylanna baktı ve dısarı çıktı. Humveesi ile askerleri arasında dolasmaya basladı. Kendinden geçtigini hissediyordu. Humvee'nin içine pek çok silah doldurmustu Smith. Kendisi de bu çılgınca savasta yer almak istiyordu. Sinirleri çökme asamasmdaydı ama sigara ve kahve içerek ayakta durmaya çalısıyordu.

Genis alanda toplanan erler ve subaylara bir konusma yaptı Smith. Onlara mümkün oldugunca her seyi anlatmaya çalıstı. Birazdan ölmeleri gerekecegini de söylüyordu. Bunu açıkça ifade etmisti. Askerler saskın saskın birbirlerine bakıyorlardı.

Binbası Hakan'ın diger askerlerden bir farkı yoktu. Hepsi aynı sivil kıyafetler içerisindeydiler. Ancak aynı sivil kıyafetleri giyerek yine de bir askeri nizam olusturmaya çalısmıslardı.

"Komutanım, garip bir biçimde dizilmeye basladılar.

Mızrak bası gibi."

"Hah Alper, dogru söyledin iste. Sanırım onları kötü

186

sıkıstırdık burada. Ve baska çareleri kalmadı. Bütün güçleri ile üzerimize yüklenecekler."

"Evet komutanım. Tuzaga giriyorlar yani."

"Insal ah öyledir, insal ah B-52'ler falan gelip de halı

bombardımanı yapmaz."

"Val a komutanım bilmem, ama benim her yerime kum doldu. Burada daha ne kadar kalacagız? Gece olacak neredeyse, birazdan ayaz baslar. Sanırım gecenin karanlıgından yararlanmak isteyecekler."

"Bütün askerler gece görüslerini takmaya baslasın.

Pil erini falan kontrol etsinler."

"Bas üstüne komutanım!"

Tegmen Alper, Binbası Hakan'ın yanından ayrılıp diger siperleri dolasmaya basladı. Binbası ise sürekli olarak Amerikan tümeninin hareketini gözlemliyordu. Hava desteksiz kalmıs olmalılar ya da genis çaplı hava destegini bekleyemeyecek kadar acele ediyorlar, diye düsündü.

C-4 denizinin üzerine geldiklerinde hayli kayıp vereceklerini bilmiyordu Amerikalılar. Bu Binbası Hakan'ın o an aklına gelen bir fikirdi. Bedevilerin elinde nereden geldigi bel i olmayan birkaç ton C-4 oldugunu ögrenmisti.

Bütün C-4'leri bel i bir derinlige gömmüs ve etraflarına da binlerce mermi, havan, RPG mermisi ve bulabildigince 155'lik obüs mermisi yerlestirmisti. Bir çesit cephanelik olusturmustu, ama amaç bunu depo olarak kul anmak degil, Amerikan tank birlikleri üzerlerinden geçerken 187

patlatmaktı. Inanılmaz bir ates ve ısık gösterisi olacaktı.

Tabi kanlı ve dehsetengiz bir patlama olacagına da süphe yoktu.

Patlamanın sonuçlarını tahmin etmekle beraber kendilerini bunu yapmaya mecbur hissediyorlardı. Çünkü eger Amerikan tümeni bu hattı geçerse kısa süre içerisinde Büreyde'yi alır, sonrasında da Medine ve Mekke'nin düsmesi kolay olurdu.

Kayseri Komando Tugayının geri kalan üç bin askeri Medine yakınlarında, Binbası Hakan'ın olusturdugundan daha güçlü bir savunma olusturmustu. Suriye, Ürdün hattından o kadar rahat geçmislerdi ki, kısa süre içerisinde savunma hatları tarihinde rekor olabilecek bir sürede güçlü bir hat olusturmuslardı. Ancak ilk hattın ortaya çıkması nedeniyle simdi Amerikan Hava Kuvvetleri daha dikkatli davranıyor ve yerde gördügü her askeri düzenek benzeri yapıya saldırıyordu.

Henüz Kutsal Topraklar üzerinde savas uçagı uçmamıstı.

Bunu yapmaya hiçbiri cesaret edemiyordu. Ancak bir yere kadar geldiklerinde bunu yapmaya cüret edebileceklerine süphe yoktu. Suudi yönetimi, sürekli olarak finans baglantılarını kul anarak Amerikan operasyonunu durdurmaya çalısıyordu. Bunun dısında yapabilecekleri fazla bir sey yoktu. Suudi birlikleri çesitli yerlerde çatısıyordu ama bu son derece etkisiz kalan bir direnisti.

Amerikan kuvvetleri Kral Halid gibi askeri birliklerin yogun oldugu yerlere ani hava saldırılan düzenlemis ve beklenmeyen bir panik etkisi yaratarak askeri hareketliligin baslamasını engel emisti. Metal Fırtına benzeri bir operasyon uyguluyorlardı. Ama Metal Fırtına'nın yansımalarına takılmıslardı simdi.

188

Suudiler de Türk askerlerinin olusturdugu hattın benzeri bir hattı olusturmak için birkaç yerde deneme yapmıslardı, ama yogun hava saldırılarına ugramıslardı. Türk askeri kazandıgı deneyimle Amerikan ordusunun nerede nasıl davranacagı konusunda çok bilgi sahibiydi.

K r a l , S u u d i t o p r a k l a r ı ü z e r i n d e i s g a l i n k a b u l edilemeyecegini, bütün vatandasların hayatlarını

kaybetme pahasına isgalcilere direnecegini açıklamıstı.

Ayrıca Islam dünyasına bu isgali durdurmak için harekete geçme çagrısı yapılmıstı.

Sudan'dan deniz üzerinden karsı tarafa geçen sivil er, Türk askerlerinin bulundugu hatta yönlendiriliyordu. Simdi üç bin Türk askerinin bulundugu bölgede yedi sekiz bin silahlı sivil birikmisti.

Tugay Komutanı Tuggeneral Hasan Kara, sürekli olarak cep telefonu ile Binbası Hakan ile konusuyordu. Onların ne kadar tehlikeli bir görevde olduklarını biliyordu ve her an tamamen imha edildiklerine dair bir haber gelecek diye korkuyordu. Ama basan haberleri geldikçe sevinmeye baslamıstı. Aslına bakılırsa, bu hattın bu kadar dayanması

beklenmiyordu. O hat çoktan Amerikalılar tarafından yok edilmis olmalıydı, ama anlasılan, orduları hareket kabiliyetini degisik nedenlerden dolayı yitirmisti.

"Oglum telefona çok patlama sesi geliyor."

"Bizim onlar komutanım. Havancılar sürekli hareket halinde. Siper degistiriyoruz. Adamlar yoksa hemen vuruyorlar."

"Zayiatın çok mu oglum?"

189

"Komutanım, el iye yakın sehidim var. Bir o kadar da yaralı. Sivil erden de epey kayıp var, ama onları

sayamıyoruz."

"Saymak için ugrasmayın. Orası çok sıcak sanki."

"Öyle komutanım. Simdi büyük bir saldırıya baslıyorlar.

Hakkınızı helal edin. Bu saldırıyı mümkün oldugunca uzun tutmaya çalısacagız. Bu da size zaman kazandırır insal ah."

"Her geçen saat hatlanm kuvvetleniyor oglum, ama sanki sana yardıma gelsem mi diye düsünüyorum."

"Hayır komutanım, buraya gelecek askerler bize benzer.

Burası tam cehennem. Birazdan daha da beter olacak.

Ama bilmiyorum. Elimden geleni yapacagım."

"Bana sürekli haber ver." "Bas üstüne komutanım."

Binbası Hakan, telefon konusmasına son vermesi gerektigini düsündü. Amerikan ileri harekâtı baslamıstı.

Tonlarca zırhın ardına saklanmıs binlerce asker çölü

birbirine katarak hafif ve orta güçlü silahlarla donanmıs birlige dogru geliyordu. Bu, savas tarihinin en dramatik anlarından birisiydi. Çok yukarılardan bakan birisi, çöldeki tabloyu net biçimde görebilirdi. Bir avuç savasçının üzerine dogru gelen bir tsunami dalgası gibiydi görüntü.

Binbası Hakan, askerlerinden bütün benliklerini, yaklasan k u v v e t l e r e v e r m e l e r i n i i s t e d i , s a d e c e o n l a n düsüneceklerdi.

Tank tümeninin ilk dalgalan öndeki yerel halkın 190

olusturdugu siperlere çarptı. Halkın direnisi fazla sürmedi.

Hafif silahlar ve roketlerle bir'süre direndiler, ama kısa süre sonra hepsi siperinde ölmüstü.

Hakan, emir vermek için bekliyordu. Saldırının ilk hatta çarpması üzerinden saatler geçmisti. Bu savasın belki de tarihe geçmeyecek, ama geçmeyi hak edecek bir savas olacagını görebiliyordu.

Askerlerin bir gözü Hakan'daydı. Onun yay gibi gerilmis haline bakıyor ve emir vermesi için sabırsızlanıyorlardı.

Aslında Suudi direnisçiler beklenenin ötesinde basarılı

olmus ve daha çok tankın C-4 denizi üzerinde birikmesini saglamıslardı. Bu basarının bedelini kanla ödüyorlardı.

"Komutanım, ana saldın kol an direnisi ezmek üzere denizin üzerinde birikti."

"Evet! Görüyorum. Hazır olun."

Patlama mühendisleri hazırlandı. Çok titiz bir çalısma yapmıslardı. El eri istemeye istemeye dügmelere gidiyordu. Böyle büyük bir darbe vurmak istemezlerdi, içleri acıyordu.

"Patlat!"

Binbası Hakan'ın sesi toktu. Rüzgâr ugultuları arasında zorlukla duyulmustu.

Patlayıcı mühendisi askerler dügmelere bastılar, önce korkunç bir gürültü, gökyüzü yanlıyormus gibi kulaklarını

zorladı. Siddetli bir basınç dalgası yeryüzünü havaya kaldırıp kumların üzerinde gerçek kum dalgalan yarattı.

191

Daha sonra yerin içinden yükselen alev tabakası genis bir alanın içine dogru çökmesine neden oldu. Bu çöken alanın içinde pek çok tank ve zırhlı araçla beraber asker de vardı. Hiç sesleri duyulmadan kum ve ates karısımı bir bulutun içinde yok olmuslar, tonlarca agırlıktaki çelik araçlar simsiyah hale gelmisti.

Patlamanın etkisi, açtıgı kraterin de dısında çok genis bir mesafeye çıkıyordu, pek çok aracı kul anılmaz hale getirip askerleri öldürerek ilerliyordu ölümcül basınç dalgası. Ve duruldugunda geride, çölde yüzlerce metre genisliginde siyah bir krater olusturmus; hayatta kalan askerleri çıldırtacak sesleri çıkaran bir birlik kalmıstı geriye.

Patlamanın merkezine uzak olmasına ragmen General Smith'in bindigi araç yoldan savrulmus ve bir zırhlı savas aracı ile çarpısmıstı. Neredeyse tümenin tüm hareketi durmak zorunda kalmıstı. Kendilerini bir nükleer silahla vurulmus gibi hissediyorlardı.

Patlamanın ilk seferdeki masif etkisi geçtikten sonra, beklenmeyen ama zaten ruh hal eri darbe alan askerler üzerinde daha da büyük etki eden ikinci safhası basladı.

Her sey saniyeler içerisinde gerçeklesiyordu, ilk patlamada ates almayan yüz binlerce mermi ve diger küçük mühimmat, hemen arkadan daha küçük ama yine siddetli biçimde ve genis bir alana yüzlerce mermi yol ayan patlamalar halinde askeri birliklerin üzerine yagmaya baslamıstı.

Çöl, gerçek bir can pazarına dönüsmüstü. Tank tümenindeki birlikler genis bir alanda hareket kabiliyetlerini tamamen yitirmisler ve arkadan gelecek olanlann yardımlanna muhtaç hale gelmislerdi.

192

General Smith aracından inmisti. Savas alanı çok tehlikeliydi. Sürekli olarak meydana gelen patlamalar nedeniyle serseri mermiler her yerde uçusuyordu.

"Saglıkçılar... Saglıkçılar!! Ileri hatta gitsinler."

General Smith'in emrini uygulamak imkânsız görünüyordu. Tümenin mızrak seklinde olusturdugu saldın formatmm en uç kısmının biraz gerisinde meydana gelmisti patlama ve bu mızragın ucunun tamamen kırılmasına yol açmıstı.

Bunu yapmak zorundaydı Smith, saldınyı durdurma emri verdi. Tanklar durdu. Bütün birlik durdu. Karsılarındaki bu garip direnci merak etmeye baslamıslardı. Smith kurmaylanm yanına topladı. Ortadan saldırmayı teklif eden subay da ölenler arasında olmalıydı.

"Bu kahrolası tuzaktan nasıl çıkacagız? Anlamıyorum.

Nereye gidersek gidelim güvende degiliz su an. Böylesi bir tuzaklama ile ilk kez karsılasıyorum. Neredeyse bir mühimmat deposunu yeraltına koymuslar ve bizi tam oraya dogru çekmeyi basardılar. Bu onlara da pahalıya mal oldu ama su halimize bakın, tam anlamıyla bir komedi. Bir seyler yapmalıyız."

"Komutanım, devam edelim. Bu saldınyı durdurursak asla basaramayız. O patlamanın oldugu yer en azından artık güvenli, üzerinden geçelim."

"Galiba haklısınız. O bölgedeki herkesi yok etmenizi istiyorum. Hiç durmadan önümüze top atesi açılsın. Ben de ileri saflarda olacagım. Bu operasyonu yürüten komutanı kendim yakalamayı düsünüyorum."

193

"Bu tehlikeli olabilir."

"Hah, tehlike mi demistin?"

Toplantı biter bitmez herkesi sok eden bir baska haber geldi. Haberi getiren asker gözlerine inanamıyor gibiydi.

"Komutanım. Bize saldırıya geçildi."

"Nasıl? Bize saldırılıyor. Kim tarafından?"

"Direnis bölgesinden. Tanksavar ve makineli tüfeklerle efendim. Arada sırada havan atesi de alıyoruz. Çok etkili b i r a t e s . 6 0 m m k o m a n d o h a v a n l a r ı . N A T O

standartlarında."

G e n e r a l S m i t h ' i n k o r k t u g u b a s ı n a g e l i y o r d u .

Karsısındakiler Türkler olabilir miydi? Burada ne isleri var, diye sormaya gerek görmedi. Aslında Stil son hükümetinin Amerika'nın çıkarlarına da ters davrandıgını görebiliyordu.

Smith ve çevresini saran birkaç yüz asker zırhlılar esliginde ilerlemeye basladı. Gerçekten de, pek çok noktadan ates açılıyor, o noktalara yapılan karsı ateslerse siperlerin hemen terk edilmesi nedeniyle pek ise yaramıyordu. Hava destegi olmadan bu direnisi kırmak imkânsızdı.

Ancak ilerleme emri verildi. Kuvvetler patlama bölgesini geçerken yerde yatan arkadaslarına bakmamaya çalıstı.

Bir süre sonra artık tanklar ve askerler karsılarında direnen insanları görmeye baslamıslardı.

194

Modern tarih geride kalmıstı sanki. Karsısındaki insanlar öyle iyi kamufle olmus ve o kadar hareketlilerdi ki, modern savas teknikleri ise yaramaz hale gelmisti.

Eger benimle gögüs gögse savasmak istiyorlarsa bundan kaçmayacagım, diye düsündü.

Bu sırada karsı tarafta...

Bir kum fırtınası olusmaya baslıyordu. Ne kadar büyüyecegini kimse tahmin edemezdi. Ancak kimse normalde herkesin saklanacagı bir fırtınayı bile umursayacak durumda degildi. Kosul ar onları kendilerini asmaya sürüklüyordu.

Binbası Hakan savasın artık nihai sona yaklastıgım görebiliyordu. Onları durdurmuslardı. Büyük bir darbe vurmus ve sok olmalarını saglamıslardı. Simdi karsı

karsıya geleceklerdi. Ve sonuç aslında bel iydi. Güçler arasında büyük dengesizlik vardı. Ancak amaçlarına ulasmıs gibiydiler. Kutsal sehirlerin korunması saglanmak üzereydi ve bu kadar yıpranmıs bir tümenin toparlanıp yoluna devam etmesi daha çok zaman alacaktı süphesiz.

Fırtına gittikçe siddetini artırıyordu. Kulakları artık pek bir sey duymuyordu. Sadece siddetli homurtular ve kum fırtınasının kulaklarında olusturdugu fısıltılar.

General Smith etrafında yavasça ilerlemekte olan tank ve zırhlı araçların birer birer durmaya basladıgını fark etti.

Dev bir kum bulutu bütün savas alanını sarmıstı ve askerler birbirlerine çok yakındı. Smith, yanındakilere baktı.

195

Binbası Hakan da bunun rastlantı olmadıgını

düsünüyordu. Artık aralarında modern silahlar yoktu.

Kutsal Topraklarda islemeyecekti bu aletler. Sadece bedenler ve silahlar vardı ve bir süre sonra o silahlar da ates edemeyecek hale gelecekti. Kumlar hepsini yutacaktı. Geride sadece keskin kamalar ve savasçıların bedeni kalıyordu. Geri dönülmez bir yola girmislerdi.

Baslarına ne gelecegini bilmiyorlardı.

Derken kilometrelerce karelik çöl alanında bütün araçlar sustu. El i metreye ulasan dev bir kum bulutu her yeri dagıtıyordu. Askerler, sivil er, herkes yüzlerini kapattı. Çok siddetli bir rüzgâr degildi, ama bütün çalısan aksamı

durdurmaya yetecek kadar güçlüydü.

Sessizlik rahatlattı. Patlamalar ve agır silahlar yoktu artık.

Araçlarından inen Amerikan askerleri silahlarının uçlarını

kapatmıslardı. Onları atesleme sanslan yoktu. Kum fırtınası içinde yürümek zordu, neredeyse dizlerinin üzerinde hareket ediyorlardı. Silahlarının ucuna süngülerini takmıslardı. Bunu neden yaptıklarını

bilmiyorlardı.

Binbası Hakan da askerlerine süngü tak emri verdi.

Karanlık çökmeye baslamıstı, iki taraf da sanki bir mezarın içine kapanmıs gibi hissediyordu kendisini. Nefes bile almak imkânsız gibiydi.

Askerlerden birisi, Binbası Hakan'ın yanma geldi.

"Komutanım, Hasan Pasa geliyor askerleriyle." Binbası

Hakan'ın gözleri doldu birden. Kosarak geri hatta geçti.

Görüs çok zordu ama binlerce gururlu gölgenin karanlıklar içerisinde hareket ettigini görebiliyordu. Sanki zamanın baska bir boyutuna geçer gibi, ucu görünmeyen bir tünele 196

giriyorlardı. Binbası onları yolda karsılamak üzere kostu.

Soguk ve kum bedenine isliyordu ama çöl e bütünlesmisti.

Tuggeneral Hasan Kara, tüfeginin ucuna süngüyü

takmıstı. Binbası ile karsılasınca kucaklastılar. Hasan Pasa'nm yüzünün gülüyor oldugunu görmek Binbası

Hakan'ı rahatlattı. "Komutanım..."

"Sus Hakan, seni burada bırakamazdım. Kalkıp gelmem gerektigini hissettim, senden sonra telefonu kapatır kapatmaz yola çıktık."

"Komutanım, kendimi çok garip hissediyorum." "Ben de Hakan. Karsımızda aynı silahlara sahip bizden üç kat kalabalık bir düsman var."

"Birazdan karsı karsıya gelecegiz komutanım. Sadece süngülerimiz ve bedenlerimiz." "Yüzyıl ar öncesindeki gibi." "Evet komutanım."

"Artık konusma. Vazifelerini yerine getir ve helal eselim.

Nedense içim çok rahat." "Benim de komutanım."

"Buradaki sehitlerin ruhu bizi yalnız bırakmaz." "Sanki...

Sanki burada gibiler."

General Smith her dakika daha çok degistigini hissediyordu. Elinde tüfegi ve süngüsü ile kalacagını

hiçbir zaman düsünmemisti. Her zaman modern silahlar ve hava destegi ile, uzaktan kumandalı araçların korumasında savasacagını düsünerek yasamıstı.

Bu çok farklıydı. Amerikan askerleri gitgide bilinçsizce birbirlerine yaklasıyorlar ve birbirlerinin bedeninden, sıcaklıgından kuvvet almaya ugrasıyorlardı.

197

Çok uzaklardan savas alanını seyreden bedeviler hiçbir sey göremiyorlardı. Sadece büyük, karanlık bir bulut çökmüstü ve bulutların garip sekil er alısını izleyip duruyorlardı, önlerindeki görüntüye bakıstan, binlerce yıl önce yasayıp da doganın gerçeküstü görüntüleri karsısında saygıyla duran insanlarınki gibiydi.

General Smith'in telsizi cızırdamaya baslamıstı. Ses çok kötü geliyordu. Ona ulasmaya çalısan kisi Hovvard Strike'dı. Birligin durumunu uzaydan görmüslerdi ve hepsi çok endiseliydi. Strike, artık Smith'e bazı seyleri söyleme zamanının geldigini düsünüyordu. Artık görüntü

alamıyorlardı. Tamamen bulutun gizemi içinde kaybolup gitmislerdi.

"Smith... Smith, beni duyuyor musun?"

"Ses kötü geliyor."

General Smith'in sesi de kötü geliyordu. Strike bunu anlamıstı. Durumlarının iyi olmadıgını anlamıstı. Bir kum fırtınasının içinde kalmıs modern bir birligin durumu iyi olmazdı.

"Ne yapıyorsunuz orada? Görülemiyorsunuz. Ne uçaklardan ne uydulardan. Sadece radarlar iki insan kütlesinin birbirine yaklastıgını gösteriyor."

"Her sey durdu Strike. Artık hiçbir silah yok. Sadece biz ve süngüler var."

"Ulu Tanrım..."

"Sanırım ona ihtiyacımız var. Askerlik hayatım boyunca 198

Tanrı'ya ihtiyacım olacagını düsünmemistim."

"Smith. Bu savası durdurmamız gerekiyor. Su anda hükümet halkı temsil etmeyen bir güç tarafından ele geçirildi. Demokrasi tehlikede. O topraklarda olmamanız gerekiyor."

General Smith bu duyduklarının dogru olmadıgını

düsünmeye baslamıstı. Her sey alısıldık gerçekleri asmıs, kırmıs ve onun üzerine çıkıp baska bir gerçeklik boyutuna ulasmıstı.

Strike'ın bagırısları bile onu kendisine getirmeye yetmedi, îki ordu birbirine yaklasıyordu ve atılan her adım, Amerikan askerlerinin içindeki duyguların yogunlasmasına neden oluyordu.

Böyle bir savas için hazır degil erdi. Ne yapacaklarını

bilemiyorlardı. Karsılarında kimin oldugunu ve onlarla ne kosulda savasacaklarını bilmiyorlardı.

Binbası Hakan, Hasan Pasa'nın yanından ayrılmıyordu ve savas sonuna kadar da ayrılmayacaktı. Suudi Halid de ilk anlarından beri Binbası Hakan'a rehberlik etmisti. Halid'in yüzünde de ilk andan beri görülmemis bir ifade vardı.

Hakan Halid'e, dikkatli ol, der gibi bir baktı. Halid, bundan hiç etkilenmis gibi durmuyordu. Hiç de dikkatli olmaya çalısacakmıs izlenimi vermiyordu dogrusu.

Artık iki birligin arasında metreler kalmıstı. Her iki taraftan da mırıldanmalar duyuluyordu. Kendi inançları ile dua ettiklerine süphe yoktu.

Smith, neden burada olduklarını sorgulamaya baslamıstı.

199

Ama bilinci kapalı gibiydi. Sok durumundaydı, hiçbir sey düsünemiyor ve kendisine dogru yaklasmakta olan kalabalıgı görüyordu sadece. Nedense onlara karsı kötü

hisler besleyemedigini düsündü. Onlan öldürecekti belki de birazdan, ama kesinlikle içinde kötü bir duygu yoktu.

Buna anlam veremedi. Eger modern silahlan çalısıyor olsaydı onlan acımadan yok eden asker duygulan ile hareket ederdi. Ama simdi her sey gerçekti. Keskin uçlu kamalar, bedenler ve akacak kan...

Aralarındaki mesafe metrelere indiginde garip bir içgüdü

ile kosmaya basladılar. Bu aslında yüzyıl arca yapılan savaslann genlere ektigi bir güdüydü.

Her iki taraf da birbirine saldınrken tüfeklerin ucuna takılı

olan süngüleri havaya kaldırdı. Ilk çarpısan saflardan, kulakları tırmalayan sesler çıkmaya basladı. Süngülerin saplandıgı bedenlerin yırtılma sesi ile irkildi geri saflardakiler.

Amerikalı askerler inanamadıklan bir savasın içinde k a l a b a l ı k o l m a n ı n v e r d i g i g ü v e n d u y g u s u i l e yükleniyorlardı karsıdaki askerlere.

Ilk anlar gerilemisti direnenler. Binlerce Amerikalı asker bagırarak ve dua ederek saldırmıstı. Yirmili yaslarındaki genç beyazlar ve ispanyol ar. Siyahlar ve melezler.

Sonra gerileyenlerin yüklenmeye basladıgını hissettiler.

Burada olanlan analiz edecek bilgisayarlan yoktu. Onlan dehsete düsüren bir kavgaya dönüsmüstü savas alanında olanlar.

Artık biliyorlardı. Araplann yanında Türkler de vardı.

200

Birden bütün alan boyunca bu bilgi bagırıslar halinde yayıldı.

Amerikalı askerlerin bedenleri titredi. Türklerle savas alanında ve sayı üstünlügü dısmda esit sartlarla karsılasmıslardı.

Bu Tann'nın bize verdigi bir ceza olmalı, diye düsündüler.

General Smith, bu bilginin dogrulanması ile düsünmeye basladı; ne yaptıgını ve bunun nereye kadar gidebilecegini. Görüyordu. Ileri saflarda Türk askerlerinin insanüstü savasçılara dönüstügünü görebiliyordu.

Amerikalı askerler arasında dengesizlik bas göstermisti.

Yakınmalar ve gerilemeler görülüyordu.

Smith, gidisatı anlamıstı. Tarih sayfalan canlanıyordu sanki. Türk askerleri, eskisi gibiydi. Benliklerini asmıslardı, hepsi kendisini sehit kabul ettigi için ölmüs gibi savasıyor, ölmekten korkmuyorlardı.

Amerikalılar kalabalık olmanın avantajından baska bir avantaja sahip degil gibi duruyordu.

Bir noktada on kadar Amerikalı asker, tek bir Türk askerini tutmustu. Bir baska yerde bir Arap sivilin üzerine onlarcası

kapanmıstı ama savasın resmi gittikçe degismeye baslamıstı.

General Smith, kendi süngüsü ile ise karısmak zorunda oldugunu düsünüyordu. Yoksa askerler bir süre sonra kosarak kaçabilirdi. Türkler ölüyordu, ama yenilmiyorlardı.

Bu denklemi bir türlü çözemiyordu Smith.

201

Kosarak askerleri yardı ve etrafta çok sayıda direnen askerin oldugu bir alana geldi. Karsısına çıkan yagız bir Türk askeri ile dövüsmeye basladı. Yasma ragmen çok atak hareket edebiliyordu.

Ama Türk askerinin gittikçe sinirlendigini ve onunla bas edemeyecegini düsündü. Bu sırada ayagı takıldı ve çöl yüzeyine kapaklandı. Türk askeri üzerine saldırırken, askerin yüzü acıyla sarsıldı ve yere düstü. General Smith, emir subayının kanlı yüzünü gördü. Kötü yaralanmıstı, ama son anda onun hayatını kurtarmıstı.

Ayaga kalkmak gelmiyordu içinden, ölümden döndügünü

hissetmisti. Yerde yatan Türk askerine baktı, içi bir garip oldu. Ona bu kadar yakın olmak ve hiç tanımadıgı birinin ölümüne sebep olmak... Smith duygularını kontrol etmesi gerektigini düsünüyor ama bunu yapamıyordu. Duyguları

olmayan insan olamazdı ki. Modern teknikler duyguları

olmayan insanlar çizmisti, ama bu aksam hepsi susmustu ve insan ortaya çıkmıstı, hem de insanlıgın kanlı ve garip meydan savaslarından birisinde.

Binbası Hakan ve Hasan Pasa, yanlarında Halid'le beraber iyi bir üçlü olusturmustu. Etraflarından Türk askeri eksik olmuyordu, ama onlar da en az etraflarındaki askerler kadar savasıyorlardı. Koruma ordusuna güvenme konforu yoktu artık. Her an her yerden birileri gelebilirdi.

"Hakan, nasıl gidiyor, hâlâ askerlerimiz var etrafta.

Sanırım bizimkileri yenemiyorlar."

"Komutanım baksanıza su aslanlara, biri üç kisi ile ugrasıyor."

202

Bu sırada bir vınlama duyuldu. Hakan basını son anda kurtarmıstı. Amerikalı genç bir asker, çok yakınlarında belirmis ve heyecanla elindeki tüfegi mızrak gibi Hakan'ın kafasına dogru fırlatmıstı. Simdi silahsız ve gözleri korkuyla açılmıs bir halde Türk askerlerinin arasında kalmıstı.

Binbası Hakan, kosarak Amerikalı gencin yanına geldi ve gögsüne bir tekme vurarak sırt üstü yere yıktı. Bogazına bastı ayagını ve süngü takılı tüfegini kaldırdı. "Dur!" diye bagırdı Hasan Pasa.

"Ama komutanım, esir alacak durumda degiliz. Onu bırakamam, gidip bir askerimi öldürebilir." "Yarala yeter."

General Smith, umudunu yitirmeye baslamıstı.

Askerlerinin artık istekli savasmadıgını ve geri saflarda pek çok askerin hareketsiz durdugunu görebiliyordu.

Garip bir sey olmustu. Savas alanındaki enerji gitgide düsüyordu, iki taraftaki askerler de birbirlerine ilk anda oldugu gibi istekli saldırmıyordu.

Bir süre sonra savas neredeyse durma noktasına gelmis, hatta tamamen durmustu. Alanın hiçbir yerinde dövüsen asker yoktu. Birbirlerinden bir miktar uzaklasmıslardı ve aralarındaki alanda yüzlerce yaralı ve ölü vardı.

Kum fırtınası gücünü yitirmeye basladı, bir süre sonra da hafif bir rüzgâra dönüstü. Savas alanındaki görüntü

gerçekten dehset verici ve dramatikti.

Bütün askerler aynı renge bürünmüstü. Kum ve kan rengine. Sadece gözlerindeki beyaz renk bedenlerinin geri 203

kalanında ayırt edilebiliyordu.

Bir süre sessizce beklediler. Komutanlar yavas yavas öne dogru gelmeye basladı. General Smith ve Hasan Pasa, simdi karsı karsıyaydılar.

Amerikalı askerler yavas yavas öne dogru gelerek birbirlerine yaklastılar. Aynı hareketi Türk askerleri ve Arap sivil er de yapmıstı.

Hasan Pasa, önce ne yapacagını bilemedi ve bekledi. Bir an için psikolojik bir esikte oldugunun farkına vardı.

General Smith de durdu önce, ama sonra yürümeye basladı. Türk askerleri Hasan Pasa'ya yaklasırken o eliyle uzaklastırdı onları. General Smith ve Hasan Pasa, karsı

karsıyaydılar.

"Neden bilmiyorum ama burada Türkleri gördügüme sevindim."

"Belki de... Yenilirseniz hayatınızın bagıslanacagı

duygusundandır."

Güldü General Smith. Aklında sürekli olarak Hovvard Strike'ın söyledigi sözler vardı.

Bu savası durdurmalıyız, bu savas Amerika'ya hizmet etmiyor. Sadece Sir Eli denen bir çılgına hizmet ediyor.

"Sanırım askeriyede okudugumuz savas tarihi derslerindeki görüntülerden birisini yasadık, degil mi?"

"Evet, hatta en dramatiklerden biriydi."

204

"Zaten oldum olası o geri zekalı robotik silahlardan nefret etmisimdir."

"Bu konuda bir sey söyleyemem. Bizde onlardan pek yok." Smith, kendisini tutamadı ve yine güldü ama utandı

kendisinden. Yerde yatan ölüler için saygılı olması

gerektigini düsünüyordu. Ve orada yatanların bosa yatmadıgını hissedebiliyordu.

Hovvard Strike'ın sesi telsizden duyulmaya baslamıstı

yine. Bir sekilde savasın gidisatında degisiklik oldugunu ögrenmis olmalıydı.

"Bay Strike. Su an itibariyle çatısma sona ermis görünüyor. Size söylemem gereken pek çok sey var.

Bana söylediginiz sorunu bir an önce ortadan kaldırın, yoksa ben oraya gelecegim."

Hasan Pasa güldü, Binbası Hakan'a baktı. Bir an önce sehitleri gömmeli ve yaralılara bakım yapmalıydılar. Hem yardıma ihtiyacı olan pek çok Amerikalı asker de vardı.

Houston'a dogru

Mert ve Tracy, restorandan hızla çıktılar. Arabalarını arka sokakta bırakmıslardı. Güzel bir gündü ve ortalık çok aydınlıktı. Bir Gri Takım üyesi olarak Mert bu tür havalan sevmezdi. Puslu ve yagmurlu bir havada görevde olmayı

her zaman tercih etmisti.

Araçlarına binerken Tracy her zaman oldugundan daha 205

da sakindi. Giderek bu garip adama ve onun yapmaya çalıstıgı seye alısmıstı. Hem artık o isi yapmasına gerek yoktu. Mert nereye kadar giderse onun yanında olmaya karar vermisti.

Otomobile bindiler. Mert tam gaza basacaktı ki az önce geldikleri sokagın dönemecinde kısa saçlı bir kadının kendilerine baktıgını gördüler. Mert'in kalp atısları hızlandı

ve göz bebekleri küçüldü. Kadının her an belinden bir silah çıkarıp kendisine ates etmesini bekliyordu.

Ama bekledikleri gibi olmadı. Kadın gülümseyerek yavas adımlarla onlara yaklastı. Mert ve Tracy birbirlerine baktılar. Mert, eli silahında, camı açtı. Kadın otomobilin yanına gelip açılan camdan basını uzatarak, "Merhaba Mert. Ben de seni bekliyordum" dedi.

Mert neye ugradıgını sasırmıstı. Konusamıyordu. Bu nasıl bir sey diye düsündü ve aklına onlarca kötü senaryo geldi.

"Sasırman çok dogal. Kurt bana senin küçük dilini yutabilecegim söyledi. Umarım böyle bir durum yoktur."

"Ama nasıl..." Mert hiçbir sey demeden karsısındaki kadının ela gözlerinin içine bakıyordu.

Tracy aradıkları ajanın aslında kadın oldugunu ve Mert'in bunu bilmedigini, bu nedenle çok sasırmıs oldugunu anlamıstı. Bir an için Gri Takım üyesi kadın ajanla göz göze geldi ve kalbinin derinliklerine kadar titredigini hissetti. Simdiye kadar hiçbir insandan bu kadar derin bir tehdit algılamamıstı. Onun ne kadar tehlikeli oldugunu, gülerken bile alev saçan gözleri çok iyi anlatıyordu.

206

"Sen.. Ama bu nasıl olur? Biz hepimiz..." "Bak Mert, benim adım Deniz. Siz bilmiyordunuz ama aslında kadınlardan olusan bir baska kamp daha vardı. Ve bu sizden saklandı.

Aslına bakılırsa gizlilik devam edecekti ama bu operasyon çok önemli hale geldigi için bunu bozmaya karar verdiler.

Bunu neden yaptıklarını bilmiyorum, ama sanırım sizin kendinize olan güveninizi sarsmamak için olabilir. Hangi erkek bir kadının yaptıgı isi yapıp ondan sonra da kendisi ile gurur duyar degil mi?"

Bu sözler Mert'e dokundu, bozulmustu genç ajan. Kurt'un onlara bunu Deniz'in söyledigi nedenden dolayı haber vermemis olabilecegine inanmıyordu. "Peki, peki. Simdi ne yapıyoruz?" "Sizinle geliyorum." "Isin ne olacak?"

"Dükkândan çıkarken isi bıraktıgımı söylemistim."

Mert, Tracy'ye baktı. Onun rahatsız oldugunu hissetmisti.

Umarım bir kıskançlık durumu yoktur, diye geçirdi içinden.

Bu ihtiyacı olabilecek olan en son seydi. Böyle bir durumda bütün operasyonu sıkıntıya sokabilecek olayların yasanacagına emindi. Simdilik bu olayı kasımamaya ve her iki kadına da esit durmaya karar verdi. Deniz'i tanımıyordu. Gri Takım gibi üst düzey ve zorlu bir görev grubuna bir kadın ajanın dahil edilebilecegine ihtimal veremiyordu.

Deniz, arabanın arkasına atladı. Mert hiç durmadan gazladı. Yolda konusacaklarını düsünüyordu. Deniz uzun süre konusmadan arabadan dısarıya baktı. Bazen gözü

Tracy'ye kayıyordu. Onun kim oldugunu merak ediyordu.

Hiç hoslanmamıstı bu hafif görünüslü kadından. Bir Gri Takım ajanının nasıl olup da güvenligi bu kadar göz ardı

207

eder bir sekilde davrandıgını anlayamıyordu.

"Kurt, her zaman için bizim erkek ajanlardan daha iyi olacagımızı ve oldugumuzu söylerdi. Kadınlann bazı

özel iklerinin yogun stres ortamlarında daha iyi sonuçlar verdigini kesfetmislerdi ve bu nedenle herkesten gizledikleri, hatta kendi aralarındaki üst makamlardan bile gizledikleri bu kampı olusturdular."

"Deniz, bunları anlatmak zorunda degilsin. Tamam, ilk basta seni görünce sasırdım ama simdi bu fikre alısıyorum. Hatta neden biz bilmiyorduk ve neden karma bir kamp olmadı diye de merak ediyorum dogrusu!"

"Mert, çok komiksin. Emin ol, kamptaki kızları görsen simdi düsündüklerini düsünmezdin."

"Simdi ne düsündügümü ne biliyorsun?"

"Ben ajan oldugum kadar bir kadınım ve bana bakıslarından aklından geçenleri okumak hiç de zor degil."

"Deniz, inan, su anda bahsettigin seyleri düsünecek durumda degilim. Tek düsündügüm, seninle nasıl bir belanın içine düsecegim."

"Sence bela, içine girecegimiz durum mu; yoksa zaten su anki durumu bir bela olarak mı degerlendiriyorsun?"

Mert sert bir bakıs fırlattı Deniz'e. Arabaya bindigi andan beri onun sürekli kendisine baskı yaptıgını hissetmisti.

Bunu neden yaptıgını anlayamıyordu. Su an çok hassas bir görevdeydiler ve bir takım gibi davranmaları

gerekiyordu. Sorunun Tracy'den kaynaklanabilecegini 208

düsündü. Bunu ona açıkça söylemeliydi.

"Eger sorunun bu kızsa, bana çok önemli bir yardımı

dokundu ve benim yanımda. Onun baska zamanlarda da benim yanımda olmasını istiyorum, çünkü gerçekten bir Amerikalının gerekebilecegi durumlarla karsılasabiliriz.

Yabancıların dikkat çekebilecegi noktalan rahatlıkla asacaktır."

"Hey, onu kıskandıgımı mı düsünüyorsun? Hiç de böyle bir sey yok tamam mı? Aranızdaki iliski beni ilgilendirmez ama Türkiye için bu kadar hayati bir konuda bu riski almanı anlayamadım dogrusu."

"Bak Deniz. Sen de biliyorsun, senelerdir bu ülkede yasıyoruz ve nerelerde ne nasıl sonuç verir biliyor olmalıyız. Tanıstıgımızdan beri sürdürdügün olumsuz yaklasımını anlayabilmis degilim."

"Seninle bir sorunum yok Mert. Bu operasyona uygun olup olmadıgını anlamaya çalısıyorum."

"Bu sana mı kaldı?"

"Evet, Gri Takım eski Gri Takım degil. Pek çok ajan yakalandı. Birkaç kisi kaldık neredeyse ve artık kime güvenecegimi bilmiyorum. O kadar ajanın yakalanmasının mantıklı bir açıklaması yok."

"Deniz, manyak mısın sen, Gri Takım içerisinde bir köstebek olabilecegini mi ima ediyorsun?"

"Evet, Mert. Bu nedenle çok dikkatli olmalıyım." Deniz bunları söylerken gözleri doldu ama kendisini kontrol edip 209

bu duygusunu bastırdı. Uzun süredir bu ülkede tek basına yasamıs ve stres altında kalmıstı. Bu nedenle de duygusal olarak hayli yıpranmıs oldugu görülebiliyordu.

"Deniz, iyi oldugundan emin misin? Uzun süredir Kurt'layüz yüze görüsmüyordun, belki onunla bazı seyleri konusmalısın."

"Hayır... Hayır, olmaz. Buna gerek yok."

"Peki bırakalım istersen bu konuları da bana görevi anlat."

"Abdul ah Gül ve bürokratlar..." "Devam et."

"Amerika'ya gelmislerdi biliyorsun. Daha sonra VVashington'dan götürülürken yolda birileri tarafından kaçırıldılar ve kimse onları kimin kaçırdıgını bilmiyor."

"Biz biliyor muyuz peki?"

"Aslına bakılırsa bazı ipuçları var. Onları kaçıranların, hükümeti garip bir çabukluk ve marifetle ele geçiren Stil son'u destekleyenler olabilecegini düsünüyor Kurt."

"Al ah'ım, bu adam ne kadar da çok sey biliyor. Bazen ondan süpheleniyorum biliyor musun?"

"Ne, Kurt'tan mı süpheleniyorsun? Bunu sakın aklına getirme. Ben kime güvenecegimi bilemez haldeyken bana güven asılayabilen tek insan odur."

"Saka yapıyordum sadece, alınma. Kurt, bir tanedir."

"Peki senin bir planın var mı Mert?"

210

"Var sanırım. Bir an önce New York'a gitmeliyiz."

"Neden?"

"Çünkü hükümet New York'ta ve eger bizimkilerin izini bulacaksak, bunu ancak hükümet baglantılı insanlarla yapabiliriz."

"Dogru. Bu çok zor bir is ama baska yol da yok sanırım.

Peki ne yapacagız? Hükümete yakın kaynakların konusmasını nasıl saglayacagız? Hiçbiri gerçek politikacı

bile degil."

Mert yavasça basım döndürerek Tracy'ye baktı. Kadın sanki orada degil gibiydi. Ama birden iki kisinin kendisine dogru bakmakta oldugunu fark edip, onlara döndü. Evet, artık kendisinin yeni bir görevi vardı. Bunu bakıslardan anlayabiliyordu.

"Onun bu konuda iyi oldugunu düsünüyorsun sanırım Mert."

"Evet, bu konuda çok iyi. Aslına bakılırsa bayagı bilgi sahibi de diyebiliriz. Sadece ona hedefi göstermemiz yeterli bence."

"Bak iste, bunu yapmakta bir sorun olacagını

sanmıyorum."

"Bundan eminim. Elinde su anki hükümetle ilgili bütün bilgilerin detaylı bir sekilde olmadıgını söyleme bana."

"Var Mert, hepsi var. Dogum tarihlerinden, dogdukları evin adresine ve sonrasında yedikleri her haltın ayrıntılarına 211

kadar her sey."

"Harika! O zaman onları konusturmak için çok güzel diyaloglar hazırlayabiliriz."

"Kesinlikle."

"Bunları Kurt mu verdi sana?"

Deniz bir an düsündü.

"Evet, Kurt verdi." Gülerek Mert'e baktı. Simdi daha da rahatlamıs görünüyordu.

"Iyi, öyleyse ona özel ikle tesekkür etmem gerekecek."

"Istersen bunu görevi tamamladıktan sonra yapalım.

Biliyorsun gereksiz yere aranmaktan hoslanmayan birisi."

"Tamam, anlastık."

New York sokaklarında insanlar sanki hiçbir sey olmamıs gibi davranıyorlardı. Hayat devam ediyordu, savasın bu topraklara yansımıs olmasından rahatsız oluyorlardı ama geçmisti her sey.

Mert, Deniz ve Tracy, beraber kaldıkları otel odasında hükümet üyeleri ile ilgili bilgileri inceliyor ve konusma ihtimali en yüksek olacak kisiyi belirlemeye ugrasıyorlardı.

Kesin karar verememislerdi. Aslında hepsi de aradıktan kisi olabilirdi. Çok fazla fark yokmus gibi geliyordu.

Deniz sinirlenmisti. Resimleri yataga çarpıp kendisini sırt üstü yatagın üzerine bıraktı.

212

"Kahretsin, böylesine aptalca bir konuda Mert, böyle bir konuda takılıp kalıyoruz. Sanırım imkânsız bir görevimiz var."

"Saçmalama Deniz. Elbette birisini seçecegiz. Ben bir çay hazırlayayım. Kafam çalısmaz çay içmeden. Sen de ister misin?"

"Evet, lütfen. O içmiyor mu?"

Tracy bu arada resimlere bakıyordu.

"Hayır, kahveden baska hiçbir sey içmez. Bu alıskanlıgından vazgeçirmeye çalısıyorum onu ama basaramadım henüz."

Tracy tamamen resimlere dalmıstı. Resimlerdeki erkeklerin yüzlerine uzun uzun bakıyor ve kendi kendine bir seyler mırıldanıyordu. En sonunda içlerinden bir tanesini seçti. Uzun yüzlü, gülümseye çalısarak poz vermis ve yan kel, tombul yüzlü birisini seçti.

"Iste, agzından laf alacagım adam bu."

Bu sözleri neredeyse bagırarak çıkarmıstı agzından.

Yatagın üzerinde bagdas kurmus otururken zıplayarak sevinç gösterisinde bulundu Tracy, sonra hüzünlendi. O

adamın agzından laf almak için katlanacagı seyleri düsündü ve kendisine olan kızgınlıgı depresti. Mert bunu anladı ve yanına gidip onun elinden tuttu.

"Sen çok büyük bir amaca hizmet ediyorsun Tracy. Emin ol, bu görev sonrasında sonsuza kadar rahat etmeni saglayacak bir kaynagın sana aktarılması için elimden 213

geleni yapacagım."

"Bunları söylemene gerek yok. Simdiye kadar ne yaptıysam kendim için yaptım. Bunun dogru oldugunu düsünüyorum Mert."

Deniz, Tracy'nin bu kendini adamıs hal erini süpheyle izlemeye devam ediyordu. Bu kadında bir seyler var, diye düsündü. Her seyiyle çok iyiydi, süphe edilemeyecek birisi gibi görünüyordu ve iste tam bu noktada Deniz'in sezgileri çalısmaya baslıyordu. Her seyin mükemmel oldugu anda o süphelenmeye baslardı ve ruhunu yıpratan sey de buydu zaten.

"Neden onu seçtin?" Deniz sert bir ses tonuyla sordu.

Tracy, yaslanmaya baslayan gözlerini silerek gerildi ve sanki Deniz ile kendini esit tutmaya çalısarak cevap verdi.

Kadınlık gururunun ona bu davranısı yaptırdıgını anlamıstı

Mert.

"O kadar çok erkek tanıdım ki, ve onların ne zaman nasıl davrandıklarını o kadar iyi bilirim ki... Görünüslerinin onların düsüncelerini ve kisiliklerini ne kadar derinden etkiledigini de. Ve tabi , bu görünüsleri ile ilgili olarak onlara ne söylersem nasıl sonuçlar alacagımı ve bir sey söyletmek için onların içeride gizledikleri ezik ve korkak kalbi nasıl ele geçirecegimi."

Bunları söylerken Deniz'in gözlerinin tam içine bakıyordu.

Deniz, uzun yıl ar boyunca yasanmıs derin acıların ve deneyimin parıltısını, kararlılıgını ve kendine güvenini gördü.

214

Tracy, hangi politikacının nasıl bir iç dünyası oldugunu artık resimlerine bakarak bile söyleyebiliyordu. Uzun yıl ar boyunca pis bir isin acısını çekmisti ve simdi bu deneyimi, kendine kazandıranlara karsı acımasızca kul anacaktı.

Bunu nasıl yapacagı konusunda bir süre konustular. Fazla zamanın olmadıgı konusunda hemfikirdiler.

Tracy, sanki bir sef gibi davranıyordu, çünkü artık kendi uzmanlık alanına girmisti olaylar. Her seyi planladı. Yavas yavas isin havasına kendisini kaptırıyordu ve bu durum Mert'in hosuna gidiyordu. Deniz için aynı sey söylenemezdi. Bunun sebebi hâlâ Tracy'den süpheleniyor olması mıydı, yoksa baska bir sey miydi, bunu zaman gösterecekti. Ama her ne kadar Tracy'ye yardım ediyor görünse de onun kesin basarılı olabilecegini düsündügü

anlarda çileden çıkıyordu.

Seçilen kisi, îç Güvenlik Bakanı Michael Hermann'dı.

Alman asıl ı iyi bir ailenin Amerika'daki uzantılanndandı.

Ailesinin kökeni, yüzlerce yıl önceki Bavyera l luminati spekülasyonlarına kadar gidiyordu. Ama bu geçmisi ile ilgili hiçbir iz bulunamıyordu. Görünüste çok akıl ı olmayan ve kolay etki altında kalan biriydi. Dosyasında aynen böyle yazıyordu ve Tracy'nin tam da dogru insanı seçmis olması hepsini sasırtmıstı. Bazen deneyim, uzun bir süre alan istihbarat çalısmalarının yarattıgı artı degeri anlık olarak yaratabiliyordu demek ki.

Bundan sonra Deniz, her ikisine de Hermann'ın nerelere gittigi, aksamları kimlerle beraber oldugu, ne tür kadınlardan hoslandıgı ile ilgili çok detaylı bir brifing verdi.

Tracy her duydugu detayla daha da çok sasınyordu. O

kadar çok tanımıstı ki adamı gerçekten de tek yapması

215

gereken, dogru yerde durup dogru seyleri söylemekti ve büyük ihtimal e gerisi de kolayca gelecekti.

Ertesi Gece...

Tracy, Michael Hermann'la tanıstıktan kısa bir süre sonra adamın inanılmaz bir alkolik oldugunu fark etti, oysa dosyasında bu yazmıyordu. Alkolikler asla iyi birer bilgi kaynagı olamazdı. Bu kadar ayrıntılı tanıtılan bir insanın en önemli özel iginin atlanmıs olması derin süpheler uyandırdı Tracy'de. Nasıl bir dünyaya adım atmaya basladıgını hissedebiliyordu; paranoyalar ve tehditlerle dolu bir dünyanın tam kenarında, hatta biraz da içindeydi.

Eger hayatını kurtarabilirse bir daha asla bu tür islere bulasmayacagına dair söz verdi kendine.

Gece ilerliyor ve isler bekledikleri gibi gidiyordu. Hermann, gerçekten de açılmaya ve konusmaya baslamıstı. Önceki hükümetin elinden yönetimi nasıl da yasadısı yol ar kul anarak aldıklarını; Hermann'ın tabi ki, bu isteki

"olmazsa olmaz" katkılarım ve yönetimden uzaklastmlan politikacılar hakkında agza alınmayacak sözlerini dinlemek zorunda kalmıstı Tracy, ama biliyordu ki bunlar yeterli degildi.

Bilgilerin rengi Hermann'ın teklifi üzerine onun evine dogru giderken degisti. Arabada çok daha garip seyler söylemeye baslamıstı adam. Sir Eli diye birisinden bahsediyordu. Bu, aslında çözmek zorunda oldukları

kisiydi. Stil son'a kabine toplantısı sırasında nasıl davrandıgını anlatıp gülüyordu Hermann. Histeri krizine 216

girmis gibi gülüyordu ve Tracy ile olan yakınlıgı, bu gülme krizleri sırasında daha da arünyordu. Tracy kendisini avukat olarak tanıtmıstı, hem de zengin bir avukat. Daha ne isterdi ki Hermann, güzel ve zengin bir avukatla beraber olmak muhtesem bir seydi ve onun zekasından faydalanabilirdi.

Eve geldiklerinde Hermann'ın kendine ve Tracy'ye olan güveni epeyce artmıstı, alkolizmin de etkisiyle Tracy"yi neredeyse bir ortagı gibi görmeye baslamıstı.

Sir Eli'nin ne kadar büyük bir deli oldugundan bahsediyordu, daha dogrusu sarhos halde sayıklıyordu.

Bütün Ortadogu'nun ve kutsal toprakların tek hakimi olma hayalinden bahsetmeye basladıgında Tracy, her seye çok yakın oldugunu anladı.

Ama ters giden bir seyler vardı Hermann'a göre. Sanki Ortadogu'da bazı güçler, devrilen Amerikan hükümeti ile isbirligi yapıyor ve Sir Eli'nin dünyayı mahvetmesini engel emeye çalısıyordu.

Tracy, yavas yavas konuyu Türkiye'ye getirdi. Bunu nasıl yaptıgını bilmiyordu. Sanırım artık ben de profesyonel bir ajan olmaya dogru ilerliyorum, diye düsündü.

Konu Türkiye'ye gelince, Hermann gülmeye basladı. "O

konuda harika seyler oluyor. Sir Eli denen büyük patron, Türkiye'yi yönetmek için dahice bir plan kurmus. Türklerin Dısisleri Bakanını kaçırdı. Onu Teksas'taki bilimsel arastırmalar merkezinde tutuyor ve beynini yıkmaya çalısıyormus. Buna inanabiliyor musun, Bakanı beynini yıkayıp daha sonra da serbest bırakacak ve o sayede Türkiye'yi yönetmeye kalkısacak. Tanrım, bu delilerle isim 217

ne? Ben neler yapıyorum bilmiyorum!''

Tracy aldıgı bilginin mutlulugu ile öyle gülüyordu ki Hermann aslında Tracy"nin anlattıgı hiçbir seyi anlamadıgım ve tek düsüncesinin yataga gitmek oldugunu sanmaya baslamıstı.

Hermann, mutlu sonuna dogru yaklasırken artık hiçbir seyi düsünmeden konusuyordu. Alkolün etkisiyle o kadar uyusmustu ki, büyük ihtimal e ertesi gün bu anlattıklarının hiçbirini haurlamayacaktı.

"Sir Eli, bu hafta sonu Teksas'taki merkezine gidip Dısisleri Bakanı ile tanısacak ve onu etkilemeye çalısacak. Ama bana söylenenlere göre keçi gibi inatçıymıs, çok üzerine gelinirse fena öfkeleniyormus."

Tracy duyduklarına inanamıyordu. Her seyin bu kadar da basit çözülecegine inanamıyordu. Kolayca ögreniyordu gerekenleri.

"Haa, bak canım, bir de Sir Eli'nin Türk sevgilisi var ki sorma. Kız sıradan bir kız ama her nasılsa Sir Eli'nin askını kazanmıs. Kısa saçlı, atletik yapılı bir afet.

Muhtesem bir yaratık. Sanırım o kızın da Türkiye'de garip baglantıları varmıs ve Sir Eli'ye bu konularda inanılmaz bilgiler verdigi söyleniyor. Tanrım, ne büyük sans. Böyle baglantılarımın olmasım ne kadar da isterdim."

Hermann'ın son söyledigi sözler Tracy*yi beyninden vurmustu. Kulakları uguldamaya basladı. Ne düsünecegini bilemiyordu.

Bu dogru olamazdı. Yoksa Deniz'den mi bahsediyordu?

218

tste simdi her sey yerli yerine oturmaya baslamıstı.

Deniz'in Hermann ve digerleri hakkında nasıl bu kadar genis bilgi sahibi oldugunu simdi anlıyordu. Yoksa bunca detayı baska türlü ögrenmesine imkân yoktu.

Gözler önüne serilen gerçek karsısında tüyleri diken diken oldu. Nasıl oluyordu da Deniz bu kadar rahat davranabiliyordu? Bel i ki bu adamın kendisi hakkında bilgi sahibi olmadıgını düsünüyordu. Mert tehlikede miydi acaba? Zihninden binlerce soru geçti. En iyisi, isler düzelene kadar durumu hiç fark ettirmemekti, ama bel i bir asamada Deniz bu operasyonu mutlaka etkisiz hale getirmek isteyecekti. Bir fırsat bulursa bunu Mert'e anlatmalıydı, ama çok dikkatli olmalıydı. Mert ona ve grubuna çok güveniyordu. Bu güveni sarsacak bir seyler yaparsa eger, kendisi hakkında yanlıs düsüncelere kapılabilirdi.

Tracy, isin en zor kısmına gelmisti, istedigi her seyi ögrendikten sonra bu garip adamla aynı odada kalmak acı

vericiydi.

Ertesi sabah Tracy, Mert ve Deniz, bir odanın içinde gergin bir ruh hali ile hazırlık yapıyorlardı. Deniz pek çok silah getirmisti yarımda, Mert ile bunları paylasıyorlardı.

Teksas'taki Bilimsel Arastırma Merkezi'nin artık önlerindeki tek hedef oldugu çıkmıstı ortaya ve bu hedefe en kısa zamanda, hatta bu hafta sonu ulasılması

gerekiyordu.

Ancak bunun nasıl yapılacagı kafalarında soru isaretiydi.

Pek çok yöntem olabilirdi. Mert'e göre en iyi yöntem, agır silahlarla binaya saldırmak ve önlerine gelen herkesi temizlemekti. Ancak bu, durumu hayli karmasık bir hale 219

getirirdi.

Bir baska seçenek, oraya gizlice girmeye çalısmaktı.

Ancak bu kadar önemli isler yapan bir sebekenin ne tür güvenlik önlemleri almıs olabilecegini düsünmek bile istemiyorlardı.

"Bu binanın bir haritasını ve gizli çıkıs yerleri olup olmadıgım bulabilirim."

Mert, saskınlıkla Deniz'i izlerken Tracy*nin bakısları çok farklıydı. Saskın ve öfkeli, biraz da süpheli gözlerle bakıyordu. "Ne oldu, bana neden öyle bakıyorsunuz?

Yıl ardır bir sürü baglantı kurdum ve bu binanın haritasını

buldurabUirim. Bana sadece bir gün verin."

"Tamam Deniz. Peki bana kaynaklarını açıklamayacak mısın?" "Buna gerek var mı? Belki duysan kaynaklarımı

tanımak istemeyeceksin."

"Bu ilginç iste. Peki, sen bilirsin. Bu aksama kadar o haritayı istiyorum."

"Tamam, tüm yol an zorlayacagım. Bu aksam haritayı

sana ulastıracagım. Simdi hemen gitmem gerek."

Deniz hızla yerinden kalktı ve odanın kapısını vurup çıktı.

Mert ve Tracy birbirlerine bakakalmıslardı.

Bir süre sessiz kaldılar. Mert, Trac/nin kendisine bir seyler söylemeye çalıstıgım anlamıstı. Aslmda bunun dün gece ile alakalı oldugunu ve bildigi her seyi Deniz'in yanında anlatamadıgını hissetmisti.

220

"Söyle bakalım Tracy, Deniz'in bilmemesi gereken ne biliyorsun?"

Kadın bu sözleri duyunca korktu. Sanki beynini okuyordu Mert. Gözleri hiç tekin bakmıyordu. Seytanla melegin karısımıydı. Iyilik adına kiralanmıs bir katil gibiydi.

"Mert, bak... Bunun gerçekten onunla ilgili olup olmadıgım bilmiyorum."

"Uzatma, söyle."

"O adam, Hermann denen beyinsiz. Bana hâlâ

inanamadıgım bazı seyler söyledi."

"Peki bunlar Deniz'le mi alakalı?"

"Evet."

Mert, kendisine mutfak kısmından soguk bir seyler almaya gitti. Tracy onun bu kadar sessiz ve sakin olmasına anlam verememisti. Bu adamın psikolojik özel ikleri gerçekten de normal degildi.

"Sen bilmiyorsun, Kurt'u aradım ve ona Deniz'e verdigi bilgi dosyası için tesekkür ettim."

"Eee, ne oldu?"

"Bana, Deniz'e böyle bir dosya vermedigini söyledi."

Tracy, Mert'in yüzüne dehsetle baktı. Düsündüklerinin gerçek oldugunu hissediyordu simdi.

221

"Peki sen nereden anladın?"

"Açıkçası hâlâ tam emin degilim ama onunla tanıstıgım andan beri garip bir gerginlik seziyorum. Benim insanların düsüncelerini sezinleme gibi kötü bir huyum var. Hiçbir sey anlamıyormus gibi göründügüm anlar, aslmda karsımdaki insam en ufak parçasına kadar analiz ettigim anlardır. Deniz konusunda da basında beri çok iyi seyler hissetmiyorum. Beyninde garip bazı çeliskiler barındırıyor bence."

"Ne yapacagız? Bu çok tehlikeli bir durum. Büyük ihtimal e bize o bilimsel arastırma merkezinin haritasını ve gizli geçislerini gösteren her seyi getirecek. Mert, bile bile bir tuzagın içine çekiliyormusuz gibi geliyor."

"Evet, tam da bunu yapacagız. Bu tuzagın içine girmek zorundayız. Çünkü aradıgımız sey, bu tuzagın içinde ve ona baska türlü ulasma sansımız yok."

"Peki ya sonrasında ne yapacagız Mert? Bunlar sıradan insanlar degil ve o tuzagın içerisine girersek, bir daha asla çıkamayabiliriz."

"Ben ülkem için bu riskleri almaya hazırım. Ama sen böyle bir sey yapmak zorunda degilsin. Artık gidebilirsin, yapabileceginin fazlasını yaptın. Burada yüz bin dolar var.

Eger yasayabilirsem daha fazlasını da alacaksın."

Tracy ne yapacagını bilemiyordu. Burada ayrılıp gitmek, bir isi yanm bırakmak anlamma gelirdi ve hayatında dogru dürüst kendisine güven saglayan ve saygı duymasına neden olan tek davranıs biçimi, asla bir isi yanm bırakmamasıydı. Ama öte yanda da iyisiyle, kötüsüyle 222

koskoca bir hayat duruyordu. Simdiye kadar kimsenin kendisini adam yerine koymadıgı bir hayat. Hayır, hayır, verecegi karar açıktı. Mert'le gidecekti, sonuna kadar.

"Peki içeride ne yapacagız?"

Trac/nin "biz" diliyle konusması Mert'i sevindirdi. Neden bilmiyordu ama onun yanında olmasını istiyordu. Bu sezgilerine güvenmekten baska bir sey yapmayacaktı.

Hep güvenmisti sezgilerine, buna devam edecekti.

"Içeride ne yapacagımızı gerçekten bilmiyorum. Bütün gücümle savasacagım ve o Sir Eli denen adamı yok etmeye ugrasacagım."

"Ve tabi el erindeki politikacıları kurtarmalısın."

"Evet, zaten Sir Eli hal edilirse gerisinin çorap sökügü gibi geleceginden süphem yok."

"Çok cesursun ve kendine çok güveniyorsun."

"Evet, benim isim bu. Asla düsünmem. Daha dogrusunu söylemek gerekirse düsünmem gereken yerler dısında düsünmem demek, ölmem demek anlamına gelir."

"Bu durumda sana güvenmeli miyim?"

"Güvenmek mi? Böylesine tehlikeli bir isteyken kendinden baska kimseye güvenmemelisin Tracy. Ama senin için elimden geleni yapanm, bunu biliyorsun."

"Biliyorum."

223

TEKSAS / BILIMSEL ARASTIRMA MERKEZI

24 Ekim 2007

Selçuk gözlerini açtı. Nerede oldugunu çok iyi biliyordu.

Bası dehsetli bir sekilde agrıyordu. Üzerinde ne kadar süredir deney yaptıklarını artık kestiremiyordu, algılan al ak bul ak olmustu. Eger bir gün bu olardan anlatma fırsatı bulursa, kimsenin ona inanmayacagını biliyordu.

Herkes, uzaylılar tarafından kaçırıldıgını iddia eden insanlara oldugu gibi davranacaktı ona.

Kol an baglı degildi. Bu garip yere geldigi ilk günden beri inanılmaz derecede uyumlu davranmıstı. Hatta birkaç kez kapısı açık bırakılmıs ya da kendisini baglamayı

"unutmuslardı" ama o kaçmaya asla yeltenmemisti.

Bunların kendisini denemek için yapılmıs oyunlar olabilecegini düsünmüstü çünkü. Bu tür islere kafası

çalısıyordu. Bu konulan isleyen pek çok kitap okumustu ve simdi bu okudugu kitapların yararını görüyordu.

Merkeze geldikten sonra onun her arastırmada uyumlu davranması ve asagı yukarı doktorlann bekledigi sonuçlarm alınması, ki Selçuk onların neler bekledigini bir süre sonra anlamaya baslamıstı, genel olarak merkezdeki her çalısanda Selçuk* a karsı bir tür güven duygusu olusturmustu. Ve Selçuk ilk andan beri bu merkezi yok etmeyi düsünüyordu. Bunun için çok sabırlı olması

gerektigini de biliyordu. Ve o sabır, artık son haddindeydi.

Abdul ah Gül'ün ve Türk Dısisleri yetkililerinin bu merkeze getirildigini ögrendikten sonra artık tek düsündügü, bir 224

açık yakalamak ve bu açıgı olabilecek en uygun biçimde kul anmaktı. O hâlâ bir askerdi ve buraya getirilen Türk politikacıları kurtarması gerektigini düsünüyordu.

Az önce bu fırsatı yakaladıgını düsünmüstü. Kendisine bazı testler yapılacagını söyleyen bir doktor, pek çok ilacı

getirip masasının üzerine bırakmıstı. "Birazdan geliyorum"

diyerek odayı terk etmis ve kapıyı da kilitlememisti. Bir süre bekledi Selçuk. Gelen giden olmadı. Bel i ki doktor ögle yemegine gitmisti, ts sırasında zamanı geldiginde düzenli olarak ögle yemeklerine giderlerdi. Merkez bu açıdan gayet rahat bir yerdi.

Ve kapıyı kilitlememisti. Selçuk bu kez sansını denemesi gerektigini düsündü, ögle zamanı her sey yolundaysa eger, izleme kameralarının basındaki adamlar odalarındaki masalarda yemek yer ve pek de bakmazlardı

kamera görüntülerine. Zaten çogu kamera, sadece korkutma amacıyla konulmus gibiydi. Bunu kendi aralarındaki konusmalardan duymustu Selçuk.

Uzun zaman içinde kelime kelime elde ettigi bilgiler, onu merkezi en iyi tanıyan adamlardan birisi haline getirmisti.

Bir holü gördügü zaman oradan gelenlerin konusmalarına kulak kabartır ve adım adım kafasında her seyi resmederdi. Artık nerede oldugunu çok iyi biliyordu. Asagı

yukarı merkezde çalısanların su an itibariyle nerede olup nasıl davrandıklarım ve yaptıkları isi daha ne kadar süreyle yapmaya devam edeceklerini de. Belki sapmalar olabilirdi ama riski en aza indirecek kadar ögrenmisti içlerini dıslarını.

Kendi üzerinde ne yaptıklarını ise asla tam olarak anlayamamıstı. Verdikleri ilaçlardan sonra kendisine bazı

225

spor antrenmanlan yaptırıyorlar ve elde ettikleri sonuçlan kaydediyorlardı. Bazı ilaçlardan sonra performansı

düsüyordu Selçuklun, bazılarından sonra ise artıyor gibi oluyordu. Ama doktorlann ona söylemedigi bazı seyler vardı. Genetik testler yaptıklarını ve bu genetik testlerin sonuçlarını asla kendisine söylemediklerini biliyordu. Ama bir denek olarak asın dayanıklı olusu ve hemen hemen hiçbir ilacın kendisinde yan etki göstermemesi nedeniyle de kendisini çok sevdiklerini düsünüyordu.

Ayaga kalktı. Heyecanlanmıstı. Dizlerindeki dermanın azaldıgını hissetti. Kapıya dogru gitti. Kolu asagı indirince hafif bir tık sesi geldi kapıdan. Aralıktan dısarıya dogru baktı. Sevindi, bekledigi gibiydi. Etrafta kimsecikler görünmüyordu. Üzerindeki garip kıyafeti degistirmesi gerekiyordu. Hemen hole çıktı ve yürümeye basladı.

Tavan köselerindeki kameralann ölü bir sekilde kendisini kaydettigini biliyordu. Hızlı olmalıydı. Evet, eger onu gören birileri olsaydı çoktan alarmın çalmıs olması gerekirdi.

Evet, koridor sonundaki kapı. Camlı kapının açıldıgı bir baska koridor ve saga dönüs. En sonunda çamasırhane var.

Selçuk hızlı adımlarla aklında çizdigi harita dogrultusunda hareket ediyordu. Çamasır odasını buldu. Hemen içeri girdi. Hepsini bosaltıp çamasır torbalarını karıstırmaya basladı. Normal bir kıyafet ve hemen ardından da bir doktor gömlegi.

Özerine geçirdigi seyler tam olmamıstı ama idare ederdi.

Simdi ne yapmalıyım, diye düsündü. Hemen çözüm bulup haritaya göre hareket etmeliydi. Çok çabuk olmazsa avantajı kaybederdi. Ama ok yaydan çıkmıstı bir kere, 226

artık geri dönmemek üzere çıkmıstı o odadan, ölmek de umurunda degildi. Görevi kendisi belirlemisti ve sonuna kadar ugrasacaktı. Buraları kanstırmalıyım, diye düsündü.

Havalandırma. Havalandırmayı bozabilirdi mesela. Bir kere bozuldugunda bir tamirci getirilmisti ve doktorlardan birisini tamirciye havalandırma merkezini tarif ederken duymustu. Aylar önce hem de. Ve öylesine net bir sekilde ezberlemisti ki. Bunun için günlerce tekrar etmisti o tarifi.

Simdi beyninin içinde o tarifin yankılanısını dinliyordu.

H ı z l a k o r i d o r u g e ç . S a g d a n a s a g ı y a d ö n e n merdivenlerden in ve asagıdaki katta saga dogru git. En sonda karsına çıkacak olan merdivenlerden in ve üçüncü

kapıdan sola bakanına gir. Orası havalandırma merkezi.

Selçuk bir dakika sonra havalandırma merkezindeydi. Dev havalandırma makinelerinin gürültüsünden baska bir sey duymak mümkün degildi. Ne yapmalıyım, diye düsündü.

Havalandırmayı kapatması demek, insanların harekete geçmesi ve kendisinin yakalanması demekti. Daha kötü

ve karmasa yaratıcı bir sey yapmalıydı. Odayı

arastırmaya basladı. Siseler içerisinde kimyasal ar vardı.

Birini ahp kokladı. Kolay tutusabilir bir seydi. Bu maddeyi ateslerse ne yapacaktı? Yangın mı? Bu çok kolay olurdu.

Yangın hemen söndürülür ve herkes alarma geçecegi için yine sansı kalmazdı.

Daha tehlikeli ve etkili bir sey geldi aklına. Yangını o odada çıkarmak ve dumanını havalandırma vasıtasıyla bütün merkeze yaymak. Havalandırma dairesinin kapısını

da kilitlerse onu durdurmaları zaman alacagından merkezi bosaltmak zorunda kalacaklardı.

Ama acele etmezse havalandırmadan sızan duman 227

Dısisleri Bakanını ve bürokratları da etkileyebilirdi.

Kimyasal maddeyi yere döktü. Havalandırmaya giden sistemi, havayı dısarıdan degil, daire içinden alır moda getirdi. Bu bir bakıma kapalı devre havalandırma sisteminin devreye girmesi anlamına geliyordu. Uzun süre bu sistemin açık kalması oksijen miktarını düsürecegi için yine fark edilirdi.

Sistem simdi kapalı biçimde çalısıyordu. Havalandırma dairesinden dönüyor ve aynı havayı çeviriyordu.

Kimyasal maddeyi nasıl yakacagını düsünememisti.

Etrafına bakındı. Birkaç saniye sonra bile havarim ısınmaya basladıgını hissedebiliyordu. Düsündügünden de çabuk baslamıstı sistemin oksijeni emmesi.

Duvara dayalı bir demir parçası gördü. Onu alıp kimyasalı

yere döktügü noktadaki demir borulara vurmaya basladı.

Ardı ardına denemeleri sonuç vermiyordu. En sonunda sıçrayan bir kıvılcım yerdeki maddenin ates almasını

sagladı.

Alevler aniden yayılmaya baslamıstı. Simsiyah bir duman odaya dolmaya basladı. Selçuk" u siddetli bir öksürük tuttu. Hemen kimyasalın geri kalanım da atesin üzerine döküp odadan çıktı. Dısarıdan kilitleyip anahtarı üzerinde kırdı. Otomatik yangın söndürme sistemi devreye girene kadar yeterince duman dolmus olurdu binaya.

Abdul ah Gül'ün odasını bulmalıydı. Bunu çok düsünmüstü. Hangisi olabilecegini. Aklında iki seçenek vardı. Kosarak üst kata çıkıp koridoru geçerken kötü bir kokunun hızla havalandırmadan dısarıya dogru sızmaya 228

basladıgını fark etti. Duman henüz görünmemisti ama bu aklından geçerken siyah bir duman tabakasının sis gibi bir anda olusmaya basladıgım fark etti. Her seyin çok hızlı

gelisecegini hissediyordu. Çabuk olmazsa kurtarmaya çalıstıgı insanı kendi el eri ile dumana maruz bırakmıs olacaktı.

Aklındaki odalardan birisinin kapısma gitti. Tabi ki kilitliydi.

Tekmelemeye basladı. Kapıyı bir doktor açtı. Dehset içinde Selçuk'a bakıyordu. Selçuk doktorlardan birisi ile karsılasmca ne diyecegini bilemedi ve çok sasırdı önce.

Sonra aklına gelen seyi söyledi:

"Doktor, yangın var. Size haber vereyim dedim." Doktor sokun etkisi ile aslında Selçuk'un söyledigi seyin ne kadar mantıksız oldugunu anlamadı. Durumu idrak edene kadar hayatında almadıgı kadar sert bir darbeyi almıstı kafasına.

Yere yıkıldı.

Selçuk içeriye girip artık duman dolmaya baslayan odaya baktı. Koridorlarda ayak sesleri duyuluyordu, ögle yemegi tam bir soka dönüsüyordu. Bunu nasıl yaptıgını düsünüp sasırdı ve sevindi. Sabrı ise yaramıstı.

Odanın içinde bir adam oturuyordu. Sürekli yere bakıyordu. Selçuk, adamın yanma gitti ama bu adam Dısisleri Bakam degildi. Bürokratlardan birisi olmalıydı.

Hayli kötü görünüyordu durumu.

"Lütfen benimle gelin," dedi ve kolundan tutup kaldırdı.

Hasan Beydi bu. Zihni yapısı çok hasar görmüstü. Maruz kaldıgı zihin kontrol çalısmalarının bütün yan etkilerini tasıyordu.

229

Selçuk'a direndi önce, ama sonra dumanın etkisiyle içgüdüsel olarak harekete geçti ve onunla yürümeye basladı. Diger kapıya gittiler. Açıktı. Birileri odaya girmisti.

Degerli konuklarını kurtarmak için kapıyı açıp, öylece bırakmıslardı. Dısan çıkmasına yardımcı olmaya çalısıyorlardı. Koridorlarda görüs, bir hayli azalmıstı.

Hasan Bey, öksürmeye baslayınca içerdekiler ona dogru döndü. Panikteydiler, kontrol kalkmıs gibiydi merkezde.

Birilerinin havalandırma dairesine dogru kostugu duyuluyordu. Yangın söndürme sistemi çalısmıstı ve her yerden sular püskürtüyordu. Bu, durumu daha da kötülestirdi. Su ve duman, görmeyi ve nefes alıp vermeyi daha da zorlastırmıstı. Selçuk bu fırsattan faydalandı.

Odaya daldı ve Gül'ü odadan çıkarmak isteyenlere saldırdı. Neye ugradıklarını sasırmıslardı. Doktor kıyafetli birisinin saldırısına ugruyorlardı. Selçuk hiç acımadan yere yıktı adamları. Selçuk, adamlarla bogusurken basım çarpmıstı. Gül'ün yardımıyla ayaga kalktı.

"Efendim, ben Selçuk. Türk askeri."

Gül'ün gözleri doldu bir an.

"Bir an önce buradan çıkmalıyız Bakanım."

"Tamam oglum. Hasan Bey iyi degil. Ben onu tutarım. Sen diger bürokratlara bak. Su asagıdaki odada tutuluyorlar."

"Bas üstüne efendim."

Abdul ah Gül, Hasan Beyi kolundan tutup dısan çıkartırken, Hasan Bey hâlâ ne oldugunu anlayamamıs gibi hareket ediyordu.

230

Selçuk odayı terk etti. Bir anda dumanların arasında kaybolmustu. Bir kapının kırılma sesini duydu Gül. Sonra bogusmalar. Ve bir silahın patlama sesi. Ne oldugunu anlayamadı. Kimin vuruldugunu bilmiyordu. Ancak bir dakika sonra Selçuk, pesinde diger bürokratlarla dumanların arasından çıkmıstı. Birisinin kolu kanıyordu.

Mermi onu sıyırmıs olmalıydı ama silahı Selçuk aldıgına göre silahın sahibinin artık bir sorun yaratma ihtimali kalmamıstı.

Selçuk nereye dogru gitmeleri gerektigini çok iyi biliyordu.

Bir yangın tatbikatında açık olan kapıların nerede oldugunu da. Hemen aklındaki haritayı devreye soktu.

Koridorlar artık nefes alınabilecek yerler degildi.

Kosusturmalar artmıstı. Havalandırma dairesinin kapısı

kırılmaya çalısılıyordu. Demir kapının kırılması kolay olmayacaktı, ama kırılsa bile yangını söndürmek bir ise yaramazdı. Dumanın tahliye edilmesi için hayli uzun bir zaman gerekiyordu. Koridorlan takip edip en alt kata dogru inmeye basladılar. Sonra büyük jeneratörlerin oldugu genis bir deponun kapısına geldiklerinde güvenlik görevlileri ile karsılastılar. Selçuk mermileri üzerlerine bosalttı. Onlar da ates etmis ve Selçuk'u vurmuslardı.

Ama yaralıydı ve yürüyebilirdi. Birbirlerine tutunarak onu takip ettiler. En sonunda geldikleri genis oda bir çesit depoyu andırıyordu. Burası dısandan gelen hassas aletlerin ve ilaçların tutuldugu depoydu ve dogrudan dısan açılan bir kapısı olmalıydı. El yordamıyla duvarları

yoklayıp en sonunda kapıyı buldular. Selçuk diger sarjörü

takıp kilide ates etti ve kapı bir anda açıldı.

Hepsi kendilerini dısarıya attı. Bir anda açık havaya çıkmak tuhaftı, özel ikle Selçuk için çok acı vericiydi, iki yıldır gün yüzü görmemisti çünkü. Günes ısıgını görmek, 231

taze oksijeni almak... Bir anda gözleri karardı, bayılacak gibi oldu. Abdul ah Gül tuttu kolundan.

"Hemen buradan uzaklasmalıyız," dedi Gül. Basını sal adı

Selçuk.

Yarı çöle dogru kosmaya basladılar. Merkezin arkasındaydılar. Dısarıdan bakıldıgında son derece modern ve sıradan bir üniversite arastırma birimi gibi duruyordu. Pek de fazla güvenlik yoktu. Selçuk bir anda aslında içeride uygulananların ve sistemin de yapılmaya çalısılan seyin bir parçası oldugunu anladı. Aslında hiç de düsündügü gibi, kale gibi bir merkezde, bilinmez bir yerde degildi. Son derece sıradan bir yerdi, ama öyle seylere inandmlmıslardı ki burasının aslında o kadar fevkalade bir yer olmadıgını asla akıl arından geçiremezlerdi. Bu kadar zamandır istese çoktan kaçabilecegini düsündü. Ama zihnine öyle bir imge, öyle bir düsünce yerlestirmislerdi ki, aslında bunca zamandır bu binanın içinde degil, kendi zihninde yarattıgı hapishanenin içinde kapalı kaldıgını

anladı...

Binadan hayli uzaklasmıslardı. Ana girisin önünde yasanan panigi görebiliyorlardı. Bürokratlardan birisi öksürerek cebinden bir sey çıkardı ve Abdul ah Gül'e uzattı. Hepsi çok sasırmıstı. "Nereden buldun bunu?" diye sordu Gül. "Efendim, Selçuk'un silahını elinden aldıgı

adamın cebinden düsmüstü. Ben de alıp cebe attım."

Selçuk akan kanını bastırmaya çalısarak bürokratın uzattıgı cep telefonuna baktı ve gülümsedi.

"Su an tek ihtiyacımız olan seyi yerden alıp cebine attıgını

mı söylüyorsun?"

232

Basını sal adı bürokrat. Herkes çok yorgundu ve merkezdeki görevlilerin artık binaya dogru degil ama etrafa bakınmaya basladıgını görmüslerdi. Fazla mermileri yoktu. Eger onları aramaya baslar ve bulurlarsa yasamalarına imkân olmazdı, çünkü teslim olmak gibi bir niyetleri yoktu.

Ancak yavas yavas peslerine düstüklerini gördüler. Eli silahlı insanlar merkezin dısına dogru her çıkıntıya bakarak ilerliyordu. Kendilerini bulmaları fazla zaman almazdı. Hemen hareket etmeliydiler. Görünmemeye çalısarak harekete geçtiler. Çalılar ve kaya parçalarını

k e n d i l e r i n e s i p e r e d i y o r l a r d ı . Ç o k f a z l a ilerleyemeyeceklerini anladılar ve bulduktan bir oyugun içine girdiler.

Abdul ah Gül bir numara çevirip telefonu kulagına götürdü.

Bir süre bekledi. Telefon açılınca yüzü aydınlandı ve gülümsedi.

"Basbakanım, selamlar..."

Karsısındaki kisinin Tayyip Erdogan oldugunu anladılar o zaman. Kulak kabarttılar.

"Basbakanım, evet, iyiyiz hepimiz. Bizi garip bir yere kapatmıslardı. Teksas'ta bir yer. Yerini tam bilemiyoruz ama arastırma merkezi gibi."

"Iyiyiz efendim. Yalnız fazla zamanımız yok. Bizi arıyorlar."

"Evet, Basbakanım, gerçekten iyiyiz. Ama... Evet, bir an önce Rumsfeld ile baglantı kursanız iyi olur. Bizi buradan 233

kurtarsınlar. Dikkat etsinler. Hepsi silahlı bu adamların."

Telefonu kapattı. Artık iyi durumda olmalıydılar.

Cep telefonu çaldı yine.

"Merhaba Bakanım!" Arayan, Maliye Bakanıydı.

"Evet, evet, iyiyiz Al aha sükür, ama iste silahlı adamlar var pesimizde ve bizi arıyorlar. Çok tesekkürler. Insal ah, insal ah."

Telefonu kapattı.

Selçuk karsıdan gelen adamların kendilerinin bulundugu oyugun tam önünden geçecegini anlayınca digerlerine isaret edip iyice yere yatmalarını istedi.

Mert, Deniz ve Tracy yola çıkalı çok fazla olmamıstı.

Deniz çok sessizdi. Tracy de konusmuyordu. Mert ise bir seyler mırıldanıp duruyordu.

"Ne yapmayı planladıgını bana söylemeyecek misin Mert?" "Hayır Deniz, sen bana bu bilgileri nereden aldıgım söylemezsen ben de sana ne yapmayı düsündügümü

söylemeyecegim."

"Ama bu çok çocukça."

"Olabilir. Hatta oraya sen ve Tracy'nin beraber gitmenizi istiyorum."

"Ne? Al ah'ım çıldırdın mı sen ya? Sen ne yapacaksın?"

234

"Ben, dedigim gibi, hiçbirinizin aklına bile gelmeyecek bir sey yapmaya karar verdim. Baska yol yok açıkçası."

"Bak Mert, saçmalama. Iste bütün gizli girisleri buldum.

Içeri girip hal edecegiz."

"Deniz, bazı seyler degismis olabilir. Sadece senin kaynaklarına güvenmek zorunda degilim."

"Güvenebilirsin ama..."

"Bana çok baskı yapıyorsun. Bundan nefret ederim. Sakın bir daha baskı yapma bana."

Mert bunları söylerken çok sinirlenmisti. Köpürüyordu adeta. Arabayı yolun kenarına çekti.

"Sen ve Tracy simdi yola devam edin. Oraya geldiginizde güvenli bir alanda beni bekleyin."

"Peki, senin oraya geldigini nasıl anlayacagız Mert?"

"Merak etmeyin, anlayacaksınız."

Mert, Tracy'ye bakıp göz kırptı. Kendisine güvenmesini istiyordu. Öyle de yapacaktı Tracy.

Deniz ve Tracy yol boyunca hiç konusmadılar. Ikisi de birbirinin aklından neler geçtigini merak ediyordu, daha da önemlisi Mert'in ne yapacagını merak ediyorlardı.

Tayyip Erdogan Rumsfeld ile bir süredir görüsmemisti.

Abdul ah Gül'ün acil telefonundan bahsetti ona ve Suudi çöl erindeki operasyonun sona ermis olmasından duydugu 235

memnuniyeti iletti.

Rumsfeld, ilk görüsmeye göre daha sakindi. Sir Eli ve onun kukla hükümetinin Kutsal Topraklan ele geçirmek suretiyle dünyayı büyük bir karısıklıga sokma planının sekteye ugramıs olması onu nispeten de olsa rahatlatıyordu.

"Sayın Erdogan, sunu söylemem gerekir ki henüz çözümlenmemis bir konu var. Hazır Sayın Gül'ü kurtarmak için gereken operasyonu devreye sokarken onu da konusalım." "Nedir o?"

"Biliyorsunuz, bir nükleer patlama yasadık. Bir baska nükleer bomba ise halen New York'ta bir yerlerde. Ve su anda New York, bizim yeni baskentimiz. Eger bir kaza olursa... Cümleyi tamamlamama gerek yok sanırım."

Erdogan bir süre düsündü. Bu isi dogrudan kendisi çözemezdi. Ama Gül'ün kurtarılması için de bir seyler yapılması gerekiyordu, hem de hemen.

"Peki Sayın Rumsfeld, bir seyler yapmaya çalısırım.

Oraya o bombayı kim soktu bilmiyoruz ama istihbaratın gereken çalısmayı yapıp ikinci bombanın yerinin bulunmasını bir sekilde saglayabilirim."

"Gerçekten çok tesekkür ederim size. Ben özel bir hava kuvvetleri kurtarma ekibini hazırlattım. Halen bize sadık olan ve bu hükümetin nasıl da yasadısı yol ardan gücü ele geçirdigini bilen komutanlar bunlar."

"Sayın Rumsfeld, Stil son hükümetinin en kısa zamanda durdurulması gerekiyor."

236

"Bunun için ugrasıyoruz Sayın Erdogan. Ancak önce Sir Eli denen su adamm yok edilmesi lazım. Bu konudaki gelismeleri duymak isterim dogrusu."

"Merak etmeyin Rumsfeld, yakında duyacaksınız. Ama benden degil, kendi adamlarınızdan. Gözlerinize inanamayacaksınız." "Bunu duymak beni çok sevindirdi."

"Peki, nükleer bomba isini takip edecegim. Bu arada eger bans ve güvenlikten bahsediyorsak bu kavramlar tüm bölge için geçerli olmalı; Israil'de de, Filistin'de de, Iran ve Irak'ta da." "Evet, bu konuda hemfikiriz. Ben sunu çok iyi gördüm, Ortadogu'da savasmak demek, sonsuza dogru saymak demek. Asla bitmeyecek bir sey. Bence hiç

baslatılmamalıydı."

"Oldu bir kere. önemli olan bundan sonrası. En kısa zamanda Istanbul'da sizinle, israil Basbakanı ile ve Filistin Devlet Baskanı ile bir toplantı yapalım. Gereken kararlan alalım ve Ortadogu'ya bitmeyecek bir bans getirelim."

"Evet, evet... Bunu yapmak benim hayatımm görevi olacak. On yıl ardır Ortadogu'dayım ve sanırım bu muhtesem topraklara karsı böyle bir sorumlulugum olustu diyebilirim."

"Bu sorumlulugu en iyi sekilde yerine getireceginizi düsünüyorum. Balon, bu topraklarda yasayanlar düsmanlık nedir bilmez. Emin olun, Türkler siz ne yapmıs olursanız olun içlerinde bir düsmanlık beslemeyecektir."

"Bunu biliyorum, bu büyük hata, yani Türkiye'yi gerçek kosul an ile degerlendirememe hatasım yapmam, hayatımı degistirdi. Pek çok seyi anlamamı sagladı."

237

Selçuk, silahı hazırladı. Adamlar tam onların yanından geçerken birden dönüp oyugun içine baktı. Herkes s a s ı r d ı , y ü z y ü z e g e l m i s l e r d i . A d a m l a r b u n u beklemedikleri için birden korkup irkildi ve sendelediler.

Selçuk adamlann sersemlemesinden yararlanıp her iki adamı da kafalarından vurdu.

Adamlann düserken çıkardıgı gürültüyü herkes duymustu.

Selçuk kosup adamlann silahlarını aldı. iki tane M-16

tüfegiydi bunlar. Yanlannda da fazladan birer sarjör vardı.

Tabancayı Abdul ah Gül aldı. On tane mermisi vardı. Bu nedenle dikkatli harcaması gerekiyordu mermiyi. M-16'nın birini Selçuk aldı. Digerini de en genç bürokrata verdi ve silahı nasıl kul anması gerektigini hatırlattı. Ona tek tek atmasını söyledi mermileri. Ve çok iyi nisan almalıydılar.

Silahlı muhafızlann hızla yaklastıklannı görebiliyorlardı.

Adamlan bir süre kendilerinden uzak tutmalan zorunluydu.

Selçuk nisan aldı ve gelenlere iki el ates etti. Adamlardan birisi vurulup düstü. Digeri de onun üzerine egildi.

Yaralanmıs olmalıydı, öbür taraftan yaklasmaya çalısanlara diger M-16'yı alan bürokrat ates etti. Sadece tek bir mermi atmıstı. Kimseyi vuramadı ama bu atıs caydırıcı oldu, muhafızlar hayli silah gücü oldugunu düsündükleri için yaklasmadılar. Muhafızlar bir noktada toplanmıstı. Ne yapacaklannı planlıyor olmalıydılar. Etraf son derece açıktı. O noktaya genis bir alanda yaklasmaya çalısmak demek, ölüme davetiye çıkarmaktı. Muhafız sefinin çıldırmıs gibi saga sola bagırdıgını ve adamlanna kızdıgını görebiliyorlardı.

Selçuk bir kez daha nisan aldı. M-16'nın bin metre etkili menzili vardı ve gördügü kadanyla o kalabalık, bu menzile 238

çok yakındı. Ancak mantıklanm yitirdikleri için bunu fark edecek durumda degildiler.

Selçuk, muhafız sefini nisanlamısn. Adamı simdi arpacıgın hemen üzerinde görebiliyordu. Tetigi yumusattı, hedefin bir an için durmasını bekledi, öyle de oldu. Adam bagırmaktan yorgun düsüp el eriyle yüzünü kapattı ve o anda Selçuk silahı atesledi.

Mermi tam muhafız sefinin gögsüne isabet etti, adam yere yıkıldı. Bir anda diger muhafızlar, Selçuklann bulundugu noktaya mermi yagdırmaya basladılar. Bir süre baslarını

asagıda tutmalan gerekiyordu. Kulaklarının dibinde vızıldayan mermi tanelerinden korunmaya çalısıyorlardı.

Selçuk çok iyi bir sey yaptıgım düsünüyordu. Simdi muhafızlar panikle saçmalayacaklar ve kendilerini açıga çıkarıp daha çok kayıp vereceklerdi. Bu sırada çok uzakta, bir sıra aracın Bilimsel Arastırma Merkezi'ne dogru geldigini gördüler. Bu kötü haberdi. Zırhlı

Humveeleri görüyordu Selçuk. Bu artık zamanlarının dakikalarla ölçülebileceginin göstergesiydi. Birazdan üzerlerine bu araçlarla gelip hepsinin isini bitireceklerdi.

Selçuk gelen kisinin çok önemli birisi oldugunu düsündü.

Araçlar belirli bir mesafede durduktan sonra zırhlı

oldugunu düsündügü bir minibüsten dısan pek çok kisi indi.

Bu gelen, Sir Eli'ydi. Abdul ah Gül ile konusmak için gelmisti. Yetkililerden bilgi aldıktan sonra o da çılgına dönmüstü. Zaten Suudi Arabistan'daki operasyon basarısız olmustu. Bir de bunun üzerine böylesine saçma bir biçimde, elindeki adamın birkaç yüz metre ötede olmasına ragmen ele geçirilememesi... Bu gerçekten 239

kaldırabilecegi bir sey degildi.

Sir Eli'nin emri kesindi. Zırhlı araçlar derhal gidip o delikteki herkesi yakalayacak ya da öldürecekti.

Humveeler harekete geçti. Üzerindeki askerler makineli tüfekleri atese hazırlamıstı. Selçuk gökyüzünü ve ufku taradı ama hiç de yardım geliyormus gibi bir hava yoktu.

Uzaktan Humvee'nin üzerindeki askere ates etti ama koruma zırhına çarptı mermi. Yine de asker kendisini daha çok korumak için önlem aldı. Ancak bu silahla onları

durdurmasına imkân yoktu.

Mert herkesin çok sasıracagını biliyordu. Aslında kendisi bile bu yaptıgı delilige sasınyordu. Kimsenin bilmedigi bir hava üssü çöplügü vardı, tamamen eski uçaklardan olusan. Oraya pek giden olmazdı. Ve Mert bu uçak çöplügünü sık sık ziyaret ederdi. Çöplügün bekçisine az yardım etmemisti. Adam da onun kim oldugunu bilmedigi için istedigi her konuda Mert'e anlayıslı davranıyordu.

Geçmis yıl arda o uçak çöplügünde bir süper Cobra helikopteri saklamıstı. Ve helikopter kul anmak, Mert'in en iyi yaptıgı islerden biriydi.

Cobra'yı, uzun süre önce italyan mafyası vasıtasıyla silah kaçakçılarından almıs ve o çöplükte iyice saklamıstı. Bu tür silahların ne zaman gerekli olacagı bel i olmazdı ve simdi tam da o an gelmisti.

Süper Cobra helikopterine sadece makineli top ve roketlerini takmıstı. Yere çok yakın irtifadan uçuruyordu.

Bazen evlerin yakınlarından da geçmek zorunda kalıyordu ve bu anlarda insanların dısan fırlayıp ona baktıgını

görüyordu. Sesi insanları ürkütecek bir silahtı. Zamanın 240

ondan yana islemedigini biliyordu. Sürekli olarak sarsılan helikopterin içinde aletlerin dogru çalısıp çalısmadıgını

kontrol ediyordu. En önemlisi de hedefleme sistemiydi ve öyle görünüyordu ki sansı yerindeydi.

Hedef bölgesine az kalmıstı. Birazdan orada olacaktı ama nasıl bir tabloyla karsılasacagını bilmiyordu. Sir Eli'nin hedef bölgede olacagını söylemislerdi. Bu nedenle helikopteri indirip çatısmak zorunda kalabilirdi. Arka pilotun koltuguna bir tane agır makineliyi koymustu. Sir Eli'yi ne olursa olsun yok edecekti. Tabi eger her sey dogruysa ve bugün merkezi ziyarete gidiyorsa. Sonrası

kolaydı. Uguldayan kulakları, rahat düsünmesini engel iyordu.

Hedef alanına geldiginde etrafın hayli karısmıs oldugunu gördü. Bilimsel Arastırma Merkezi'ni görebiliyordu. Ama bir gariplik vardı. Her yerinden dumanlar çıkıyordu merkezin, insanlar dısarıya kaçmıslardı. Eli silahlı pek çok insan vardı. Bir dizi zırhlı aracı, kaliteli otomobil eri ve minibüsleri yan yana görünce önemli birisinin, Sir Eli'nin oraya gelmis oldugunu anladı, istihbarat dogruydu.

Ancak Abdul ah Gül ve digerleri neredeydi? Alan üzerinde bir tur daha atarken herkes simdi helikopteri izliyor ve kime ait oldugunu anlamaya çalısıyordu. Mert, bir sey fark etti; bazı zırhlı araçlar bel i bir noktaya yönelmisti. O

noktada ne oldugunu ögrenmesi gerekiyordu.

Bu sırada oyugun içindeki Türkler, üzerlerine makineli atesi açarak gelen Humveeleri durdurmak için el erindeki silahları üzerlerine bosaltıyorlardı. Son sanslarını

kul anıyorlardı. Bu helikopter de neyin nesi, diye düsündü

Selçuk. Eger bu da bizi kurtarmaya gelmediyse hapı

241

yuttuk.

Mert, öylesine yakınlarından geçmisti ki yerde küçük bir oyugun içine sıgısmıs, üzerlerine gelen zırhlı araçlara ates eden insanları gördügünde içi cız etmisti. Bir his ona aradıgı insanların onlar oldugunu söyledi.

Hemen kafasında bir planlama yaptı, tik olarak zırhlı

araçların isini bitirmeliydi. Zaten Humveeler de durmus ve heli215

kopterin yapacagı saldırıyı bekliyordu. Onlar Mert'i kendi adamları sanmıslardı. Oyugu havaya uçurmasını

bekliyorlardı. Galiba digerleri de aynı seyi düsünmüstü

ama kimsenin aklına bunu birisine sormak gelmemisti.

Deniz ve Tracy, uzak bir mesafede, olan biteni izliyor ve hâlâ Mert'i bekliyorlardı. Helikopterin Sir Eli'ye ait oldugunu düsünüyor ve merkezde çıkan yangının nedenini merak ediyorlardı.

Mert, helikopteri çevirdi ve Humveeler'den birisini tam nisan kamerasının ortasına aldı. Artı isareti, Humvee'nin tam üzerindeydi simdi. Araçtaki askerler bunu fark etmis, ama ne oldugunu anlamamıslardı. Belki de inanmak istemiyordu bilinçleri. Ve dügmeye bastı. Yirmi milimetre makineli topun mermileri, ardı ardına Humvee'ye çarpmaya basladı. Her mermi, zırhı delip içeride patladı; saniyeler sonra ikinci ve üçüncü araç da aynı duruma gelmisti. Askerler bir sey yapma ya da karsı ates açma zamanı bulamamıstı.

Bu görüntü Sir Eli ve etrafındaki herkesin kanım dondurdu. Bu olamazdı. Herkes ölüm korkusunu tam 242

içinde hissetti. Havada asılı duran ölümcül silaha bir sey yapamazlardı ve o karsı taraftaydı.

Helikopterin zırhlıları vurdugunu görünce Tracy sevinçle bagırdı:

"Mert bu, Mert bu!!!"

Deniz garip bir sekilde tepki vermemisti. Buna sevinmemis gibiydi sanki. Bu kadar da açık bir sekilde duygularını bel i etmesi tuhaftı dogrusu.

"Sanırım Sir Eli'nin tuzagına düsecek kadar aptal oldugunu sandın," dedi Tracy.

Deniz bu sözleri duyunca bir anda çileden çıktı. Hiç

konusmadan sag elinin tersi ile Tracy'ye vurdu. Tracy, onun bu kadar sert vurabilecegini düsünmemisti. Hemen kapıyı açıp arabadan indi ama Deniz de pesinden gelmisti.

Tracy birden islerin degistigini anladı. Umutsuzca helikoptere dogru baktı. Helikopter makineli toplarını Sir Eli ve adamlarının oldugu araçlara ve o bölgedeki herkesin üzerine bosaltmakla mesguldü.

Deniz, belindeki silahı çıkarttı. Tracy buna inanamıyordu.

Sona bu kadar yaklasmısken ve her sey yoluna girecekken böyle bir sey olabilecegine inanamıyordu.

"Asagılık insan! Sir Eli'yi ben yakalayacaktım. Ne kadar uzun zamandır sırf onu yakalamak için onunla beraberdim ve siz gelip bütün çabalarımı bosa çıkarttınız."

243

"Dur Deniz! Ne önemi var?! Sana inanıyorum."

"Hayır, bana inanmıyorsun ve bunun da bir önemi yok zaten. Mert'in nasıl olup da seni bu ise soktugunu anlamıyorum. Hepimizi ortaya çıkaracak bilgin var."

"Hayır... Ben..."

Deniz ardı ardına mermileri Tracy'nin karnına sapladı.

Tabancının sesi, helikopterin sesi tarafından bastırılıyordu. Deniz hemen arabaya atladı ve geldigi yoldan geri döndü. Gri Takım ajanları özgür insanlardı.

Her biri garip bir ruha sahipti. Bu gerekliydi aslında.

Tehlikeler denizinde ayakta kalabilmek için bu gerekliydi.

Tracy, basma gelene hâlâ inanamıyordu. Tehlikeye bu kadar yakın oldugunu düsünmedigini fark etti. Garip bir sıcaklık yayılmaya basladı bedenine. Çok hızlıydı.

Bedenini ele geçiriyordu. Sıcaklıgın geldigi yerlerde artık hisleri kalmıyordu. Birazdan sıcaklık kalbine dogru geldi, aynı anda beynine de. Yüzünün uyustugunu hissedebildi, gözü karardı. En son, sıcaklık kalbine geldiginde zorlandı

ve kasıldı. Bir daha kasıldı. Artık hiçbir sey hissetmiyordu.

Selçuk, etrafta uçusan makineli top parçacıklarına aldırmadan iki M-16'yı aldı ve dısarıya çıktı. Abdul ah Gül de tabancası ile pesinden gitti. Bürokratlar onu tutmak istemislerdi, ama biliyorlardı, o kafasına koydu mu durdurmanın imkânı yoktu.

Mert de Selçuk'u gördü. Aslanım, diye geçirdi içinden. Az önce saldırdıgı yere baktı. Gerçekten de fazla bir sey kalmamıstı geriye. Hareket eden kimse görünmüyordu.

Bilimsel Arastırma Merkezi'ne çevirdi helikopteri ve 244

roketleri ardı ardına yol amaya basladı. Patlamalar, hepsinin yere yatmasına neden oldu.

Merkez alevler içinde yanıyordu. Ortalık karısmıstı iyice.

Patlamalar kesilmiyordu. Çok siddetli patlamalar. Selçuk hemen Gül'ün yanına gelip onun üzerine kapandı.

Binadan sıçrayan parçalar üzerlerine geliyordu. Vücutları

çizik içinde kalmıstı.

Biraz sonra helikopter alana indi. Mert inip elindeki makineli ile onlara yaklastı. Gerçekten de dramatik bir andı. Inanamıyordu insanlar. Son birkaç saat içinde yasadıklarına inanamıyorlardı. Ve bilmiyorlardı tabi bu adamın kim oldugunu.

"Sayın Bakanım, ben Mert Han. Buraya sizi ve yanınızdakileri kurtarmaya geldim. Hemen buradan uzaklasacak bir araç bulalım."

"Sagol oglum," dedi Gül. Mert onların yanına gelirken etrafa bakmmıs, ama otomobili görmemisti. Deniz'in ve Tracy'nin nerede oldugunu bilmiyordu, ama simdi bunu düsünecek durumda degildi. Hemen yanındakilerle beraber bir otomobil bulmalıydılar. Az önce parçalanmıs olan araçların yanma gittiler. Merkezin arkasındaki otomobil erden birisi hasar görmemisti. Hemen otomobile bindiler. Mert direksiyona geçti ve gaza bastı. O sırada çok uzaklardan büyük bir Amerikan polis gücü geliyordu.

Rumsfeld sözünü tutmustu. Ama tek bulacaktan, yok olmus bir merkez ve ölmüs insanlar olacaktı.

Otomobil hızla giderken, Mert bir anda yerde yatan birisi oldugunu gördü. Ve yanından geçerken onun Tracy oldugunu da. Tarifsiz bir acı hissetti içinde. Yasadıgı

245

acının ne kadar derinlerden geldigini duyumsadı. Neler oldugunu asagı yukarı tahmin ediyordu. Ama durup ona bakmadı bile. Görevi nelerden önce gelirdi, Tanrı

biliyordu. Tracy ölmüstü, onu Deniz öldürmüstü. Mert bel i etmemeye çalıstı ama üzüntüden bütün bedeni titredi.

Selçuk olardan anlar gibi oldu.

"Onu tanıyor muydun?" dedi.

"Sayılır."

Selçuk daha fazla konusmanın mantıksız oldugunu gördü.

Her ne olmustu bilmiyordu ama Mert'in yerde cansız yatan kadın için çok üzüldügünü anlamıstı.

Abdul ah Gül ise Ersin'i düsünüyordu. Üzerinde uygulanan testlere dayanamadıgını ve kimsenin görmek istemeyecegi bir biçimde öldügünü duymustu. Bu yasadıgı

bir yolculuktu aslında ve çok sey ögrenmisti. Türkiye, her zaman bir hedef olacaktı ve o hedef tüm yol arla savunulmalıydı. Sadece silahla degil, zihinle de...

Türkiye'ye döner dönmez bununla ilgili bir seyler yapmaya karar verdi.

25 Ekim 2007 New York

Stil son ne yapacagını bilemez halde odasında dolasıp duruyordu. El eri titriyordu. Hiçbir yerden iyi haber gelmiyordu. Sir Eli de ortadan kaybolmustu. Adam bir anda yok olmustu. Buna inanamıyordu. Gemi batıyordu ve onu terk etme istegi bütün enerjisini çekip alıyordu.

246

Kaçmak istiyordu, ama nasıl? Rumsfeld'in telefonu tam bu anda geldi: "Stil son, olanları görmüyor musun?" "Neden bahsediyorsunuz? Anlamıyorum." "Bana bak! Beni sinirlendiriyorsun. Sizden derhal seçime gitmenizi istiyorum." "BayRumsfeld..."

"Sir Eli denen o herif öldü, sen hâlâ direnmeye mi çalısıyorsun?"

Stil son'un dizleri titriyordu. Gücünün artık hiçbir yerde geçmediginin farkındaydı. Bundan sonra nereye dayanacaktı? Bu kukla hükümete büe hakim degildi zaten.

Kimse onu ciddiye almıyordu. Bir seyler yapmalı ve bu sorunu çözmeliydi. Eger

Sir Eli de öldüyse zaten...

"Eee, Bay Rumsfeld. Buraya gelin lütfen, detaylı bir sekilde konusalım."

Bu bir geri çekilme isaretiydi. Bunu biliyordu Rumsfeld. Sir Eli olmadan, Stil son bir hiçti.

Abdul ah Gül ve bürokratlar havaalanında Türk elçisi tarafından karsılandı. Mert, alanın uzak bir kösesinde makineli tüfegi otomobilinin içerisinde bekliyordu. O uçak havalanıp da görev sona erene kadar oradan ayrılmayacaktı. Selçuk ve diger Türkler Amerikalı

yetkililerin korumasında yolcu uçagına dogru yaklastılar.

Herkesin çok heyecanlı oldugu görülebiliyordu. Büyük bir felaket atlatılmıstı.

Mert, Tracy'yi düsünüyordu. Her sey ne kadar da hızlı

gelismisti! Kurt'un olanlardan haberi yoktu. Ona haber 247

vermeli miydi? Yagmur çiselemeye basladı. Uçak pistten hareket etmisti. O hâlâ Amerika'daydı.

Otomobiline atlayıp gaza bastı. Nereye gidecegini bilmiyordu. Aslında ülkesine dönmek istiyordu. Orada yapılacak çok fazla sey olmalıydı. Ama sanki çözmesi gereken bir seyler varmıs gibi hissetti.

Sonra bıraktı bu düsünceleri. Aslında çözülmesi gereken hiçbir sey yoktu, önemli olan, görevin sona ermis olmasıydı.

Bazı sorular aklından geçmiyor degildi. Sir Eli'nin oldugu yere dogru bir sürü top mermisi yol amıstı ama onun öldügünü kendi gözleriyle görmemisti. Bilimsel Arastırma Merkezi'ni roketlerle yok etmisti, ama merkez tamamen yerle bir olmamıstı. Bunları düsünürse eger asla içinin rahat edemeyecegini biliyordu.

Deniz'i düsünmeyi ise hiç istemiyordu. Bel i ki sebep her ne ise Tracy'yi öldürüp ortadan kaybolmustu. Onu bir daha asla görmeyecegini biliyordu.

28 Ekim 2007 Istanbul

Mühendis Serhan, yerdeki toprak tepecigin üzerinde oturup kaldı. Önündeki manzara, hiç de aylar önce aynı

noktaya geldiginde gördügü manzara degildi. Karsısında Bogaz Köprüsü duruyordu. Daha dogrusu Bogaz Köprüsü'nün yıkılmıs hali. Görüntüsü korkunçtu. Tam ortasında koca bir bosluk olusmustu ve simdi bütün 248

köprünün tamamen yıkılması gerekiyordu. Yıkım islemini, Japon mühendislerle beraber gerçeklestireceklerdi.

Türkiye imar faaliyetleri için önemli ölçüde kredi bulabilmisti. Japon bankalarının ilgisi özel ikle dikkat çekiciydi. Türkiye'nin politik olarak gücünü artırdıgını fark ettikleri için Türkiye'ye yatırım yapmaya devam ediyorlardı. Böylesine büyük bir felaketten bile güçlenerek çıkabilmis bir Türkiye, para kazanmak isteyenler için bulunmaz fırsattı.

Serhan, toprak tepecigin üzerinden kalktı ve kamyonların bulundugu alana geldi. Tonlarca agırlıktaki insaat malzemeleri yıgılıyordu alana, isçiler karıncalar gibi malzemeleri gereken düzene göre yerlestiriyordu.

Bogaz Köprüsü tam olarak yıkıldıktan sonra simdiye kadar kul anılmamıs bir teknoloji ile insa edilecekti. Tüp seklindeki köprünün içinden yayalar da geçebilecekti. Yine bir Japon firmasının üstlendigi mimarlık isi için açılan yarısmayı kazanan projeydi bu.

Daha pek çok bina vardı onarılması gereken. Yıkılıp yeniden yapılması gerekenlerin isi daha çoktu. Maslak bölgesindeki yansı uçmus gökdelenlerin çalısmaları

çoktan baslamıstı.

Yol ardaki insanların yüzünde hiç de endise yoktu artık.

Büyük bir kötülügü kapı dısarı etmenini verdigi rahatlıgı

hissediyorlardı.

Bogaz gecesine dogru adım atıyordu insanlar. Zamanda ilerlemenin en muhtesem biçimiydi bu. Mevsime ragmen durgun ve muhtesem bir hava vardı. Ay, dolunaydan 249

sonraki dönemine girmisti. Her sey, bir dekor gibiydi ama dekorun önünde duranlar da o dekor için var olmustu sanki. Birkaç tekne Bogaz'ın sularında seyrederken, ayın yansıması, yeni umutlan birbirine baglıyordu. Tarihte hep savas görmüs ve yıkılmıs, ama hep toparlanmıs olan Istanbul, o an içinde yasayanlara bıkmadan usanmadan verdigi dersi tekrar etmeye çalısıyordu. Kötülükler ve iyilikler geçici olabilirdi ama güzel ik ve ihtisam, dünya var oldukça, sonsuza kadar kalabilirdi, Istanbul, sonbaharın çig damlaları kadar güzeldi ve hep güzel kalacaktı. Bu manzara insanın tüm savasma duygulannı alıp götürüyordu. Geride kalan ise, insanlıgın yasamın merkezinde olması için ugras verdigi duygulardı.

Tarih bunu sürekli yapıyordu, önce her seyin sonu gelmis gibi gösterip, sonra yeni bir hayatın kapısını açıyordu insanlara...

BITTI

250