N EW YO RK TI MES B ESTSE LL ER

GÖLGELERİN

EFENDİSİ

BUZLAR ÜLKESİ

J OHN F L A N A G A N

Will: Araluen Krallığı’ndaki Redmont Eyaleti’nde, Baron

Arald’ın koruması altında büyüyen ufak tefek, çelimsiz bir yetim

olan Will, yetimhanede şövalyelik hayalleri kurarken, kendini

Orman Muhafızı Halt’ın çırağı olarak bulur.

Halt: Gelmiş geçmiş en iyi Orman Muhafızlarından biri olan

Halt, gölge gibi hareket edebilir, yayı ve oku kusursuz kul lanır.

Halt, yıllar önce Morgarath’ın ordusunun yenilmesini sağlamıştır.

Horace: Yetimhanede yetişen iriyarı Horace, başta Will ile

anlaşamasa da sonradan iyi dost olurlar. Savaş Okulu’na kabul

edilen Horace, kusursuz kılıç kullanır.

Gilan: Halt’m eski çırağı. Esprili ve çok becerikli bir Orman

Muhafızı.

Kral Duncan: Araluen’in kralı ve gözüpek bir savaşçı.

5

~

~

JOHN FLANAGAN

Evanlyn: Kral Duncan’ın kızı Prenses Cassandra, hayatta ka-

labilmek için Evanlyn kimliğiyle yaşamaya devam ediyor.

Erak: Skandiyalı kuvvetlerden birine komuta eden Erak, Will ile

Evanlyn’i esir almış olsa da ikisine de sempati duyuyor.

Crowley: Orman Muhafızlarının komutanı.

Ragnak: Skandiyalı kontlann en kıdemlisi; Yüce Kont’u

Borsa: Ragnak’ın sağkolu ve ülkenin günlük işlerinin yürü-

tülmesinden sorumlu yönetici.

Deparnieux:

Halt ile Horace’ı Gallica’daki şatosu

Montsombre’a hapseden kara şövalye; son derece acımasız ve

küstah biri.

Slagor: Kurt Dişi gemisinin Skandiyalı kaptanı. Erak, ondan hiç

hoşlanmıyor.

Baron Arald: Redmont Eyaleti’nin lordu. Adil bir yönetici ve

cesur bir savaşçı.

Sör Rodney: Savaş Okulu’nun başkanı ve savaş sanatları ustası.

Kurt gemisi, şiddetli fırtınaya yakalandığında Shelter

Bumu’ndan yalnızca birkaç saat uzaklıktaydı.

Üç gündür çarşaf gibi dümdüz olan denizden, kuzeydeki

Skandiya’ya doğru yol alıyorlardı. Will ve Evanlyn, denizin bu

halinden memnun sayılırlardı.

“Durumumuz o kadar da kötü değil,” dedi Will, küçük gemi

denizi kolayca yarıp geçerken. İnsanların seyir halindeki ge-

milerde şiddetli hastalıklara yakalandıklarına dair korkunç öy-

küler dinlemişti. Ancak bu hafif sallantıları endişe verici bul-

muyordu.

Evanlyn başını salladı; o, bundan Will kadar emin değildi.

Tecrübeli bir denizci olmadığı kesindi, ancak önceden denizde

bulunmuşluğu vardı.

“En kötüsü buysa haklısın,” dedi Will’e. Geminin kaptanı

Erak’ın endişeyle kuzeye doğru baktığının ve Kurt Rüzgârı' nın

kürekçilerini hızlanmaya zorladığının farkındaydı. Erak kendi

adına, bu aldatıcı sakinlikteki havanın fırtına öncesi sessizlik

olduğunu biliyordu; hem de berbat bir fırtına. Kuzey ufkunda

- 7 ~

JOHN FLANAGAN

belirmekte olan kara fırtına bulutlarını belli belirsiz seçebili-

yordu. Shelter Bumu’nu zamanında geçip geniş kara parçasına

sığmamazlarsa, fırtınanın tüm gücüyle üstlerine çullanacağının

farkındaydı. Birkaç dakika boyunca sürat ve mesafe hesapları

yaparak, saldırıya geçmiş olan bulutların hızım gemininkiyle

kıyasladı.

“Başaramayacağız,” dedi sonunda Svengal’e. Yardımcısı da

başını sallayarak “Öyle görünüyor,” dedi soğukkanlılıkla.

Erak, sert bakışlarını gemi boyunca gezdiriyor, ortalıkta

koruma altına alınması gereken başıboş teçhizat var mı diye

kontrol ediyordu. Etrafına bakınırken gözleri, pruvada birbir-

lerine sokulmuş iki tutsağa kaydı.

“Şu ikisini direğe bağlaşan iyi olur,” dedi Svengal’e. “Ve

dümen küreğinin* etrafını da kaplamamız gerek.”

Will ile Evanlyn, Svengal’in onlara doğru geldiğini gördüler.

Adamın elinde bir kangal hafif kenevir ipi vardı.

“Neler oluyor?” diye sordu Will. “Kaçmaya çalışacağımızı

düşünmüyorlar herhalde?”

Ama Svengal direğin yanında durmuş, acelesi varmış gibi

ikisine işaret ediyordu. İki Araluenli, ayaklanarak kararsız

adımlarla o tarafa gittiler. Will, geminin artık daha çok sal-

landığını ve rüzgârın şiddetini arttırdığını fark etti. Svengal’e

doğru yürürken tökezledi. Arkasından, sendeleyerek baldırını

kalın direğe çarpan Evanlyn’in, bir hanımefendiye hiç de ya-

kışmayan bir şekilde küfür ettiğini duydu.

Svengal, saks bıçağını çekti ve kangaldan iki boy ip kesti.

* Skandiyalılar’ın gemilerinde, tıpkı eski Viking gemilerindeki gibi, kıç kısmında

bulunan büyük bir kürek dümen görevi görür. (Ed. N.)

BUZLAR ÜLKESİ

“Kendinizi direğe bağlayın,” dedi onlara. “Fırtınaların fırtı-

nası her an kopabilir.”

“Yani denize düşebiliriz mi diyorsun?” diye sordu Evanlyn,

şüpheyle. Svengal, Will’in kendisini direğe düzgün bir gemici

düğümüyle bağladığını fark etti. Kız ise düğüm atmayı becere-

memişti. Bunun üzerine Svengal ipi kaptı ve belinin etrafından

geçirerek kızı da güvence altına aldı.

“Olabilir,” diye yanıtladı Svengal soruyu. “Muhtemelen

dalgalar sizi denize sürükler.”

Birden Will’in yüzünün korkuyla solduğunu fark etti.

“Yani dalgaların gerçekten de... güverteye kadar yüksele-

ceğini mi söylüyorsun?” dedi Will. Svengal öfkeyle, keyifsizce

sırıttı.

“Evet, öyle,” diyerek, koca dümen küreğinin etrafını kap-

lamaya başlayan kaptana yardımcı olmak üzere, hızla geminin

kıç tarafına gitti.

Will, birkaç kez yutkundu. Böyle bir geminin dalgaların

arasından martı gibi süzüleceğini sanmıştı. Oysa şimdi, ona

dalgaların muhtemelen güverteye vuracağı söyleniyordu. Bunun

olması halinde, geminin nasıl su üzerinde kalacağını merak etti.

Birden “Ah, Tanrım... bu da nedir?” dedi Evanlyn, yumuşak

bir sesle kuzeyi işaret ederek. Az önce Erak’ın görmüş olduğu o

ince, kara bulut hattı, çeyrek kilometre öteden süratle üstlerine

doğru gelen kara bir kütleye dönüşmüştü artık. Direğin dibine

çömelen Will ile Evanlyn, kollarını kaba çam sütunun etrafına

dolamaya çalışarak, tutunabilecekleri girintiler arıyorlardı.

Fırtına gemiye vurduğunda, güneş de kaybolup gitmişti.

Will, inanılmaz bir hızla esen rüzgâr nedeniyle zar zor nefes

alıyordu. Bu, daha önce denk geldiği rüzgârlara hiç benze-

- 9 ~

JOHN FLANAGAN

miyordu. Vücudunu çevreleyen, insanı sağır edip körleştiren,

ciğerlerindeki havayı çekip çıkartarak yenisini almasını önleyen

zalim, canlı, kadim bir güçtü bu; pençesinden kurtulmaya

çalıştıkça daha da boğuluyordu. Çaresizce direğe tutunmaya

çalışırken, gözlerini sıkıca yummuştu. Uzaklardan Evanlyn’in

çığlık attığını duydu ve kızın ondan uzaklaşmaya başladığını fark

etti. Önünü göremediği halde, uzanarak kızı yakaladı ve kendine

doğru çekti.

İlk büyük dalga gemiye vurduğunda, kurt gemisinin pruvası

korkutucu bir açıyla yan yattı. Dalganın yüzeyine doğru

yükselmeye başladıklarında, gemi duraksayarak savrulmaya

başladı. İleri ve geri\ Svengal ile Erak, vargüçleriyle kürekçilere

bağırıyorlardı. Sesleri rüzgârın içinde kaybolup gitse de sırtlarını

fırtınaya vermiş olan tayfalar, onların vücut hareketlerinden ne

söylediklerini anlayabiliyordu. Kürekleri kaldırıp çeviriyor ve

geminin hareketini kolaylaştırıyorlardı. Gemi, dalgayı

tırmanmaya başladı; giderek daha yükseklere çıkıyor,

yavaşladıkça yavaşlıyordu. Bir an sonra Will, berbat bir inişe

geçmiş olduklarını anladı.

Ve sonra, dalganın zirvesi kırılarak geminin üzerine boşaldı.

Tonlarca su, kurt gemisini aşağı çekip, bir daha asla geri dö-

nemeyecekmişçesine uzaklara savurmuştu. Will, yaşadığı dehşet

karşısında kesik bir çığlık attı. Buz gibi tuzlu su çocuğun ellerini

direkten koparıp ciğerlerine dolarken halat onu durdurmuş ve su

etrafından akıp gidinceye dek sağa sola savrularak korumuştu.

Gemi konumunu düzeltirken, Will de güvertede bir balık gibi

çırpmıyordu. Evanlyn de yanındaydı; o itiş kakış içinde, ahşap

direğe çaresizlikle bir kez daha sarıldılar.

Derken gemi öne doğru atıldı ve yeniden dehşetle çığlık

atarak dalganın gerisindeki boşluğa düştüler.

- 10 -

BUZLAR ÜLKESİ

Geminin pruvası, dalganın yarattığı boşluğa daldı ve suyun

üstlerine savrulmasına neden oldu. Bir kez daha, güvertenin

üzerinden su fışkırdı. Ancak bu seferki, ilk dalga kadar güçlü

değildi; Will ile Evanlyn direğe tutunmayı başarabildiler.

Bellerinin hizasındaki su, yanlarından akıp gidiyordu. Derken

narin kurt gemisi, silkinerek üzerindeki bu yoğun kütleden

kurtulur gibi oldu.

Kürekçilerin arasındaki yedek kuvvetler çoktan işe koyul-

muş, suyu kovalarla geminin kenarından boşaltıyordu. Geminin

en korumasız noktasında bulunan Erak ile Svengal de kendilerini

dümen küreğinin her iki tarafına bağlamıştı. Normal küreklerin

bir buçuk katı uzunluğunda, kocaman bir kürekti bu. Fırtına

hallerinde daha küçük dümenlerin yerine kullanılıyordu. Böylece

dümenci, bu büyük kürek sayesinde geminin burnunu

döndürürken kürekçilere yardımcı olabiliyordu. Bu güçlü

fırtınada ise küreği iki kişi zor kontrol edebilmişti.

Rüzgârın gücü, dalgaların arasındaki boşlukta zayıflamış gi-

biydi. Will, gözlerine yapışan tuzu silerek öksürdü ve yuttuğu

deniz suyunu güverteye kustu. O sırada bakışları Evanlyn’in

dehşet dolu bakışlarıyla karşılaştı. Kıza güven verecek bir şeyler

yapması gerektiğini hissetti. Ama ne diyeceğini bilemiyordu.

Geminin bu güçteki ikinci bir dalgaya dayanabileceğine

inanmıyordu.

Bu arada, ikinci dalga yola koyulmuştu bile. İlkinden de

büyük olan dalga, birkaç yüz metrelik açıklık boyunca üstlerine

doğru geliyor, Redmont Kalesi’nin duvarlarından bile yükseğe

çıkıyordu. Gemi o korkunç, yavaş tırmanışına yeniden başlarken,

yüzünü direğe gömen Will, Evanlyn’in de aynı şeyi yaptığını

fark etti.

1 1

-

-

JOHN FLANAGAN

Dalganın üzerinde daha da yükseğe tırmandılar. Tayfalar,

Kurt Rüzgârı 'm dalganın üzerinden aşırıp rüzgâr ve denizden

uzaklaştırmak için ciğerleri paralanırcasına küreklere asılı-

yorlardı. Will, dalga üzerlerinde patlamadan önce, geminin son

mücadelesini kaybetmekte olduğunu fark etti. Mutlak bir

felakete doğru giderken, korkuyla gözlerini açtı. Ve sonra, dalga

üstlerine vurduğunda, güverteye doğru savrularak onu koruyan

ipe yapıştı. O sırada ağzına çarpıp canım acıtan şeyin Evanlyn’in

dirseği olduğunu fark etti. Su, üzerinden gürleyerek geçtikten

sonra, pruva bir kez daha ileriye atıldı. Ve Kurt Rüzgârı, bir kez

daha hızla boşluğa doğru dalmaya, bir ördek yavrusu gibi denizi

yarmaya başladı. Will artık çığlık bile atamayacak kadar güçsüz

düşmüştü. Hafifçe inleyerek direğe doğru emekledi. Evanlyn’e

bir göz atarak başını salladı. Buradan kurtulamayacağız, diye

düşünüyordu ve aynı korkuyu kızın gözlerinde de görebiliyordu.

Kurt Rüzgârı dalgaların arasındaki boşluğa çarpınca, tüm

gövdesi sarsıldı. Pruvanın her iki tarafından su akarken, Erak ve

Svengal kendilerini sıkı sıkı direğe bağlamışlardı. Şiddetle

savrulan gemi, konumunu yeniden düzeltti.

“Gemi iyi dayanıyor!” diye bağırdı Svengal. Erak, ümitsizce

başını salladı. Will ile Evanlyn’in ödleri kopsa da, kurt gemisi

böyle azgın bir denizle başa çıkması için tasarlanmıştı.

- 12 -

BUZLAR ÜLKESİ

Ama bu geminin bile sınırlan vardı. Ve Erak, o sınırların zor-

lanması halinde, hepsinin öleceğini biliyordu.

“Şu deminki dalga, neredeyse sonumuz oluyordu!” diye ya-

nıtladı. Gemi, geri geri giderek iki dalga arasında kalmaktan

kürekçilerin son andaki çabasıyla kurtulmuştu.

Erak, “Gemiyi döndürüp fırtınanın önüne geçirmemiz ge-

rek!” diye seslendi. Svengal da rüzgâr ve tuz yağmuru karşısında

kısılan gözlerini ileriye çevirerek başıyla onayladı.

“Şundan sonra,” dedi. Bir sonraki dalga, öncekine kıyasla

biraz daha küçüktü. Tabii “daha küçük”, göreceli bir kavramdı.

Skandiyalılar, dümen küreğine sıkıca tutundular.

Sudan oluşmuş dağ tepelerinde yükselip Kurt Rüzgârı bir

diğer yavaş, istikrarsız tırmanışına başladığında, Erak “Çekin,

lanet olasıcalar! Kürek çekin!” diye bağırdı kürekçilere.

“Hayır. Lütfen, lütfen, yeter artık...” diye inledi Will, ge-

minin dalganın zirvesine oturduğunu fark ederek. Yaşadığı

korku, gücünün tükenmesine neden oluyordu. Bu kâbus bitsin

istiyordu artık. Gerekirse, diye düşündü, gemi de batsın. Bıra-

kalım gitsin. Sonumuz gelsin. Yeter ki şu çektiklerimiz bitsin.

Yanındaki Evanlyn’in korkudan ağladığını duyabiliyordu. Bir

kolunu kızın beline sardı ama onu teselli edecek başka bir şey

gelmiyordu elinden.

Yine yükseldiler; bunu üstlerine boşalan deniz suyunun o

bildik gümbürtüsü takip etti. Ardından geminin pruvası, zirvenin

içinden geçerek dalganın arka tarafına çarptı ve aşağı düştüler.

Will çığlık atmaya çalıştı, ancak boğazı kurumuş ve

yorgunluktan tükenmişti. Yalnızca hafifçe iç geçirebildi.

Kurt Rüzgârı, dalganın dibinden yeniden denizin içine kaydı.

Erak, bağırarak kürekçilere talimat veriyordu. Yaklaşmakta olan

diğer dalganın gölgesinin altında çok az zamanları vardı ve

- 13 ~

JOHN FLANAGAN

geminin dönüşünü hemen tamamlaması gerekiyordu.

“Sancak tarafına!” diye kükredi Erak. Sesinin uzaktaki kü-

rekçilere ulaşamaması ihtimaline karşı, elleriyle dönüşün yönünü

işaret ediyordu.

Kürekçiler, ayaklarını ahşap desteklere dayadılar. Sancakta-

kiler, yani geminin sağ tarafındakiler, kürek kollarını kendilerine

doğru çektiler. Sol taraftaki kürekçiler ise küreklerini ileri doğru

itiyorlardı. Geminin konumu düzelirken, Erak kükredi.

“Şimdi!”

Kürekler denize daldı. Bir taraf kürekleri itip diğerleri çe-

kerken, Erak ve Svengal ağırlıklarını dümene verdiler. Uzun,

ince gemi, neredeyse bir tek nokta üzerinde, zarifçe döndü ve kıç

tarafını rüzgârla denize çevirdi.

“Çekin şimdi!” diye gürledi Erak ve kürekçiler şevkle işe

koyuldular. Gemi, fırtınadan hızlı hareket etmeliydi yoksa hepsi

boğulacaktı. Direğin dibinde birbirlerine sarılmış, perişan halde

duran Araluenli genç tutsaklara bir göz attı Erak. Ardından da

geminin kıç tarafında uygulayacağı manevraları düşünerek onları

unuttu. Tek bir hatası gemiyi yana kaydıracak, bu da hepsinin

sonunu getirecekti. Geminin artık daha kolay hareket ettiğinin

farkındaydı. Ama dikkatini dağıtacak zaman değildi bu.

Will ve Evanlyn’e kalırsa, gemi hâlâ korkutucu bir şekilde

batıp çıkıyor, zaman zaman on beş metre birden düştüğü

oluyordu. Ama artık hareketleri daha kontrollüydü. Denizle

mücadele etmiyor, onun önünde ilerliyorlardı. Will, geminin

daha kolay manevra yaptığını fark etmişti. Su, belli aralıklarla

üzerlerine vuruyordu hâlâ ama o, insanı dehşete düşüren geriye

kayma olmuyordu artık. Gemi, altından ve yanlarından geçen

tonlarca suyun arasından yolunu bulurken, Will de küçük bir

- 14 -

BUZLAR ÜLKESİ

kurtuluş ümidi beslemeye başlamıştı.

Ama küçük bir olasılıktı bu. Üzerlerine gelen her dalgada,

yüreğini ağzına getiren o dehşeti tekrar tekrar yaşıyordu Will.

Her seferinde sonuncu dalgayı atlattıklarını sanıyordu. Kollarını

Evanlyn’in beline dolamıştı; kızın da kollarını onun boynuna

sardığını fark ediyor, buz gibi çenesini kendisininkinde

hissediyordu. Aradıkları teselli ve cesareti ancak bu şekilde

buluyorlardı. Zavallı Evanlyn korkudan inliyordu. Şaşkınlıkla

fark ettiği üzere Will de farklı bir durumda değildi; tekrar tekrar

anlamsız kelimeler mırıldanıyor, Halt’a, Çekici’ye, sesini duyup

yardım edebilecek olan herkese sesleniyordu. Ancak dalgalar

birbirini takip edip Kurt Rüzgârı aralarından sıyrıldıkça,

yaşadıkları dehşet azaldı ve yerini tedirgin bir bitkinliğe bıraktı.

Böylece Will, bir süre sonra uykuya daldı.

Takip eden yedi gün boyunca güneyin derinliklerine doğru

savrularak Dar Geçit’ten çıktılar ve Sonsuz Okyanus’un kıyı-

larına ulaştılar. Will ile Evanlyn bu süreyi, birbirlerine sokularak

direğin yanında geçirdiler; yorgunluktan harap olmuşlardı ve

sırılsıklamlardı. Üstelik donuyorlardı. Felaket korkusu, zi-

hinlerinden hiç gitmiyordu, ancak gitgide kurtulma ihtimalleri

olduğuna inanmaya başladılar.

Sekizinci gün, güneş nihayet yüzünü gösterdi. Güçsüz ve

silik bir güneşti, ama güneşti işte. Bata çıka ilerlemeleri sona erdi

ve gemi, bir kez daha suyun üzerinde rahatça yol almaya başladı.

Saçı ve sakalı tuzla kaplanmış olan Erak, yorgun hareketlerle

dümen küreğine asıldı ve düzgün bir dönüş manevrasıyla

geminin burnunu kuzeye çevirdi.

“Haydi beyler, Shelter Bumu’na gidelim,” dedi tayfalara.

- 15 -

Haydutlar arabanın etrafını sarmak üzere ormandan fır-

ladıklarında, Halt, bir meşe ağacının kocaman gövdesine

yaslanmış, kımıldamadan duruyordu.

Aslında ortalık yerdeydi ama kimse onu görmüyordu. Bunun

nedeni, biraz da soyguncuların, tamamen zengin bir tüccar ve

karısından ibaret olan avlarına odaklanmış olmalarıydı. Çiftin

dikkati de aynı oranda dağılmıştı. Açıklıktaki arabalarının

etrafını sarmakta olan silahlı adamlara korku dolu gözlerle

bakıyorlardı.

Ancak görünmemesinin esas nedeni, Halt’un pelerininin

kukuletasını yüzünün gölgelerde kalmasını sağlayacak şekilde

başına geçirmesi ve ölü gibi kımıldamadan duruyor olmasıydı.

Tüm Orman Muhafızları gibi Halt da görünmez olmanın sırrının,

herkes dosdoğru ona bakıyor olsa bile, hareketsiz durmaktan

geçtiğini biliyordu.

Görülmediğine inan, diye tekrar etti Orman Muhafızı ki gö-

rülmeyesin.

O sırada tamamen siyahlara bürünmüş iriyarı bir şekil,

ağaçların içinden çıkarak arabaya yaklaştı. Halt’un gözleri bir

saniyeliğine kısıldı, ardından sessizce iç geçirdi. Al sana bir

~ 16 -

BUZLAR ÜLKESİ

yanlış kovalamaca daha, diye düşündü.

Adam, Halt’un Morgarath’la yapılan savaşın sonundan bu

yana takip ettiği Foldar’ı andırıyordu biraz. Foldar o zamanlar

Morgarath’m kıdemli komutanlarından biriydi. Lideri öldüğünde

kaçmayı başarmış, Wargallardan oluşan ordusu ise dağılmıştı.

Ama Foldar, bir Wargal gibi akılsız değildi. Düşünen, plan

yapan bir insan evladıydı. Ayrıca kafadan çatlaktı ve yüreği

kötülükle doluydu. Soylu bir Araluen ailesinin oğluydu ve bir at

yüzünden çıkan tartışmada annesiyle babasını öldürmüştü. O

zamanlar gençliğe henüz yeni yeni adım atıyordu; Yağmur ve

Gece Dağları’na kaçarak kurtulmuş, burada rastladığı Mor-

garath da onu kafa dengi bularak ordusuna almıştı. Foldar, artık

Morgarath’m ekibinin hayattaki tek üyesiydi ve Kral Dun- can,

onun yakalanıp hapsedilmesini, Krallık silahlı güçlerinin

öncelikli meselesi haline getirmişti.

Sorun şuydu ki, her yanda Foldar taklitçileri türüyordu ve

genellikle hepsi, Halt’un karşısındaki gibi, sıradan haydutlardı.

Kurbanlarına korku salıp onları kolayca soyabilmek için

Foldar’m adını ve zalim şöhretini kullanıyorlardı. Ve ne zaman

bir Foldar taklidi ortaya çıksa, Halt ile diğer muhafızlar onun

peşinden giderek zamanlarını boşa harcıyordu. Bunu

düşündüğünde, Halt’un içinde bir öfke dalgası kabardı. Oysa

ilgilenmesi gereken başka sorunlar vardı. Bir söz vermişti ve bu

aptallar, onun asıl işinden alıkoyuyordu.

Sahte Foldar, arabanın yanma gelmişti şimdi. Yüksek yakalı

siyah pelerini, Foldar’ınkini andırıyordu. Amr Foldar züppenin

tekiydi ve kusursuz siyah kadife ve satenden bir pelerin giyerdi.

Buna karşılık haydutunki kabaca işlenmiş siyah deriden bir

yakası bulunan, kötü boyanmış, yamalı, basit bir yün pelerindi.

Adamın kırışmış, hırpani bir başlığı vardı. Şapkanın üzerini

- 17 -

JOHN FLANAGAN

süsleyen -ve muhtemelen umursamaz bir haydudun üzerine

oturup ezmiş olduğu- kara kuğu tüyü, ortasından yamulmuştu.

Haydut konuşmaya başlamıştı artık, ancak Foldar’m peltek,

alaycı sesini taklit etme çabalan, ağır taşra aksam ve berbat

dilbilgisi nedeniyle heba oluyordu.

“Be’fendi ile ha’mfendi, arabadan ininiz,” dedi beceriksizce

eğilip selam vererek. “Korkmayınız sevgili ba’an, asil Foldar

sizin gibi zarif birine asla zarar vermez.” Kötü adamlara has,

alaycı bir kahkaha atmaya çalıştı. Ancak boğazından çıka çıka

hafif bir kıkırtı çıktı.

‘Sevgili ba’an’ın zarafetle uzaktan yakından alakası yoktu.

Orta yaşlı, aşırı kilolu ve son derece sıradan bir kadındı. Ama bu,

korkutulmasını gerektirmez, diye düşündü Halt. Arabadaki

kadın, siyahlı adamın karşısında korkudan sızlanıyordu. ‘Foldar’

öne doğru bir adım attı; sesi sertleşmiş, ses tonu daha tehditkâr

bir havaya bürünmüştü şimdi.

“Aşağı inin, hanımefendi!” diye bağırdı. “Yoksa kocanızın

kulaklarını veririm elinize!”

Sağ eli, kemerindeki uzun hançerin sapma gitti. Kadın bir

çığlık atarak geriye çekildi. Onun yaşadığı dehşeti paylaşan ve

kulaklarının yerinden memnun olan kocası, kadını arabanın

kapısına doğru iteklemeye çalışıyordu.

- 18 -

JOHN FLANAGAN

Bu kadar yeter, diye düşündü Halt. Kimsenin ondan tarafa

bakmadığına emin oldu ve bir ok çıkarıp yayma yerleştirdi.

Ardından kirişi gerip, çevik bir hareketle oku fırlattı.

Asıl adı Rupert Gubblestone olan “Foldar”, bir an burnunun

hemen önünde ışıldayan bir şey gördüğünü sandı. Bunu takiben

pelerininin kabarık yakasında bir hareketlenme oldu ve kendisini,

tahtaya gömülen titrek kara bir okun ucunda, arabaya saplanmış

bir halde buldu. İrkilerek bir çığlık koyuverdi ve dengesini

kaybedip tökezledi. Boğazında sıkışıp nefessiz kalmasına neden

olan pelerini sayesinde düşmekten kurtulmuştu.

Diğer haydutlar okun nereden geldiğini görmek için döner-

ken, Halt, birden ağaçtan uzaklaştı. Orman Muhafızı, şaşkına

dönen haydutlara sanki kocaman meşenin içinden çıkıyormuş

gibi görünmüştü.

“Kralın Orman Muhafızı!” diye bağırdı Halt. “Silahlarınızı

indirin.”

Hepsi silahlı, on kişiydiler. Bir teki bile verilen emre uyma-

mazlık etmedi. Bıçaklar, kılıçlar ve sopalar tangır tungur yere

düştü. Orman Muhafızı’nın kara büyüsüne ilk elden şahit olmuş-

lardı. Vahşi avcı, canlı bir meşe ağacının gövdesinden

çıkıvermiş- ti. Şu an bile, üstündeki o garip pelerin tuhaf bir

şekilde parıldıyor, adama odaklanmalarını zorlaştırıyordu sanki.

Hem zaten teslim olmaları için, büyüden daha pratik bir neden

vardı: Kirişine bir diğer kara saplı ok gerilmiş olan kocaman,

uzun bir yay.

“Yüz üstü yere yatın! Hepiniz!” Kelimeler haydutların üs-

tünde bir kırbaç gibi şakladı ve hepsi birer birer yere devrildiler.

Halt, on beş yaşından büyük görünmeyen, kirli yüzlü bir çocuğa

işaret etti.

- 19 ~

JOHN FLANAGAN

“Sen hariç!” diye seslenince, oğlan dört ayak üzerinde du-

raksayarak başını kaldırdı. “Sen kemerleri toplayıp hepsinin

ellerini arkalarından bağlayacaksın.”

Dehşet içindeki oğlan, art arda birkaç kez başını salladıktan

sonra, yerde yüzükoyun yatan yoldaşlarına yöneldi. Halt, ona ek

bir uyarı yapınca, anında durdu.

“Sıkıca bağla onları!” dedi Orman Muhafızı. “Bir tek gevşek

düğüm bulursam, seni...” Uygun bir tehdit arayarak duraksadı.

“Seni şuradaki meşe ağacının içine hapsederim.”

Bu kadarı ona yeter, diye düşündü. Ağacın içinden olağa-

nüstü bir şekilde çıkmış gibi görünmesinin, bu eğitimsiz taşra

insanları üzerindeki etkisinin farkındaydı. Daha önce de birçok

kez kullanmış olduğu bir hileydi bu. Oğlanın yüzünün kir

tabakasının altında korkudan bembeyaz kesildiğini görünce,

tehdidinin etkili olduğunu anladı. Dikkatini, hâlâ nefesini kes-

meye devam eden pelerinin yakasına asılı duran Gubblestone’a

çevirdi. Adamın yüzü kıpkırmızı olmuş, gözleri fal taşı gibi

açılmıştı.

Halt, büyük saks bıçağını kınından çıkardığında, gözleri ne-

redeyse yuvalarından fırlayacaktı Gubblestone’un.

“Rahat ol,” dedi Halt sinirle. İpi hızla kesti ve birden serbest

kalan Gubblestone, bir çuval gibi yere devrildi. Orada, o parlak

bıçağın erişemeyeceği noktada kalmaktan hoşnut gibi duruyordu.

Halt, arabanın sahiplerine doğru baktı. Çiftin yüzünde,

rahatlamış bir ifade vardı.

“Yolunuza devam edebilirsiniz,” dedi canayakın bir ifadeyle.

“Bu beyinsizler, sizi daha fazla rahatsız etmeyecek.”

Karısını arabanın dışına itmeye çalıştığını suçlulukla hatır-

layan tüccar, bu rahatsızlığının üzerini atıp tutarak kapatmaya

çalıştı.

- 20 ~

BUZLAR ÜLKESİ

“Asılmayı hak ediyorlar, Orman Muhafızı! Asılmayı diyo-

rum! Zavallı karımı korkutup beni tehdit ettiler!”

Halt a^amı, öfke dolu sözleri bitinceye dek kayıtsız tavırlarla

izledi.

“Daha da kötüsü,” dedi alçak sesle, “zamanımı boşa harca-

dılar.”

SSi ------------------------------------------------------------

“Cevabım hayır, Halt,” dedi Crowley. “Tıpkı geçen sefer

sorduğunda olduğu gibi.”

Crowley, eski dostu Halt’un öfkeden titrediğini görebiliyordu

veyapması gereken şeyden nefret ediyordu. Ama emir emirdi ve

Orman Muhafızları’nın komutanı olarak, emrin yerine

getirilmesini sağlamak onun göreviydi. Ve tüm Orman

Muhafızları gibi, Halt da emirlere uymakla yükümlüydü.

“Bana ihtiyacınız yok ki!” diye patladı Halt. “Will'in pe-

şinden gitmem gerekirken, bu sahte Foldarları avlayarak boşa

zaman harcıyorum!”

“Kral, Foldar’ı bir numaralı önceliğimiz haline getirdi,” diye

hatırlattı Crowley. “Er ya da geç, gerçeğini yakalayacağız.”

Halt, boş versene dercesine bir el hareketi yaptı. “Elinizde

bunu becerebilecek kırk dokuz tane muhafız var zaten!” dedi.

“Tanrı aşkına, bu kadarı yeter de artar bile.”

~ 21 ~

BUZLAR ÜLKESİ

“Kral Duncan diğer kırk dokuz muhafızın bu işle ilgilenme-

sini istiyor. Senin de öyle. Sana güveniyor ve ihtiyaç duyuyor.

Elimizdekilerin en iyisi sensin.”

“Ben payıma düşeni yaptım,” diye yanıtladı Halt usulca;

Crowley bunları söylerken Halt’un canının ne kadar yandığını

biliyordu. Verebileceği en iyi yanıtın sessiz kalmak olduğunu da.

Bu sessizlikle Halt’u ikna etmeye çalışıyordu aslında ama Orman

Muhafızı’nın bundan nefret ettiğinin de farkındaydı.

“Krallık oğlana borçlu,” dedi Halt, net bir şekilde.

“Oğlan bir Orman Muhafızı,” dedi Crowley soğuk bir sesle.

“Bir çırak,” diye düzeltti Halt. Crowley, sandalyesini şiddetle

devirerek ayağa fırladı.

“Bir çırağın görevleri de Orman Muhafızları’nmkilerle

aynıdır. Hepimiz böyle yaptık, Halt. Kural, her muhafız için

aynıdır; krallık daima önce gelir. Yeminimiz böyle. Sen bu ye-

mini ettin, ben de ettim, Will de etti.”

İki adam arasında öfkeli bir sessizlik yaşandı; dost ve silah

arkadaşı olarak geçirdikleri yıllar göz önüne alındığında, daha da

çirkinleşen bir sessizlikti bu. Crowley, Halt’un muhtemelen

hayattaki en yakın arkadaşı olduğunu fark etti. Ama şimdi burada

durmuş, karşılıklı tehditler savuruyor, öfkeyle tartışıyorlardı.

Devrilen sandalyeyi düzeltti ve Halt’a bir uzlaşma işareti yaptı.

“Bak,” dedi daha alçak bir ses tonuyla. “Yalnızca şu Foldar

işini halletmeme yardımcı ol. İki, olmadı üç ay sürer. Ondan

sonra Will’in peşinden gitmene izin veririm.”

Halt’un kır saçlı başı, daha Crowley sözlerini bitirmeden iki

yana sallanıyordu.

“İyi de iki ay içinde Will hayatını kaybedebilir. Ya da bir

köle olarak satılıp sonsuza dek kaybolabilir. İzler henüz tazey-

ken, şimdi gitmem gerek. Ona söz verdim,” dedi, ıstıraptan

boğulan sesiyle.

- 22 -

“Hayır,” dedi Crowley, kesin bir sesle. Bıınıı duyan Halt,

omuzlarını dikleştirip, “O zaman ben de krala çıkaı ım,” dedi.

Crowley bakışlarını yere dikti.

“Kral seninle görüşmeyecek,” dedi ifadesiz biı sesle. Halt’a

baktığında Orman Muhafızı’nın şaşırmış ve ihanete uğramış gibi

bakan gözlerini gördü.

“Görüşmeyecek mi? Beni geri mi çeviriyor?" Halt, yirmi yılı

aşkın zamandır kralın en yakın sırdaşlarından biriydi ve kral

dairesine sorgusuz sualsiz giriş izni bulunuyordu.

“Ondan ne isteyeceğini biliyor, Halt. İsteğini geri çevirmek

istemediği için de görüşmüyor seninle.”

Halt’un şaşkın gözlerinde öfke vardı şimdi. Alev alev yanan

bir öfke.

“Öyleyse onun fikrini değiştirmem gerekecek," dedi usulca.

Kurt gemisi, burnun etrafından dönüp koya sığındığında,

dev dalgalar da zayıflamıştı. Uzun, kayalık çıkıntılar küçük,

doğal limanın içinde rüzgârın ve dalgaların etkisini azaltıyordu.

Dolayısıyla deniz çarşaf gibi dümdüzdü ve suyun yüzeyi,

yalnızca kurt gemisinin arkasında bıraktığı izle bölünüyordu.

“Burası Skandiya mı?” diye sordu Evanlyn.

2 3

-

-

JOHN FLANAGAN

Will, tereddütle omuz silkti. Beklediği gibi bir yer olmadığı

kesindi. Kıyıda bir kasabaya dair hiçbir işaret görülmüyor,

yalnızca birkaç küçük, köhne kulübe bulunuyordu. Ortalıkta da

kimsecikler yoktu.

“Yeterince büyük görünmüyor, değil mi?” dedi.

Yakınlardaki bir ipi kangala dolamakta olan Svengal, onların

cehaletine güldü.

“Burası Skandiya değil,” dedi ikisine. “Skandiya’ya giden

yolu ancak yarılayabildik. Burası Skorghijl.”

İkilinin şaşkın bakışlarım görünce, açıklamaya başladı.

“Skandiya’ya şu an geçemeyiz. Dar Geçit’deki o fırtına bizi

- 24 ~

JOHN FLANAGAN

çok geciktirdi ve bu sırada Yaz Rüzgârları kıyıya doğru

ilerledi. Rüzgârlar duruluncaya dek burada barınacağız.

Kulübelerin burada bulunma nedeni de bu zaten.”

Will, şüpheli gözlerle yıpranmış ahşap kulübelere baktı.

Çirkin ve rahatsız görünüyorlardı.

“Burada ne kadar kalacağız?” diye sorunca, Svengal omuz

silkti.

“Altı hafta, iki ay. Kim bilir?” İp kangalını omzuna atıp

uzaklaşarak, gençleri etrafı gözlemlemek üzere yalnız bıraktı.

Kasvetli ve sevimsiz bir yer olan Skorghijl, çıplak kayalıklar,

dik uçurumlar ve tuzdan beyazlaşmış kulübelerin güneşle iç içe

geçtiği küçük, düz bir kumsaldan ibaretti. Ortalıkta ne yeşillik ne

de bir ağaç vardı. Kayalıkların tepesinde bembeyaz kar ve buz

taneleri görülüyordu. Adanın geri kalanı ise siyah ve donuk gri

renkli kayalarla çakıllardan oluşuyordu. Skandi- yalılar her ne

tanrısına tapıyorlarsa, o tanrı bu küçük kayalıktan tüm renkleri

alıp götürmüş gibiydi.

Kürekçiler, ters dalgalarla mücadele etme ihtiyacı hisset-

meksizin, bilinçsizce yavaşlamışlardı. Gemi, koy boyunca ça-

kıltaşlarıyla kaplı kumsala doğru süzüldü. Dümendeki Erak,

gemiyi, gıcırtıyla kumsala çıkardı ve kurt gemisi, günlerden beri

ilk defa dinlenme olanağı buldu.

Will ile Evanlyn, geçirdikleri hareketli günlerin ardından

kararsızlıkla titreyen bacaklarıyla ayaklandılar.

Kürekler içeri çekilip istiflenirken, gemi, sürtünme sesleriyle

inliyordu. Erak, dalgaların hareketiyle takırdamaması için

dümeni deri bir bez parçasıyla bağladı ve iki esire bir göz attı.

“İsterseniz kıyıya çıkın,” dedi. Ellerini bağlamaya ya da

BUZLAR ÜLKESİ

yanlarına muhafız katmaya nasılsa gerek yoktu. Skorghijl, en

geniş yerinin çapı iki kilometreyi ancak bulan bir adaydı. Adayı

Yaz Rüzgârları sırasında Skandiyalılar için mükemmel bir

sığınak haline getiren bu doğal limanın dışında Skorghijl kıyılan,

denize dimdik uzanan sarp kayalıklardan oluşan, kesintisiz bir

hattan ibaretti.

Will ve Evanlyn, içecek varilleriyle çuvallar dolusu kuru gı-

dayı, orta güvertenin altında kalan korunaklı bölmelerden kıyıya

taşımakta olan Skandiyalılar’ın yanından geçerek, geminin pru-

vasına doğru yürüdüler. Will küpeşteye2 tırmandı ve birkaç sa-

niye sallandıktan sonra kendisini aşağıdaki çakıl zemine bıraktı.

Geminin burnu kumsala sürtünürken yükseldiğinden, yerle arala-

rında ciddi bir mesafe oluşmuştu. Evanlyn’e yardım etmek üzere

döndü, ama kız, aşağı atlamak için çoktan hareketlenmişti bile.

Kararsız bir şekilde, öylece durdular.

“Tanrım,” diye mırıldandı Evanlyn. Yer ayaklarının altından

kayıyormuş gibi gelirken, olduğu yerde sallandığını hisse-

diyordu. Sendeleyerek bir dizinin üstüne çöktü.

Will’in durumu da farklı değildi. Ayaklannın altındaki kuru

toprak, kabarıp onlan sarsıyordu sanki. Düşmemek için bir eliyle

geminin kenarına tutunmak zorunda kaldı.

“Nedir bu?” diye sordu kıza. Tümsek ve tepecikler oluşma-

sını bekleyerek, ayaklannın altındaki zemine baktı. Ama toprak,

düz ve hareketsizdi. Kann boşluğunda mide bulantısının ilk

işaretlerini hissediyordu.

“Hey oradakiler, dikkat edin!” diye bir uyarı geldi yukarıdan

ve bir çuval kuru sığır eti, gürültüyle yanlarına düştü.

Will, belli belirsiz sendeleyerek yukarı baktığında, tayfalardan

birinin sırıtan yüzünü gördü.

2 Teknelerin iskele ve sancaktaki üst yüzeyi. (Ed. N.)

. 27 -

JOHN FLANAGAN

“Kara yalpalanmasına yakalandınız, değil mi?” dedi tayfa,

sevimli bir tavırla. “Birkaç saat içinde düzelirsiniz.”

Will’in başı dönüyordu. Evanlyn ise ayaklarını yeniden his-

sedebiliyordu artık. Hâlâ yalpalıyordu ama en azından midesi

Will’inki gibi bulanmıyordu. Oğlanın kolundan tuttu.

“Haydi,” dedi. “Şu kulübelerin yanında birkaç sıra var. Biraz

oturursak kendimize gelebiliriz.”

Sarhoş gibi yalpalayarak çakılların içinden geçtiler ve ku-

lübelerin dışına kurulmuş olan kaba ahşap sıralarla masalara

doğru ilerlediler.

Will, başını ellerinin arasına alarak dirseklerini dizlerine

dayadı ve minnetle sıralardan birine çöktü. Yeni bir bulantı

dalgası içini kaplarken, ıstırapla inledi. Ondan biraz daha iyi

durumda olan Evanlyn, oğlanın omzunu okşadı.

“Neden oluyor bu?” dedi hafifçe.

“Birkaç gün gemide yolculuk edince olur,” diyen Kont Erak,

arkalarından yaklaşmıştı. Omzuna atmış olduğu erzak çuvalını,

hafif bir hırıltıyla kulübelerden birinin kapısının önüne fırlattı.

“Her nedense,” diye devam etti, “bacaklarınız hâlâ geminin

güvertesinde olduğunuzu zannediyor. Kimse nedenini bilmez

bunun. Birkaç saat sonra iyileşirsiniz.”

“Bir daha iyileşebileceğimi hiç sanmıyorum,” diye inledi

Will, boğuk bir sesle.

“İyileşeceksin,” dedi Erak, oğlana. Sonra sert bir sesle “Bir

ateş yakın!” diye emretti. Başparmağını en yakın kulübenin

birkaç metre ötesinde bulunan kararmış taş çembere doğru uzattı.

“Midenize sıcak bir yemek girince kendinizi daha iyi

hissedersiniz.”

Will, yemek sözünü duyunca inledi. Yine de yalpalayarak sı-

radan kalktı ve Erak’ın uzattığı çakmaktaşım aldı. Evanlyn ile

- 28 ~

BUZLAR ÜLKESİ

ikisi, taş çembere doğru yürüdüler. Taşların hemen yanında, gü-

neş ve tuz sayesinde kurumuş olan bir odun yığını duruyordu.

Odunların bir kısmı, elle kınlabilecek kadar çürüktü; Will onları,

taş çemberinin ortasında piramit şeklinde dizmeye başladı.

Evanlyn de çalı çırpı görevi görmesi için kucak dolusu kuru

yosun toplamış ve beş dakika içinde küçük bir ateş yakmışlardı

bile. Alevler, çembere eklemiş oldukları ağır odun parçalarını

keyifle yalıyordu.

“Tıpkı eski günlerdeki gibi,” diye hafifçe sırıtarak mırıldandı

Evanlyn. Will.de gülerek hızla ona döndü. Morgarath’ın

köprüsünün üzerinde, katranlı iplerle reçine kaplı çam sütunları

ateşe verdiklerini hatırlayabiliyordu. Derin bir iç geçirdi. Ona bir

şans daha verilse, yine aynı şekilde hareket ederdi. Ama

Evanlyn’in işe karışmamış, onunla birlikte yakalanmamış

olmasını tercih ederdi.

Bunları düşünürken, kızın, ıstıraplı hayatında parlayan tek

yıldız olduğunu fark etti Will. O olmasaydı, tek mutluluk kay-

nağı da yok olacaktı.

Aklının karıştığını hissetti. Şaşkınlıkla Evanlyn’in, hayatını

yaşamaya değer kıldığının farkına vardı. Uzanarak, hafifçe kızın

eline dokundu. Evanlyn, bakışlarını kaldırdı ve bu kez ilk

gülümseyen Will oldu.

~ 29 -

JOHN FLANAGAN

“Seçme şansın olsa, aynı şeyleri bir daha yapar mıydm?”

diye sordu kıza. “Yani, köprü ve diğerlerini?”

Evanlyn, bu kez gülümsememişti. Birkaç saniye boyunca

ciddi ciddi düşündükten sonra konuştu.

“Hiç düşünmeden. Ya sen?”

Will başını evet anlamında salladı. Ve tüm geride bıraktık-

larını düşünerek yeniden iç geçirdi.

Erak, iki gence fark ettirmeden bu duygulu anlara şahit

olmuştu. Kendi kendine başını salladı. Yanlarında birer yol-

daşları olması ikisi için de iyi, diye düşündü. Hallasholm ile

Ragnak’ın sarayına vardıklarında hayat onlar için çok zorla-

şacaktı. Köle olarak satılacak ve ağır çalışma şartları altında, tatil

ve özgürlük hakkı tanınmadan zor bir hayat geçireceklerdi. Aylar

aylan, yıllar yılları izleyecekti. İnsanın hayatı böyle olunca,

mutlaka bir arkadaşa ihtiyaç duyardı.

Erak’m iki gençten hoşlandığını söylemek abartılı olurdu

ama onun saygısını kazanmışlardı gerçekten. Skandiyalılar,

dövüşte gösterilen cesarete ve kahramanlığa her şeyin üzerinde

kıymet veren, savaşçı bir ırktı. Hem Will hem de Evanlyn,

Morgarath’ın köprüsünü yok ederek cesaretlerini kanıtlamışlardı.

Oğlan tam bir savaşçı, diye geçirdi Erak aklından. Şu küçücük

yayıyla Wargallan adeta ipe dizmişti. Erak, daha hızlı ve hassas

bir nişancılığa hayatı boyunca pek az rastlamıştı. Bunun Orman

Muhafızlığı eğitiminin bir sonucu olduğunu tahmin etti.

Kız da epeyce yiğitlik göstermişti; ilk olarak köprünün

hakkıyla alevlere boğulmasını sağlamıştı. Ardından, Will, bir

Skandiyalı’nın attığı taşla sersemleyip yere devrildiğinde, yayı

bizzat kaparak ok atmaya çalışmıştı.

İnsanın kendisini bu ikisine yakın hissetmemesi zordu. Her

- 30 -

BUZLAR ÜLKESİ

ikisi de, önlerinde uzun bir hayat olması gereken, gencecik ço-

cuklardı. Hallasholm’a vardıklarında, işleri onlar için kolay-

laştırmayı denemeyi düşündü Erak. Ama elinden pek bir şey

gelmezdi. Derken öfkeyle silkinerek üzerine çöken bu düşünceli

havayı atıverdi.

. “Lanet olası duygusal bir herif oluyorum!” diye mırıldandı

kendi kendine. Kürekçilerden birinin yakınlardaki bir erzak

çuvalından esaslı bir et parçasını yürütmeye çalıştığını fark

etmişti. Sessizce adamın arkasına geçti ve poposuna attığı tek-

meyle ayaklarını yerden kesiverdi.

“O ellerini kendine sakla!” diye hırladı. Kafasını eğerek ka-

pıdan geçti ve en güzel yatağa kapılanmak üzere, is kokulu,

karanlık kulübeye girdi.

Alçak tavanlı, dumanlı ve pis han izbe, küçük ve değersiz

bir yerdi. Ama başkente ticari mal getiren büyük gemilerin

yanaştıkları rıhtımların yakınında olduğundan, genellikle tıklım

tıklımdı.

Bununla birlikte, o gün işler kesattı. Bunun nedeni de, şö-

minenin yakınlarındaki lekeli, çıplak masalardan birinde oturan

~ 31 ~

adamdı. Kafasını kaldırıp karmakarışık kaşlarının altındaki alev

alev gözleriyle hancıya baktı ve boş kadehini, kaba ahşap masaya

vurdu.

“Yine boşaldı,” dedi öfkeyle. Sesinde, hancıya bunun kadehi,

sekizinci ya da dokuzuncu dolduruşu olacağını hatırlatan, hafif

bir pelteklik vardı. İş iştir, diye düşündü hancı, ama bu müşteri,

patlamaya hazır bir barut fıçısı gibiydi. Hancı da bütün kalbiyle

adamın gidip başka bir yerde patlamasını arzu ediyordu.

Esrarengiz bir şekilde, sorun yaşanacağını anlayan müşte-

rilerinin çoğu, ufak tefek adam içeri girip kararlı bir biçimde

içmeye başlayınca ortadan kaybolmuştu. İçeride yalnızca ya

~ 32 -

BUZLAR ÜLKESİ

rım düzine müşteri kalmıştı. Bunlardan biri olan iri bir hamal,

ufak tefek adama şöyle bir göz atmış ve onun kolay lokma

olacağını sanmıştı. Müşteri her ne kadar kısa boylu ve sarhoş olsa

da, gri-yeşil pelerini ve sol kalçasındaki çifte bıçak kını, onun bir

Orman Muhafızı olduğunu gösteriyordu. Ve Orman Muhafızları,

aklı başında olanların bildiği üzere, dalga geçilecek insanlar

değillerdi.

Hamal bu gerçeği, acı bir tecrübeyle öğrenmek zorunda

kalmıştı. Kavga yalnızca birkaç saniye sürmüş, adamcağız baygın

bir şekilde yere serilmişti. Hamalın arkadaşları, daha güvenli bir

yer bulmak için hızla handan ayrılınca, Orman Muhafızı,

kadehinin yeniden doldurulmasını işaret etti. Hancı, baygın

hamalın üzerinden atlayarak ürkek hareketlerle Orman

Muhafızı’nın kadehini doldurduktan sonra, nispeten güvenli olan

arka tarafa çekildi.

Esas sıkıntı da o zaman başladı.

“Dikkat ettim de,” dedi Orman Muhafızı, kelimeleri, gere-

ğinden fazla içtiğinin bilincinde olan bir kişi gibi telaffuz ederek,

“bu toprakların efendisi, sevgili kralımız Duncan, ödleğin teki.”

Barın gerilimli ortamında kıvılcımlar uçuşmaya başlamıştı

artık. İçeride kalan birkaç müşterinin gözleri, masada oturan ufak

tefek adama kilitlenmişti. Kırlaşmış sakalıyla bıyıkları arasında

zorlukla seçilen minik, gaddar bir tebessümle etrafına bakındı

adam.

“Bir ödlek. Bir korkak. Ve bir budala,” dedi açıkça.

Kimse yerinden kımıldamadı. Tehlikeli sözlerdi bunlar. Nor-

mal bir vatandaşın kralı halk içinde böyle aşağılaması, ciddi bir

suçtu. Bunu bir Orman Muhafızı’nın, kralın özel kuvvetlerinin

yeminli bir üyesinin yapması ise, vatan hainliğiyle eşdeğerdi. Te-

~ 33 ~

JOHN FLANAGAN

dirgin bakışmalar oldu. Handa kalan birkaç müşteri, patırtı kop-

madan oradan ayrılma niyetindeydi. Ancak Orman Muhafızı’nın

sakin bakışlarındaki bir şey, onlara bunun artık mümkün olma-

dığını söylüyordu. Adamın arkasındaki duvara yaslanmış olan

yayın çoktan gerilmiş olduğunu fark ettiler. Ve yan tarafındaki

kılıf da okla doluydu. Ön kapıdan çıkıp gitmeyi deneyecek ilk

kişiyi yere indireceğini hepsi biliyordu. Ve yine hepsi, Orman

Muhafızlan’mn, hatta sarhoş Orman Muhafızlarının bile, he-

deflerini nadiren şaşırdıklarından haberdardı.

Öte yandan, Orman Muhafızı krala hakaretler saydırırken

mekânda kalmak da aynı derecede tehlikeliydi. Birilerinin olan

biteni duyması halinde, sessizlikleri, duruma rıza gösterdikleri

şeklinde yorumlanabilirdi.

“Güvenilir kaynaklarım var,” diye devam etti Orman Mu-

hafızı, neredeyse neşelenerek. “Şu Sevgili Kral Duncan, tahtın

meşru sahibi değil. Onun aslında, sarhoş bir krallık hizmetkârının

oğlu olduğunu duydum. Bir başka rivayete göreyse, babasının

gezgin bir dansçıyla yaşadığı aşk sonucu doğmuş. İstediğinizi

seçin. Her iki durumda da bir krala uymayan bir soyağacı söz

konusu, öyle değil mi?”

İçeridekilerden biri, endişeli bir tavırla iç geçirdi. Durum

giderek daha tehlikeli bir hal alıyordu. Hancı, ürkek adımlarla

barın arkasına kaydı; arka odadaki hareketlenmeyi fark edince

kapıdan içeri geçti. Elindeki tatlı tabağıyla meyhane tarafına

gelmekte olan kansı, Orman Muhafızı’nın sözlerini duyunca

donakalmıştı. Kadın, bembeyaz kesilmiş yüzüyle öylece duruyor,

sorularla dolu bakışları, kocasınınkilerle kesişiyordu.

Hancı, Orman Muhafızı’na hızlı bir bakış fırlattı ama onun

dikkati, barın öteki ucunda kendini gözden kaybettirmeye çalışan

- 34 ~

BUZLAR ÜLKESİ

bir arabacının üzerindeydi artık.

“Sizce de öyle değil mi, bayım... siz, lekeli sarı ceket giyen

beyefendi... böyle birinin bu zarif ülkenin kralı olmayı hak et-

mediğine katılmıyor musunuz?” diye sordu Orman Muhafızı.

Onunla göz göze gelmek istemeyen arabacı, ağzında bir şeyler

geveleyerek sandalyesinde kımıldandı.

Hancı, çaktırmadan başını arka kapıya çevirdi. Karısı da önce

o tarafa, ardından da şüpheyle kalkan kaşlarıyla hancıya baktı.

Hancı, “Muhafızları çağır,” diye fısıldadı karısına. Kadının

gözlerinden, dediklerini anladığını okudu. Kadın, hafif adımlarla

ve Orman Muhafızı’nın görüş alanının dışında kalmaya devam

ederek arka odaya geçti ve dışarıya çıkarken kapıyı elinden

geldiğince sessiz bir şekilde arkasından kapattı.

Tüm dikkatine rağmen, minik bir tıkırtı çıkarmıştı. Orman

Muhafızı’mn kuşku dolu gözleri, aniden hancıya odaklandı.

“O da neydi?” diye sordu. Hancı, nemli avuçlarını tedir-

ginlikle lekeli önlüğüne silerek omuz silkti. Konuşmaya çalış-

madı bile. Boğazının kelime kuramayacak kadar kuruduğunun

bilincindeydi.

Bir an, Orman Muhafızı’mn yüzünden bir memnuniyet ifa-

desinin gelip geçtiğini sandı ama sonra bu düşünceyi saçma

bularak aklından uzaklaştırdı.

Dakikalar geçtikçe, Orman Muhafızı’mn Kral Duncan hak-

kındaki hakaret ve karalamaları çirkinleşerek artıyordu. Hancı

tedirginlikle yutkundu. Karısı gideli on dakika olmuştu. Şimdiye

dek mutlaka bir müfrezeye rastlamış olmalıydı. Askerle

~ 35 -

JOHN FLANAGAN

rin ham basıp bu tehlikeli adamı tutuklamaları ve bu haince

konuşmalara son vermeleri an meselesiydi.

Tam bunları düşünüyordu ki, ön kapı ardına dek açıldı ve bir

onbaşının önderliğindeki beş kişilik müfreze, loş odaya daldı.

Askerlerin her biri, uzun bir kılıçla kemerlerinde asılı duran kalın

uçlu, kısa birer topuz taşıyor, hepsinin sırtında da yuvarlak birer

kalkan bulunuyordu.

Adamları arkasında odaya dağılırken, onbaşı da içeriye göz

gezdirdi. Kamburunu çıkarmış oturan adamı görünce gözlerini

kıstı.

“Burada neler oluyor?” diye sordu. Orman Muhafızı gülüm-

sedi. Hancı, onun gözlerinin içinin gülmediğini fark etmişti.

“Politika konuşuyorduk,” dedi Orman Muhafızı alaylı bir

dille.

“Ben öyle duymadım,” diye yanıtladı onbaşı, sertçe. “Haince

konuşmalar yapıyormuşsun.”

Orman Muhafızı’nın ağzı kuşkuyla açıldı ve kaşları, sahte bir

şaşkınlıkla havaya kalktı.

“Hain mi?” diye tekrarlayarak, gözlerini merakla oda bo-

yunca gezdirdi. “Birileri kulağına bir şeyler mi fısıldadı yani?

Birileri bir hikâye mi uydurdu yoksa; hemen keselim... dillerini!”

Her şey o kadar hızlı olup bitti ki, hancı barın arkasına at-

layacak zamanı ancak buldu. Orman Muhafızı son kelimesini

söylerken, bir şekilde yayını kapıp kirişi germiş ve okunu fır-

latmıştı bile. Ok, hancının bir saniye önce durmakta olduğu

noktanın arkasından duvara saplandı ve çarpmanın etkisiyle

zangırdayarak ahşap panonun derinliklerine kadar gömüldü.

BUZLAR ÜLKESİ

“Bu kadarı yeter...” diye konuşmaya başladı onbaşı. Öne

doğru birkaç adım attı, ama Orman Muhafızı yayına inanılmaz bir

hızla yeni bir ok takmıştı bile. Okun parlak geniş ucu, onbaşının

alnını nişan alıyordu. Ölümle yüz yüze gelen onbaşı, durdu.

“İndir şunu,” dedi. Ama sesinde otorite yoktu ve bunu o da

biliyordu. Rıhtımdaki sarhoşlarla serserileri yola getirmek

başkaydı, yetenekli bir dövüşçü ve eğitimli bir katil olan bir

Orman Muhafızı’nın karşısına çıkmak başka. Bir şövalye bile

böyle bir dövüşe kalkışmadan önce iki kez düşünürdü. Sıradan bir

onbaşının yeteneklerinin çok ötesinde bir şeydi bu.

Bununla birlikte, onbaşı ödlek bir adam değildi ve yerine

getirmesi gereken bir görevi olduğunu biliyordu. Birkaç kez

yutkundu ve ardından, elini hafifçe Orman Muhafızı’na doğru

kaldırdı.

“Yayı... aşağı... indir,” diye tekrar etti. Karşıdan cevap gel-

medi. Ok, onbaşının göz hizasında alnını ortalayacak şekilde

durmaya devam ediyordu. Adam, duraksayarak öne doğru bir

adım attı.

“Yapma.”

Kelime, ağzından dümdüz ve şüphe götürmez bir biçimde

çıkmıştı. Onbaşı, dev bir davul gibi gümbürdeyen kalp atışlarını

odadakilerin de duyup duymadığını merak etti. Derin bir nefes

aldı. Krala sadakat yemini etmişti. Bir asilzade ya da şövalye

değil, yalnızca sıradan bir askerdi. Ama etmiş olduğu yemine,

herhangi bir soyludan daha az önem verdiği anlamına gelmiyordu

bu. Konumundan gelen nüfuzu yıllardan beri memnuniyetle

kullanmış, sarhoş ve adi suçlularla mücadele etmişti. Ama iş artık

ciddiye binmişti, hem de çok ciddiye.

Otorite ve saygı dolu o yılların karşılığını ödeyeceği zaman

~ 37 ~

JOHN FLANAGAN

gelmişti.

Bir adım daha attı.

Okun serbest kalışıyla çıkan tınlama, gerilimle yüklü odada

bulunanları neredeyse sağır edecekti. Onbaşı, içgüdüsel olarak

irkildi ve bir adım geriye atarak okun acısıyla kesin bir ölümün

karanlığını beklemeye başladı.

Ve birden neler olduğunu anladı. Yayın teli, çatırdayarak

kopmuştu.

Orman Muhafızı, şaşkın gözlerle elindeki işe yaramaz silaha

bakakalmıştı. Odadaki herkes, beş saniye boyunca donakaldı.

Sonrasında ise onbaşı ve adamları öne atılıp kısa ve kaim

topuzlarını çekerek grili-yeşilli ufak tefek adamın üzerine çul-

landılar.

Orman Muhafızı darbelerin altında büzülüp devrilirken, ya-

yın telini koparmak için kullandığı küçük bıçağı elinden bırak-

tığını kimsecikler görmemişti. Ama hancı, iki katı iriliğindeki bir

hamalı kolayca alt eden muhafızın neden birden hantallaşıp

savunmasız kaldığını merak ediyordu.

Will, bolca rüzgâr alan, çorak Skorghijl adasında koşuyordu.

Çakıltaşlarıyla dolu .kumsalda beş tur atmıştı. Minik limanın

- 38 ~

üzerinde yükselen dik kayalıklara çevirmişti yönünü artık.

Tırmanmak için harcadığı çabayla bacakları yanıyor, uyluk ve

baldırlarındaki kaslar isyan ediyordu. Kurt gemisinde haftalarca

hareketsiz kaldığı için formunu kaybetmeye başlamıştı. O formu

yeniden kazanmaya, kaslarını güçlendirip vücudunu, Halt’un

istediği hale getirmeye kararlıydı.

Oklarını ya da bıçaklarım kullanamayacaktı belki, ama en

azından, kaçma şansı elde ettiğinde vücudunun buna hazır ol-

masını sağlayabilirdi.

Ve Will, bu şansı yakalamaya kararlıydı.

Minik taşları ve çakılları ayaklarının altında gıcırdatarak dik

yokuşu tırmandı. Rüzgâr, tepelere çıktıkça hızını arttırıyordu.

Nihayet kayalığın tepesine vardı ve kuzey rüzgârının -

Skandiyalılar’in verdiği isimle, Yaz Rüzgârları’nın- gücüne

tanık oldu. Adanın kuzey tarafında dalgalar, boyun eğmek bil-

~ 39 -

JOHN FLANAGAN

meyen siyah kayalara çarpıyor, havaya su fışkırıyordu.

Will’in arkasında bulunan liman, denizi, etrafını kayalıklarla bir

at nah gibi sararak rüzgârdan koruyordu. Bu nedenle nispeten

daha sakindi.

Will, bu tepeye her varışında yaptığı gibi, görünürde bir

gemi var mı diye okyanusa baktı. Ama her zamanki gibi, in-

safsızca ilerleyen dalgalardan başka bir şey yoktu.

Bakışlarını tekrar limana çevirdi. Geniş kulübeler, bulun-

duğu noktadan minicik görünüyordu. Bir tanesi, Skandiyalı

tayfaların uyuduğu yatakhaneydi. Diğeri ise, zamanlarının ço-

ğunu tartışarak, kumar oynayarak ve içki içerek geçirdikleri

yemek salonuydu. Erak’ın Will ve Evanlyn’e ayırdığı kulübe,

yatakhanenin yan tarafındaki uzun duvarlardan birine yaslanı-

yordu. Küçük bir yerdi ama en azından odalarını Skandiyalı-

larla paylaşmak zorunda değillerdi; Will, Evanlyn’e biraz olsun

mahremiyet sağlayabilmek amacıyla odanın ortasına eski bir

battaniye asmıştı.

Evanlyn, kulübenin dışında oturuyordu. Kızın omuzlarının

keyifsiz bir şekilde çöktüğünü uzaktan bile görebilen Will,

kaşlarını çattı. Birkaç gün önce, ona birlikte spor yapmayı

önermiş ama Evanlyn bu teklifi reddetmişti. Başımıza gele-

cekleri kabullenmekten başka çaresi kalmamış gibi duruyor, diye

düşündü Will. Evanlyn pes etmiş ve Will’in kıza moral vermeye

çalışıp kaçma ihtimalinden söz ettiği son birkaç gün boyunca, ki

şimdiden bir kaçış planı vardı, karşılıklı gerginlikleri artmıştı.

Kızın tavrı karşısında şaşkına dönen Will’in kalbi kırılmıştı.

Bu yeni Evanlyn, köprüde yanında mücadele veren Evanlyn’e

-Will’e yardım etmek için kendi güvenliğini hiçe sayarak dar

kirişlerin üzerinden koşturan ve Skandiyalılar aradaki mesafeyi

JOHN FLANAGAN

kapattığında onları geri püskürtmeye çalışan cesur, kararlı

arkadaşına- hiç benzemiyordu.

Ayrıca kız, garip bir biçimde keyifsizdi. Olumsuz tavrı,

WilPi şaşırtıyordu. Oysa onu, ne olursa olsun hedefinden vaz-

geçmeyecek biri olarak tanımıştı.

Belki de kızlar böyledir, diye düşündü. Ama aklından geçen

bu fikre kendisi bile inanmıyordu. Kızın, ona söylemediği başka

bir derdi olduğunu hissediyordu. Bu düşünceleri aklından

uzaklaştırarak bir kez daha kayalıktan aşağı koşmaya başladı.

Yokuş aşağı koşmak, yokuş yukarı koşmaya göre daha ko-

laydı, ama çok da kolay sayılmazdı. Ayağının altındaki kaygan,

güvenilmez zemin, dengesini sağlamak üzere hızını sürekli ar-

tırması ve geçtiği noktalarda minik heyelanlara yol açması an-

lamına geliyordu. Yokuş yukarı koşu, uyluk kaslarının yanma-

sına neden olurken, aşağı inerken baldırlarıyla ayak bilekleri

ağrıyordu. Yokuşun dibine nefes nefese vardı ve şınav çekmek

için çakıltaşlarının üzerine attı kendini.

Birkaç dakika içinde omuzları yanmaya başlamıştı ama

kendisini zorladı. Gözlerinin içine kadar akan terle önünü gör-

meden, gücü tükeninceye dek çalışmaya devam etti. Kolları,

ağırlığını taşıyamaz olunca, soluk soluğa yüz üstü çakılların

üzerine uzandı.

Şınav çekerken Evanlyn’in yaklaşan ayak seslerini duyma-

mıştı. Kızın sesi, aniden irkilmesine neden oldu.

“Will, zamanını boşa harcıyorsun.”

Evanlyn’in sesinde, son birkaç gündür hissedilen ‘tartışma’

tonu yoktu bu kez. Neredeyse uzlaşmacı bir sesle konuşuyor,

diye düşündü Will. Homurdanarak kalktı ve ellerindeki ıslak

kumu temizleyerek kumsala oturdu.

Kıza gülümseyince, Evanlyn de karşılık vererek yanına

çöktü.

~ 42 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Ne konuda boşa zaman harcıyorum?” diye sordu Will.

Evanlyn, onun şmav çekmekte olduğu kumsalı ve tırmanıp indiği

kayalığı gösteren belli belirsiz bir işaret yaptı eliyle.

“Tüm bu koşmalar ve egzersizler. Tüm bu kaçış planları...”

Will, kaşlarını hafifçe çattı. Evanlyn ile bir tartışmaya girmek

istemiyordu, dolayısıyla kızın sözlerine şiddetli tepki vermemeye

dikkat edecekti. Mantıklı, tarafsız bir dil kullanmayı tercih etti.

“Formda kalmak, asla zaman kaybı değildir,” dedi.

Evanlyn, çocuğun hakkını teslim ederek başıyla onayladı.

“Belki de öyledir. Ama ya şu kaçma işleri? Buradan hem de? Ne

kadar şansımız var ki?”

Will, dikkatli olması gerektiğini biliyordu. Evanlyn’i azar-

lıyormuş gibi bir tavır takınırsa, kız yeniden kabuğuna çekilip

ondan uzaklaşabilirdi. Ama o, bu tür durumlarda umutlan canlı

tutmanın ne kadar önemli olduğunun farkındaydı ve bu gerçeği

Evanlyn’e de aktarmak istiyordu.

“Olasılıkların pek de umut vaat etmediğini itiraf ediyorum,”

dedi. “Ama gün doğmadan neler doğar. Moralimizi bozmamalı,

pes etmemeliyiz. Halt bana bunu öğretti. Asla pes etme, çünkü

karşına bir fırsat çıktığında, o fırsatı kullanmaya hazır olmalısın.

Lütfen pes etme, Evanlyn.”

Kız yine başını iki yana sallıyordu ama hiç de tartışmak

istiyormuş gibi bir hali yoktu.

“Demek istediğimi anlamıyorsun. Ben pes falan etmedim.

Sadece bunun vakit kaybı olduğunu söylüyorum, çünkü buna

gerek yok. Kaçmamız gerekmiyor. Başka bir çıkış yolumuz var.”

Will, sanki bu diğer çıkış yolunu görebilecekmiş gibi, etra-

fına bakındı.

“Öyle mi?” dedi. “Korkarım ben o yolu göremiyorum.”

“Fidyeyle serbest kalabiliriz,” dedi kız. Bunun üzerine Will -

~ 43 ~

JOHN FLANAGAN

hakaret amacıyla değil ama kızın saflığından samimi bir keyif

alarak- kahkahalara boğuldu.

“Hiç sanmıyorum. Bir muhafız çırağıyla bir hizmetçiye kim

fidye öder ki? Yani, eğer yapabilse Halt yapardı ama o kadar

parası yoktur. O kadar parayı kim öder ki bizim için?”

Evanlyn duraksadı, ardından bir karara varmış gibi bir tavır

takındı.

“Kral,” dedi yavaşça. Will, kıza aklını kaçırmış gibi baktı.

İşin aslı, bir an için kızın gerçekten çıldırdığını düşünmüştü.

Evanlyn’in aklı başka yerlerde gibiydi.

“Kral mı?” diye tekrarladı Will. “Kralın bize ilgi göstermesi

için bir neden var mı ki?”

“Ben onun kızıyım.”

WiH’in yüzündeki tebessüm kayboldu. Doğru duyduğundan

emin olamayarak, gözlerini kıza dikti. Derken Gilan’ın

Keltika’daki sözlerini haürladı. Genç Orman Muhafızı,

Evanlyn’in hikâyesinde doğru olmayan bir şeyler var, demişti

ona.

“Sen kralın...” diye başladı ve durdu. Aklının alamayacağı

kadar büyük bir olaydı bu.

~ 44 -

JOHN FLANAGAN

“Kızıyım. Çok özür dilerim, Will. Sana daha önce söyle-

meliydim. Beni bulduğunuzda kılık değiştirmiş, Keltika’ya

seyahat ediyordum,” diye açıkladı Evanlyn. “İnsanlara gerçek

adımı söylememek bende alışkanlık haline geldi. Gilan yanı-

mızdan ayrıldıktan sonra söyleyecektim sana. Ama söylersem,

beni derhal babama götürmekte ısrar edecektin.”

Will başını salladı; anlatılanları takip etmeye çalışıyordu.

Etrafı kayalarla kaplı, minik liman boyunca bakındı.

“Kötü mü olurdu?” diye sordu kıza, acı bir ses tonuyla.

Evanlyn, kederli kederli gülümsedi ona.

“Düşünsene, Will. Kim olduğumu bilseydin eğer, Wargalla-

rı asla takip etmezdik. Köprüyü de asla bulamazdık.”

“Asla yakalanmazdık da,” diye ekledi Will, ama kız başını

bir kez daha iki yana salladı.

“Morgarath savaşı kazanırdı,” dedi basitçe.

Will gözlerinin içine baktığı an kızın haklı olduğunu anladı.

Aralarında uzun bir sessizlik yaşandı.

“Yani senin adın...” Will duraksayınca, cümleyi onun yerine

Evanlyn tamamladı.

“Cassandra. Prenses Cassandra.” Ardından pişmanlık dolu

bir tebessümle ekledi. “Ve son birkaç gündür prenses edalarına

girdiysem, senden özür dilerim. Sana gerçeği söylemediğim için

kendimi kötü hissediyordum. Hırsımı senden almak istemezdim.”

“Hayır, sorun değil,” dedi Will, belli belirsiz. Bu sürpriz

karşısında hâlâ şaşkındı. Derken aklına bir fikir geldi. “Erak’a ne

zaman söyleyeceksin?”

“Ona söylemesem daha iyi olur,” dedi Evanlyn. “Bu tür

şeyler, üst düzey kişilerle halledilir. Erak ile adamları, korsandan

BUZLAR ÜLKESİ

fazlası değil. Ne tepki verirler, bilmiyorum. Bana kalırsa,

Skandiya’ya varıncaya dek Evanlyn olarak kalmam en iyisi.

Sonrasında yöneticilerine yaklaşmanın bir yolunu bulurum; neydi

adı?”

“Ragnak,” dedi Will zihni karışarak. “Yüce Kont Ragnak.”

Evanlyn elbette haklı, diye düşündü. Araluen Prensesi Cassandra,

Yüce Kont’un küçük bir servet kazanmasını sağlayacaktı.

Skandiyalılar temelde paralı asker olduklarından, kızın fidye

karşılığı salıverileceğinden şüphesi yoktu.

Öte yandan, onun durumu, ayrı bir meseleydi. Bu sırada,

kızın yeniden konuşmaya başladığını fark etti.

“Onlara kim olduğumu açıkladıktan sonra, ikimizin de fidye

karşılığı kurtulmamızı ayarlayacağım. Babamın buna onay

vereceğine eminim.”

Sorun da buydu zaten ve Will, durumun farkındaydı. Belki de

prensesin babasına bizzat başvurma şansı bulunsaydı, ikna

olabilirdi. Ama mesele, Skandiyalılar’a kalacaktı. Kral Duncan’a

kızının ellerinde olduğunu haber verip bir fidye rakamı

belirleyeceklerdi. Soylular ve prensesler fidye karşılığında

kurtarılabilirdi; işin aslı, savaş zamanlarında sıkça görülen bir

şeydi bu. Ama savaşçılar ve Orman Muhafızları’na gelince, iş

değişiyordu. Skandiyalılar, çırak bile olsa, ileride onlara sorun

çıkarabilecek bir Orman Muhafızı’m salıvermek isteme-

yebilirlerdi.

Madalyonun bir de diğer yüzü vardı. Mesajın Araluen’e

varması için aradan aylar, belki de yılın en güzel zamanlarının

geçmesi gerekecekti. Duncan’m yanıtı da bir o kadar zaman

geçtikten sonra gelecekti. Sonrasında da görüşmeler başlayacaktı.

Tüm bu süre zarfında, Evanlyn güvende tutulacak ve rahatı

JOHN FLANAGAN

yerinde olacaktı. Neticede değerli bir kişiydi. Ama Will’in başına

ne geleceğini kim bilebilirdi? Fidye ödendiğinde ölmüş bile

olabilirdi çocuk.

Evanlyn belli ki bu kadar kapsamlı düşünmemişti. Kendi fikri

üzerinden konuşmaya devam ediyordu.

“Görüyorsun Will, tüm bu koşup tırmanmalara ve kaçış

planlarına hiç gerek yok. Hem Erak da kuşkulanmaya başladı. O,

aptal bir adam değil. Onu seni izlerken gördüm. Rahatla ve her

şeyi bana bırak. İkimizi birden eve götüreceğim.”

Will, düşüncelerini dile getirmek üzere ağzını açtı ve yeniden

kapattı. Birden, kızın onun bakış açısını kabullenmeyeceğini

anlamıştı. Kararlı ve iradeli bir insandı Evanlyn; dediğim dedikti.

Will bunu şimdi anlıyordu. Eve dönüşlerini ayarlayabileceğine

ikna olmuştu ve Will’in söyleyeceği hiçbir şey, onun fikrini

değiştiremeyecekti. Kıza gülümseyip başıyla onayladı. Her

zamanki tebessümünün kötü bir kopyasını kondurmuştu yüzüne.

Eve dönüş yolunu tek başma bulması gerektiğini içten içe

biliyordu.

Kral Duncan’ın hüküm sürdüğü toprakların merkezi olan

Araluen Şatosu, inanılmaz güzellikte bir yapıydı.

Sivri uçlu, uzun kulelerle gökyüzüne yükselen kemerli pa-

yandalar*, şatonun gücünü ve dayanıklılığım gölgede bırakan,

neredeyse canlıymış gibi duran bir zarafete sahipti. Bal renkli,

devasa taş bloklarla inşa edilmiş olan şato gerçekten de çok

güzeldi, ama ele geçirilmesi de bir o kadar olanaksızdı.

Çok sayıdaki yüksek kule, şatoya aydınlık ve ferahlık katı-

yordu. Bir yandan da şato sakinlerine, duvarlara hücum etme

gafletinde bulunacak saldırganların üzerine ok ve taş yağdırıp

kaynar yağ dökebilecekleri siperler sağlanmış oluyordu.

Uzun süreli bir kuşatma halinde geri çekilip savunması kolay

bir dizi geri siper oluşturulmasını sağlayan duvar, demir par-

maklık ve asma köprülerin içine yerleştirilmiş olan taht odası,

şatonun tam kalbinde yer alıyordu. Çok yükseklerdeki kemerli

tavam ve siyahlı pembeli mermer karolardan oluşan taş zemi-

niyle taht odası da şatonun her yeri gibi devasa boyutlardaydı.

' Binayı dengede tutabilmek, çökmesini ya da kaymasını engellemek amacıyla

kullanılan ahşap ya da betondan dayanak. (Ed. N.)

Pencerelere kış güneşi altında ışıldayan vitraylar takılıydı.

4 7

-

-

JOHN FLANAGAN

Duvarların gücüne güç katan sütunlar gruplara ayrılmış ve

odanın içindeki aydınlık ve mesafe oyunlarını arttırmak üzere

içlerine oluklar açılmıştı. Duncan’ın basit meşe tahtının üze-

rinden, kuzey duvarına hükmeden bir meşe yaprağı oyması

geçiyordu. Odanın öteki ucunda, Duncan’ın kabinesi için ahşap

sıra ve masalar tahsis edilmişti. Ortada kalan bölge, saray

erkânından birkaç yüz kişinin ayakta durabilmesi için boştu.

Saraylılar, merasim günlerinde ortaya toplanıyor, parlak renkli

kıyafetleri ve armaları, vitrayların kırmızı, mavi, sarı ve turuncu

renklerini yakalıyordu. Böylece cilalı zırhlarıyla miğferlerinden

etrafa parlak ışıklar saçılıyordu.

O gün, Duncan’ın emri üzerine, yalnızca on iki kişi vardı

içeride. Kanunlara göre en az bu sayıda insanın adaletin yerine

getirildiğine şahitlik etmesi gerekiyordu. Kral, önündeki davadan

hiç de hoşnut değildi. Ve gerekeni yaparken, yanında olabilecek

en az sayıda şahitin bulunmasını istemişti.

Çatık kaşlarıyla tahtına oturdu, gözleri odanın öteki ucundaki

yüksek kapılara kilitlenmişti. Kabzasına Duncan’ın simgesi olan

leopar kafası kazılı büyük kılıcı, kınının içinde, tahtın sağ

tarafına dayalı duruyordu.

Son on beş yıldır Duncan’ın teşrifatçılığını yapmakta olan

Lord Anthony, tahtın yan tarafında ve birkaç adım aşağısında

duruyordu. Anlamlı gözlerle krala baktı ve hükümdarın dikkatini

çekmek için özür dilercesine boğazını temizledi.

Duncan’ın sorulmamış bir soruyla kalkan kaşlarının altındaki

mavi gözleri ona döndüğünde, teşrifatçı başını salladı.

“Zaman geldi, majesteleri,” dedi usulca.

Kısa boylu ve aşın kilolu bir adam olan Lord Anthony, bir

savaşçı değildi. Silah kullanmasını bilmiyordu ve bunun sonucu

- 48 -

BUZLAR ÜLKESİ

olarak da yumuşak ve eğitimsiz kaslara sahipti. Onun değeri,

yöneticiliğindeydi. Araluen Krallığı, büyük ölçüde onun katkısı

sayesinde, insanların uzun zamandan beri bolluk ve refah içinde

yaşadıkları bir ülkeydi.

Duncan, sevilen ve adil bir kraldı. Ancak bu, onun güçlü bir

hükümdar ve altı yüz yıldır ataları tarafından yazılıp korunmuş

kanunları icra etmekte kararlı olmadığı anlamına gelmiyordu.

Duncan’ın içindeki sıkıntıyla çatık kaşlarının nedeni de

buydu. Zira, o kanunlardan birini, arkadaşı ve sadık hizmetkârı

olan bir adamın üzerinde uygulaması gerekecekti şimdi. Aslında,

Duncan’ın her şeyini borçlu olduğu bir adamdı bu; son yirmi yıl

içinde Araluen’in korkunç bir yenilgi sonucu bir delinin ellerine

düşmesini iki kez engellemişti.

Lord Anthony, huzursuzca kımıldandı. Duncan onun bu ha-

reketini görünce, yenilgiyi kabul ettiğini gösteren bir el hareketi

yaptı.

“Pekâla,” dedi. “Haydi şu işi bitirelim.”

Anthony, yüzünü taht odasına doğru çevirdi. Orada toplanmış

olan birkaç kişi hareketlenerek beklentiyle bakışlarını kapılara

çevirmişti. Teşrifatçının makam sembolü, çelik üzerine

mıhlanmış uzun, abanoz bir asaydı. Asasını kaldırarak taş zemine

iki kez vurdu. Çeliğin taşa vurmasıyla duyulan çınlama, oda

boyunca yankılanarak kapalı kapıların arkasında beklemekte olan

adamlara kadar ulaştı.

Küçük bir duraksama yaşandı; ardından kapılar, mükemmel

bir biçimde yağlanıp dengelenmiş menteşeleri neredeyse

- 49 -

JOHN FLANAGAN

hiç ses çıkarmadan ardına dek açıldı. İçeri giren minik grup,

yavaş tören adımlarıyla ilerleyerek tahtın önündeki geniş mer-

divenlerin başında durdu.

Topu topu dört kişiydiler. Üçü, Kral Muhafızları’nın tunik,

zırh ve miğferlerini giyiyordu. Dördüncüsü ise, yeşil-gri karışımı

kıyafetler içindeki ufak tefek bir adamdı. Kelleşmiş kafasındaki

kır saçları dağınık ve kötü tıraşlıydı. Öndeki iki muhafızın

arasında ilerliyor, üçüncü muhafız ise hemen onun arkasından

geliyordu. Kısa boylu adamın yüzünün kurumuş kanla kaplı

olduğunu gördü Duncan. Ayrıca sol yanağının üst kısmında,

gözünün kapanmasına neden olmuş, çirkin bir yara bulunuyordu.

“Halt?” dedi Duncan, kendine engel olamadan. “İyi misin?”

Halt’un bakışları kralınkilerle karşılaştı. Duncan, bir an için

orada, tarifsiz bir keder gördüğünü sandı. Hemen sonrasında ise

o kederin yerini alaycı ve öfkeli bir kararlılık aldı.

“Olabileceğim kadar iyiyim, majesteleri,” dedi Halt, kuru bir

sesle.

Lord Anthony, ani bir tepkiyle “Çeneni tut, tutuklu!” diye

bağırdı. Bunun üzerine, Halt’un yanında duran onbaşı, tutuk-

luya vurmak üzere elini kaldırdı. Ama darbeyi indiremeden,

Duncan tahtından kalkacak oldu.

“Yeter artık!” Sesi, neredeyse bomboş olan salonda yankı-

lanınca, utanan onbaşı elini indirdi. Duncan’ın aklından, odadaki

kimsenin bu durumdan hoşnut olmadığı gerçeği geçiyordu. Halt,

tüm krallıkta tanınan ve saygı duyulan bir kişilikti. Ne yapması

gerektiğini bilen ama bundan nefret eden Duncan, duraksadı.

BUZLAR ÜLKESİ

“Suçlamaları okuyayım mı, majesteleri?” di} e sordu Lord

Anthony. Bunu aslında Duncan’ın ona söylemesi gerekiyordu.

Kral gönülsüz bir biçimde elini salladı.

“Evet, evet. Devam et bakalım,” diye mırıldandı. Ona bakan

Anthony’nin yüzünde alınmış bir ifade vardı. Kral, birden verdiği

karardan pişman oldu. Anthony de bunu yapmak istemiyor, diye

düşünerek, özür dilercesine omuz silkti.

“Affedersiniz, Lord Anthony. Lütfen suçlamaları okuyun.”

Anthony bunun üzerine tedirginlikle boğazını temizledi.

Kralın resmiyeti bir yana bırakmış olması yeterince kötüydü.

Ama bir de ondan özür dileme ihtiyacı hissetmesi, teşrifatçıyı

iyice utandırmıştı.

“Majesteleri’nin ordusundan bir Orman Muhafızı, kralın

hizmetkârı ve Gümüş Meşe Yaprağı taşıyıcısı olan Tutuklu Halt,

kralın şahsiyeti, doğum hakkı ve soyu hakkında hakaretlerde

bulunmuştur, majesteleri,” dedi.

Küçük şahit grubundan yükselmeye başlayan zayıf uğultu,

taht kürsüsünde durmakta olan İkiliye kadar geliyordu. Duncan

başını kaldırarak uğultunun kaynağını aradı. Redmont

Şatosu’nun sahibi ve Halt’un hizmet verdiği toprakların hü-

kümdarı olan Baron Arald olabilirdi. Belki de Orman Muhafızı

Birlikleri’nin Komutanı Crowley idi. Bu ikisi, Halt’un en eski

dostlarıydı.

“Majesteleri,” diye devam etti Anthony, “size şunu hatır-

latırım ki, kral hakkındaki bu yorumları tutuklunun sadakat

yeminini ihlal etmekte ve böylece vatana ihanet suçlamasını

gerektirmektedir.”

Duncan, teşrifatçısına kırgın bir ifadeyle baktı. Vatana ihanet

konusundaki kanun çok açıktı. Bu suça verilebilecek yalnızca iki

ceza bulunuyordu.

~ 51 ~

JOHN FLANAGAN

“Elbette, Lord Anthony,” dedi. “Öfke dolu birkaç söz söy-

lemek istersiniz herhalde?”

Anthony, hayretler içindeydi. Kralın bu konuda onu etkile-

meye çalışmayacağını umut etmişti.

“Majesteleri, bu durum, edilen yeminin ihlalidir. Sorun söy-

lenen sözlerde değil, tutuklunun yeminini o sözleri halk içinde

sarf ederek bozmuş olmasındadır. Bu konudaki yasa çok açıktır.”

Halt’a baktı ve çaresiz bir ifadeyle ellerini iki yana açtı.

Yüzü yara bere içinde olan Orman Muhafızı, hafifçe gü-

lümseyerek “Ve krala haber vermeseydiniz, siz de kendi ye-

mininizi ihlal etmiş olacaktınız, Lord Anthony,” dedi. Bu kez

Anthony, sessiz kalmasına dair bir şey söylemedi. Üzgün bir

tavırla başını sallayıp söylenenleri onayladı. Halt haklıydı. Saçma

sapan sarhoş tavırlarıyla içinden çıkılmaz bir durum yaratmıştı.

Duncan bir an duraksayıp konuşmaya başladı.

“Halt, burada mutlaka bir yanlış anlama olmalı, öyle değil

mi?” diye sordu, Orman Muhafızı’nın suçlamalardan bir şekilde

paçasını kurtarması ümidiyle. Halt, omuz silkti.

“Suçlamaları reddedemem, majesteleri,” dedi tarafsızca.

“Sizin hakkınızda pek de... hoş olmayan şeyler söyledim.”

Halt’un bu hakaret dolu yorumları en azından altı şahidin

önünde yapmış olması da içinde bulundukları açmazın bir diğer

yönüydü. Duncan arkadaşı olarak Halt’u affedebilirdi; kesinlikle

affederdi de. Ama bir kral olarak, mevkisinin itibarını korumak

zorundaydı.

“Ama... neden, Halt? Bunu bize neden yapıyorsun?”

Omuz silkme sırası Orman Muhafızı’ndaydı şimdi. Gözlerini

kralınkilerden kaçırdı. Kısık sesle, Duncan’ın anlayamadığı bir

şeyler mırıldandı.

“Ne dedin?” diye sordu Duncan, kendine bir çıkış yolu ara-

- 52 ~

BUZLAR ÜLKESİ

yarak. Halt, başını kaldırarak ona baktı.

“Haddinden fazla içtim, majesteleri,” dedi yüksek sesle.

Keyifsiz bir tebessümle ekledi. “İçkiyle aram asla iyi olmamıştır.

Belki suçlamalara sarhoşluğu da eklemek istersiniz, ha Lord

Anthony?”

Anthony’nin protokolcü tavrından eser kalmamıştı artık.

“Lütfen Halt...” diye söze başladı, Orman Muhafızı’ndan

kovuşturmayı hafife almamasını rica edecekti. Hemen arkasından

kendisini toparlayıp krala döndü.

“Suçlamalar bunlar, majesteleri. Tutuklu tarafından da itiraf

edildiler.”

Duncan, uzun bir süre konuşmadan oturmaya devam etti.

Halt’un gözlerindeki küstah ifadenin ötesine geçip, ufak tefek

adamın hareketlerinin nedenini anlamaya çalışıyordu. Orman

Muhafızı’nın, çırağını kurtarmasına izin verilmediği için kızgın

olduğunu biliyordu. Ama Duncan, Halt’un, Foldar meselesi

çözülünceye dek Araluen’de kalması gerektiğine yürekten

inanıyordu. Morgarath’ın eski yardımcısı, her geçen gün daha

hüyük bir tehlike haline geliyordu ve Duncan, en yetenekli da-

nışmanlarının bu meseleyle ilgilenmelerini istiyordu.

Ve Halt da en iyilerden biriydi.

Duncan parmaklarını, tahtın ahşap kolunda sinirle oynattı.

I liç de Halt’a özgü tavırlar değildi bunlar. Birbirlerini tanıdık

~ 53 ~

JOHN FLANAGAN

ları bunca yıl boyunca, Halt, kendi çıkarlarını asla krallığınki-

lerin önüne koymamıştı. Şimdiyse sözümona intikam alıyordu.

Kralı şahitlerin önünde alenen küçük düşürmüştü. Ne görmezden

gelinebilir ne de arkadaşlar arasında sarf edilmiş öfke dolu birkaç

kel'me diye geçiştirilebilirdi hareketleri. Duncan, eski dostu ve

danışmanına çevirdi bakışlarını. Halt, yere bakıyordu artık. Belki

de af dilese, tahta verdiği eski hizmetlerinden dolayı

hoşgörülmek istese, herhangi bir şey yapsa...

“Halt?” diye farkına varmadan konuşmaya başladı Duncan.

Orman Muhafızı başını kaldırınca, çaresizce bir el işareti yaptı.

Ama Halt’un bakışları, kralınkilerle buluştuğunda bile sertti.

Duncan, o gözlerde hiçbir merhamet arayışı bulunmadığını

görebiliyordu. Halt kırlaşan başını iki yana sallayınca, Duncan’ın

kalbi iyice buruldu. Bir kez daha uzlaşmayı denedi. Anlayışlı,

ufak bir tebessüm oturttu yüzüne.

“Şunu unutma ki, Halt,” dedi makul bir ses tonuyla, “ne

hissettiğini anlamıyor değilim. Öz kızım da çırağının yanında.

Krallığı kendi haline bırakıp kızımı kurtarmaya gitmek iste-

medim mi sanıyorsun?”

“Ortada oldukça büyük bir fark var, majesteleri. Bir kralın

kızına, basit bir Orman Muhafızı çırağından daha iyi davranıl-

ması olasıdır. Sonuçta değerli bir tutsak olacaktır kızınız.”

Duncan, sandalyesinde geriye yaslandı. Halt’un acı sesi,

yüzüne bir tokat gibi inmişti. Daha da kötüsü, Halt’un haklı

olduğunu fark etmişti. Skandiyalılar’ın, Cassandra’nın kimliğini

öğrenmelerinin ardından fidye beklenirken, kıza iyi dav-

ranılacaktı. Kederlenerek, Halt ile aralarındaki mesafenin daha da

açıldığını fark etti.

Aralarındaki sessizliği bölen Anthony oldu.

“Kendisini savunmaması halinde, tutuklunun suçlu olduğuna

hükmedilir,” diye uyardı Halt’u.

BUZLAR ÜLKESİ

Ancak Halt’un gözleri hâlâ kralın üzerindeydi ve bir kez

daha, başını iki yana salladı. Anthony, tereddüt içindeydi; oda-

daki diğer soylularla görevlilere bakıyor, birilerinin Halt’u

savunmasını umuyordu. Ancak söylenecek hiçbir şey yoktu.

Teşrifatçı, Baron Arald’ın kalın omuzlarının kederle çöktüğünü,

bakışlarını öteye çeviren Crowley’nin yüzüne yayılan acılı

ifadeyi izledi.

“Tutuklu suçludur, majesteleri,” dedi Anthony. “Size de ce-

zasını ilân etmek kalıyor.”

Bir kral olmanın sizi asla hazırlamadıkları cilvelerinden biri

daha gelip çatmıştı işte. Bir tarafta sadakat, dalkavuklar, güç ve

törenler; öteki tarafta ise konforlu bir yaşam, güzel yemek ve

şaraplarla en kaliteli kıyafetler, atlar ve silahlar yer alıyordu.

Ve ardından, insanın tüm bunların bedelini ödemesi gereken

anlar geliyordu. Şimdiki gibi, kanunun uygulanması gereken

anlar. Geleneklerin korunması gereken anlar. Mevkisinin say-

gınlığıyla gücünün, en değerli dostlarından birini yok etmek

pahasına olsa bile korunması gereken anlar.

“Yasa, ihanet suçu için iki olası ceza öngörmektedir, majes-

teleri,” diye yeniden hareketlendi, Duncan’ın bunun her daki-

kasından nefret ettiğini bilmekte olan Anthony.

“Evet, evet biliyorum,” diye öfkeyle mırıldandı Duncan, ¡una

Anthony’nin sözünü kesebilecek kadar hızlı davranamamıştı.

“Cezası, ölüm ya da sürgündür. Daha azı olmaz,” diye cid-

diyetle ilan etti teşrifatçı. O konuşurken, Duncan, içinde bir umut

ışığı doğduğunu hissetti.

“Seçeneklerimiz bunlar mı, Lord Anthony?” diye sordu emin

olmak için. Anthony, ağırbaşlı bir tavırla onayladı.

“Başka ihtimal yok. Ya ölüm ya da sürgün olmalı, majes-

JOHN FLANAGAN

teleri.”

Duncan, usulca ayağa kalktı ve sağ elindeki kını öne doğru

uzattı. İçi huzurla doluydu. Emin olmak için sorusunu iki kez

tekrarlamıştı ne de olsa. Teşrifatçının sözleri, taht odasındaki

şahitlerce, kelimesi kelimesine duyulsun diye.

“Halt.” Kesin bir ifadeyle konuşuyor, odadaki tüm gözlerin

üzerinde olduğunu hissediyordu. “Eski Redmont Orman Mu-

hafızı, bu vesileyle seni, Araluen ülkesinin yöneticisi sıfatıyla,

tüm topraklarımdan sürgün ediyorum.”

Dinleyiciler, cezanın ölüm olmamasından dolayı rahatlarken,

salonda yeniden iç geçirmeler duyuldu. Kimsenin ölüm cezası

beklemediğini biliyordu Duncan. Ama artık sıra, işin

beklenmedik tarafına gelmişti.

“İhlal edilmesi halinde karşılığı ölüm cezası olmak üzere, bu

krallığa...” Halt’un gözlerindeki kederi, kır saçlı Orman

Muhafızı’nın artık saklayamadığı acısını görünce bir an tereddüt

etti. Ama yine de sözlerini tamamladı.

“...bugün itibarıyla, bir yıl boyunca girişin yasaklanmıştır.”

Taht odasında ani bir hareketlenme yaşandı. Yaşadığı şok

yüzünden okunan Lord Anthony, öne atıldı.

“Majesteleri! İtiraz ediyorum! Bunu yapamazsınız!”

BUZLAR ÜLKESİ

Duncan’ın yüzüne hâlâ ciddi bir ifade hâkimdi. Ama diğer-

lerinin kendilerini kontrol edebildikleri söylenemezdi. Baron

Arald’m yüzüne geniş bir gülümseme yayılmıştı, ağzı kulaklarına

varan Crovvley ise, yüzünü Orman Muhafızı pelerininin gri

kukuletasına saklamaya çalışıyordu. Halt’un, konuşmanın seyri

karşısında ilk defa şaşkına döndüğünü fark eden Duncan’ın içi,

zalim bir tatminle doldu. Ama durumu yüksek sesle protesto

etmekte olan Lord Anthony kadar şaşırmış olamazdı Halt.

Kaşları şüpheyle yukarı kalkan kral, teşrifatçısına döndü.

“Yapamam mı dediniz, Lord Anthony?” diye sordu, krallara

yakışır bir saygınlıkla. Krala emir vermenin ona düşmediğini fark

eden Anthony, hızla sözlerini yutmak zorunda kaldı.

“Yani, majesteleri... sürgün. • ■ şey, sürgündür,” diye yarım

yamalak tamamladı cümlesini. Duncan ciddiyetle başını salladı.

“Kesinlikle,” diye yanıtladı. “Ve senin de söylemiş olduğun

üzere, iki seçenekten biri sürgün.”

“Ama majesteleri, sürgün... süreklidir! Ömür boyu sürer!”

diye itiraz etti Anthony. Yüzü, utancından kıpkırmızı kesilmişti.

Halt’a karşı kin beslemiyordu. İşin aslı, kralın itibarını ayaklar

altına aldığı için tutuklanıncaya dek, Orman Muhafızı’na karşı,

uzaktan uzağa hayranlık duyuyordu. Ama sonuçta, hukuk ve

mülkiyet konularında krala tavsiye vermek de görevinin bir

parçasıydı.

“Bu durum yasada açık seçik izah edilmiş mi?” diye sordu

Duncan. Bu süre zarfında makam asasını düşürmesine ramak

kalan Anthony, başını iki yana sallayıp çaresizliğini ortaya koyan

bir el işareti yapmak zorunda kaldı.

“Şey, açık seçik değil, hayır. Buna gerek yok ki. Sürgün,

daima ömür boyu olmuştur. Geleneksel olarak böyledir!” diye

- 57 -

JOHN FLANAGAN

ekledi.

“Aynen öyle,” dedi Duncan. “Ve gelenek, kanun değildir.”

“Ama...” diye başladı Anthony ve hemen arkasından, neden

bu kadar çok itiraz ettiğini merak ederken buldu kendini.

Duncan, hem Halt’u cezalandıracak bir yol bulmuş hem de

merhametli bir hükümdar olduğunu göstermişti işte.

Odadaki tereddütlü havayı fark eden kral, yeniden söz aldı.

“Konu hallolmuştur. On iki aylığına sürgün edildin, tutuklu.

Araluen sınırlarını terk etmek için kırk sekiz saatin var.”

Duncan’ın gözleri, Halt’unkilerle son bir kez buluştu. Orman

Muhafızı, saygı ve minnet dolu bir ifadeyle yana eğdi başını.

Duncan iç geçirdi; Halt’un durumu neden bu kadar zorladığına

dair hiçbir fikri yoktu. Belki de, aradan bir sene geçtikten sonra

öğrenecekti. Birden, tüm bu meseleye karşı içinde yükselen

tiksinti dalgasının farkına vardı. Bu arada kınındaki kılıcı

kemerine soktu.

“Bu mesele kapanmıştır,” diye ilan etti. “Mahkeme bitmiş-

tir.”

Arkasını döndü ve sol taraftaki küçük kabul salonuna geçerek

taht odasını terk etti. Salondakileri inceleyen Anthony,

omuzlarını silkti.

“Kral konuştu,” dedi; tüm bu olanlardan ne kadar bunaldığı,

ses tonundan anlaşılıyordu. “Tutuklu, on iki aylığına sürgün

edilmiştir. Muhafızlar, götürün.”

Sözlerini bitirince, kralın ardından taht odasını terk etti.

~ 58 -

Will, kumsalda bir tur daha atıp ardından hızla on şınav

çekerken, Evanlyn, onu giderek artan bir hiddetle izliyordu.

Will’in bu saçma egzersiz programında neden ısrar ettiğini

bir türlü anlayamıyordu. Yalnızca formda kalmak için yapsa,

anlayabilirdi; Skorghijl’de yapılacak çok az şey vardı sonuçta ve

bu da oyalanmanın bir yoluydu. Ama Evanlyn, işin içinde başka

bir iş olduğundan şüpheleniyordu. Birkaç gün önce yapmış

oldukları sohbete rağmen, Will’in hâlâ kaçış planları peşinde

olduğuna emindi.

“Keçi gibi inatçı, budala,” diye mırıldandı kız. Tipik bir oğ-

lan çocuğu işte, diye düşündü. Kendisinin, yani bir kızın ipleri

eline alarak Araluen’e dönüşlerini planlamasını hazmedemi-

yormuş gibiydi Will. Kaşlarını çattı. Oğlanın Keltika’daki ta-

vırları hiç böyle değildi oysa. Morgarath’ın devasa köprüsünü

yok etmeyi planladıkları sırada, Evanlyn’in fikirlerine çok değer

veriyordu. Will’deki değişiklik, kızın merakını uyandırıyordu.

Bu sırada Will, kumsala inip geminin filikasıyla kıyıya

yanaşmakta olan Svengal’in yanına gitmişti. Skandiyalı komutan

JOHN FLANAGAN

yardımcısı, başarılı bir balıkçıydı. Filikayı hava elverdikçe,

hemen her sabah denize çıkarıyor, Skorghijl limanının soğuk,

derin denizinde yakaladığı taze morina ve levrek, tuzlanmış et,

balık ve lifli sebzelerden oluşan menülerinde tatlı bir değişiklik

yaratıyordu.

Will Skandiyalı ile konuşurken, Evanlyn, içi kıskançlıktan cız

ederek onları izliyordu. Will’in insanlarla kolayca anlaşan,

arkadaş canlısı mizacına sahip olmadığının farkındaydı. Will’in

açık ve dostane tavırları, yeni tanıştığı kişilerle bile hemen derin

bir sohbete dalmasını sağlıyordu. İnsanlar, sanki içgüdüsel olarak

seviyorlardı onu. Öte yandan Evanlyn, yabancıların yanında

huysuzlaşıp geriliyordu. Bunun, bir prenses olarak

yetiştirilmesinden kaynaklanabileceği, aklına bile gelmiyordu. O

sabah Will’e öfkelenmişti; oğlanın minik filikayı kabaran denizin

üzerinden savaşçıyla beraber kıyıya çekişi ise yalnızca bu

kızgınlığın artmasına yol açmıştı.

Kumsaldaki bir taşa öfkeyle tekme savurdu. Taş sandığından

büyük ve sert çıktığında, küfredip topallayarak Will ile yeni

arkadaşını göremeyeceği kulübeye girdi.

IS» ------------------------------------- Ss-

“Balık vurdu mu?” dedi Will, tarih boyunca tüm balıkçılara

yöneltilmiş olan soruyu sorarak. Svengal, başını teknenin di-

bindeki balık yığınına doğru çevirdi.

“Şurada güzel bir tane var.” Sekiz ya da dokuz tane küçük

ama iş görür balığın arasında, kocaman bir morina balığı duru-

yordu. Etkilenen Will, başını salladı.

“Hem de ne güzelmiş,” dedi Will. “Temizlerken yardım ister

misin?”

Nasılsa balıkları temizlemesi söylenecekti ona. Her türlü

temizlik, yemek pişirme ve servis işi, ondan ve Evanlyn’den

~ 60 -

BUZLAR ÜLKESİ

soruluyordu. Ama Will, Svengal’la arkadaş olmak istiyordu. Bu

sayede çocuk temizlikle uğraşırken Skandiyalı da yanında kalıp

onunla sohbet edebilirdi. Fark etmiş olduğu üzere,

Skandiyalılar’ın çeneleri, -özellikle karşılarındaki meşgulken-

iyice açılıyordu.

“Sen bilirsin,” dedi iriyarı Skandiyalı, küçük bir balıkçı bı-

çağını balık yığınının üzerine fırlatarak. Will, balıkları dışarı

taşıyıp pulları kazıma, bağırsakları çıkarma ve temizlemeden

oluşan pis işlere başlayınca, savaşçı da filikanın siperliğine

oturdu. Will, Svengal’in onun yanında kalacağını biliyordu.

Skandiyalı’mn kocaman morinayı kulübeye bizzat götürerek hava

atmak isteyeceğinin farkındaydı. Balıkçılar övgüye bayılırdı.

“Svengal,” dedi Will, levreklerden birinin pullarına odaklanıp

sıradan bir sesle konuşmaya dikkat ederek. “Balığa neden her gün

aynı saatte çıkmıyorsun?”

“Gelgitten dolayı, evlat,” diye yanıtladı Svengal. “Deniz

yükseldiğinde balık tutmaktan hoşlanıyorum. Gördüğün gibi,

halikları limana getiriyor.”

“Gelgit mi? Nedir o?” diye sordu Will. Svengal, Araluenli

oğlanın doğa olayları karşısındaki cehaleti karşısında başını iki

yana salladı.

“Gün içinde limandaki suyun yükselip alçaldığını fark et-

medin mi?” diye sordu. Will başıyla onaylayınca devam etti.

~ 61 ~

JOHN FLANAGAN

“İşte o olaya gelgit denir. Deniz suyu yükselir ve alçalır. Ama bu

olay, her gün bir önceki güne kıyasla birkaç dakika geç meydana

gelir.”

Will, kaşlarını çatıp “İyi de, su nereye gidiyor ki?” diye sor-

du. “Ayrıca nereden geliyor?”

Svengal, düşünceli düşünceli sakalını sıvazladı. Bunu daha

önce hiç düşünmemişti. Gelgit, balıkçılık hayatının bir parçasıydı

ama nedenini araştırmayı başkalarına bırakmıştı.

“Bu olayın Büyük Mavi Balina nedeniyle gerçekleştiği riva-

yet edilir,” dedi, çocukken duymuş olduğu bir masalı hatırlaya-

rak. Will’in bir şey anlamadığını görünce devam etti. “Korkarım

sen balinanın ne olduğunu da bilmiyorsun?” Oğlanın boş bakış-

ları karşısında iç geçirdi. “Kocaman balıklara balina denir.”

“Kocaman dediğin, morina kadar mı?” dedi Will, Svengal’in

avına atıfta bulunarak. Deniz kurdu, keyifli bir kahkaha attı.

“Biraz daha büyüğü, evlat. Hem de epeyce büyüğü.”

“Bir mors kadar mı yani?” diye sordu Will. Geminin demir

attığı noktanın güney ucundaki kayalıklarda, hantal hayvanların

bir kolonisi bulunuyordu ve bu ismi tayfaların birinden

öğrenmişti. Svengal, otuz iki dişini göstererek güldü.

“Daha da büyük. Normal bir balina, bir ev kadardır. Koca-

man hayvanlar işte. Ama Büyük Mavi Balina, bambaşka bir

şeydir. Sizin şu şatolar kadardır büyüklüğü. Suyu içine çekip

tepesindeki bir delikten dışarı fışkırtır.”

“Anlıyorum,” dedi Will dikkatle. Biraz daha bilgi almak is-

tiyordu bu konuda.

“Yani,” diye sabırla devam etti Svengal, “o nefes aldığında su

çekilir. Sonra da içine çektiği tüm suyu geri fışkırtır...”

\

BUZLAR ÜLKESİ

“Tepesindeki delikten mi?” diye sordu Will. Balıkları temiz-

lemeye başlamıştı. Tüm bunlar, ona olağanüstü bir hikâyeymiş

gibi geliyordu; suyu içlerine çekip bırakan, üzerlerinde delikler

bulunan balıklar falan. Sözü kesilen ve sesinden Will’in ona

inanmadığını fark eden Svengal, kaşlarını çattı.

“Evet. Tepesindeki delikten. O bunu yaptığında, su yeniden

yükselir. Bunu günde iki kez yapar.”

“Acaba neden her gün aynı saatte yapmıyor bunu?” diye

sordu Will. Bu kez Svengal’in yüzünde bir sıkıntı ifadesi belirdi.

Açıkçası, bu konuda hiçbir fikri yoktu. Efsane, işin bu yanını ele

almamıştı.

“Çünkü o bir balina, evlat! Ve balinaların saatin kaç oldu-

ğundan haberi yoktur, öyle değil mi?” Kızgın hareketlerle te-

mizlenmiş balıklardan oluşan sicimi yakaladı. Bıçağı da aldı-

ğından emin olduktan sonra kumsaldan ayrıldı ve ellerindeki

balık kanıyla pulları temizlesin diye Will’i yalnız bıraktı.

Svengal kumsaldan yukarı çıkarken, Erak, yemek salonunun

dışındaki bir sırada oturuyordu.

“Güzel morina,” dedi. Bunun üzerine Svengal başını salladı.

Erak, parmağıyla Will’in olduğu yeri işaret ederek ekledi. “Orada

neler oldu?”

“Ne? Haa, şu oğlan mı? Büyük Mavi Balina hakkında ko-

nuşuyorduk sadece,” diye yanıtladı Svengal.

Erak, düşünceli bir tavırla çenesini kaşıdı.

“Öyle mi? O konuya nereden geldiniz?”

Svengal durup sohbetlerini düşündü. “Gelgit hakkında sorular

soruyordu, hepsi bu.” Erak’ın söyleyecek başka bir şeyi var mı

diye bekledikten sonra, omuz silkerek içeri girdi.

~ 63 -

JOHN FLANAGAN

“Demek öyle ha?” dedi Erak kendi kendine. Oğlanın başına

birini koymak gerekecek, diye düşündü.

Erak, sonraki birkaç saat boyunca, güneşleniyormuş numarası

yaparak dışarıda oturmaya devam etti. Ama Orman Muhafızı

çırağının tüm hareketlerini dikkatle izliyordu. Birkaç saat sonra,

oğlanın suya dal parçaları attığını ve yükselen suyun, dalları denize

sürükleyişini dikkatle izlediğini fark etti.

“İlginç,” diye mırıldandı kurt gemisi kaptanı kendi kendine.

Derken Will’in ayağa kalktığını ve elini gözlerine siper ederek

liman girişine doğru baktığını fark etti. Oğlanın bakışlarını takip

ettiğinde şaşkınlıktan ayağa fırladı.

Yan yatmış, neredeyse suya gömülecekmiş gibi duran ve

düzensiz kürekleri çekildikçe homurtular çıkaran bir kurt gemisi,

limana giriyordu.

~ 64 -

riler içindeki süvari, tarlalar boyunca akıp giden puslu

yağmur altında pelerinine sarınmış, perişan halde at sü-

rü

ğı G

yordu. Birini binmek, diğerini ise yük taşımak için kullandı -

atların toynakları, yoldaki suyu etrafa sıçratıyordu.

Bir tepeye vardığında, arkasındaki Araluen Şatosu’nun gri

gökyüzüne yükselen kulelerinin oluşturduğu o mükemmel

manzaraya bakmadı bile. Bakışlarını önündeki yola dikmişti.

Arkasındaki atlıların seslerini, dakikalar önce duymuştu as lında.

Abelard’ın kulakları, ortalığı inleten toynak gürültüleri karşısında

dikilmiş, Halt da midillisinin tavırlarından, gelenlerin Orman

Muhafızı atları olduğunu anlamıştı. Yine de dönüp arkasına

bakmadı. O iki atlının kim olduğunu biliyordu. Neden geldiklerini

de. Hayal kırıklığıyla doldu içi. Sürgün edilişi sırasında yaşanan

şaşkınlık ve üzüntü sırasında, iade etmek zorunda olduğu o küçük

nesneyi Crovvley’nin unutacağını umut etmişti.

İç geçirip kaderine razı olarak Abelard’ın dizginlerine hafifçe

dokundu. Eğitimli muhafız atı derhal durdu. Arkasındaki

- 65 -

JOHN FLANAGAN

yük atı da ona uydu. Halt, toynak sesleri yaklaşıp Crowley ile Gilan

yanına geldiklerinde bile anlamsız bakışlarla önüne bakmaya devam

etti.

Atlar, birbirlerini selamlayarak hafifçe kişnediler. Üstlerindeki

üç adam ise birbirlerine biraz daha mesafeli duruyorlardı.

Aralarındaki nahoş sessizliği nihayet Crowley bozdu.

“Erkenden ayrılmışsın, Halt. Sana yetişebilmek için çok hızlı at

sürmek zorunda kaldık,” dedi, üzüntüsünü gizleyen sahte bir

samimiyetle. Halt, ilgisiz bakışlarla atlan süzüyordu. Hayvanların

ağzından çıkan buhar, soğuk ve nemli havaya karışıyordu.

“Görebiliyorum,” diye yanıtladı Halt, sakin bir sesle. Gilan’ın

genç yüzündeki ıstırabı görmezden gelmeye çalışıyordu. Eski

çırağının, ustasının anlaşılmaz hareketleri nedeniyle acı içinde

olduğunu biliyordu. Genç Orman Muhafızı’nın üzüntüsünden

etkilenmemek için, kalbinin etrafına bir duvar örmüştü.

Crowley de içtenliğini kaybetmişti artık. Ciddileşen yüzüne

sıkıntılı bir ifade hâkimdi şimdi.

“Halt, sanırım bir şeyi unuttun. Üzgünüm ama bu konuda ısrar

etmek durumundayım...” Duraksadı. Bu oyunu sonuna dek

oynamaya karar vermişti.

“Krallıktan aynlmak için kırk sekiz saatim var,” diye yanıtladı

Halt. “Süre, bu sabah şafak vakti başladı. Kırk sekiz saate sınırı

geçmiş olurum. Bana eşlik etmeniz gerekmiyor.”

Crowley, başını salladı. Halt, göz ucuyla Gilan’ın bakışlarını

önüne diktiğini fark etti. Bu durum, hepsine birden acı veriyordu.

Crowley’nin neden geldiğini biliyordu. Pelerininin içine uzanarak

boynunda asılı duran gümüş zinciri yakaladı.

- 66 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Unutursun diye ummuştum,” dedi usulca. Boğazı düğüm-

lenmişti. Crowley, kederle başını salladı.

“Meşe Yaprağı’mn sende kalamayacağını biliyorsun, Halt.

Sürgüne gönderilmiş biri olarak, teşkilattan da ihraç edildin.”

Halt, başıyla onayladı. Boynundaki zincirden çıkardığı küçük

gümüş sembolü Orman Muhafızı Komutanı’na verirken, gözlerinin

yaşarmakta olduğunu hissetti. Metal, hâlâ sıcacıktı. Crowley’nin

parmaklan Meşe Yaprağı’m kavradığında, Halt’un gözleri yaşardı.

Küçücük bir metal parçası sonuçta, diye düşündü, ama onun için

anlamı o kadar büyüktü ki. Meşe Yaprağı’nı, Orman Muhafızları’na

has bir gururla, uzun yıllar taşımıştı. Ve şimdi, onu kaybediyordu.

“Özür dilerim Halt,” dedi Crowley üzüntüyle.

“Önemli değil,” dedi Halt, omuz silkerek.

Aralarında yeniden bir sessizlik oldu. Crowley’nin gözleri,

Halt’un gözlerini örten perdenin ötesini seçmeye çalışıyordu.

Yapmacık bir perdeydi ama mükemmel bir şekilde muhafaza

ediliyordu. Komutan nihayet at sırtında öne eğilerek Halt’un kolunu

sıkıca tuttu.

“Neden, Halt? Neden yaptın bunu?” diye sordu hiddetle. Karşılık

olarak yine o insanı çileden çıkaran aldırmaz ifade ve silkilen omuz

geldi.

“Söylediğim gibi,” dedi Halt, “konyağı fazla kaçırdım. İç kiye

pek dayanıklı olmadığımı bilirsin, Crowley.”

Bunlan söylerken gülümsemeyi bile başarmıştı. Tebessümü, bir

ölüm maskesi gibi eğreti duruyordu yüzünde. Crowley, onun kolunu

bırakıp hayal kırıklığıyla başını sallayarak geri çekildi.

~ 67 ~

JOHN FLANAGAN

“Yolun açık olsun, Halt,” dedi sonunda titreyen bir sesle. Ve

dizginleri hiç de ona has olmayan sert bir hareketle çekip, atını

Araluen Şatosu’na giden yolda dörtnala sürmeye başladı.

Halt, onun arkasından baktı; Crovvley’nin alacalı Orman

Muhafızı pelerini, bir süre sonra puslu yağmurun içinde kaybolup

gitti. Bunun üzerine eski çırağına döndü. Bu kez yüzündeki keder de

tebessüm de samimiydi.

“Hoşça kal, Gilan. Bana veda etmeye gelmene çok sevindim.” Ama

genç Orman Muhafızı, başını iki yana sallıyordu. “Sana veda etmeye

gelmedim,” dedi kaba bir sesle. “Seninle geliyorum.” Halt’un tek

kaşı havaya kalktı. Gilan’ın öylesine iyi bildiği bir hareketti ki bu.

“Sürgüne mi?” diye sordu Halt. Gilan başını bir kez daha iki

yana salladı.

“Amacının ne olduğunu biliyorum,” dedi. Abelard’ın arkasında

sabırla bekleyen yük atını işaret etti başıyla. “Çekici’yi yanma

almışsın. Will’in peşinden gideceksin, değil mi?”

Halt, bir an için hayır demek istedi. Ama yüreği bu numa raları

kaldırmıyordu artık. Bir kerecik olsun gerçeklerden söz ederse,

yüreğinin ferahlayacağını hissediyordu.

“Mecburum, Gilan,” dedi usulca. “Ona söz verdim. Ve bu da,

kendimi kovdurmanın tek yoluydu.”

“Sürgün olarak mı?” Gilan’m sesi, kuşkulu bir tona bürünmüştü

şimdi. “Duncan’ın seni öldürtebileceği ihtimali geldi mi aklına

hiç?”

Halt, omuz silkti ancak alaycı görünmek değildi amacı. Yalnızca

teslimiyetin göstergesiydi bu.

~ 68 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Öldürteceğini sanmıyordum. O riski almam gerekiyordu.”

Gilan kederle başını salladı. “Eh, sürgün ya da değil,” dedi,

“seninle geliyorum.”

Halt, başını öteye çevirdi ve derin bir nefes alıp bıraktı. Teklifin

çekici olduğunu itiraf etmeliydi. Gilan’ın yol arkadaşlığının -ve

belki de kılıcının- çok işine yarayacağı, uzun, zorlu ve tehlikeli bir

yolculuğa çıkıyordu. Ama Gilan’ın hizmetine başka yerlerde ihtiyaç

duyuluyordu ve vazifesine ihanet ettiği hissiyle zaten içi yanan Halt,

genç adamın da aynı şeyi yapmasına izin veremezdi.

“Olmaz Gilan,” dedi basitçe. Gilan yanıt vermek için nefes

aldığında, durması için elini kaldırdı. “Bak, Will’in peşinden

gidebilmek için izin istedim ben,” dedi “ve bana burada ihtiyaçları

olduğunu söylediler.”

Sustu. Gilan da ustasını anladığını belli ederek başını salladı.

“Eh, bence bana o kadar da ihtiyaçları yok. Ama bu benim fikrim

ve yanlış düşünüyor olabilirim. Şu Foldar meselesi tehlike arz

ediyor, hem de çok. Ve bu işin bir an önce halledilmesi gerekiyor.

Adamın aranması, takip edilmesi ve pusuya düşürülmesi gerek. Ve

açıkçası, bu iş için senden daha uygun bir Orman Muhafızı

düşünemiyorum.”

“Sen hariç,” diye lafı yapıştırdı Gilan; Halt da başını hafifçe

eğerek gerçeği kabullendi. Övünmek değildi amacı; gerçekti bu.

“Haklı olabilirsin,” dedi, “ama bu, benim tezimi destekliyor.

İkimiz birden ortadan kaybolursak, Crowley’nin bu iş için bir

başkasını bulması gerekecek.”

“Umurumda değil,” diye inatlaştı Gilan; elinde tuttuğu dizginleri

sıkıca çekip serbest bırakarak. Halt, genç adama nazikçe gülümsedi.

_ 69 -

JOHN FLANAGAN

“Benim umurumda, Gilan. İnandığın değerleri bir yana bırakıp

gitmenin nasıl bir his olduğunu bilirim. Çok derin ve acılı bir

duygudur,

inan

bana.

Ve

bunu

kendine

yapmana

izin

vermeyeceğim.”

“Ama Halt,” dedi Gilan üzüntüyle ve kır saçlı, ufak tefek adam,

oğlanın ağlamak üzere olduğunu fark etti. “Will’i terk eden benim.

Keltika’da onu yalnız bıraktım! Onunla kalsay- dım, Skandiyalılar

tarafından yakalanmayacaktı!”

Halt, başını salladı. Genç adamı avuturken sesi daha nazik

çıkıyordu şimdi.

“Bundan dolayı kendini suçlayamazsın,” dedi genç Orman

Muhafızı’na. “Yaptığın şey doğruydu. Onun yerine, bu işlere

girişecek onur ve cesarete sahip bir çocuğu çırak aldığım için beni

suçla. Ve onu, o şekilde tavır almasına neden olacak şekilde

eğittiğim için.”

Sözlerinin bir etkisi oluyor mu diye bakmak üzere konuşmaya ara

verdi. Gilan’ın tereddüt içinde olduğunu biliyordu. Nihayet son

darbeyi de indirdi.

“Anlamıyor musun Gilan, senin burada olmana güvenerek

bırakıyorum görevimi. Benim işlerimi görebileceğini biliyorum

çünkü. Eğer bunu reddedersen, hiçbir yere gidemem.” Bunun

üzerine, Gilan’ın omuzları yenilgiyi kabullenerek düştü. Gözlerini

bir kez daha önüne dikerek boğuk bir sesle mırıldandı, “Pekâlâ,

Halt... ama bul onu. Bul ve geri getir, sürgün falan dinleme.”

Halt, gülümseyip omzundan yakalamak üzere Gilan’a doğru

uzandı.

“Yalnızca bir senecik,” dedi. “Sen daha farkına bile varmadan

geri dönmüş oluruz. Hoşça kal, Gilan.”

BUZLAR ÜLKESİ

“Yolun açık olsun, Halt,” dedi genç Orman Muhafızı, titreyen bir

sesle. Gözyaşları önünü görmesini engelliyor, kıyıya doğru ilerleyen

Abelard ile Çekici’nin boğuk toynak sesleri kulağına çalınıyordu.

Rüzgâr, at üstündeki Halt’a önden vuruyor, çiseleyen yağmuru da

beraberinde getiriyordu. Muhafızın yıpranmış yüzüne düşen minik

damlalar, yanaklarından aşağı süzülüyordu.

Garip bir şekilde, damlaların bazılarında tuz tadı vardı.

_ 71

.

urt gemisi, berbat durumdaydı. Tuhaf bir şekilde salla-

ya K narak, Erak’ın tayfalarının gemiyi izlemek üzere kulü-

beden dışarı fırladıkları kumsala yaklaşıyordu. Fena halde yan

tmıştı ve suya gerekenden daha fazla batmış gibi duruyordu.

Geminin alt tarafındaki güvenlik parmaklığıyla suyun arasın-

da on santim ya vardı ya yoktu.

“Slagor’un

gemisi

bu!”

diye

bağırdı

kumsaldaki

Skandiyalılar’dan biri; yamuk pruva direğindeki kurt kafası

armasını tanımıştı.

“Burada ne işi var ki?” diye sordu bir diğeri. “Biz Araluen’e

gitmek üzere ayrıldığımızda, o, Skandiya’da emin ellerdeydi.”

Will de dalları suya attığı kayalıklardan koşarak gelmişti.

Evanlyn’in kulübeden çıkıp kıyıya indiğini görünce, ona katıldı. Bu

yeni gelişme üzerine kız, az önceki öfkesini unutmuştu.

“Bu gemi de nereden çıktı?” diye sorunca, Will omuz silkti.

“Hiçbir fikrim yok. Kayalıklardaydım, kafamı kaldırmamla

gemiyi görmem bir oldu.”

Gemi, kıyıya iyice yaklaşmıştı artık. Will, tayfaların çok

~ 72 ~

BUZLAR ÜLKESİ

yorgun göründüklerini fark etti. Geminin gövdesini oluşturan

tahtalardan bazılarının arasındaki boşlukları ve ana direğin kırılıp

güverteye devrildiği noktadaki kaba kök parçasını seçebiliyordu.

Geminin bu halini fark eden Skandiyahlar da yorumlar yapıyordu.

Çarşaf gibi dümdüz denizin üzerinden “Slagor!” diye seslendi,

Erak. “Hangi cehennemden kaçtın da geldin böyle?”

Kıç tarafında geminin dümen küreğini yönetmekte olan iriyarı

adam, elini salladı. Bitkindi ve limana girmekten çok memnun

olduğu yüzünden anlaşılıyordu.

Tayfalardan biri, geminin pruvasına çıkarak Erak’ın kumsalda

bekleyen adamlarına kaim bir halat fırlattı. Birkaç saniye içinde ipe

sarılan bir düzine Skandiyalı, kurt gemisini kıyıya çekti. Ayakta

duracak

halleri

kalmayan

kürekçiler,

minnetle

arkalarına

yaslanmıştı. Serbest kalan kaim ahşap kürekler suyun içinde oraya

buraya sürükleniyor, cansız bir şekilde geminin yan tarafına

çarpıyorlardı.

Tekne gıcırtıyla kumlara sürtünerek durdu. Suya Kurt

Rüzgârı'ndan daha çok battığı için, kumsalın içlerine kadar gi-

rememişti. Pruvası sarsılarak olduğu yerde kaldı.

Güvertedeki adamlar gemiyi boşaltmaya, pruvadaki par-

maklıklardan kumsala atlamaya başladılar. Tökezleyerek karaya

çıkan kürekçiler, yorgun iniltiler eşliğinde kendilerini bıraktıkları

kumsalda ölü gibi yatıyorlardı. Kıyıya çıkan son kişilerden biri de

Kaptan Slagor olmuştu.

Skandiyalı, bitkin bir halde kumsala atladı. Saçı sakalı tuzla

kaplanmış, bembeyaz kesilmişti. Kıpkırmızı gözleri, hiç de tekin

bakmıyordu. Erak ile yüz yüze geldiler. Birbirlerini, âdet

- 73 ~

JOHN FLANAGAN

olduğu üzere, kollarından tutarak selamlamamışlardı. Will,

kaptanların birbirlerinden pek hoşlanmadıklarını fark etti.

“Yılın bu vaktinde burada ne arıyorsun?” diye sordu Erak.

Slagor, başını tiksintiyle salladı. “Bu lanet olası yere gelebil-

diğimiz için çok şanslıyız. Fırtına koptuğunda Hallasholm’dan

ayrılalı iki gün olmuştu. Kale büyüklüğünde dalgalar ve kutup

kaçkını rüzgârlarla uğraştık. Ana direk ilk bir saat içinde kırıldı,

ucunu da kesip koparamadık. Direği kurtarmaya çalışırken iki

adamımı kaybettim. Ucu suya vurdu ve güvertede bir delik

açılmasına neden oldu. Ne olduğunu bile anlayamadan kamaralardan

birini su basmış, üç tanesinde de sızıntılar başlamıştı bile.”

Sıradan gemileri andırmalarına rağmen kurt gemileri, aslında

denize son derece dayanıklı teknelerdi. Bunun en büyük

nedenlerinden biri de geminin tasarımıydı. Ana güvertenin alt

tarafında, kürekçilerin oturdukları yerlerin arasında kalan, dört su

geçirmez bölme vardı. Beyaz Fırtına Denizi boyunca seyreden

devasa dalgaların bastırması halinde bile gemileri su üstünde tutan

şey, bu bölmelerin yüzebilmesiydi.

Will’in bakışları Erak’a çevrilmişti şimdi. İri yarı kontun

Slagor’un sözleri üzerine kaşlarını çattığını fark etti.

“Denizde ne arıyordun ki?” diye sordu Erak. “Beyaz Fırtma’yı

aşmaya çalışacak zaman değil ki.”

Slagor, Erak’m adamlarından birinin uzattığı şişeyi aldı. Erak’ın

tayfaları, küçük liman boyunca yorgun hemşerilerine içecek bir

şeyler getiriyor ve fırtınada yaralananlarla ilgileniyorlardı.

Slagor’un teşekkür namına hiçbir şey yapmaması üzerine,

BUZLAR ÜLKESİ

Erak kaşlarını çattı. Will, bir kez daha iki kaptan arasında husumet

olduğu hissine kapıldı. Başlarına gelen talihsizliği anlatırken bile

kavgacı bir tavır takınmıştı Slagor; sanki tamamen savunmaya

çekilmiş gibiydi. Şişeden büyük bir yudum alarak içeceğin yarısını

midesine indirdi ve cevap vermeden önce elinin tersiyle ağzını sildi.

“Hallasholm’da hava açılmıştı,” dedi kısaca. “Fırtına bölgesini

geçebilecek fırsatımız olduğunu düşündüm.”

Erak’ın gözleri, fal taşı gibi açıldı.

“Yılın bu zamanında mı?” diye sordu. “Delirdin mi sen?”

“Becerebiliriz sandım,” diye tekrarladı Slagor inatla. Will,

Erak’m gözlerinin kısıldığını fark etti. İriyarı kont, tayfaların

duymaması için sesini alçalttı. Söylediklerini yalnızca Will ve

Evanlyn duyuyordu.

“Lanet olsun sana, Slagor,” dedi kızgınlıkla. “Yağma sezonunu

erken açmak istedin, sebep bu.”

Slagor, diğer kaptana öfkeli bir bakış fırlattı. “İstediysem ne ol-

muş? Bir kaptan olarak bu, benim kararım. Başka kimsenin değil.”

“Ve verdiğin karar iki adamın hayatına mal oldu,” diye işaret etti

Erak. “Verdiğin kararlar ne kadar aptalca olursa olsun, sözünden

çıkmayacaklarına yemin etmiş olan iki adama. Daha az deneyimli

bir kaptan bile denizi aşmak için mevsimin henüz çok erken

olduğunu bilirdi!”

“Hava iyiydi diyorum!” diye bağırdı Slagor. Bunun üzerine Erak,

tiksintiyle homurdandı.

“İyiymiş! Ara ara iyi olur hava! Bir ya da iki gün sürer. Ama

denizi aşmak için bu kadarı yetmez ve sen bunu biliyorsun. Ah şu

lanet olası açgözlülüğün yok mu, Slagor!”

- 75 -

JOHN FLANAGAN

Slagor ayağa kalktı. “Beni yargılamaya hakkın yok, Erak.

Kaptan, gemisinin efendisidir ve sen de bunu biliyorsun. Tıpkı senin

gibi, benim de istediğim zaman istediğim yere gitmeye hakkım var,”

dedi. Sesi Erak’ınkinden daha yüksekti ve Will, adamın kavgaya

hazırlandığını fark etti.

“Verdiğimiz savaşta bize katılmadığını sana hatırlatırım,” dedi

Erak, karşısındakini küçük gören bir sesle. “Savaş sırasında evde

oturup sonra aradan sıvışarak ganimetleri herkesten önce cebe

indirecektin.”

“Bu, benim seçimim,” diye tekrarladı Slagor, “ve akıllıca bir

seçim olduğu da ortada.” Sesi, küçümser bir hal almıştı şimdi.

“İşgalinizin pek de başarılı geçmediğini fark ettim, ha Kont Erak?”

Erak, Slagor’a doğru birkaç adım attı. Gözlerinden, uyarı dolu

alevler fışkırıyordu.

“Sesinin tonuna dikkat et, sinsi hırsız. En yakın arkadaşlarımı

gömdüm de geldim buraya.”

“Duyduğum kadarıyla, arkadaştan da fazlasını bırakmışsın geride,”

diye yanıtladı Slagor cesaretlenerek. “Ragnak, onun oğlunu geride

bıraktığın için özel bir teşekkür sunacak sana.” Ağzı şaşkınlıktan

açık kalan Erak bir adım geriledi. “Gro- nel yakalanmış mı?”

Onu gafil avladığı için gülümseyen Slagor, başını sallıyordu

şimdi. “Yakalanmamış. Dikenliağaç Savaşı’nda öldürülmüş diye

duydum. Gemilerin bazıları, fırtına kopmadan Skandiya’ya dönmeyi

başardı.”

Will’in düşünceleri birden o tarafa kaydı. Erak’ın gemisi Kurt

Rüzgârı, Araluen kıyılarından ayrılan son gemi olmuştu.

BUZLAR ÜLKESİ

Horth’un talihsiz keşif gezisinden hayatta kalanlar, güç bela

gemilere dönüp yaşanan yıkımla ilgili haberler getirerek yel ken

açtıklarında, tayfalar henüz Erak’ın dönüşünü bekliyordu. Will, daha

sonradan Kurt Rüzgârı tayfalarının kendi aralarında Dikenliağaç

Savaşı hakkında konuştuklarım duymuştu. Duncan’in ana gücünü

arkadan kuşatmak amacıyla uygun adım yürüyen Skandiya ordusunu

yok eden kralın güçlerine, biri kısa boylu ve kır saçlı, diğeri genç ve

uzun boylu iki Orman Muhafızı komuta etmişti. Will, bunların Halt

ile Gilan olduklarına emindi.

Erak başını kederle salladı. “Gronel iyi bir adamdı,” dedi.

“Yokluğunu fazlasıyla hissedeceğiz.”

“Babası zaten hissediyor. Duncan’a karşı Valla Yemini etti.”

“Bu doğru olamaz,” dedi Erak, inanmazlıkla kaşlarını çatarak.

“Valla Yemini, yalnızca ihanet ya da cinayet söz konusu olduğunda

edilir.”

Slagor omuz silkti. “O Yüce Kont. Bana kalırsa, ne isterse

yapabilir. Tanrı aşkına, bu Allah’ın unuttuğu adada yiyecek bir

şeyiniz var mı yahu? Bizim erzak deniz suyu yüzünden berbat oldu.”

Bu yeni haberlerden dolayı aklı başka yerde olan Erak,

yakınlardaki Will ile Evanlyn’i fark etti. Kafasını kulübelere doğru

salladı.

“Bir ateş yakın,” dedi çocuklara. “Bu adamların sıcak bir yemeğe

ihtiyaçları var.”

Slagor ona yapması gerekenleri hatırlattığı için öfkeliydi. Adamı

sevmiyordu belki, ama başlarına gelen onca olaydan

- 77 -

JOHN FLANAGAN

sonra tayfaların yardıma ve ilgiye ihtiyaçları vardı. Will’i kulübeye

doğru sertçe ittirdi. Sersemleyen oğlan, hemen arkasındaki Evanlyn

ile koşmaya başladı.

Will’in içinde kötü bir his vardı. Valla Yemini hakkında bir fikri

yoktu ama bir tek şeyi iyi biliyordu. O da, Evanlyn’in kimliğini gizli

tutmanın, bir ölüm kalım meselesi haline gelmiş olduğuydu.

~ 78 ~

ki yandaki ağaçlar giderek okyanusa yaklaşan yolun üze-

rine kapanırken, verimli, ekili topraklar da yerlerini or -

ma İnlık bir araziye bırakıyordu.

Yol kenarındaki kalın ağaçların pusu kurmaya fırsat tanıdığı,

huzurlu gezginlerin soyulma korkusu yaşadıkları türden bir araziydi

burası. Halt, bu tür bir korku içinde değildi elbette. İşin aslı, bir

soygun denemesini bile heyecanla karşılayabilecek kadar karanlık

bir ruh hali içindeydi.

Ağır saks bıçağı ile fırlatma bıçağı, pelerininin içinde kolayca

ulaşabileceği bir yerdeydi; uzun yayını ise, Orman Muhafızı

tarzında, eyerin topuzunun üzerine yatırmıştı. Pelerininin ucu -ki

özel olarak bu amaçla dikilmişti- omzundan geriye doğru

kıvrılmıştı. Ayrıca hızla ve kolayca eline alabilmesi için kılıfındaki

iki düzine okun tüylü uçları açığa çıkmıştı. Her Orman

Muhafızı’nın ok kılıfında yirmi dört hayat taşıdığı söylenirdi; ok ve

yay söz konusu olduğunda o kadar nişancıydı her biri.

Bu dışarıdan gözüken silahları ve tehlikeyi anında kavrayan

muhafız içgüdülerinin yanında, Halt’un potansiyel bir saldır

- 79 ~

JOHN FLANAGAN

gan karşısında iki gizli kozu daha vardı. Muhafız atları Çekici ile

Abelard, kendilerine yaklaşan yabancıları fark ettikleri an sessiz

uyarılarda bulunmak üzere eğitilmişlerdi. Ve şimdi, Halt yoluna

devam ederken, Abelard’ın kulakları art arda seğiriyor, Çekici ile

birlikte başını hızla çevirip kişniyordu.

Halt, öne uzanıp nazikçe atının boynunu okşadı.

“Aferin oğullanma,” dedi usulca ve söylediğini anlayan atların

kulakları birden dikiliverdi. Pelerinli süvari, dışarıdan bakıldığında

yalnızca atını yatıştırıyormuş gibi duruyordu; son derece normal bir

görüntüydü bu. Ama aslında sezgileri keskinleşmiş, aklından

ihtimalleri geçiriyordu. Bir tek kelime çıktı ağzından.

“Nerede?”

Abelard başını hafifçe sola eğerek, yaklaşık elli metre ötele -

rindeki, yola yakın duran ağaç kümesini işaret etti. Hızla arkasına

dönen Halt, usulca arkasından gelmekte olan Çekici’nin de aynı

yöne doğru baktığını fark etti. Atların ikisi de ağaçların içindeki

yabancının ya da yabancıların varlığını sezmişti. Halt, yeniden

konuştu.

“Serbest.”

İşaret ettikleri istikametin anlaşıldığını anlayan atların başları öne

çevrildi. Orman Muhafızlan’na hayatta kalma ve tehlikeyi önceden

sezme kudretini veren şey, bu tür özel yeteneklerdi işte.

Ağaçların içinde birilerinin bulunduğundan habersizmiş numarası

yapan Halt, ağır temposunu koruyarak ilerlemeye devam etti. Atların

ona, yalnızca etrafta birileri olduğu bilgisini verebileceklerini

hatırlayınca, kendi kendine gülümsedi.

- 80 ~

BUZLAR ÜLKESİ

Saklananların dost mu düşman mı olduğunu kestiremiyordu

midilliler.

Onu da bilebilseler, gerçekten de doğaüstü bir güç olurdu bu,

diye düşündü kendi kendine.

Ağaçlarla arasında kırk metre kalmıştı artık. Yarım düzineydiler;

gür çalılarla çevrili, dallı budaklı ağaçlardı. Pusu kurmak için

mükemmel bir fırsat sunuyorlardı. Son on saattir çiselemekte olan

yağmurdan korunmak isteyen birileri için sığınak görevi görüyor da

olabilirler, diye aklından geçirdi Halt. Kukuletasının altından gür

çalılığı tarıyordu. Muhtemel tehlikeye artık daha da yaklaşmış olan

Abelard, boğazının derinliklerinden bir homurtu koyuverdi. Belli

belirsiz bir sesti aslında ve binicisine sanki atın kamı guruldamış

gibi gelmişti. Halt, atı bir diziyle dürttü.

“Farkındayım,” dedi usulca, kukuletasının dudak hareketlerini

gizleyeceğini bilerek.

Sonunda yeterince yakına geldiğine karar verdi. Arada belli bir

mesafe olduğu sürece, yayı, ona avantaj sağlıyordu. Dizginleri

usulca çekince, Abelard da arkasındaki Çekici de durdu.

Halt, yavaş ve seri bir hareketle kılıfından bir ok çekerek yayma

geçirdi. Kirişi germeye gerek görmedi. Yıllardır düzenli olarak

yaptığı idmanlar, göz açıp kapayıncaya kadar kirişi germesini, nişan

almasını ve okunu bırakıp hedefini vurmasını mümkün kılıyordu.

“Açığa çık bakalım!” diye seslendi gür bir sesle. Bir anlık

tereddüdün ardından ağaçların arasından çıkan yapılı atlı, yolun

kıyısındaki boşluğa geçip durdu.

- 81 -

JOHN FLANAGAN

Halt’un, kollarıyla boynunun etrafındaki zincirden zırhın donuk

parıltısından anlayabildiği kadarıyla, bir savaşçıydı bu. Yağmurdan

korunmak amacıyla bir pelerin geçirmişti üzerine. Eyer topuzuna

koni biçimli, basit, çelik bir miğfer asılıydı. Yuvarlak, armasız bir

kalkanı ise sırtına asmıştı. Görünürde kılıcı ya da başka bir silahı

yoktu ama Halt, atlının bu tür bir silahı, büyük ihtimalle Orman

Muhafızı ’nın uzağında kalan sol tarafında taşıyacağını tahmin etti.

Doğal olarak atlının silahlı olduğunu varsayması gerekiyordu. Yarı

yarıya zırh kuşanıp eline silah almadan dışarı çıkmanın bir anlamı

yoktu sonuçta.

Öte yandan savaşçı, bir yanıyla Halt’a tanıdık geliyordu. Bir an

sonra atlının kim olduğunu anladı. Rahatlayarak yayın ucundaki

okunu aynı seri, deneyimli hareketlerle kılıfına geri koydu.

Atlıyı selamlamak üzere Abelard’ı öne doğru sürdü.

“Burada ne işin var?” diye sordu, yanıtın ne olacağını çok iyi

bilmesine rağmen.

“Seninle geliyorum,” dedi Horace, Halt’un şüphelerini doğ-

rulayarak. “Will’i arayacaksın, ben de sana katılacağım.”

“Demek öyle,” dedi Halt; oğlanın yanma gelince dizginleri

çekerek midilliyi durdurdu. Uzun boylu Horace’ın savaş atı da

Abelard’dan birkaç karış uzundu. Orman Muhafızı, genç savaşçıyla

yüz yüze gelebilmek için başını yukarı kaldırmak zorunda olduğunu

fark etti. Oğlanın yüzünde kararlı bir ifade vardı.

“İyi ama yokluğunun farkına vardığında ustan ne diyecek sence?”

diye sordu.

“Sör Rodney mi?” diye omuz silkti Horace. “O zaten biliyor.

Ayrılacağımı söyledim ona.”

BUZLAR ÜLKESİ

Halt, başını şaşkınlıkla eğdi. Horace’ın ona katılmak için

birliğinden kaçtığını sanmıştı. Ama savaşçı çırağı, hile ve kur -

nazlıkla işi olmayan dürüst bir çocuktu. Geri adım atmanın

Horace’m karakterinde olmadığım fark etti Halt.

“Bu ciddi haberi nasıl karşıladığını merak ediyorum?”

Anlamayan Horace, kaşlarını çattı.

Kararsızlıkla “Efendim?” deyince, Halt, usulca iç geçirdi.

“Ona bunu söylediğinde ne dedi? Kafana bir tane patlatmıştır

herhalde?” Rodney, asi çıraklara karşı gösterdiği hoşgörüyle tanınan

biri değildi. Çabuk öfkelenirdi ve Savaş Okulu’ndaki çocuklar da

bunu tüm şiddetiyle hissederlerdi.

“Hayır,” dedi Horace, ifadesiz bir sesle. “Sana bir mesaj

iletmemi söyledi.”

Halt, merakla başını sallayarak “Neymiş bu mesaj?” diye sordu.

Horace’ın

yanıt

vermeden

önce

at

sırtında

huzursuzca

kımıldandığını fark etmişti.

‘“Bol şans,’ dedi,” diye yanıtladı oğlan sonunda. “Ve sana onun

onayıyla geldiğimi söylememi istedi; gayrıresmi olarak, tabii.”

“Elbette,” dedi Halt, Savaş Okulu komutanından gelen bu

beklenmedik destek karşısında düştüğü şaşkınlığı başarıyla

gizleyerek. “Sürgün edilmiş, kanundışı bir adamla gitmene resmen

izin veremezdi, değil mi?”

Horace bunu düşündü ve başıyla onayladı. “Sanınm öyle. Yani

seninle gelmeme izin verecek misin?”

Halt başını iki yana sallayıp “Elbette vermeyeceğim,” dedi sert-

çe. “Gittiğim yerde bir de seninle ilgilenecek vaktim olmayacak.”

~ 83 -

JOHN FLANAGAN

Halt’un onu hafife alan ses tonu karşısında, oğlanın yüzü

öfkeden kıpkırmızı kesildi.

“Sör Rodney ayrıca, yolda arkanı kollayacak bir savaşçıya

ihtiyaç duyabileceğini de söylememi istedi sana,” dedi Horace.

Halt, konuşurken uzun boylu delikanlıyı dikkatle inceliyordu.

“Tam olarak böyle mi dedi?” diye sorunca, Horace başını salladı.

“Tam olarak değil.”

“O zaman tam olarak ne dedi, onu söyle bana?” diye ısrar etti

Halt.

Horace derin bir nefes aldı. “Tam olarak söylediği... ‘Arkanı

kollayacak iyi bir savaşçıya ihtiyacın olabilir’ idi.”

Halt içinden gelen gülümseme isteğini bastırdı.

“Kimi kastederek?” diye itiraz etti. Atının üzerinde küplere

binerek kızaran Horace, cevap vermedi. Verebileceği en iyi karşılık

da buydu zaten. Halt, çocuğu yakından inceliyordu. Rodney’nin

tavsiyesini önemsiyor ve Horace’ın çok cesur olduğunu biliyordu.

Bunu, Uthal Ovalan’nda Morgarath’ı düelloya davet ederek

kanıtlamıştı zaten.

Ama çocuk, aşırı özgüvenli ya da aldığı çok sayıda övgü

nedeniyle başı dönmüş biri de olabilirdi. O durumda, savunmaya

çekilerek Halt’un alaycı itirazlarına cevap yetiştirmekle meşgul

olacaktı. Keskin çizgilerle dolu yüzüyle önünde oturuyor olması,

çocuğun karakteriyle ilgili çok şey anlatıyordu Halt’a. Nasıl da

değişiyorlar, diye düşündü Orman Muhafızı. Küçükken Horace’ın

kabadayının teki olduğunu hatırlıyordu. Savaş Okulu disiplini ve

aradan geçen birkaç senenin ilginç değişikliklere imza attığı belli

oluyordu.

BUZLAR ÜLKESİ

Oğlanı yeniden inceledi. Bir yol arkadaşı, hiç de fena olmazdı

doğrusu. Gilan’ı, ona Araluen’de ihtiyaç duyulacağı için

reddetmişti. Ama Horace başkaydı. Ustasından -gayrıres- mi de

olsa- izinliydi. Çok iyi kılıç kullanıyordu. Üstelik sadık ve güvenilir

bir çocuktu.

Ve tüm bunların haricinde, itiraf etmeliydi ki Will esir düş-

tüğünden bu yana, gençlerle yan yana olmayı özlemişti Halt.

Gençlerin beraberlerinde getirdikleri heyecanı ve coşkuyu öz -

lüyordu. Sonu gelmek bilmeyen sorularını bile.

Horace’ın da onu dikkatle süzdüğünü fark etti. Çocuk Halt’tan

bir yanıt bekliyordu ve şu ana kadar, Sör Rodney tarafından ileri

sürülen “iyi savaşçı” kimliğini alaycı bir dille reddedişi dışında

hiçbir şey duymamıştı Halt’un ağzından. Halt, derin bir iç geçirdi ve

kaşlarını çatıp alnını kırıştırdı.

“Korkarım beni gece gündüz sorulara boğacaksın, ha?” dedi. Ses

tonu, Horace’ın omuzlarının çökmesine neden oldu ama birden,

sözlerin anlamını kavrayıverdi oğlan. Yüzü aydınlandı ve omuzlarını

yeniden dikleştirdi.

“Yani alacak mısın beni yanına?” dedi, heyecanlı sesi ni-

yetlendiğinden daha tiz bir perdeden çıkmıştı. Bakışlarını yere diken

Halt, gerekmediği halde eyer çantasının kayışını düzeltti. Yıpranmış

yüzündeki hafif tebessümü oğlana göstermek istemiyordu.

“Görünen o ki, almak zorundayım,” dedi isteksizce. “Kaç- tığına

göre, Sör Rodney’nin yanına da geri dönemezsin artık, öyle değil

mi?”

“Hayır, dönemem! Yani... bu harika! Sağ ol, Halt! Pişman

olmayacaksın, söz veriyorum! İşin aslı, kendi kendime Will’i

~ 85 ~

JOHN FLANAGAN

bulup kurtaracağıma dair söz vermiştim.” Oğlan, isteğinin kabul

edilmiş olmasının coşkusuyla lafı ağzında geveliyordu. Halt,

Abelard’ı diziyle dürttü ve arkasındaki Çekici ile ilerlemeye başladı.

Horace da savaş atını Abelard ile aynı hizaya getirmiş,

'teşekkürlerini sunmaya devam ediyordu.

“Will’in peşinden gideceğini biliyordum, Halt. Kral Duncan’la

bu yüzden takışmış numarası yaptığını biliyordum! Olan biteni

duyduğumuzda kimse inanamamıştı ama ben, gidip Will’i

Skandiyalılar’dan kurtarmak için yaptığını biliyordum...”

“Yeter!” dedi Halt sonunda; yağmur gibi yağan kelimeleri

durdurmak amacıyla bir elini kaldırmıştı. Cümlesi yarıda kalan

Horace, özür diler gibi başını eğdi.

“Peki. Elbette. Affedersin. Tek kelime dahi etmem,” dedi.

Halt, minnettarlıkla başını salladı. “Umarım öyle olur.”

Uslanan Horace, doğu kıyısına doğru yol alırlarken yeni ustasının

yanında sessizce at sürüyordu. Yüz metre kadar ilerlemişlerdi ki,

dilini daha fazla tutamadı.

“Nereden gemiye bineceğiz?” diye sordu. “Haydutların ardından

dosdoğru Skandiya’ya mı yelken açacağız? Yılın bu vaktinde deniz

aşılabilir mi?”

At sırtında yan dönen Halt, genç adama uğursuz bir bakış fırlattı.

“Çoktan başladın, bakıyorum,” dedi sertçe. Ama içten içe,

kendisini haftalardır hissetmediği kadar hafiflemiş hissediyordu.

~ 86 ~

lagor’un gemisi Kurt Dişi'nin beklenmedik gelişi,

Skorghijl’deki hayatı iyice tatsızsızlaştırmıştı.

kö S

Bir kişilik yere iki kişi gelince, tıklım tıkış yaşam şartları iyice

tüleşmişti. Ve bu dip dibe yaşam, beraberinde kavgaları da

getiriyordu. Uzun süre hareketsiz kalmaya alışkın olmayan

Skandiyalılar, zamanlarını, içki içmek ve kumar oynamakla

geçiriyorlardı. Belaya davet çıkarmanın en kesin formülüydü bu.

Aynı ekibe dâhil olan tayfalar söz konusu olduğunda, ortaya çıkan

sorunlar genellikle hızla hallediliyor ve unutuluyordu. Ama farklı

gruplardan birileri tartışınca sabır tükeniyor, olaylar büyüyor ve

bazen, Erak müdahale edemeden, silahların çekildiği bile oluyordu.

Slagor kavgaları ayırmak için parmağını bile kıpırdatmıyor, diye

düşündü Will. Kurt Dişinin kaptanıyla vakit geçirdikçe, adamın

gerçekten çok az nüfuz sahibi olduğunu ve diğer Skandiyalı lar’dan

pek az saygı gördüğünü fark etmişti. Kendi tayfası bile, adama

sadık olduklarından değil, kazanacakları para için yanındaydı

kaptanlarının.

- 87 -

JOHN FLANAGAN

Will ile Evanlyn’in işleri de iki katma çıkmıştı elbette. Eskisinin

iki katı yemek pişirmeleri, hizmet etmeleri ve temizlik yapmaları

gerekiyordu. Onlara yapmaları için görevler veren iki katı Skandiyalı

vardı ortalıkta. Ama en azından yaşam alanlarım korumuşlardı.

İkisinin kaldığı kulübe, iriyarı Skandiyalılar’ın kalmak istemeyeceği

kadar dar bir yapıydı. Devler tarafından tutsak edilmiş olmanın

avantajı da bu, diye düşünüyordu Will.

Ama Will ile Evanlyn’in hayatını zehir eden şey, dövüşler ve

fazla mesai değildi. Ragnak’ın Valla Yemini ettiği haberi, prensesi

harap etmişti. Tehlikedeydi artık; en küçük bir hata, ağızlarından

kaçacak minicik bir kelime, hayatını sona erdi- rebilirdi. Will’e

dikkatli olması, ona gerçek kimliğini açıklamadan önceki gibi

davranması için yalvarıyordu. Will’in göstereceği en küçük saygı

belirtisi bile şüphe çekebilir ve kızın sonunu getirebilirdi.

Will, doğal olarak sırrını koruyacağına dair temin etmişti kızı.

Kendi

kendine

onun

Cassandra

olmadığını telkin ediyor,

düşüncelerinde bile Evanlyn ismini kullanmaya çalışıyordu. Ama o

uzak durmaya çalıştıkça, Cassandra ismi kendiliğinden dilinin ucuna

yapışıyordu sanki. Dikkatsiz davranıp kızın kimliğini ele vereceği

korkusuyla yaşıyordu.

Can sıkıntısı ve düş kırıklıkları sonucunda yaşadıkları tatsızlıklar,

bu yeni ve son derece gerçek tehlikenin ışığı altında, kaybolup

gitmişti. Eskisi gibi müttefik ve dosttular; birbirlerine Keltika’daki

gibi destek oluyorlardı.

Evanlyn’in fidye planı artık paramparça olmuştu elbette.

Ailesinin tüm bireylerini öldürmeye ant içmiş bir adama

BUZLAR ÜLKESİ

kimliğini açıklayamazdı. Buna bir de mecburen yaptığı kaba,

aşağılık işler eklenince, kızın Skorghijl’deki hayatı cehenneme

dönmüştü. Hayatının tek aydınlık noktası Will idi. Çocuk her an

neşeli, pozitifti ve kızı yüreklendiriyordu. Evanlyn, oğlanın hiçbir

şey söylemeden en beter, en pis işleri mümkün olduğunca üstüne

aldığını fark ediyordu ve bundan dolayı ona minnettardı. Birkaç gün

önceki tavırlarını hatırladıkça utanıyordu. Ama özür dilemeye

kalktığında -hatalı olduğunu itiraf edecek kadar açıksözlü

davranmıştı- gülümseyerek geçiştirmişti Will.

“Kapalı alan, hepimizin sinirlerini bozdu,” demişti kıza.

“Buradan ne kadar çabuk kurtulursak, o kadar iyi.”

Hâlâ kaçmayı planlıyordu ve Evanlyn, onunla birlikte gitmesi

gerektiğini fark etti. Will’in bir şeyler tasarladığının bilincindeydi,

ama çocuk planı üzerinde hâlâ çalışıyor olmalıydı ki şimdiye dek

pek detaya inmemişti.

Akşam yemeği bitmiş ve bir sürü tahta tabak, kaşık ve bardak,

deniz suyuyla temizlenmek üzere bir kenara yığılmıştı. İç geçirerek

bulaşıklara doğru eğildi Evanlyn. Yorgundu ve yağlı bulaşıkları

yıkamak için bileğine dek soğuk suya girme düşüncesi, dayanılacak

gibi değildi.

“Ben yaparım,” dedi Will usulca. Skandiyalılar’dan biri onları

izliyor mu diye bakındıktan sonra, ağır çuvalı kızın elinden aldı.

“Hayır,” diye itiraz etti Evanlyn. “Haksızlık bu...” Ama Will, kızı

susturmak için elini kaldırdı.

“Kontrol etmek istediğim bir şey vardı zaten. Bu iyi bir bahane

olacak,” dedi. “Hem kötü günler geçirdin. Git de dinlen biraz.”

- 89 -

JOHN FLANAGAN

Sonra sırıttı. “Daha iyi hissedeceksen, yarın yıkanacak bol bol

tabak çanak olacağını hatırlatayım. Ve ertesi gün de. Ben dalga

geçerken hepsini temizleyebilirsin.”

Kız, yorgunlukla gülümseyerek minnet dolu bir hareketle onun

elini sıktı. Sert yatağında gerinerek hiçbir şey yapmamanın

düşüncesi bile gerçek olamayacak kadar güzeldi.

“Teşekkürler,” dedi sadece. Oğlan gülümsedi. Evanlyn onun,

ilişkileri normale döndüğü için son derece memnun olduğunu

biliyordu.

“En azından misafirlerimiz yemeklerini büyük bir hevesle yiyor,”

dedi Will neşeyle. “Tabaklarda pek artık bırakmıyorlar.”

Çuvalı ve tıngırdayan kap kaçağı omzuna atarak kumsala yöneldi.

Kendi kendine gülümseyen Evanlyn, eğilerek kulübeye girdi.

5S> ------------------------

Dumanla kaplı, gürültülü kulübeden çıkan Kont Erak, soğuk

deniz havasını derin derin içine çekti. Ada hayatı canını sıkmaya

başlamıştı, hele ki Slagor disiplini sağlamak için kılını bile

kıpırdatmazken. Öfkeyle herif işe yaramaz sarhoşun teki, diye

geçirdi aklından. Slagor savaşçı falan değildi zaten; yalnızca hafif

korunaklı yerlere baskın yaptığı ve savaşa asla katılmadığı da bilinen

gerçeklerdi. Erak, az önce kendi adamlarından biriyle Kurt Dişinin

kanun kaçağı bir tayfası arasında çıkan kavgaya müdahale etmek

zorunda kalmıştı. Slagor’un adamı, hileli bir zar kullanıyordu ve bu

durum yüzüne vurulduğunda, saks bıçağını çekerek rakibini tehdit

etmişti.

- 90 -

BUZLAR ÜLKESİ

Erak araya girerek sert bir yumrukla Kurt Dişi tayfasını yere

devirmişti. Sonrasında, tarafsız olduğunu göstermek adına kendi

adamına da bir tane patlatması gerekmişti.

Skandiya usulü hakkaniyet, diye düşündü bezginlikle. Sol kroşe

ve sağ direkten ibaret.

Kumsaldaki çakıllardan gelen ayak sesini duyduğunda başını

kaldırdı ve su kıyısına doğru ilerleyen karanlık şekli fark etti.

Düşünceli bir tavırla kaşlarını çattı. Araluenli oğlandı bu.

Gizlice oğlanı takip etmeye başladı. Kumların üzerine atılan

tabak çanağı ve temizleme seslerini duydu. Belki de yalnızca bulaşık

yıkıyordur, diye düşündü. Belli olmaz. Dikkatli adımlarla biraz daha

yaklaştı.

Erak’m hareketleri, Orman Muhafızı standartlarını yakala-

yamıyordu. Sesi duyan Will, o sırada servis tabaklarını ovuşturmakla

meşguldü. Ya biri geliyor ya da morsun teki kumsala çıktı, diye

düşündü.

Arkasını döndüğünde, Erak’m cüsseli vücudunu tanıdı; keskin

rüzgârdan korunmak için giydiği ayı derisinden pelerinle karanlıkta

daha da iri görünüyordu adam. Kararsız kalan Will yerden

kalkarken, elinin bir hareketiyle oğlanı durdurdu.

“İşine devam et,” dedi, ters ters. Will bulaşıkları ovalamaya

devam etti. Göz ucuyla demirli gemiye bakarak fırtınanın getirdiği

havayı koklayan Skandiyalı lideri izliyordu.

“Burası leş gibi kokuyor,” diye mırıldandı Erak nihayet.

“Daracık yerde çok fazla insan var,” demeye cesaret etti Will.

Hâlâ önüne bakıyor ve tabakları temizliyordu. Erak, oğlanın ilgisini

çekiyordu. Sert bir adam ve merhametsiz bir savaşçıydı ama aslında

zalim biri değildi. Will’e karşı, -zaman

~ 91 -

JOHN FLANAGAN

zaman kaba bir biçimde de olsa- neredeyse arkadaşça bir tavır

içindeydi.

Erak da Will’i inceliyordu. Neyin peşindeydi bu oğlan? Muh-

temelen bir kaçış yolu arıyordur, diye düşündü Erak. Onun ye rinde

olsa, o da öyle yapardı. Muhafız çırağı, akıllı ve becerikli bir

çocuktu. Kararlıydı da. Erak onun zorlu egzersiz programına nasıl

bağlı kaldığını izlemiş; hava iyi ya da kötü olsun, kumsal koşularını

mutlaka tamamladığına dikkat etmişti.

Bir kez daha muhafız çırağına saygı duyduğunu fark etti. Kıza da

saygısı büyüktü, o da büyük yiğitlik göstermişti.

Kız aklına gelince, kaşları çatıldı. Er ya da geç, o tarafta da arıza

çıkacaktı. Özellikle de Slagor ve adamlarıyla. Kurt Dişi tayfası,

sefillerden oluşuyordu; büyük çoğunluğu, hapishane kaçkını ve adi

suçlulardı. Şerefli bir adam, Slagor’un emri altına girmezdi zaten.

Eh, dedi soğukkanlılıkla, öyle bir şey olursa, birkaç tanesini daha

dövmem gerekecek. Otoritesinin, Slagor’un adamları türünden

ayaktakımı nedeniyle sarsılmasına izin vermeyecekti. Tutsaklar,

Erak’ın malıydı. Felekatle sonuçlanan Araluen seferinden elde ettiği

tek ganimet onlardı ve birinin kılına bile dokunacak olurlarsa,

karşılarında onu bulacaklardı. Bunları düşünürken, yalnızca

yatırımını korumakta olduğunu söylüyordu kendi kendine. Ama

bunun doğruluğundan o kadar da emin değildi.

“Kont Erak?” dedi çocuk, karanlığın içinden. Sesi, Skandi- yalı

lidere soru sorma izni olup olmadığını merak edercesine, kararsız

çıkmıştı. Erak, homurdandı. Çıkan ses pek anlaşılma- sa da, Will

bunu devam etmesi yönünde bir izin gibi algıladı.

BUZLAR ÜLKESİ

“Kont Slagor’un sözünü ettiği şu Valla Yemini nedir?” diye

sordu, sesinin sıradan bir soru soruyormuş gibi çıkmasına dikkat

ederek. Erak, oğlanın kullandığı unvan karşısında kaşlarını çattı.

“Slagor bir Kont değil,” diye düzeltti. “Yalnızca denizci, bir kurt

gemisi kaptanı.”

“Özür dilerim,” dedi Will saygıyla. Erak’ı öfkelendirmek, en son

istediği şeydi. Slagor’u ona eşit koşarak, adamı kızdırdığı belli

oluyordu. Duraksadı, ancak Erak’ın öfkesi geçmiş gibi duruyordu, o

yüzden bir daha sordu.

“Peki ya Valla Yemini?”

Erak, alçak sesle geğirdi ve sırtını kaşıyabilmek için hafifçe

eğildi. Pirelerin adaya Slagor’un adamlarıyla geldiklerinden emindi.

Bir o eksikti zaten. Soğuk, nem, is ve kötü kokulara şimdi bir de

pireler eklenmişti. Kim bilir kaçıncı kez, Slagor’un kurt gemisinin

Beyaz Fırtına Denizi’ndeki fırtınalarda batmış olmasını diledi.

“Ragnak’ın etmiş olduğu yemin,” dedi, hiç de açıklayıcı olmayan

bir şekilde. “Bir amacı olduğundan değil ya. Eğer biraz mantıklı

biriysen, Vallalar’ı kolay kolay rahatsız etmezsin.”

“Vallalar mı?” diye sordu Will. “Kim ki onlar?”

Erak, çömelmiş karanlık şekle doğru çevirdi başını. Şaşkınlıkla

başını salladı. Şu Araluenliler de ne kadar cahil oluyordu canım!

“Vallalar’dan söz edildiğini duymadın mı hiç? O rutubetli adada

ne öğretiyorlar size yahu?” diye sordu. Will, akıllılık ederek yanıt

vermedi. Sessizlik içinde geçen birkaç saniyenin ardından, Erak

sözlerine devam etti.

- 93 ~

JOHN FLANAGAN

“Vallalar, evlat, intikam tanrılarıdır. Üç tanedirler. Köpekbalığı,

ayı ve akbaba görünümündedirler.”

Söyledikleri anlaşıldı mı diye bekleyerek sustu. Will, bir

yorumda bulunması gerektiğini hissetmişti.

“Anlıyorum,” dedi kararsızlıkla. Erak, alaycı bir dille ho -

murdandı.

“Anlamadığına eminim. Aklı başında olan biri, Vallalar’a asla

bulaşmaz. Aklı başında olan biri, onlar adına yemin de etmez.”

Will, Skandiyalı’nın sözlerini düşündü. “Yani Valla Yemini, bi r

intikam yemini mi?” diye sordu. Erak, acımasızca başını salladı.

“Toptan intikam,” dedi. “Sana yanlış yapan kişiden o kadar nefret

edersin ki, yalnızca ondan değil, ailesinin tüm fertlerinden de

intikam alacağına dair ant içersin.”

“Tüm fertleri mi?” dedi Will. Erak bir an, bu soruların arkasında

özel bir nedenin yatıp yatmadığını merak etti. Ama bu tür bir

bilginin adadan kaçmalarına bir faydası dokunmayacağını düşünerek

devam etti.

“Sonuncusu da ölünceye dek,” dedi Erak. “Bu bir ölüm yemini

elbette ve bozulması mümkün değil. Bir kez edildikten sonra, yemini

eden kişi sözünden cayarsa, Vallalar onun yerine yemini eden kişi

ile ailesinin canını alırlar. Tanışmak isteyeceğin türden tanrılar

değiller, inan bana.”

Yeniden bir sessizlik yaşandı. Will, çok ileri gitmiş olabile-

ceğinden endişelenerek, konuyu değiştirmeye karar verdi.

“O kadar korkunçlarsa, Ragnak neden?..” diye başladığı sözleri

Erak tarafından kesildi.

~ 9 4 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Çılgının teki de ondan!” diye patladı Skandiyalı. “Sana

söyledim, ancak delinin teki Valla Yemini eder! Ragnak’m aklı

hiçbir zaman başında değildi, oğlunun kaybı onu hepten çıldırtmış

olmalı.”

Bir tiksinti işareti yaptı. Ragnak ve dehşet verici Vallalar

hakkında konuşmaktan usanmış gibiydi.

“Duncan’ın ailesinden olmadığına şükret, evlat. Ya da

Ragnak’ınkinden.” Şömine ateşinin kulübe duvarlarındaki bir düzine

çatlaktan sızarak nemli çakıllarda uzun, garip şekiller oluşturduğu

tarafa yönelerek, Will’e arkasını döndü.

“İşine dön artık,” dedi öfkeyle ve uzun adımlarla sıcak, ağır

kokulu kulübeye yürümeye başladı.

Tabakların sonuncusunu soğuk deniz suyuna daldıran Will, onu

izliyordu.

“Buradan gerçekten kurtulmamız gerek,” dedi usulca, kendi

kendine.

- 95 ~

zleyip dinleyecek o kadar çok şey vardı ki, Horace başını

önce hangi tarafa çevirsin, bilemiyordu.

Rıhİ

Etrafındaki liman şehri La Rivage’dan hayat fışkırıyordu adeta.

tımlar, gemilerle dolup taşıyordu; Yan yana bağlı duran basit

balıkçı tekneleriyle çift direkli ticari gemiler, göz alabildiğince

uzanıyor gibi görünen bir direk ve halat curcunası yaratıyordu.

Horace’in kulakları, dümenlerini temizleyen balıkçılar tarafından

limana fırlatılan kırıntılar uğruna birbir- leriyle kapışan martıların

canhıraş feryatlarıyla çınlıyordu. Büyüklü küçüklü gemiler, limanın

sakin denizinde alçalıp yükselerek salınıyor, bir an bile sabit

durmuyordu. Martıların tiz seslerinin arkasında ise, gemilerinin

gövdelerini komşularından koruyan yüzlerce hasır korkuluğun

düzenli gıcırtıları duyuluyordu.

Horace’ın burun delikleri ise pişen yemeklerden çıkan koku ve

dumanla doluyordu; Redmont Şatosu’nda çıkan sade yeme ğe kıyasla

çok farklı, egzotik, heyecan verici ve yabancı öğeler barındıran

kokuları olan yemeklerdi bunlar.

BUZLAR ÜLKESİ

Ki bu anlaşılır bir şey, diye düşünüyordu Horace. Zira hayatında

ilk kez yabancı bir ülkeye ayak basıyordu. Keltika’yı ziyaret etmişti

elbette, ama orası yabancı ülke sayılmazdı; Araluen’in bir

uzantısıydı. Burası ise çok farklıydı. Etrafında öfkeli ve memnun

sesler yükseliyor, insanlar birbirlerine sesleniyor, karşılıklı

hakaretler yağdırıp gülüşüyordu. Ve Horace, bu sınır lisanının tek

kelimesini bile anlayamıyordu.

Halt, Dar Geçit’i Galya’daki tabakhanelere getirilen leş kokulu

hayvan derileri eşliğinde güvertesinde geçtikleri ufak tefek, tıknaz

yük gemisinin sahibine ödeme yaparken, atların dizginlerinden tutan

Horace da limanda etrafı gözlüyordu. Hayvan derilerinden oluşan

kaskatı yığınların dibinde geçirilen dört günün ardından, bundan

böyle deri kıyafet giyip giyemeyeceğini merak ediyordu Horace.

Uzanıp kemerinden yakalayan bir el, irkilerek o tarafa dönmesine

neden oldu.

İki büklüm olmuş, solgun yüzlü yaşlı bir kadın, karşısında

durmuş gülümsüyordu; dişsiz ağzıyla sırıtarak açtığı avucunu öne

uzatmıştı.

Kadın, paçavralar içindeydi; başına, bir zamanlar renkli olsa da

artık kirden rengi belli olmayan bir bandana sarmıştı. Yerel dilde bir

şeyler söyleyince, Horace’ın tek yapabildiği omuz silkmek oldu. Hiç

parası yoktu ve kadının bir dilenci olduğuna da emindi.

Gülümseyen surat, birden asılarak tehditkâr bakışlar fırlattı ve

kadın öfke dolu bir şeyler söyledi. Konuştuğu dille alakası olmasa

da, bunun bir iltifat olmadığını anlamıştı Horace. Yaşlı kadın

arkasını döndü ve havaya çapraz çizgilerden oluşan tu

~ 97

JOHN FLANAGAN

haf bir işaret çizip topallayarak uzaklaştı. Horace’a da çaresizce

başını sallamak kaldı.

Gülüşme sesleri duyarak arkasını döndüğünde, yaşlı kadınla

aralarında geçenlere şahit olup kıkırdayan, muhtemelen kendisinden

birkaç yaş büyük kızları fark etti. Ağzı açık bakakaldı. Elinde

değildi. Horace’a göre her biri son derece çekici olan kızlar, aç ık

saçık olarak nitelendirilebilecek kıyafetler içindeydi. Hele birinin

giydiği etek o kadar kısaydı ki, bacaklarının ancak küçücük bir

kısmını kapatıyordu.

Kızlar yeniden onu işaret ediyor, şaşkın bakışlarını taklit

ediyorlardı şimdi. Horace, hızla ağzını kapattığında kızların

kahkahaları iyice yükseldi. İçlerinden biri, oğlana bir şey söyleyerek

onu yanlarına çağırdı. Horace, kızın söylediklerinin tek kelimesini

bile anlamıyordu. Kendisini cahil hissetti ve yanaklarının utançtan

kıpkırmızı kesildiğini fark etti.

Onun bu hali, kızların iyice kahkahaya boğulmalarına neden

olmuştu. Ellerini yanaklarına götürüyor, oğlanın utanıp sıkılmalarını

taklit edip o tuhaf lisanlarında konuşuyorlardı.

“Bakıyorum da şimdiden arkadaş edinmişsin,” dedi Halt,

arkasından. Horace, suçlulukla ona doğru döndü. Orman Muhafızı -

Horace, Halt’u başka bir kimlikle özdeşleştiremiyor- du- kızlarla

çocuk arasında yaşananlardan dolayı eğleniyor gibiydi.

“Dillerini konuşabiliyor musun, Halt?” diye sordu Horace. Garip

bir şekilde, bunun onu şaşırtmadığını fark etti. Orman

Muhafızları’nın bazı gizli yetenekleri olduğuna inanmıştı hep ve şu

ana dek yaşananlar da bu varsayımı doğruluyordu. Yol arkadaşı

başını salladı.

BUZLAR ÜLKESİ

“Derdimi anlatacak kadar,” diye yanıtladı Halt ve Horace,

çaktırmamaya çalışarak kızları işaret etti.

“Ne diyorlar?” diye sordu. Orman Muhafızı, Horace’m ya kından

tanımaya başladığı o ciddi yüz ifadesini takınmıştı.

“Belki de bilmemen daha iyi,” dedi Halt sonunda. Horace başını

salladı; bir şey anlamamıştı aslında, ama daha da budala bir duruma

düşürmek istemiyordu kendini.

“Belki de,” diye onayladı. Halt, ustalıkla Abelard’ın sırtına atladı

ve Horace da savaş atı Vurucu’ya binerek onu takip etmeye başladı.

Bu hareketlenme, kızlardan büyük bir tezahürat kopmasına neden

olmuştu. Horace, kanın yeniden yanaklarına hücum ettiğini hissetti.

Halt, hem muzip hem de şefkatli denebilecek bir ifadeyle baktı ona.

Başını sallayarak deniz kıyısındaki dar, kalabalık sokak boyunca

küçük konvoyun başını çekti.

Horace, at sırtında olmanın verdiği o tanıdık güven hissine

kavuşmuştu artık. Atının üzerindeyken kendisini bu hırgür meraklısı,

telaşlı yabancılarla aynı seviyedeymiş gibi görüyordu. Sanki artık

kimse onunla dalga geçmek ya da para dilenip hakaretler yağdırmak

için üzerine gelmiyor gibiydi. Atlı ya da silahlı adamlar, yaya

halktan doğal bir saygı görüyordu. Araluen’de de daima böyle

olmuştu bu ama Galya’da atlı olmak, fazladan bir avantaj sağlıyordu

sanki. Galyalılar, atlılarla arkalarındaki gürbüz yük atına yol

verebilmek için hızla çekiliyordu önlerinden.

Horace’ın aklına, Galya yasalarının kendi memleketindeki kadar

adil olmaması ihtimali geldi. Araluen’de yayaların atlılara yol

vermeleri bir zorunluluk değildi. Burada ise yayalar, atlılardan

tedirgin oluyor, hatta onlardan korkuyorlardı. Halt’a

- 99 -

JOHN FLANAGAN

tam iki ülke arasındaki farkı soracaktı ki durdu. Halt, bitmek

bilmeyen sorularından dolayı onu sürekli azarlıyordu ve Horace, bu

kez merakını derinlere gömmeye kararlıydı. Sorularını öğle yemeği

için durduklarında sormaya karar verdi.

Verdiği karardan memnun kalarak, hafifçe başını salladı. Birden

aklına gelen başka bir düşünceyle kendini tutamayarak “Halt?” dedi

çekingenlikle. Yanında at süren ince yapılı adamın derin bir iç

geçirdiğini duydu. Kendi kendine -içinden de olsa- bir tekme attı.

“Hastalanıyorsun sandım,” dedi Halt soğuk bir ifadeyle. “İki, üç

dakikadır hiç soru sormadın.”

İyice yüreklenen Horace devam etti.

“O kızlardan biri,” diye söze başladı ve Orman Muhafızı’nın

bakışlarını anında üzerinde hissetti. “Çok kısa bir etek giyiyordu.”

Minicik bir sessizlik anı yaşandı.

“Ne olmuş?” dedi Halt, konuşmanın amacını anlayama- yarak.

Horace rahatsızlıkla omuz silkti. Kızın ve biçimli bacaklarının

görüntüsü, yanaklarının yeniden kızarmasına neden oluyordu.

“Şey,” dedi kararsızlıkla, “buralarda normal bir şey midir bu,

merak ettim... hepsi bu.”

Halt, çocuğun ciddi yüzünü gözden geçirerek, birkaç kez

boğazını temizledi.

“Sanırım Galyalı kızlar, bazen habercilik yapıyor,” dedi.

Horace hafifçe kaşlarını çattı. “Habercilik mi?”

“Habercilik. Bir kişiden diğerine mesaj götürüyorlar. Ya da

~ 1 0 0 ~

BUZLAR ÜLKESİ

kasaba ve şehirlerdeki bir ticarethaneden diğerine.” Halt, Horace

anlattıklarına inanıyor mu diye oğlanın yüzüne bir bakış attı. Aksini

düşünmesi için bir sebep olmadığını düşünerek ekledi. “Acil

mesajlar.”

“Acil mesajlar,” diye tekrarladı Horace, bağlantıyı hâlâ ku-

ramayarak. Ama Halt’un dediklerine inanıyor gibi duruyordu, o

yüzden tecrübeli muhafız konuşmaya devam etti.

“Ve sanırım çok acil bir mesajı iletebilmek için koşmak ge -

rekiyor.”

Oğlanın gözlerindeki anlayış parıltısını görebiliyordu artık.

Bağlantıyı kuran Horace, birkaç kez başını salladı.

“Yani, o kısa etekler... daha rahat koşmalarını mı sağlıyor?” diye

sordu. Başını sallama sırası Halt’a gelmişti şimdi.

“Uzun mesafeler boyunca koşacaksan eğer, kesinlikle uzun

eteklerden daha mantıklı bir kıyafet.” Dalga geçtiğini anlıyor mu

diye Horace’a bir bakış fırlattı; oğlan boş konuştuğunu anladı mı

diye merak ediyordu. Ama Horace’m samimi yüz ifadesi, savaşçı

çırağının ona yürekten inandığını gösteriyordu.

“Öyledir herhalde,” dedi Horace nihayet. “O şekilde daha hoş

göründükleri kesin.”

Halt, bir kez daha göz attı çocuğa. Ama Horace, aldığı yanıttan

memnun gibi duruyordu. Orman Muhafızı bir an için suçluluk

hissetti ve onu kandırdığına pişman oldu. Ne de olsa Horace, ona

gönülden bağlıydı ve onunla bu şekilde dalga geçmek, çocuk

oyuncağıydı. Orman Muhafızı, savaşçının berrak mavi gözleriyle

mutlu, samimi yüz ifadesine bir göz attığında, içindeki tüm

pişmanlık hissi kaybolup gitti. Horace, hayatın acımasız yanlarını

yeterince tattı, diye

- 1 0 1 -

JOHN FLANAGAN

düşündü. Bu masumiyetini, bir süre daha korumasının bir sakıncası

yoktu.

La Rivage’ı kuzey kapısından terk edip şehrin etrafını çevreleyen

tarım arazilerine doğru yol aldılar. Yol onları tarlalar, ekinler ve

çiftliklerin arasından geçirirken bir sağa bir sola bakman Horace’ın

meraklı doğası, her zamanki formundaydı. Buradaki kırsal alan,

Araluen’den farklıydı. Ortalıkta daha fazla ağaç çeşidi bulunuyordu

ve bunun sonucu olarak da yeşilin farklı tonları mevcuttu. Bazı

ekinler de pek tanıdık değildi; sapların ucunda yer alan insan kafası

büyüklüğünde yapraklar kurumaya bırakılmış ve görünen o ki

toplanmadan kurumaya başlamıştı. Horace, birkaç geniş, açık uçlu

depoda asılı duran yaprakların iyice kurumuş olduklarını fark etti.

Bunun ne tür bir ekin olduğunu merak etti. Ama daha önce yaptığı

gibi, soru sorma hakkını idareli kullanma karan aldı.

Anlaşılması biraz daha ustalık isteyen bir fark daha vardı aslında.

Horace, bir süredir bunun varlığının bile farkında değildi. Ama

sonra, olan biteni anladı. Tarlalarda ve ekinlerde bir karmaşa havası

göze çarpıyordu. Bakımları yapılmış, tarlaların bazıları sürülmüştü

bile aslında. Ama Araluen’deki tarla ve ekinlerde göze çarpan titiz,

sevgi dolu bakım yoktu sanki burada. Çiftçilerin tarlalara pek ilgi

göstermedikleri belli oluyor, bazı ekinlerin içlerinde büyümüş olan

zararlı otlar göze çarpıyordu.

Halt, iç geçirdi. “Erkekler savaşta olunca bunun zararını toprak

çeker,” dedi usulca. Horace ona bir göz attı. Kır saçlı Orman

Muhafızı’nın sessizliği bozduğu nadiren görülürdü.

“Kim savaşıyor ki?” diye sordu Horace, ilgilenerek.

- 1 0 2 -

BUZLAR ÜLKESİ

Halt sakalını kaşıdı. “Galyalılar. Burada güçlü bir merkezi idare

yoktur. İrili ufaklı düzinelerce soylu ve baron bulunur; adına savaş

ustaları de istersen. Sürekli aralarında savaşırlar. Tarlaların bu kadar

özensiz olmasının nedeni de bu. Çiftçilerin yarısı şu ya da bu orduya

yazılmıştır.”

Horace, yolu her iki yandan kuşatan tarlalarda gezdirdi gözlerini.

Savaşa dair bir işaret yoktu ortalıkta. Yalnızca ihmal edilmiş ekinler

görülüyordu. Aklına bir fikir geldi.

“İnsanların bizden birazcık... ürküyormuş gibi davranma larının

nedeni bu mu?” diye sorunca, Halt başını salladı.

“Anladın değil mi? Aferin sana, evlat. O kadar da umutsuz

değilsin. Evet,” diyerek Horace’m sorusunu yanıtladı. “Bu ülkede

silahlı ve atlı adamlar, potansiyel birer tehlike olarak görülür; barış

gücü değil.”

Araluen’de askerler, çiftçileri ve tarlalarını potansiyel iş-

galcilerden koruyacak silahlı güçler olarak görülürdü. Burada ise,

Horace’ın da farkına vardığı üzere, askerler tehlikenin ta kendisiydi.

“Ülke, tam bir çalkantı içinde,” diye devam etti Halt. “Kral Henri

zayıf biri ve ülkede otoritesi bulunmuyor. Dolayısıyla baronlar da

kendi aralarında savaşıyorlar. Aslında çok da büyük bir kayıp değil

bu. Ama zavallı masum çiftçileri -hem de yalnızca yollarına

çıktıkları için- öldürmeleri, korkunç bir haksızlık. Bizim açımızdan

da sorun çıkabilirdi aslında, ama demek ki... ahh, lanet olsun.”

Son iki kelime ağzından usulca çıkmasına rağmen, deminki kadar

samimi bir havada konuşmuştu. Halt’un gözlerini takip eden Horace,

bakışlarını önlerindeki yola çevirdi.

- 103 -

JOHN FLANAGAN

Her iki yanı sık ağaçlarla çevrili yol, küçük bir tepeyi aşarak

yokuş aşağı iniyordu. Tepenin dibinde, tarlalarla ağaçların arasından

akan küçük bir derenin üzerinde taş bir köprü vardı. Huzur verici,

gayet normal ve hoş görünümlü bir manzaraydı aslında.

Ama Halt’un dudaklarından usulca dökülen heyecanlı kelimelerin

nedeni ne ağaçlar ne köprü ne de dereydi. Atının üzerinde yolu

tıkamakta olan zırhlı savaşçıydı.

- 104 -

vanlyn, Will’in omzuna hafifçe dokunduğunu hisse-

dince hafifçe irkildi. Uyanık olmasına rağmen, oğlanın

yaklaştığını duymamıştı.

E“Merak etme,” dedi usulca. ‘‘Uyanığım.”

“A

y battı,” dedi Will aynı hafif ses tonuyla. “Gitme zamanı.”

Evanlyn battaniyeleri üstünden atarak doğruldu. Botları hariç,

tamamen giyinikti. Onlara uzanarak ayağına geçirmeye başladı.

Will, battaniyesinden kestiği bir paçavra yığınını uzat tı ona.

“Bunları botlarına bağla,” dedi kıza. “Çakıllara basınca çıkan

sesi azaltır.” Evanlyn, onun kendi ayakkabılarına da kumaş parçaları

sarmış olduğunu fark etti ve hızla aynısını yapmaya başladı.

Kulübeyle yatakhane arasındaki ince duvardan, adamların

horultularıyla uykularında çıkardıkları sesleri duyabiliyorlar dı.

Skandiyalılar’dan biri, aniden öksürük nöbetine tutuldu ve Will ile

Evanlyn, sesin birilerini uyandırıp uyandırmadığını anlamak için

oldukları yerde kalakaldılar. Birkaç dakika son-

- 105 -

JOHN FLANAGAN

ra, yatakhane yeniden sakinleşti. Evanlyn kumaşları botlarına

bağlayıp ayağa kalktı ve kapıya doğru Will’i takip etti.

Will, kilerden aldığı yağla kapının menteşelerini yağlamıştı.

Nefesini tutarak kapıyı açtı ve en ufak bir ses bile çıkmayınca

rahatladı. Gökyüzünde ay yokken kumsal kapkara bir boşluğu, deniz

de yalnızca yıldız ışıklarını yansıtan kapkara bir örtüyü andırı yordu.

Hava, son birkaç gündür iyice yumuşamıştı. Sakin bir geceydi ve

rüzgâr da oldukça hafiflemişti. Ama adanın etrafındaki sert

dalgaların sesini hâlâ duyabiliyorlardı.

Evanlyn, kumsala çekilmiş olan iki kurt gemisinin karanlık göv-

delerini zorlukla seçebiliyordu. Bir tarafta daha küçük bir şekil yer

alıyordu; Svengal tarafından son balık seferinin ardından kumsala

bırakılan filikaydı bu. Onlar da o tarafa gidiyorlardı zaten.

Sabırla hareket eden Will, kıza seçtiği rotayı işaret etti. Gecenin

erken saatlerinde planın üzerinden geçmişlerdi aslında ama kızın her

şeyi hatırladığından emin olmak istiyordu. Görülmeden hareket

etmek, Will için çocuk oyuncağıydı, ancak Evanlyn’in açıklığa

çıktığında tedirgin olacağını biliyordu. Çabucak gemilere ulaşmak

isteyecekti.

Süratli hareket etmeleri halinde gürültü çıkarabilirler, görü -

lebilirler ya da yakalanabilirlerdi. Will, kızın kulağına “Sakin ol.

Önce sıralar, sonra kayalar, sonra gemiler. Beni orada bekle,” diye

fısıldadı.

Evanlyn, başını salladı. Will onun tedirginlikle yutkunduğunu

görebiliyordu; kızın nabzının hızla atmakta olduğunu fark etti.

Uzanıp hafifçe omzunu okşadı.

“Sakinleş. Ve birileri dışarı çıkarsa, olduğun yerde kalmayı

unutma. Her nerede olursan ol.”

BUZLAR ÜLKESİ

Böyle loş yerlerde yapılabilecek en iyi şeydi bu. Bir gözcü,

olduğu yerde kımıldamadan duran birini göremeyebilirdi. Ama en

küçük bir kımıltı bile anında dikkat çekerdi.

Evanlyn yeniden başını sallayınca, Will nazikçe onun omzunu

okşayarak “Haydi bakalım,” dedi. Kız yeniden derin bir nefes alarak

açıklığa çıktı.

Kulübelerden on metre uzaklıkta bulunan güvenli sıra ve

masalara doğru yürürken, Evanlyn, kendisini inanılmaz savunmasız

hissediyordu. Belli belirsiz parıldayan yıldızlar, artık ışıl ışıldılar.

Yavaş yürümek için kendisini zorladı; adımlarını kasten ağır ağır

atıyor, güvenli alana koşma isteğini bastırıyordu.

Botlarına sardığı kumaşlar, sesleri çok iyi boğuyordu gerçekten.

Ama yine de, taşlardan çıkan tıkırtılar, kulakları sağır edecek kadar

yüksekti sanki. Dört adım daha... üç... iki... bir.

Kalbi deliler gibi atarak, kaba masaların ve sıraların gölgesine

sığındı Evanlyn. Kumsala inen yolun ortasında küçük bir kayalık

vardı. Bir sonraki hedefi, orasıydı. Masanın rahat gölgesinde

kalmayı tercih ederek bir an duraksadı. Ama bir an önce hareket

etmezse, kımıldayacak cesareti asla bulamayabileceğini de biliyordu.

Kararlı hareketlerle adımlarım birer birer atmaya başladı;

ayaklarının altındaki taşlardan gelen boğuk tıkırtılardan ürküp geri

çekiliyordu. Kaçışın bu kısmı, onu dosdoğru yatakhane kapısının

önüne götürecekti. O sırada herhangi bir Skandiyalı dışarı çıkarsa,

kesinlikle görülecekti.

Kayalara vardığında, gölgelerin bir kez daha onu sararak

koruduklarını hissetti. Kaçışın en zor kısmı sona ermişti. Nabzının

yavaşlaması için birkaç saniye bekleyerek gemilere doğ-

- 107 -

JOHN FLANAGAN

ru hareketlendi. Artık çok az mesafe kaldığı için, içinden koş mak

geliyordu. Ama bu isteğe direnerek yumuşak adımlarla yavaşça Kurt

Defnin yan tarafındaki karanlığa girdi.

Nefes nefese kalıp geminin tahtalarına dayanarak nemli taşların

üzerine çöktü. Arkasından gelecek olan Will’i izlemeye koyulmuştu

artık.

Gökyüzünde dağınık bir şekilde seyreden bulutların koyu renkli

gölgeleri kumsala düşüyordu. Will, hareketlerini rüzgârın ritmiyle

bulutlara göre ayarladı ve ayağını yere sıkıca basarak, Evanlyn’in

biraz önce geçmiş olduğu yol boyunca ilerledi. Birkaç metrenin

ardından hareketli ışık ve gölgelere karışıp arazinin bir parçası

haline gelerek ortadan kaybolduğunda, Evanlyn, şaşkınlıktan küçük

dilini yutacaktı neredeyse. Will’i kısa bir süreliğine önce sıraların,

hemen sonra da kayaların dibinde görebilmişti. Sonrasında ise sanki

birkaç metre ötesinde yerden bitmişti Will. Evanlyn, başını

hayranlıkla salladı. Milletin Orman Muhafızlan’m büyücü sanması

boşuna değil, diye düşündü. Kızın düşüncelerinden habersiz olan

Will ise gülümsedi ve konuşabilmek için onun yanına geldi.

“Tamam mıyız?” diye sordu alçak sesle. Kız başını salladığında

da ekledi, “Bu işe devam etmek istediğine emin misin?”

Bu kez hiç duraksamamıştı Evanlyn. “Eminim,” dedi kesin bir

ifadeyle. Will, onu cesaretlendirmek için omzunu yeniden okşadı.

“Harika,” diyen muhafız çırağı, etrafına bakındı. Kulübelerden

yeterince uzaktaydılar artık; seslerinin duyulma olasılığı çok

azalmıştı. Hem eskisi kadar şiddetli olmasa da, rüzgâr

~ 108 -

BUZLAR ÜLKESİ

da yeterli koruma sağlıyordu. Evanlyn’in bir miktar cesaret -

lendirmeye ihtiyaç duyabileceğini hisseden Will, filikayı işaret etti.

“Unutma, bu küçük bir araç. Kurt gemileri gibi değil. Büyük

dalgaların içine girmeyecek, üzerlerinden kayıp gidecektir. Yani bir

evin içindeymiş kadar güvende olacağız.”

Son iki cümlesinden pek emin değildi ama sözleri kulağa

mantıklı geliyordu. Adanın etrafındaki martılarla penguenlerin dev

dalgalarla mücadelesini izlemişti ve görünen o ki, ufak nesneler dev

dalgaların üzerinde daha kolay hareket edebiliyordu.

Erzak dolabından çaldığı büyük bir şarap tulumunu taşıyordu

Will. Şarabı dökmüş ve tulumu suyla doldurmuştu. Suyun tadı pek

hoş olmasa da onları hayatta tutacaktı. Hem tadı ne kadar kötü olursa

o kadar az içeriz, diye düşündü. Tulumu dikkatle filikanın dibine

yerleştirip birkaç dakika boyunca kürekler, dümen, küçük direk ve

yelkenin yerlerinde olup olmadıklarını kontrol etti. Su, filika

boyunun üçte birine kadar yükselmişti şimdi ve bunun, ulaşacakları

en yüksek nokta olacağını biliyordu Will.Birkaç dakika içinde deniz

çekilmeye başlayacaktı ve Evanlyn ile ikisi, bu fırsattan yararlanıp

kaçacaklardı. Tö- tonya kıyılarının, güneyde bir yerlerde olduğunu

şöyle böyle biliyordu. Hatta, Yaz Rüzgârları artık sakinleşir gibi

olduğundan, bir gemiye bile rastlayabilirlerdi. İleride neler olacağına

çok da fazla takılmıyordu. Tek bildiği, bundan böyle tutsak

olmayacağıydı. Eğer iş o noktaya gelirse, özgürlüğünü kazanmaya

çalışırken ölmeyi tercih ederdi.

“Bütün gece burada oturamayız,” dedi. “Öteki tarafa geç de

- 109 -

JOHN FLANAGAN

şu filikayı denize indirelim artık. Unutma, önce kaldırıp sonra

ittireceğiz.”

Her iki taraftaki küpeştelerden tutarak filikayı kaldırdılar. İlk

denemede çakıllara takıldılar. Ama ağırlığı yüklenip hafifletince,

daha kolay kaymaya başlamıştı filika. Az sonra suya indirdikleri

filikaya tırmanıyorlardı. Will, ayağını kıyıya dayayıp filikayı son bir

kez ittirdi ve kumsaldan uzaklaşmaya başladılar. Muhafız çırağı,

içinde bir zafer coşkusu hissetti ama hemen sonra kendi kendini

tebrik edecek zamanı olmadığını fark etti. Tekne minik dalgaların

içinde bir beşik gibi sallanırken, yüzü bembeyaz olmuş, gergin

Evanlyn, her iki yandaki küpeştelere sıkı sıkı tutunmuştu.

“Şimdilik iyiyiz,” dedi kız. Ama ses tonu, tedirginliğini ele

veriyordu. Will, acemi hareketlerle kürekleri deliklerine geçirdi.

Svengal’i bunu yaparken defalarca izlemişti. Ancak izlemekle

uygulamanın iki farklı şey olduğunu anlıyordu şimdi; planının

kusursuzluğundan ilk kez şüphe etti. Boyundan büyük bir işe kal -

kışmıştı belki de. Kürekleri acemice çekerek suya daldırdı. Soldaki

kürek suya temas etmeyince, filika kendi etrafında şöyle bir döndü;

Will, neredeyse döşeme tahtalarının üzerine devriliyordu.

“Yavaş ol,” dedi Evanlyn. Daha dikkatli bir şekilde, bir kez daha

denedi Will. Bu kez filikanın makul bir şekilde hareket ettiğini fark

etti. Svengal’in, her kürek çekişinin ardından, suya dalmalarını

engellemek için kürekleri havaya kaldırdığını hatırladı. Kürekleri

büktüğünde, hareket ettirmesi daha kolayladı. Kendine güveni

artarak biraz daha kürek çekti ve filika, sorunsuzca ilerlemeye

başladı. Deniz çekilmeye başlamıştı artık; kumsala bakıp ne kadar

ilerlemiş olduklarını görünce, Evanlyn’in yüreği korkuyla doldu.

- 1 1 0 ~

BUZLAR ÜLKESİ

Will onun endişesini fark etmişti.

“Gelgitin içine girdiğimizde daha da hızlı yol alacağız,” dedi,

“uçundayız şu an.”

“Will!” diye bağırdı Evanlyn korku dolu bir sesle. “Filikanın

içine su doluyor!”

Ayaklarının etrafındaki paçavralar, o ana dek suyu hissetmesini

engellemişti. Ama artık ıslaklık içeri işliyordu ve aşağıya baktığında,

yerdeki tahtaların üzerinden aşmakta olan suyu görebiliyordu.

“Yalnızca biraz su sıçramış,” dedi Will ilgisizce. “Limandan

çıkınca boşaltırız.”

“Sıçrama falan değil!” diye bağırdı Evanlyn çatlak bir sesle.

“Filika su sızdırıyor! Baksana!”

Will, o tarafa bakınca yüreği ağzına geldi. Evanlyn haklıydı.

Yerdeki tahtaların üzeri, birkaç santim yüksekliğinde suyla kaplıydı

ve su seviyesi, giderek yükseliyordu.

“Aman Tanrım!” dedi Will. “Boşaltmaya başla, çabuk!”

Evanlyn, arka taraftaki minik kovayı kapıp, çılgınlar gibi suyu

boşaltmaya başladı. Ama su, içeri daha hızlı doluyordu ve Will, suya

battıkça filikanın ona daha hantal tepki verdiğini hissedebiliyordu.

“Geri dön! Geri dön!” diye bağırdı Evanlyn. Tüm o gizli saklı

tavırları terk etmişti artık. Konuşamayacak kadar meşgul olan Will,

bir baş hareketi yaptı ve çaresizce küreğin tekine asılarak tekneyi

kumsala doğru döndürdü. Artık gelgitle de mücadele etmesi

gerekiyordu; yaşadığı panik onu yeniden acemi bir çaylağa

dönüştürmüştü. Bir an için dengesi yeniden bozuldu; neredeyse

küreklerden birini suya düşürüyordu. Uzanıp onu

- 111 -

JOHN FLANAGAN

son anda yakaladığında, korkudan dudakları kurumuştu. Suyla çılgın

gibi boğuşan Evanlyn, dışarı boşalttığı kadar suyu içeri döktüğünü

fark

etti.

Yüreğini

kaplayan

panik

hissiyle

savaşarak,

soğukkanlılığını bozmadan su boşaltmaya zorladı kendini. Böylesi

daha iyi, diye düşündü. Ama filika öyle hızla su alıyordu ki, kızın

çabası yetersiz kalıyordu.

Neyse ki Will tekneyi, gelgitin o kadar da kuvvetli akıntı ol -

mayan ucuna doğru yan çevirmeyi akıl etmişti. Ana akıntının

pençesinden kurtulan filika, daha hızlı yol almaya başladı. Üstelik

hâlâ suya gömülüyordu ve gövdedeki su miktarı arttıkça, kürek

çekmek giderek zorlaşıyordu.

“Kürek çekmeye devam! Bütün gücünle çek!” diye oğlanı

cesaretlendirdi Evanlyn. Will homurdanarak çaresizce küreklere

asıldı ve hantal filikayı kıyıya doğru götürmeye başladı. Neredeyse

varmışlardı zaten. Kumsalla aralarında üç metre mesafe kaldığında,

minik filika tamamen suya gömüldü. Her iki küpeştenin üzerinden

aşan deniz suyu, filikayı batırmıştı. Bel hizalarına gelen suyun

içinde yorgunluktan tökezleyerek bata çıka ilerlerlerken Will, vücut

ağırlıklarından kurtulan filikanın, su yüzeyinin hemen altında

yeniden yukarı fırladığını fark etti. Bir ucundan tutarak, arkasındaki

Evanlyn’le birlikte sığlığa doğru çektiler filikayı.

Birden “Kendinizi öldürmeye mi çalışıyorsunuz?” dedi sert bir

ses. Başlarını kaldırdıklarında su kıyısında durmakta olan Erak’ı

gördüler. Gevrek gevrek sırıtan birkaç adamı da arkasında

duruyordu.

“Kont Erak...” diye başladı Will ve sustu. Söyleyecek bir şey

yoktu. Erak, elinde tuttuğu küçük bir şeyi çeviriyordu. Nesneyi

Will’e fırlattı.

BUZLAR ÜLKESİ

“Bunu unuttunuz sanırım?” dedi uğursuz bir sesle. Will, nesneyi

inceledi. Yaklaşık altı santim boyunda ve iki santim eninde, ahşap

bir silindirdi bu. Ne olduğunu anlamadan bakakaldı.

“Biz basit denizcilerin tıpa dediği şey,” diye alaycı bir dille

açıkladı Erak. “Tekneye su dolmasına engel olur. Yerine takılı olup

olmadığını kontrol etmek, genellikle faydalıdır.”

Will’in omuzları düştü. Son on dakikadır yaşadıkları korkulu

anlardan dolayı sırılsıklam olmuş, bitkin düşmüştü ve titriyordu. En

beteri de, başarısızlıklarından dolayı hissettiği yoğun üzüntüydü. Bir

tıpa! Planlan sinir bozucu bir tıpa yüzünden berbat olmuştu! Derken

güçlü bir el gömleğinin yakasından tutarak ayaklarını yerden kesti;

yüzü, Erak’ın öfkeli suratından yalnızca birkaç santim uzaktaydı

şimdi.

“Beni sakın aptal yerine koyma, evlat!” diye homurdandı

Skandiyalı. “Bir daha böyle bir işe kalkışırsan kamçılarım seni!”

Evanlyn’i de tehdit etmek üzere döndü. “İkinizi de!”

Uyarısının gerekli yerlere ulaşmasını bekledikten sonra Will’i

fırlatıp attı. Tamamıyla yenik düşen Orman Muhafızı çırağı,

kumsaldaki sert taşların üzerine iki seksen uzanmıştı.

“Şimdi dönün bakalım kulübenize!” diye gürledi Erak.

~ 113 ~

ÎÎT ahmin edebileceğin üzere,” dedi Halt, tiksinti dolu A bir

sesle.

Hemen önlerindeki küçük derenin üzerinde bir kemer köprü

yükseliyordu. Gezginlerle köprü arasında ise tam takım zırhlı bir

atlı duruyordu.

Halt, omzunun üstünden uzanarak kılıfından bir ok aldı ve ne

yaptığına bile bakmadan kirişe yerleştirdi.

“Neler oluyor Halt?” diye sordu Horace.

“Tam da acelem varken Galyalıların kalkışacakları türden bir

saçmalık,” diye mırıldandı, başını sıkıntıyla sallayan Halt. “Bu

salak, değerli köprüsünden geçmemiz karşılığında bizden haraç

isteyecek.”

Daha o konuşurken, zırhlı adam elinin tersiyle miğferinin

siperliğini kaldırmıştı bile. Beceriksiz bir hareketti bu ve elin de

tutmakta olduğu üç metrelik mızrak yüzünden daha da beter bir hale

gelmişti. Siperliğini açmakla uğraştığı miğferinin yan tarafına

çarpan mızrağı neredeyse elinden düşürüyordu; çarpma sonucu

çıkan boğuk tıngırtı, atlılara dek ulaştı.

- 114 ~

BUZLAR ÜLKESİ

“Arretez lâ mes seigneurs, avant de passer ce r.ont-ci!” diye

seslendi atlı, oldukça tiz bir sesle. Horace söylenenleri anla-

yamıyordu, ama bunun, karşısındakine tepeden bakan bir ses tonu

olduğundan şüphesi yoktu.

“Ne dedi?” diye sordu Horace ama Halt, yalnızca başını

sallamakla yetindi.

“Konuşmak istiyorsa bunu bizim dilimizde yapsın,” dedi öfkeyle

ve daha yüksek bir sesle bağırdı. “Araluenliyiz!”

Aralarındaki bunca mesafeye rağmen Horace, ülkelerinin adının

anılması üzerine adamın omuzlarını küçümseyerek silktiğini fark

etmişti. Derken şövalye, pek de anlaşılamayan ağır aksanlı bir dille

yeniden konuştu.

“Sis, biifendiler, bana haraç veeermeden göprümden geçe-

messinis!” diye bağırdı. Bunun.üzerine Horace kaşlarını çattı.

“Ne?” diye sordu Halt’a dönerek; Orman Muhafızı da ona doğru

dönmüştü.

“Barbarca, değil mi? Şöyle diyor: ‘Siz, beyler’ -bu biziz, tabii-

bana haraç vermeden köprümden geçemezsiniz.’”

“Haraç mı?” diye sordu Horace.

“Bir çeşit sokak soygunculuğu,” diye izah etti Halt. “Bu

saçmasapan ülkede gerçek bir kanun olsaydı, bu tür hareketler

yapanların yanına kalmazdı. Görünen o ki, isteyen istediği gibi at

oynatıyor. Şövalyeler köprü ya da kavşaklara yerleşerek geçmek

isteyenlerden böyle haraç istiyorlar. Gezginlerin haracı ödeyecek

durumları yoksa eğer, şövalyeyle dövüşmeyi de seçebilirler.

Gezginlerin çoğu, tam takım zırhlı bir savaşçıyla dövüşebilecek

durumda olmadıkları için, haracı ödüyor.”

- 115 ~

JOHN FLANAGAN

Horace, atının üzerinde arkasına yaslanarak atlı adamı inceledi.

Şövalye, şüphesiz ki cesaretlerini kırmak amacıyla, atını ileri geri

koşturuyordu. Uçurtma şekilli kalkanı, kaba bir geyik başı

sembolüyle süslenmişti. Aynı sembolü taşıyan mavi tuniğinin altına

da zincirden zırh giymişti. Metal eldivenleri, baldırlarında zırhlı

plakaları ve yana doğru kayarak açılan -ki şu an açıktı- siperlikli,

kadeh şeklinde bir miğferi vardı. Siperliğin altında ince bir surat ve

çıkıntılı bir burun göze çarpıyordu. Kalın bir bıyık, siperliğin yanla -

rına doğru taşıyordu. Horace’in akima, siperliği indirdiğinde adamın

bıyık uçlarını miğferin içine tıkıştırmak zorunda kaldığı gerçeği

geldi.

“Peki ne yapacağız?” diye sordu.

“Şey, sanırım salak herifi vurmam gerekecek,” diye yanıtladı

Halt, uysal bir sesle. “Dünyanın kendisine bedava bir hayat borçlu

olduğunu sanan her burnu büyük hayduda haraç verirsem ne olayım.

Başımıza dert açılabilir gerçi.”

“Nedenmiş o?” diye sordu Horace. “Dövüşmek için herkese

sataştığına göre, öldürülmesine kim aldırır ki? Hak ediyor bunu.”

Halt, kirişine hemen bir ok sürdüğü yayını eyerin üzerine yatırdı.

“Bu salakların şövalyelik dedikleri şeyle alakalı,” diye açıkladı.

“Eğer bir başka şövalye tarafından şövalyece dövüşerek öldürülür ya

da yaralanırsa, bu mazur görülebilir. Üzücü olur belki, ama mazur

görülebilir. Öte yandan, o boş kafasına bir ok gönderirsem, bu

hilekârlık olarak algılanacaktır. Eminim bu yakınlarda ar kadaş ya da

akrabaları vardır. Bu dangalaklar, ge

~ 116 ~

BUZLAR ÜLKESİ

nellikle grup halinde gezerler. Ve onu öldürürsem, peşimizden

gelmek isteyeceklerdir. Dediğim gibi, al başına belayı.”

İç geçirerek yayını kaldırmaya başladı.

Horace, bir kez daha önündeki bu zorbaya bir göz attı. Kanlı bir

ölümden yalnızca birkaç saniye uzakta olduğu gerçeğinden habersiz

gibiydi adam. Belli ki Orman Muhafızları’m tanımıyor ve giymekte

olduğu tam takım zırhına güveniyordu. Halt’un istese, okunu

miğferin kapalı siperliğinin içinden bile geçirebileceğinden haberi

yoktu. Açık siperlik, Halt kadar becerikli biri için çok kolay bir

hedefti.

“Bu işi benim halletmemi ister misin?” diye sordu Horace

nihayet, duraksayarak. Yayını yarı yarıya atış pozisyonuna kaldırmış

olan Halt, şaşırmıştı.

“Sen mi?” dedi.

Horace başını salladı. “Henüz gerçek bir şövalye olmadım,

biliyorum, ama sanırım onunla başa çıkabilirim. Ve arkadaşları da

onun bir başka şövalye tarafından alt edildiğine inandığı sürece,

kimse peşimizden gelmeyecektir, öyle değil mi?”

“Beyleaar!” diye sabırsızca seslendi atlı, “tallebbime bi cevap

vermenis lasım!” Horace, Halt’a bir bakış fırlattı.

“Talebine cevap vermemiz lazımmış. Bu işin boyunu aşma-

yacağından emin misin?” dedi Orman Muhafızı. “Ne de olsa tam

teçhizatlı bir şövalye var karşında.”

“Şey... evet,” dedi Horace acemice. Halt’un, onun böbürlendiğini

sanmasını istemiyordu. “Ama aslında o kadar da iyi değil, ha?”

“Öyle mi?” diye alaycı bir dille sordu Halt. Oğlanın ciddi ciddi

başını sallaması, onu şaşırttı.

- 117 ~

JOHN FLANAGAN

“Hayır. Hiç de iyi değil. Atına nasıl bindiğine bir baksana. Çok

dengesiz. Ve mızrağını fazla sıkı tutuyor, gördün mü? Sonra bir de

kalkan meselesi var. Kalkanı o kadar alçakta tutuyor ki, ani bir

Juliette’e karşı hiç şansı yok, öyle değil mi?”

Halt’un kaşları çatıldı. “Juliette de neyin nesi?”

Horace, Orman Muhafızı’nm sesindeki alayı fark etmemiş

gibiydi. İfadesizce açıklamaya başladı: “Mızrakla aniden yapılan

hedef değişikliği. Önce göğüs yüksekliğindeki kalkanı hedef alır,

derken son anda mızrağın ucunu miğfere doğru kaldırırsın.” Sustu ve

özür diler gibi bir sesle ekledi, “Adına neden Juliette dendiğini

bilmiyorum. Bize öyle öğrettiler.”

Uzun bir sessizlik yaşandı. Halt, oğlanın boş yere övünmediğini

görebiliyordu. Neden söz ettiğini gerçekten de biliyor gibi

duruyordu. Orman Muhafızı, düşünceli bir ifadeyle yanağını kaşıdı.

Horace’ın ne kadar iyi olduğunu görmek açısından faydalı olabilir,

diye düşündü. İşlerin kötüye gitmesi halinde A planına dönebilir ve

boşboğaz köprü muhafızını zımbalayabilirdi de. Ancak geriye küçük

bir problem kalıyordu.

“Şu ‘Juliette’ denen şeyi yapamayacaksın yalnız. Mızrağın yok

ki.”

Horace başıyla onayladı. “Evet. İlk geçişte onun mızrağını

bertaraf etmeliyim. Çok zor olmasa gerek.”

“Beyleaar!” diye seslendi atlı. “Bi cevap vermenis lasım!”

“Kes sesini be,” diye mırıldandı Halt. “Yani sorun çıkmaz

diyorsun, öyle mi?”

Horace dudaklarını büzerek, kararlı bir tavırla başını salladı.

- 118 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Şey, adama bir baksana, Halt. Biz burada otururken mızrağı tam

üç defa elinden düşürüyordu az kalsın. Bir çocuk bile elinden alabilir

mızrağı.”

Bu sözler, Halt’u güldürmüştü. Çocukluktan yeni çıkan Horace,

karşısında durmuş, yollarını tıkayan şövalyenin elindeki mızrağı bir

çocuğun bile alabileceğini iddia ediyordu. Derken Halt, Horace’ın

yaşındayken yaptıklarını ve oğlanın, köprüdeki gülünç savaşçıya

kıyasla çok daha tehlikeli bir rakip olan Morgarath’la dövüştüğünü

hatırladı. Horace’ı son bir kez incelediğinde, genç yüzündeki azimli

ifadeyi ve sessiz özgüveni fark etti.

“Gerçekten de neden söz ettiğini biliyorsun, değil mi?” dedi.

Ağzından bir soru gibi çıksa da, gerçeğin beyanıydı bu. Horace

yeniden başını salladı. •

“Bilemiyorum Halt. Bu tür şeyleri hissedebiliyorum. Sör Rodney

bana doğuştan yetenekli olduğumu söyledi.”

Gilan da Uthal Ovalan’ndaki savaşın ardından Halt’a aynı şeyi

söylemişti. Halt, aniden kararını verdi.

“Pekâlâ,” dedi. “İstediğin gibi olsun.”

Sabırsız şövalyeye dönerek seslendi.

“Bayım, yol arkadaşım sizinle düello etmeyi seçiyor!” dedi.

Savaşçı bunu üzerine atında doğrularak kaskatı kesildi. Halt, bu

beklenmedik haber karşısında adamın dengesini kaybetme sine ramak

kaldığını fark etti.

“Düollo mu?” diye cevap verdi atlı. “Sisin arkadeş şövval- ye diil

ki!”

Halt adamın görebilmesi için abartıyla başını eğdi.

- 119 -

JOHN FLANAGAN

“Hem de ne şövalye!” diye seslendi. “Feuille du Chêne

Tarikatı’ndan Sör Horace’tır kendisi.” Durdu ve kendi kendine

mırıldandı, “Yoksa Crêpe du Chêne mi olmalıydı? Neyse.”

“Ne dedin ona?” diye sordu Horace, sırtındaki yuvarlak kalkanını

indirip sol koluna geçirerek.

“Senin Meşe Yaprağı Tarikatı’ndan Sör Horace olduğunu

söyledim,” dedi Halt ve kararsızca ekledi. “En azından öyle

söylediğimi sanıyorum. Meşe Kozalağı Tarikatı’ndan olduğunu da

söylemiş olabilirim.”

Horace, gözlerindeki hafif hayal kırıklığıyla Orman Muhafızı’na

bir bakış fırlattı. Şövalyelik kurallarını çok ciddiye alıyor ve “Sör

Horace” unvanını kullanmaya hakkı olmadığını biliyordu.

“Bu gerekli miydi?” diye sorunca, Orman Muhafızı başını salladı.

“Evet. Herhangi biriyle dövüşmez bunlar. Gerçek bir şövalye

olmalı. Üzerinde zırh olduğunu fark ettiğini sanmıyorum,” diye

ekledi, Horace koni biçimli miğferini sıkıca başına geçirirken.

Çocuk, zincirden zırhının başlığını çoktan yerine geçirmişti bile.

Pelerinini çıkarıp bırakacak bir yer arandı. Halt, “Ben tutayım,”

dedi, pelerini alıp eyerin üzerine atarak. Pelerini eyere uzun ya yına

değmeyecek şekilde yerleştirdiği, Horace’ın gözünden kaçmamıştı.

Savaşçı çırağı, uzun yaya bakarak başını salladı.

“Ona ihtiyacın olmayacak.”

“Bu hikâyeleri çok işittim,” dedi Halt ve köprü bekçisi onlara

seslenirken bakışlarım kaldırdı.

“Arkadaşın mızraa yok,” dedi şövalye, üç metrelik demir uçlu

sopasıyla işaret ederek.

~ 1 2 0 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Sör Horace, dövüşü kılıçla yapmanızı öneriyor,” diye yanıtladı

Halt ve şövalye sertçe başını salladı.

“YokiYok! Ben mızraamı kullancam!”

Halt, tek kaşını Horace’dan yana kaldırdı. “Demek ki şövalyelik

ölmemiş,” dedi usulca, “ama eğer rakibine üç metrelik bir avantaj

sağlayacaksa unut gitsin.”

Horace omuz silkmekle yetindi. “Sorun değil,” dedi sakince.

Birden aklına gelen soruyu sordu. “Halt, onu gerçekten de öldürmem

gerekiyor mu? Yani, bu işi o kadar ileri gitmeden de halledebilirim.”

Halt, bunu düşündü.

“Şey, mecbur değilsin,” dedi savaşçı çırağına. “Ama risk almana

da gerek yok. Sonuçta öldürülmeyi hak eden biriyle karşı karşıyasın.

Yoldan geçenleri haraca bağlamak neymiş anlasın.”

Kaşının tekini kaldırıp surat asma sırası, Horace’a gelmişti. Halt,

omuz silkti.

“Neden söz ettiğimi biliyorsun,” dedi. “Yalnızca kendine dikkat

et demek istiyorum.”

“Bayyııım!” diye bir çığlık attı şövalye, mızrağını kolunun altına

sıkıştırıp mahmuzlarını atının böğrüne geçirerek. “Hazır olun! Sissi

öldürmeye geliyooom!”

Çeliğin deriye sürtünme sesi duyuldu ve Horace uzun kılıcını

kınından çekerek üzerine gelmekte olan rakibiyle yüzleşmek üzere

Vurucu’yu döndürdü.

Halt’a dönüp, “Bir dakika bile sürmez,” dedi ve ardından Vurucu

fırladı gitti; birkaç metre içinde dörtnala hıza ulaşmıştı bile.

- 121 ~

aşarısız kaçma girişimlerinin ardından, Will ile

Evanlyn’in kulübelerden elli metre bile uzaklaşmaları

ya B

saklanmıştı. Kumsalda tur atmalar, egzersiz yapmalar yok -

tu artık . Erak, yatakhanedeki döşeklerin yeniden örülmesinden

tutun da Kurt Rüzgârı ’run alt gövdesindeki çatlakların katran

ve halat parçalarıyla kapatılmasına varıncaya dek, tutsakla-

ra bir dizi yeni angarya yüklemişti. Sevimsiz ve ağır işlerdi,

ancak Evanlyn ile Will soğukkanlılıkla kabul etmişlerdi yeni

görevlerini.

Bu kısıtlı hayatları çerçevesinde, iki Skandiyalı grup arasında

giderek artan gerginliği fark etmemeleri mümkün değildi. Canları

sıkılan ve kendilerine eğlence arayan Slagor ile adamları,

Araluenlilerin kamçılanması gerektiğini yüksek sesle dile

getiriyorlardı. Hatta Slagor, nemli dudaklarını yalayarak bu görevi

bizzat yerine getirmeyi bile önermişti.

Erak ise lafını sakınmadan Slagor’a kendi işine bakmasını

söylemişti. Slagor’un önderliğini yaptığı alaycı, palavracı ta vırlarla

adamlarının hile yaparak her fırsatta Kurt Rüzgârı tay-

~ 122 ~

BUZLAR ÜLKESİ

falanna sataşmalarından gitgide sıtkı sıyrılıyordu. Slagor bir korkak

ve kabadayıydı. Erak, onu tutsaklarıyla kıyasladığında, Will ve

Evanlyn’le aralarında hemşerisine göre çok daha fazla ortak yan

bulunduğunu şaşkınlıkla fark ediyordu. Kaçmayı denedikleri için

çocuklara karşı kin gütmüyordu. Yerlerinde olsa o da aynısını

yapardı. Slagor’un kendi çarpık zevkleri için intikam araması, Erak’ı

bir şekilde çocuklara daha da yakınlaştırmıştı.

Slagor’un adamlarına gelince, Erak, her birinin Skorghijl’in

temiz havasım kirlettiğine inanıyordu.

İşlerin çığırından çıkışı, bir gece akşam yemeği sırasında oldu.

Will servis tabaklarıyla et bıçaklarını bir masanın üzerine

yerleştinnekle meşguldü. Evanlyn ise geniş bir tencereden, Erak ile

Slagor’un üst düzey tayfalarıyla birlikte oturdukları masaya çorba

servisi yapıyordu. Tam Slagor ile ikinci kaptanının arasındayken,

Slagor, bir adamının anlattığı bir şeye gülmeye başladı. Gülerken,

sandalyesinde kollarını iki yana açmıştı. Bu sırada ağzına kadar dolu

olan kepçeye çarpan eli, sıcak çorbanın çıplak koluna dökülmesine

neden oldu.

Slagor acıyla feryat ederek Evanlyn’i bileğinden yakaladı ve öne

doğru çektiği kızı, kolunu bükerek masanın üzerine yatırdı.

“Lanet olası kız! Yaktın beni! Şuna bir baksana, seni tembel

Araluen domuzu!” Sırılsıklam kolunu, diğer eliyle tuttuğu kızın

yüzüne yaklaştırdı. Evanlyn adamın hırıltılı nefesini duyabiliyor ve

pis kokusundan rahatsız oluyordu.

“Özür dilerim,” dedi aceleyle, adam kolunu büktükçe acıyla

yüzünü buruşturarak. “Ama kepçeyi sen devirdin.”

- 123 -

JOHN FLANAGAN

“Yani benim suçumdu ha? Bir denizciyle nasıl konuşulur

öğreteceğim sana!”

Belinde taşıdığı üç uçlu, kısa kamçıya uzanırken, yüzü öfkeden

kıpkırmızı kesilmişti. Yüreklendirici adını verdiği kamçısını yalnızca

tembel kürekçiler üzerinde kullandığını iddia ediyordu Slagor ama

onu tanıyanların kesinlikle inanmadıkları bir iddiaydı bu. Slagor’un

iriyarı bir kürekçiye vurmaya cesaret edemeyeceği, herkes tarafından

biliniyordu.

Söz konusu olan genç bir kız olunca, işler değişiyordu elbette.

Hele de şimdiki gibi sarhoş ve öfkeliyse.

Salona bir sessizlik çöktü. Dışarıda, alışılagelmiş rüzgâr,

kulübenin tahtalarını inletiyordu. İçeride ise, şömine ve odadaki gaz

lambalarının bulanık, belirsiz aydınlığı eşliğinde, hayat bir an için

donup kalmış gibiydi.

Slagor’un karşısında oturan Erak, kendi kendine küfretti. Odanın

öbür ucundaki Will, tabakları sessizce bıraktı. Herkes gibi onun

bakışları da Slagor’un kıpkırmızı suratına ve kalın dudaklarını

ıslatmak üzere eğri büğrü, lekeli dişleri arasında kımıldanan diline

odaklanmıştı. Orman Muhafızı çırağı, fark edilmeden bıçaklardan

birini kaptı; tuzlanmış etleri porsiyonlara ayırmak üzere kullanılan,

çift uçlu, ağır bir bıçaktı bu. Yaklaşık yirmi santimlik boyuyla,

Halt’la saatler boyu yaptıkları idmanlardan alışık olduğu küçük saks

bıçaklarından farklı değildi.

Nihayet Erak konuştu. Sesi alçaktı ve makul bir tonla ko-

nuşuyordu. Bu bile, onun tayfalarının doğrularak dikkat kesil-

melerine neden olmuştu. Erak bağırıp çağırıyorsa, genellikle şaka

yapıyor olurdu. Ama sakin ve ciddi bir dille konuşuyorsa, bunun

onun en tehlikeli hali olduğunu hepsi bilirdi.

- 124 ~

BUZLAR ÜLKESİ

“Kızı bırak, Slagor,” dedi Erak.

Verilen emre ve arkasında yatan kendinden emin ses tonuna

hiddetlenen Slagor, kaşlarını çatarak somurttu.

“Çorbayı üstüme döktü!” diye bağırdı. “Bunu bilerek yaptı ve

cezasını çekecek!”

Erak kupasına uzanarak birasından derin bir yudum aldı. Yeniden

konuştuğunda, denizciden sıkılmış gibiydi sesi.

“Bir kez daha söylüyorum. Kızı bırak. O benim kölem.”

“Köleleri disipline etmek gerekir,” dedi Slagor, bakışlarını hızla

oda boyunca gezdirerek. “Hepimiz, bunu senin yapmak istemediğini

gördük, demek ki birilerinin senin adına yapma zamanı gelmiş!”

Adamın dikkatinin dağıldığını fark eden Evanlyn, kollarını tutan

pençeden kurtulmak için hareketlendi. Ama bunu fark eden Slagor,

kızı kolayca yeniden kıstırdı. Çoğu sarhoş olan birkaç Kurt Dişi

tayfası, koro halinde kaptanlarının sözlerini onaylıyordu.

Erak, duraksadı. İşe koyulup Slagor’u yere serebilirdi. Bunu

yerinden kalkmadan bile yapabilirdi. Ama bu kadarı, yeterli

olmayacaktı. Salonda bulunan herkes onun kavgada Slagor’u

yeneceğini biliyordu ve bunu yapmasının bir anlamı olmayacaktı.

Heriften o kadar sıkılmıştı ki artık, hakarete uğrayıp utancından

ölmesini istiyordu. Slagor rezil olmayı sonuna kadar hak ediyordu ve

Erak da bunu nasıl yapacağını çok iyi biliyordu.

Tüm bu olanlardan sıkılmış gibi iç geçirdi ve masanın üzerinden

öne doğru eğilerek sanki düşük zekâlı birine hitap edermiş gibi tane

tane konuşmaya başladı. Aslında Slagor’un

- 125 -

JOHN FLANAGAN

zihinsel kapasitesi düşünüldüğünde, bunun çok da yanlış olmadığını

düşünüyordu.

“Slagor, zorlu bir sefere çıktım ve elde edebildiğim tek ödül, bu

ikisi. Birini öldürmene izin veremem.”

Slagor, zalim zalim gülümsedi. “Bu ikisine yumuşak davra-

nıyorsun, Erak. Sana iyilik yapıyorum. Hem tatlı bir kırbaç kızı

öldürmez. Yalnızca gelecekte daha itaatkâr olmasını sağlar.”

“Ben kızdan söz etmiyordum,” dedi Erak düz bir sesle. “Oğlanı

kastettim.”

Başıyla Will’in odanın öteki tarafında, titrek gölgelerin içinde

durduğu yere doğru işaret etti. Slagor da diğerleri gibi onun

bakışlarını takip etti.

“Oğlan mı?” Anlamadan kaşlarını çattı. “Ona zarar vermeye

niyetim yok.”

Erak birkaç kez başını salladı. “Biliyorum,” diye cevap verdi.

“Ama kıza o kamçıyı vurduğun anda, büyük ihtimalle seni

öldürecektir. Ve ben de ceza olarak onu öldürmek zorunda ka-

lacağım. Ve korkarım bu kadar zarar etmeye hazırlıklı değilim. O

yüzden şimdi bırak kızı.”

Diğer Skandiyalılar’dan bazıları, Erak’ın kullandığı gerçekçi ses

tonu karşısında gülüşmeye başlamıştı bile. Slagor’un adamları bile

gülüyordu.

Slagor’un yüzü karararak öfkeyle kasıldı. Erak’ın şakalarının

hedefi olmaktan nefret ediyordu; onunla birlikte diğer adamların

çoğu, Araluenli ufak tefek oğlanın onu dövüşte alt edebileceğini

iddia eden Erak’ın amacının, Slagor’u aşağılamaktan ibaret olduğu

konusunda hemfikirdi.

“Sen aklını kaybetmişsin, Erak,” diye dudak büktü. “Bir

- 126 -

BUZLAR ÜLKESİ

tarla faresi ne kadar tehlikeliyse oğlan da o kadar tehlikeli. İstesem

tek elimle boynunu kırarım.”

Boşta kalan eliyle işaret etti.

Erak ona gülümsedi. Tebessümünde şakacılıktan eser yoktu.

“Ona doğru tek bir adım bile atamadan öldürebilir seni,” dedi.

Sesinde, şaka yapmadığını gösteren bir netlik vardı. Salon-

dakiler de bunu fark ederek ölüm sessizliğine gömülmüşlerdi. Slagor

da ne olup bittiğinin farkındaydı. Kendine bir çıkış yolu arayarak

kaşlarını çattı. İçki, aklının karışmasına neden olmuş tu.

Anlayamadığı bir şey vardı. Konuşmaya başladı ama Erak, elini

kaldırarak onu susturdu.

“Kendisini kanıtlaması için seni öldürtemeyiz herhalde,” dedi

isteksiz bir ifadeyle. Bakışlarını odada gezdirerek masanın ucundaki

yarı dolu bir fıçıda karar kıldı. Eliyle işaret etti.

“Şu fıçıyı bu tarafa it bakalım, Svengal,” dedi. İkinci kaptanı, bir

ucundan tuttuğu küçük fıçıyı kaba masa boyunca kaptanına doğru

ittirdi. Erak, fıçıyı titizlikle inceledi.

“Bu fıçı, senin kalın kafanın büyüklüğünde, Slagor,” dedi donuk

bir gülümsemeyle. Ardından masadan kendi bıçağını alarak fıçının

koyu renkli yüzeyine iki adet beyaz çentik attı.

“Diyelim ki bunlar da gözlerin olsun.”

Fıçıyı masa boyunca iterek neredeyse dirseğine değecek şekilde

Slagor’un yanına koydu. İşin nereye varacağını me rak eden

salondakiler arasında heyecanlı mırıltılar dolaşıyordu. Neler olup

bittiğini, yalnızca Svengal ve Erak ile köprüde dövüşen Horak

anlıyordu. Oğlanın bir Orman Muhafızı çırağı, dolayısıyla saygın bir

rakip olduğuna ilk elden şahit olmuşlar

- 127 -

JOHN FLANAGAN

dı. Ama bu kez çocuğun elinde yayı yoktu. Üstelik Will’in sağ

kolunun içinde bir bıçak gizlediğini de bilmiyorlardı.

“Haydi bakalım evlat,” diye devam etti Erak, “gözleri biraz fazla

bitişik ama sonuçta Slagor’un gözleri bunlar.” Skandiyalılar’ın

arasında keyifli kıpırdanmalar yaşandı; Erak dosdoğru onlara hitap

ediyordu şimdi. “İkisini de dikkatle izleyelim; bakalım aralarında bir

şey belirecek mi?”

Ve bunu söyleyerek, tüm dikkatini masanın üzerindeki fıçıya

vermiş numarası yaptı. Kaçınılmaz olarak salondaki herkes onu taklit

etmişti. Will, bir an için tereddüt etse de Erak’a güvenebileceğini

hissediyordu. Skandiyalı liderin ona gönderdiği mesaj çok açıktı.

Geri çektiği kolunu hızla indirerek bıçağı döne döne odanın öbür

tarafına doğru fırlattı.

Dönen bıçak, gaz lambalarıyla alevlerin kızıl parıltısını yaka-

layarak bir an için ışıldadı. Ve gürültülü bir sesle, tahtaya -yon-

tulmuş göz deliklerinin tam ortasına olmasa da- saplanıverdi. Fıçı,

darbenin etkisiyle en az on santim geriye kaymıştı.

İrkilerek bir çığlık atan Slagor, geriledi. Farkında olmad an

Evanlyn’in kolunu bırakmıştı. Çabucak adamdan uzaklaşan kız,

Erak’ın işaret ettiği kapıdan çıkarak, fark edilmeden kar maşadan

uzaklaştı.

Bir anlık karmaşanın ardından Erak’m adamları gülmeye ve

mükemmel nişancılığı alkışlamaya başladılar. Bir süre sonra alkışa

öfkeyle etrafındakilere bakınmakta olan Slagor’un adamları bile

katılmıştı. Popüler biri değildi Slagor. Adamlarının onun peşinden

gitmelerinin tek nedeni, baskınlara gemi tedarik edecek kadar zengin

olmasıydı.

Şimdiyse,

adamlarından

bazıları,

bıçak

fıçıya

saplandığında attığı kaba çığlığı taklit ediyordu.

- 128 -

BUZLAR ÜLKESİ

Erak, oturduğu yerden kalkarak masanın etrafından dolandı; bir

yandan da konuşuyordu.

“Görüyorsun Slagor, eğer çocuk yanlış tahta kafaya nişan almış

olsaydı, şimdi ölmüştün ve ben de ceza olarak onu öldürmek

zorunda kalacaktım.”

Will’in yanma gelip durdu. Bundan sonra başına ne geleceğini

bekleyen Slagor’a gülümsüyordu.

“Şimdiyse,” diye devam etti Erak, “yalnızca senin kadar önemli

bir şahsiyeti korkuttuğu için ağzının payını vermekle yetineceğim.”

Ve Will daha darbenin farkına bile varamadan, Erak kafasına bir

yumruk patlatıp oğlanı yere devirdi. Svengal’e bakarak kulübenin

kaba ahşap zemini üzerinde baygın yatan şekli işaret etti.

“Bu saygısız köpeği kulübesine atm,” diye emretti. Ve salona

arkasını dönerek gecenin karanlığına çıktı.

Dışarıdaki temiz soğuk havayı soluduğunda, bakışlarını yu karı

kaldırdı. Gökyüzü aydınlıktı. Rüzgâr hâlâ esiyordu belki, ama artık

şiddeti hafiflemiş ve doğuya kaymıştı. Yaz Rüzgârları sona ermişti.

“Buradan gitmenin zamanı geldi artık,” dedi yıldızlara doğru.

- 129 -

övüş, adına dövüş denilirse tabii, birkaç saniyeden faz-

la sürmemişti.

yolD

Süvariler, savaş atlarını karşılıklı sürerken, atların toynakları

un pürüzlü yüzeyinde gümbürdeyip tozu dumana kattı.

Galyalı şövalye, mızrağını öne doğru uzatmıştı. Horace’ın

şövalyenin tekniğinde gördüğü hatayı artık Halt da görebiliyordu.

Adamın bu aşama için gereğinden sıkı kavradığı mızrağı, atın

hareketiyle sallanıp titriyordu. Oysa daha hafif ve esnek tutsa,

silahın doğrudan hedefe yönelmesini sağlayabilirdi. Şimdiyse

mızrak, atın her adımıyla alçalıp yükseliyor ve iki yana doğru

yalpalıyordu.

Öte yandan Horace, omzundaki kılıcıyla atını kendinden emin

sürüyor, dövüş vakti gelinceye dek enerjisini saklamaktan memnun

görünüyordu.

Birbirlerine yaklaşırken süvariler doğal olarak kalkanlarını

kaldırdılar. Halt, içten içe Horace’ın Morgarath’a karşı kul landığı

taktiği tekrarlayarak, atını son anda diğer tarafa çevirmesini

bekliyordu. Ancak savaşçı çırağı, atını sürmeye devam

- 130 -

BUZLAR ÜLKESİ

ederek saldın hattını korudu. Rakibine on metre kala, sırtındaki

kınından çıkardığı kılıcıyla havada daireler çizdi. Sonra uç kısmı

kalkanını hedefleyen mızrağı zarifçe yakalayıp kafasının üzerine

doğru savuruverdi.

Sanki çok basit bir hareketmiş gibi duruyordu ama Halt, izlerken

oğlanın gerçek bir silah ustası olduğunun farkına vardı. Mızrağının

Horace’ın kalkanına çarpmasına hazırlanan Galyalı şövalye, birden

öne doğru fırlarken buldu kendini. Atının sırtından devrilmek üzere

olduğunu fark ederek şöyle bir sallandı. Dengesini korumak için

çaresizce eyer topuzuna sanlmak zorunda kalmıştı.

Bunu sağ eliyle yapmayı tercih etmiş olması, talihsiz bir

hareketti elbette, zira hantal mızrağını da aynı eliyle kontrol etmeye

çalışıyordu. Horace’ın daireler çizen kılıcıyla yukarı doğru büküle n

mızrak da kendi etrafında bir daire çiziyordu şimdi. Aynı anda hem

atın sırtında kalıp hem de mızrağı taşıyamayacağı için, miğferinden

savurduğu boğuk bir küfürle mızrağını bırakmak zorunda kaldı.

Öfkeden deliye dönerek ikinci kez Horace ile yüz yüze gelmek

için çılgınlar gibi kılıcına uzandı.

Ne yazık ki ikinci bir karşılaşma olmayacaktı.

Halt, Horace’ın savaş manevralannı sessiz bir hayranlıkla

izliyordu. Mızrağın devre dışı kalması üzerine Horace, dizleriyle

dizginleri tutan kalkan elini kullanarak Vurucu’yu derhal durdurmuş

ve Galyalı şövalye daha yanından geçip gitmeden atını arka ayakları

üzerinde döndürmüştü.

Seri ve hafif bilek hareketleriyle hâlâ minik daireler çizmekte

olan kılıç, bu kez bir yarım daire daha çizerek gümbürtüyle

şövalyenin miğferinin arkasına çarptı.

- 131 ~

JOHN FLANAGAN

Çıkan sesin zırhlar içindeki adamın kulaklarında nasıl bir etki

yapacağını hayal eden Halt, irkilerek geri çekildi. Bir tek darbenin

sağlam metali yarıp geçmesini beklemek, iyimserlik olurdu. Bunun

için birden fazla darbeye ihtiyaç vardı. Ama şövalyenin miğferinde

ciddi bir göçük oluşmuş ve darbenin sarsıntısı da çeliğin içinden

geçerek, dosdoğru şövalyenin kafatasında yankılanmıştı.

Adamın Araluenliler tarafından görülemeyen gözleri odak-

lanamıyordu artık; etraflarında kıvılcımlar uçuşuyordu.

Şövalye, yavaşça eyerden kayarak tozlu yola devrildi ve

hareketsiz kaldı. Dörtnala koşusuna birkaç metre daha devam

ettikten sonra binicisi olmadığını fark eden atı ise yavaşlaya rak

kafasını eğmiş ve yol kenarındaki uzun çimleri kemirmeye

başlamıştı.

Horace, atını yavaşça sürerek, yolda yatan Galyalı şövalyenin

yanında durdu.

Oldukça ciddi bir sesle “İyi bir dövüşçü olmadığını söylemiştim

sana,” dedi Halt’a.

Tepkisiz tavırlarıyla gurur duyan Orman Muhafızı, yüzüne

yayılan gevrek tebessümü engelleyememişti.

“Eh, belki de öyledir,” dedi, genç adama. “Ama sen de oldukça

başarılıydın.”

Horace omuz silkti. “Bunun için eğitim aldım,” dedi sadece.

Halt, oğlanın galibiyetiyle hiç de övünmediğini fark etti. Savaş

Okulu’nun Horace üzerinde çok iyi bir etkisi olduğu belli oluyordu.

Çocuk, kendine gelmeye başlayan şövalyeyi işaret etti. Kollan ve

bacakları uyumsuzca kımıldanıyor, adama yarı ölü bir yengeç

görünümü veriyordu.

- 132 -

BUZLAR ÜLKESİ

“O da bunun için eğitim almış olmalı,” dedi Halt ve ekledi,

“aferin sana, genç Horace.”

Oğlan, Halt’un övgüsü üzerine keyifle kızardı. Orman

Muhafızı’nın durduk yere iltifat edecek biri olmadığını biliyordu.

“Şimdi bunu ne yapacağız?” diye sordu kılıcının ucuyla yerdeki

rakibini işaret ederek. Halt, çabucak atının sırtından inerek

şövalyeye yaklaştı.

“Onunla ben ilgilenirim,” dedi. “Zevkle.”

Yerdeki adamı kolundan yakalayıp oturttu. Şaşkın şövalye

miğferinin içinden bir şeyler mırıldandı; artık bu tür ayrıntılara

ayıracak zamanı olan Horace, kapalı siperliğin iki yanından

taşmakta olan bıyık uçlarını görebiliyordu.

“Sağ olunus, bayyııım,” diye anlamsızca mırıldandı şövalye, Halt

onu dimdik oturturken. Ayağa kalkmaya çalışarak yolu eşeledi ama

Halt pek de nazik olmayan bir hareketle tekrar yerine oturttu onu.

“Buna gerek yok dostum,” dedi Orman Muhafızı. Adamın

çenesinin altına uzanınca, Horace, Halt’un iki bıçağından küçük

olanı elinde tutmakta olduğunu fark etti. Dehşete düşen oğlan, bir an

için Halt’un şövalyenin boğazını keseceğini sandı. Derken Halt,

becerikli bir hareketle şövalyenin miğferini tutan deri çene kayışını

kesti. Kayış kesilince, miğferi adamın kafasından çıkararak yol

kenarındaki çalılıkların içine fırlattı. Bıyık uçları hâlâ kapalı olan

siperlikten kurtulan şövalye, acıyla inledi.

Horace, nihayet şövalyenin tehlike arz etmediğinden emin olarak

kılıcını kınına soktu. Mağlup savaşçı, ciddi gözlerle

- 133 -

JOHN FLANAGAN

Halt ile at üstündeki genç savaşçıyı gözlüyordu. Gözlerini henüz bir

noktaya odaklayamıyordu.

“Dövüşe ayaghta devam etmemiş gerek,” diye sarsakça ilân etti.

Halt, sırtına attığı okkalı şaplakla adamın gözlerini bir kez daha

yuvalarından fırlattı.

“Öyle bir şey olmayacak. Yenildin, dostum. Adil bir dövüş

sonucu atından düştün. Du Feuille du Chêne Tarikatı’ndan şövalye

Sör Horace, hayatını bağışlamayı kabul etti.”

“Şey... sağğolsun,” dedi sarsak şövalye, Horace’dan yana belli

belirsiz bir selam göndererek.

“Ancak,” diye devam etti Halt zalimce bir keyifle, “şövalyelik

kuralları uyarınca, silahların, zırhın, atm ve diğer varlıkların artık

Sör Horace’a aittir.”

“Öyle mi?” diye sordu Horace, hafifçe şüphelenerek.

Halt başıyla onayladı.

“Öyle.”

Şövalye bir kez daha ayağa kalkmak için çabaladı ama Halt onu

yine durdurdu.

“Ama bayyımm...” diye itiraz etti şövalye. “Silaalarımla zırhım

haa? Emin missinis?”

“Eminiz,” dedi Halt. Şövalyenin zaten sarsılmış ve solgun

görünen yüzü, gri pelerinli yabancının neden söz ettiğini kavrayınca

iyice solmuştu.

“Halt,” diye araya girdi Horace, “silahlan -ve atı - olmadan hiçbir

şey yapamaz ki.”

“Evet, kesinlikle öyle,” diye yanıtladı Halt, memnuniyetle.

BUZLAR ÜLKESİ

“Böylece köprüyü geçmek isteyen masum gezginlere sıkıntı vermes i

de zorlaşacak.”

Horace neler olup bittiğini şimdi anlamıştı. “Haa,” dedi dikkatle,

“anlıyorum.”

“Tamam,” dedi Halt, anlamlı bakışlarla. “Burada iyi bir iş

çıkardın, Horace. Şu da var ki,” diye ekledi, “dövüş, iki dakika bile

sürmedi. Ama işte bu soyguncuyu işinden ettin ve yolu halk için

biraz daha güvenli hale getirdin. Ve elbette ki şu pahalı zincirden

zırhını, kılıcı, kalkanı ve güzel atını da bir sonraki köyde satmak

üzere yanımıza alacağız.”

“Bunun kurallara uygun olduğuna emin misin?” diye sordu

Horace. Halt’un ağzı kulaklarına vardı.

“Evet. Son derece adil ve hakkın olan bir ödül. Bunu o da

biliyordu. Meydan okumadan önce bizi biraz daha dikkatli

incelemesi gerekirdi. Şimdi, tatlım,” dedi ayaklarının dibinde süklüm

püklüm oturan şövalyeye, “çıkar bakalım şu zırhı.” Sersemleyen

şövalye, isteksizce soyunmaya başladı. Halt, genç yoldaşına

bakarken gözlerinin içi gülüyordu.

“Galya’yı beklediğimden de fazla sevmeye başladım,” dedi.

~ 135 -

urt Rüzgârı, iki gün sonra Skorghijl limanından ayrıla-

rak kuzeydoğu yönüne, Skandiya’ya doğru yola çıktı.

K

Memleketlerine dönmeden önce gemilerinde geçici onarımlar

yapmaları gereken Slagor ve adamları, arkada kalmıştı. Gemi-

leri baskın sezonu boyunca batıya devam edemeyecek kadar

çok zarar görmüştü. Slagor’un limandan erken ayrılma kararı,

ona pahalıya mal oluyordu.

Haftalardır kuzeyden esen rüzgâr, artık batıya kaymış ve

Skandiyalılar’ın kocaman ana yelkeni açmalarına izin vermişti. Kurt

Rüzgârı gri denizin üzerinde kolaylıkla süzülüyor, suyu ikiye yara

yara yol alıyordu. Mesafe kat ettikçe geminin seyri tayfaları

coşturuyor, memleketlerine yaklaşırken moralleri yükseliyordu.

Yalnızca Will ile Evanlyn, gemi sakinlerinin neşesini payla-

şamıyordu. Skorghijl sefil, çorak ve hiç de dost canlısı olmayan bir

yerdi. Ama en azından orada geçirdikleri aylar, birbirlerinden

ayrılma olasılığını biraz olsun geciktirmişti. Hallasholm’a varınca

köle olarak satılacaklarını biliyorlardı ve büyük ihti malle farklı bir

efendileri olacaktı.

- 136 -

BUZLAR ÜLKESİ

Will, bir keresinde muhtemel ayrılıkları hakkında Evanlyn’i

neşelendirmeye çalışmıştı.

“Dediklerine göre Hallasholm pek de büyük bir yer değilmiş,”

demişti, “yani ayrılsak bile birbirimizi görmeye devam edebiliriz.

Yedi gün, yirmi dört saat çalışmamızı beklemiyor- lardır herhalde.”

Evanlyn yanıt vermemişti. Skandiyalılar hakkında şimdiye de k

edindiği tecrübeler, ona hiç de öyle söylemiyordu.

Erak, çocukların suskunluklarıyla üstlerine çöken melankolik

havayı fark etmiş ve onlara karşı bir yakınlık hissetmişti. Elinden

ayrı kalmamalarını sağlayacak bir şey gelip gelmeyeceğini merak

ediyordu.

Kuşkusuz ki köle olarak saklayabilirdi ikisini de. Ama

hizmetkâra gerçekten de ihtiyaç duymuyordu. Skandiyalı bir savaş

komutanı olarak, ihtiyaçlarının emir erleri tarafından görüldüğü

subay kışlasında yatıp kalkıyordu. Araluenlileri kendine saklaması

halinde, beslenme ve kıyafet masraflarını karşılaması, ayrıca

sorumluluklarını da taşıması gerekecekti. Başını öfkeyle sallayarak

uzaklaştırdı bu düşünceyi aklından.

“Canları cehenneme,” diye sertçe mırıldandı, İkiliyi aklından

çıkarıp gemiyi rotasında tutmaya yoğunlaşarak. Dümenin yanındaki

pusulanın iğnesini izlerken kaşları çatılmıştı.

S» ----------------

Yolculuğun on ikinci gününde, Skandiya kıyıları -tam da Erak’m

karaya varacaklarını tahmin ettiği noktada- göründü. Will, adamların

konta fırlattıkları hayranlık dolu bakışlardan,

- 137 -

JOHN FLANAGAN

bunun hatırı sayılır bir başarı olduğunu anlayabiliyordu.

Takip eden günler boyunca kıyı şeridine giderek yaklaştılar; Will

ile Evanlyn, giderek daha fazla ayrıntı seçebiliyorlardı. Yüksek

kayalar ve karla kaplı dağlar, Skandiya’nın başlıca coğrafi özellikleri

gibi duruyordu.

“Erak akıntıyı çok iyi yakaladı,” dedi Svengal çocuklara, direğin

tepesindeki gözcü noktasına tırmanmaya hazırlanırken. Neşeli ikinci

kaptan, Will ile Evanlyn’den çok hoşlanıyordu. Köle olarak

geçirecekleri hayatın zor ve acımasız geçeceğini biliyordu ve bu

durumu, her fırsatta güleryüzlü bir sohbetle telafi etmeye

çalışıyordu. Ne yazık ki iyi niyetli de olsa bir sonraki yorumu, Will’i

de Evanlyn’i de teselli etmekten çok uzaktı.

“Eh yani,” dedi, kendisini direğin tepesine çekeceği ipleri

yakalayarak,'“iki ya da üç saat içinde evde oluruz.”

Yanılmıştı. Nihayet küreklerine kavuşan kurt gemisi, bir saatin

sonunda Hallasholm limanının girişini kaplayan yoğun sisin içine

girmişti bile. Hallasholm kasabası sisin içinde belirdiğinde, Will ile

Evanlyn sessizce geminin orta kısmında bekliyorlardı.

Büyük bir kasaba değildi burası. Çam ağaçlarıyla kaplı dağların

dibine sığınmış gibi duran Hallasholm, taş çatlasa elli binadan

oluşuyordu. Binaların hepsi tek katlıydı ve göründüğü kadarıyla, her

biri çam kütüklerinden inşa edilmiş, çatıları otla kapatılmıştı.

Binalar, iskelelerde bağlı duran ya da yan yatırılarak gövdeleri

tamir edilen, güverte tahtalarını devamlı kemiren deniz parazitleriyle

savaş halindeki bir düzineden fazla kurt gemi

- 138 ~

BUZLAR ÜLKESİ

sinin kapladığı limanın uç tarafına sıkışıp kalmıştı. Bacaların

çoğundan duman tütüyordu. Soğuk hava, yanmakta olan çam

kütüklerinin baş döndürücü kokusuyla doluydu.

Yönetim binası olan Ragnak’ın Büyük Salonu da kasabadaki

diğer evler gibi kütüklerden inşa edilmişti. Ama diğerlerinden daha

büyük, daha yüksek ve daha genişti. Ayrıca binayı, diğerlerinin

üzerinde bir kule gibi yükselten eğimli bir çatısı vardı. Kasabanın

tam ortasındaki manzaraya hükmeden binanın etrafı, kuru bir hendek

ve bir çitle çevriliydi; Will burada da çam kütükleri bulunduğunu

fark etmişti. Çam ağacının, Skandiya’da en sık kullanılan inşaat

malzemesi olduğu belliydi. Ana iskeleden çıkan uzun, geniş bir yol,

çitin ortasında bulunan ana giriş kapısına açılıyordu.

Limandaki çarşaf gibi dümdüz denizin ötesinden kasabayı

gözleyen Will, zaman ve şartlar farklı olsa, arkalarında yükselen

kocaman, karlı dağlarla düzgün bir biçimde sıralanmış evleri

oldukça hoş bulacağını düşündü.

Oysa şimdi, yeni evlerini beğenilir kılacak hiçbir şey gö -

remiyordu. İkili manzarayı izlerken, inceden bir kar yağmaya

başlamıştı.

“Sanırım soğuk bir hava bizleri bekliyor,” dedi Will usulca.

Evanlyn’in buz gibi elinin kendi elinin içine kaydığını hissetti ve

onu cesaretlendirmek için kızın elini hafifçe sıktı. O an aklından hiç

de cesaretlendirici düşünceler geçmiyordu aslında.

- 139 ~

alt, “Kalkanındaki o sembolün yolculuğu kolay kılaca -

ğını söylemiştim sana,” diye hatırlattı Horace’a.

to H

At sırtında rahatça oturuyorlardı. Halt bir bacağını eyer

puzunun üzerinden atmıştı; önlerindeki kavşağa geçişi engelleyen

Galyalı şövalyenin atını mahmuzlayıp dörtnala yakınlardaki

kasabanın güvenliğine kaçışını izliyorlardı. Horace, Halt’un resmi

ve basit kalkanı üzerine çizmiş olduğu yeşil meşe yaprağına bir göz

attı.

“Bildiğin gibi,” dedi durumu pek onaylamadığını belli eden bir

sesle, “resmen şövalye ilan edilmeden önce herhangi bir arma

taşıma yetkim yok.” Horace, Sör Rodney’nin komutası altında

oldukça sıkı bir eğitim alıyordu ve bazen Halt’un şövalyelik

kurallarına gereken önemi vermediğini düşünüyordu. Sakallı Orman

Muhafızı onu kuşkulu gözlerle süzerek omuz silkti.

“Ona bakarsan,” diye hatırlattı, “usule uygun bir şekilde şö valye

ilan edilmeden önce bu şövalyelerle dövüşme hakkın da yok. Ama

bunun seni engellediğini söyleyemem.”

BUZLAR ÜLKESİ

Köprüdeki ilk dövüşün ardından iki gezgin kavşakları, köprüleri

ve dar geçitleri tutmuş olan en az yarım düzine şövalye tarafından

durdurulmuştu. Adamların her biri, kaslı savaşçı çırağı tarafından

kolaylıkla alt edilmişti. Halt, genç adamın doğal yeteneği ve

becerilerinden çok etkilenmişti. Çocuk, yollarına çıkanları bir bir alt

ediyordu. Başlarda kılıcıyla birkaç becerikli darbe vuruyor, sonlara

doğru da, ele geçirdiği kaim, güzel mızrakla rakiplerine hü cum edip

adamları dörtnala giden atlarından metrelerce uzağa fırlatıyordu.

Ganimet olarak topladıkları çok miktarda zırh ve silah, ele

geçirdikleri atlara yüklenmişti. Halt atları, silahları ve zırhları yol

üstündeki ilk büyük kasabada satmayı planlıyordu.

Horace’in yeteneklerine duyduğu tüm hayranlık ve kabadayıların

alt edilmelerini izlemekten aldığı büyük keyfe rağmen,

yolculuklarının uzamasından dolayı öfkeliydi. Bu gecikmeler

yaşanmasa bile, ilk kar fırtınaları sınırı aşılmaz hale getirme den

önce, uzaktaki Skandiya sınırına varmakta zorlanacaklarını

düşünüyordu.

Dolayısıyla, beş gece önce, terk edilmiş bir çiftliğin yıkık dökük

ahırında kamp kurduklarında, paslanmakta olan alet edevatı elden

geçirmiş ve kurumuş, eski bir fırçayla küçük bir kutu yeşil boya

bulmuştu. Bunları kullanarak Horace’m kalkanının üzerine yeşil bir

meşe yaprağı çizmişti. Sonuç beklediği gibiydi. Meşe Yaprağı

Tarikatı’ndan Sör Horace’m şöhreti, önlerinden gidiyordu. Artık

‘eşkıya’ şövalyeler, Horace’m kalkanındaki armayı görür görmez

tabanları yağlıyorlardı.

“Kaçmasına üzüldüğümü söyleyemem,” dedi Horace, Vurucu’yu

az önce boşalan kavşağa doğru hafifçe dürterek. “Omzum henüz tam

iyileşmedi.”

~ 141 ~

JOHN FLANAGAN

Bir önceki rakibi, diğerlerine kıyasla oldukça yetenekli çıkmıştı.

Kalkandaki meşe yaprağından etkilenmediği ve Horace’ın

şöhretinden korkmadığı belli olan adam, şevkle dövüşmeye

başlamıştı. Birkaç dakika süren mücadele sırasında şövalyenin

gürzünden gelen bir darbe, Horace’ın kalkanının tepesini sıyırarak

kolunun üst kısmına gelmişti.

Neyse ki darbe, büyük ölçüde kalkan tarafından engellenmişti,

aksi takdirde Horace’m kolunun kırılması işten bile değildi. Gürzün

çarptığı nokta morarmıştı ve çocuk, koluyla omzunu pek rahat

hareket ettiremiyordu.

Horace’m, gürzün koluna isabet etmesinin üstünden bir saniye

bile geçmeden elinin tersiyle savurduğu kılıç darbesi, berbat bir

tangırtıyla diğer şövalyenin miğferinde patlamış, arkasında ciddi bir

göçük bırakarak adamın bilinçsizce ormanlık zemine devrilmesine

neden olmuştu.

O olaydan beri dövüşmek zorunda kalmadığı için çok memnundu

Horace.

“Kasabada bir gece geçireceğiz,” dedi Halt. “Belki birkaç şifalı

ot buluruz da koluna sürmek için lapa hazırlarım.” Halt, oğlanın

kolunu sakındığını fark etmişti. Şikâyet etmemesine rağmen,

Horace’ın acı çektiği belli oluyordu.

“Sevinirim,” dedi Horace. “Bu kadar uzun süre arazide kaldıktan

sonra gerçek bir yatakta uyumak, hoş bir değişiklik olurdu.”

Halt, alaycı bir tavırla “Savaş Okulu eskisi gibi değil anlaşılan,”

diye homurdandı. “Benim gibi yaşlı bir adam arazide rahatça

uyurken bir çocuğun rahatsız olması ne garip bir şey.”

Horace omuz silkerek “Her neyse,” dedi, “bu gece bir yatakta

uyuyacağım için çok sevinçliyim.”

- 142 -

BUZLAR ÜLKESİ

İşin aslı, Halt da onunla aynı duygulan paylaşıyordu. Ama

Horace’m bunu bilmesine izin vermeyecekti tabii.

“Haydi hızlanalım,” dedi, “vücudun iflas etmeden rahat yatağına

kavuşturalım seni.”

Abelard’ı yavaşça sürmeye başladı. Çekici de derhal hızını ona

uydurdu. Gafil avlanan ve ele geçirdikleri atlarla meşgul olan

Horace, daha yavaş bir tempoyla onları izliyordu.

Zırhlar ve silahlarla yüklü savaş atlan konvoyu, sokaklann- da

dolaştıkları kasabada epeyce ilgi çekiyordu. Horace, insanların her

zamanki gibi savaş atmın önünden aceleyle kaçıştıklarını gördü. Ona

atılan kaçamak bakışları fark etti ve yanlarından geçtikçe insanların

“Chevalier du chêne” gibi bir şeyler fısıldadıklarını duydu. Merakla

Halt’a döndü.

“Bu çenelerle ilgili sôylediklèri şey de nedir?” diye sordu. Halt,

Horace’m kalkanındaki meşe yaprağı sembolünü işaret etti.

“Çene değil,” dedi genç savaşçıya, ‘chêne’ diyorlar. Bu kelime,

onların dilinde meşe anlamına geliyor. Senin için Meşe Şövalyesi

diyorlar. Belli ki şöhretin iyice yayılmış.”

Horace kaşlarını çattı. Bu durumun onu memnun edip et-

mediğinden emin değildi.

“İnşallah başımızı belaya sokmaz,” dedi kararsızlıkla. Halt, omuz

silkmekle yetindi.

“Böyle küçük bir kasabada mı? Hiç sanmam. Bence tam tersi.”

Gerçekten de bir köyden çok da farklı olmayan, küçücük bir

kasabadalardı. Tek ana caddesi, neredeyse atlarının yan yana

ilerleyemeyeceği kadar dardı. Kasabalılar yollarından çekilmek

zorunda kalıyor, atlıların geçebilmesi için ara sokak

- 143 ~

JOHN FLANAGAN

lara giriyor ve atlar usulca İkiliyi takip ederken, yerlerinden

kımıldamıyorlardı.

Sokağa asfalt döşenmemişti; tozlu yol, yağmur yağınca hızla

yapışkan bir çamura dönüşüyor olmalıydı. Genellikle tek katlı olan

evler, normal evlere kıyasla küçük gibi duruyordu.

“Gözünü dört aç da bir han bulalım,” dedi Halt hafifçe.

Kötü şöhretiyle ün salmış bir arkadaşla seyahat etmek, Halt

açısından garip bir tecrübeydi. Araluen’deyken, Orman Muhafı zı

Birliği üyelerinin şüphe ve zaman zaman korku dolu bakışlarla

karşılanmalarına alışkındı. Geniş kukuletalı alaca pelerinler, Krallık

vatandaşları için tanıdık bir görüntüydü. Galya’da ise, memnuniyetle

fark etmiş olduğu üzere, Orman Muhafızı üniforması ve uzun yay ile

çifte bıçaklardan oluşan kendine has silahlan, ya çok az ilgi çekiyor,

ya da hiç çekmiyordu.

Horace ise bambaşka bir meseleydi. Belli ki şöhreti önlerinden

gidiyordu ve insanlar onu, Halt’un yıllardır alışkın olduğu kuşku ve

kararsızlık dolu bakışlarla süzüyordu. Bu durum, Halt’un da hoşuna

gidiyordu. Başlarının derde girmesi halinde esas tehlikenin iriyarı,

zırhlı genç adam sanılması, ikisine avantaj sağlayacaktı.

Oysa, grili yeşilli pelerini içindeki kır saçlı adam, oğlana göre

çok daha büyük bir tehlike teşkil ediyordu aslında.

“Şurada,” dedi Horace, Halt’u hayallerinden uyandırarak. Orman

Muhafızı, oğlanın pannağım takip etti. Çocuk, sokağa tepeden bakan

ikinci katıyla pürüzlü meşe sütunların üzerinde kararsızca ayakta

duran bir binayı işaret ediyordu. Üzerinde kabartma şeklinde kaba

bir şarap kadehi ve yemek tabağının bulunduğu yıpranmış bir levha,

rüzgârda hafifçe sallanıyordu.

- 144 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Geceyi yumuşak, hoş bir yatakta geçirme hayali kurma,” diye

uyardı Halt oğlanı. “Orman, buranın döşeklerinden daha bile

yumuşak olabilir.” Temizlik konusundaki fikrini ise kendine

saklamayı daha uygun gördü.

Ancak yanılmıştı. Küçük binanın duvarları yamuk yumuktu.

Ayrıca alçak ve pürüzlü bir tavanı vardı ve odalarına bir göz atmak

için merdivene yöneldiklerinde, basamaklar bastıkları tarafa doğru

bel veriyor gibi duruyordu.

Ama en azından odaları temizdi. Üstelik taze öğleden sonra

esintisinin içeri girmesi için ardına dek açık duran geniş camlı bir

penceresi bulunuyordu. Farklı eğimlere sahip çatıların üzerinden

dışarıya bakarken, yeni sürülmüş tarlaların kokuları burunlarına

kadar geliyordu.

Hancı ile karısı yaşını başını almış insanlardı, konuklarına karşı

sıcak ve güleryüzlüydüler. Özellikle de hanın dışına sıralanan

binicisiz atların üzerine yığılı silah ve zırhları gördükten sonra. Genç

şövalye varlıklı biri herhalde, diye düşünmüşlerdi. Ve tüm işlemleri,

grili yeşilli pelerini içindeki asık suratlı uşağına bıraktığına göre,

oldukça da önemli bir kişi olmalıydı. Doğuştan soylu kişilerin,

gecelik oda ücreti gibi sıradan meselelerle ilgilenmeye tenezzül dahi

etmeyeceklerini varsaymak, hancının züppelik anlayışının sınırları

dâhilindeydi.

Kasabada ganimetlerini paraya çevirebilecekleri bir pazar

bulunmadığını öğrenen Halt, seyis yamağının o gecelik atlarıyla

ilgilenmesine izin verdi. Abelard ve Çekici dışındaki - lerle, elbette.

Muhafız atlarını kendisi besledi. Horace’ın da Vurucu’yu bizzat

beslediğini keyifle fark etti.

Atları yerleştirdikten sonra odalarına döndüler. Hancının

- 145 -

JOHN FLANAGAN

karısı, akşam yemeğinin bir iki saat daha hazır olmayacağını

söylemişti.

“Bu arada şu koluna bir göz atalım,” dedi Halt. Genç adam,

minnettarlıkla yatağa oturarak keyifle iç geçirdi. Halt’un bek-

lentilerinin aksine, kalın, temiz battaniyeler ve beyaz, bakımlı

çarşaflarıyla yataklar, gayet yumuşak ve rahat görünüyordu. Halt’un

işareti üzerine ayağa kalkan oğlan, zincirden zırhıyla tuniğini

çıkarttı. Kolunu omuz seviyesinin üstüne kaldırması gerekince,

acıyla inlemişti.

Morluk, üst kolunun tamamına yayılmış, koyu tonlardaki mavi-

siyahlardan uç kısımlardaki çirkin görünümlü sarılıklara varıncaya

dek soluk renkli bir yamalı bohça oluşturmuştu adeta. Zedelenen

bölgeyi dikkatle inceleyen Halt, kırık kemik bulunmadığından emin

oldu.

“Ah!” diye bağırdı Horace, Orman Muhafızı’nın parmakları

morluğun etrafını yoklayıp dürtünce.

“Acıdı mı?” diye sordu Halt, Horace’m öfkeli bakışlarını

üzerinde hissetmişti.

“Elbette acıdı,” dedi oğlan ters ters. “O yüzden ‘ah!’ dedim ya

zaten.”

Halt, “Hımmmm,” diye mırıldandı ve Horace acıdan dişlerini

sıkarken, oğlanın kolunu kaldırıp ileri geri oynattı. Rahatsızlığını

artık saklayamayan Horace, sonunda kolunu geri çekti.

“Bunun gerçekten de işe yarayacağını düşünüyor musun?” diye

sordu, hırçın bir sesle. “Yoksa bana acı çektirmekten keyif mi

alıyorsun?”

“Yalnızca yardım etmeye çalışıyorum,” dedi Halt, kibarca.

BUZLAR ÜLKESİ

Bir kez daha oğlanın koluna uzandı ama Horace kendini geri çekti.

“Çek ellerini,” dedi. “Orayı burayı mıncıklamaktan başka bir şey

yaptığın yok. Bunun bana ne faydası olacağını anlamadım ben.”

“Kırık var mı diye bakıyordum,” diye açıkladı Halt. Ama Horace,

başını sallıyordu.

“Hiçbir yerim kırılmadı. Birazcık kolum morardı, hepsi bu.”

Halt, pes etmişti. Horace’a ona yalnızca yardım etmeye ça-

lıştığını söyleyecekti ki, işler kelimenin tam anlamıyla çığırından

çıkıverdi.

Hafifçe çalınan kapı, bir an sonra ardına dek açılmış ve elindeki

yastıklarla hancının karısı içeri dalıvermişti. İkisine de gülücükler

atan kadının bakışları Horace’m koluna takılınca, gülümsemesi bir

anda yerini endişeli ve anaç bakışlara bıraktı.

Kadın, Galya dilinde bir şeyler söyledikten sonra yastıkları

yatağın üzerine atarak hızla Horace’a doğru koştu. Uzanıp yaralı

kolunu tutarken, çocuk onu kuşkulu gözlerle süzüyordu. Kadın

durdu, dudaklarını büzdü ve güven verici bakışları, Horace’m

gözleriyle buluştu. Gördüklerinden tatmin olan şövalye çırağı,

kadının kolunu incelemesine izin verdi.

Kadın morluğu nazikçe kontrol etti; hafif dokunuşları, ne redeyse

hissedilmiyordu bile. Kendisini kadının yardım eline teslim eden

Horace, yüzünde anlamlı bir ifadeyle Halt’a döndü. Orman Muhafızı,

suratını asarak muayeneyi izlemek üzere yatağa oturmuştu. Nihayet

geri çekilen kadın Horace’ı kolundan tutup yatağın kenarına oturttu.

Her ikisine birden hitap edebilmek üzere arkasını dönerek, solgun

kolu işaret etti.

- 147 -

JOHN FLANAGAN

“Kemik kırılmak yok,” dedi kararsızca. Halt, başını salladı.

“O kadarını ben de anladım,” diye yanıtladı. Kadın, bir ya da iki

kez başını salladıktan sonra, kelimeleri dikkatle seçerek sözlerine

devam etti. Araluen diline hiç de hâkim değildi.

“Morluklar,” dedi, “kötü morluklar. Lazım...” Kelimeyi arayarak

duraksadı ve buldu. “Şifalı... bitki...” İki eliyle birden ovalama

işareti yaparak, otlardan karışım hazırlayacağını tarif etti. “Otları

kopart... şuraya koy.” Yaralı kola bir kez daha dokundu. Halt, tekrar

başını salladı.

“Güzel,” dedi kadına. “Lütfen devam edin.” Horace’a bir göz attı.

“Şanslıyız,” dedi. “Bu işten anlayan birine benziyor.”

“Şanslıyım demek istiyorsun herhalde,” dedi Horace sert sert.

“Senin insafına kalsaydım, muhtemelen kolumdan olacaktım.”

Seslerin yükseldiğini duyan ama kelimeleri seçemeyen kadın,

oğlanı temin etmek için hızla hareket etti. Şarkı söyler gibi sesler

çıkarıyor ve tüy gibi yumuşak elleriyle morluklara dokunuyordu.

“İki gün... üç... sonra morluk yok. Acı yok,” diyince, Horace

kadına gülümsedi.

“Teşekkürler, hanımefendi,” dedi, genç ve nazik bir şövalyeye

yakışır, saygılı bir sesle. “Bu iyiliğinizi nasıl ödeyeceğimi

bilmiyorum.”

Kadın ona gülümsedi ve ot stoklarına bir göz atacağını işaret etti.

Horace, ayağa kalkıp kıkırdayarak odayı terk eden kadının

arkasından eğilerek acemice bir selam verdi.

“Boş versene yahu,” dedi Halt, gözlerini devirerek.

- 148 ~

Tlagnak’ın yemek salonu, son derece sıcaktı.

^İçeride bulunan çok sayıda insanla salonun bir tarafını

neredeyse tamamen işgal eden devasa, açık şömine, dışarıya hâkim

olan kalın kar örtüsüne rağmen ısının fazlasıyla artmasına neden

oluyordu.

Devasa salon, uzun ve basık tavanlıydı; Ragnak’ın masası, oda

boyunca uzanan iki masanın ucunda, ateşin tam karşısındaydı.

Düzensiz şekilleri içindeki boşluklar kaya gibi sert bir çamur -balçık

karışımıyla sıvanmıştı ve kabaca budanmış çam kütükleri, salonun

duvarlarını oluşturuyordu.

Yer yer bir metre kalınlığındaki sıkıştırılmış sazlardan olu şan

çatıyı taşımak için, salonun köşelerine çok sayıda çam kü tüğü

yerleştirilmişti. Çatı kaplaması yoktu. Sazları taşımaları için

sütunların üzerine kaba keresteden ince çıtalar takılıydı.

Yemek yiyen, gülen ve birbirlerine bağıran yaklaşık yüz elli

Skandiyalı’dan çıkan gürültü, kulakları sağır ediyordu. Erak,

etrafına bakınarak gülümsedi.

Yeniden evde olmak güzeldi.

- 149 -

JOHN FLANAGAN

Ragnak’ın sağkolu Borsa’mn uzattığı bir diğer birayı keyif le

kabul etti. Ragnak Yüce Kont’tu; yani tüm Skandiyalılar’ın kıdemli

Kont’u. Borsa ise ülkenin günlük işlerinin yürütülmesinden sorumlu

yöneticiydi. Tarlaların ekilmesini, vergilerin ödenmeshıi, baskınların

zamanında yapılmasını ve ganimetlerden Ragnak’a düşen payın -

yani tüm ganimetlerin dörtte biri- nin- kurt gemisi komutanlarınca

ödenmesini sağlayan kişiydi.

“İşler her yerde kötüye gidiyor Erak,” dedi Borsa. Uğursuz

Araluen seferi hakkında tartışıyorlardı. “Uzun vadeli bir savaşa asla

girmemeliyiz. Bize hiç uymuyor. Biz, süratli baskınlarda başarılıyız.

İçeri gir, ganimeti al ve geri dön. Bu şekilde olmalı. Hep de böyle

olmuştur.”

Erak, başıyla onayladı. Ragnak, onu sefer için görevlendirdiğinde

de aynı şeyi düşünmüştü. Ama Yüce Kont, onun verdiği tavsiyeyi

dinleyecek bir ruh halinde değildi.

“Yine de Morgarath ön ödeme yapmıştı,” diye devam etti Borsa.

Erak’ın kaşları yukarı kalktı.

“Öyle mi?” Bu konudan yeni haberi oluyordu. Adamlarıyla ele

geçirecekleri ganimet için savaştıklarını sanmış, dolayısıyla da

seferin başarısızlığa uğradığına inanmıştı. Ama arkadaşı, kesin bir

biçimde başını sallıyordu şimdi.

“Evet, elbette. Konu paraysa, Ragnak işini garantiler. Seninle

adamlarının ücretini Morgarath’dan almıştı. Hepinize ödeme

yapılacak.”

Nihayet, diye aklından geçirdi Erak, son birkaç aydır ilk kez

yüzleri gülecekti adamlarının. Ama Borsa, hâlâ Araluen seferiyle

ilgili şikâyetlerini sıralıyordu.

~ 150 -

BUZLAR ÜLKESİ

“En büyük sorunumuz nedir, biliyor musun?” dedi ve Erak yanıt

bile veremeden devam etti. “Generalimiz ya da akıl hocamız yok.

Skandiyalılar bireysel savaşçılardır. Ve o alanda dünyanın en

iyisiyiz. Ama paralı asker olduğumuzda, bizleri zafere götürecek

liderlerimiz eksik. Dolayısıyla biz de Morga- rath gibi soytarılara

güvenmek zorunda kalıyoruz.”

Erak, başını salladı. “Araluen’deyken, onun planlarım fazla

karmaşık ve kurnazca bulduğumu söylemiştim.”

Borsa, kaim işaret parmağını havaya kaldırdı. Erak adamın

coşkulu tavırlarına şaşırmıştı.

“Ve haklıydın da! Şu Araluenli Orman Muhafızları gibi birkaç

kişi ne işimize yarardı ama,” diye ekledi Borsa.

“Ciddi misin?” dedi Erak. “Onlara neden ihtiyacımız olsun ki?”

“Mutlaka onlar olmak zorunda değil; o tür insanlar demek

istiyorum. Planlama ve taktik üzerine eğitim görmüş, olaylara farklı

açılardan bakarak askerlerimizi etkili bir şekilde kullanmanın

yöntemlerini bilen komutanlar.”

Erak, onun haklı olduğunu kabul etmek zorundaydı. Ancak

Orman Muhafızlarından söz edilmesi, Will ile Evanlyn meselesini

getirmişti aklına. Tünelin ucunda problemi ortadan kaldırabilecek bir

yol görüyordu.

“Büyük Salon’da iki yeni köleye ihtiyaç var mı?” diye sordu

öylesine. Borsa hemen başını salladı.

“Yeni kölelere daima ihtiyacımız olur,” dedi. “Aklında bi- rileri

var, değil mi?”

“Bir kız ve bir oğlan,” dedi Erak. Will’in bir Orman Muhafızı

çırağı olduğundan söz etmemeyi daha uygun görmüştü.

~ 151 -

JOHN FLANAGAN

“Kuvvetli tipler. Sağlıklı ve zekiler. Keltika sınırında yakaladık.

Tayfalarıma ödeme yapabilmek için satacaktım onları. Ama ödeme

yapılacak diyorsan, onları sana vermekten mutluluk duyarım.”

Borsa memnuniyetle başını salladı. “Kesinlikle işime yararlar,”

dedi. “Yarın gönder ikisini de.”

“Oldu bu iş!” dedi Erak neşeyle. Üstünden ağır bir yük kalkmış

gibiydi. “Şu bira testisi nereye gitti yahu?”

Erak kaderlerini belirlerken, Will ile Evanlyn, Kurt Rüzgârı ’run

demirlediği iskelenin yakınlarındaki bir kulübeye kilitlenmişlerdi.

Ertesi sabah Borsa’nın ekibinden bir Skandi- yalı tarafından

uyandırılarak Büyük Salon’a getirildiler. Borsa, çocukları dikkatle

inceledi. Çekici bir kız, diye düşünüyordu, ama hayatı boyunca pek

ağır iş yapmışa benzemiyordu. Öte yandan oğlan, ufak tefek

olmasına rağmen, kaslı ve sağlıklı bir görünüyordu.

“Kız yemek salonunda ve mutfakta çalışsın,” dedi yardımcısına.

“Oğlanı da avluya götürün.”

- 152 ~

alt ve Horace, günbatımından bir saat sonra odalarını

Hterk ederek akşam yemeği için hanın alt katındaki mey-

hane kısmına

inmişti.

Hancının karısı, koca bir tencere baharatlı güveç hazırlamıştı.

Salonun bir tarafını kaplayan devasa şöminenin üzerinde asılı duran

tencere, ağır ağır kaynıyordu. Bir hizmetçi kız, dumanı tüten

yemeği İkiliye geniş tahta kâselerde servis etti. Yemeğin yanında,

Horace’m daha önce hiç görmediği şekilleri bulunan uzun ekmek

somunlarından da getirmişti. Çok uzun ve inceydi somunlar,

ekmekten çok mızrağa benziyorlardı. Dış tarafları sert ve kabuklu,

içleri ise son derece yumuşak ve lezizdi. Ve savaşçı çırağının kısa

süre içinde fark edeceği üzere, yemeğin lezzetli suyunu sıyırmak

açısından da son derece idealdiler.

Halt, yemeğin yanında büyük bir kadeh kırmızı şarap içmiş,

Horace ise suyla yetinmişti. Kocaman birer dilim böğürtlen tatlısını

mideye indirdikten sonra, fincanlarındaki lezzetli kah velerini

yudumluyorlardı şimdi.

~ 153 -

JOHN FLANAGAN

Horace’m fincanına büyük bir kaşıkla bal katışı, Orman Muhafızı

tarafından çatık kaşlarla izleniyordu.

“Kahvenin tadını mahvediyorsun,” diye mırıldandı Halt. Horace,

sırıtmakla yetindi. Yol arkadaşının bu sahte ciddiyetine giderek

alışıyordu.

“Senin çıraktan öğrendim,” dedi. Bir an için ikisi de sessiz -

leştiler; Will’i, Evanlyn ile başlarına neler geldiğini düşünüyor,

ikisinin de güvende ve iyi olmalarını umut ediyorlardı.

Bu düşünceli ruh halinden, başıyla şöminenin yakınlarında oturan

küçük grubu işaret eden Halt sayesinde kurtuldular. Horace ile ikisi,

salonun arka tarafındaki bir masada oturuyorlardı. Halt’un tarzı

daima bu olmuştu; arkasını duvara verip odayı gözlemleyebileceği

bir yere oturur, bunu yaparken de dikkat çekmemeye özen gösterirdi.

Onlar yemeklerini yerken, içerisi de yemeğe ya da eve gitmeden

önce birkaç kadeh şarap ya da bira içmeye gelen kasabalılarla

dolmuştu. Orman Muhafızı, salondakilerden birinin çantasından bir

gayda seti çıkardığını, bir diğerinin ise armut gövdeli, sekiz telli bir

çalgı aletini akort etmeye uğraştığını fark etti.

“Eğlence başlamak üzere gibi görünüyor,” dedi Horace’a.

Onlar konuşurken, salondaki kasabalılar sandalyelerini ateşe

yaklaştırmış, hancı ile hizmetkârlardan kadehlerini doldurmalarını

istiyorlardı.

Gaydacı, hüzünlü bir ezgi tutturdu. Telli çalgı ise hızlı, sarsıcı

darbeler eşliğinde, aniden yükselip alçalan melodinin arkasında

kesintisiz, tiz bir ritimle çalınıyordu. Gaydadan çıkan yabani ve

kederli sesler salonu dolduruyordu; ruhun derinlik

- 154 -

BUZLAR ÜLKESİ

lerine işleyen ve geçmişte yaşananlarla uzun zaman önce kaybedilen

dostları akla yeniden getiren bir melodiydi bu.

Notalar sıcak salonda yankılanadursun, Redmont Şatosu’nu

çevreleyen ormanda geçirilen uzun yaz günlerini ve bitmeyen

sorularıyla hayatına yeni bir enerji katan, ufak tefek, hareketli

çocuğu hatırlarken buldu kendini Halt. Zihninde Will’in yüzünü

canlandırabiliyordu. Saçları kukuletasının içinde karmakarışık

olmuş, kahverengi gözleri ışıl ışıl ve zapt edemediği bir şakacılıkla

parlıyordu oğlanın. Will’in Çekici’ye gösterdiği özeni, kendi atına

sahip olmaktan dolayı takındığı gururlu tavrı ve ikisinin arasındaki o

özel bağı düşünüyordu.

Belki de Halt’un böyle düşünmesinin nedeni, sakalındaki kırlar

çoğalırken yılların ağırlığını üzerinde hissediyor oluşuydu. Ama

Will’in, onun hayatına, bir Orman Muhafızı’ndan sık sık adımlaması

istenen karanlık ve tehlikeli yollara taban tabana zıt bir gençlik ve

enerji hissi getirmiş olduğu da bir gerçekti.

Halt, Horace’dan Will’in Keltika’dayken Wargal güçlerini takip

etmeyi üstlendiğini dinlemişti. Evanlyn köprüyü yakarken çocuğun

Wargallarla Skandiyalılar’m karşısında tek başına durduğunu

dinlerken nasıl gurur duyduğunu da hatırlıyordu. Zapt edilmez bir

ruhtan fazlası vardı Will’de. Cesur, becerikli ve sadıktı. Oğlandan

harika bir Orman Muhafızı olurdu, diye düşündü Halt ve hemen

ardından da, sanki böyle bir şey artık mümkün değilmiş gibi fikir

yürüttüğünü fark etti. Gözleri nemlenince sandalyesinde rahatsızca

kımıldandı. Dış dünyaya bir duygu emaresi göstermeyeli çok uzun

zaman olmuştu. Omuz silkti. Will, benim gibi kır saçlı bir enkazın

dökeceği birkaç damla gözyaşını da hak ediyor, diye düşünerek

- 155 -

JOHN FLANAGAN

gözlerini silmeye çalışmadı. Gözyaşlarını fark edip etmediğini

anlamak için yan gözle Horace’a baktı, ama müziğin etkisine kapılan

çocuk, yan yana oturdukları sırada öne doğru eğilmiş, dudaklarını

hafifçe aralamıştı. Farkında olmaksızın, parmağıyla tempo

tutuyordu. Aman neyse, diye düşündü Halt, kendi kendine

pişmanlıkla gülümseyerek. Oğlanın, kulağına gelen ilk kederli

müzikte gözyaşlarına boğulduğunu görmesini istemiyordu. Orman

Muhafızları, özellikle de krala hakaretlerde bulunan eski ve hain

Orman Muhafızları’nın kaya gibi sağlam oldukları sanılırdı.

Nihayet sona eren müzik, salondakilerden yoğun bir alkış almıştı.

Halt ve Horace da coşkulu alkışa katıldılar ve Halt bu anı, gözlerini

gizlice silmek için kullandı.

İzleyicilerin sanatçıları, kurnazlıkla ters çevrilip hemen

yanlarındaki zemine bırakılan şapkaya bozuk para atarak ödül-

lendirdiklerini fark etmişti. Horace’a birkaç madeni para uzatarak

müzisyenleri işaret etti.

“Şunları onlara ver,” dedi. “Hak ettiler.”

Horace başını sallayarak ayaklandı ve tavanı destekleyen kalın

sütunların arasından geçerek salonun öteki ucuna gitti. Şapkaya para

atan son kişi oydu. Kafasını kaldıran çalgıcı, karşısında gördüğü

yabancı sima karşısında eğilerek teşekkürlerini sundu. Ve gaydanın

körüklerini bir kez daha harekete geçirdi. Akıldan çıkması çok zor

olan o sesler, bir kez daha yükselerek salonu doldurmaya başladı.

Horace duraksadı; yeni bir şarkı başladığı için yerine dönmek

gelmiyordu içinden. Halt’un gölgeler içinde oturduğu yere bir bakış

attı ve omuz silkerek sanatçıların etrafındaki

- 156 -

BUZLAR ÜLKESİ

küçük topluluğun hemen köşesinde durmakta olan masanın üstüne

oturuverdi.

İkinci şarkıya, farklı bir hava hâkimdi. Bu kez daha ön planda

olan telli çalgının kalın notalarıyla süslü, zarif bir zafer melodisiydi

çalman. Gerçekten de armut biçimli çalgıdan çağıldayarak çıkan

kırılgan notalar, kısa süre içinde liderliği gaydadan almış,

salondakilerin tempo tutarak onlara eşlik etmelerini sağlamıştı.

Horace’m yüzüne memnuniyet dolu bir tebessüm yayıldı; sokak

kapısı açılıp rüzgâr içeri dolduğunda, yeni gelenin farkına bile

varmamıştı.

Ancak kasabalılar ve yıllardır karşılaştığı tehlikelerin bilediği

sezgileriyle Halt, salonun havasındaki değişikliğin farkındaydılar.

Müzisyenlerin etrafındaki kasabalılar, endişe ve kuşku dolu bir tavır

takınmışlardı artık.

Gaydacı başını kaldırıp içeri giren adama bir göz attığında,

müziğin akışında bir duraksama yaşandı. Şarkının ritminde,

neredeyse fark edilmeyen, ama Halt’un alarma geçmesine yeten bir

kesinti olmuştu.

Halt, içeri giren kişiye çevirdi bakışlarını. Ondan muhtemelen on

yaş daha genç, uzun boylu, yapılı bir adamdı. Siyah saçları ve

sakallarıyla koyu renkli, kaim kaşları, adama hiç de tekin olmayan

bir görüntü veriyordu. Sıradan bir kasabalı olmadığı belliydi.

Pelerinini çıkardığında, zincirden zırhının üzerine giymiş olduğu

beyaz kuzgun armalı siyah tuniğini gözler önüne sermişti.

Donuk bir şekilde parıldayan, kabzası altın kaplamadan kılıcı,

beline asılıydı. Yumuşak deriden uzun binici çizmeleri, onun bir atlı

olduğunu gösteriyordu. Üstelik, tuniğindeki ar

- 157 -

JOHN FLANAGAN

maya bakılırsa bir şövalyeydi. Savaş atının hanın hemen dışında

bağlı olduğuna emindi Halt; yabancının renk tercihleri göz önüne

alındığında, simsiyah bir aygırdı muhtemelen.

İçeri giren adamın birini aradığı belli oluyordu. Hızla salonu

tarayan gözleri, arka taraftaki belli belirsiz adamı fark etmeden

Horace’m üzerine odaklandı. Kaşlarını hafifçe çatan şövalye, başını

salladı. Müziğin büyüsüne kapılan Horace ise şövalyenin içeri

girdiğini onu tepeden tırnağa süzdüğünü fark etmemişti.

Ama bunu umursayan başka birileri vardı. Halt, işlerin nereye

varacağını bekleyen hancıyla karısının telaşlı tavırlarını fark etmişti.

Kasabalıların bazıları da, sorun çıkacakmış gibi davranıyorlardı.

Halt’un eli, masanın altındaki ok kılıfına kaydı. Her zaman ki gibi

silahları, yemek yerken bile kolayca ulaşabileceği bir mesafed eydi.

Arkasındaki duvara dayalı duran yayın teli geriliydi. Kılıftan aldığı

oku, müzik dinletisi biterken önündeki masaya koydu.

Bu kez salonda alkış kopmamıştı. Yalnızca Horace coşkuyla

ellerini çırpıyordu. Bir an sonra, alkış tutan tek kişi olduğunu far k

ederek durdu. Şaşırmış ve utandığı için yanakları kızarmıştı.

Düşmanlık sınırlarında dolaşan ifadesiyle onu süzmekte olan, üç

adım ötesindeki silahlı adamın farkındaydı artık.

İstifini bozmadan adama selam verdi. Halt, Horace’m so -

ğukkanlılığını kaybedip bakışlarını arka tarafa çevirmemesine

memnun olmuştu. Oğlan tatsızlık yaşanması olasılığını sezmiş ve

avantajlarının, Halt’un gizli kalmasından geçtiğini fark etmişti.

~ 158 ~

BUZLAR ÜLKESİ

Şövalye, nihayet kaim ve rahatsız edici sesiyle konuştu. Hemen

hemen Horace kadar uzun boyluydu ve çok iriyarıydı. Halt, adamın

bir sokak dövüşçüsü olmadığına hükmetti; tehlikeli biriydi bu.

Alaycı bir dille “Meşe yaprağı süvarisi sen misin?” diye sordu

şövalye. Araluen dilini, ufak bir Galya aksanıyla da olsa, oldukça iyi

konuşuyordu.

“Öyle de adlandırılıyorum sanırım,” dedi Horace, bir anlık

bekleyişin ardından. Şövalye bu cevabı değerlendiriyor gibiydi;

dudağı küçümsemeyle kıvrılmış, başını sallıyordu.

“Sanıyorsun demek?” dedi. “Başka neler sanıyorsun peki? So-

kaklarda havlayan Araluenli yalancı bir köpek olmayasın sakın?”

Şaşıran Horace, kaşlarını çattı. Tuhaf bir hakaret denemesinde

bulunmuştu adam. Bir şekilde onu kışkırtmaya çalıştığı belli

oluyordu. Tek başına bu bile, Horace açısından tahriklere

kapılmamak için yeterli bir nedendi.

“Öyle diyorsan öyledir,” diye yanıt verdi sakin sakin. Yüzü,

adeta bir aldırmazlık maskesini andırıyordu. Ama Halt, oğlanın sol

elinin usulca ve neredeyse içgüdüsel bir şekilde, normalde kılıcının

asılı olduğu sol kalçasına uzandığını fark etmişti. Kılıç, üst kattaki

odada, kapının arkasında asılıydı. O an, Horace’m üzerinde yalnızca

bir hançer bulunuyordu.

Şövalye de bu istemdışı hareketi sezmişti. Dudaklarını zalimce

bükerek gülümsüyordu şimdi. Kas yığını çocuğa doğru bir adım attı.

Genç adamı zihninde tartıyordu. Geniş omuzlar, ince bir bel ve

eğitimli adaleler. Ayrıca usta bir savaşçı olduğunu belli eden doğal

bir zarafet ve dengeyle hareket ediyordu Horace.

~ 159 ~

JOHN FLANAGAN

Ama gencecik biriydi sonuçta ve yüzünden dürüstlük akıyordu.

Rakipleriyle art arda ölümüne dövüşmeye alışkın bir savaşçı

değildi. Ölümcül dövüşler okulunda karanlık yeteneklerini

geliştirmiş bir savaşçı da değildi. Tıraş olmaya bile yeni başlamıştı

daha. Kuşkusuz ki eğitimli ve saygı duyulması gereken bir

dövüşçüydü.

Yani adamın çekinmesini gerektiren hiçbir şey yoktu.

Değerlendirmesini bitiren şövalye, oğlana bir adım daha yaklaştı.

“Benim adım Depamieux,” dedi. Adının bir anlam ifade etmesini

beklediği belli oluyordu. Horace, muzip bir ifadeyle omuz silkmekle

yetindi.

“Pek güzel,” şeklindeki yanıtı, o kara kaşların bir kez daha

çatılmasına neden oldu.

“Düzenbazlıklarınla alt ettiğin sokak serserilerine benzemem

ben. Beni birçok hemşerime yaptığın gibi korkakça taktiklerinle

hazırlıksız yakalayamayacaksın.”

Hakaretlerinin beklediği etkiyi yapıp yapmadığını anlamak için

durdu. Ancak Horace, soğukkanlılığını koruyordu. Bir kez daha

omuz silkti.

“Bunu aklımda tutacağımdan emin olabilirsin,” dedi kibarca.

Bir adım daha atan iriyarı şövalye, çok yakınındaydı ar tık. Yüzü,

Horace’m verdiği yanıt ve hakaretleri karşısındaki umursamaz tavrı

nedeniyle alev alev yanıyordu öfkeden.

“Ben bu bölgenin en usta savaşçısıyım!” diye bağırdı adam. “Bu

ülkede benim kadar çok Araluen köpeği alt etmiş bir başka şövalye

yoktur. İnanmıyorsan sor bakalım şunlara!” Kolunu ateşin

etrafındaki masalarda gergin bir biçimde oturan kasaba-

- 160 -

BUZLAR ÜLKESİ

lılara doğru savurdu. Bir an yanıt gelmeyince, hiddetli bakışlarını

meydan okurcasına kasabalıların üzerine çevirdi.

Kasabalılar, gözlerim kaçırarak hep bir ağızdan iddiaları

doğrulayan birkaç sözcük mırıldandılar. Şövalyenin bakışları, bir kez

daha meydan okurcasına Horace’a odaklanmıştı. Oğlan, aldırış

etmeden karşıladı bu bakışları, ama yanakları yavaş yavaş

kızarıyordu artık.

“Dediğim gibi,” diye yanıtladı dikkatle. “Söylediklerini aklımda

tutarım.”

Depamiuex’nün gözleri, ateşler saçıyordu artık. “Seni,

sahtekârlıklarıyla Galyalı savaşçıları öldürüp zırhlarına, atlarına ve

mal varlıklarına el koyan bir korkak ve hırsız ilan ediyorum!” diye

bağırarak bitirdi sözlerini.

Salonda uzun bir sessizlik yaşandı. Horace, nihayet cevabını

verdi.

“Bence yanlış düşünüyorsun,” dedi konuşma boyunca koruduğu

kibar ses tonuyla. Salondakiler, nefeslerini tutmuş konuşmayı

izliyorlardı. Öfkeyle gürleme sırası tekrar Depamieux’deydi şimdi.

“Bana yalancı mı diyorsun?” diye sordu.

Horace başını salladı. “Kesinlikle hayır. Yanlış düşündüğünü

söylüyorum. Belli ki birileri seni yanlış bilgilendirmiş.”

Depamieux ellerini açarak salondakilere döndü.

“Duydunuz! Yüzüme karşı bir yalancı olduğumu söyledi! Bu

kadarı da fazla artık!”

Tıpkı planladığı gibi, ellerini yanlara açtığı hareketin bir devamı

olarak, kemerine sıkıştırmış olduğu deri eldivenlerden

- 161 ~

JOHN FLANAGAN

birini, kimse yerinden bile kıpırdayamadan Horace’a meydan

okumak üzere çıkardı.

Büyük bir coşkuyla eldiveni oğlanın suratına vurmak için öne

doğru hareketlendi.

Ama tam o anda, sanki görünmez bir el eldiveni elinden kaptı ve

odanın öbür tarafına sürükleyerek tangırtıyla meşe sütunlardan

birine sapladı.

h, kaderde yollarımızın ayrılması da varmış, diye dü -

şündü

ret E

Will. Evanlyn, götürülürken dönüp omzunun

üzerinden yaralı bir bakış atmıştı oğlana. Will ise kızı cesa-

lendirmek için sırıtarak el sallamış, sanki kısa süre sonra

görüşeceklermiş gibi neşeli bir ifade takınmaya çalışmıştı.

Kızın moralini yükseltme denemeleri, kafasına yediği sert bir

şaplakla bozuldu. Kulakları çınlayarak birkaç adım öteye sendeledi.

“Yürüsene be köle!” diye homurdandı Skandiyalı avlu ami ri

Tirak. “Birazdan ne kadar güleceğini göreceğiz.”

Bu sorunun yanıtı, Will’in de kısa zaman içinde keşfedeceği

üzere, koca bir sıfırdı.

Skandiyalılar’ın tüm esirleri arasında, en ağır, en berbat işler,

avlu kölelerine veriliyordu. Ev kölelerinin -yani mutfaklardan ve

yemek odalarından sorumlu olanların- en azından sıcak bir ortamda

çalışma ve uyuma lüksleri bulunuyordu. Günün sonunda

yorgunluktan yataklarına devriliyorlardı belki, ama en azından

yatakları sıcacıktı.

- 163 -

JOHN FLANAGAN

Öte yandan, açık havada yapılması gereken yorucu, kaba işlerden

-odun kesme, kar küreme, tuvaletleri boşaltıp içinde - kilerden

kurtulma, hayvanlara yem ve su verme, ahırları temizleme- ise avlu

köleleri sorumluydu. Tüm bu görevlerin, buz gibi soğuk havada

yapılması gerekiyordu. Kan ter içindeki köleler, üstlerine yapışıp

vücut

ısılarını

çekip

alan

nemli

kıyafetleriyle

ortalıkta

kalakalıyorlardı.

Duvarları soğuğu olduğu gibi geçiren, yıkık dökük eski bir ahırda

yatıp kalkıyorlardı. Her köleye, buz gibi havaya rağmen, incecik

birer battaniye veriliyordu. Köleler, ellerine geçen eski paçavra ve

çuvalları battaniyelerine ilave ediyorlardı. Paçavraları oradan

buradan çalıyor ya da elde etmek için yalvar yakar oluyorlardı.

Aralarında sık sık kavgalar çıkıyordu. İlk üç günü boyunca Will, iki

kölenin parçalanmış çuval parçaları uğruna ölümüne dövüşmelerine

şahit olmuştu.

Avlu köleliğinin rahatsızlıktan çok daha öte bir şey olduğunu

fark etti. Düpedüz ölümcül bir işti.

Çalışma sistemleri de bu tehlikeyi arttırıyordu. Avlunun yö netimi

Tirak’a aitti aslında, ama Tirak, yetkilerini Kurul olarak bilinen

küçük, ahlaksız bir köle çetesine devretmişti. Ekip halinde dolaşan

ve arkadaşlarıyla ilgili tüm karar verme yetkisini ellerinde tutan

yarım düzine eski köleden oluşuyordu Kurul. Avluyu acımasız bir

disiplin altında tutuyor, diğer köleler arasında görev dağılımı

yapıyorlardı. İtaat edip yaltaklananlara en kolay işler veriliyordu.

Karşı çıkanlar ise kendilerini en nemli, en soğuk ve en tehlikeli

işlerin kucağında buluyordu. Tirak, Kurul’un aşırılıklarına

aldırmıyordu. Yönetimi altındaki köleler, umurunda bile değildi.

Hiçbir kölenin önemi yoktu ki; Kurul’un düzeni sağlaması hayatını

çok kolaylaştırıyordu.

BUZLAR ÜLKESİ

Ara sıra öldürülen ya da sakat kalan bir iki asi köle, bu açıdan

katlanılabilir bir bedeldi.

Haksızlığa tahammülü olmayan Will’in Kurul’la sorun yaşaması

kaçınılmazdı. Nitekim avludaki üçüncü gününde bir olay yaşandı.

Will, odun toplama görevinden dönmüş, ağzına dek dolu bir kızağı

ince kar örtüsünün üzerinde sürüklüyordu. Kıyafetleri, ter ve

üzerinde eriyen kar nedeniyle sırılsıklam olmuştu, işini bitirdiği anda

titremeye başlayacağının farkındaydı. Kölelere verilen az miktarda

yemek vücut ısısını yenilemeye yetmiyor, her geçen gün güçten

düşüp daha zor toparlandığım hissediyordu.

Kızağı iki büklüm bir halde avluya kadar getirmiş, ev kölelerinin

kütükleri indirip sıcacık dev gibi ocaklara taşıyabilmeleri için

mutfağın yanında durup, kızağın ağzını yukarı doğru kaldırmıştı.

Tam doğrulurken başı hafifçe yana döndü; mutfaktaki bölmelerden

birinin arkasından, önce bir küfür, ardından da sızlanma sesleri

çalınmıştı kulağına.

Meraklanarak kızağı oracıkta bıraktı ve gürültünün nedenini

öğrenmek için arka tarafa gitti. İriyarı bir genç, elindeki düğümlü

halatla yerdeki ince, hırpani oğlanı dövüyordu.

“Affedersin, Egon!” diye ağladı yerdeki çocuk. “Senin olduğunu

bilmiyordum!”

Will, oğlanların ikisinin de köle olduklarını fark etti. Ama iriyarı

olanı, oldukça iyi besleniyormuş gibi görünüyordu; kıyafetleri

paramparça ve lekeli olmasına rağmen sıkıca giyinmişti. Will onun

yirmili yaşlarında olduğunu tahmin etti. Avluda yaşlı köle

bulunmadığı dikkatini çekmişti. Bunun, avlu kölelerinin uzun

yaşamamasından kaynaklandığına inanmaya başlamıştı.

- 165 -

JOHN FLANAGAN

“Hırsızın tekisin, Ulrich!” dedi iriyan oğlan. “Eşyalarıma izinsiz

dokunmayı göstereceğim sana!”

Düğümlü halatı çılgınca savurarak kurbanının kafasına bir tane

geçirdi. Will, çocuğun yüzünde ciddi bir yara açıldığını fark etti.

Gözünün altındaki kesikten fışkıran kanlar, çocuğun yüzüne akmaya

başlamıştı. Bir çığlık koparan Ulrich, çıplak kollarıyla yüzünü

saklamaya çalışıyordu. İşkencecisi ise iyice çılgına dönmüştü. Will,

duruma daha fazla dayanamadı. Öne atılarak, bir diğer sert darbe

hazırlığıyla gerileyen Egon’un elindeki düğümlü halatı yakaladı.

Dengesini kaybeden Egon, tökezleyerek halatı bıraktı ve

şaşkınlıkla kendisine müdahale etme cesaretini gösteren kişiyi

görmek üzere arkasını döndü. Karşısında Tirak ya da bir başka

Skandiyalı’yı bulmayı bekliyordu aslında. Bir Kurul üyesinin işine

karışmaya başka kimse cesaret edemezdi ki. Büyük bir şaşkınlıkla,

on altı yaşlarındaki ufak tefek, zayıf bir oğlanla yüz yüze buldu

kendini.

“Bu kadarı yeter,” dedi Will, halatı mutfak avlusundaki çamurlu

karın üstüne fırlatarak.

Öfkeden deliye dönen Egon, öne atıldı. Will’den hem daha iri

hem de daha ağırdı ve gözüpek yabancıyı cezalandırmak için can

atıyordu. Birden, yabancının gözlerindeki ifade ve pozisyon

alışındaki rahatlık onu durdurdu. Oğlanın gözlerinde korkudan eser

yoktu. Zinde ve savaşmaya hazır gibi duruyordu. Henüz avluya yeni

gelmiş, diye düşündü Egon ve sağlığı yerinde. Zavallı Ulrich gibi

kolay bir hedef değil.

“Affedersin, Egon,” dedi hırpani oğlan boğuk bir sesle. Kurul

üyesine doğru emekleyerek kafasını oğlanın eprimiş çiz

~ 166 ~

BUZLAR ÜLKESİ

melerinin üzerine koydu. “Bir daha yapmam.” Egon artık ilk

kurbanına karşı ilgisini kaybetmişti. Oğlanı ayağının ucuyla ittirdi.

Ulrich başını kaldırıp Egon’un dikkatinin dağıldığını gördüğü an

kaçmaya yeltendi.

Egon, onun gidişini görmemişti bile. Bakışlarını Will’in üzerine

dikmiş, oğlanı tartıyordu. Bu çocuk, kolay bir hedef olmayacaktı.

Ama sorun çıkaranlarla mücadele etmenin başka yolları vardı.

“Adın ne senin?” diye sordu. Gözleri kısılmıştı, sesi ise öfkeden

alçak çıkıyordu.

“Bana Will derler,” dedi Orman Muhafızı çırağı. Egon, başını

birkaç kez usulca salladı.

“Bunu unutmayacağım,” dedi.

Ertesi gün Will, kürekçi ekibinde görevlendirilmişti.

------------ s»-

Kürekçi ekibinde görev almak, avlu kölelerinin en korktukları

işti.

Hallasholm’un içme suyu, Ragnak’m Mekâm’na bakan meydanın

ortasında bulunan geniş bir kuyudan sağlanıyordu. Havalar

soğudukça, ilgilenilmediği takdirde, kuyudaki su donup kuruyordu.

Dolayısıyla Skandiyalılar tarafından kuyuya, suyu sürekli karıştırıp

buzları sertleşmeden kırmak üzere uzun ahşap kürekler monte

edilmişti. Suyun içindeki hantal ahşap kürekleri çeviren kollan

sürekli indirip kaldırmak gerekiyordu. Tıpkı kar küremek gibi, nemli

ve soğuk bir ortamda insanı takatten düşüren bir işti.

- 167 -

JOHN FLANAGAN

Will, sabahı henüz yarılamıştı, ama yorgunluktan ölüyordu.

Kolları, sırtı ve bacaklarındaki bütün kaslar ağrıyordu.

Hayatları çoktan son bulmuş kölelerin ellerinde yıpranmış kolları

kaldırıp indiriyordu. Kuyu suyunun yüzeyini son karıştırmasından bu

yana henüz birkaç dakika geçmiş olmasına rağmen, şimdiden ince

bir buz tabakası oluşmaya başlamıştı bile. Tahta kürek içine saplanıp

hızla sağa sola kımıldayınca buzlar kırıldı. Kuyunun öbür tarafındaki

mesai arkadaşı kendi küreğini indirip kaldırıyor, o taraftaki suyun

buzlanmasını önleyip rahatça akmasını sağlıyordu. Kuyunun başına

geldiğinde Will’in başıyla verdiği selamı almamıştı diğer köle.

Sabahtan beri, kürek çekerken çıkardıkları homurtular hariç, sessizce

çalışıyorlardı.

Nezaretçilerinin elinde taşıdığı kalın deri kayış, Will’in

omuzlarına indi. Sesi duymuş, darbeyi hissetmişti. Ama canı hiç

yanmıyordu. Soğuk, omuzlarını uyuşturmuştu.

“Daha derine daldır!” diye gürledi nezaretçi. “Yalnızca yüzeyi

karıştırırsan, suyun alt tarafı buz tutar.”

Hafifçe inleyen Will, kendisinden isteneni yaptı ve parmak

uçlarında yükselip tahta küreği buz gibi suya daldırarak suyu havaya

sıçrattı. Buz gibi suyun vücuduna çarptığını hissetti. Sırılsıklamdı

zaten. Burada kuru kalmak olanaksız gibiydi. Kısa molalarda küreğe

asılmayı bıraktığı an, buz gibi kıyafetlerinin vücut ısısını

emeceklerini ve titreme nöbetlerinin yeniden başlayacağını adı gibi

biliyordu.

Will’i en çok korkutan şey, önüne geçemediği bu nöbetlerdi.

Vücudu soğuduğu anda titremeye başlıyordu. Kendini kasarak

titremesini durdurmaya çalışsa da, başaramıyordu. Vücudunun

BUZLAR ÜLKESİ

kontrolünü kaybetmiş olduğu gerçeğini -acı da olsa- kabullendi.

Dişleri takırdıyor, elleri titriyordu ve bunu engellemek için

yapabileceği hiçbir şey yoktu. Yeniden ısınmanın tek yolu, çalışmaya

tekrar başlamaktan geçiyordu.

Bir süre sonra, nöbeti sona erdi. Skandiyalılar bile kürek başında

hiçbir kölenin dört saatten fazla çalışamayacağını kabullenmişlerdi.

Yorgunluktan tükenerek titreyen Will, tökezleyerek barakasına

doğru ilerledi. Ona ayrılmış olan yere yaklaşırken devrildi, ayağa

kalkacak kadar bile enerjisi kalmamıştı. İnce battaniyesinin yetersiz

sıcaklığını arzulayarak elleri ve dizleri üzerinde emekledi.

Boğuk bir çığlık, boğazında tıkanıp kaldı. Battaniyesi gitmişti!

Soğuk zemine çömelerek ağlamaya başladı. Dizlerini kendine

çekerek, yitirmekte olduğu vücut ısısını korumaya çalışıyordu. Erak

ile adamları tarafından yakalandığında kaybettiği sıcacık Orman

Muhafızı pelerini geldi aklına. Titreme nöbeti başlamıştı işte. Tüm

vücudunun gevşediğini hissediyordu. Soğuk, etinin içine işliyor,

kemiklerine, ruhunun derinliklerine dek ulaşıyordu.

Soğuk dışında hiçbir şey yoktu. Dünyası soğukla sınırlanmış,

soğuk, Will olup çıkmıştı. Ondan kaçamıyor, daha fazlasını

kaldıramıyordu. Hayatında en ufak bir sıcaklık titreşimi bile yoktu.

Yalnızca soğuk vardı.

Birden pürüzlü bir şeyin yanağına değdiğini hissederek gözlerini

açtı. Üzerine eğilmiş, titreyen vücudunun üzerine kaba bir çuvalı

geçirmekle meşgul olan biriyle yüz yüze geldi. Hemen ardından

yumuşak bir ses çalındı kulağına.

- 169 ~

JOHN FLANAGAN

“Haydi dostum, güçlü olmalısın.”

Uzun boylu, sakallı ve hırpani görünümlü bir köleydi konuşan.

Ama Will’in esas dikkatini çeken, onun gözleri olmuştu. Şefkat ve

anlayış vardı o gözlerde. Will, dokunaklı bir hareketle vücuduna

dolanan kumaşa sarındı.

“Ulrich’e yardım etmeye çalıştığını duydum,” dedi kurtarıcısı.

“Burada hayatta kalmak istiyorsak, birbirimize destek olmalıyız. Bu

arada, adım Handel.”

Will, yanıt vermeye çalıştı ama dişleri takırdıyor, konuşa -

mıyordu artık.

“Al, şunu bir dene,” dedi Handel, izlenmediklerinden emin olmak

için etrafına bakınarak. “Aç ağzını.”

Will, takırdayan dişlerini zorlukla birbirinden ayırarak Handel’in

ağzına bir şeyler tıkıştırmasına izin verdi. Kuru ot gibi bir şey

olmalı, diye düşündü.

“Bunu dilinin altına yerleştir,” diye fısıldadı Handel. “Bırak

erisin. Kendine geleceksin.”

Ve birkaç saniye içinde, dilinin altındaki nesne tükürüğüyle

ıslandığında, harika bir sıcaklığın vücudunu sarmaya başladığını

hissetti Will. Soğuğu dışarı atan mükemmel sıcaklık, dalga dalga

parmakuçlarma yayılıyordu. Hayatı boyunca kendisini hiç bu kadar

iyi hissetmemişti.

Sıcaklık hafifçe vücudunu sarmalarken, titreme nöbetleri de

hafifledi. Gerilen kasları rahatlamış, yerini enfes bir huzura bı -

rakmıştı. Will bakışlarını kaldırdığında, gülümseyerek başını

sallayan Handel ile göz göze geldi. O sıcacık, harika gözlerin içi,

ona güven verircesine gülüyordu; her şeyin yoluna gireceğini

biliyordu artık.

~ 170 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Nedir bu?” diye sordu, ağzında artık iyice ıslanan minik

nesneden dolayı peltek peltek konuşarak.

“Sıcakotu,” dedi Handel nazikçe. “Bizi hayatta tutan şey.”

Uzakta saklandığı köşeden İkiliyi izleyen Egon, gülümsedi. Handel,

görevini yerine getirmişti.

- 171 -

ldiveni elinden kapıp götüren ok kalın meşe ağacından

sütuna saplandığında, kara şövalye okkalı bir küfür sa-

vu E

rdu.

Gö zleri, bir an için sütuna saplanan oka kaydı. Ardından onun

nereden fırlatıldığını görmek üzere şüpheyle arkasına döndü.

Salonun arka tarafındaki gölgelere saklanmış duran karaltıyı yeni

fark ediyordu. Halt, masanın arkasından ışığa doğru çıktığında,

onun ikinci bir okun takılı olduğu uzun yayı tuttuğunu fark etti

şövalye. Okçu, kirişi germe ihtiyacı hissetmemişti ama Depamieux

onun ustalığına şahit olmuştu bir kere. Göz açıp kapayıncaya dek

nişan alıp okunu fırlatabilecek yetenekte biriyle karşı karşıya

olduğunu biliyordu. Öfkesini zorlukla kontrol ederek yerinden

kımıldamıyordu. Hayatının buna bağlı olduğunun farkındaydı.

“Ne yazık ki şövalyelik kuralları uyarınca,” dedi Halt, “Meşe

Yaprağı Tarikatı’ndan şövalye Sör Horace, omzundaki incinmeden

dolayı nazik davetinize cevap veremeyecek durumdadır.”

~ 172 -

BUZLAR ÜLKESİ

Aydınlığa çıkmıştı artık; Depamieux, onun yüzünü net bir şekilde

seçebiliyordu. Sakallı ve acımasız yüzün, tecrübeli bir askere ait

olduğu belli oluyordu. Soğuk gözlerinde kararsızlıktan eser yoktu.

Şövalye, onun dikkat edilmesi gereken bir adam olduğunu hemen

kavramıştı.

Salondaki köylülerden biri kıkırdamasını bastıramayınca, Galyalı

şövalye içten içe köpürdü. Sese doğru döndüğünde, başını önüne

eğen bir marangoza takıldı gözleri. Depamieux, adamı aklına not

etti. Bunun hesabını soracaktı. Gülümsemek için kendini zorladı.

“Çok yazık,” dedi okçuya, “Genç şövalyeyle dostça cenk etmeyi

umuyordum; iyi niyet çerçevesinde elbette.”

“Elbette,” diye tekrarladı Halt. Depamieux onun, söylediklerine

bir an için bile inanmadığını anlamıştı. “Ancak dediğim gibi, sizi

hayal kırıklığına-uğratmak zorunda kalacağız, zira önemli bir

görevle seyahat etmekteyiz.”

Depamiuex’nün kaşları, sorgulayan bir havayla nazikçe ha-

valandı. “Öyle mi? Genç efendi ile yolunuz ne tarafa düşüyor

acaba?”

“Genç efendi” ifadesini, sakallı adamın üzerinde yaratacağı etkiyi

görmek için eklemişti sözlerine. İplerin genç şövalyenin elinde

olmadığı anlaşılıyordu. Depamieux, sakallı okçunun üstüne giderek

hata yapmasını sağlamayı umuyordu.

Ancak bu umudu kısa sürecekti. Okçunun gözlerinde beliren ve

şövalyenin oynadığı oyunun farkında olduğunu gösteren keyifli

parıltıyı fark etti Depamieux.

“Oraya buraya,” diye belirsiz bir yanıt verdi Halt. “Sizin gibi bir

şövalyenin ilgisini çekecek kadar önemli bir görev de

- 173 -

JOHN FLANAGAN

ğil.” Sesinin tonu şövalyeye, nihai hedefleri, hatta istikametleri

hakkında bile bilgi vermeyeceğini anlatıyordu.

“Sör Horace,” diye ekledi, oğlanın hâlâ kara şövalyenin ya-

kınında olduğunu fark ederek, “neden şuraya oturup kolunuzu

dinlendirmiyorsunuz?”

Horace başını çevirdi. Halt’un neden söz ettiğini anlayınca

şövalyeden uzaklaşarak ateşin ucundaki bir sandalyeye çöktü. Salona

bir ölüm sessizliği hâkimdi artık. Kasabalılar, karşı karşıya gelen

İkiliyi süzüyor, bu çıkmazın nasıl sonuçlanacağını merak ediyordu.

Şövalyenin aklından geçenleri yalnızca Halt ve Depamieux

biliyordu. Halt okunu atamadan rakibini öldürüp öldüremeyeceğini

tartıyordu kara şövalye. Depamie- ux duraksadı ve Orman

Muhafızı’nın tereddütsüz bakışlarıyla karşılaştı.

“Ben olsam bunu denemezdim,” dedi Halt kibarca. Kara şövalye

onun gözlerindeki mesajı okudu ve ne kadar hızlı olursa olsun,

Halt’un ondan daha hızlı hareket edeceğini anladı. Durumu

kabullendiğini belirtircesine hafifçe başını eğdi.

Yüzüne zoraki bir tebessüm oturtarak Horace’dan yana alaycı bir

selam verdi.

“O zaman bir başka sefere, Sör Horace,” dedi usulca. “İyi-

leştiğinizde sizinle bir dostluk düellosu yapmayı dört gözle

bekliyorum.”

Oğlanın yanıt vermeden önce yaşlı yoldaşına hızla fırlattığı bakış,

bu kez gözünden kaçmadı. “Bir başka sefere,” diyerek onayladı

Horace.

Salondakileri hafif bir tebessümle selamlayan Depamieux,

topuklarının üzerinde dönerek kapıya doğru ilerledi. Kapıya

BUZLAR ÜLKESİ

vardığında bir an durup bir kez daha Halt’un gözlerine baktı.

Tebessümü kaybolan yüzünden çok açık bir mesaj okunuyordu. Bir

dahaki sefere, dostum. Bir dahaki sefere.

Kapı şövalyenin arkasından kapanınca, dakikalardır tutulmakta

olan nefesler bir anda bırakıldı. Kasabalıların arasında mırıltılı

sohbetler başladı. Onlara ayrılan vaktin sona erdiğini fark eden

müzisyenler, çalgılarını kaldırarak hizmetçi kızın getirdiği içecekleri

memnuniyetle kabul ettiler.

Horace, Halt’un okunun eldiveni sapladığı sütuna doğru yürüdü.

Duvardan çıkardığı oku Halt’a geri verirken, eldiveni de masalardan

birine bıraktı.

“Bu da neydi böyle?” diye sordu soluk soluğa. Halt, arka ta-

raftaki masalarına dönerek, uzun yayını tekrar duvara dayadı.

“Bu,” dedi oğlana, “şöhret kazanmaya başladıkça başına gelecek

olan şeydir. Dostumuz Depamieux, belli ki bu bölgenin yöneticisi ve

seni de yönetimi açısından potansiyel bir tehlike olarak gördü.

Dolayısıyla da seni öldürmek üzere buraya geldi.”

Horace, şaşkınlıkla başını iki yana sallıyordu. “Ama... neden?

Benim onunla bir derdim yok ki. Farkına varmadan bir kabahat mi

işledim acaba? Niyetim kesinlikle o değildi,” dedi. Halt, sertçe

başını salladı.

“Konu o değil,” dedi genç çırağa. “Sen, onun umurunda bile

değilsin. Yalnızca bir fırsat sunmuş oldun ona.”

“Fırsat mı?” diye sordu Horace. “Ne fırsatı?”

“Bölge halkına gücünü yeniden kanıtlaması için bir fırsat,” diye

açıkladı Halt. “Böyle adamlar, genellikle etraflarına korku salarak

hükmederler. Dolayısıyla, bölgelerine genç ve şöh

- 175 -

JOHN FLANAGAN

retli bir şövalye geldiğinde, Depamieux gibiler bunu bir fırsat olarak

görür. Aklı sıra seni kışkırtacak, dövüşte yenip öldürerek şöhretini

artıracaktı. İnsanlar da ondan daha çok korkacak, otoritesini

sorgulamayacaktı. Anladın mı şimdi?”

Oğlan, usulca başını salladı. “Olması gereken bu değil,” dedi

hayal kırıklığıyla dolu bir sesle. “Şövalyeliğin amacı bu değildir.”

“Dünyanın bu tarafında,” dedi Halt, “budur.”

- 176 -

urt gemisi kaptanı ve Ragnak’ın üst düzey kontların-

dan oluşan yüksek konseyin üyesi Kont Erak, haftalar-

dırK

Hallasholm dışındaydı.

Sal

on’un açık kapılarından içeri uzun adımlarla girerken,

görevini yerine getirmiş olmanın verdiği keyifle ıslık çalıyor du.

Borsa onu, bir kontun ödediği vergilerde yaşanan keskin düşüşleri

soruşturmak üzere ülkenin en güneyindeki yerleşim alanlarından

birine göndermişti. Bu durum, dört beş seneden beri Borsa’nın

dikkatini çekiyordu. Gönderilen vergiler, her sene biraz daha

azalıyordu.

İşin içindeki tutarsızlığı fark edebilmek için de zaten Borsa gibi

hesap kitap adamı olmak gerekiyordu. Raporlanan gelirlerdeki

düşüşün, köyün kont seçimlerine denk geldiğini fark etmişti.

Burnuna kötü kokular gelen Borsa, olayı soruşturmak -ve yerel

kontu, Ragnak’a olan vergi borcu konusunda dürüst davranmasının

kendi yararına olacağına dair ikna etmek- üzere Erak’ı

görevlendirmişti.

Bu noktada, Erak’ın soruşturmasının, talihsiz kontu şafak

~ 177 ~

JOHN FLANAGAN

öncesi sakalından tutarak uykusundan uyandırmaktan ibaret

olduğunu söylemek gerekir. Erak, Hallasholm’a gönderdiği

vergilerde ani ve yüksek bir artış olmaması halinde adamcağızı

baltasıyla kafasını ikiye ayırmakla tehdit etmişti. Oldukça kaba ama

etkili bir yöntemdi kullandığı. Kontun, geciktirdiği vergileri

ödemekten başka çaresi kalmamıştı böylece.

Will’in, tam da Erak neşeli adımlarla kapılardan geçtiği sırada

yoldaki karı temizliyor olması, tamamen bir tesadüften ibaretti.

Erak, karşısındaki iğne ipliğe dönmüş, bitkin oğlanı ilk anda

tanıyamadı. Ama o keçeleşmiş, kirli kahverengi saçları bir yerden

hatırlıyordu sanki. Çocuğa daha yakından bakmak üzere durakladı.

“Karanlığın tanrıları adına, evlat!” diye mırıldandı. “Sen misin

bu?”

Will, ilgisiz bir ifadeyle arkasına döndü. Yalnızca duyduğu sese

tepki

veriyordu.

Konuşanı

tanıdığına

dair

hiçbir

işaret

göstermiyordu. İri yarı Skandiyalı’yı inceleyen donuk gözlerinin

etrafı mosmor kesilmişti. Erak, yüreğinin derin bir kederle

kaplandığını hissetti.

Sıcakotu bağımlılığının belirtilerini tabii ki biliyordu ve

maddenin avlu kölelerini kontrol altında tutmak üzere kulla -

nıldığından da haberdardı. Birçok kölenin soğuk, kötü beslenme ve

sıcakotunun neden olduğu, yaşama isteklerindeki azalma nedeniyle

öldüğüne şahit olmuştu. Sıcakotu bağımlılarının hayattan hiçbir

beklentileri olmuyor, sırtlarını dayayacakları küçücük bir umutları

bile kalmıyordu. Uzun vadede ölüm nedenlerinden biri de buydu.

- 178 -

BUZLAR ÜLKESİ

Oğlanın düştüğü bu durum, Erak’ı derinden yaralamıştı. Bir

zamanlar cesaret ve kararlılıkla dolu olan o gözler, bir uyuş turucu

bağımlısının boş ve beklentisiz bakışlarına ev sahipliği yapıyordu

artık.

Will, kendisine bir emir verilmesi için birkaç saniye bek ledi.

İçinde bir yerlerde, bir iki saniyeliğine, hemen önündeki adamın

yüzü ile biraz önce duyduğu sesini içeren bir uzak bir hatıra

canlanmıştı. Ama sonra, eskilere dönmek zorlaştı ve zihnini

sarmalayan sis perdesi kalınlaştı. Omuzlarını hafifçe silkerek Erak’a

arkasını döndü ve karları temizlemek üzere ayaklarını sürüyerek

kapıya doğru ilerledi. Birkaç dakika içinde terden sırılsıklam

olacaktı. Ter damlaları vücuduna yapışacak ve soğuk, bir kez daha

içine işlemeye başlayacaktı. Soğuğu iyi tanıyordu Will. En şamimi

arkadaşıydı artık. Soğuğun aklına düşmesiyle birlikte, sıcakotunun

huzuruna kavuşacağı o birkaç dakikaya dair büyük bir özlem hissetti

bedeninde.

Erak, hafifçe eğilerek acemi adımlarla işine koyulan Will’i

izliyordu. Kendi kendine bir küfür savurarak arkasını döndü. Diğer

avlu köleleri, içme suyu kuyusundaki küreklerin başına geçmiş, gece

boyunca oluşan kalın buzları kırmakla meşgullerdi.

Erak, yanlarından hızla geçti, dönüp kölelere bakmadı bile. Artık

ıslık çalmıyordu.

fi» -------------

Evanlyn, iki gün sonra gece geç vakitte Kont Erak’m odasına

çağrıldı.

Kızcağız, kendisine gece boyunca üşümemek için büyük

- 179 -

JOHN FLANAGAN

fırınlara yeterince yakın ama sıcaktan kavrulmayacağı kadar uzak bir

döşek bulmayı başarmıştı. Uzun bir günün sonunda, hasırların

üzerine attığı battaniyesinin içine kıvrılmış, yatıyordu. Yastık olarak,

yakacak odunların arasından alıp etrafına eski bir gömlek sarmış

olduğu bir kütüğü kullanıyordu. Sırt üstü uzanmış, etrafındaki sesleri

dinliyordu şimdi; yılın bu zamanı kar ve buzlarla kaplı Skandiya

ülkesinde yaşamanın kaçınılmaz sonucu olan hırıltılı öksürükler ve

sessiz sohbet mırıltılarıyla kaplıydı hava. Kölelerin kendi aralarında

konuşma

özgürlüğüne

sahip

oldukları

nadir

zamanlardan

birindeydiler. Evanlyn, genellikle bu durumun tadını çıkaramayacak

kadar yorgun oluyordu.

Adını seslendiklerini duyunca, hafif bir iniltiyle doğruldu. Oda

kölelerinden biri, yüzükoyun uzanmış kölelerin arasında geziniyor,

ara sıra birilerini dürterek Evanlyn adındaki Aralu- enli köleyi

nerede bulabileceğini soruyordu. Aldığı yanıt, genellikle boş

bakışlarla ilgisiz silkinmelerden ibaret oluyordu. Yaşadıkları hayat,

kölelerin yeni arkadaşlıklar kurmalarına pek de yardımcı olmuyordu.

“Buradayım!” diye seslendi Evanlyn. Oda kölesi sesin geldiği

tarafa dönerek, bedenlerin arasından dikkatle kıza yaklaşmaya

başladı.

“Benimle geleceksin,” dedi, tepeden bakan bir ses tonuyla.

Ragnak’ın Mekâm’ndaki dairelerden sorumlu olan oda köleleri,

kendilerini mutfak kölelerinden -yağ, şarap lekeleri ve yiyeceklerin

arasında yaşayan kölelerden- üstün görürlerdi.

“Nereye?” diye sordu Evanlyn. Oda kölesi, küçümseme dolu bir

tavırla burun kıvırdı.

- 180 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Nereye gitmen istenirse.” Ve Evanlyn kalkmak için ha-

reketlenmeyince eklemek zorunda kaldı: “Kont Erak öyle diyor.”

Her ne kadar kendisini onlardan üstün görse de, mutfak kölelerinin

üzerinde kişisel bir yetkisi bulunmuyordu. Skandi- yalılar, aralarında

aynm yapmıyordu; kölelerin hepsi köleydi ve avludaki çete reisleri

dışında, birbirlerinden hiçbir farkları yoktu.

Yakınlarındaki kölelerin arasında bir kıpırdanma oldu. Skandiyalı

üst düzey yöneticilerin şahsi kölelerini çekici genç kızların

arasından seçtikleri, bilinen bir uygulamaydı.

Neden çağrıldığını anlamaya çalışan Evanlyn, ayağa kalkarak

özenle katladığı battaniyesini, yerini belli etmesi için arkasında

bıraktı. Yolu göstermesi için eliyle işaret ettiği kızı takip etmeye

başladı.

Ragnak’m Mekânı, yemeklerin yendiği ve resmi işlerin

yürütüldüğü merkezi Büyük Salon’un etrafındaki geçit ve odalarla

gerçek bir tavşan yuvasını andırıyordu. Hizmetçi kız Evanlyn’i bir

dizi alçak tavanlı, loş geçitten geçirdikten sonra çıkmaz sokak gibi

görünen bir yere getirdi. Oda kölesi, duvarın ucuna yerleştirilmiş

olan kapıyı işaret etti.

“Şurası,” dedi. “Girmeden önce kapıyı vursan iyi edersin.” Ve

arkasını dönerek koşar adımlarla geri döndü. Olan biteni

anlayamayan Evanlyn, bir anlık duraksamanın ardından sağlam meşe

kapıyı tıklattı.

“Girin.” Cevap veren sesi tanımıştı. Erak’ın ses telleri, fırtınada

adamlarına kendisini duyurabilecek kadar güçlüydü. Asla alçak sesle

konuşmuyordu sanki. Evanlyn, kapının dışındaki mandalı kaldırarak

içeri girdi.

~ 181 -

JOHN FLANAGAN

Erak’ın sade bir dairesi vardı. Kaçınılmaz bir biçimde meşe

kütüklerinden inşa edilmiş olan salonda bir oturma odası, yan tarafta

da yün bir perdeyle ayrılmış bir yatak odası bulunuyordu. Oturma

odasının bir köşesinde, odaya huzurlu bir sıcaklık yaymakta olan bir

şömineyle birkaç oyma meşe koltuk yer alıyordu. Hasır zemin,

pahalı ve Evanlyn’in de fark ettiği üzere, yabancı bir ülkeden

getirilmiş dokuma bir örtüyle kaplanmıştı. Evanlyn, Erak’ın halıyı

Galya’ya yaptığı baskınlardan birinde ele geçirmiş olduğunu tahmin

etti. Araluen Şatosu’nda geçirdiği yıllar boyunca, buna benzer birçok

sanat eseri görmüştü. Tierre Vadisi’ndeki sanatçılar tarafından

genellikle on yılı aşkın sürede dokunan bu halılar, küçük bir servet

karşılığı el değiştiriyordu. Ancak Evanlyn, Erak’ın bu halı için para

ödemiş olduğunu hiç sanmıyordu.

Kont, ateşin başındaki oyma koltuklardan birinde arkasına

yaslanmıştı. Kıza işaret ederek odanın ortasındaki alçak sehpada

duran şişeyle bardakları gösterdi.

“İçeri gel, kızım. Bize biraz şarap koy ve otur bakalım. Ko -

nuşmamız gerekiyor.”

Evanlyn kararsız adımlarla ilerleyerek kırmızı şarabı kadehlere

doldurdu. Bir tanesini Skandiyalı’ya uzatarak diğer koltuğa oturdu.

Ancak Erak gibi yayılıp arkasına yaslanmamış, her an kaçmaya

hazırmış gibi endişeli bir tavırla koltuğun ucuna tünemişti. Kont,

kederli bakışlarla kızı inceledikten sonra elini salladı.

“Sakin ol, kızım. Sana zarar verecek son kişi benim. Şarabını iç.”

Evanlyn şarabından tedirgin bir yudum aldı ve hayretler

~ 182 -

BUZLAR ÜLKESİ

içinde çok lezzetli olduğunu fark etti. Onu izleyen Erak, kızın

yüzünde beliren şaşkınlık ifadesini fark etmişti.

“İyi şaraptan anlıyorsun demek?” diye sordu kıza. “Geçtiğimiz

baskın sezonunda, bir Florentine gemisinden fıçıyla getirmiştim. Hiç

fena değil, ne dersin?”

Evanlyn, başıyla onayladı. Birazcık rahatlamıştı ve şarap da

hafifçe kızarmasına yol açıyordu. Aylardır alkolün hiçbir çeşidine

elini dahi sürmemiş olduğu gerçeğini hatırladı. Adımlarına dikkat

etmesi gerektiği düşüncesi geldi aklına. Ve diline.

Skandiyalı kaptanın konuşmasını bekliyordu artık. Erak, sanki

nasıl devam etmesi gerektiğinden emin değilmiş gibi tereddüt

ediyordu. Sessizlik o kadar uzadı ki, bir süre sonra dayanamadı

Evanlyn. Şarabından hızlı bir yudum daha aldıktan sonra sordu.

“Beni neden çağırttınız?”

Kont Erak, minik şöminedeki alevlere dalmıştı. Evanlyn dü-

şüncelerini bölünce, şaşırarak başını kaldırdı. Kölelerin onunla

konuşmasına alışık değil, diye düşündü Evanlyn. Omuz silkti.

Konuşmaya başlamazlarsa, bütün gece sessizce burada oturacaklardı.

Kontun sakallı yüzüne yayılan tebessüm, kızı şaşırtmıştı. Farklı bir

yerde, farklı şartlar altında olsalar, Skandiyalı korsana karşı sempati

duyabileceğini geçirdi akimdan.

“Sandığın şey için değil,” dedi Erak ve Evanlyn bir cevap

veremeden, neredeyse kendi kendine konuşur gibi, devam etti. “Ama

birilerinin bir şey yapması gerekiyor ve bence bu iş için senden daha

uygun biri yok.”

“Bir şeyler mi yapılması gerekiyor?” diye tekrarladı Evanlyn.

“Ne konuda?”

- 183 -

JOHN FLANAGAN

Erak, artık kararını vermiş gibi duruyordu. Derin bir iç ge çirdi,

kadehindeki son yudumu da içti ve dirsekleri dizlerinde, kemikli,

sakallı yüzü kıza bakacak şekilde öne eğildi.

“Son zamanlarda arkadaşını gördün mü hiç?” diye sordu. “Genç

Will’i?”

Evanlyn, gözlerini Erak’tan kaçırdı. Evet, Will’i görmüştü; daha

doğrusu, oğlanın dönüştüğü bilinci kapalı enkazı görmüştü. Will,

birkaç gün önce mutfağın hemen önünde çalışıyordu ve Evanlyn ona

biraz yiyecek vermeye çıkmıştı. Ekmeği kızın elinden kaparak bir

hayvan gibi midesine indirmişti çocuk. Ama Evanlyn onunla

konuşmaya çalıştığında tek yaptığı, kıza boş boş bakmak olmuştu.

Yalnızca iki hafta içinde Evanlyn’i, Halt’u ve Redmont

Şatosu’nun dışındaki ormanın kıyısında bulunan minik kulübeyi

silivermişti aklından. Kral Duncan’a ait ordunun Morgarath’ın

acımasız Wargal alaylarını yenilgiye uğrattığı Uthal Ovalan’nda

gerçekleşen savaşı bile unutmuştu.

Will’in, kısa yaşamı boyunca başından geçen olaylar hakkında

hiçbir fikri yoktu artık. Hayatı ve varlığı, bir tek şey üzerine kurulu

hale gelmişti.

Ağzına atacağı bir sonraki sıcakotuna.

Diğer kölelerden biri olan yaşlıca bir kadın, olan bitene şahit

olmuştu. Evanlyn mutfağa döndüğünde usulca şöyle fısıldamıştı

kızın kulağına: “Arkadaşını unut. Uyuşturucunun esiri olmuş. Çoktan

öldü sayılır.”

“Evet, onu gördüm,” dedi Evanlyn alçak sesle.

“Olan bitenle hiçbir ilgim yok,” dedi Erak öfkeyle; sesinin tonu

Evanlyn’i şaşırtmıştı. “Hem de hiç. İnan bana, kızım, o

- 184 ~

BUZLAR ÜLKESÎ

lanet olası uyuşturucudan nefret ederim. İnsanları ne hale getirdiğine

şahit oldum. Hiç kimse böyle korkunç bir hayatı hak etmiyor.”

Evanlyn, gözlerini yeniden yukarı kaldırdı. Erak’ın yürekten

konuştuğu ve kızın, söylediklerini kabullenmesini beklediği belli

oluyordu. Başını salladı.

“Size inanıyorum.”

Erak ayağa kalktı. Sanki hareket ederek Will’le tanışmasından bu

yana içinde çağlayan öfkeyi dindirebilirmiş gibi, küçük, sıcak odayı

aceleyle adımlıyordu.

“O oğlan, gerçek bir savaşçı. Boyu minicik olabilir ama göğsünde

gerçek bir Skandiyalı kalbi taşıyor.”

“O bir Orman Muhafızı,” dedi Evanlyn ve Erak başını salladı.

“Öyle. Ve bundan daha iyisini hak ediyor. Lanet olası uyuş-

turucu! Ragnak’ın buna neden izin verdiğini anlamıyorum!”

Bir an konuşmasına ara vererek öfkesini kontrol altına aldı.

Ardından kıza dönüp konuşmaya devam etti.

“İkinizi bir arada tutmak için uğraştığımı bilmeni istiyorum.

Borsa’nın onu avluya göndereceğine dair hiçbir fikrim yoktu. İtibarlı

bir düşmana nasıl davranılacağından haberi yok herifin. Ama ne

beklersin ki? Borsa bir savaşçı değil. Hayatını, buğday çuvalı

sayarak kazanıyor.”

“Anlıyorum,” dedi Evanlyn dikkatle. Anladığından emin değildi

aslında, ama ondan bir cevap beklendiğini biliyordu. Erak sert

bakışlarını kızın yüzüne çevirdi; beni değerlendiriyor olmalı, diye

düşündü Evanlyn. Kont, kendi kendine bir karar vermeye

çalışıyormuş gibi duruyordu.

- 185 -

JOHN FLANAGAN

“Avludan kimse kurtulamaz,” diye ekledi usulca. Evanlyn, soğuk

bir elin kalbini sıktığım hissetti.

“Yani,” dedi Erak, “bu konuda bir şey yapmak bizim elimizde.”

Erak’m soz sözleri üzerine içi umutla dolan Evanlyn, başını

kaldırdı.

“Tam olarak nedir aklınızdaki?” diye sordu; konuşmayı doğru

yorumladığından emin olmak istiyordu. Bir iki saniyeliğine

duraksayan Erak, kesin kararım vermişti artık.

“Buradan kaçacaksın,” dedi sonunda. “Oğlanı da yanma

alacaksın. Ben de size yardım edeceğim.”

- 186 -

ol arkadaşları, sırayla nöbet tutarak huzursuz bir gece

geçirdiler. Kara şövalyenin karanlıkta sinsice geri dön-

m

ki Y

esi olasılığı, ikisini de endişelendiriyordu. Ama görünen o

, korkuları yersiz çıkmıştı. Gece boyunca Depamieux orta-

lıklarda görünmemişti.

Sabahleyin hanın arkasındaki ahırda atlarını hazırlarken, endişe

içindeki hancı, Halt’a yaklaştı.

“Hanımı terk ettiğiniz için üzgün olduğumu söyleyemem,

beyim,” dedi özür diler gibi. Halt, adamın omzuna dostça bir şaplak

attı.

“Durumunu anlıyoruz, dostum. Korkarım kasabanın kabadayısına

kendimizi pek sevdiremedik.”

Hancı, birileri onu görür de sadakatsizliğini Depamieux’ye rapor

eder mi diye korkuyla etrafına bakındıktan sonra başını salladı.

Halt, bu tür olayların kasabada sıkça yaşanmış olduğunu tahmin

ediyordu. Önceki gece kıkırdamasını bastıramaya- rak kara

şövalyeye yakalanan adama acıdığını hissetti.

“O çok kötü bir adam, orası kesin, beyim,” diye alçak ses-

- 187 -

JOHN FLANAGAN

le itiraf etti hancı. “Ama bizim gibilerin elinden ne gelir? Ar kasında

küçük bir ordusu var; bizlerse savaşçı değil, yalnızca tüccarız.”

“Keşke size yardım edebilseydik,” dedi Halt, “ama yolumuza

devam etmemiz gerekiyor.” Bir an duraksadıktan sonra, masumca

sordu. “Les Sourges gemisi her gün kalkıyor mu?”

Les Sourges, yaklaşık yirmi kilometre batıda bulunan bir nehir

kasabasıydı. Halt ile Horace ise kuzeye gidiyorlardı. Ancak Orman

Muhafızı, Depamieux’nün geri dönüp herkesi sorguya çekeceğinden

emindi. Hancının bu bilgiyi saklayacağını sanmıyordu. Adamı

suçlayacak durumu da yoktu. Sorusuna karşılık olarak başını

sallıyordu şimdi hancı.

“Evet, beyim, gemi yılın bu zamanında hâlâ çalışıyor olur.

Önümüzdeki ay, deniz donunca liman kapanacak ve gezginlerin

Colpennieres’deki köprüyü kullanmaları gerekecek.”

Halt, atına atladı. Horace çoktan atına binmiş, ganimetlerin yüklü

olduğu atların dizginlerini tutuyordu. Geceki olayın ardından,

kasabayı bir an önce terk etme kararı almışlardı.

“Gemiye yetişelim o takdirde,” dedi Halt yüksek sesle. “Yol,

kuzeye doğru birkaç kilometre gittikten sonra ikiye ayrılıyor

sanırım?”

Hancı, yine başını salladı. “Doğru, beyim. Karşılaşacağınız ilk

büyük kavşaktan sağa saparsanız, yol sizi limana götürür.”

Hancıya teşekkür ve veda etmek için elini kaldıran Halt,

Abelard’ı mahmuzladı ve ahırdan çıkan kafilenin başını çekmeye

başladı.

O gün epeyce yol aldılar. Kavşağa vardıktan sonra sağa dön-

meden kuzeye doğru devam etmişlerdi. Takip edildiklerini gös

BUZLAR ÜLKESİ

teren hiçbir işarete rastlamadılar. Ama etraflarını saran tepeler ve

ormanlar, bir orduyu bile gizleyebilecek kadar genişti. Halt, bölgeyi

iyi bilen Depamieux’nün onlarla paralel doğrultuda ilerleyip yolun

ilerisinde pusu kurması olasılığını göz ardı etmiyordu.

Gün ortasına doğru, üzerinde haraç ödemelerini ya da onunla

dövüşmelerini öneren bir şövalye bulunan bir diğer küçük köprüyle

karşılaşınca, kelimenin tam anlamıyla hayal kırıklığına uğradılar.

İki ya da üç yıl önce emekliye ayrılmış olması gereken kemikli

doru bir atın üzerindeki şövalye, bir gece önce yüz yüze geldikleri

yerel diktatörden çok farklıydı. Çamurlu tuniği yırtık pırtıktı. Bir

zamanlar sarıydı belki, ama artık kirli bir beyaza çalıyordu rengi.

Zırhında birçok yama vardı ve üçte biri çıkıntılarla dolu, kabaca

budanmış bir ağaç dalını mızrak diye tutuyordu. Kalkanına bir

domuz kafası çizilmişti. Paslı donanımı, yırtık pırtık kıyafetleri ve

kirli vücuduyla adama çok yakışıyordu bu sembol.

Manzarayı izleyerek atlarım durdurdular. Halt, bıkkınlıkla iç

geçirdi.

“Bu işten çok sıkılmaya başladım artık,” diye mırıldandı ve

omzuna asmış olduğu yayını çıkannak için hareketlendi.

“Bir saniye, Halt,” dedi Horace, yuvarlak kalkanını bir omuz

hareketiyle öne alıp sol koluna geçirirken. “Neden meşe yaprağı

armasını gösterip fikrini değiştirmeyi denemiyoruz?”

Önlerindeki yırtık pırtık şekle tehditkâr gözlerle bakan Halt’un

ok kılıfına giden eli duraksadı.

“Şey, pekâlâ,” dedi isteksizce. “Ama tek bir şansı var. Kabul

etmezse oku yer. Bu heriflerden fenalık geldi artık.”

- 189 ~

JOHN FLANAGAN

Horace, pejmürde şövalyeyle tanışmak üzere atım ileriye doğru

sürerken, eyerine yaslandı. Şu ana dek yolun ortasındaki şekilden ses

bile çıkmamıştı; bu çok garip, diye düşündü Halt. Sokak

dövüşçüleri, genellikle hemen meydan okumalarına başlıyor,

konuşmalarını sık sık “Sen, genç soylu!”, “Gardmızı alınız, sör

şövalye” ve benzeri modası geçmiş hitaplarla süslüyorlardı.

Daha bunları düşünürken, zihninde uyarı çanları çalmaya

başlamıştı bile. Hemen, yirmi metre ötesindeki rakibiyle tanışmak

üzere tırıs giden genç çırağa seslendi.

“Horace! Geri dön! Bu bir...”

Ama daha sözlerini bitiremeden, oğlanın başı ve omuzları, yola

doğru uzanan bir meşe ağacının dallarından düşen şekilsiz bir

cisimle kaplanmıştı. Horace, bir an için etrafını saran ağın içinde boş

yere debelendi. Görünmez bir el ipe asılınca ağ, etrafına kapandığı

oğlanı at sırtından gürültüyle yere düşürdü.

İrkilen Vurucu, devrilen binicisinin yanında şaha kalkarak birkaç

adım attı ve tehlikede olmadığını anlayıp sakinleşerek yorgun

gözlerle olanları izlemeye başladı.

“...tuzak,” diye usulca bitirdi cümlesini Halt; bunu zamanında

fark edemediği için kendi kendine sövüyordu. Kılıksız şövalyenin

garip görünümüyle dikkati dağılmış ve bu duruma düşmelerine

neden olmuştu.

Kirişe bir yay sürmüştü şimdi ama kadim savaş atının üzerinde

ses çıkarmadan oturmakta olan şövalye hariç, görünürde hiçbir hedef

yoktu. Kuşkusuz şövalye de dikkatle hazırlanmış olan tuzağın bir

parçasıydı. Ağ Horace’m üstüne kapandığında, hiçbir şaşkınlık

emaresi göstermemişti.

_ 190 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Pekâlâ, dostum; bu aldatmacada her ne rolün varsa, bedelini

ödeme zamanın geldi,” diye mırıldandı Halt ve kaldırdığı yayını,

okun tüylü ucu çenesine dokunacak şekilde sonuna dek gerdi.

“Ben olsam yapmazdım bunu,” dedi tamdık bir ses. Hırpani

şövalye, siperliğini geri iterek Depamieux’nün koyu yüz hatlarını

açığa çıkardı.

Halt içinden küfretti. Yayı sonuna dek gerilmiş halde durak-

samıştı; yolun her iki yanındaki çalılıklardan gelen hafif sesleri

duyabiliyordu. Her biri ölümcül minik tatar yaylan taşıyan en

azından bir düzine şeklin çalılardan çıktığını görünce, yayını

gevşetti.

Tatar yaylannm tamamı üzerine doğrultulmuştu.

Okunu sırtındaki kılıfa koyarak yayını indirdi ve bacaklarının

üstüne yerleştirdi. Horace’ın, etrafını sarmalayan ağlarla hâlâ

mücadele etmekte olduğu noktaya doğru umutsuz bir bakış fırlattı.

Yolun kenarındaki çalılardan ve ağaçlardan daha fazla sayıda adam

çıkıyordu. Çaresizce debelenen savaşçı çırağına yaklaştılar ve dört

tanesi tatar yaylannı oğlanın üzerine doğrulturken, diğerleri ağm

ilmeklerini gevşeterek kıpkırmızı kesilen oğlanı ayağa kaldırdılar.

Memnuniyetle gülümseyen Depamieux, kemikli atını sürerek

yanlarına geldi Konuşma mesafesindeyken eğilerek üstünkörü bir

selam verdi.

“Pekâlâ, beyler,” dedi alaylı bir dille, “sizleri Montsombre

Şatosu’nda ağırlamaktan memnuniyet duyacağım.”

Halt, tek kaşını kaldırdı. “Bu teklifi nasıl reddedebiliriz ki?” diye

sordu, muhatabı belli olmaksızın.

- 191 ~

vanlyn’in Erak’ın dairesine çağrılmasından bu yana beş

uy E gün geçmişti.

Erak’ın onunla tekrar temas kurmasını beklerken, Erak’ın planını

gulamaya başlamış, adamın şahsi kölelerinden biri olması

ihtimalinden yüksek sesle şikâyet etmeye başlamıştı. Uydurdukları

hikâye uyarınca bu haftayı mutfakta bitirecek ve ardından yeni

görevine başlayacaktı. Erak’tan, özellikle de adamın temizlik

standartlarından tiksindiğini itiraf ediyor, her fırsatta adamın

Hallasholm’a gelirken ona gaddar davrandığından dem vuruyordu.

O birkaç gün boyunca Evanlyn’in ağzından çıkanları duyan biri,

Erak’ın iğrenç bir cehennem zebanisi olduğunu düşünebilirdi;

üstelik nefesi de leş gibi kokan bir zebaniydi.

Böyle geçen birkaç günün sonunda, yaşça büyük mutfak

kölelerinden biri olan Jana, bezgin bir ifadeyle Evanlyn’e dö nüp,

“Daha kötü şeyler de olabilirdi, kızım. Alış bunlara,” demişti.

Sonra da Evanlyn’in bitmek bilmeyen şikâyetlerinden sı

- 192 -

BUZLAR ÜLKESİ

kılarak arkasını dönmüştü kadın. Aslında, belli birinin kölesi olmanın

avantajları da yok değildi; daha iyi beslenip, daha iyi kıyafetler

giyme ve daha konforlu dairelerde uyuma imkânı vardı örneğin.

“Kendimi öldürürüm daha iyi,” diye seslendi Evanlyn, kadının

arkasından. Kont’a duyduğu ‘tiksintiyi’ herkes öğrenmiş olduğu için

memnundu. O sırada yanından geçen bir mutfak çalışanının kızın

ensesine patlattığı tokat, kulaklarının çınlamasına neden oldu.

“İşine dön, yoksa sana yapacağımı bilirim, tembel şey,” dedi

adam. Evanlyn, başını sallayıp nefretle adamın arkasından baktıktan

sonra, Ragnak ve arkadaşlarına içecek servisi yapmak üzere aceleyle

koşturdu.

Yemek salonuna Ragnak’ın bakışları altında girerken, her

zamanki gibi kaygılandığını hissetti. Her ne kadar mantığı ona,

yiyecek içecek servisi yapan düzinelerce köle arasında kaybolup

gideceğini söylese de, Duncan’ın kızı olduğu gerçeğinin ortaya

çıkacağına dair daimi bir korku içindeydi. Ardı arkası kesilmeyen

işler kadar, içinde bulunduğu bu endişeli ruh hali de yorgun

düşmesine neden oluyordu.

Akşam mesaileri biten köleler, memnuniyetle döşeklerine doğru

ilerliyorlardı. Evanlyn, kızın Erak’ la ilgili şikâyetlerinden sıkılan

Jana’nm, battaniyesini odanın en uzak köşesine taşımış olduğunu

fark etti. Kız, battaniyesini yere serdi ve eski bir gömleği, kütükten

yastığının etrafına sarmaya başladı. Bu sırada, gömleğin kıvrımları

arasından küçük bir kâğıt parçası düştü yere.

Kalbi deliler gibi çarpan Evanlyn, ayağını kâğıdın üstüne

~ 193 -

JOHN FLANAGAN

koyarak etrafına bakındı. Kâğıdı kimsecikler fark etmemişti neyse ki,

tüm köleler, uyku hazırlığındaydı. Elinden geldiğince normal

davranmaya çalışarak uzandı ve battaniyesini çenesine dek çekerek,

avucunda tuttuğu kâğıda bir göz attı:

“Bu gece.”

Birkaç dakika içinde salona gelen bir mutfak çalışanı lambaları

söndürmüş, salon, yalnızca alevlerden gelen ışıkla aydınlanmaya

başlamıştı. Bitkin düşen Evanlyn, ardına dek açtığı gözleriyle sırt

üstü uzandı; zamanın geçmesini beklerken, kalbi küt küt atıyordu.

Salondaki sesler, yavaş yavaş azalarak yerini uyuyan kölelerin

derin, düzenli soluklarına bırakıyordu. Oradan buradan hafif

horultular ya da tek tük öksürük sesleri geliyordu. Yaşlıca bir Töton

köle, uykusunda anlaşılmaz bir şeyler mırıldandı.

Meşalelerin ışığı zayıfladığında, Evanlyn, rıhtımdaki nöbetçilerin

geceyarısım haber vermek üzere çaldıkları borunun sesini işitti.

Sabah yedi civarında söken şafağa dek bir daha boru sesi

duyulmayacaktı. Bekleyişine geri döndü. Erak, gece yarısından sonra

bir saat daha beklemesini söylemişti. “Bu, etrafındakilere derin bir

uykuya dalacak zamanı verecektir,” demişti planını açıklarken.

“Ama zamanında hareket etmezsen de uykusu hafif kölelerle yaşlılar

tuvalete kalkmaya başlayacaktır.”

Tüm gerginliğine rağmen, Evanlyn’in göz kapaklan ağırlaşmaya

başlamıştı bile ve birden panikle irkilerek, uykuya teslim olmasına

ramak kaldığını fark etti. Kont beni Büyük Salon’un dışında

beklerken, battaniyeme sarılıp horultuyla uykuya dalsam ne olay

olurdu ama, diye düşündü. Sert zeminin üzerinde,

~ 194 ~

BUZLAR ÜLKESİ

rahatsız bir pozisyon aldı. Bir yandan da acı onu uyanık tutsun diye

tırnaklarını avuçlarına batırıyordu. Dakikaları saymaya başladı,

ancak bir süre sonra, rutin sayma işlemi de uykusunu getirmeye

başlamıştı.

Nihayet aradan bir saat geçmiş olduğuna hükmetti. Dikkatle

battaniyesini kaldırıp ayağa kalktığında, mutfakta uyanık binlerinin

bulunduğuna dair hiçbir işaret yoktu. Birileri ayaklanırsa, diye

düşündü, tuvalete gittiğimi söylerim. Botları hariç kıyafetleriyle

yatmıştı zaten. Battaniyesini etraflarına sardığı botlarını yanında

taşıyordu. Ateş söndüğü için oda oldukça soğumuştu; buz gibi hava

vücuduna temas edince titredi.

Hafifçe aralamaya çalıştığı avlu kapısı, bir ölüyü bile mezarından

kaldıracak kadar gürültü çıkarıyordu. Ağır menteşeleri üzerinde

berbat bir gıcırtıyla açıldı kapı. Seslerin kimseyi uya ndırmamasına

hayret eden Evanlyn, kapıyı dikkatle arkasından kapattı.

Ay ışığı yoktu. Gökyüzü karanlık bulutlarla kaplıydı ama yerdeki

kar, en küçük ışığı bile yansıtıyor, ayrıntıları seçebilmesini

sağlıyordu. Avlu kölelerinin yatıp kalktıkları, otuz kırk metre

ötesinde bulunan kara yıkıntıyı rahatlıkla seçebiliyordu Evanlyn.

Seke seke botlarını giydi ve ana binaya sırtını verip, Erak’m

talimatları uyarınca binanın sol ucuna doğru ilerledi. Duvarın sonuna

varınca, bir an için nefesi kesiliverdi. Binanın gölgesine sığınmış

iriyan bir şekil, onu bekliyordu.

Korkudan altına kaçıracağını sandı Evanlyn. Bir an sonra onun

Kont Erak olduğunu anladı.

“Geç kaldın,” diye fısıldadı Erak, öfkeyle. Evanlyn, onun

JOHN FLANAGAN

da çok gergin olduğunu fark etti. Kont bile olsa, bir kölenin

kaçmasına yardımcı oluyordu sonuçta ve bu gerçeğin bütünüyle

farkındaydı.

“Bazıları uykuya dalamadı bir türlü,” diye yalan söyledi Evanlyn.

Zamanı ölçme imkânı olmadığını söylemesinin bir anlamı yoktu.

Erak, yanıt olarak homurdanınca, özrünün kabul edildiğini tahmin

etti. Kont, minik bir kese bıraktı kızın ellerine.

“İşte,” dedi. “Bunun içinde birkaç parça gümüş var. Çocuğu

oradan çıkarabilmek için büyük ihtimalle Kurul üyelerinden birine

rüşvet vermen gerekecek. Bu gümüşler o işi görür. Daha fazlasını

verirsem, şüphelenir ve kaynağını sorgulamaya başlarlar.”

Evanlyn başını salladı. Tüm bunları, beş gece önce Erak’ın

dairesinde konuşmuşlardı. Kaçışın, şüpheleri Erak’ın üzerine

çekmeden gerçekleşmesi gerekiyordu. Erak’m, kızın bu son birkaç

günü, kontun kölesi olmaktan şikayet ederek geçirmesi talimatını

vermesinin nedeni de buydu. Böylece kaçma girişimi için mükemmel

bir bahane yaratılmış olacaktı.

“Şunu da al,” dedi Erak, deriden kını içinde küçük bir hançer

uzatarak. “Rüşveti verdikten sonra bir numara yapmaya kalkarsa

kullanırsın.”

Evanlyn, bıçağı alıp belindeki geniş kemere sıkıştırdı. Ba-

caklarını sıkıca saran bir pantolonla gömlek giymiş, battaniyeyi bir

pelerin gibi omuzlarına sarmıştı.

“Will’i çıkardıktan sonra ne yapacağım?” diye sordu usulca.

Erak, rıhtımı ve Hallasholm kasabasına inen patikayı işaret etti.

BUZLAR ÜLKESİ

“Şu yolu takip et. Kapıdan biraz uzakta, sola doğru, yokuş yukarı

giden bir başka patika var. O tarafa sap. Yolun sonuna yiyecek ve

sıcak giysiyle yüklü bir midilli bıraktım. Will’i yürütmen için ata

ihtiyacın olacak.” Bir an duraksadıktan sonra ekledi. “Eyer

çantasında bir parça sıcakotu da bulacaksın.” Evanlyn, şaşkınlıkla

başım kaldırdı. Erak, geçen gece o ottan nefret ettiğini söylemişti

oysa.

“Will’in ona ihtiyacı olacaktır,” diye kısaca açıkladı Erak.

“Sıcakotunu bir anda kesersen, onu öldürürsün. Zihnini toplayıp

sıcakotu olmadan idare edebileceği zamana dek, aldığı miktarı

haftadan haftaya azaltman gerekiyor.”

“Elimden geleni yaparım,” dedi Evanlyn ve Erak cesaret verici

bir hareketle kızın bileğini yakaladı. Tepelerindeki alçak bulutlara

bakarak havayı kokladı.

“Şafaktan önce kar yağacak,” dedi. “İzlerinizi örtecektir. Ben de

ortalığa sahte izler yerleştireceğim. Dağlara doğru gidin.

Ortadakinin diğer ikisinden daha büyük olduğu üçüz kayaların

oradan ikiye ayrılıncaya dek patikayı takip edin. Sonra sola sapın;

iki gün sonra kulübeye varacaksınız.”

Tepelerde, yaz sezonunda avcılar tarafından kullanılan küçük bir

kulübe vardı. Bu mevsimde kimse oraya uğramazdı. Bu sayede, kış

boyunca çocuklara güvenli bir sığınak olurdu.

“Unutma,” dedi Erak, “bahar gelip buzlar çözülmeye baş-

ladığında, oradan ayrılmanız gerek. Oğlan, o zamana kadar kendine

gelmiş olur. Ama avcılar tarafından yakalanma riskini göze

alamazsınız. Kar eridiği an kulübeden çıkın ve güneye gidin.”

Duraksayarak, özür diler gibi omuz silkti. “Elimden daha fazlası

gelmiyor, kusura bakma. Bu kadar kısa sürede an-

- 197 -

JOHN FLANAGAN

cak bunları düşünebildim ve eğer hemen harekete geçmezsek, Will

daha fazla dayanamayacak.”

Evanlyn, parmak uçlarında yükselerek adamı sakallı yanağından

öptü.

“Daha ne yapacaksın ki?” diye sordu. “Bu iyiliğini asla

unutmayacağım, Kont Erak. Sana ne kadar teşekkür etsem az dır.”

Erak, kızın teşekkürünü omuz silkerek geçiştirdi. Bir kez daha

gökyüzüne bakarak, parmağıyla avlu kölelerinin yatakhanesini işaret

etti.

“Yola koyulsan iyi olur,” dedi kıza. Ve ekledi, “İyi şanslar.”

Evanlyn aceleyle gülümseyerek yıkıntıya giden çıplak yolu

adımlamaya başladı. Karla kaplı avlu boyunca ilerlerken, fazlasıyla

göz önünde olduğunu hissediyor, her an arkasından bi- rileri

seslenecekmiş gibi geliyordu. Neyse ki kazasız belasız binaya ulaştı

ve duvarın dibinden gölgelere karışıverdi.

Birkaç saniye soluklanarak kalp atışlarının normale dönmesini

bekledi ve duvar dibinden kapıya doğru yürümeye başladı. Kapı

kilitliydi elbette ama basit bir sürgüyle, dışarıdan kilitlenmişti. Kız,

nefesini tutarak metal sürgüyü kendine doğru çekti ve kapıyı ardına

dek açarak içeri süzüldü.

Yatakhanenin içi, zifiri karanlıktı. Evanlyn, gözlerinin karanlığa

alışmasını bekledi. Birkaç dakika sonra, paçavralarla battaniye

parçalarına sarınmış halde pis zeminde uyuyan köleleri

seçebiliyordu. Binanın kaba meşe duvarlarının arasında yer alan

çatlaklardan içeri, ince ışık huzmeleri sızıyordu.

Kurul üyeleri, demişti Erak, binanın uç kısmında, ısınmak

~ 198 ~

BUZLAR ÜLKESİ

için minik bir ateş bile yakabildikleri bir bölmede kalıyorlar. Ama

içlerinden birinin ana binada nöbet tutuyor olması ihtimali de söz

konusuydu. Gümüşleri de kıza bu yüzden vermişti.

Ve hançeri.

Evanlyn, elini bıçağın soğuk kabzasında gezdirerek güven

tazeledi. Birkaç gün önce binada yapmış olduğu keşif sayesinde

Will’in nerede yattığını aşağı yukarı biliyordu. Yerde yatanların

arasından dikkatle geçerek, o tarafa doğru ilerlemeye başladı.

Gözleri, etrafı tarayarak Will’i arıyor; içini kaplayan çaresizlik hissi

de giderek artıyordu. Birden oğlanın eski püskü bir battaniyenin

üzerine yayılmış duran dağınık saçları çarptı gözüne. Hemen derin

bir iç geçirerek o tarafa yöneldi.

En azından Will'i yürütmesi sorun olmayacaktı. Hisleri körelen

ve zihinleri sıcakotu nedeniyle uyuşan avlu köleleri, verilen her emre

uyuyorlardı.

Evanlyn, yanma çöktüğü Will’i omuzlarından sarsmaya başladı;

önceleri nazik davranıyordu ama bir noktadan sonra, oğlanın bu

uyuşuk haliyle kolay kolay uyanmayacağını fark ederek sert

davranmaya başladı.

“Will!” diye tısladı oğlanın kulağına. “Kalksana. Haydi uyan!”

Will, bir şeyler mırıldandı. Ama gözleri hâlâ sımsıkı kapa lıydı ve

derin derin nefes almaya devam ediyordu. Evanlyn, giderek artan bir

panik hissiyle sarstı oğlanı.

“Lütfen Will,” diye yalvardı. “Uyan artık!” Ve avucunun içiyle

oğlanın yüzüne bir tane yapıştırdı.

Tokat işe yaramıştı. Gözleri açılan Will, boş bir ifadeyle

Evanlyn’e bakmaya başladı. Kızı tanıdığına dair hiçbir işaret

- 199 -

JOHN FLANAGAN

yoktu gözlerinde ama uyanmıştı en azından. Evanlyn, omzun dan

tutup çekti onu.

“Ayağa kalk,” diye emretti, “ve beni takip et.”

Çocuk ona itaat edince, kızın kalbi sevinçle doldu. Will yavaş

yürüyordu belki ama yürüyordu işte. Halsizliğine rağmen ayağa

kalkmış, kararsız adımlar atıyor, Evanlyn’in emirlerini bekliyordu.

Ardına dek açarak parlak ışıkların içeri girmesine neden olduğu

kapıyı işaret etti Evanlyn.

“Haydi. Kapıya,” diye emretti ve adımlarını kontrol edemeyerek

diğer kölelerin üzerine basan Will, ağır adımlarla ilerlemeye başladı.

Şaşırtıcı bir biçimde köleler, buna hemen hiç tepki vermiyor,

mırıldanıp yan dönmekle yetiniyorlardı. Evanlyn, Will’i takip etmek

için arkasını döndüğü anda, odanın diğer tarafından gelen buz gibi

bir sesle donakaldı.

“Bir saniye, küçük hanım. Nereye gittiğinizi sanıyorsunuz?”

Bir Kurul üyesiydi bu. Daha da beteri, Egon’du. Kont Erak haklı

çıkmıştı; Kurul üyeleri, diğer kölelerin başında sırayla nöbet

tutuyorlardı. Egon üzerine doğru gelirken, Evanlyn de arkasını

döndü. Tıpkı Will gibi, Egon da yerde uyuyanlara aldırış etmiyor,

çocukların üzerine basıyordu.

Evanlyn, kendini toplayarak derin bir nefes aldı ve en ciddi ses

tonuyla konuştu: “Kont Erak beni bu köleyi bulmam için gönderdi.

Dairesine odun getirilmesini istiyor.”

Çete reisi, duraksadı. Kız doğru söylüyor olabilirdi. Üst düzey bir

kontun gecenin bir yansı yakacak odun getirmesi için bir köleyi

görevlendinnesi, son derece doğal bir şeydi. Bunun

- 200 -

BUZLAR ÜLKESİ

la birlikte, içine bir kuşku tohumu düşmüştü Egon’un; kızı da sanki

bir yerden hatırlıyor gibiydi.

“Özellikle bu köleyi mi istedi?” diye sordu.

“Aynen öyle,” dedi Evanlyn, kayıtsız bir ses tonuyla konuşmaya

çalışarak. Hikâyelerinin bir tek yumuşak kamı vardı, o da burasıydı.

Erak ya da herhangi bir Skandiyalı’nm, basit bir odun taşıma görevi

için hususi bir köle seçmesi için hiçbir neden bulunmuyordu.

“Neden bu köle?” diye ısrar etti Egon. Evanlyn, blöfünün işe

yaramayacağını anlamıştı. Başka bir taktik denedi.

“Şey, ille de bu köle olsun demedi aslında. Git bir köle getir,

dedi. Ama Will benim arkadaşım ve içerinin sıcağında birkaç saat

çalışıp güzel bir yemek yesin diyordum, yani...” Cümleyi

tamamlamadan bırakıp.omuz silkti ve açıklamasının oğlanı tatmin

edeceğini umut etti. Ancak Egon, cevap vermeden kızı seyretmeye

devam ediyordu. Nihayet, durumu kabul ederek gözlerini kıstı.

“Pekâlâ,” dedi. “Geçen gün de buradaydın. Seni etrafa bakınırken

görmüştüm, değil mi?”

Evanlyn, içinden oğlana bir küfür savurdu. Bu engelden hızlı bir

biçimde kurtulmaya karar verdi. Minik gümüş kesesini çıkararak

salladı.

“Bak, ben sadece arkadaşıma bir iyilik yapmaya çalışıyorum,”

dedi. “Senin de hakkını almanı sağlarım.”

Egon, sağa sola hızlı bakışlar atarak etrafta kimsenin bulun-

madığından emin oldu. Sonra da keseyi kapıverdi.

“Böylesi daha iyi,” dedi. “Sen bana iyilik yap ki ben de sana

yapayım.” Gümüşleri gömleğinin içine tıkıştırarak kıza

- 201 -

JOHN FLANAGAN

yaklaştı; aralarında yalnızca birkaç santimlik mesafe kalmıştı. Başını

arkaya çeviren Evanlyn, Will’in ilgisiz tavırlarla kapıda beklediğini

fark etti. Birden kızı omuzlarından yakalayan Egon, onu vücuduna

bastırdı.

“Belki de üzerinde birkaç parça gümüş daha vardır, ha?” dedi.

Ancak karın hizasında keskin bir acı hissedince kaşları çatıldı;

acıyan noktadan aşağıya sıcak bir şeyler sızıyordu. Evanlyn, buz

gibi gülümsedi.

“Belki de bir ringa balığı gibi bağırsaklarını deşmeliyim, ha?”

dedi sivri uçlu hançeri oğlanın derisine bir kez daha batırarak.

Ringa bağırsakları hakkında hiçbir fikri yoktu. Ama oğlan da pek

biliyormuş gibi durmuyordu zaten. Hızla geri çekilip küfrederek

kapıyı işaret etti Egon.

“Pekâlâ,” dedi. “Defol git. Ama geri döndüğünde bunu ar-

kadaşına ödeteceğim.”

Rahatlayarak derin bir nefes alan Evanlyn, Will’i kolundan

tuttuğu gibi dışarı çekti ve arkasını dönerek kapıyı yeniden

sürgüledi.

“Haydi, Will. Gidelim buradan,” dedi ve rıhtıma inen yolun

başını çekti.

Gölgelerin içinden onları izleyen Kont Erak, rahatlamıştı.

Birkaç dakika sonra, İkiliyi takip etmeye başladı. Bu gece

yapacak çok işi vardı daha.

üçük atlı grubu, yol boyunca kuzeye doğru ilerliyordu.

sü K Halt ile Horace, artık sırtına alışılageldik siyah zırhını

ve tuniğini geçirmiş olan Depamieux ile grubun ortasında at

rüyorlardı. Depamieux’nün tuzak sırasında sırtına bindiği

sütçü beygiri, ekibi arkadan takip ediyordu. Şövalyenin altın-

da, iri, saldırgan ve -Halt’un beklediği gibi- siyah bir savaş atı

vardı.

Grubun önünde ve arkasında, en az iki düzine silahlı adam

yürüyordu. Bunun dışında, beşerli iki gruba ayrılarak yanlara

dağılan on tane de atlı muhafız vardı.

Hemen yanlarındaki askerlerin kullanıma hazır tatar yay ları,

Halt’un gözünden kaçmamıştı. Kaçmaya kalkışmaları halinde,

Horace ile on adım bile atmadan delik deşik olacaklarına emindi.

Uzun yayı omzunda asılıydı; Horace’m kılıç ve mızrağı da

alınmamıştı. Depamieux, onları esir aldıktan sonra, etraftaki silahlı

adamları işaret ederek omuz silkmişti.

“Karşı koymanın bir anlamı olmadığını görüyorsunuz,”

~ 203 ~

JOHN FLANAGAN

demişti, “o yüzden silahlarınızın sizde kalmasına izin veriyo rum.”

Ardından Halt’un eyer topuzuna takılı duran uzun yayı na anlamlı bir

bakış fırlatmıştı. “Yine de,” diye eklemişti, “şu yayı omzuna

geçirirsen kendimi daha rahat hissedeceğim.”

Halt da omuz silkerek ona söyleneni yapmıştı. Bakışları

Horace’a, bunun savaşacak değil, söz dinleyecek zaman olduğunu

anlatıyordu. Horace da başını sallayınca Galyalı despot şövalyenin

peşine takılmışlardı; şövalyenin hizmetkârları da hemen arkalarından

geliyordu. Halt, Deparnieux’nün cömertliğinin ganimet aldıkları at

ve zırhları kapsamadığının da farkındaydı. Şövalye, sert bir sesle

atları bir arada tutan dizginlerin, şu an grubun en arkasından

gelmekte olan adamlarından birine verilmesini emretmişti. Tüyleri

karmakarışık olmuş midillinin diğer atlara bağlı olmadığını fark eden

şövalye, metanetini koruyarak Halt’un yanında beklemiş, kaşları

merakla yukarı kalkmasına karşın bir yorum yapmamıştı.

Kara şövalye, Halt’u şaşırtarak atının bumunu kuzeye doğru

çevirdi ve kafile ilerlemeye başladı.

“Bizi nereye götürdüğünüzü sorabilir miyim?” dedi Halt.

Depamieux, alaylı bir nezaketle başını eğdi.

“Montsombre’daki şatoma gidiyoruz,” dedi. “Orada kısa bir süre

için misafirim olacaksınız.”

Halt, duydukları hakkında düşünürken bir yandan da başını

sallıyordu. Bir soru daha sordu. “Peki bizi misafir etmenizin nedeni

nedir?”

Kara şövalye, gülümsedi. “Çünkü ilgimi çekiyorsunuz,” dedi.

“Yanınızda bir şövalye ile dolaşıyorsunuz ve elinizde

- 204 ~

BUZLAR ÜLKESİ

basit çiftçi silahları var. Ama sade bir hizmetkâr olduğunuzu

sanmıyorum, öyle değil mi?”

Halt, cevap vermek yerine omuz silkmekle yetindi. Tilki gibi

gözleriyle onu izleyen Depamieux, söylediklerini doğru- larcasına

başını salladı.

“Hayır, değilsiniz. Lider olan sîzsiniz burada. Ve kıyafetleriniz

çok ilginç. Şu pelerininiz...” Atının üzerinden eğilerek Halt’un lekeli

Orman Muhafızı pelerinini okşadı. “Daha önce bunun gibi bir şey

görmemiştim.”

Halt bir şey söyleyecek mi, diye bekledi. Okçunun sessiz kalması,

onun hiç şaşırtmamıştı. Devam etti, “Ayrıca usta bir okçusunuz.

Hayır, ustalıktan öte bir şey. Dün gece yaptığınız atışı becerebilecek

bir başka okçu tanıdığımı sanmıyorum.” Halt, bu kez itiraz eder gibi

bir el işareti yaptı. “O kadar da iyi bir atış değildi,” diye yanıtladı.

“Aslında boğazınıza nişan almıştım.”

Depamieux, gürültülü ve uzun bir kahkaha attı.

“Hiç sanmıyorum, dostum. Bence okunuz, tam da hedeflediğiniz

noktayı buldu.”

Yeniden güldü. Halt, adamın gözlerindeki ifadeden bu abartılı

kahkahaların samimi olmadığını anlayabiliyordu. “Bu yüzden,” dedi

Depamieux, “ben de böylesine özel bir tutsağın daha fazla

incelenmesi gerektiğine kanaat getirdim. İşime yarayabilirsiniz,

dostum. Şu sıra dışı pelerininizin altında başka ne yetenekler

gizlediğinizi kim bilebilir?”

Horace konuşulanları dinliyordu. Galyalı şövalye, ona karşı olan

ilgisini tamamen kaybetmişti ve çocuk, bundan dolayı hiç de mutsuz

değildi. Sarf edilen hafif ve neşeli sözlere rağmen,

- 205 -

JOHN FLANAGAN

ima edilenlerin son derece önemli şeyler olduğunu anlayabiliyordu.

Tüm bunlar onun boyunu aşıyordu ve Halt’un liderliğini takip

etmekten memnundu.

“Size bir faydam olacağını hiç sanmam,” dedi Halt, despot

şövalyenin son sözlerine cevap olarak. Horace, Depamiuex’nün bu

sözlerdeki gizli mesajı alıp almadığını merak ediyordu; Halt’un

yeteneklerini şövalyenin hizmetinde kullanmaya hiç mi hiç niyeti

yoktu.

Kara şövalye, mesajı almış gibi duruyordu; bir an için ya nında at

sürmekte olan ufak tefek adamı süzdükten sonra cevabını verdi,

“Bakalım, göreceğiz. Arkadaşınızın kolu iyileşinceye dek sizleri

ağırlamama izin verin.” Horace’a dönüp sırıtarak çocuğu da sohbete

dâhil etmiş oldu. “Tam olarak iyileşmediği sürece bu yollarda

güvende sayılmazsınız.”

O gece, yolun hemen yanındaki minik bir açıklıkta kamp

kurdular. Depamieux, nöbetçileri tayin ettiğinde, Halt kamp içindeki

nöbetçi sayısının, dışarıdan gelecek bir saldırıya karşı nöbet

tutanlardan fazla olduğunu fark etmişti. Depar- nieux, bu topraklarda

kendini oldukça güvende hissediyor olmalı, diye düşündü. Daha

önemlisi ise, şövalyenin kamp kurulduktan sonra silahlarını teslim

etmelerini istemiş olmasıydı. Seçme şansları yoktu ve isteneni

yapmak zorundaydılar.

Despot şövalye, en azından daha fazla sahte dostluk gösterisinde

bulunmamış, adamlarının hazırlamış olduğu çadırda -rengi tabii ki

siyahtı- tek başına yemeğini yiyip uyumayı tercih etmişti.

Halt, kendisini bir açmazın tam ortasında buluvermişti. Tek

- 206 -

BUZLAR ÜLKESİ

başına seyahat ediyor olsa, silahlarını da alarak gecenin karanlığına

karışmak, çocuk oyuncağı olacaktı.

Ama Horace’m Orman Muhafızları gibi görünmeden hareket etme

yeteneği bulunmuyordu, dolayısıyla Halt’un oğlanı yanında götürme

imkânı yoktu. Tek başına kaçması halinde ise, Horace’m uzun süre

hayatta kalamayacağından emindi. Dolayısıyla bekleyip olacakları

görmekten başka çaresi yoktu. En azından, gitmek istedikleri yön

olan kuzeye doğru yol alıyorlardı.

Ayrıca dün gece handayken, kuzeydeki Tötonya ile hemen

yukarısında bulunan Skandiya arasındaki yüksek geçitlerin, yılın bu

zamanında karla kaplı olduğunu öğrenmişti. Yani aslında önlerindeki

bir iki ay boyunca kalacak yere ihtiyaçları olacaktı. Montsombre

Şatosu’nun da onlar açısından herhangi bir barınaktan farkı yoktu.

Depamiuex’nün, mesleğiyle ilgili bir fikir edinmeye başladığına

emindi Halt. Despot şövalyenin onu, rakiplerine karşı verdiği

mücadelede kullanmak istediği belli oluyordu. Şimdilik, diye

düşündü, yeterince güvende ve doğru yöne doğru gidiyor olmamız

yeterli.

Zamanı geldiğinde, bazı ayarlamalar yapması gerekebilirdi. Ama

henüz sırası değildi bunun.

£B» -----------

Ertesi gün, despotun şatosuna vardılar. Önceki iyi niyet gös-

terisinin ardından, Depamieux sabahleyin silahlarını geri verme mişti;

Halt, kemerindeki bıçakların o tanıdık ağırlıklarıyla omzundaki iki

düzine ok olmadan kendisini çıplak hissediyordu.

- 207 -

JOHN FLANAGAN

Etrafı ormanla kaplı Montsombre Şatosu, dolambaçlı, dar bir

patikadan tırmanılan bir platoda yükseliyordu. Dik patikayı

tırmanırlarken ormanlık arazinin çok aşağılarında kaldığını fark

ettiler. Patika, ancak dört adamın yan yana ilerleyebileceği

genişlikteydi. Müttefik ordulara yeterli erişimi sağlarken, geniş

işgalci ordularını uzakta tutma amacı taşıyordu bu. Savaş ustalarının

daima mücadele halinde olduğu ve her an bir saldırı riskinin

bulunduğu Galya’daki durumu hatırlatır gibiydi.

Montsombre, kalın duvarları ve dört köşesinde yer alan geniş

kuleleriyle basık ve güçlü bir şatoydu. Gökyüzüne doğru zarifçe

yükselen Redmont ya da Araluen Şatosu’na hiç benzemiyordu.

Yalnızca savaşlarda kullanılmak için inşa edilmiş, karanlık, sert bir

yapıydı. Halt, Horace’a Montsombre kelimesinin “karanlık dağ”

anlamına geldiğini söylemişti. Dolambaçlı, eğri büğrü yolun sonunda

yer alan kalın duvarlı yapıya çok uygun düşen bir isimdi bu.

Tepeyi tırmandıkça, şatonun adı, daha da anlamlı bir hale

geliyordu. Yol kenarlarında, üzerlerine dikdörtgen şekilli tuhaf

nesneler asılmış kazıklar yer alıyordu. İyice yaklaştıklarında, Horace

dehşet içinde bunların demirden birer kafes olduğunu fark etti;

yalnızca bir kulaç genişliğindeydiler ve içlerinde, insan kalıntısını

andıran bir şeyler vardı. Yolla aralarında epeyce mesafe olan

kafesler, patikanın üst kısımlarını yalamakta olan rüzgârda hafifçe

sallanıyorlardı.

Bazı kafeslerin aylardır asılı durduğu belli oluyordu. İçlerindeki

şekiller, kararmış ve uzun zamandan beri açık havada oldukları için

pörsümüş kuru kabuklardan ibaretti artık; üstleri ise çürümekte olan

paçavralarla sarılıydı. Ama kafeslerin bir kısmı yeniydi ve

içlerindeki insanlar seçilebiliyordu. Kare

- 208 -

BUZLAR ÜLKESİ

şeklinde demir çubuklardan inşa edilen kafesler, kuzgun ve

kargaların içeri girip etleri didiklemelerine olanak tanıyordu.

Cesetlerin birçoğunun gözleri, kuşlar tarafından oyulmuştu.

Midesi bulanan Horace, Halt’a doğru bir bakış fırlattı. Bu ha -

reketi fark eden Depamieux, yol kenarındaki vahşet gösterisinin

oğlanın üzerinde bıraktığı etkiyle neşelenerek gülümsedi.

“Tek tük rastlanan kanun kaçaklarımız,” dedi basitçe. “Her biri

yargılanarak suçlu bulundu tabii. Montsombre’da hukukun üstünlüğü

konusunda ısrarcıyımdır.”

“Suçları neydi?” diye sordu Horace. Kelimeler, düğümlenen

boğazından çıkmakta zorlanıyordu. Depamieux, aynı kayıtsız

tebessümünü takındı. Düşünüyormuş gibi yaptı.

‘“Muhtelif suçlar’ diyelim,” dedi. “Kısacası, benim canımı

sıktılar.”

Horace, despotun keyif dolu bakışlarını birkaç saniye boyunca

karşıladıktan sonra, başını öteye çevirdi. Hemen yukarısında asılı

duran, paçavralar içindeki zavallılara bakmamaya çalışıyordu.

Toplamda yirmiden fazla kafes asılı olmalıydı tepelerinde. Birden,

bazı tutsakların henüz canlı olduklarını fark edince yaşadığı dehşet

de ikiye katlandı. Kafeslerin bir tanesindeki tutsağın kımıldadığını

fark etmişti. İlk başta rüzgârda uçuşan kumaşlar nedeniyle

yanıldığını sandı. Ama onlar yaklaştıkça demirlerin arasından bir el

uzanmış ve kafesin içinden, ancak ölüm döşeğindeki bir insana ait

olabilecek bir inilti gelmişti.

Belli ki birileri merhamet dileyerek yakarıyordu.

“Aman Tanrım,” dedi Horace usulca ve yanındaki Halt’un derin

bir nefes aldığını duydu.

- 209 -

JOHN FLANAGAN

Depamieux, kara atını dizginleyip ağırlığını eyerin bir tarafına

verecek şekilde durdu.

“Tanıdınız mı?” diye sordu keyifli bir sesle. “Geçen gece

tavernadaydı.”

Şaşıran Horace’m kaşları çatıldı. Adamı tanıyamamıştı. Zaten

despot şövalyeyle ilk karşılaştıkları gece, handa en azından bir

düzine kasabalı vardı. Bu adamı ayrıca hatırlamasını gerektiren şeyin

ne olduğunu merak etti. O sırada Halt, buz gibi bir sesle araya girdi.

“Gülen buydu.”

Depamieux, hafifçe kıkırdadı. “Aynen öyle. Espri anlayışı

gelişmiş bir insan kendisi. O eğlenceli ruh halinden eser kalmamış

olması ne garip. Halbuki kalan saatlerini tuhaf şakalar yaparak

geçireceğini sanmıştım.”

Bunları söyleyerek dizginleri çekti ve yeniden yola koyuldu.

Arkasındaki kafile de o durdukça duruyor, hareket ettikçe hareket

ediyordu. Halt ile Horace’ı da onlara ayak uydurmaya zorluyorlardı.

Horace, bir kez daha teselli arayarak gözlerini Halt’a çevirdi.

Birkaç saniyelik bakışmanın ardından Orman Muhafızı, usulca başını

salladı. Çocuğun ne hissettiğini anlıyor, şahit olduğu aşağılık ve

zalim manzaradan tiksindiğini biliyordu. Halt’un bu hareketi,

Horace’ı az da olsa rahatlatmıştı. Diziyle Vurucu’nun böğrüne

dokundu ve ilerlemeye başladı.

Onları beklemekte olan karanlık, ürkütücü şatoya doğru hep

beraber at sürdüler.

- 210 -

idilli, tam da Erak’ın Evanlyn’e söylediği yerdeydi.

ip M Küçük bir ağaca bağlı olan hayvan, sırtını kar bulut-

larını Hallasholm’a taşıyan buz gibi rüzgâra vermişti. Evanlyn

i çözünce, minik at, uslu uslu kızın yanına geldi. Tepelerin-

deki çam yapraklarını hışırdatan rüzgâr, karla kaplı dalları tit -

retirken tuhaf sesler çıkarıyordu.

Bilinçsizce kızı takip eden Will, neredeyse beline kadar gelen

karın içinde tökezliyordu. Evanlyn de yürümekte zorlanıyordu ama

yetersiz beslenme ve buz gibi soğukla haftalardır gördüğü ağır işler

yüzünden bitkin düşmüş olan oğlanın işi daha zordu. Evanlyn, bir

süre sonra durup, Erak’m midillinin sırtındaki çantada olacağını

söylediği sıcak kıyafetleri çıkarması gerekeceğini biliyordu. Ayrıca

şafak sökmeden biraz olsun ilerleyebilmek için, muhtemelen Will’i

midillinin sırtına bindirmesi gerekecekti. Ama şu an için, hiçbir

gecikmeye tahammülü yoktu. Tüm içgüdüleri ona yola devam

etmesini, Skandiya kasabasıyla aralarına mümkün olduğunca mesafe

koymasını ve bunu elinden geldiğince hızlı yapmasını söylüyordu.

- 211 -

JOHN FLANAGAN

Evanlyn, hızla esen rüzgâra karşı başını eğip bir eliyle mi dilliyi,

diğeriyle de Will’in buz gibi elini tutarak dağlara doğru kıvrılan

patika boyunca ilerledi. Zaman zaman karın altında kalmış ağaç

kütüklerine ve kayalara takılarak, derin kar tabakasının içinde bata

çıka yürüdüler.

Yarım saatlik yürüyüşün ardından, Evanlyn, yüzüne çarpan ilk

kar tanelerini hissetmeye başladı. Birkaç dakika içinde kar yağışı

iyice hızlandı. Durup geride bıraktıkları patikaya baktı. Ayak izleri

yarı yarıya örtülmüştü. Erak, o gece tipi olacağını biliyordu, diye

düşündü. Denizci içgüdüleri, ona kaçakların tüm izlerinin

silineceğini söyleyinceye dek beklemişti. Evanlyn, salonun

kapısından çıktığından bu yana, kalbinin ilk kez umutla dolduğunu

hissetti. Her şeye rağmen bu işten yakayı sıyırabilirlerdi.

Bu arada, hemen arkasındaki Will, tökezleyip anlamsız sözcükler

mırıldandıktan sonra karın içine düşmüştü. Evanlyn arkasını

döndüğünde soğuktan titreyen oğlanın morardığını fark etti.

Midilliye doğru koşarak çantanın içini araştırmaya başladı.

Diğer nesnelerin arasında bulduğu koyun derisi ceketi titremekte

olan Will’e giydirdi. O bunu yaparken, Will de boş gözlerle

Evanlyn’i izliyordu. Başına her ne gelirse kabullenen, akılsız bir

hayvan gibiydi. Evanlyn, Will’in yüzüne bir tane geçirse çocuğun

ona karşı koymayacağından emindi. Onun eski halini hatırlayara k

oğlanın boş bakışlarını kederle izledi. Her ne kadar şimdiye dek çok

az sayıda insan bu illetten kurtulmuş olsa da Erak, Will’in büyük

olasılıkla iyileşeceğini söylemişti. Will’in bu korkunç illetten

kurtulmak için dağların gözlerden uzak tepelerinde bol bol zamanı

olacaktı. Skandiyalı kontun

~ 212 ~

BUZLAR ÜLKESİ

haklı çıkması ve sıcakotu bağımlısı arkadaşının tamamen iyileşmesi

için dualar ediyordu Evanlyn.

Karşı koymayan oğlanı midilliye doğru iterek, hayvanın sırtına

çıkmasını işaret etti. Will, bir an duraksadıktan sonra acemi

hareketlerle kendisini eyerin üzerine attı. Dağlara doğru uzanan

patika boyunca ilerlerken, eyerin üzerinde şaşkınlıkla sallanıyord u.

Bu sırada yoğun kar yağışı devam ediyordu.

£S> ---------------------- Ss-

Erak, yol ayrımından tarif etmiş olduğu tarafa saparak ormanın

karanlığına karışan İkiliyi izliyordu. Doğru yolda ilerlediklerinden

emin olarak aynı yolu takip etti, ama dönemece geldiğinde düz

devam ederek rıhtımın yolunu tuttu.

Yılın bu zamanı Büyük Salon’a nöbetçi konmuyordu. Etraf-

larındaki dağları kaplayan karlar herhangi bir nöbetçiden daha etkili

olduğu için, saldırı ihtimali göz önüne alınmıyordu bile. Ancak

rıhtıma yaklaşmakta olan Erak, tedbiri elden bırakmıyordu. Kurt

gemilerini korumak amacıyla rıhtımda bir nöbetçi ekibi tutuluyordu.

Ani bir fırtına, gemilerin karaya oturmasına neden olabilirdi;

dolayısıyla tehlike halinde görevli tayfaları uyarıp uyandırmaları

için rıhtımda birkaç nöbetçi görevlendirilmişti.

Nöbetçiler onu kolaylıkla görebilir ve gecenin bir yarısı orada ne

işi olduğunu merak edebilirlerdi. Bu nedenle elinden geldiğince

gölgelerden ayrılmamaya dikkat ediyordu Erak.

Hafif adımlarla iskeledeki gemisi Kurt Rüzgârı ’na çıktı; gemide

görevli tayfa olmadığını biliyordu. Hava durumu tah-

- 213 ~

JOHN FLANAGAN

minciliğindeki şöhretine dayanarak, bu gece şiddetli bir rüzgâr

esmeyeceğini iddia etmiş ve gemideki nöbetleri bizzat kaldırmıştı.

Arka taraftaki korkuluğun üzerinden eğildi ve aradığı şeyi buldu.

Günün erken saatlerinde yanaştırdığı filika, bıraktırdığı yerde

duruyordu.

Gemilerin bağlı olduğu iskeleye göz attığında, denizin hâlâ

çekilmekte olduğunu anladı. İskeleye varışını, denizin çekilmesiyle

çakışacak şekilde planlamıştı; hızla minik kayığa tırmanarak arka

tarafındaki tıpayı yerinden çıkardı. Kayığa bir anda dolan buz gibi

su, ellerini ıslatmıştı. Filika yarı yarıya dolunca tıpayı yerine taktı ve

parmaklığın üstünden kurt gemisine atladı. Hançerini çekerek

filikayı gemiye bağlayan halatı kesti.

Bir an, hiçbir şey olmadı. Derken, zaten yarı yarıya suya batmış

olan minik filika, önce yavaş, sonra çekilen suyla beraber hızlı bir

biçimde geriye doğru kaymaya başladı. Kayığın içinde, deliğine

geçirilmiş halde bir tek kürek bulunuyordu. Küreği, filikanın takip

eden birkaç gün içinde bulunması ihtimaline karşı, Erak

yerleştirmişti. Yan yarıya su dolu, tek küreği eksik, batmış bir filika;

tüm bunlar, bir kaza ihtimalini işaret edecekti.

Uzaklaşan filika, rıhtımı kaplayan geniş teknelerin arkasında

yavaş yavaş görüş alanından çıkıyordu artık. Elinden geleni

yaptığından emin olan Erak, kıyıya çıktı ve geliş yolunda bıraktığı

izleri takip ederek Büyük Salon’a doğru ilerledi. Yürürken, tipinin

çocukların izlerini yok ettiğini fark etmiş ve çok memnun kalmıştı.

Sabah olduğunda, gece bu yoldan binlerinin geçmiş olduğuna dair

hiçbir iz bulunmayacaktı. Kölelerin kaçışıyla ilgili tek ipucu, kayıp

filika ile kesik halat olacaktı.

- 214 -

BUZLAR ÜLKESİ

m» ------------- ü-

Ormanın içinden geçen patika dikleştikçe, ilerlemek de

zorlaşıyordu. Evanlyn hırıltıyla nefes alıyor, soluk verirken ağzından

buhar çıkıyordu. Kar başlayınca, az önce çam ağaçlarını titreten

hafif rüzgâr da sona ermişti. Evanlyn’in ağzı ve boğazı kurumuştu;

ayrıca ağzında madeni bir tat vardı. Birkaç kez yerden topladığı karı

yemeyi denese de, susuzluğunu ancak kısa süreliğine bastırabilmişti.

Ağzındaki kar eridikçe boğazından geçen birkaç damla su, buz gibi

soğuk nedeniyle fayda sağlamıyordu.

Dönüp arkasına baktı. Ağır adımlar atarak inatla yoluna devam

eden midilli, başını önüne eğmiş, soğuktan etkilenmiyor gibiydi.

Koyun derisi cekete sarman Will, midillinin sırtına yapışmıştı. Hafif

hafif inliyordu sürekli.

Evanlyn, bir an için yürümeye ara verdi; hırıltılı nefesler alıyor,

buz gibi havayı içine çekiyordu. Aldığı her nefes, boğazını

yakıyordu. Bel hizasına gelen karın içinde verdiği mücadele sonucu,

bacakları ağrıyor ve titriyordu. Ancak yorgunluktan tükeninceye dek

yürümesi gerektiğinin de farkındaydı. Ragnak’m Mekânı ile

aralarındaki mesafeye dair hiçbir fikri yoktu ama pek fazla yol kat

edememiş olmalarından korkuyordu. Erak’ın sahte ayak izi

denemesinin

başarısız

olması

halinde,

güçlü

kuvvetli

Skandiyalılar’m, Will ile aştıkları mesafeyi bir saatten az sürede kat

edeceğinden kuşkusu yoktu.

Erak’ın verdiği talimat, şafak sökmeden önce çıkabildikleri kadar

yükseğe çıkmalarıydı. Bunu takiben yoldan ayrılarak,

- 215 -

JOHN FLANAGAN

Will ile gün boyu saklanacakları kaim ağaçların korumasına

sığınmaları gerekiyordu.

Gökyüzünü kaplayan ağaçların içindeki dar boşluğa bir göz attı.

Kaim bulutlar, ay ve yıldızlara dair tüm işaretleri gizliyordu. Saatin

kaç olduğuna ya da şafağın sökmesine ne kadar kaldığına dair hiçbir

fikri yoktu.

Bacaklarındaki tüm kasların isyan etmesine rağmen, aldırmaz

adımlar atan midilli eşliğinde, perişan bir halde yoluna devam etti.

Bir an, midillinin sırtına atlayıp Will’in arkasına geçmeyi geçirdi

içinden. Ama bu fikri hemen aklından uzaklaştırdı. Yanlarındaki

küçük bir midilliydi sonuçta; her ne kadar Will ile eşyalarını şikâyet

etmeden taşısa da ikinci bir binici, hayvanın çabucak yorulmasına

neden olurdu. Karışık tüylü minik yaratığın onlar için ne kadar

önemli olduğunu bildiğinden, isteksizce de olsa, yoluna yaya devam

etmeye karar verdi. Hayvan yorulursa, Will’in ölüm fermanını

imzalamış bile olabilirdi. Oğlanı bu bitkin ve güçsüz haliyle asla

yürütemezdi.

Ağır aksak adımlarla yürümeye devam etti; ayaklarını kardan

çıkarıp havaya kaldırıyor, adım atmaya çalışırken hafifçe kayıyordu.

Güvenli bir nokta buluncaya dek dimdik durmaya çalışıyordu. Sol.

Sağ. Sol. Sağ. Ağzı iyice kurumuştu. Verdiği soluklar, hâlâ ortalığı

buhara boğuyor ve sakin gecenin içinde ilerledikleri patikayı belli

belirsiz işaretliyordu. Düşünmeksizin attığı adımları saymaya

başlamıştı. Bunun belli bir nedeni yoktu. Mesafeyi ölçüyor falan da

değildi. Monoton yürüyüş temposuna verdiği bir tepkiydi yalnızca.

İki yüze varınca tekrar saymaya başladı, sonra yeniden. Böyle bir

süre daha devam ettikten sonra, birden kaç kez iki yüze dek

saydığını bilmediğini fark ederek saymayı kesti. Yinni adım sonra,

yeniden

- 216 ~

BUZLAR ÜLKESİ

saymaya başladı. Omuz silkti. Bu kez, başa dönmeden önce dört yüze

kadar sayma kararı aldı. Yeter ki değişiklik olsun, diye düşündü

sinirli sinirli gülerek.

Kocaman kar taneleri düşmeye devam ediyor, Evanlyn’in yüzüyle

saçlarını beyaza bürüyordu. Kız, uyuşmaya başlayan yüzünü sertçe

ovuştururken elinin de uyuştuğunu fark ederek durdu ve çantanın

içini bir kez daha karıştırdı.

Will’in ceketini çıkarırken, içeride bir çift eldiven çarpmıştı

gözüne. İki parçalı, kalın yün eldivenleri buldu. Eldivenleri

donmakta olan ellerine geçirdikten sonra, kan dolaşımını yeniden

sağlamak için kollarını salladı. Sonra ellerini göğsüne vurarak koltuk

altlarına sokmayı denedi. Birkaç dakikanın sonunda, hafif bir

karıncalanma hissederek yeniden yürümeye başladı.

Evanlyn durunca, midilli de durmuştu. O hareketlenince, hayvan

da sabırla arkasından ilerlemeye başladı.

Kız, dört yüze gelince durdu ve saymaya baştan başladı.

~ 217 -

alt, onlara gösterilen geniş daire boyunca etrafına ba -

kındı.

H

“Eh,” dedi, “küçük bir yer ama idare eder işte.”

İşin doğrusu, pek de gerçekleri yansıtmıyordu bu ifade.

Montsombre Şatosu’nun, Deparniuex’nün yalnızca kendi ihtiyaçları

-ve konuklarının ihtiyaçları, diye de eklemişti alaycı bir dille - için

kullandığını söylediği merkezi kulesindeydi- ler. Geniş ve oldukça

rahat döşenmiş bir odadaydılar. Yemek yemek için oldukça uygun

bir masa ve iki sandalyeyle geniş şöminenin her iki yanına

yerleştirilmiş, rahat görünümlü iki koltuk vardı odada. Her iki

yandaki kapılar, küçük yatak odalarına açılıyordu; hatta bir küvetle

lavabonun da dâhil olduğu minik bir banyosu bile vardı. Taş

duvarlarda bir çift tablo asılıydı, zeminin büyük bir kısmı da halıyla

kaplanmıştı. Odanın ayrıca küçük bir terası ve şatoya gelirken

geçmiş oldukları sarmal patikayla aşağılarda kalan ormanlık

arazilerin görülebildiği bir penceresi de bulunuyordu. Camsız

pencere, rüzgâr ve diğer kötü hava şartlarına karşı, iç tarafından

ahşap panjurlarla korunuyordu.

- 218 -

BUZLAR ÜLKESİ

Odanın düzenine uymayan tek yer, kapıydı. İç tarafında kapı kolu

bulunmuyordu. Daireleri konforlu olabilirdi. Ama burada tutsak

olduklarını biliyordu Halt.

Çantasını yere fırlatan Horace, keyifle ateşin başındaki ahşap

koltuklardan birine gömüldü. Henüz öğleden sonra olmasına rağmen,

pencereden içeri rüzgâr esiyordu. Geceleyin burası soğuk ve rüzgârlı

oluyordur herhalde, diye düşündü. Ama sonuçta, şato dairelerinin

çoğu soğuk olurdu. Burası da farklı değildi.

“Halt,” dedi, “Abelard ile Çekici’nin bizi neden tuzağa karşı

uyarmadıklarını merak ediyorum. Bu tür şeyleri önceden sezmeleri

için eğitilmediler mi?”

Halt, yavaşça başını salladı. “Ben de aynı şeyi düşündüm,” dedi.

“Ve sanırım senin şu fetihler zincirinle ilgili bir durum bu.” Bir şey

anlamayan Horace boş boş yüzüne bakınca, devam etti. “Yanımızda

tenekeci kafilesi gibi tıngırdayan zırhlarla yüklü, yarım düzine savaş

atı vardı. Tahminimce o tıngırtılar, Depamiuex’nün adamlarının

çıkardığı sesleri bastırdı.”

Horace, kaşlarını çattı. Bunu düşünmemişti. “Yine de atların

adamların kokularını almaları gerekmez miydi?” diye sordu.

“Rüzgâr doğru yönde eserse, evet. Ama hatırlarsan, o an bizden

onlara doğru esiyordu.” Atların böylesine küçük bir güçlüğün bile

üstesinden gelememelerinden dolayı hayal kırıklığına uğramış olan

Horace’a şöyle bir baktı. “Bizler bazen,” diye devam etti, “Orman

Muhafızı atlarından fazla şey bekliyoruz. Onlar da birer hayvan

sonuçta.” Dudakları hafif bir tebessümle kıvrıldı ama Horace bunun

farkına varmadı. Yalnızca başını sallamakla yetinerek bir sonraki

sorusuna geçti.

~ 219 -

JOHN FLANAGAN

“Peki,” dedi, “şimdi ne yapacağız?”

Orman Muhafızı, omuz silkti. Çantasını açmış, birkaç parça

eşyasını çıkarıyordu; temiz bir gömlek, tıraş bıçağı ve temizlik

malzemeleri.

“Bekleyeceğiz,” dedi. “Nasılsa zaman açısından bir kaybımız

yok; yani şimdilik. Skandiya’ya açılan dağ geçitleri, en azından bir

ay daha kar altında olacak. Hatta bizim şu kibar Galyalı’nın aklından

geçenleri öğreninceye dek birkaç gün burada dinlenebiliriz bile.”

Horace, botunu çıkardı ve bu ani özgürlük hissinden hoşlanarak

keyifle ayak parmaklarını oynattı.

“Bir şey daha var,” dedi. “Depamieux sence neyin peşinde,

Halt?”

Halt, bir an duraksadıktan sonra başını salladı. “Emin deği lim.

Ama önümüzdeki birkaç gün içinde elini açık edecektir. Sanırım

benim Onnan Muhafızı olduğumdan şüpheleniyor,” dedi, düşünceli

bir tavırla.

“Buralarda Orman Muhafızı var mı?” diye sordu, şaşıran Horace.

Onnan Muhafızı Teşkilatı’nın yalnızca Araluen’de faaliyet

gösterdiğini zannediyordu. Halt başını iki yana salladığında, bu

varsayımının doğru olduğunu anladı.

“Hayır, yok,” dedi Halt. “Ve uzak ülkelerde Birlik’ten söz et-

memeye daima özen göstermişizdir. Kiminle ne zaman savaşa

gireceğini asla bilemezsin. Ama böyle bir şeyi tamamen gizli tutmak

da olanaksız, yani hakkımızda bir şeyler biliyor da olabilir.”

“Peki biliyorsa ne olacak?” diye sordu Horace. “Bizimle, senin

de dediğin gibi, yalnızca benimle dövüşmek için ilgilendiğini

sanıyordum.”

BUZLAR ÜLKESİ

“İlk başta öyleydi,” diye onayladı Halt, “ama artık kokuyu aldı ve

sanırım beni kendi çıkarı için nasıl kullanacağının hesaplarını

yapıyor.”

“Seni kullanmak mı?” diye tekrarladı Horace. Kaşları çatıl- mıştı.

Halt, aldırmaz bir el işareti yaptı.

“Onun gibi insanların kafaları, genellikle bu şekilde çalışır,” diye

açıkladı. “Her şeyden çıkar elde etmenin yollarını ararlar. Ve fiyatın

uygun olması halinde, herkesin satın alınabileceğine inanırlar. Şu

botunu tekrar giymen mümkün mü acaba?” diye nazikçe ekledi.

“Pencereden pek taze hava girdiği söylenemez ve çorapların da,

doğrusunu söylemek gerekirse, leş gibi kokuyor.”

“Şey, affedersin!” dedi Horace, botunu tekrar ayağına geçirerek.

Odayı kaplayan ağır kokuyu o da fark etmişti şimdi.

“Bu ülkedeki şövalyeler, şövalyelik yemini etmezler mi?” diye

sordu, kafasındaki esas konuya geri dönerek. “Şövalyeler,

başkalarına yardımcı olmak için yemin ederler, öyle değil mi?

İnsanları ‘kullanmak’ onlara uygun bir davranış değildir.”

“Yemin ederler,” dedi Halt. “Ama o yemine sadık kalırlar mı,

orası tartışılır. Zaten şövalyelerin sıradan insanlara yardımcı olmaları

fikri, güçlü bir kralın bulunduğu Araluen gibi yerlerde geçerlidir.

Yoksa güç kimdeyse, istediği her şeyi yapabilir.”

“Ama bu böyle olmamalı,” diye mırıldandı Horace. Halt da aynı

kanıdaydı ancak bunu dile getirerek eline bir şey geçmeyeceğinin de

farkındaydı.

“Sen sadece sabırlı ol,” dedi Horace’a. “İşleri hızlandırmak adına

yapabileceğimiz hiçbir şey yok. Depamiuex’nün ne is

- 221 -

JOHN FLANAGAN

tediğini yakında öğreniriz. Bu arada rahatlayıp keyfimize bakalım.”

“Bir şey daha...” diye yol arkadaşının önerisine aldırmadan ekledi

Horace. “Yol kenarındaki o kafeslerden hiç hoşlanmadım. Suçları ne

kadar ağır olursa olsun, gerçek bir şövalye hiç kimseyi o şekilde

cezalandırmaz. Korkunç bir cezalandırma yöntemi. İnsanlık dışı!”

Halt, oğlanın samimi bakışlarını karşıladı. Oğlanı rahatlatmak

için önerebileceği bir şey bulunmuyordu.

“Evet,” dedi sonunda, “benim de hiç hoşuma gitmedi. Sanırım

buradan ayrılmadan önce, Lord Depamiuex’nün bize o konuda bazı

açıklamalarda bulunması gerekecek.”

££> ------------

Akşam yemeğini, Galyalı despotla birlikte yediler. Masa, otuz ya

da daha fazla sayıda insanın yemek yiyebileceği büyüklükteydi.

Hizmetçi kızlarla oğlanlar telaş içinde ortalıkta dolanıyor,

istendiğinde yemek ve şarap servisi yapıyorlardı.

Yemek ne iyi ne de kötüydü; bu, Halt’u şaşırtmıştı. Galya

mutfağının egzotik bir şöhreti vardı. Ancak servis edilen basit

yiyecekler, bu şöhretin asılsız olduğunu gösteriyordu.

Hizmetlilerin hep önlerine baktıklarını ve üçüyle de hiç göz

teması kurmadıklarını fark etti. Hizmetkârlardan biri yemek

dağıtmak ya da kadehini doldurmak üzere efendisine yaklaştığında,

bariz bir korku havası hâkim oluyordu salona.

Halt, Depamiuex’nün yalnızca ortamdaki gerginliğin farkında

olmakla kalmayıp, bu durumdan büyük bir keyif aldığını da

görebiliyordu. Hizmetkârlardan biri nefesini tutarak ona

- 222 ~

BUZLAR ÜLKESİ

yaklaştığında, adamın zalim dudaklarına tatminkâr bir tebessüm

yerleşiyordu.

Yemek boyunca çok az konuştular. Depamieux, eline geçirmiş

olduğu ilgi çekici, tuhaf bir böceği inceleyen bir oğlan çocuğunu

andırıyordu. Bu şartlar altında ne Halt ne de Horace havadan sudan

konuşacak durumda değildi zaten.

Yemek bitip masa temizlendikten sonra, Depamieux niha yet

konuşmaya başladı. Küçümser bir tavırla Horace’a bakarak,

dairelerine açılan merdivene doğru bir el işareti yaptı.

“Seni daha fazla tutmayacağım, evlat,” dedi. “Kalkabilirsin.”

Bu kaba tavrın karşısında hafifçe kızaran Horace, Halt’a bir bakış

fırlatınca Orman Muhafızı’nın başını hafifçe salladığını fark etti.

Saygınlığını muhafaza edip şaşkınlığını Galyalı şövalyeye belli

etmemeye çalışarak ayağa kalktı.

“İyi geceler, Halt,” dedi usulca. Halt bir kez daha başını salladı.

“Sana da, Horace.” Savaşçı çırağı, Depamieux ile de göz göze

geldikten sonra, arkasını dönerek odayı terk etti. O ana dek gölgelere

saklanarak bekleyen iki silahlı muhafız, derhal peşine düşerek

merdiven boyunca oğlana eşlik etti.

Küçük bir hakaret, diye düşündü Horace, dairesine çıkan

merdivenleri tırmanırken. Muhtemelen çocukçaydı da. Ama yine de,

masadan ayrılırken Montsombre Şatosu’nun efendisini selamsız

bırakmış olması, kendisini biraz daha iyi hissetmesini sağlamıştı.

Depamieux, Horace’ın taş merdivenlerdeki ayak seslerinin

uzaklaşmasını bekledi. Ve sandalyesini geriye doğru çekerek,

içlerinde binbir tilkinin dolaştığı gözlerini Orman Muhafızı’na

çevirdi.

- 223 ~

JOHN FLANAGAN

“Eh, Efendi Halt,” dedi usulca, “küçük bir sohbetin zamanı

geldi.”

Halt, dudaklarını büktü. “Ne konuda?” diye sordu. “Dedikoduyla

aram pek hoş değildir de.”

Despot şövalyenin yüzünü ince bir tebessüm kapladı. “Eğlenceli

bir konuk olacağınız belli,” dedi. “Söyleyin bakalım, tam olarak

kimsiniz siz?”

Halt, ilgisizce omuz silkti. Önündeki, içi neredeyse boşalmış

kadehle oynuyor, kadehi sağa sola çevirerek köşedeki alevlerden

çıkan parıltıların çıkıntılı camdaki yansımalarını izliyordu.

“Sıradan biriyim ben,” dedi. “Adım Halt. Araluenliyim ve Sör

Horace ile seyahat ediyorum. Başka da söylenecek bir şey yok.”

Karşısında oturan sakallı adamı incelemeye devam eden

Depamiuex’nün tebessümü, yüzüne yapışıp kalmıştı sanki.

Karşısındakinin kolay tanımlanacak biri olmadığından emindi.

Kıyafetleri sadeydi; hatta yavanlık sınırlarında dolaştıkları bile

söylenebilirdi. Saçı ve sakalı düzensiz bir biçimde kesilmişti. Sanki

bir avcı bıçağıyla kesilmiş gibi duruyorlar, diye düşündü

Depamieux. Halt hakkında aynı şeyi düşünen kimbilir kaçıncı

insandı.

Ufak tefekti de. Kara şövalyenin omzuna ancak geliyordu boyu.

Ama her şeye rağmen kaslı bir vücudu vardı ve saçıyla sakalındaki

kırlıklara rağmen, formunun zirvesindeydi. Ama karanlık, sakin ve

kurnazca bakan o gözler, iddia ettiği gibi sıradan biri olmadığını

belli ediyordu. Depamieux, komuta etmeye alışkın olan insanların

bakışlarını tanıma yeteneğiyle övünürdü; bu adamın gözleri de

kesinlikle öyle bakıyordu.

- 224 -

BUZLAR ÜLKESİ

Adamın silahları da bir garipti. Bir komutan olduğu bu kadar açık

olan bir adamın zırh giymemesi, hiç de alışılagelmiş bir durum

değildi. Ok ve yay, Depamiuex’nün gözünde çiftçi silahlarıydı;

kınlarının içindeki çifte bıçaklara ise daha önce hiç rastlamamıştı.

Yemek öncesinde, fırsattan istifade ederek bıçakları incelemişti.

Geniş olan bıçak ona, Skandiyalılar’a özgü kaba saks bıçaklarını

anımsatıyordu. Tıpkı diğeri gibi jilet keskinliğinde olan küçük bıçak

ise, son derece dengeli bir fırlatma bıçağıydı. Bir komutan için

gerçekten de olağandışı silahlar, diye düşündü Depamieux.

Tuhaf pelerin de şövalyenin gözlerini kamaştırıyordu. De-

pamieux, pelerini kaplayan düzensiz yeşil ve gri desenlere hiçbir

mantıklı açıklama getiremiyordu. Baş kısmındaki geniş kukuleta,

pelerini giyen kişinin yüzünü tamamen gizlemeye yarıyordu. Galyalı

şövalye, Montsombre’a doğru at sürerlerken birkaç kez, pelerinin

titreşerek arka plandaki ormanla bütünleştiğini, ufak tefek adamın

neredeyse görünürden kaybolma noktasına geldiğini fark etmişti. Bir

an sonra ise normale dönüyordu görüntü.

Birçok hemşerisi gibi Depamieux de batıl inançlı biriydi.

Pelerinin bu garip niteliklerinin, bir çeşit büyü olduğundan

şüpheleniyordu.

Halt’a karşı biraz belirsiz davranıyor olmasının altında yatan

neden

de

bu

düşünceydi.

Despot

şövalye,

büyücülerin

kızdırılmaması gerektiğini biliyordu. Dolayısıyla, bu ufak tefek

gizemli adamın nelere kadir olduğunu tam olarak öğrenmedikçe,

kartlarını dikkatli oynamaya karar vermişti. Karanlık güçlere sahip

olmadığı ortaya çıkarsa, diğer yeteneklerini Depamiuex’nün çıkarına

kullanmaya ikna edilebilirdi Halt.

- 225 ~

JOHN FLANAGAN

Bu da olmazsa, tutsaklarını istediği an öldürebilirdi despot

şövalye.

Halt’un, son sözlerinin ardından bir süredir konuşmadığını fark

etti. Şarabından bir yudum alarak Halt’un dile getirdikleri karşısında

başını iki yana salladı.

“Hiç de sıradan biri değilsiniz bana kalırsa,” dedi. “Enteresan

birisiniz, Halt.”

Orman Muhafızı, yeniden omuz silkti. “Neden öyle düşün-

düğünüzü anlayamıyorum,” diye yanıtladı kibarca.

Depamieux, şarap kadehini parmaklarının arasında çeviriyordu.

Kapı hafifçe vuruldu ve baş kâhya, korku dolu adımlarla özür

dilercesine içeri girdi. Efendisinin ne zaman ne yapacağı belirsiz,

tehlikeli bir adam olduğunu acı tecrübelerle öğrenmişti.

“Ne var?” dedi Depamieux, rahatsız edildiği için sinirlenerek.

“Affınıza sığınırım, lordum, başka bir isteğiniz var mıydı acaba

diye soracaktım?”

Depamieux, tam adamı gönderecekken aklına bir fikir geldi. Bu

tuhaf Araluenliyi kışkırtmak için güzel bir deneme olur, diye

düşündü. Ne tepki vereceğini görmüş olurum.

“Evet,” dedi. “Aşçıyı buraya gönderin.”

Şaşıran kâhya, duraksadı.

“Aşçı mı dediniz, lordum?” diye tekrar etti. “Yiyecek bir şey mi

istiyordunuz?”

“Aşçıyı istiyorum, seni gerizekâlı!” diye bağırdı Depamie- ux.

Kâhya, hemen geri adım attı.

“Derhal, lordum,” dedi endişeli adımlarla gerileyerek. Kapı

BUZLAR ÜLKESİ

arkasından kapanınca, Galyalı despot, Halt’a gülümsedi.

“Bugünlerde iyi bir çalışan bulmak neredeyse olanaksız,” dedi.

Halt, adama küçümseyerek bakarak “Sizin açınızdan hiç bitmeyen

bir sorun olmalı,” dedi. İmalı ifadeyi anlamaya çalışan Depamieux,

keskin bakışlarla süzdü onu.

Kapı çalınıp kâhya geri gelinceye dek konuşmadan oturdular.

Aşçı kadın, adamın birkaç adım arkasından geliyor, endişeli

hareketlerle ellerini önlüğünün kenarına siliyordu. Orta yaşlı bir

kadındı; Depamiuex’nün yanında çalışmaktan duyduğu gerginlik,

yüzünden okunuyordu.

“Aşçıyı getirdim, lordum,” dedi kâhya.

Depamieux bir şey söylemedi. Kedinin fareye baktığı gibi

bakıyordu kadına. Aralarındaki sessizlik uzadıkça, kadın da ellerini

önlüğüne kurulamaya devam ediyordu. Nihayet dayanamayarak

sordu.

“Yolunda gitmeyen bir şey mi oldu, lordum?” diye sordu.

“Yemek iyi de...”

“Kes sesini!” diye bağırdı Depamieux, sandalyesinden kalkıp

parmağını öfkeyle kadına sallayarak. “Buranın efendisi benim!

Benim önümde konuşamazsın! Sessiz ol, kadın!”

Tatsız sahneyi izleyen Halt’un gözleri kısıldı. Bunun, onun için

sahnelenen bir gösteri olduğunu biliyordu. Depar- niuex’nün,

vereceği tepkiyi görmek istediğini anlamıştı. Ne kadar sinir bozucu

olsa da, kadına yardım etmek adına şu an için yapabileceği hiçbir

şey yoktu. Depamieux, hızla ona baktı ve şüpheleri doğrulandı; ufak

tefek adam, her zamankinden de sakin bir tavırla yerinde oturuyordu.

Depamieux, yerine oturup yüzünü talihsiz aşçıya döndü.

- 227 -

JOHN FLANAGAN

“Sebzeler soğuktu,” dedi sonunda.

Kadının yüz ifadesi, hem korku hem de şaşkınlık içeriyordu.

“Ama öyle olmamalı, lordum? Sebzeler daha...”

“Soğuktular diyorum!” diye kadının sözünü kesti Depami- eux.

Halt’a döndü. “Soğuktular, öyle değil mi?” diye şansını denedi.

Halt, omuz silkti.

“Sebzeler gayet iyiydi,” dedi düz bir ifadeyle. Ne olursa olsun,

öfke ya da hakaret dolu bir tonda çıkmasını engellemeliydi sesinin.

Depamieux, hafifçe gülümsedi. Aşçıya döndü.

“Yaptığını beğendin mi?” dedi. “Konuğumun önünde beni utan-

dırmakla kalmadın, bir de adamı yalan söylemeye zorluyorsun.”

“Lordum, ben gerçekten de...”

Depamieux, buyurgan bir hareketle salladığı eliyle kadını

susturdu.

“Beni hayal kırıklığına uğrattın ve bu yüzden cezanı çe-

keceksin,” dedi. Kadının yüzü, korkudan bembeyaz olmuştu. Ceza

meselesi, Montsombre Şatosu’nun sınırları içinde hafife alınacak bir

konu değildi.

“Lütfen, lordum. Lütfen, daha iyisini yaparım. Söz veriyorum,”

diye lafı geveleyerek cezasının resmen ilan edilmesini engellemek

için çabaladı kadın. Yalvarırcasına Halt’a baktı.

“Lütfen efendim, kötü bir niyetim olmadığını söyleyin lorduma,”

diye yalvardı.

“Kadını rahat bırakın,” dedi Orman Muhafızı sonunda.

Depamiuex’nün kafası, beklentiyle eğilmişti şimdi.

“Yoksa?” diye meydan okudu. Tutsağının gücünü -ya da

güçsüzlüğünü- değerlendirme fırsatı geçmişti işte eline. Halt,

- 228 -

BUZLAR ÜLKESİ

eğer gerçekten bir büyücüyse, kendisini açığa vurma fırsatını

yakalamıştı.

Halt, karşısındaki adamın düşüncelerini okuyabiliyordu. Onu

dikkatle izlerken beklenti dolu bir tavır içindeydi De- pamieux.

Orman Muhafızı, tehdit savuracak bir pozisyonda olmadığının

farkına vardı. Farklı bir yöntem denemeye karar verdi.

“Yoksa mı?” diye tekrarladı omuz silkerek. “Yoksa ne? Önemsiz

bir meseleden söz ediyoruz. Karşımızda da ne benim ne de sizin

zamanınızı hak etmeyen beceriksiz bir hizmetçi parçası var.”

Galyalı, düşünceli bir tavırla dudağını kaşıyordu. Halt gerçekten

de konuyla hiç ilgilenmiyor olabilirdi. Ya da olağanüstü bir gücü

bulunmadığı gerçeğini gizlemeye çalışıyordu. Depamiuex’nün aklını

en çok karıştıran şey, güç ve otorite sahibi bir kişinin, gerçekten de

bir hizmetçiye ayıracak zamanı bulunmadığı iddiasına, yürekten

inanıyor olmasıydı. Halt, ya geri adım atıyordu ya da aşçı kadın

gerçekten de umurunda bile değildi.

“Yine de,” dedi Depardieux, “cezasını çekmeli.”

Bakışları kâhyasına çevriliydi artık. Duvara kadar gerilemiş olan

adam, tüm bu konuşmalar sırasında mümkün olduğunca gözden uzak

durmaya çalışıyordu.

“Bu kadını cezalandıracaksın,” dedi Depamieux. “Tembel ve

yeteneksizin teki; üstelik efendisini konuğunun önünde utandırdı.”

Kâhya, mütevazı bir selam verdi. “Evet, lordum. Elbette, lordum.

Kadın cezalandırılacak,” dedi. Depamieux alaylı bir şaşkınlıkla

kaşlarını kaldırdı.

- 229 -

JOHN FLANAGAN

“Gerçekten mi?” dedi. “Peki, cezası ne olacak?”

Kâhya, duraksadı. Şövalyenin aklından geçenlere dair hiçbir fikri

yoktu. Sertliğin dozunu arttırmasının daha iyi olacağına karar verdi.

“Kırbaçlasak, lordum?” Depamiuex’nün başıyla onayladığını

görünce, daha kesin bir sesle devam etti, “Kırbaçlanacak.”

Ama despot şövalye başını iki yana sallıyor, kâhyanın kel-

leşmekte olan alnında ter damlaları belirmesine neden oluyordu

şimdi.

“Hayır,” dedi Depamieux yumuşacık bir sesle. “Kırbaçlanacak

olan sensin. Kadın kafese konacak.”

Müdahale edecek gücü olmayan Halt, gözlerinin önünde

sahnelenen bu zalim oyunu izliyordu. Kırbaçlanacağını öğrenen

kâhyanın yüzü, korkuyla büzüldü. Aşçı kadın ise, cezasını duyduğu

an, kederle yere yığılıverdi. Halt, iki yanında demir kafeslere

hapsedilmiş zavallıların sıralandığı dolambaçlı yolu hatırladı.

Hemen önündeki karalara bürünmüş zorba, midesini bulandırıyordu.

Geriye ittiği sandalyesini salonun taşları üzerine devirerek ani bir

hareketle ayağa kalktı.

“Ben yatmaya gidiyorum,” dedi. “Bıktım sizden.”

vanlyn’in, karla kaplı patika boyunca ne kadar mesafe

kat etmiş olduklarına dair hiçbir fikri yoktu. Midilli, başı

ön

ke E

ünde, şikâyet etmeden ilerliyordu; sırtında sallanan Will ise

usulca inlemeye başlamıştı. Evanlyn de artık düşüncesizce tö -

zliyor, ayakları yeni yağmış karın üzerinde kaymaya devam

ediyordu.

Nihayet daha fazla ilerleyemeyeceğini anladı ve gecenin kala nını

geçirebilecekleri korunaklı bir yer aramaya başladı.

Son birkaç gündür etkili olan kuzey rüzgârları, çam ağaçlarının

rüzgâra açık kısımlarını karla doldurarak diğer yanlarında derin

oyuklar oluşmasına neden oluyordu. Büyük ağaçların alçak dalları,

bu oyukların üzerinden dallanıp budaklanıyor ve karın hemen

altında korunaklı bir alan oluşturuyordu. Bu alan, hem kar yağarken

onlara barınak olacak hem de derin çukur sayesinde patikadan

geçenler tarafından görülmeyeceklerdi.

Kesinlikle ideal bir saklanma yeri değildi ama ellerinden gelenin

en iyisi buydu. Evanlyn midilliyi yoldan çıkararak pa-

- 231 -

JOHN FLANAGAN

tikanın birkaç metre gerisindeki geniş ağaçlardan birinde konaklama

kararı aldı.

Bir anda beline dek kara batmasına rağmen zorlanarak yoluna

devam etti; arkasındaki midillinin, açtığı yoldan ilerlemesini

sağlıyordu. Gücü neredeyse tükenmiş olsa da arka tarafında derin bir

oyuk bulunan bir ağaç bulmuştu sonunda. Midilli, bir tereddüt anının

ardından kızı takip etti. Neyse ki Will, çam ağacının karla kaplı,

devasa dallarına takılıp yere düşmemek için midillinin boynuna

doğru eğilmeyi akıl edebilmişti.

Ağacın altındaki oyuk, şaşırtıcı bir genişliğe sahipti; üçünün de

girebileceği kadar yer vardı. Etrafı çevrili alan, vücut ısılarıyla

birleştiğinde, hiç de Evanlyn’in korktuğu gibi soğuk bir ortam

oluşmamıştı. Hâlâ acı bir soğuk vardı, evet ama dayanılmayacak gibi

değildi. Evanlyn, Will’in midilliden inmesine yardımcı olarak oğlana

oturmasını işaret etti. Titreyen Will, sırtını ağacın kaba sırtına

vererek olduğu yere uzandı; bu esnada çantayı karıştıran Evanlyn,

iki tane kalın battaniye bulmuştu. Battaniyeleri omuzlarına örttüğü

oğlanın yanma oturdu ve kendisi de kaba yün kumaşın altına girdi.

Will’in ellerinden birini kendi elleri arasına alarak, parmaklarını

ovmaya başladı. Buz gibiydiler. Oğlana cesaret vermek amacıyla

gülümsedi.

“Her şey yoluna girecek,” dedi. “İyi olacağız.”

Will, başını çevirip kıza baktı. Bir an için onun, söylediklerini

anladığını zannetti Evanlyn. Ama hemen sonra oğlanın yalnızca

duyduğu seslere tepki vermekte olduğunu kavradı.

Will biraz ısınıp titreme nöbetleri sonra erdiğinde, Evanlyn,

örtülerin altından çıkarak midillinin eyer çantasını çözdü.

- 232 ~

BUZLAR ÜLKESİ

Vücudunu saran kayışlardan kurtulan hayvan rahatlayarak

homurdandı ve barınağın içine uzanabilmek üzere dizlerinin üzerine

çöktü.

Belki de, bu karla kaplı diyardaki atlara bu şekilde bir eğitim

veriliyordu. Evanlyn’in bu konuda hiçbir fikri yoktu. Ama boylu

boyunca uzanan midilli, Will ile ikisi için sıcak bir yer hazırlamıştı.

Karşı koymayan oğlanı ağacın gövdesinden uzaklaştırıp atm sıcak

kamına yasladı. Yeniden battaniyelerin altına girerek yanma kıvrıldı.

Hayvanın vücut ısısı, içlerini ısıtıyordu. Saatlerdir ilk kez ısınıyordu

Evanlyn. Başı Will’in omzuna düştü ve uykuya daldı.

Dışarıda tipi tüm şiddetiyle devam ediyordu.

Otuz dakika içinde, tüm ayak izleri silinmişti.

£S> -----------------------

Ertesi sabah, kölelerin kaçtığı haberi Erak’a, oldukça geç bir

saatte iletildi.

Bu hiç de sıradışı bir şey değildi, zira kölelerin kaçma giri -

şimleri, üst düzey bir kontun rahatsız edilmesine gerek duyul-

mayacak kadar önemsiz bir olay olarak görülürdü. İşin aslı, mutfak

kölelerinden biri Evanlyn’in birkaç gündür kont hakkında atıp

tuttuğunu hatırlamasaydı eğer, Borsa bu durumdan Erak’a söz

etmeyecekti bile.

Geç saatte yaptığı kahvaltının ardından yemek salonundan

ayrılmakta olan sakallı kaptana rastladığında, konuyu açma ihtiyacı

hissetti Borsa.

“Senin şu lanet kız gitmiş,” diye mırıldandı Erak’m yanın dan

geçerken. Mutfak kâhyası, kölenin yokluğunu fark eder

- 233 ~

JOHN FLANAGAN

etmez Borsa’ya haber vermişti. Bu tür idari sıkıntılar, onun görev

tanımına giriyordu.

Erak, boş gözlerle süzdü onu. “Benim kız mı?”

Borsa, elini sabırsız bir hareketle salladı. “Getirdiğin Aralu- enli

işte, hizmetkârın yaptığın kız. Kaçmış anlaşılan.”

Erak, kaşlarını çattı. Aldığı haberden ötürü keyfi kaçmış gibi

görünmesi gerektiğini düşünüyordu.

“Nereye?” diye sordu ve Borsa sinir bozucu bir şekilde omuz

silkti.

“Kim bilir? Gidecek yeri yok; dün gece deliler gibi kar yağmış.

Tüm izlerin üzeri örtülmüş.”

Bu haber üzerine Erak, içinden rahat bir nefes aldı. Planının bu

kısmı başarılı olmuştu. Ancak ağzından çıkan sözler, gizli

memnuniyetini hiç de yansıtmıyordu.

“Eh, neredeyse bulun o zaman!” diye bağırdı öfkeyle. “Beyaz

Fırtına boyunca siz kaybedesiniz diye taşımadım onu ben!”

Arkasını dönerek hızlı adımlarla uzaklaştı. Ne de olsa, üst düzey

bir kont ve bir komutandı. Borsa, Ragnak’ın kıdemli idarecisiydi

belki, ancak varlığını savaş üzerine kuran bir toplum içinde, Erak’m

rütbesi Borsa’nınkini çok aşıyordu.

Borsa onun arkasından bakarak küfretti. Ama sesini fazla

yükseltmemişti. Rütbeleri arasındaki farkın bilincindeydi; ayrıca

Kont’a -yüzüne karşı ya da arkasından- hakaret etmenin hiç de

akıllıca olmayacağının da farkındaydı. Erak, en ufak bir tahrik

karşısında savaş baltasını savurmaya başlamasıyla tanınan bir

savaşçıydı.

- 234 -

BUZLAR ÜLKESİ

Erak’ın, kızı Araluen’den getirişini düşündüğünde, aklına diğer

köle -şu Orman Muhafızı çırağı- geldi. Kızın birkaç gündür etrafta

onun hakkında sorular sorduğunu duymuştu. Kalın kürklü pelerinini

vücuduna sararak kapıdan çıktı ve avlu kölelerinin kaldığı barakaya

yollandı.

as»- --------- s-»

Yıkanmamış bedenlerden çıkan leş gibi kokular karşısında

yüzünü buruşturan Borsa, avlu kölelerinin kışla kapısında duruyor

ve ona yaltaklanan Kurul üyesini inceliyordu.

“Oğlanın kaçtığını fark etmedin mi?” diye sordu. Gözlerini

önüne indiren köle, başını hayır anlamında salladı. Tavırları, suçlu

olduğunu gösteriyordu. Borsa, onun diğer kölenin kaçışına şahit

olduğundan ve hiçbir şey yapmadığından emindi. Öfkeyle başını

sallayarak yanında getirdiği muhafıza döndü.

“Kırbaçlayın,” dedi kısaca ve Mekân’ın ana binasına döndü.

Kayıp filika haberi geldiğinde, aradan bir saat bile geçmemişti.

Bıçakla kesilen halat, durumu açıklıyordu. İki kayıp köle ve bir

kayıp filika. Her şey ortadaydı. Borsa, yılın bu zamanı üstü açık bir

filika içinde Beyaz Fırtına’da hayatta kalma ihtimallerinin çok

düşük olduğunu düşündü; özellikle de kıyıdayken.

Zira sanılanın aksine, kaçakların hayatta kalma şansları açık

denizde daha yüksekti. Kıyıdan aynlamadan heybetli rüzgârlarla

şiddetli dalgalar tarafından savrularak on kilometre bile gidemeden

kayalara bindirmeleri işten bile değildi.

“İsabet olmuş,” diye mırıldandı ve kuzeydeki dağ geçitlerini

- 235 -

JOHN FLANAGAN

aramaya gönderilen devriyelerin geri çağrılmalarını emretti.

Sonraki saatlerde, iki kölenin bir filikaya binerek kaçmaya çalışan

iki Araluenli hakkında fısıldaştıklarım duydu Erak. Öğlen

saatlerinde, dağlardaki arama ekipleri geri döndüler. Devriyelerin

yoğun kar örtüsüyle şafaktan hemen sonra başlayan keskin rüzgârdan

kurtuldukları için memnuniyet duydukları belli oluyordu.

Erak’ın içi rahatladı. Kaçaklar, en azından bahara dek gü -

vendeydiler artık.

Donarak ölmeden dağ kulübesini bulmayı başarabilirlerse tabii,

diye geçirdi içinden.

- 236 -

ontsombre Şatosu’ndaki hayat, rutin bir düzene otur-

muştu.

M

Ev sahipleri Deparnieux, gönülsüz konuklarıyla yalnızca canı

istediğin de, o da haftada bir ya da iki kez akşam yemeğinde olmak

üzere, görüşüyordu. Genellikle güçlerini açığa çıkarmak üzere

Halt’a kurduğu yeni tuzaklara denk geliyordu bu görüşmeler.

Bunun haricinde Araluenliler odalarında tutuluyor, silah larını

üstlerine doğrultarak kulede nöbet bekleyen bir düzine kadar

nöbetçinin şüpheli bakışları eşliğinde her gün şato avlusunda kısa

bir süreliğine gezinmelerine izin veriliyordu. Birkaç kez şato

duvarlarının dışına çıkıp üstünde bulundukları platoyu gezip

gezemeyeceklerini sormuşlardı.

Nöbetçi çavuşu, bir duvar gibi sessiz kalmıştı soruları kar-

şısında; farklı bir cevap vermesini de beklemiyorlardı zaten. Ama

yine de sinirleri çok bozulmuştu.

Horace, Montsombre Şatosu’nun merkezi kulesinin tepesinde,

teras boyunca volta atıyordu.

- 237 ~

JOHN FLANAGAN

Bacak bacak üstüne atmış olan Halt ise yatağında oturuyor, Will

için hazırladığı yeni yaya son şeklini veriyordu. Galya’ya ayak

bastıkları günden bu yana o yayın üstünde çalışıyordu. Dikkatle

topladığı çıtaları, farklı şekillerdeki parçaları üst üste getirmek üzere

sıkıca yapıştırıp birbirine bağlamış ve oluşturduğu gövdeyi düzgünce

bükmüştü. Ardından birbirinin kopyası olan iki küçük parçayı, bükük

ana parçayla ters duracak şekilde yayın uçlarına eklemişti. İstediği

eğimli gövde yapısını bu şekilde elde etmişti.

Montsombre’a ilk vardıklarında, Depamieux, Halt’un çan-

tasındaki parçaları fark etmiş ama onlara el koymak için bir neden

görmemişti. Atacak oku bulunmayan yarım yamalak bir yay, onun

açısından tehdit oluşturmuyordu.

Rüzgâr, kulelerin etrafından dolanıyor, taştan heykellerin

çevresinde ıslık çalarak yolunu buluyordu. Terasın aşağısında ise bir

karga ailesi, rüzgârı arkasına alıp havada süzülerek sert kayadan

duvarın içindeki yuvasına gidip geliyordu.

Kuşları izlerken Horace’m hep midesi bulanırdı. Korkuluktan

geri çekilip rüzgârdan korunmak için pelerinine sıkıca sarındı.

Havada yağmur kokusu vardı; kuzeyde ise rüzgârla beraber üstlerine

gelen kocaman bulut kümeleri göze çarpıyordu. Montsombre’da bir

başka öğleden sonrası yaşanıyordu. Altlarında uzanmakta olan

orman, durgun ve cansızdı; bu yükseklikten, pürüzlü bir halıyı

andırıyordu.

“Ne yapacağız, Halt?” diye sordu Horace. Halt, yanıt vermeden

önce duraksadı. Kararsızlıktan değil, vereceği cevabın genç

arkadaşına uygunluğundan emin olamadığı içindi bu.

“Bekleyeceğiz,” dedi; Horace’m gözlerinde beliren hayal

- 238 -

BUZLAR ÜLKESİ

kırıklığının farkındaydı. Oğlanın Depamieux ile olan meselelerini

hızla halletmekten yana olduğunu biliyordu.

“Ama Depamieux insanlara işkence edip onları öldürüyor! Ve biz

de burada oturmuş, onu izliyoruz!” dedi Horace öfkeyle. Yetenekli

Orman Muhafızı’ndan daha fazlasını bekliyordu.

Bu zoraki hareketsizlik, Horace’ı çok üzüyordu. Montsom-

bre’daki gündelik hayatın getirdiği can sıkıntısı ve düş kırıklıklarıyla

pek başa çıkamıyordu. Savaş eğitimi almıştı ve savaşmak istiyordu.

Bir şeyler yapma dürtüsünü hissediyordu içinde; her ne olursa.

Gaddarlığından dolayı Depamieux’yü cezalandırmak istiyordu.

Alaylı yorumlarını kara şövalyeye yedirmek istiyordu.

En önemlisi de, Montsombre’dan bir an önce kurtulup, Will’i

aramak üzere yola koyulmak istiyordu.

Halt, Horace bir parça sakinleşinceye kadar bekledi. “O, aynı

zamanda bu şatonun da efendisi,” diye yanıtladı tatlılıkla. “Ve

emrinde elli adamı var. İkimiz, o kadar adamla başa çıkamayız.”

Horace, korkuluğun köşesinden kopardığı küçük bir taş parçasını

aşağıya fırlattı ve şato duvarında gözden kaybolun- caya dek izledi.

“Biliyorum,” dedi ters ters, “ama bir şeyler yapabilmemizi

isterdim.”

Halt, başını işinden kaldırdı. Belli etmemesine karşın, bu durum

onun canını Horace’dan da çok sıkıyordu. Tek başına olsa, şatodan

kolayca kaçabilirdi. Ancak Horace’ı yüzüstü bırakamazdı. Kendisini

bir sadakat çatışmasının ortasında bulmuştu Halt; Will ile özverili

bir şekilde arkadaşını aramak için ona yardımcı olmayı tercih eden

genç adam arasında gidip ge

~ 239 -

JOHN FLANAGAN

liyordu aklı. Kaçması halinde Depamiuex’nün Horace’a merhamet

göstermeyeceğinden emindi. Öte yandan tüm benliğiyle yola

koyulup kayıp çırağını aramayı da istiyordu. Gözlerini yeniden

bitirmek üzere olduğu yaya dikti; bu iç çatışmalarının sesine

yansımamasına özen gösteriyordu.

“Bir sonraki adımımız, korkarım ki ev sahibimize bağlı,” dedi

Horace’a. “Beni nereye koyacağına karar veremiyor. Ona bir faydam

olup olmayacağını bilemiyor. Ve emin olamadığı için de savunmaya

çekiliyor. Bu da onu tehlikeli kılıyor.”

“O zaman dövüşmek zorunda kalabiliriz yani, ha?” diye sordu

Horace, ama Halt’un tavrı kesindi.

“Biraz rahatlamış olmasını tercih ederim,” dedi. “Bizim o kadar

da tehlikeli olmadığımızı, ya da ilk başta sandığı gibi, işine o kadar

da yaramayacağımızı düşünmesini tercih ederim. Benim hakkımda

kararını vermek üzere olduğunu hissediyorum. Şu aşçı meselesi,

önemli bir sınavdı.”

Yağmurun ilk damlaları, taşların üzerine düşmeye başlamıştı.

Başını kaldıran Horace, yalnızca birkaç dakika önce çok

uzaklardaymış gibi görünen bulutların şatonun tepesine kadar gelmiş

olduğunu, biraz da şaşırarak fark etti.

“Sınav mı?” diye tekrarladı.

Halt, yüzünü ekşitti. “Benim ne tepki vereceğimi merak ediyordu.

Daha doğrusu, ne tepki verebileceğimi.”

“Yani bir şey yapmadan öylece oturdun, öyle mi?” diye sordu

Horace ve söyler söylemez de pişman oldu. Ama Halt, onun

sözlerinden alınmamıştı. Oğlanın bakışlarını ciddiyetle karşılayarak

sessizliğini korudu. Birkaç saniye sonra, bakışlarını önüne indiren

Horace mırıldandı, “Affedersin, Halt.”

- 240 -

BUZLAR ÜLKESİ

Halt, özrü kabul ederek başım salladı. “Yapabileceğim pek bir

şey yoktu, Horace,” diye açıkladı nazik bir dille. “Depar- nieux

gergin ve diken üstündeyken olmaz. Düşmana karşı harekete

geçilecek zaman değil, korkarım. Önümüzdeki birkaç hafta boyunca

beni başka açılardan da deneyecektir.”

Bu konu, Horace’m ilgisini çekmişti. “Sence neler planlı-

yordur?”

“Ayrıntısını

bilemem,”

dedi

Halt.

“Ama

dostumuz

Depamiuex’nün, sırf benim tepkimi ölçmek adına önümüze birkaç

tatsız yemek süreceğine bahse girerim.” Eski Orman Muhafızı,

yüzünü yeniden ekşitti. “İşin aslı şu ki, ben tepki vermemeye devam

ettikçe, o giderek rahatlayacak ve yanlındayken tetikte olmaktan

vazgeçecek.”

“Senin de istediğin bu mu?” diye sordu Horace. Halt’un asıl

amacını yavaş yavaş anlamaya başlıyordu. Halt, acımasızca

gülümsedi.

“İstediğim bu,” dedi. Tepedeki kara bulutlara bir göz attı.

“Sırılsıklam olmadan içeri gel artık.”

İS* ------------------------- ^

Bir anda bastıran yağmur, rüzgârın da etkisiyle bir saat boyunca

şakır şakır yağdı. Yağmur damlaları, şato sakinlerinin tahta

panjurlarını kapamayı unuttukları açık pencerelerden içeri girerek

ortalığı ıslatıyordu.

Karanlık basmadan bir saat önce, rüzgârın bulutları güneye doğru

sürüklemesiyle birlikte yağmur da durdu ve güneş, dağılan fırtına

bulutlarıyla harika bir manzara oluşturarak batıdan burnunu uzattı.

- 241 -

JOHN FLANAGAN

Tutuldular, aşağıda kopan gürültü esnasında teraslarında durmuş,

güneşin batışını izliyorlardı.

Bir atlı tek başına ana kapıda durmuş, devasa pirinç zili

çalıyordu. Bir şövalye gibi giyinmişti; kılıç, mızrak ve kalkan

taşıyordu. Genç biri olduğu anlaşılıyordu; muhtemelen Horace’dan

yalnızca bir ya da iki yaş büyüktü.

Kapıyı yumruklamayı keserek, ciğerlerinin tüm gücüyle

bağırmaya başladı. Galya dilinde konuşuyor, daha doğrusu

bağırıyordu; kulakları “Depamieux” kelimesini yakalasa da,

söylenen hiçbir şeyi anlamıyordu Horace.

“Ne diyor?” diye sordu. Halt, şövalyenin son sözlerini du-

yabilmek üzere elini kaldırıp susturdu onu.

“Depamieux’ye meydan okuyor”, dedi; garip şövalyenin

dediklerini daha iyi duyabilmek için başını yana eğmişti. Horace,

sabırsızca bir el işareti yaptı.

“O kadarını anladım!” dedi sertçe. “Peki, ama neden?”

Halt, eliyle onu bir kez daha susturdu; genç şövalye bağırmaya

devam ediyordu. Sesi öfke doluydu, ancak rüzgârın içinde kaybolan

kelimeleri zorlukla duyuluyordu.

“Anladığım kadarıyla,” dedi Halt usulca, “dostumuz De- pamieux

bu çocuk macera peşinde koşarken ailesini öldürmüş; Galya’da bu

macera işine çok önem verilir.”

“Neler olmuş?” Horace tüm hikâyeyi bilmek istiyordu. Ancak

Orman Muhafızı, yalnızca omuz silkti.

“Anlaşılan o ki, Depamieux, ailenin topraklarına göz koymuş ve

oğlanın anne babasını öldürmüş.” Dinlemeye devam ederek ekledi,

“Oldukça

yaşlılarmış

ve

kendilerini

savunacak

durumda

değillermiş.”

BUZLAR ÜLKESİ

Horace homurdandı. “Tam da bizim tanıdığımız Depamieux’ye

özgü bir hareket.”

Yabancı, aniden bağırmayı keserek atını çevirdi ve kapıdan

uzaklaşarak olacakları beklemeye başladı. Birkaç dakika boyunca

hiçbir şey olmadı; sanki Halt ve Horace dışında olan biteni

umursayan yok gibiydi. Ama hemen sonrasında kalın duvardaki bir

kapağın açılmasıyla, simsiyah savaş atı üzerindeki kara zırhlı

şövalye ortaya çıktı.

Depamieux, diğer şövalyenin yüz metre yakınına kadar geldi.

Genç

şövalye

meydan

okumasını

tekrarlarken,

karşılıklı

bakışıyorlardı. Horace ile Halt, Depamieux’nün adamlarının

yaklaşan dövüş için kale duvarlarında pozisyon aldıklarını gö-

rebiliyorlardı.

“Akbabalar,” diye mırıldandı Halt.

Kara zırhlı şövalye, yabancıya cevap vermedi. Yalnızca kal-

kanının ucunu kaldırıp miğferinin siperliğini kapattı. Rakibine

gereken mesajı vermişti. Genç şövalye, siperliğini sertçe kapatarak

savaş atını mahmuzladı. Depamieux de hareketlendi ve mızraklarını

kaldırarak birbirlerine doğru at sürmeye başladılar.

Halt ile Horace, genç adamın pek de yetenekli bir dövüşçü

olmadığını görebiliyorlardı. Atın sırtında bir garip oturuyo rdu;

kalkanıyla mızrağını da yanlış yerleştirmişti. Depamieux ise, tam

tersine ne yaptığını bilen, korkutucu bir görüntü çiziyordu.

“Durum pek de iyi görünmüyor,” dedi Horace endişeli bir sesle.

Şövalyeler, şato duvarlarında yankılanan bir tangırtıyla çarpış-

tılar. Genç şövalyenin yanlış açıyla tuttuğu mızrağı, paramparça

olmuştu. Depamiuex’nün mızrağı ise, oğlanın kalkanına sertçe

- 243 -

JOHN FLANAGAN

çarpmış ve dengesini kaybetmesine neden olmuştu. Ancak De-

pamieux de tuhaf bir biçimde mızrağı üzerindeki hâkimiyetini

kaybetmişti. Tekrar karşılaşmak üzere dönerlerken, arkadaki çimlere

düştü mızrak. Horace, bir an için umutlandı.

“Yaralandı!” dedi heyecanla. “Bu da bir şeydir!”

Halt ise kaşlarını çatmış, başını iki yana sallıyordu.

“Hiç sanmıyorum,” dedi. “Burada bir şeyler dönüyor.”

Zırhlı şövalyeler, geniş kılıçlarını çekerek bir kez daha bir -

birlerine hücum ettiler. Sert bir çarpışma yaşandı. Depamieux, gelen

darbeyi kalkanıyla karşıladı. Bir yandan da kılıcını rakibinin

miğferine vurmuş, genç adamın dengesini bir kez daha bozmuştu.

Şövalyeler dövüşü kazanmanın yollarını ararlarken, savaş atları

da öfkeyle kişneyerek alanda dört dönüyordu. Kılıçlar, bir kez daha

çarpıştı; Depamiuex’nün adamları lordlarının vurduğu her darbede

tezahürat yapıyordu.

“Ne yapıyor?” diye sordu Horace; az önceki heyecanı kay-

bolmuştu. “İlk vuruştan sonra bitirebilirdi işini!” Olan bitenin

farkına varınca, tiksintiyle doldu sesi. “Çocukla oyun oynuyor!”

Aşağıda ise, kılıçların çınlaması devam ediyor, ara sıra kal-

kanlardan gelen boğuk tıngırtılar duyuluyordu. Halt ve Horace gibi

Redmont Şatosu’nda birçok turnuva izlemiş olan tecrübeli

izleyiciler, Depamiuex’nün gerçek gücünü ortaya koymadığını

anlayabiliyorlardı. Ancak şövalyenin adamlarının bu gerçekten

haberleri yoktu. Bu tür düellolar hakkında fazla bilgi sahibi olmayan

köylülerdi sonuçta. Depamiuex’nün her darbesinde tezahürat

yapmaya devam ediyorlardı.

- 244 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Depamieux tribünlere oynuyor,” dedi Halt, kale duvarlarına

sıralanmış adamları göstererek. “Rakibini olduğundan iyiymiş gibi

gösteriyor.”

Horace, başını salladı. Dövüşü bu kadar uzatarak acımasız

karakterini bir kez daha ortaya koyuyordu Depamieux. Oysa genç

şövalyeyle dalga geçmeden, ona acısız bir ölüm bahşetmesi

gerekirdi.

“Domuzun teki bu adam,” dedi alçak sesle. Depamiuex’nün

davranışları, şövalyeliğin Horace için çok büyük anlam ifade eden

tüm öğretilerine karşı çıkıyordu. Halt, başıyla onayladı.

“Bunu zaten biliyorduk. Çocuğu şöhretini artırmak için

kullanıyor.”

Horace, anlamadım dercesine bakınca, açıklamaya devam etti.

“İnsanlara onların korkusunu kullanarak hükmediyor. Adamları

üzerindeki nüfuzu, ondan ne kadar korktuklarına bağlı. Ve bu

korkuyu sürekli tazelemesi gerekiyor. Azalmasına asla izin veremez.

Rakibini ondan iyiymiş gibi göstererek, kendince büyük bir savaşçı

olduğunu ispat ediyor işte. Ve maalesef,” diye küçümseyerek kale

duvarlarını işaret etti, “bu adamların kafası da o kadar çalışıyor.”

Depamieux, dövüşü yeterince uzattığına karar vermiş gibi

duruyordu. Araluenliler, adamın darbelerinin hızlanıp güçlendiğini

fark ettiler. Genç şövalye, hamleler karşısında sarsılarak geri

çekiliyordu. Ancak kara zırhlı şövalye, acımasızca rakibinin üzerine

gidiyordu; kılıcına, kalkanına ve miğferine darbe üstüne darbe

indiriyordu oğlanın. Depamiuex’nün kılıcı, nihayet rakibinin

boynunu koruyan zincirden zırhta savunmasız bir

- 245 -

JOHN FLANAGAN

nokta bulduğunda, boğuk bir ses duyuldu.

Kara şövalye, öldürücü bir vuruş yapmış olduğunun farkındaydı.

Yüzündeki küçümseme dolu ifadeyle atını şatonun kapılarına doyru

sürdü; bir kez olsun arkasına dönüp at sırtında kıvranan i akibine

bakmamıştı. Yaralı şövalye yere devrilip hareketsiz kalırken, kale

surları da tezahüratlarla inliyordu. Kapı, galibin arkasından

gürültüyle kapandı.

Halt, düşünceli bir ifadeyle sakalını sıvazlayarak “Lord De-

pamieux ile sorunumuzu çözecek anahtarı bulduk sanırım,” dedi.

- 246 -

vanlyn, kuşluk vakti uyandı ama saatin kaç olduğunu

so Ebilemiyordu.

Güneş, alçak kar bulutlarının arkasına saklanmıştı. Işık o kadar

luk ve dağınıktı ki, hem aynı anda her yönden geliyor, hem de

hiçbir yönden gelmiyormuş gibi duruyordu. Evanlyn’in tek bildiği,

gecenin sona ermiş olduğuydu.

Tutulan kaslarını gevşeterek etrafına bakındı. Will de uyanmış

ve doğrulmuştu. Saatlerdir o konumda oturuyor da olabilirdi,

Evanlyn’den birkaç saniye önce uyanmış da. Bunu bilmenin bir yolu

yoktu. Ardına dek açtığı gözleriyle oturmuş, ileri geri sallanarak

önüne bakıyordu.

Onu o halde görmek, Evanlyn’in yüreğini parçalıyordu.

Kızın kıpırdandığını fark eden midilli de ayağa kalkmaya

başlamıştı. Evanlyn, elinden tuttuğu Will’i yanına çekerek

doğrulması için hayvana yer açtı. Toynaklarını bir iki kez yere

vuran minik at, silkinerek gürültüyle homurdandı; ağzından çıkan

buhar, buz gibi havaya yükseliyordu.

Kar yağışı geceleyin ağacın altında barındıkları çukura

- 247 -

JOHN FLANAGAN

uzanan tüm izleri silmişti. Yeniden patikaya çıkmakta zorlanacağız,

diye düşündü Evanlyn, ama en azından dinlenmişlerdi. Yemek yeme

fikrini -çantanın içinde bir miktar yiyecek de vardı- ilerlemek ve

mesafeyi biraz daha açmak adına uzaklaştırdı aklından. Arama

ekiplerinin Borsa tarafından çoktan geri çağrıldıklarını bilmiyordu.

Boş mideyle birkaç saat daha idare edebileceğine karar verdi,

yalnız dilini damağını kurutan susuzluğunun önüne geçmesi

gerekiyordu. Bir avuç karı ağzına götürdü ve erimesini beklemeye

başladı. Bir iki avuç daha attı ağzına; kar eridikçe ortaya çok az su

çıkıyordu. Will’e de bu şekilde su içmeyi öğretmek geçti aklından,

ama birdenbire yola koyulmak için karşı konulmaz bir istek

duymaya başlamıştı. Eğer susadıysa, diye düşündü, ne yapacağını

kendi kendine de bulabilir.

Eyeri yeniden midillinin sırtına geçirip, kayışları elinden

geldiğince sıkı bağladı. Türünün zeki bir örneği olan midilli, nefes

verdiğinde kayışların gevşemesi için içine hava çekerek kamını

şişirmeye çalışıyordu. Ancak Evanlyn, on bir yaşındayken

öğrenmişti bu numarayı. Dizini midillinin böğrüne nazikçe

geçirerek, yuttuğu havanın çıkmasını sağladı; hayvancağız olduğu

yerde kasılırken, kayışları sıkıca bağlamıştı bile. Midilli, sitemkâr

bakışlarını kıza çevirse de kaderini kabullenmiş gibi duruyordu.

Bellerine dek gelen karın içinden geçerek ağacın altından

çıkmaya çalışırlarken, Will midilliye binmek üzere hareketlendi.

Evanlyn onu durdurup elini kaldırarak nazikçe, “Hayır,” dedi.

Midilliye ihtiyaçları vardı ve Will de çukurun görece sıcaklığında

sıkıntısız geçen bir gecenin ardından dinlenmişti. Ata binmesine

ilerleyen saatlerde izin verebilirdi. Oğlanın

BUZLAR ÜLKESİ

kuvvetinin yerinde olmadığını biliyordu Evanlyn. Ama bir süre

yürüyebilirdi. Böylece minik atm gücünü harcamamış olacaklardı.

Yürümenin biraz daha kolay olduğu patikaya varmaları, beş

dakikalık zorlu bir mücadele gerektirmişti. Nefes nefese ve kan ter

içinde kalan Evanlyn, inatçı bir ifadeyle yokuş yukarı ilerlemeye

başladı.

Midilli ağır adımlar atarak sabırla arkasından geliyor, Will ise

hemen sağında yürüyordu. Oğlanın düzenli iniltileri Evanlyn’in

canını sıksa da, aldırış etmemeye çalışıyordu. Hallasholm’dan

ayrılmalarının ardından, Will’in artık bu illetten tamamen

kurtulacağı günün hayaliyle yaşıyordu.

Ne yazık ki o günün gelmesine daha çok vardı. Karlı patika

üzerindeki birkaç saatlik zahmetli yürüyüşün ardından, aniden önüne

geçilemez bir titreme nöbetine yakalandı Will.

Yere devrilip göğsüne çektiği dizleriyle karın içinde çare sizce

yuvarlanıyor, dişleri takırdıyor, titremelerle sarsılan vücudu bir

körük gibi inip kalkıyordu. Bir eli faydasızca karları döverken

diğeriyle ağzını sıkıca kapatmıştı. Evanlyn, oğlanın ruhundan ko pup

gelen tüyler ürpertici feryatları korkuyla dinliyordu.

Dizlerinin üzerine çöküp sarıldığı Will ile konuşarak onu

yatıştırmaya çalıştı. Ama kızın elinden kurtulan oğlan, yeniden

çırpınmaya başlamıştı; Evanlyn, Erak’ın çantaya koymuş olduğu

sıcakotunu kullanmaktan başka çaresi olmadığını fark etti. Sıcak

kıyafet ve battaniye ararken gözüne çarpmıştı küçük paket. Birkaç

parça kuru yaprak, yağlı bir kesenin içine konmuştu. Kont Erak onu,

Will’in sıcakotundan öyle hemen

- 249 ~

JOHN FLANAGAN

kurtulamayacağına dair uyarmıştı. Fiziksel bir bağımlılık söz konusu

olduğu için, Will’in bünyesi acılar içinde sıcakotunu arıyordu.

Oğlanın bu illetten yavaş yavaş kurtulacağını söylemişti Erak;

kendine gelinceye kadar giderek azalan dozlarda alması gerekiyordu

sıcakotunu.

Evanlyn, Erak’ın haksız çıkmasını ummuştu. Her sıcakotu

seansının Will’in sağlığına kavuşmasını geciktirdiğini biliyor ve

bunun bir anda kesilmesi halinde oğlanın çektiği acıların üstesinden

gelebileceğini ümit ediyordu.

Ama şu haliyle oğlana yardım edebilecek durumda değildi ve

gönülsüzce de olsa, küçük bir sıcakotu seansına izin vermek zorunda

kaldı; keseyi yerine koyarken Will’in görmemesi için vücudunu

araya sokmayı ihmal etmedi.

Will, gri renkli yaprakları insanı dehşete düşüren bir açlıkla kabul

etti. Donuk bakan gözlerinde ilk kez bir ifade görülüyordu. Dikkatini

tamamen sıcakotuna vermişti ve Evanlyn, arkadaşının artık tamamen

bu ot tarafından yönetilmekte olduğunu fark etti. Bir zamanlar canlı,

hevesli bir yol arkadaşı olan Will’i yaşlı gözlerle sessizce izledi.

Borsa ile buna neden olan diğer Skandiyalılar’ın, inandıkları

cehennem her neresiyse, dibine kadar yolları var, diye düşündü.

Orman Muhafızı çırağı, az sayıdaki yaprağı ağzına tıktı ve

yanağına sıkıştırıp tükürüğüyle ıslattı. Bir süre sonra titreme

nöbetleri azaldı ve oğlan, yolun yanına çökerek ileri geri sallanmaya,

kıstığı gözleriyle acı dolu dünyasında inlemeye başladı usulca.

Midilli, olan bitenleri ilgisizce izliyor, ara sıra karın içinde

~ 250 -

BUZLAR ÜLKESİ

kendine bir delik açarak açığa çıkan seyrek çimleri kemiriyordu.

Evanlyn nihayet Will’in elinden tutarak karşı koymayan oğlanı ayağa

kaldırdı.

“Haydi bakalım, Will,” dedi keyifsiz bir sesle. “Daha önümüzde

uzun bir yol var.”

Kelimeler ağzından çıkarken, avcı kulübesinden çok daha uzak

mesafeleri kastettiğinin farkındaydı.

Alçak bir sesle kendi kendine mırıldanan Will, yolun başını çeken

Evanlyn’i takip etmeye başladı.

Sfii --------------- ^

Evanlyn kulübeyi bulduğunda, hava kararmak üzereydi.

Erak’ın ona ezberletmiş olduğu tarife uyduğu halde, farkına

varmadan iki kez yanından geçmişti kulübenin. Yıldırım çarpmış

çam ağacının yüz adım ötesinden sola ayrılan yol, yüz metre

boyunca aşağı inen ve sonra yeniden yükselen dar bir oyuk ve minik

derenin karşısındaki sığ nehir geçidini takip etmesi gerekiyordu.

Bu nirengi noktalarını kafasından sayıyor, ağaçların üzerinden

etrafı sarmakta olan karanlığın içinden yolunu bulmaya çalışıyordu.

Ancak ortalıkta kulübeye dair hiçbir işaret yoktu.

Sonunda kulübenin dışarıdan kulübe gibi görünmeyeceği gerçeği

dank etti kafasına. Üzeri tabii ki karla kaplı olmalıydı. Bu basit

gerçeği kavradığı an, on metre ötesindeki geniş tümsek çekti

dikkatini. Midillinin dizginlerini bırakıp öne atıldı ve elleriyl e

yoklayarak duvarları, eğimli çatıyı ve kulübenin kar tarafından

gizlenmiş sivri köşelerini buldu.

- 251 -

JOHN FLANAGAN

Geniş tümseğin etrafından dolandığında, kulübenin öteki tarafının

biraz daha açıkta olduğunu fark etti; kapı ile tahta panjurlu küçük

pencere açıkça görülebiliyordu. Kapının kasıtlı bir şekilde arka tarafa

konduğunu düşündü. Şiddetli rüzgârların estiği kuzey yönüne kapı

açmak, yalnızca akılsız bir mimarın yapacağı işti.

Rahat bir nefes alan Evanlyn, geri dönerek midillinin dizginlerini

yakaladı. Yetersiz iradesi saatler önce tükenmiş olan Will, bir kez

daha hayvanın sırtına tırmanarak alçak sesle inlemeye başlamıştı.

Evanlyn, midilliyi girişin bitişiğindeki minik verandaya götürüp

dizginleri yerdeki direğe geçirdi. Belki de gerek yok buna, diye

düşündü. Midilli şimdiye dek kaçmaya çalışmamıştı ama tedbirli

davranmaktan da bir zarar gelmezdi. Alacakaranlıkta bir de

midilliyle binicisinin peşinden koşmakla uğraşamazdı.

Dizginlerin sıkıca bağlı olduğundan emin olduktan sonra eğreti

kapıyı açtı ve kulübenin içine adımını attı.

Tek odalı küçük bir yerdi burası; hemen ortasında kaba bir masa

ve her iki tarafta da ikişer sıra duruyordu. Arka duvarın kenarına,

içinde hasır kaplı döşek benzeri bir nesnenin bulunduğu ahşap bir

karyola yerleştirilmişti. İçerisi nem ve küf kokuyordu. Evanlyn bir an

için burnunu tıkadı; batı duvarını kaplayan taş şömineyi yakması

halinde, kokuların önüne geçebileceği geldi aklına.

Şöminenin yanına, çakmaktaşı ve kavla bir miktar odun is-

tiflenmişti.

Kız, birkaç dakika uğraşarak ateş yaktı. Neşeli çıtırtılarla

kulübenin içini kaplayan titrek sarı ışıklar, moralini yerine getirmişti.

BUZLAR ÜLKESİ

Kiler gibi duran bölmede bir miktar un, kuru et ve fasulye buldu.

Minik hayvanlarca didiklendikleri anlaşılıyordu ama Evanlyn’e

kalırsa, eldeki erzakla tahminen bir ya da iki ay idare edebilirlerdi.

Öğünleri birer ziyafeti andırmayacaktı belki, ama en azından hayatta

kalmalarını sağlayacaktı.

Hele ki Will sıcakotundan kurtulup eski yeteneklerine ka-

vuşursa... Zira kapının arkasında asılı duran küçük avcı yayıyla deri

ok kılıfını görebiliyordu Evanlyn. Kara kışın ortasında bile

avlanacak birkaç kar tavşanı bulunurdu. Mevcut erzaklarına bir de

avladıkları hayvanlar eklenebilirse, çok iyi olurdu.

Olmazsa da; eh ne yapalım. En azından özgürlerdi ve Will’in

sıcakotu bağımlılığını sona erdirme şansları vardı. Diğer sorunlarla

da karşılaştığı zaman yüzleşirdi artık.

Kulübenin içi giderek ısınıyordu; Evanlyn dışarı çıkarak Will’e

yere inmesini işaret etti. Will indiğinde, midillinin görüntüsü

karşısında kaşlarını çattı. Hayvanın dışarıda kalamayacağını fark

etmişti. Bununla birlikte, tek odalı kulübeyi bütün kış onunla

paylaşma fikri de kulağa hiç çekici gelmiyordu. Bir önceki gece, her

ne kadar hayvanın doğal sıcaklığına minnettar kalmış olsa da, havayı

dolduran kötü kokular, burnunun direğini kırmıştı.

Will’e kapıda beklemesini söyleyerek, kulübenin yan tara fına

geçti ve aradığını orada buldu.

Kulübenin hemen arkasında küçük bir yer bulunuyordu. Bir tarafı

açıktı belki ama midilliye kış boyunca barınak sağlayabilecek

durumdaydı. Demir çivilere bazı basit alet edevatın yanı sıra, eskimiş

koşum takımları ve kayışlar asılıydı. Buranın bir ahır olarak

tasarlandığı belli oluyordu.

- 253 ~

JOHN FLANAGAN

Buranın Evanlyn’i çok memnun eden bir özelliği daha vardı. Dış

duvarına çok sayıda odun istiflenmişti. Kulübedeki birkaç parça

yakacak bittiğinde ne yapacağını kara kara düşünen Evanlyn,

böylece derin bir nefes aldı.

Ahıra getirdiği midillinin eyerini ve başlığını çıkardı. İçeride bir

yem teknesiyle az miktarda arpa da vardı; hayvanın beslenmesine

izin verdi. Midilli, arpayı keyifle midesine indiriyor, atlara özgü

uysal hareketlerle dişlerini birbirine sürtüyordu.

Midilliye verecek suyu yoktu ama Evanlyn, hayvanın gün

boyunca karları yaladığına şahit olmuş ve bir çözüm buluncaya dek

bu şekilde idare edebileceğine ikna olmuştu. Ahırda bulunan az

miktarda arpa, bahara kadar yetmeyecekti ve şu an daha çok ye mek

meselesiyle meşguldü kafası. Acil çözüm bulamayacağı sıkıntıları

kendisine dert etmemeye karar verdi.

“Sonra düşünürüz,” dedi kendi kendine ve kulübeye geri döndü.

Neyse ki Will, içeri girip ateşe yakın sıralardan birine oturmayı

akıl edebilmişti. Evanlyn, bunu iyiye işaret olarak algıladı ve Erak’m

yanlarına vermiş olduğu erzakın artıklarından basit bir yemek

hazırlamaya koyuldu.

Şöminenin üzerindeki kola asılı duran eski püskü tencereyi

ağzına dek karla doldurarak yerine astı ve kolu çekerek tencereyi

alevlerin üzerine uzattı. Eriyen kar sonucu ortaya çıkan su, yavaş

yavaş kaynamaya başladı. Kilerdeyken içinde çay yapraklarını

andıran bir şeyler bulunan küçük bir kutu görmüştü. Soğuk ve nemin

etkisinden tamamen kurtulmamızı sağlayacak sıcak bir şeyler

içebileceğiz en azından, diye düşündü.

Önüne konan yemeği ifadesizce çiğneyen Will’e gülüm

BUZLAR ÜLKESİ

sedi. Tuhaf bir iyimserlik vardı üzerinde. Bakışlarını, bir kez daha

kulübenin içine çevirdi. Dışarıda hava kararmıştı artık ve yalnızca

şömineden çıkan titrek ama tatlı alevler sayesinde aydınlanıyorlardı.

Bu ışıkta kulübe, bir şekilde güvenli ve hoş görünüyordu; alevlerden

çıkan ısıyla duman kokusu, tahmin ettiği gibi, odaya ilk girdiğinde

ortalığı kaplayan nem ve küf kokularını bastırmıştı.

“Eh,” dedi, “küçük bir yer, ama idare eder işte.”

Yüzlerce kilometre güneydeki Halt ile aynı sözleri söylediğinden

haberi yoktu.

- 255 -

uhafız komutanının, tek taraflı düelloyu takip eden gü -

ileM nün akşamına doğru yanlarına gelip Depamiuex’nün

onları o gece yemek salonunda beklediğini söylemesi, Halt

Horace’ı pek de şaşırtmamıştı. Bir davet değil, emirdi bu.

Halt’un da bir davete katılıyormuş gibi davranmaya niyeti

yoktu. Çavuşun söylediklerini duymazdan gelerek, bakışlarını

kulenin penceresine çevirdi. Çavuş, onun bu tavrını umursa-

maz bir ifadeyle karşıladı. Arkasını dönerek yemek salonuna

açılan döner merdivenin tepesindeki nöbetine döndü. Mesajı

iletmiş, yabancılar söylediklerini duymuşlardı.

O akşam, banyo yapıp giyinerek döner merdivenden şatonun alt

katma indiler; çizmelerinden çıkan sesler parke taşla rında

yankılanıyordu. Öğleden sonrasını, geceye dair planl arı hakkında

konuşarak geçirmişlerdi. Horace, harekete geçmek için can

atıyordu. Yemek salonunun üç metre yüksekliğindeki kapılarına

vardıklarında, Halt elini oğlanın koluna koyarak onu durdurdu.

Genç adamın sabırsızlığını yüzünden okuyabiliyordu. Haftalardır

buraya tıkılmış, Depamiuex’nün alaylı sözlerini, gizli hakaretlerini

işitiyor ve zalim tavırlarını izliyorlardı.

~ 256 ~

BUZLAR ÜLKESİ

Aşçı ile genç şövalye, şahit oldukları birçok olaydan yalnızca

ikisiydi. Halt, gençliğe özgü bir sabırsızlık içindeki Horace’ın,

Depamiuex’nün hak ettiği cezayı bulacağı anı iple çektiğini

biliyordu. Bunun yanında, üzerinde anlaştıkları planın başarıya

ulaşması için sabır ve doğru zamanlama gerektiğinin de farkındaydı.

Halt, Depamiuex’nün yenilmez bir savaşçı gibi görünme

takıntısından yararlanabileceklerini düşünüyordu. Depamieux,

şahitler önünde gerçekleşmek üzere, ona yapılan tüm meydan

okumaları kabul etmek zorunda kaldığı bir ortam yaratmıştı

kendisine. Despot şövalyenin, mazeret üretmek ya da kaçamak

davranmak gibi bir şansı yoktu. Korku emaresi göstermesi ya da

düello davetini kabul etmekte isteksiz davranması, uzun ve acılı bir

düşüşün başlangıcı anlamına gelecekti.

Yan yana geldiklerinde Halt, Horace’m beklenti dolu, hevesli

bakışlarını o ciddi, sabırlı ve kurnaz gözleriyle karşıladı.

“Sakın unutma,” dedi, “ben sana işaret verinceye kadar bir şey

yapmayacaksın.”

Horace, başını salladı. Yanakları heyecandan hafifçe kızarmıştı.

“Biliyorum,” dedi, kendisini zorla da olsa kontrol ederek. Orman

Muhafızı oğlanı kolundan tutmuş, ciddi bakışlarını da gözlerine

dikmişti. Sakinleşmek için derin derin nefes aldı ve bu kez daha

bilinçli bir şekilde başını salladı oğlan.

“Biliyorum, Halt,” dedi, Orman Muhafızı’nın bakışlarına karşılık

vererek. “Rahat duracağım,” diye arkadaşını temin etti. “Bu an için

çok uzun süre bekledik ve ben de her şeyin farkındayım. Merak

etme.”

Uzun süre çocuğu izleyen Halt, nihayet tatmin olarak başını

- 257 ~

JOHN FLANAGAN

salladı. Kapılar, arka taraftaki duvara çarpacak şekilde ardına dek

açıldı. Horace ve Halt, Depamiuex’nün onları beklemekte olduğu

yemek salonuna adım attılar.

Onlara sunulan yemek, hayal kırıklığından başka bir şey değildi.

Önlerine konan yemekler, Halt’un damak tadına göre, aşın miktarda

yağla sanmsaktan meydana gelen, zengin ve mide bulandırıcı bir

karışımdan ibaretti. Çok az yemesine rağmen, yemeklere gençlik

iştahıyla saldıran Horace’ın her şeyi silip süpürdüğünü fark etti.

Depamieux, yemek boyunca küçümseme dolu, iğneleyici bir dil

takınarak fırtına gibi esmiş, hizmetkârlannın sakarlıkları ve

aptallıklarıyla meçhul şövalyenin bir gün önce sergilediği acemi

gösteriye atıflarda bulunmuştu. Adetleri olduğu üzere, Halt yemeğin

yanında şarap içiyor, Horace ise suyu tercih ediyordu. Aşırı yağlı,

ağır yemeğin sonuna geldiklerinde, hizmetkârlar ellerinde kahve

sürahileriyle içeri girdi.

Halt, Galyalılann kahve konusunda çok başanlı olduklarını kabul

ediyordu. Kahveleri Araluen’de tatmış olduklarına kıyasla çok daha

lezzetliydi; insanı adeta kendinden geçiriyordu. Mis kokulu, sıcak

kahvesini keyifle içti. Fincanının kenarından, her zamanki

küçümseme dolu tebessümüyle Horace ile ikisini süzmekte olan

Depamieux’yü izliyordu.

Galyalı şövalye, Halt hakkındaki karannı vermişti. Kır sakallı

yabancının korkulacak biri olmadığına inanıyordu. Adamın iyi ok

attığı ortadaydı. Ve muhtemelen orman hayatı ile iz sürme

konularında da yetenekliydi. Ama Halt’un gizli yetenekleri bulunan

bir büyücü falan olmadığından emindi artık.

Bu anlamda kendisini artık güvende hisseden Depamieux,

- 258 ~

BUZLAR ÜLKESİ

alay ve hakaretleriyle Halt’u yerden yere vurma fırsatım ka -

çırmıyordu. Bir süredir korkusundan bulaşamadığı sakallı ya bancıyı,

fırsattan istifade huzursuz etmeye çalışıyordu. Kara şövalye,

insanlarla oyuncak gibi oynamaktan hoşlanıyordu. Onları çaresiz

bırakmayı seviyor, alaycı sözleri karşısında .çektikleri ıstırabı ya da

içine düştükleri öfke nöbetlerini izlemeye bayılıyordu.

Halt’a nefreti arttıkça, Horace’ı da bir an önce masadan

uzaklaştırmak istiyordu. Birlikte yedikleri her yemeğin sonunda,

genç adamı sert bir tavırla masadan kovacağı anı sabırla bekliyor ve

yanakları öfke ve utançla alev alev yanan iri kıyım oğlanı kuleye

geri gönderiyordu. Bunu bir kez daha yapma zamanının geldiğine

karar vermişti.

Ağır sandalyesini arkaya doğru iterek sol elindeki gümüş kadehi

kafasına dikti. Diğer elini de küçümsercesine oğlana doğru salladı.

“Bizi yalnız bırak, delikanlı,” dedi; bu sırada Horace’a bak-

mıyordu bile. Yol arkadaşına hızlı bir bakış fırlatan oğlan, kısa bir

sessizliğin ardından yavaşça ayağa kalkıp tek kelimelik yanıtını

verdiğinde, Depamieux benliğinin tatlı bir heyecan tarafından

kuşatıldığını hissetti.

“Hayır.”

Bu tek sözcük, aralarında asılı duruyordu şimdi. Depamie- ux,

oğlanın isyanına bayram etse de bunu dışarı yansıtmıyordu.

Memnuniyetsizliğini ortaya koyacak şekilde kaşlarını çatmayı tercih

etti. Yavaşça genç adama döndü. Nihayet beklediği an geldiği için

kanı kaynıyor, Horace’m nefes alış verişinin de hızlandığını

görebiliyordu.

- 259 ~

JOHN FLANAGAN

“Hayır, mı?” diye tekrarladı, kulaklarına inanamamış gibi. “Bu

şatonun lordu benim ve burada benim dediğim olur. Sözüm

kanundur. Kendi şatomda bana ‘hayır’ deme kabalığında mı

bulunuyorsun?”

“Sözünüze sorgusuz sualsiz uyulduğu zamanlar geride kaldı,”

diye dikkatle cevap verdi Horace; Halt’un ezberlettiği metne

kelimesi kelimesine sadık kalmaya çalışırken kaşları çatılmıştı.

“Şövalyeliğe yakışmayan hareketlerinizden dolayı bu topraklarda

hüküm sürme hakkını kaybettiniz.”

Depamieux, hâlâ hakarete uğramış numarası yapıyordu.

“Kendi toprağıma hükmetme hakkımı mı sorguluyorsun?”

Horace, kelimeleri doğru hatırladığından emin olmak için bir kez

daha duraksadı. Halt’un üzerine basa basa söylediği üzere, bu işte

titizlik son derece önemliydi. Hatta ve hatta artık Horace’ın da çok

iyi anladığı üzere, bir ölüm kalım mesele- siydi.

“O hakkın sorgulanma zamanı geldi,” dedi Horace kısa bir aranın

ardından. Koyu renkli yüz hatlarına vahşi bir gülümseme yerleştiren

Depamieux, sandalyesinden kalktı ve iki eliyle birden çıplak ahşap

yüzeyine tutunduğu masada hafifçe öne doğru eğildi.

“Yani bana meydan mı okuyorsun?” diye sordu; mutluluğu,

sesinden anlaşılıyordu. Ancak Horace, belirsiz bir işaret yaptı.

“Meydan okumamı kesinleştirmeden önce, sizin bana saygı

göstereceğinizden emin olmak isterim,” dedi. Kara şövalye,

kaşlarını çattı.

“Saygı göstermek mi?” diye tekrar etti. “Neden söz ediyorsun,

seni zırlak şey?”

- 260 ~

BUZLAR ÜLKESİ

İnatçı bir ifadeyle başını sallayan Horace, hakareti duymaz dan

geldi.

“Düellonun şartlarına uyacağınıza dair söz vermenizi istiyorum.

Ve bunu, adamlarınızın önünde yapacaksınız.”

“Demek öyle?” Depamiuex’nün sesine sahte bir öfke hâkim

değildi artık. Düpedüz öfkelenmişti. Oğlanın nereye varmak

istediğini anlamıştı.

“Bence,” diye usulca araya girdi Halt, “çocuk sizin etrafınıza

korku salarak hükmettiğinizi düşünüyor, Lord Depamieux.”

Galyalı, başını çevirdi.

“İyi de bundan size ne, okçu efendi?” diye sordu, ama alacağı

yanıtı biliyordu.

Halt, omuz silkerek sıradan bir sesle yanıtladı. “Şöhretli bir

savaşçı olduğunuz için etrafınızda bu kadar adam var. Sanırım

Horace, meydan okumanın adamlarınızın önünde yapılarak kabul

edilmesini tercih edecektir.”

Depamieux, kaşlarını çattı. Adamlarının önünde yapılacak düello

teklifini, ne olursa olsun kabul etmek zorunda kalacağının

farkındaydı. On altı yaşında bir çocuktan bile korkan bir savaşçı,

dövüşü kazansa bile emrindeki adamlardan saygı görmezdi.

“Bu çocuğun düello teklifinin beni korkuttuğunu mu sanı-

yorsun?” diye sordu, alaycı bir dille. Halt, elini ikaz edercesine

kaldırdı.

“Ortada bir meydan okuma yok... en azından henüz yok,” dedi.

“Biz yalnızca, meydan okunması halinde, düellonun şartlarına

uyacak cesarete sahip misiniz, onu merak ediyoruz.”

Depamieux, Orman Muhafızı’nın ihtiyatlı sözleri karşısında

- 261 -

JOHN FLANAGAN

tiksintiyle homurdandı. “Gerçek yüzünü artık görebiliyorum, okçu

efendi,” diye yanıtladı. “Senin bir büyücü olabileceğini

düşünmüştüm. Artık kelime oyunlarından hoşlanan pis bir laf

ebesinden başka bir şey olmadığını biliyorum.”

Usulca gülümseyen Halt, başım önüne eğdi. Bir süre sessiz

kaldılar. Depamieux, yemek salonunun geniş kapılarının hemen iç

tarafında bekleyen iki nöbetçiye doğru bir bakış fırlattı. Adamların

yüzleri, önlerinde sahnelenen olaylara karşı ilgilerini ele veriyordu.

Meydan okumayı reddetmesi ya da oğlan karşısında haksız avantaj

kazanmaya çalışması halinde, haberler tüm şatoya yayılacaktı.

Adamlarının onu sevmediklerini ve bu düello teklifi karşısında adil

bir tavır takınmaması halinde onları kaybedeceğini biliyordu. Hemen

değil belki ama zaman içinde, birer ikişer emrinden ayrılıp

düşmanlarına katılacaklardı. Depamiuex’nün çok sayıda düşmanı

vardı üstelik.

Bakışlarını oğlana çevirdi. Horace’ı adil bir dövüşte alt ede -

bileceğinden hiç şüphesi yoktu. Ama çevrilen dolaplar sonucu bu

hale düşmüş olmasına kızıyordu. Montsombre Şatosu’nda, dalavere

yapma hakkı bulunan tek kişi, o olmalıydı. Kendini zorlayarak

gülümsedi ve bu önemsiz meseleden canı sıkılmış gibi bir tavır

takındı.

“Pekâlâ,” dedi umursamaz bir sesle, “eğer istediğiniz buysa,

düellonun şartlarına uyacağım.”

“Salondaki adamlarınızın önünde söz veriyor musunuz?” dedi

Horace hızla. Artık bu geveze çocukla sakallı yol arkadaşından

hoşlanıyormuş numarası yapmayan kara şövalyenin tehditkâr

bakışlarını üzerine çekmişti.

- 262 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Evet,” diye yanıtladı Depamieux bekletmeden. “Tatmin olmanız

için adamlarımın önünde söz veriyorum.”

Horace, rahatlayarak derin bir iç geçirdi. “O zaman,” dedi,

kemerine sıkıştırdığı eldivenini çıkartarak, “düello teklifi yapı labilir.

Dövüş, iki hafta sonra olacak.”

“Kabul,” dedi Depamieux.

“...ve Montsombre Şatosu’nun önündeki çim alanda...” “Kabul.”

Neredeyse tükürür gibi her söyleneni kabul ediyordu kara şövalye.

“...adamlarınızla diğer şato çalışanları önünde yapılacak...”

“Kabul.”

“.. .ve ölümüne bir dövüş olacak.” Horace, bu noktada biraz

tereddüt etse de Halt’a hızli bir bakış fırlattı ve Orman Muhafızı da

oğlanı cesaretlendirmek adına başını hafifçe eğdi. Zalim ve keskin

tebessümü, şövalyenin yüzünde belirdi tekrar.

“Kabul,” dedi yeniden. Ancak bu kez, neredeyse mırıldanarak

söylemişti kelimeyi. “Haydi bakalım, evlat, cesaretini kaybedip

altına kaçırmadan bitir şu işi.”

Her şeyin planladıkları gibi gitmekte olduğunu fark eden Horace,

başını şövalyeye doğru kaldırdı.

“Ne lanet bir şeymişsin sen böyle, Depamieux,” dedi usulca. Kara

şövalye, düello teklifini resmileştirip geri dönülmez bir hale sokacak

olan eldiven darbesi için masanın üzerinden yanağını uzattı.

“Korktun mu, evlat?” diye dudak büktü ve eldiven yanağına sert

bir biçimde çarptığında irkilerek geriye sıçradı.

- 263 -

JOHN FLANAGAN

İrkilmesine neden olan şey, yanağında hissettiği acı değil,

yaşadığı şaşkınlıktı. Zira masanın karşısındaki oğlan, kıpırdamadan

yerinde duruyordu. Kır sakallı okçu, kara şövalyeye fırsat vermeden

süratle ayağa fırlamış ve birkaç dakikadan beri masanın altında

tutmakta olduğu eldiveni adamın yüzüne çarpıvermişti.

“Öyleyse sana meydan okuyorum, Depamieux,” dedi Orman

Muhafızı. Ve o kararlı, ciddi gözlerdeki sevinç pırıltısını gören

şövalyenin yüreği, birkaç saniye boyunca tereddütle çarptı.

- 264 -

üçük bir ışık huzmesi, kulübenin içine doğru süzülü-

yordu. Sandalyenin üzerinde kestirmekte olan Evanlyn,

gü K

neşin sıcaklığını yüzünde hissedince farkında olmadan gü -

lümsed i. Dışarıya hâlâ kalın bir kar örtüsü hâkimdi ama öğle-

den sonra gökyüzü bulutsuz, masmavi bir renge bürünmüştü.

Uyuklayan Evanlyn, vücudunda dolaşan sıcaklığın tadını

çıkarıyordu. Kapalı gözlerinin ardından parlak kırmızı güneşi

görebiliyordu.

Birden görüşü karardı ve gözlerini açtı.

Will, Evanlyn’in son bir haftadır alışmış olduğu tavırlarıy la

karşısında duruyordu. Ellerini kavuşturmuştu; bir zamanlar keyifli

ve şakacı bir ifadeyle ışıl ışıl yanan koyu kahverengi gözlerine

dalgın bir suçluluk ifadesi yerleşmişti. Sabırla kızın tepkisini

bekledi. Evanlyn de kederli bir tebessüm takındı yüzüne.

“Pekâlâ,” dedi Will’e nazikçe.

Oğlanın dudakları, koyu renk gözlerine yansırmış gibi du ran bir

gülümsemeyle hafifçe kıvrıldı. Evanlyn, birkaç gündür

~ 265 ~

JOHN FLANAGAN

içinde yeşerttiği umut filizinin canlandığım hissetti. Will, yavaş

yavaş ama fark edilir bir biçimde değişiyordu. İlk günlerde, o

korkunç titreme nöbetlerinin pençesinde kıvranmış, ancak sı-

cakotunu emmeye başladığında kendine gelebilmişti oğlan.

Ancak dozların arası uzayıp ağzına attığı yaprakların sayısı

azaldıkça, oğlanın er ya da geç iyileşeceğine dair umutlanma ya

başlamıştı Evanlyn. Titreme nöbetleri, geride kalmıştı artık.

Sıcakotu özlemiyle yanan vücudu tarafından yönetilmek yerine, artık

küçük bir dozla yetinmesini biliyordu Will. Ota hâlâ ihtiyaç

duyuyordu gerçi, ama yalvaran, çocuksu tavırlarıyla dile getiriyordu

bu isteğini.

Sıcakotuna verdiği üçer günlük araların ardından, gözlerindeki

istekli ifadeyle kızın yanma geliyordu. Evanlyn de buna karşılık

yağlı kesenin içindeki, giderek azalmakta olan yapraklardan bir

parça almasına izin veriyordu. Elinde kritik miktarda sıcakotu

kaldığının farkındaydı. Will’in yapraklar bitmeden hastalığı

yenememesi halinde, zor günler onları bekliyordu. Evanlyn, sıcakotu

bitince Will’in ne tepki vereceğini kestire- miyordu. Muhtemelen bir

diğer kontrolsüz titreme ve feryat nöbetiyle karşı karşıya kalacaktı.

Belki de, diye düşündü, iyileşebilmesi için bunu da ya şaması

gerekiyordur. Doğru ya da yanlış, o çaresizliği bir kez daha

yaşayacak gücü görmüyordu kendinde. Sıcakotu bittiğinde bunlarla

uğraşacak bol bol vaktimiz olacak, diye düşündü.

“Burada bekle,” dedi Will’e ve ahşap sandalyeden kalkarak

kapıdan çıktı. Oğlanın gözleri, bir kez daha o keyifli ifadeyle

parlamıştı sanki. Anında kaybolmasına rağmen, kendi kendine

BUZLAR ÜLKESİ

parıltının hâlâ orada olduğunu, oğlanın henüz iyileşmediğini telkin

etti Evanlyn.

Sıcakotu kesesini ahırdaki duvarlardan birinin üzerinde bulunan

gevşek bir bölmenin arkasında tutuyordu. Yağlı keseyi, ilk önce

odun yığınına saklamayı planlamış ama sonra, zaman zaman yakacak

getirmesi için Will’i gönderdiğini hatırlamıştı. Oğlanın sıcakotu

zulasmı bulması, aklına bile getirmek istemediği bir olasılıktı.

Aşın dozda sıcakotu alması halinde Will’in başına neler ge-

leceğini kestiremiyordu.

Hiçbir şey olmasa bile, diye düşündü, sıcakotuna yeniden bağımlı

hale gelecek. Bu durumun muhtemelen kalıcı -hatta ölümcül- yan

etkileri de olacaktı. Will’in tüm sıcakotu zulasını eline geçirip bir

anda tüketmesi halinde, haftalarca kasılma ve titreme nöbetleriyle

uğraşmak zorunda kalacağından emindi.

Will’in bulanık zihni, yaprakları getirmek için her seferinde

kulübeden çıktığının farkında mı acaba diye düşündü. Emin değildi,

ama bu konuda kesinlikle risk almıyor, keseyi tahta duvarın içindeki

gizli bölmeden çıkarırken önünü arkasını ihtiyatla kontrol ediyordu.

Evanlyn ahıra girerken etrafını dikkatle kontrol etti; kızın içeri

girdiğini gören midilli, başını kaldırıp selam verircesine kişnemişti.

Will, kızın nereye gittiğiyle ilgilenmiyordu. Olduğu yerde kalıp

birazdan sevgili yapraklarıyla dönecek olan Evanlyn’i beklemek

hoşuna gidiyordu. Kızın bunu nasıl yaptığı ya da sıcakotunu nereden

bulduğu, umurunda değildi.

Dikkatle ölçüp biçerek kuru otların bir tutamını avucunun içine

sıkıştıran Evanlyn, artan yaprakları içine soktuğu keseyi

- 267 ~

JOHN FLANAGAN

gevşek bölmenin arkasına kaldırdı. Kolu havadayken başını çevirdi

ve izlenmediğinden bir kez daha emin oldu. Ama ortalıkta

kimsecikler yoktu; ıslak, zeki gözleriyle onu izleyen midilli hariç.

“Tek kelime bile etme,” dedi alçak sesle. Hayvan da midillilerin

zaman zaman yaptıkları gibi başını eğdi. Kızı duymuş ve anlamıştı

sanki. Evanlyn, keseyi oyuğa yerleştirip bölmeyi yeniden kapattı.

Yere eğilerek eline aldığı bir avuç pislikle kütüğün yüzeyindeki

pürüzlü çizgiyi örttü. Zulayı en iyi şekilde gizlediğine emin olarak

kulübeye döndü.

İçeri girip de Will’in gülümseyen yüzüyle karşılaşınca, bir an

oğlanın onu hatırladığını sandı. Ah o eski günler, diye düşündü

pişmanlıkla. Yalnızca birkaç ay öncesiydi ama aradan sanki yıllar

geçmiş gibiydi. Birden, oğlanın bakışlarının kapalı olan sağ eline

kilitlendiğini fark etti. Gülümsemesinin nedeni, sıcakotuydu.

Eh, bu da bir başlangıçtır, diye düşündü.

Avucunu uzattı ve hevesle öne atılan oğlan, bir tek yaprağın bile

ziyan olmaması için iki elini birden uzattı. Kız, grili yeşilli otların

teker teker elinden dökülmesine izin vererek, bunu izleyen çocuğa

bir göz attı. Will’in dili, içgüdüsel bir şekilde dudaklarını yalıyordu.

Sıcakotu tamamen el değiştirip Evanlyn avucuna yapışmış kırıntıları

temizlediğinde, başını kaldırıp bir kez daha gülümsedi Will.

Bu kez bana gülüyor, diye düşündü Evanlyn.

“Güzel,” dedi Will kısaca ve bakışlarını elindeki minik sı- cakotu

yığınına çevirdi. Uzanıp elini ağzına götürürken arkasını döndü.

- 268 -

BUZLAR ÜLKESİ

Evanlyn, o ani umut ışığının içinde bir kez daha yandığını

hissetti. Hallasholm’dan kaçtıklarından beri onunla ilk kez ko -

nuşuyordu Will.

Topu topu bir kelimeydi ağzından çıkan ama bir başlangıçtı işte.

Kulübenin köşesine yığılan oğlanın arkasından gülümsedi Evanlyn.

Sıcakotunu eline geçirince, bir hayvan gibi uzaklaşarak onu elinden

alırlar korkusuyla çömelmişti Will.

“Hoş geldin Will,” dedi Evanlyn usulca.

Cevap gelmedi. Sıcakotu bir kez daha devredeydi.

- 269 -

urucu dörtnala giderken, Horace da üzengilerin üstünde

ayağa kalktı. Uzun sırığı sağ tarafında, vücuduna ve ha -

re V

ketine uygun bir açıda tutuyordu. Hemen ötesinde, şatonun

önünd

eki alanın tam ortasında durmakta olan Halt’un yayı,

okun tüylü ucu ağzının kenarına değecek şekilde ardına kadar

çekiliydi.

Horace, atını son bir kez mahmuzladı. Sırığın ucuna taktı ğı

miğferin halen Halt’un bulunduğu tarafta olup olmadığını kontrol

etti. Ve sonra, çimlerin üzerinde duran ufak tefek adama çevirdi

yüzünü.

İlk okun muazzam bir güç ve hızla hareketli hedefe doğru

fırlatılışını izledi. Hemen arkasından, Halt’un elleri inanılmaz bir

hızla ikinci oku yolladı.

Yarım saniye aralıkla fırlatılan oklar, öne doğru uzattığı ağaç

sırığın ucundaki miğfere neredeyse aynı anda saplandı.

Horace, Halt’un yanından geçerken Vurucu’yu yavaşlattı ve

geniş bir çember çizerek Orman Muhafızı’nın önünde durdu. Halt,

yayını toprağa bırakmış, sonuçları görmek için sabırsız -

- 270 -

BUZLAR ÜLKESİ

lamyordu. Horace, sırık ile ucundaki miğferi yere indirdi. Her iki ok

da inanılmaz bir biçimde miğferin göz deliklerinden içeri girmiş ve

Halt’un okların sivri uçlarını korumak üzere içeri yerleştirmiş

olduğu yumuşak süngerlere saplanmıştı.

Halt miğferi eline alırken, Horace da atm sırtından iniyor du. Kır

saçlı Orman Muhafızı, atış taliminin sonuçlarım inceleyerek başını

salladı.

“Fena değil,” dedi. “Hiç fena değil.”

Dizginleri elinden bırakan Horace, Vurucu’nun koşup gitmesine

ve turnuva alanındaki kısa, kalın otları kemirmesine izin verdi.

Halt’un

tavırları

karşısında

şaşkındı

ve

arkadaşı

için

endişeleniyordu.

Depamieux, düello davetini kabul ettikten sonra, ikisinin

silahlarını geri vermeyi kabul etmişti. Halt, haftalardır tek bir ok bile

atmadığım ve dövüş için hazırlık yapması gerektiğini iddia ediyordu.

Her gün düzenli talim yapan Depamieux, onun bu talebini normal

karşılamıştı. Böylece silahlan geri verilmişti; ancak idmanları

sırasında en az yarım düzine asker tarafından izleniyorlardı.

Halt, üç gündür Horace’m atını dörtnala koştururken taşıdığı

miğfere ok atarak idman yapıyordu. Her denemesinde oklardan en az

biri hedefini buluyordu. Çoğu zaman her iki oku birden hedefteki

minik deliklerden geçirmeyi başarıyordu Halt.

Horace, Orman Muhafızı’ndan bundan azını beklemiyordu zaten;

Halt, efsanevi bir okçuydu. İdman yapmasına gerek bile yoktu,

özellikle de taktiklerini Galyalı şövalyeye açık ederken.

- 271 ~

JOHN FLANAGAN

“İzliyor mu?” diye sordu Halt usulca, Horace’m düşüncelerini

okumuştu sanki. Orman Muhafızı’mn sırtı şatonun duvarlarına

dönüktü ve arkasını göremiyordu. Başını çevirmeden gözlerini

oynatan Horace, şatonun sayısız terasından birine çıkıp korkuluğa

yaslanarak onları seyreden kara silueti seçebiliyordu. Kara şövalye,

şimdiye dek bütün idmanlarını izlemişti zaten.

“Evet, Halt,” dedi Horace. “İzliyor. Ama bizi görebildiği bir

yerde çalışıyor olmamız sence doğru mu?”

Orman Muhafızı’mn dudaklarına hafif bir tebessüm yerleşti.

“Muhtemelen hayır,” diye yanıtladı. “Ama nerede idman

yaparsak yapalım, bizi mutlaka izleyecektir, öyle değil mi?”

“Haklısın,” diye isteksizce kabullendi Horace, “ama aslında

idmana falan ihtiyacın yok, değil mi?”

Halt, kederle başını salladı. “Gerçek bir çırak gibi konuştun,”

dedi. “İdman yapmanın kimseye bir zararı olmaz, genç Horace.

Redmont Şatosu’na döndüğümüzde, bunu akimda tut- san iyi olur.”

Horace, oklarını miğferin içindeki deri ve sünger kaplama dan

sökmekle meşgul olan Halt’u huzursuz bakışlarla süzdü.

“Bir şey daha var,” diye başladı ama elini kaldıran Halt, onu

susturdu.

“Biliyorum, biliyorum,” dedi. “Şu kıymetli şövalyecilik ku-

ralların canım sıkıyor, değil mi?” Horace, gönülsüz bir şekilde

başını sallamak zorunda kaldı. Halt’un Depamieux’yü düelloya

davet ettiği olaylar silsilesinden beri, aralarında bir tür çekişme söz

konusuydu.

Kara şövalye düello teklifi karşısında önce öfkelenmiş, son

~ 272 -

BUZLAR ÜLKESİ

ra da sıradan bir vatandaşın ona meydan okuma cesaretini gös-

termesiyle dalga geçmişti.

“Ben kutsanmış bir şövalyeyim,” diye böbürlenmişti. “Soyluyum!

Orman kaçkını bir baldırı çıplak tarafından düelloya davet

edilemem!”

Bunun üzerine Orman Muhafızı’nm kaşları çatılmıştı. Ko -

nuştuğunda, sesi alçak ve tehlikeli çıkıyordu. Depamieux ile Horace,

dediklerini duyabilmek için istemdışı olarak öne doğru eğilmişlerdi.

“Sözlerine dikkat et, soysuz köpek!” demişti Halt. “İber- yon

Kraliyet tahtının altıncı varisiyle; sen ve senin gibilerin yiyecek

bulabilmek için lağımları kokladığı zamanlarda bile asilzade olan bir

soyun temsilcisiyle konuşuyorsun!”

Kelimeler, apaçık bir İberyon aksanıyla çıkmıştı ağzından.

Horace, şaşkına dönmüştü, Halt’un asil bir soydan geldiğini

bilmiyordu. Depamieux de gafil avlanmıştı. Söylediklerinde haklıydı

elbette. Hiçbir şövalye, alt sınıftan birilerinin meydan okumasını

kabul etmek zorunda değildi. Ancak kır saçlı okçunun soylu kanı

iddiaları, olayın yönünü değiştiriyordu. Düello davetinin, dikkat ve

saygıyla ele alınması gerekiyordu. Depamiuex’nün görmezden

gelemeyeceği bir meydan okumaydı bu; özellikle de adamlarının

gözü önünde yapılmış olduğu için. Bu daveti reddetmesi, şövalyenin

otoritesini ciddi anlamda sarsacaktı.

Sonuç olarak, Depamieux daveti kabul etmiş ve düellonun bir

hafta sonra yapılmasına karar verilmişti.

Daha sonra, kuledeki dairelerine çekildiklerinde, Horace, Halt’un

geçmişiyle ilgili şaşkınlığım dile getirmişti.

- 273 ~

JOHN FLANAGAN

“Senin İberyon kraliyet ailesinden geldiğini bilmiyordum,”

dediğinde, Halt, umursamazca homurdanmıştı.

“Gelmiyorum. Ama dostumuz bunu bilmiyor ve soylu ol-

madığımı kanıtlamasına da imkân yok. Dolayısıyla düello davetim,

onu bağlıyor.”

Şövalyeliğin katı geleneklerine uyulmamasının yanı sıra, Halt’un

düelloda

kullanacağı

taktikleri rakibine

açık

etmesi

de

endişelendiriyordu Horace’ı. Savaş Okulu’nda almış olduğu

eğitimde, şövalyeliğin gelenek ve sorumluluklarına çok büyük önem

atfediliyordu. On sekiz ay boyunca, Horace’a bu kuralların kesin ve

bağlayıcı oldukları öğretilmişti. Şövalye olacaklara sorumluluklar

veriliyor ve büyük imtiyazlara sahip olmalarına rağmen, şövalyelerin

bunları hak etmeleri gerektiği öğretiliyordu. Bir şövalye, kurallara

dikkat etmeliydi. Onlarla yaşamalı, gerektiğinde onlar için

ölmeliydi.

Bu geleneklerin içinde en sert ve bağlayıcı olanı ise, bir şö -

valyenin diğer bir şövalyeye yaptığı düello davetiydi. Yalnızca

şövalyelik tarikatlarına üye olan kişilerin böyle bir hakları vardı.

Aslında henüz şövalye ilan edilmemiş bir savaşçı olan Horace’m bile

Depamieux’yü düelloya davet etme hakkı yoktu. Ama Halt, bunlara

aldırış etmiyordu. Orman Muhafızı’nın, son derece saygı duyduğu

değerlere karşı takındığı bu umursamaz tavır, Horace’ı derinden

sarsmıştı; sarsmaya da devam ediyordu.

“Dinle,” dedi Halt nazikçe, kolunu Horace’m güçlü omuz larına

atarken, “şövalyeliğin son derece hassas kuralları olduğunu ben de

biliyorum. Ama yalnızca o kurallara uyan kişiler için.”

~ 274 -

BUZLAR ÜLKESİ

“Ama...” diye itiraza başlayan Horace, Halt ta afmdan susturuldu.

“Depamieux, o kuralları, Tanrı bilir kaç yıldır adam öldürmek,

yağma ve katliam yapmak için kullanıyor. Kafasına uyanları kabul

edip, kalanına aldırış etmiyor. Buna sen de şahit oldun.”

Horace, üzüntüyle başını salladı. “Biliyorum, Halt. Ancak, benim

eğitimim...”

Halt, oğlanın sözünü bir kez daha nazikçe kesti. “Sen soy- lularca

verilen bir eğitim aldın,” dedi. “Şövalyelik kurallarını -tamamını-

muhafaza edip o kurallara göre yaşayan insanlarca eğitildin. Sana

şöyle söyleyeyim, bu anlamda Sör Rodney ya da Baron Arald’dan

iyisini tanımam. Şövalyelik kuralları, o insanlarda vücut bulmuştur,

adeta.”

Gözlerini oğlanınkilerden ayırmadan sustu. Horace, başını

salladı. Halt, oğlanın büyük saygı duyduğu Rodney ve Arald’ı örnek

vermişti. Amacına ulaştığını anlayan Orman Muhafızı, devam etti.

“Ancak Depamieux gibi korkak bir katile, o adamlarla aynı düstura

sahip çıkma izni verilemez. Adamı onunla dövüşebileceğim -ve

şansım yaver giderse alt edeceğim- noktaya çekmeme faydası

olacaksa eğer, yalan söylemiş olmaktan dolayı hiçbir pişmanlık

hissetmiyorum.”

Hâlâ huzursuz olsa da eskisine göre rahatlamış görünen yüzüyle

Halt’a döndü Horace.

“İyi de, taktiklerinin hepsini öğrenmişken, onu nasıl yeneceksin

ki?” diye sordu çaresizce. Omuz silken Halt, ciddi bir ifadeyle cevap

verdi.

“Kim bilir, belki de şansım yaver gider.”

- 275 -

vanlyn, küçük yayı acemice tutuyordu. Kirişe yerleştir-

meyi bir türlü beceremediği oku, öndeki açıklıkta yü -

rü

ne E

yen minik tavşanı gözleyeyim derken elinden düşürüyordu

redeyse.

Kız, farkında bile olmadan öfkeli bir ses çıkardı ve tavşa nın

birden arka ayaklarının üstünde doğrulmasına neden o ldu; hayvanın

kulakları, yabancı sesi takip edebilmek için sağa sola seğiriyor,

havayı yoklayan burnu ise oynayıp duruyordu.

Tavşanın tehlikenin geçtiğini sanmasını bekleyen Evanlyn,

olduğu yerde donup kaldı. Hayvan, bir süre sonra ön ayakla rıyla

karı eşeleyip alt taraftaki ıslak, bodur çimleri açığa çıkarmaya

devam etti. Kız, nefes almaya bile cesaret edemeyerek, tekrar

beslenmeye başlayan hayvanı gözledi ve kirişe geçirdiği oku, yayın

gerçek sahibinin atmış olduğu çentiğin hemen altındaki çıkıntıya

dayadı.

O noktada, çıkıntının oku rahatça tutabilmesi için, etrafına

defalarca sarılmış olan ince bir sicimle kalınlaştırılmıştı kiriş.

Sıkıca ama hafif bir şekilde kavranan okun, kirişin

- 276 -

BUZLAR ÜLKESİ

serbest kalışıyla ortaya çıkan enerji sonucu hedefini bulma- sıydı

amaç.

Evanlyn, yayı yukarı kaldırdı ve sağ eliyle kirişi geriye doğru

çekmeye başladı. Bu konuda pek başarılı olmadığının farkındaydı.

Kirişi hatalı gerdiğini bilecek kadar çok okçu görmüştü zamanında.

Fark ettiği üzere, eğitimli bir okçuyu izlemekle, onun hareketlerini

tekrarlamak, birbirinden tamamen farklı iki konuydu. Hatırladığı

kadarıyla Will, hiç zorlanmadan tek bir hareketle oku kirişe

yerleştirip yayı gerebiliyordu. Her ne kadar gözünde canlandırabilse

de, kızın yeteneklerinin dışında kalıyordu bu hareket. Vazgeçip yayı

dik tutarak okun çıkıntısını parmaklarıyla kavradı ve kirişi, yalnızca

kol gücünü kullanarak çekmeyi denedi.

Bu şekilde yayı ancak yarı yarıya gerebilmişti. Öfkeyle du-

daklarını büzdü Evanlyn. Bununla idare etmek zorundaydı. Tek

gözünü kapattı ve açıklığın kenarındaki ağaçlarda gezinen ölümcül

tehlikenin farkında olmaksızın, mutlulukla beslenen minik tavşana

nişan aldı. Bir umutla oku bırakıverdi.

O an üç şey birden oldu.

Elinden savrulan yay, oku hedefinden az üç metre saptırdı.

Yaydan ayrılan ok, deliciliğini kaybederek ortalığa savruldu ve geri

tepen yayın kirişi, Evanlyn’in kolunun iç tarafındaki deriyi yırtıp

geçti. Evanlyn, acıyla çığlık atarak yayı elinden düşürdü. Bir ağacın

gövdesini sıyırıp geçen ok, açıklığın ötesinde kaybolup gitti.

Bir kez daha arka ayaklarının üzerinde doğrulan tavşan,

şaşkınlıkla Evanlyn’e baktı ve dört ayak üstüne inerek yavaşça

uzaklaştı.

~ 277 ~

JOHN FLANAGAN

Benden de ne ölümcül tehlike olur ya, diye düşündü Evanlyn.

Yayı eline alıp kirişin kestiği bölgeyi ovuşturarak, attığı oku

arama /a koyuldu. On dakikalık aramanın ardından, okun

kaybolduğunda karar kıldı. Asık bir suratla küçük kulübeye yollandı.

“Sanırım biraz daha idman yapmam gerekecek,” diye mırıldandı.

Avlanmayı ikinci kez deniyordu ve ilk denemesi de hayal

kırıklığıyla sonuçlanmıştı. Will’in -sağlıklı olsa- yayla avlanmakta

hiç de zorlanmayacağını düşünerek, belki ellinci kez iç geçirdi.

Belki görürse içinde bir ışık yanar umuduyla yayı oğlana

göstermişti elbette. Ama Will, o ilgisiz ve ifadesiz gözleriyle boş boş

bakmaktan başka bir şey yapmamıştı.

Dönüş yolunda, geceki yağışın ardından diz hizasına gelen karın

içinden geçmesi gerekiyordu. Bir haftayı aşkın süredir ilk kez yağan

kar, Evanlyn’i düşüncelere sevk etmişti. Kışın yarıdan fazlası geride

kalmış olmalıydı ve bahar geldiğinde, Hallasholmlu Skandiyalılar bu

dağ geçitlerini yeniden kullanmaya başlayacaklardı. Belki de

içlerinden bazıları, Will ile barınmakta oldukları kulübede kalmak

üzere buralara kadar gelecekti. Güneye doğru yapacakları uzun

yürüyüşe başlayabilmeleri için oğlanın artık yavaş yavaş kendini

toplaması gerekiyordu. Sıcako- tunun etkisinden tam olarak

kurtulmasının ne kadar süreceğine dair hiçbir fikri yoktu Evanlyn’in.

Her geçen gün daha iyiye gidiyor gibiydi ama kız, bundan çok da

emin

BUZLAR ÜLKESİ

olamıyordu. Öte yandan, havanın karları eritecek kadar ısınmasına

ne kadar kaldığını da bilemiyordu.

Bildiği tek şey, zamanla yarış halinde olduklarıydı. Varış çiz -

gisini bir türlü göremediği bir yanşa kapılmış, gidiyorlardı.

Kulübe görüş alanına girmişti artık. Bacadan yükselmekte olan

ince dumanı görünce rahatladı. O gün ayrılmadan önce kontrol altına

aldığı ateşin, o yokken de yanmaya devam ettiğini umuyordu.

Keşfetmiş olduğu üzere, üşümüş ve ıslak bir halde eve dönüp de,

sönmüş bir ateşle karşılaşmak kadar moral bozucu bir şey yoktu.

O yokken Will’in ateşle ilgilenmesini beklemiyordu elbette. Bu

kadar basit bir işi bile yerine getiremeyecek durumdaydı oğlan.

İsteksizliğinden değil, diye düşündü Evanlyn. Temel ihtiyaçların

dışında bir şey yapmak ya da söylemek gelmiyor gibiydi Will’in

içinden. Yiyor, içiyor ve ara sıra o yalvaran bakışıyla yanına gelerek

sıcakotu istiyordu. En azından, dedi Evanlyn kendi kendine, son

sıcakotu seansından bu yana epeyce zaman geçti.

Will, zamanının kalanını döşemeye oturup eline, bir tahta

parçasına ya da o an için gözlerinin takıldığı bir noktaya bakarak

geçiriyordu.

Evanlyn, içeri doğru açılan kapının eski deri menteşelerini

gıcırdatarak kulübeye girdi. Çıkan gürültü, Will’in dikkatini çekti.

Evanlyn’in birkaç saat önce onu bıraktığı gibi bağdaş kurmuş,

kulübenin ortasında oturuyordu.

“Selam, Will. Ben geldim,” dedi Evanlyn, gülümsemek için

kendini zorlayarak. Oğlanın bir gün ona yanıt vereceği umu duyla

sürekli şansını deniyordu.

- 279 -

JOHN FLANAGAN

Ancak çabalarının karşılığını alacağı gün, bugün değildi. Oğlan,

selamına ne bir cevap vermiş ne de ona ilgi göstermişti. Kız, iç

geçirerek küçük yayı, kapının hemen arkasındaki duvara dayadı.

Sicimi çözmesi gerektiğini hatırlar gibi oldu ama o an bunu

yapamayacak kadar keyifsizdi.

Kilere geçerek azalmakta olan kuru et stoklarından küçük bir

parça et çıkardı. Biraz pirinçleri de vardı. En azından bir parça tat

vermesi amacıyla eti içine batırdığı suyu kaynatarak birkaç haftadan

beri ana yemekleri haline gelmiş olan etli pilavı hazırlamaya başladı.

Evanlyn, ölçüp biçtiği pirinci diğer bir tavaya koymak üzereyken,

arkasından hafif bir gürültü geldi. Dönüp baktığında, Will’in, artık

tüm öğleden sonra boyunca oturduğu noktada olmadığını fark etti.

Kapının yanında oturuyordu artık. Evanlyn, oğlanın neden yer

değiştirdiğini merak etse de, bunun rastgele bir değişimden ibaret

olduğunda karar kıldı.

Birden neler olduğunu gördü ve şaşkınlıkla irkilerek değerli

pirinçlerinin bir kısmını masanın üzerine döktü.

Küçük yay, hâlâ kapının yanındaki duvara dayalıydı. Ama kiriş

sicimi çıkarılmıştı.

- 280 -

epamiuex’nün adamları, sabahın erken saatlerinden

beri Montsombre Şatosu ’nun önündeki arsayı kaplayan

uz

sa D

un çimleri kırpıyorlardı. Galyalı şövalye, düelloda işini şan -

bırakmak istemiyordu. Uzun çim yığınlarına takılıp devri-

len savaş atları görmüştü ve savaş alanının bu tür tehlikelerden

arındırıldığından emin olmak istiyordu.

Depamieux, öğleden sonra bir sularında, bir önceki düello

sırasında kullanmış olduğu çıkış kapısında belirmişti. Halt’u alt

edeceğinden hiç kuşkusu yoktu. Ancak ufak tefek yabancıyı hafife

de almıyordu. Halt ile Horace’m idmanlarını izlemişti ve Araluenli

yabancının nadir bulunan bir okçu olduğunun farkındaydı. Rakibinin

uygulayacağı stratejiyi adı gibi biliyordu. Depamieux, kendi

kendine gülümsedi. Halt’un psikolojik oyunları ilgi çekici, diye

düşündü. Hareket halindeki miğferin göz deliklerinden içeri yağan

oklar, birçok hasmının cesaretini kıracak nitelikteydi. Ancak

Depamieux,

Halt’un yeteneklerinden şüphe etmediği gibi,

kendininkilerden de etmiyordu. Bir kedi kadar keskin refleksleri

vardı ve kalkanıyla Halt’un oklarını savuşturacağından emindi.

- 281 -

JOHN FLANAGAN

Kır saçlı Araluenli, rakibini iyi değerlendirememiş gibi duruyor,

diye düşündü; bu gerçek karşısında belli belirsiz bir hayal kırıklığı

hissetti. Yabancıdan çok büyük beklentileri vardı aslında. Ama fazla

iyimser izlenimlere kapıldığı ortaya çıkmıştı. Halt, çok yetenekli bir

okçuydu, o kadar. Doğaüstü güçleri ya da gizli yetenekleri yoktu.

Üstüne üstlük, diye düşündü şövalye, kısıtlı ve kendisini bir şey

sanan sıkıcı bir adamdı. Okçunun kraliyet soyundan geldiğine dair

iddialarına pek inanmıyordu ama artık bunun bir önemi yoktu. Halt,

ölmeyi hak ediyordu ve Depamieux de bunu ona keyifle bah-

şedecekti.

Depamieux, kara aygırı üzerinde ağır adımlarla savaş alanına

gelirken, etrafta alışılageldik borazan ve trampet gürültülerinden

eser yoktu. Tören yapılacak bir gün değildi bu; kara şövalye için

sıradan bir iş günüydü yalnızca. Birileri, onun otoritesini ve

bölgedeki hâkimiyetini sorgulamıştı ve bu tiplerin başlarının

çabucak ezilmesi gerekiyordu.

Her şeye rağmen, Montsombre Şatosu çalışanlarının hemen

hemen tamamıyla Depamiuex’niin savaşçılarının büyük bir

çoğunluğu, dövüşe tanıklık etmek üzere toplanmıştı. İçlerinden

kaçının efendilerinin yenilmesini istediğini merak ederek sertçe

gülümsedi şövalye. Birkaç kişiyle sınırlı olmadığına eminim, diye

düşündü. Ama hayal kırıklığına uğrayacaklardı. Esasen okçunun

ölümünün ona büyük bir faydası olacaktı. Şato lordunun, zıpçıktını n

tekini iki vuruşta öldürdüğü gösteri, disiplini sağlamak için yerde

ararken gökte bulduğu fırsattı.

Halt da bu sırada düello alanına gelmişti. Tuhaf minik atının

üzerinde, alanın öteki ucuna doğru ilerliyordu. Zırh yerine

Depamiuex’nün mızrağıyla kılıcı karşısında hiçbir koruma

~ 282 -

BUZLAR ÜLKESİ

sağlamayacak olan kakma deriden bir yelek giymişti. Bir de, her

zamanki, grili yeşilli pelerinini.

Genç arkadaşı, birkaç adım gerisinden at sürüyordu. Zincirden

zırhını giymiş, miğferini savaş atının eyer topuzuna asmıştı. Meşe

yaprağı sembolüyle süslü yuvarlak kalkanı sırtında, kılıcı ise

belindeydi.

Çok ilginç, diye düşündü Depamieux. Halt’un kaçınılmaz

yenilgisinin ardından, genç savaşçı, ustasının intikamım almaya

çalışacakmış gibi duruyordu. Daha iyi ya, diye düşündü kara

şövalye. Bir ölüm asi çalışanlarını yola getirecekse eğer, iki ölümün

etkisinin ne olacağını kim bilebilirdi ki?

Atını durdurup sağ elindeki mızrağın dengesini kontrol etti.

Alanın öte tarafındaki rakibi, yavaş ve sağlam adımlarla ilerlemeye

devam ediyordu. Arkasında at süren kaslı gençle dev savaş atma

kıyasla minicik görünüyordu Halt.

M»--------------------------------- İf

“Umarım

ne

yaptığını

biliyorsundur,”

dedi

Horace;

Depamiuex’nün onları izliyor olması ihtimaline -ki şüphesiz

izliyordu- karşın, dudaklarını oynatmadan konuşmaya çalışıyordu.

Eyerinin sırtında ona doğru dönen Halt, neredeyse gülümsüyordu.

“Ben de öyle,” dedi usulca. Horace’ın sağ elinin bir kez daha

kınındaki kılıcını gevşettiğini fark etti. Yan yana at sürerlerken bunu

defalarca yapmıştı oğlan. “Sakin ol,” diye ekledi. Horace, artık

Depamiuex’nün onu görüp görmediğine aldırmadan, açıkça Halt’un

yüzüne bakıyordu.

- 283 ~

JOHN FLANAGAN

“Sakin mi?” diye tekrarladı şüpheyle. “Zırhlı bir şövalyeyle

elinde yaydan başka bir şey olmadan dövüşeceksin ve bana sakin

olmamı mı söylüyorsun?”

“Bir iki tane de okum var, biliyorsun,” dedi Halt tatlılıkla.

Horace güvensiz bir tavırla başını salladı.

“Şey... ben yalnızca... umarım ne yaptığının farkmdasın- dır,”

dedi yeniden. Halt, minik bir tebessüm attı ona.

“Hep de bunu söylüyorsun,” diyerek, kulaklarını dikmiş

talimatını bekleyen Abelard’ı durdurdu. Gözlerini uzaktaki siyah

zırhlı şekle dikerek atından indi.

“Şunu güvenli bir yere götür,” dedi oğlana ve Horace uzanarak

atı dizginlerinden yakaladı. Kulakları seğiren Abelard, meraklı

gözlerle sahibine baktı.

Halt “Onunla git,” dedi usulca ve hayvan, kendisini Horace’m

kontrolüne bıraktı. Orman Muhafızı, bakışlarını savaş atının

sırtındaki delikanlıya çevirdi. Oğlanın endişesi, vücudunun her

uzvundan okunabiliyordu.

“Horace?” diye seslendi ona. Savaşçı çırağı, durup arkasına

döndü.

“Ne yaptığımın farkındayım, merak etme.”

Horace, mutsuz bir tebessüm takınmayı başardı. “Öyle diyorsan

öyledir Halt.”

Orman Muhafızı, bu konuşmalar sırasında kılıfındaki iki düzine

oktan üçünü, uçları aşağı bakacak şekilde sağ çizmesine

sıkıştırıyordu. Bu, Horace’ı şaşkına çevirmişti. Halt’un oklarını o

şekilde saklamasına gerek yoktu ki. Kılıftan çektiği tek oku atması,

saniyenin onda birini bile bulmuyordu.

~ 284 -

BUZLAR ÜLKESİ

Merak edecek zamanı da yoktu zaten. Depamieux, alanın öbür

tarafından onlara sesleniyordu.

“Lord Halt,” diye söze başlayan aksanlı sesi, atları yan tarafa

çeken Horace’m kulaklarına kadar geliyordu. “Hazır mısınız?”

Konuşmaya tenezzül bile etmeyen Halt, cevap olarak elini

kaldırdı. Budanmış alanın ortasında tek başına durmuş, devasa savaş

atının sırtındaki kapkara şövalyenin üstüne gelmesini beklerken,

amma da küçük ve savunmasız görünüyor, diye düşündü Horace.

“O zaman iyi olan kazansın!” diye seslendi Depamieux, alaylı bir

şekilde. Bu kez cevap verdi Halt.

“Öyle planlıyorum!” diye bağırdı, Depamieux, atını mah-

muzlayıp dörtnala koştururken.

Horace birden, Halt’un ona Depamiuex’nün galip gelmesi halinde

ne yapması gerektiğine dair hiçbir şey söylememiş olduğunu fark

etti. Böyle bir durumda Orman Muhafızı’mn ona kaçmasını

söylemesini bekliyor, Depamieux ile dövüşmesini istemediğini

sanıyordu. Ki Halt’un yenilmesi halinde Horace’ın yapacağı ilk şey,

kara şövalyeye meydan okumak olacaktı. Horace, Orman

Muhafızı’nın bu konuda sessiz kalmasının nedenini merak ediyordu.

Ya Horace’ın dediklerini nasılsa yapmayacağını biliyordu ya da

dövüşten mutlaka galip çıkacağına inanıyordu.

Galip çıkacakmış gibi durduğundan değil ya. Toprak, kara savaş

atının toynakları altında gümbürderken Horace’m mahir gözleri,

Galyalı şövalyenin inanılmaz tecrübeli ve doğal yeteneğe sahip bir

savaşçı olduğunu görebiliyordu. Atının

- 285 -

JOHN FLANAGAN

sırtına mükemmel bir dengeyle oturmuş uzun, ağır mızrağı küçük bir

tahta parçası gibi rahatlıkla kaldırmıştı. Mızrağının ucu gri yeşil

pelerinli ufak tefek rakibine yaklaşırken, üzengilerinin üzerinde

yükselerek öne doğru yaylanmaya başlamıştı.

Depamiuex’nün zihnine düşen ilk kuşku tohumlarının kaynağı da

o pelerin oldu. Konumunu koruyan Halt, hafifçe sallanıyor gibiydi

şimdi; gri yeşil çimlerle bütünleşen alacalı pelerini, Orman

Muhafızı’nın bir görünüp bir kaybolmasına neden oluyordu. Bu da

rakibini şaşkına çeviriyordu. Öfkelenen De- pamieux, bu düşünceleri

aklından kovarak dikkatini okçuya vermeye çalışıyordu. Dibindeydi

artık, otuz metre bile yoktu aralarında ve okçu daha hâlâ...

Oku havada gördü. Yayın yukarı kalkışıyla karşı tarafta belli

belirsiz bir hareketlenme oldu. Miğferinin göz deliklerini hedef alan

felaket habercisi ok, inanılmaz bir hızla ona doğru gelmeye

başlamıştı bile.

Ok ne kadar hızlı olursa olsun, kalkanını kaldırıp kendisini

savunan Depamieux daha hızlıydı. Okun kalkana çarptığını hissetti;

çeliğin çeliğe sürtmesiyle parlak, siyah kalkanda derin bir oyuk

oluştu ve ok, tıslayarak ortadan kayboldu.

Ama bu pozisyondayken kısa boylu rakibini göremiyordu; hızla

kalkanı indirdi.

Cehennemdeki tüm şeytanlar alsın seni! diye sövdü kendi

kendine. Halt’un planı da buydu zaten ve daha kalkan havadayken

göndermişti ikinci okunu. Depamiuex’nün güçlü refleksleri,

şövalyenin imdadına bir kez daha yetişti. Bir insan nasıl bu kadar

hızlı atış yapabilir, diye geçirdi aklından. Birden,

~ 286 ~

BUZLAR ÜLKESİ

okçunun bulunduğu noktanın yani mızrak mesafesinin dışına çıkmış

olduğunu fark ederek küfrü bastı.

Yavaşlattığı savaş atını geniş bir yay çizerek döndürdü. Hızlı bir

dönüş yapıp atı sakatlamaya değmezdi. Acelesi yoktu nasılsa ve...

O an sol omzunda bir acı dalgası hissetti. Miğferiyle kısıtlı olan

görüş alanı içerisinde acemi hareketlerle iki büklüm oldu ve

yanından geçerken Halt’un, bu kez zırhının omuz boşluğunu hedef

alarak bir ok daha göndermiş olduğunu fark etti.

Ok, boşluğu kapatan zincirden zırh tarafından durdurulmuş ancak

sivri ucu zırhı hafifçe delerek etine saplanmayı başarmıştı.

Dayanılmaz bir acı değildi sonuçta; ana kas ve tendon- larının zarar

görüp görmediğini anlamak için kolunu hızla hareket ettirdi.

Dövüşün uzaması halinde, sertleşen kolu kalkan savunmasına

katkıda bulunabilirdi bile.

Şu haliyle, yalnızca önemsiz bir yaraydı. Acı verici ve önemsiz,

diye düzeltti, kolundan damlayan sıcak kanı hissederek. Bunun

hesabını soracağına söz verdi kendine. Hem de ne hesap.

Zira Depamieux, artık Halt’un planını kavramış olduğuna

inanıyordu. Okçu, üzerine gelmeye devam eden şövalyeyi, kalkanını

kaldırıp görüş alanını sıfırlamaya zorlayacak ve De- pamieux

geçerken de yana kayacaktı.

Şövalyenin bu oyunu oynamaya hiç niyeti yoktu. Mızrakla

yaptığı süratli saldırıyı, yavaş ve ihtiyatlı bir stratejiyle değiş -

tirecekti. Hızlı bir saldırının yaratacağı etkiye ihtiyacı yoktu ne de

olsa. Onu at sırtından devirmeye çalışan zırhlı bir şövalye

~ 287 -

JOHN FLANAGAN

yoktu karşısında. Meydanın ortasında ayakta duran, sabit bir

savaşçıyla dövüşüyordu.

Planı aklına yatınca, uzun ve hantal mızrağı uzanıp kırdığı okla

birlikte yere fırlattı.

Kılıcını çekerek atını yavaş adımlarla Halt’un onu beklemekte

olduğu noktaya doğru sürmeye başladı.

Kalkanının okları savuşturabilecek pozisyonda kalması için

Halt’u sol tarafında tutuyordu. Sağ elinin mükemmel bir dengeyle

kavradığı uzun kılıcıyla havada zorlanmaksızın daireler çiziyordu.

Dövüşü izleyen Horace, kalp atışlarının hızlandığını hissetti.

Dövüşün yalnızca bir tek kazananı olacaktı. Depamiuex’nün mızraklı

saldırıdan vazgeçip ihtiyatlı bir kılıç dövüşüne dönmesiyle birlikte,

Halt için tehlike çanları çalmaya başlamıştı. Horace, on şövalyeden

dokuzunun, Halt’un stratejisi karşısında öfkeden deliye dönüp onu

ezmek için mızrak saldırısına devam edeceğini biliyordu. Depamieux

ise bunun çılgınlık olduğunu görüp Halt’un avantajını ortadan

kaldıracak onda birlik kesime dahildi.

Ufak tefek rakibine doğru yavaş adımlarla ilerleyen atlı şö -

valyeyle Halt’un arasında yalnızca kırk metre vardı artık. Az önce

olduğu gibi, yay havaya kalktı ve ok hedefine gönderildi.

Depamieux, becerikli, hatta neredeyse rakibini hor gören bir

hareketle kalkanını kaldırdı. Darbenin tıngırtısını duyunca kalkanı

yeniden indirdi. Kafasını hedef alan bir sonraki oku görebiliyordu.

Okçunun eli oynayıp ok havada süzülmeye başladığı an kalkanını bir

kez daha kaldırdı.

Ama önemli bir şeyi gözden kaçırmıştı.

BUZLAR ÜLKESİ

Bu, Halt’un çizmesine saklamış olduğu üç oktan biriydi. Ucu,

ateşte sertleştirilmiş çelikten yapılmış, özel bir oktu. Uç kısmı,

Halt’un normal savaş okları gibi geniş ve yassı değildi;

Depamiuex’nün zırhını delip etine saplanmasını sağlayacak olan dört

minik uzantıyla çevrilmişti.

Halt, zırh delici okların sırrını, yıllar önce doğu steplerindeki

vahşi atlı okçulardan öğrenmişti.

Ok, hedefine gönderilmişti. Depamieux kalkanını kaldırırken,

okun, ucunda yer alan ağırlıklar sayesinde, nişan alman bölgenin

altına çarptığını göremedi. Eğik kalkanın altına doğru bir yay çizen

ok, tüm hızıyla şövalyenin açıktaki göğüs zırhına isabet etti.

Depamieux, bir ses duydu. Metalin metale çarpış sesi; tangırtıdan

çok gümbürtüyü andırıyordu. Neler olup bittiğini merak etti. Birden

yoğun .bir acının, bir ıstırap dalgasının sol tarafından başlayarak

hızla tüm vücudunu kapladığını hissetti.

Çimlerin üzerine devrildiğini fark etmemişti bile.

Halt, yayını indirdi. Kirişi gevşetti ve hazır beklettiği ikinci zırh

delici okunu kılıfına geri koydu.

Montsombre Şatosu’nun lordu yerde hareketsiz yatıyordu.

Dövüşü izlemek üzere şatodan dışarı çıkmış olan küçük izleyici

grubunun üzerine, şaşkın bir sessizlik çökmüştü. Hiçbiri ne tepki

vermesi

gerektiğini

bilmiyor,

bu

sonucu

beklemiyordu.

Hizmetkârlar, aşçılar ve ahır çalışanları ihtiyatlı bir memnuni yet

içindeydiler. Depamieux, hiçbir zaman sevilen bir efendi olmamıştı.

Canını sıkan her hizmetkârı kırbaçlatıp kafeslere kapatmasının da

bunda etkisi büyüktü. Ama biraz önce onu öldürmüş olan adamdan

da fazlasını beklemiyorlardı. Doğal

~ 289 -

JOHN FLANAGAN

olarak, sakallı yabancının efendilerini, Montsombre’m yönetimini

ele geçirmek için öldürdüğünü sanıyorlardı. Galya’da işler bu

şekilde yürürdü ve tecrübeleri onlara, efendi değişikliklerinin hiçbir

olumlu gelişme sağlamayacağını göstermişti. Zaten Depamieux de

birkaç yıl önce bir diğer zorbayı alt ederek efendileri olmuştu.

Dolayısıyla, merhametsiz ve sadist kara şövalyenin ölümünden

hoşnut olmalarına rağmen, halefine de pek iyimserlikle baktıkları

söylenemezdi.

Depamieux’ye hizmet etmiş olan askerlerin durumu ise, biraz

daha farklıydı. Ölen efendileriyle aralarında en azından bir bağ

vardı; gerçi bu yakınlık sadakat olarak nitelenemezdi. Ama yıllardır

Depamiuex’nün yanında savaşarak birçok zafer kazanmış ve önemli

miktarda ganimet ele geçirmişlerdi. Şimdi aralarından üçü, elleri

kılıçlarının kabzasında, Halt’a doğru yürümeye başlamışlardı bile.

Hareketlenmeyi

gören Horace, Vurucu’yu mahmuzlayarak

askerlerle gri pelerinli okçunun arasına girdi. Kınından vınlayarak

çıkan kılıcı, öğleden sonra güneşini yakalıyordu. Askerler

duraksadılar. Horace’m şöhreti, onlara kadar ulaşmıştı ve hiçbiri

genç adamla karşı karşıya gelebilecek kadar yetenekli bir silahşor

olduğunu

düşünmüyordu.

Onlar,

meydan

muharebelerinin

karmaşasına alışkınlardı, bu tür hesap kitap gerektiren, soğuk düello

alanlarına değil.

“Atını getir!” diye seslendi Halt, Horace’a. Savaşçı, şaşkınlıkla

etrafına bakındı. Halt yerinden kımıldamamıştı. Bacaklarını hafifçe

açmış, yaklaşmakta olan askerleri bekliyordu. Yayını alçaltmış

olmasına rağmen, oku kirişte hazır bekliyordu.

“Ne?” diye sordu Horace anlamayarak. Orman Muhafızı

- 290 -

BUZLAR ÜLKESİ

başını kara şövalyenin, ağırlığını bir ayağından diğerine verip

kararsız hareketlerle başını savuran savaş atına doğru salladı.

“Atı diyorum. O benim artık. Al da getir,” diye tekrarladı Halt.

Horace da Vurucu’yu, uzanıp kara atm dizginlerini yakalayabileceği

noktaya dek sürdü. Bunu yaparken kılıcını kınına geri koymak

zorunda kalmıştı ve üç askeri -ayrıca arkalarında duran, henüz bir

taraf seçmemiş bir düzine diğerini- ihtiyatlı gözlerle süzüyordu.

“Muhafız komutanı!” diye seslendi Halt. “Neredesin?”

Geniş savaşçı grubunun içinden yarı zırhlı, iriyarı bir adam çıktı

öne. Halt, bir an adamı süzdükten sonra yeniden seslendi:

“Adın ne?”

Komutan, duraksadı. Olaylar normal bir şekilde gelişmiş olsa, bu

tür bir düelloyu kazanan kişinin, her şeyin olduğu gibi kalmasını

talep edeceğini ve Montsombre’daki hayatın, pek değişmeden devam

edeceğini biliyordu. Ancak komutan aynı zamanda yeni bir

efendinin, bir önceki yönetime ait üst düzey subayların rütbelerini

indirebileceğinin, hatta bu kişileri idam edebileceğinin de

farkındaydı. Yabancının elindeki yay, onu tedirgin ediyordu. Ama

kimliğini açık etmemeyi de gereksiz buluyordu. Diğer askerler,

önlerinin açılması için onu tecrit etmekten hiç de çekinmeyeceklerdi.

Kararını verdi.

“Philemon, lordum,” dedi. Halt adamı incelerken rahatsız edici,

uzun bir sessizlik yaşandı.

“Buraya gel, Philemon,” dedi Halt nihayet ve okunu kılıfına

koyup, yayını sol omzuna astı. Aslında komutanı cesaretlendirmekti

amacı ama Halt’un isterse, onu tek bir adım bile atamadan

öldürebileceğinin farkındaydı komutan. Tüm sinir

- 291 -

JOHN FLANAGAN

uçları gerilmiş bir şekilde, dikkatle yaklaştı ufak tefek adama.

Konuşma mesafesine geldiğinde, Halt söze başladı.

“Burada ihtiyacım olandan daha uzun süre kalmaya hiç niyetim

yok,” dedi sakin sakin. “Bir ay içinde Tötonya ve Skandiya’ya

uzanan geçitler açılacak ve yol arkadaşımla ben de buradan

gideceğiz.”

Sustu. Söylenenleri idrak etmeye çalışan Philemon, kaşlarını

çattı.

“Sizinle gelmemizi mi istiyorsunuz?” diye sordu nihayet.

“Arkanızdan gelmemizi mi bekliyorsunuz?”

Halt, başını iki yana salladı. “Bir daha hiçbirinizi görmek

niyetinde değilim,” dedi açıkça. “Bu şatodan, insanlarından hiçbir

şey istemiyorum. Yalnızca Depamiuex’nün savaş atını alacağım,

çünkü düellonun galibi olarak buna hakkım var. Kalanını alabilirsin;

şatoyu, mobilyaları, hâzineyi, yiyecekleri, hepsini. Arkadaşlarını

kontrol altına alabilirsen eğer, hepsi şenindir.”

Philemon, şaşkınlıkla başını salladı. Ayağına ne büyük bir fırsat

gelmişti böyle! Yabancı yoluna devam ediyor ve şatoyu içindekilerle

beraber ona -bir muhafız komutanına- bırakıyordu. Kendi kendine

hafif bir ıslık çaldı. Bölge yöneticisi olarak Depamiuex’nün yerine

geçecekti. Bir şatosu, emrine amade askerleriyle hizmetkârları

bulunan bir lord olacaktı!

“İki şey var,” diyerek onun düşüncelerini böldü Halt. “Ka-

feslerdeki insanları derhal serbest bırakacaksın. Şatodaki diğer

hizmetkâr ve kölelere gelince... burada kalıp kalmamak onların

bileceği iş. Hiçbirini senin yanında kalmaya zorlamayacağım.”

~ 292 -

BUZLAR ÜLKESİ

Komutanın kaim kaşları, bu açıklama üzerine çatıldı. İtiraz etmek

üzere ağzını açtı, ancak Halt’un gözlerindeki ifadeyi görünce

duraksadı. Soğuk, kararlı ve kesinlikle merhametsiz bir ifadeydi bu.

“Senin ya da halefinin,” diye düzeltti Halt. “Seçim sana ait.

Kabul etmezsen seçme şansını, seni öldürdükten sonra yerine geçene

veririm.”

Philemon, bu sözleri duyduğu an, Halt’un söylediklerini

yapmakta hiç tereddüt etmeyeceğini fark etti. Halt ile ya da savaş

atının sırtındaki kaslı genç silahşörle mücadele edebilecek durumda

değildi.

Seçeneklerini değerlendirdi. Mücevherler, altın, zenginlik içinde

bir şato, paraları zamanında ödeneceği için ona sadık kalan bir gr up

silahlı asker ye muhtemelen ayrılacak olan birkaç hizmetkâr.

Ya da ölüm; buracıkta, hemen şimdi.

“Kabul ediyorum,” dedi Philemon.

Sonuçta, diye düşündü, hizmetkâr ve kölelerin çoğunun evi yok.

Büyük olasılıkla birçoğu, işlerin bundan daha kötü olamayacağı,

hatta daha iyiye bile gidebileceğine dair kaderci bir anlayışa teslim

olup, Montsombre Şatosu’nda kalmayı tercih edecekti.

Halt, hafifçe başını salladı. “Ben de öyle düşünmüştüm.”

- 293 -

vanlyn, işine odaklanmıştı. Yumuşak deri parçasını ke-

sip düzeltirken dişlerinin arasından dışarı fırlayan dili-

ne, hafifçe çatılmış kaşları eşlik ediyordu.

de E

Hata yapma lüksünün bulunmadığını biliyordu. Ahırda bulduğu

ri parçası, tam da amacına hizmet edecek boyuttaydı. Yumuşak,

esnek ve inceydi. Kulübede başka kumaş parçalan da bulmuştu, ama

hepsi kurumuş ve kaskatı kesilmiş bir haldeydi. İhtiyacı olan parça,

buydu.

Evanlyn, kendine bir sapan yapıyordu.

Yayı kullanmaktan vazgeçmişti sonunda. Büyük bir hedefi

vurabilecek hale gelmem için bile, diye düşünmüştü, o kadar vakit

geçmesi gerekecek ki, o zamana dek Will ile ikimiz çoktan açlıktan

ölmüş olacağız. Derin bir iç geçirdi. Bir prenses olarak yetiştiril miş

olmanın belli sakıncaları da yok değildi hani. Hassas dikiş ve nakış

işlerini becerebilir, iyi şaraptan anlar ve bir düzine soylu ile eşlerine

bir akşam yemeği verebilirdi. Hizmetkârları organize edebilir ya da

en sıkıcı resmi törenler sırasında, törenle ilgileniyormuşçasına

koltuğunda saatlerce dimdik oturabilirdi.

~ 294 ~

BUZLAR ÜLKESİ

Bunların hepsi değerli özelliklerdi belki ama içinde bulunduğu

şartlar altında hiçbiri işe yaramıyordu. En azından birkaç saatlik

temel okçuluk eğitimi almış olmayı dilerdi. Pişmanlıkla kabullendiği

üzere, ok ve yay kullanımı, onun yeteneklerinin ötesinde kalıyordu.

Ama sapan öyle miydi ya! O noktada işler değişiyordu işte.

Küçük bir kızken, iki erkek kuzeniyle sapanlarım alıp Araluen

Şatosu’nun dışındaki ormanlarda az avlanmamışlardı. O zamanlar,

sapanı gayet iyi kullandığını hatırlıyordu.

Onuncu doğum gününde, babası Evanlyn’i öfkeden deliye

döndüren bir kararla, kızının artık oğlanlarla oynamayı bırakarak

hanımefendiliğin esaslarını öğrenmeye başlamasına karar vermişti. O

günden sonra gezinti ve sapan avları sona ermiş, dikiş nakış işleri ile

ev sahibelikleri başlamıştı.

Yine de, diye düşündü, biraz alıştırmayla muhtemelen işime

yarayacak kadarını hatırlarım.

Araluen Şatosu’ndaki o mutlu günleri hatırlayınca, dudaklarına

hafif bir tebessüm yerleşti. Şimdiki hayatıyla kıyaslandığında gece

ve gündüz gibiydiler. Bugünlerde başka şeyler öğreniyorum, diye

dalga geçti. Bir midilliyi belinin hizasındaki karların içinden

çekebiliyor, rahatsız zeminde uyuyabiliyor, nazik kişilerin uygun

gördüğü sıklıktan çok daha az banyo yapıyordu. Şimdi de şansı

yaver giderse avlanıp, avladığı hayvanı temizleyerek kendi yemeğini

pişirecekti.

Sapanı doğru dürüst bağlayabilirse tabii. Yumuşak deri parçayı

geniş, yuvarlak taşın etrafına geçirip bağladı ve deriyi sıkıca çekerek

taşın etrafında bir tür kese oluşmasını sağladı. Bağlama ve serbest

bırakma işlemini defalarca tekrar ederek

- 295 -

JOHN FLANAGAN

deriye taşın şeklini veriyordu. Harcadığı emekten dolayı elleri

ağrıyordu artık. Küçük bir çocukken, hizmetkârların bunu onun için

yaptıklarım hatırlar gibiydi.

“Pek bir işe yaramıyorum, değil mi?” dedi kendi kendine.

Aslında kendisini hafife alıyordu. Son derece cesaretli, azimli ve

sadık bir kızdı, becerikliliği de cabasıydı.

Bu şartlar altında yaşamak zorunda bırakılan herhangi biri gibi,

her defasında en doğru çözümü bulamıyordu belki. Ama bir şe kilde,

bir çözüm buluyordu işte. Asla geri adım atmazdı. Araluen’e

dönebilmesi halinde onu büyük bir hükümdar yapacak olan şey de bu

azmiyle yeni koşullara uyum sağlayabilme yeteneğiydi zaten.

Birden arkasında bir ses duyarak döndü. Will’in hemen yanında

durduğunu görünce, içi burkuldu. Oğlanın gözleri, yine boş boş

bakıyordu. Bir an sıcakotu istediğini sanarak korkuya kapıldı

Evanlyn. Will’in otu son alışından bu yana iki hafta geçmişti.

Yaprakları oğlana verdiğinde, paketin içi neredeyse boşalmıştı. Bir

sonraki kriz geldiğinde neler olacağına dair hiçbir fikri yoktu.

Günlerini, oğlanın sıcakotu isteğiyle yanma gelmesinden korkarak

ve bağımlılıktan kurtulmuş olmasını umarak geçiriyordu. Will yayın

sicimini çözdüğünden bu yana, onun başka şeyleri de hatırlamasını

umutla bekliyordu Evanlyn. Ama beklediği, bir türlü olmuyordu.

Will, sıranın üzerindeki su testisini işaret edince derin bir nefes

alıp, çocuğa bir bardak su doldurdu. Will, aklı hâlâ yalnızca madde

bağımlılarının bildiği, uzaklardaki o noktaya takılı halde, ayaklarım

sürüyerek uzaklaştı. İyileşmedi, diye

- 296 ~

BUZLAR ÜLKESİ

düşündü Evanlyn, ama en azından korktuğunun başına gelmesine

daha vardı.

Yaşlarla dolan gözlerini silerek, işinin başına döndü. Önceden

eyer çantasının ucundan kesmiş olduğu ince uzun şeritleri, kesenin

her iki tarafına tutturdu. Taşı derinin içine koyarak sapanı deneme

amacıyla şöyle bir savurdu. Uzun zaman geçmişti aradan, ama ne

yapacağını belli belirsiz hatırlar gibiydi. Taş, derinin içine güvenli bir

biçimde yerleşmişti. Will’e bir göz attı. Kulübenin duvarına

yaslanarak çömelmiş, kapalı gözleriyle başka bir dünyaya göç etmişti.

Çocuğun saatlerce o pozisyonda kalacağını biliyordu.

Daha fazla zaman kaybetmenin bir anlamı yok, dedi kendi

kendine ve Will’e seslendi. “Ben ava çıkıyorum, Will. Bir süre

burada olmayacağım.”

Birkaç tane çakıltaşı toplayarak yola koyuldu. Yayla yaptığı

denemeler ona hayvanların -artık içinde birileri yaşadığı için-

kulübenin çok uzağında gezinmekte olduklarını öğretmişti. Geçmişten

kalma acı tecrübeleri olmalı, diye düşündü. Bunların kızın avcılık

denemeleriyle ilgisi olmadığı kesindi.

Yürürken bir yandan da pratik yapma fırsatını değerlendiriyor,

tuhaf bir uğultu sesi çıkıncaya kadar başının üzerinde çevirdiği

sapanı, etraftaki ağaç kütüklerine nişanlıyordu.

İlk başlarda, pek başarılı değildi sonuçlar. Taş yeterince hızlı

gidiyordu ama Evanlyn’in nişancılığı yerlerde sürünüyordu. Ama

pratik yapmaya devam ettikçe, eskisi gibi attığını vurmaya

başladığını fark ediyordu.

Sapana iki tane taş koyarak şansını artırmayı denediğinde ise çok

daha iyi sonuçlar almaya başladı. Nihayet hazır oldu-

- 297 -

JOHN FLANAGAN

ğuna kanaat getirerek harekete geçti. Dere kenarındaki açıklığa

doğru gidiyordu; tavşanların açıklıktaki sıcak kayalıklara uzanıp

beslenerek güneşlendiklerine şahit olmuştu.

Sfi» ---------------- is-

Şanslıydı. Gözleri kapalı kocaman bir tavşan kayaların üzerine

oturmuş, güneşin ve altındaki sımsıcak kayanın tadını çıkarıyordu.

Topladığı büyük taşlardan ikisini sapana koyup kafasının

üzerinde çevirmeye başlayan Evanlyn’i heyecan basmıştı. Hızlanan

sapanın çıkardığı uğultu da arttı ve sesi duyan tavşanın gözleri bir

anda açılıverdi. Ama bir tehlike sezmediği için yerinden

kımıldamamayı tercih etti. Hayvanın gözlerini açtığını gören

Evanlyn, taşlan hemen fırlatma içgüdüsüne karşı koydu. Sapanı iki

üç kez daha döndürdükten sonra kolunun tüm gücüyle hedefine

doğru savurdu.

Acemi şansı ya da ne derseniz deyin, taşların ikisi de hedeflerini

bulmuştu. Büyük olanı arka ayağını kırdığı için, zavallı hayvanın

elinden, karın üstünde hafifçe topallamaktan fazlası gelmiyordu. Ani

bir zafer hissiyle öne atılan Evanlyn, can havliyle çırpınan hayvanı

yakaladığı gibi boynunu kırıp acılanna bir son verdi.

Taze et, yetersiz öğünlerine önemli bir katkı olacaktı. Coşkudan

kıpkırmızı kesilen Evanlyn, avlanmaya devam ederek şansının yaver

gidip gitmeyeceğini görmeye karar verdi. Bu gece, iki katı et yemeyi

tercih ederdi.

Dikkatle ilerledi; ayaklannın altındaki yumuşak kar, ses çı

- 298 ~

BUZLAR ÜLKESİ

karmadan yürümesini sağlıyordu zaten. Bir sonraki açıklığa

yaklaştığında, minicik adımlarla yürümeye başladı. Adımlarını

atacağı noktayı özenle seçiyor ve yanlarından geçtiği ağaç dallarını

eliyle kaldırıp, eski haline getiriyordu.

Büyük bir ihtimalle hayatını kurtaran şey de bu aşın titizliği

olmuştu.

Tam ağaçlığın içinden çıkacakken, içinden bir ses biraz daha

beklemesini söyledi. Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı. Ortama ait

olmayan bir şey duymuş ya da hissetmişti sanki. Geri çekilip

ağaçlann gölgesine sığındı ve tedirginliğinin nedenini anlamak üzere

etrafı gözlemeye başladı. Bir kez daha duyunca, sesin ne olduğunu

anladı. Bir atın kalın kar örtüsü üzerindeki yumuşak toynak

sesleriydi kulağına gelen.

Ağzı kuruyup, kalp atışlan hızlanan Evanlyn, olduğu yerde

donakaldı. Sonra, Will’in ona Skorghijl’de vermiş olduğu talimatları

hatırladı.

Açıklıktakilerin göremeyecekleri kadar iyi gizlenmişti. Çam

ağaçları her yanı kaplıyor, sabah güneşi ağaçlann arasında koyu

gölgeler oluşmasına neden oluyordu. Kılını bile kıpırdatmadan

beklerken, tüylerinin diken diken olduğunu hissetti. Gözleri bir o

yanı bir bu yanı yokluyor, ışıkları yansıtan parlak kar ile koyu

gölgelerin arasından ileriyi görebilmek için kendisini zorluyordu.

Atm nefes alıp verirken çıkardığı o yumuşak, boğuk homurtuyu

duyduğunda, haklı olduğunu anlamıştı. Açıklığın ucundan havaya

buhar yükseldi ve o izlerken, atla binicisi, açıklığın arka tarafını

kaplayan koyu gölgelerin içinden çıktılar.

Karşısında Will’in atı Çekici’nin olduğunu sanan Evanlyn,

- 299 ~

JOHN FLANAGAN

bir an için heyecanlandı. Karmakarışık tüylerle kaplı, ufak tefek

gürbüz hayvan, bir midilli kadardı. Evanlyn, tam açıklığa çıkacakken

gözleri biniciye takılınca, tam zamanında durdurdu kendini.

Kürklere sarılı adam, yassı bir kürk şapka takıyordu ve ya yını sol

omzuna geçirmişti. Evanlyn, onun yüzünü net bir şekilde

seçebiliyordu; güneşten yıpranmış, kahverengi bir cildi ve gözlerini

minicik gösteren yüksek, çıkıntılı avurtları vardı. Bineği gibi kendisi

de ufak tefek, sağlam görünümlüydü ve bir şekilde tehlikeli bir hava

yayıyordu etrafına. Sağ tarafındaki ağaçlara bakmak üzere başını

çevirdiğinde, fırsatı değerlendiren Evanlyn ormanın içinde iyice

gerileyip büzülerek gözden uzaklaştı. Etrafta kimse olmadığına ikna

olan atlı, öne doğru birkaç adım atarak açıklığın ortasına kadar

gelmişti şimdi.

Orada bir an durdu; bakışları, kızın kabuğu soyulmuş geniş bir

ağaç gövdesinin arkasında saklanmakta olduğu gölgeleri delip

geçiyordu adeta. Nefessiz geçen birkaç saniye boyunca, adamın onu

gördüğünü sandı Evanlyn. Ama kürk kaplı çizmesiyle atını

mahmuzlayan adam, hayvanı sağa doğru döndürdü ve açıklıktan

hızla çıkarak ağaçların içine yöneldi. Bir an sonra kızın görüş

alanından çıktı; arkasında bıraktığı tek iz, atın soluk vermesi sonucu

dondurucu havada asılı kalan sıcak buhardı.

Evanlyn, atlının aniden geri dönmesi ihtimaline karşı birkaç

dakika boyunca çam ağacının dibinden ayrılmadı. Atm toynak

seslerinin kaybolmasından çok sonra, nihayet arkasını dönerek

ormanın içinden kulübeye doğru ilerlemeye başladı.

SB> ----------------- is-

- 300 -

BUZLAR ÜLKESİ

Will, uyuyordu.

Ağır hareketlerle uyandı; sert ahşap zeminde oturmakta olduğunu

geç fark etti. Gözlerini açınca, ona yabancı gelen ortam karşısında

kaşlarını çattı. Parlak kış güneşinin camsız bir pencereden içeriye

girerek yerde tuhaf şekiller oluşturduğu bir kulübedeydi.

Uyku sersemi bir halde ayaklandı ve anlamadığı bir nedenden

ötürü, yere oturup sırtını duvara verecek şekilde uyuyakalmış

olduğunu fark etti. Kulübede kaba bir döşekle iki sandalye

bulunmasına rağmen neden yerde uyuduğunu anlamıyordu. Ayağa

kalktığında, kucağında bulunan bir nesne tıngırtıyla yere düştü.

Küçük bir avcı yayıydı bu. Meraklanarak havaya kaldırdığı yayı

incelemeye başladı. Uzun yaya özgü geniş kanatlardan yoksun ve

eğimsiz bir silahtı. Ufak tefek işler için kullanışlı, diye geçirdi Wih

aklından. Eğimli yayının nerede olduğunu merak etti. Elindeki bu

oyuncağın ona ait olduğunu sanmıyordu.

Sonra birden hatırladı. Yayı kaybolmuş, Skandiyalılar tarafından

köprüde elinden alınmıştı. Ve bu hatırayla birlikte, diğer hatıraları

da zihnine hücum etti; Skandiyalılar’m tutsağı olarak bataklıkların

içinden kaçışları; Erak’ın kurt gemisiyle Beyaz Fırtına Denizi’ni

geçişleri; fırtına sezonunun en berbat günleri boyunca barındıkları

Skorghijl limanı ve Hallasholm’a gidişleri.

Ve sonra... sonrasında hiçbir şey yoktu.

Aklını zorlayarak Skandiya’ya vardıktan sonrasına dair bir şeyler

hatırlamaya çalıştı. Ama o günlere dair hiçbir anısı yoktu. Yalnızca

tüm hatırlama çabalarını engelleyen bir boşluk vardı zihninde.

- 301 -

JOHN FLANAGAN

Birden korkuyla sıçradı. Evanlyn! Ona ne olmuştu? Bir sis

perdesinin

içinden, Evanlyn’in üstünde tehlike bulutlarının

dolaşmakta olduğunu hatırladı. Kızın kimliği, onları tutsak alanlara

kesinlikle açıklanmamalıydı. Hallasholm’a varmışlar mıydı

gerçekten de? Varmış olsalar hatırlayacağından emindi. Onun için

çok şey ifade eden şu yeşil gözlü, sarışın kız nerelerdeydi?

İstemeden kıza ihanet mi etmişti yoksa? Yoksa Skandiyalılar

öldürmüş müydü onu?

Valla Yemini! Hatırlıyordu şimdi. Skandiyalılar’in Yüce Kont’u

Ragnak, Araluen kraliyet ailesinin tüm üyelerinden intikam almaya

yemin etmişti. Ve Evanlyn, Araluen Prensesi Cassandra idi aslında.

Belirsizlik ve kayıp hatıralardan oluşan ıstırapla avuçlarını alnına

gömdü Will; hatırlamaya, kızın bir şekilde onun yüzünden zarar

görmediğine inanmaya çalışıyordu.

Bunları düşünürken, kulübenin kapısı kaba deri menteşeleri

etrafında dönerek açıldı. İşte oradaydı Evanlyn; ne kadar yaşarlarsa

yaşasınlar, kaç yaşlarına gelirlerse gelsinler Will’in hatırlayacağı

nefes kesici güzelliği, dışarıdaki kardan yansıyan parlak güneş

ışıklarıyla çevrelenmişti.

Yaşadığı rahatlama sonucu yüzüne bir tebessüm yayılan Will,

ellerini, tek kelime etmeden hayalet görmüş gibi onu süzen kıza

doğru uzattı.

“Evanlyn!” dedi. “Tanrı’ya şükür ki güvendesin!”

Kızın hıçkırıklarla sarsılan omuzlarıyla gözlerinden bir anda

boşanan yaşlara bir anlam veremiyordu.

Ortada ağlayacak ne vardı, anlayamıyordu.

- 302 -

alt ile Horace, Montsombre Şatosu’ndan ayrılan do-

lambaçlı patikada dikkatle at sürüyorlardı. Konuşma-

malarına rağmen, ikisi de aynı coşkulu memnuniyeti payla

nı H

-

şıyorlardı. Yeniden yola koyulmuşlardı. Kışın en kötü zama-

geçmişti ve sınıra vardıklarında, Skandiya’ya giden yollar

açılmış olacaktı.

Horace, haftalardır hapsedildikleri çirkin binaya dönüp bir kez

daha baktı. Daha iyi görebilmek için elini gözlerine siper etmişti.

“Halt,” dedi, “şuna bir baksana.”

Halt, Abelard’ı durdurarak geriye döndürdü. Şato duvarla rından

yükselen gri duman, onlar izlerken kalınlaşıp kararıyor du.

Uzaklardan, Philemon’un alevlerle mücadele veren adamlarının

seslerini duyabiliyorlardı.

“Bana kalırsa,” dedi Halt düşünceli bir sesle, “dikkatsiz bi- rileri

yanmakta olan bir meşaleyi bodrum kattaki depoda, yağlı paçavra

yığınının ortasına bırakmış.”

Horace sırıttı. “Tüm bunları bir bakışta söyleyebiliyorsun, öyle

değil mi?”

- 303 -

JOHN FLANAGAN

Muzip ifadesini koruyan Halt, başını salladı.

“Biz Orman Muhafızları, esrarengiz sezgilere sahibiz,” diye

yanıtladı. “Ve bence bu şato olmadan Galya daha hoş bir yer olacak,

ne dersin?”

Kulede yaşayan tek kişi, kara şövalyeydi. Askerlerle

hizmetkârlar, binanın diğer kısımlarında yaşıyorlardı ve oralara

kadar sıçrayan alevleri söndürmek için yeterince zamanları vardı.

Ancak Depamiuex’nün karargâhı olan merkezi kuleyi, kaçınılmaz bir

son bekliyordu. Ve olması gereken de buydu. Montsombre, yıllar

boyu bir zulüm ve dehşet yuvası olmuştu. Bu durumu cezasız bırakıp

Philemon’un eski efendisinin yolundan ilerlemesine izin vermek,

Halt’un aklından bile geçmemişti.

“Taş duvarlar alev almayacaktır, elbette,” dedi Horace, bir parça

hayal kırıklığına uğramış bir sesle.

“Öyle,” dedi Halt. “Ama ahşap zeminlerle destek kolonları

yanacak. Ve döşemelerle merdivenler de yanıp çökecek. Ayrıca

duvarlar da alevlerden zarar görecek. Hatta bir kısmı çökerse hiç

şaşırmam.”

“Güzel,” dedi Horace; ağzından çıkan her kelimeden memnuniyet

akıyordu.

Beraberce Depamieuxlü hatıralarına arkalarını döndüler. Atlarını

ileriye doğru sürdüler ve minik kafile, hemen arkasından gelen

Çekici ile yola çıktı.

“Haydi gidip Will’i bulalım,” dedi Halt.

- 304 -

Document Outline

12Untitled.FR11

45Untitled.FR11

Untghghitled.FR11