Tarama & Düzenleme: Navajo

www.eskikitaplarım.com

Bi̇ri̇nci̇ Bölüm

Budalaların Şu Eski, Pis Meyhanesi...

Bildiğin gibi düş bir nehre benzer Akarken durmadan değişir.

Ve düşü gören sadece bir teknedir Nehri, gittiği yere doğru izler.

Geride ne olduğunu öğrenmeye çalışmak Ve ileride sizi neyin beklediğini hiçbir zaman bilmemek Her günü, sadece iki kıyı arasında kalmaya çalışmak için Sürdürülen devamlı bir savaşa dönüştürür.

«Nehir» («The River»)

Garth Brooks, Victoria Shaw

Yaşama doğru kayıtsızca ve hızla koş Ya da evde oturup bekle sadece.

Bütün iyi şeyler ve kötülükler Hemen sana gelirler: Kader bu.

Müziği duy, yapabiliyorsan dans et.

Paçavralara bürün ya da mücevherlerini tak.

Seçtiğini iç, korkularını besle Budalaların şu eski, pis meyhanesinde.

«Sayılı Kederler Kitabı»

(«The Book of Counted Sorrows»)

Salı California'ya özgü güzel bir gündü. Güneş ve vaat dolu. Tâ ki Harry Lyon öğle yemeğinde birini vurmak zorunda kalıncaya kadar.

Harry sabah mutfak masasının başında oturup kızarmış küçük İngiliz ekmekleri ve limon marmelatıyla kahvaltı etti. Koyu, sade Jamayca kahvesi içti. Bir tutam tarçın kahveye hoş, baharatlı bir tat verdi.

Ev Sahipleri Kurumunun başkanı olan Harry bahçıvanları sıkı çalıştırır, sık sık da kontrol ederdi. Böylece ağaçlarla ağaççıkların güzelce budanmalarını ve biçimlendirilmelerini sağlardı. Peri masallarındaki bahçelere benziyordu burası. Bu yeşil alanları sürüyle küçük bahçıvan peri, ellerinde minicik çim makaslarıyla güzelleştiriyorlardı.

Harry çocukken peri masallarından çok hoşlanırdı... diğer çocuklardan çok daha fazla. Grim Kardeşlerin ve Hans Christian Andersen'in anlattıkları dünyalarda baharda tepeler kusursuz, yemyeşil ve kadife gibi düzgündü. Bu dünyalarda her zaman düzen vardı. Kötüler hep adilce cezalandırılır, erdemliler de ödüllendirilirlerdi. Ama tabii bazen korkunç acılar çektikten sonra. Hansel ve Gretel cadının fırınında ölmüyorlardı. O kötü ihtiyar kendisi fırında canlı canlı kavruluyordu. Rumperstiltsk’in, Kraliçenin yeni doğan bebeğini çalamayıp, engelleniyor ve öfkesinden kendi kendini parçalıyordu.

Bunlar' gerçek olsaydı... yirminci yüzyılın son on yılında yani. O zaman Rumpelstiltskin, Kraliçenin kızını kaçırırdı herhalde. Kızı mutlaka eroine alıştırır, zevk için onu döver, parça parça doğrardı. Sonra da toplumun aksi, kötü niyetli ve huylu cücelere hoşgörüyle davranmaması yüzünden geçici olarak çıldırdığını iddia eder, böylece adaletten yakasını kurtarırdı.

Harry kahvesinin son yudumunu içerek içini çekti. Pek çok insan gibi o da daha iyi bir dünyada yaşamanın özlemini çekiyordu. İşe gitmeden önce tabaklarla kapları yıkadı; kurulayıp yerlerine kaldırdı. Eve döndüğü zaman etrafın pis ve karışık olmasından nefret ederdi.

Ön antredeki aynanın önünde durarak kravatını düzeltti. Arkasına lacivert bit bleyzer geçirdi ve koltuğunun altındaki silah kılıfının belli olacak bir kabarıklık yapıp yapmadığına baktı

Son altı ay her çalışma günü yaptığı gibi, trafiği çok yoğun olan çevre yolları yerine, arka sokaklardan qeçerek Laguna Niguel’deki Çok Bölümlü Polis Özel Projeler Merkezine gitti. Yolda geçen zamanı azaltmak için bu yolları dikkatle seçmişti. Büroya en erken 8.15’de, en geç de 8.28’de varıyor, hiçbir zaman gecikmiyordu.

O salı günü Honda’sını iki katlı binanın batısındaki gölgeli açıklığa bırakırken arabanın saati 8.21’i göstermekteydi. Bileğindeki saat de bunu doğruluyordu. Zaten şu anda ,Harry’nin yazı masasındaki saatte, dairesindekiler de 8.2i’i gösteriyor olacaktı. Haftada iki kez bütün saatlerini birbirlerine göre ayarlıyordu.

Harry arabasının yanında durup gevşemek için derin derin soluk aldı. Gece yağmur yağmış, havayı tertemiz yapmıştı. Mart güneşi sabahı yaldızlıyordu; olgun bir şeftalinin içi gibiydi.

Özel Proje Merkezi, Laguna Nigel mimarlık ölçülerine uyması için Akdeniz tarzında yapılmıştı, iki katlı binanın önünde sütunlu bir veranda vardı. Etrafı iyice gelişmiş açelya ve dantel gibi dallı yüksek melalukalarla çevrili olan bu yer diğer polis binalarına hiç benzemiyordu. Özel Projede çalışan polislerden bazıları binayı pek kadınsı buluyorlarsa da, Harry oradan hoşlanıyordu.

İçerisinin resmi binalara özgü dekorunun dışarının pitoresk güzelliğiyle hiçbir ortak yanı yoktu. Mavi ,vinil karo döşeli zemin. Açık gri duvarlar. Akustik tavanlar. Ama buraya hakim olan profesyonel düzenli hava insanı rahatlatıyordu.

Bu erken saatte bile çok kimse lobi ve koridorlardan geçiyordu. Çoğu erkekti 'e sağlam yapıları, güvenli tavırları, onların meslekten yetişmiş polisler olduklarını açıklıyordu. İçlerinden sadece birkaçı üniformalıydı. Özel Projelerden, federal, eyalet, ilçe ve kentlerdeki bölümlerdeki cinayet şubelerinden dedektiflerle gizli ajanları seçiyordu. Böylece çeşitli yargılama alanlarını kapsayan olaylarda suç araştırmaları yürütülmekteydi Ozel Projeler timleri ve bazen tüm gruplar gençlik çetelerinin karıştığı öldürme olayları, dizi cinayetler, ırza geçen sapıklar ve geniş çaplı narkotik faaliyetleriyle ilgileniyorlardı.

Harry ikinci kattaki bürosunu Connie Guliver’le paylaşıyordu. Odanın ona ait olan yarısının görünüşünü küçük bir palmiye, Çin çamı ve bir potosun yapraklı sarkık dalları yumuşatıyordu. Connie’nin tarafında hiçbir bitki yoktu. Harry’nin masasında sadece bir sümen, kalem takımı ve küçük bir pirinç saat vardı. Genç kadının masasına ise fotoğraflar, dosyalar ve sürüyle kâğıt yığılmıştı.

İşin şaşılacak yanı, Connie bugün büroya Harry’den önce gelmişti. Şimdi pencerenin önünde duruyordu. Sırtı ona dönüktü.

Harry, «Günaydın,» dedi.

Connie aksi aksi, «Gün gerçekten aydın mı?» diye sordu. Sonra ona doğru döndü. Ayaklarında iyice çizilip eskimiş Reebok’lar, arkasında kırmızı kahverengi kareli bir bluz, kahverengi kot ceket ve blucin vardı. Bu ceket en sevdiği giysilerden biriydi. Onu çok sık giydiği için kadifenin yer yer havı dökülmüş, kol ağızları aşınmıştı. Kol içlerindeki kat yerleri milyonlarca yıl akan suların kayalara oydukları nehir vadileri gibiydi. Sanki sonsuza dek kalacaklardı.

Connie’nin elinde kahve içtiği boş bir karton bardak vardı. Onu öfkeyle buruşturarak yere attı. Bardak sekti ve odanın Harry’e ait olan bölümüne düştü.

Connie koridora açılan kapıya doğru gitti. «Haydi, sokağa inelim.»

Harry yerdeki bardağa bakıyordu. «Ne acelen var?»

«Biz polisiz, öyle değil mi? O halde kıçımızın üstünde oturup beklemeyelim. Gidip polislik yapalım.»

Connie koridora çıkıp gözden kaybolurken Harry odanın kendi tarafındaki bardağa baktı. Sonra onu ayağıyla iterek aradaki gözle görülmeyen sınır çizgisinin ötesine yolladı.

Connie’nin peşinden kapıya gitti ama sonra eşikte durakladı. Dönerek karton bardağa bir göz attı.

Herhalde Connie o sırada koridorun dibine varmıştı bile. Hatta belki de merdivenden iniyordu.

Harry kararsızca durdu. Sonra odaya dönüp buruşturulmuş bardağı çöp sepetine attı. Onun yakınındaki başka iki bardağı da.

Connie’ye araba parkında yetişti. Genç kadın üzerinde işaret olmayan Projeye ait arabanın direksiyon tarafındaki kapısını hızla açıyordu. Harry diğer yana geçerken Connie motoru çalıştırdı. Anahtarı öyle şiddetle çevirdi ki, neredeyse kontağın içinde ortadan kırılacaktı.

Harry, «Kötü bir gece mi geçirdin?» diye sordu.

Genç kadın hızla vites değiştirdi.

«Başın mı ağrıyor?»

Connie araba parkından geri geri hızla çıktı.

Harry, «Pençene diken mi battı?» diye mırıldandı.

Araba yolda hızla ileri fırladı.

Harry yana tutundu ama kadının araba sürüşü konusunda endişeli değildi. Connie taşıtları insanlardan daha iyi idare edebiliyordu. «Ne olduysa, ondan söz etmek ister misin?»

«Hayır.»

Connie Gulliver her zaman uçurumun kenarında yaşıyor gibiydi. Tehlikeli anlarda sanki hiç korkmuyordu. Hafta sonlarında deli gibi bisiklete biner ya da gökyüzünden dalışlar yapardı. Ama iş kişisel açıklamalara geldi mi, insanı sinirlendirecek kadar ciddi bir tavır takınır ve sıkı ağızlı oluverirdi. İkisi altı aydan beri beraber çalışıyorlardı. Harry kadın hakkında pek çok şey biliyordu. Ama bazen bu konuda önemli hiçbir şey bilmiyormuş gibi geliyordu ona.

Harry, «Bu konuda konuşmanın yararı olabilir,» dedi.

«Hayır, bir yararı olmaz.»

Connie arabayı sürerken Harry onu usulca süzdü. Acaba öfkesinin nedeni bir erkek mi, diye düşünüyordu. On beş yıllık polisti Harry. İnsanların ihanet ve ıstırabına çok tanık olmuş, kadınların çoğunun dertlerinin kaynağının erkekler olduğunu öğrenmişti. Oysa Connie’nin aşk hayatı konusunda hiç bilgisi yoktu. Hatta onun öyle bir yaşamı olup olmadığını bile bilmiyordu.

«Bu vakayla bir ilgisi var mı?»

«Hayır.»

Harry ona inandı. Connie bir polis olarak içine dalması gereken pisliğin kendisine bulaşmaması için çabalıyor ve görünüşte başarılı da oluyordu.

Connie, «Ama Durner denilen o köpoğlu köpeği enselemeyi gerçekten çok istiyorum,» dedi.

Sörfçüler grubundan olan serseri Doyle Durner’i bir dizi ırza geçme vakası konusunda sorgulamak için arıyorlardı. Her vaka giderek daha şiddetlenmiş, en son kurban dövüle dövüle öldürülmüştü. On altı yaşında öğrenci bir kızdı.

Baş şüpheli Durner’di. Çünkü onun «penis çevre genişletilmesi» ameliyatı olduğu biliniyordu. Newport Beach’te bir estetik cerrahı Durner’in belinden yağı emme aygıtıyla almış ve penisini kalınlaştırmak için iğneyle onun cinsel organına vermişti. Amerikan Tıp Cemiyeti bu tür bir işlemi kesinlikle önermiyordu. Ama operatörün evinin çok fazla tutan ipotek borcunu ödemesi zorunluluğu ve hastanın penisinin kalınlığıyla ilgili kaygıları, ameliyat sonrası komplikasyonlara baskın çıkmıştı. Durner’in erkeklik organının çeperi yüzde elli kalınlaşmıştı. Alınan bütün haberlere göre Durner sonuçtan çok memnundu. Ama kadınları etkileyebileceği değil, onların canını yakabileceği için. Zaten bütün amaç da buydu. Kurbanların saldırganın cinsel organındaki bu garip farklılıkla ilgili tarifleri polisin kuşkularının Durner üzerinde yoğunlaşmasına yol açmıştı. Üç kurban adamın kasığında bir yılan dövmesi olduğunu da farketmişlerdi. Bu ayrıntı, sekiz yıl önce Santa Barbara’da iki kıza saldırdığı için mahkûm edildiğinde dosyasına da geçirilmişti.

Harry’le Connie o salı günü öğleye kadar Laguna’da sörfçülerle diğer deniz meraklılarının sık sık gittikleri üç yere uğrayarak oralarda çalışanlar ve müşterilerle konuştular: Sürfbord ve ilgili eşyaları satan bir dükkân, yoğurt ve sağlıklı yemek veren bir büfe ve sabahın on birinde on iki kadar müşterinin bira içtiği loş bir bar. Söylediklerine göre kimse Doyle Durner’in adını duymamıştı. Gösterilen fotoğraftaki adamı da tanımıyorlardı. Tabii onların sözlerine inanabilseydiniz. Ama inanamazdınız.

Connie bir yerden diğerine giderlerken arabada Harry’e öfke koleksiyonuna yeni kattığı şeyleri açıkladı. «Philadelphia’daki kadını duydun mu? Apartmanında açlıktan ölmüş iki küçük çocuk ve etrafa saçılmış sürüyle kokain tüpleri bulmuşlar. Kadın uyuşturucu yüzünden kendinden öyle geçmiş ki, bebekler açlıktan ölmüşler. Ama onu ancak neyle suçlayabiliyorlar biliyor musun? ‘İhmalden tehlikeye atmak’ suçuyla.»

Harry sadece içini çekti. Connie bazen «devam eden kriz» diye tanımladığı olaylardan söz etmek istediğinde onun cevap vermesini beklemezdi. Alaycılığı üzerinde olduğu zaman bu olaylardan «Bin Yıl Öncesinin Kotilyon Dansı» diye söz ederdi. Sıkıntılı anlarındaysa, «Bu yeni Karanlık Çağ» diye. Connie’nin bu konudaki konuşması bir monolog gibiydi.

«New York’ta bir adam sevgilisinin iki yaşındaki kızını öldürmüş. Televizyonun önünde dans ettiği ve onun ekranı görmesini engellediği için çocuğu yumruklayıp tekmelemiş. Herhalde ‘Şans Çemberi’ni seyrediyordu ve Vanna White’in harika bacaklarını kaçırmak istemedi.»

Connie’de de polislerin çoğunda olduğu gibi kara mizah yeteneği vardı. Bir tür savunma mekanizmasıydı bu. O olmazsa işiniz gereği insanlara özgü kötülük ve sapıklıklarla sayılamayacak kadar çok karşılaştığınız için ya çıldırır ya da ölümcül bir kederin pençesine düşerdiniz. Güvenlik görevlilerinin yaşamlarını televizyondaki o saçma programlardan öğrenenler, gerçek polislerin şakalarını bazen kaba ve duygusuzca bulabilirler. Ama iyi bir polis başkalarının onun hakkında ne düşündüğüne aldırmaz. Sadece kendisi gibi bir polisinkine önem verir.

Connie kırmızı trafik ışığında durdu. «Sacramento’da İntiharı Önleme Merkezi var. Oradaki danışmanlardan biri depresyon geçiren yaşlı bir vatandaşın kendisine telefon edip durmasından bıkmış. Bir arkadaşıyla birlikte ihtiyarın evine gitmişler. Onu sıkıca tutup bileklerini ve boğazını kesmişler.»

Harry bazen Connie’nin en kara mizahının altında polislerde pek görülmeyen bir acılık olduğunu seziyordu. Belki acılıktan da kötü... hatta belki de çaresizlikti bu. Genç kadın kendi kendine yetiyormuş gibi davrandığı için onun neler hissettiğini tam olarak anlamak zordu.

Harry, Connie’nin tersine, iyimser bir insandı. Ancak öyle kalabilmek için genç kadın gibi insanların aptallıkları ve kötülükleri üzerinde durmaması gerektiğini biliyordu.

Konuyu değiştirmeye çalışarak, «Öğle yemeğine ne dersin?» diye sordu. «Nefis küçük bir İtalyan lokantası biliyorum. Masalara muşamba yayılıyor. Şarap şişelerini şamdan gibi kullanıyorlar. Gnicci’leri güzel. Manicotti'leri ise ağzına layık.»

Connie yüzünü buruşturdu. «Yo! Büfeden tacos alır, yolda yeriz.»

Sonunda uzlaşarak Pacific Cross Karayolunun yarım blok kuzeyindeki bir hamburgercide karar kıldılar. İçersi Güneybatıyı andıran bir biçimde döşenmişti. Lokantada on iki kadar müşteri vardı. Beyaza boyalı masaların üzeri iki buçuk santim kalınlığında bir akrilik tabakasıyla kaplanmıştı. İskemlelere pastel rengi ‘alev’ desenli bir kumaş geçirilmişti. Duvarlara Gorman ve Parkinson’un taşbasması resimleri asılmıştı. Salonu kaktüs saksılarıyla süslemişlerdi. Aslında lokantada hamburger ve kızarmış patates yerine kara fasulye çorbası ve mesquit çalısı ateşinde kızartılmış sığır eti satmaları gerekirdi.

Duvarın önündeki küçük bir masaya geçtiler. Harry kızarmış tavuklu sandviçini, Connie de kokuları etrafa yayılan peynirli hamburgerle kibrit kadar ince kızarmış patates yerken, uzun boylu bir adam içeri girdi. Camlı kapıya çarparak yansıyan güneş ışınları onu bir an aydınlattı.

Yabancı garsonların bekledikleri yerin önünde durup etrafına bakındı.

Çok bakımlı ve iyi giyimliydi. Süet taklidi kurşuni ceket, açık gri kadife kot pantolon ve beyaz bir gömlek giymişti. Nedense adamdaki bir şey Harry’nin hemen huzursuzluk duymasına neden oldu. Yabancı hafif gülümsemesi ve biraz da dalgınca haliyle bir profesöre benziyordu. Yüzü yuvarlak ve yumuşak, dudakları renksiz ve çenesi küçüktü.

Öyle tehdit edici bir hali yoktu. Tersine çekingen gibiydi. Ama yine de Harry’nin sinirleri geriliverdi. Polislere özgü o önsezi onu uyarıyordu.

Sammy Shamroe’yu, Los Angeles’teki bir reklam ajansının yöneticilerinden olduğu günlerde, «Sahte Sam» diye tanırlardı. O zamanlar olağanüstü bir yaratma yeteneği ve korkunç bir kokain alışkanlığı vardı. Yani üç yıl önce. Sanki sonsuz bir süreydi bu.

Sammy şimdi içinde yaşadığı ambalaj sandığından sürünerek çıkarken, yatağı görevini yapan paçavra ve buruşuk gazeteleri de peşinden sürükledi. Boş arsanın kenarından yükselen ve ambalaj sandığının büyük bir bölümünü gözlerden gizleyen zakkum ağacının aşağıya sarkık dallarını geçer geçmez durdu. Bir süre elleri ve dizlerinin üzerinde öylece bekledi. Başı önüne sarkmış, yan geçide döşeli taşlara bakıyordu.

Sammy çok uzun süre önce onu tümüyle mahveden o ağır uyuşturucular için para bulamaz olmuştu. Şimdi başı, ucuz şarap yüzünden ağrıyordu. Sanki uyurken kafatası açılıvermiş de, rüzgâr ortaya çıkan beyninin yüzeyine bir avuç devedikenini savurmuştu.

Ama aklı karışmış değildi. Güneş ışınları geçide diklemesine düşüyordu. Sadece kuzey tarafındaki binaların duvarlarının dipleri gölgeliydi. Böylece Sammy öğle zamanının yaklaşmış olduğunu anlıyordu. Artık saati yoktu, takvim gördüğü de. Çalışmıyordu, üç yıldan beri bir randevuya gitmemişti. Ama yine de mevsimi, ayı ve günü biliyordu. Salıydı o gün. Nerede olduğunun farkındaydı. (Laguna Beach.) Oraya nasıl geldiğinin de. (Her hatasını, zevk düşkünlüğünü, onu mahveden her budalaca davranışını bütün ayrıntıları ve olanca canlılığıyla anımsı

yordu.) Ömrünün geri kalan bölümünde onu nelerin beklediğini de biliyordu. (Utanç, sefalet, çaba, pişmanlık.)

Böyle düşmesinin en kötü yanı, kafasının inatla her zaman berrak olmasıydı. Bol alkol bile buna ancak çok kısa bir süre için engel olabiliyordu. Akşamdan kalmanın neden olduğu beynine batan o dikenler aslında diğerinin yanında gölgede kalıyordu. Anıların ve durumunu bilmenin oluşturduğu kafasının daha da derinliklerine batan o dikenlerin yanında.

Sammy birinin yaklaştığını duydu. Ağır biriydi... biraz topallıyor, bir ayağını hafifçe taşlara sürüyordu. Sammy bu adımları tanıyordu. Titremeye başladı. Başını kaldırmadan gözlerini yumdu. Ayak seslerinin hafiflemesini ve etrafın sessizleşmesini diliyordu. Ama onlar giderek daha da yaklaştı... Sonra da Sammy’nin tam önünde durdular.

«İşin içyüzünü anlayabildin mi?»

Son zamanlarda Sammy’nin kâbuslarına musallat olan kalın ve hırıltılı sesti bu. Ama şimdi uyanıktı. Karşısındaki, sıkıntılı rüyalarında gördüğü o canavar değildi. Kâbuslara neden olan gerçek yaratıktı.

Sammy içlerine kum dolmuş gibi yanan gözlerini istemeye istemeye açtı.

Fareadam tepesine dikilmiş sırıtıyordu.

«İşin içyüzünü anlayabildin mi?»

Uzun boylu, iriyarı Fareadam insanda dehşet uyandıran bir tipti. Yeleye benzeyen saçları karmakarışıktı. Karışık sakalına düşünülemeyecek kadar iğrenç, ne oldukları belirsiz tanecikler ve parçalar takılmıştı. Yüzünün, sakalının gizlemediği kısımları yara izleriyle doluydu. Sanki suratını kızgınlıktan bembeyaz kesilmiş havyayla dürtmüş ve yarmışlar gibi. İri burnu gagamsı ve çarpıktı. Dudaklarında sıvılar akan uçuklar vardı. Dişleri koyu renk, hastalıklı etlerine yerleştirilmiş, kırık, eskilikten sararmış mezar taşlarına benziyordu.

O hırıltılı ses yükseldi. «Belki de sen öldün bile.»

Fareadamın sıradan tek yanı kılığıydı: tenis ayakkabıları, hayır kurumlarının sattığı haki pantolon, pamuklu gömlek ve çok eski, siyah bir yağmurluk. Hepsi de lekeli ve bumburuşuktu. Sokaklarda sürünen insanların çoğunun üniformasıydı bu. Kimi kendi suçları, kimi de başkaları yüzünden modern toplumun zeminindeki çatlaklardan aşağıya, o gölgeli, sürünülebilecek kadar dar yere düşen insanların.

Fareadam öne doğru eğilerek Sammy’e yaklaştı. Sesi dramatik bir biçimde yumuşadı. «Belki de öldün ve artık Cehennemdesin. Bu olabilir mi?»

Fareadamın olağanüstü ayrıntılarının en korkuncu gözleriydi. Yoğun bir yeşil... acayip bir yeşildi. Ama işin en ürkütücü yanı siyah gözbebeklerinin elips biçiminde olmasıydı. Bir kedi ya da sürüngeninki ler gibi. Bu gözler yüzünden Fareadamın vücudu aslında gerçeği gizleyen bir kılıkmış gibi geliyordu insana. Lastikten yapılmış bir giysi gibi. Sanki bu kostümün içinden, bu dünyada doğmamış olan ama onu ele geçirmeyi çok isteyen ağza alınmayacak kadar iğrenç bir şey dışarı bakıyordu.

Fareadam sesini daha da alçalttı. Hışırtılı bir fısıltı halinde, «Öldün ve Cehennemdesin,» dedi. «Ve ben de sana işkence etmekle görevlendirilen bir iblisim. Ne dersin?»

Ne olacağını bilen Sammy ayağa fırlamaya çalıştı. Daha önce de katlanmıştı buna. Ama rüzgâr kadar hızlı olan Fareadam, Sammy önünden uzaklaşamadan ona tekmeyi indirdi. Ayağı Sammy’nin yüzünün hemen önünden geçerek sol omzuna indi. Yaratığın ayağında san ki tenis ayakkabısı değil de kaba çizme vardı; ayakkabının içindeki ayak da tümüyle kemikten ya da boynuzdandı. Veya hamamböceğinin kabuğunu oluşturan maddeden. Sammy bir cenin gibi kıvrıldı. Kavuşturduğu kollarıyla kafasını korumaya çalıştı. Fareadam onu yine tekmeledi. Tekrar tekrar. Sol ayak, sağ ayak, sol ayak. Sanki basit bir dansa başlamıştı. Cig dansına. Bir tekme ve iki tekme ve bir tekme ve iki tekme. Hiç ses çıkarmıyordu. Ne öfkeyle homurdanıyor, ne de serseriyi aşağılarcasına gülüyordu. Bu çabalamaya rağmen kesik kesik soluduğu da yoktu.

Sonra tekmeler kesildi.

Sammy daha da büzüldü. Küçük bir bokböceği gibi. Vücudunun sancıyan yerlerine sıkıca sarıldı.

Sammy’nin hafif hıçkırıkları dışında geçit çok sessizdi. Böyle ağladığı için kendinden tiksiniyordu. Yakındaki sokakların trafik gürültüsü bütünüyle kesilmişti. Arkasındaki zakkum ağacı artık rüzgârda hışırdamıyordu. Sammy kendi kendine öfkeyle, «Bir erkek gibi davran,» diyerek hıçkırıklarını yuttuğu zaman sessizlik yoğunlaştı. Bir ölüm sessizliği gibi.

Sonra gözlerini açarak kollarının arasından bakmaya cesaret etti. Geçidin dibine doğru baktı. Yaşlar görmesini engellediği için gözlerini kırpıştırdı ve gerideki yolda iki arabanın durduğunu farketti. Gölgeli birer siluete benzeyen sürücüler hareketsiz bekliyorlardı.

Daha yakında, yüzünün hemen önünde, aslında ancak karanlık yerler ve çürük tahtaların arasında görülen türde, iki buçuk santim boyunda, kanatsız bir kulağakaçan duruyordu. Geçidi aşarken donmuş kalmıştı. Böceğin arka ucundaki çifte iğnenin görünüşü çok kötü ve tehlikeliydi. Bir akrebin iğneli kuyruğu gibi havaya kalkmıştı. Oysa aslında kulağakaçan zararsız bir böcekti. Böceğin altı ayağından bazıları yere dokunuyordu, bazıları ise havada kalakalmışlardı. Kulağakaçan sanki korkuyla donmuş ya da saldırıya hazırlanıyormuş gibi duyargalarını hiç kımıldatmıyordu.

Sammy’nin bakışları tekrar geçidin dibine kaydı. Sokakta aynı yerde yine o arabalar duruyordu. İçindekiler birer vitrin mankeniymişler gibi oturuyorlardı.

Sammy böceğe döndü. O da kımıldamıyordu. Sanki ölmüş ve bir böcek bilimi uzmanının örnek tahtasına iğnelenmiş gibi hareketsizdi.

Sammy kavuşturduğu kollarını ihtiyatla kafasından indirdi, inleyerek sırtüstü döndü ve istemeye istemeye saldırgan yaratığa baktı.

Tepesine dikilmiş olan Fareadam otuz metre boyundaymış gibi gözüküyordu. Sammy’i ciddi bir ilgiyle inceledi. Sonra, «Yaşamak istiyor musun?» diye sordu.

Sammy şaşırdı. Soru yüzünden değil de yanıtlamayı başaramadığı için. Ölüm korkusuyla ölmek ihtiyacı arasında sıkışıp kalmıştı. Her sabah uyandığı ve hâlâ yaşayanlar arasında olduğunu anladığı zaman düş kırıklığına uğruyordu. Her gece paçavra ve gazeteden oluşan yatağının içinde kıvrıldığında sonsuza dek uyuyacağını umuyordu. Ama yine de her gün, her gün yeterince yiyecek bulabilmek için çabalıyordu. California’nın o tatlı iklimi eyaleti terkettiği o ender görülen soğuk gecelerde sıcak bir yer bulmak için de. Yağmur yağdığı zaman zatürree olmamak için ıslanmamaya çalışıyor, karşıdan karşıya geçerken yolun iki yanına bakıyordu.

Belki de onun istediği yaşamak değil, yaşayarak cezalandırılmaktı.

Fareadam usulca, «Yaşamayı istemen daha hoşuma gider,» dedi. «Benim için çok daha eğlenceli olur.»

Sammy’nin kalbi gökgürültüsü gibi sesler çıkararak atıyordu. Her nabız atışı, Fareadamın vahşice tekmelerinin geldiği yerlerdeki çürük etlerin zonklamasına neden oluyordu.

«Otuz altı saatlik bir ömrün var. Bir şeyler yapman, daha iyi olmaz mı sence? Hım? Saat çalışıyor. Tik tak tik tak!»

Sammy yakınırcasına sordu. «Bunu bana neden yapıyorsun?»

Fareadam cevap vereceği yerde, «Yarın gece yarısı fareler sana gelecek...» dedi.

«Ben sana hiçbir şey yapmadım ki.»

Sammy’ye işkence eden yaratığın hayvanca suratındaki yara izleri morardı. «...Gözlerini kemirerek oyacaklar...»

«Lütfen.»

Fareadam konuşurken renksiz dudakları gerildi ve çürük dişleri büsbütün ortaya çıktı. «...Sen bağırırken dudaklarını koparacak, dilini dişleyecekler...»

Yaratık daha da heyecanlanırken suratında ateşli değil soğuk bir ifade belirdi. Sürüngenlerinkine benzeyen gözlerinden etrafa buz gibi bir şey yayılıyordu sanki. Bu Sammy’nin etine işliyor, beyninin derinliklerine kadar sızıyordu.

Sammy, «Sen kimsin?» diye sordu. Bu ilk soruşu değildi.

Fareadam yanıt vermedi. Öfkeyle şişindi. Pis parmakları büküldü. Yumruklarını sıktı, gevşetti. Sıktı gevşetti. Havayı, sanki ondan gaz akıtmaya çalışıyormuş gibi yuğurdu.

Sammy, sen nesin, diye düşündü ama bunu açıkça sormak cesaretini gösteremedi.

Fareadam hışırtılı bir sesle, «Fareler...» dedi.

Olacaklardan korkan Sammy, kaba etlerinin üzerinde, ambalaj sandığını yarı gizleyen zakkum ağacına doğru geri geri gitti. O dev gibi yersiz yurtsuz adamdan uzaklaşmaya çalışıyordu. Oysa bu olay daha önce de olmuştu.

Fareadam yineledi. «Fareler...» Ve titremeye başladı.

Olay başlamak üzereydi.

Sammy dondu kaldı. Kımıldayamayacak kadar dehşete kapılmıştı.

Fareadamın titremesi sarsıntıya dönüştü, hızlandı ve şiddetli kasılmalar halini aldı. Yağlı saçları başının etrafında uçuştu. Kolları titredi, bacakları sarsıldı. Siyah yağmurluğu siklona yakalanmış gibi havalandı.

Ama rüzgâr ne ugulduyor, ne de uluyordu. Mart havası o dev dilenci gözüktüğünden beri anormal denilecek kadar sakindi. Sanki dünya boyalı bir sahne, o ikisi de oyuncuydular.

Sammy Shamroe kara asfaltın üzerinden ayağa kalktı sonunda. Bunun nedeni korkuydu. Çok geçmeden etrafını saracak olan pençeler, sivri dişler ve kızıl gözlerden oluşan selin yarattığı korku.

Fareadamın vücudu giysilerinin altında dalgalanmaya başladı. İçi öfkeli çıngıraklı yılanlarla dolu bir çuval gibi. Yaratık... değişiyordu. Yüzü eridi, sonra yeniden biçimlendi. Sanki her biri bir öncekinden daha korkunç olan canavarlar yaratmaya dalmış çılgın bir tanrının demirci ocağında erimiş gibi. O mor yara izleri kayboldu. Sürüngen gözleri de. Karmakarışık saçları ve kaba sakalı da. Zalim ifadeli ağzı da. Bir an kafası biçimsiz bir et yığınına dönüştü. Sıvılar akan püre gibi bir şeye. Kanlar yüzünden kıpkırmızıydı yüzü. Sonra rengi koyulaşarak kızıl kahve oldu. Köpek maması tenekesinden boşaltılmış bir şey gibi parlıyordu. Birdenbire dokuları katılaştı. Şimdi kafası birbirlerine sarılmış farelerden oluşan bir top gibiydi. Kuyrukları korku uyandıran perçemlere benziyordu. Vahşi bakışlı gözleri parlak kan damlaları kadar kırmızıydı. Yağmurluğun büzülmüş yenlerinden yaratığın elleri değil, fareler sarkıyordu. Kabarık gömleğinin düğmelerinin arasından diğer kemiricilerin kafaları uzanmaya başladı.

Sammy bütün bunları daha önce de görmüştü ama yine de haykırmaya çalıştı. Şiş dili kurumuş olan damağına yapıştı, o yüzden ancak boğazının gerisinden panik dolu, boğuk bir ses çıkabildi. Zaten çığlıkların bir yararı olmayacaktı. İşkenceciyle daha önceki karşılaşmalarında da haykırmış ama yardımına gelen olmamıştı.

Fareadam şiddetli fırtınanın sarstığı dayanıksız bir korkuluk gibi parçalandı. Vücudunun parçaları etrafa saçıldı. Yere düşen her parça bir fare halini aldı. Tiksinti uyandıran bu cıyıklı, ıslak burunlu, sivri dişli yaratıklar ciyak ciyak bağırarak birbirlerinin üzerine tırmandılar. Uzun kuyruklarını hızla sağa sola sallıyorlardı. Yaratığın gömleğinin içinden ve pantolonunun paçalarının altından da fareler fırladı. Giysilerine bu kadar farenin sığması imkânsızdı. Yirmi fare. Kırk. Seksen. Yüzden fazla.

Fareadamın giysileri insan biçiminde yapılmış olan ve havası boşalan bir balon gibi ağır ağır taşların üzerine yayıldı. Sonra hepsi değişti. Buruşuk kumaş yığınlarından eller ve kollar uzandı. Onlar da yine farelere dönüştüler. Sonunda hem Fareadam, hem de pis kokulu giysilerinin yerini kaynaşan bir kemirici yığını aldı. Fareler çok tiksinti uyandırmalarına neden olan o kemiksizmiş gibi gözüken gövdeleriyle, çevikçe birbirlerinin altlarından geçiyor, sırtlarına tırmanıyorlardı.

Sammy soluk alamıyordu. Hava eskisinden daha da ağırlaşmıştı. Rüzgâr az önce kesilmişti; şimdiyse anormal bir sessizlik doğal dünyanın daha derindeki tabakalarına çökmüş gibiydi. Sonunda oksijen ve nitrojen melokülleri akıcılıklarını kaybettiler. Sanki atmosfer yoğunlaşarak sıvıya dönüştü. Sammy bunu ancak çok çabalayarak ciğerlerine çekebiliyordu.

Fareadamın vücudu parçalanarak sürüyle kıpırdanan hayvana dönüşmüştü. Değişmiş olan ceset birdenbire dağıldı. Bu yığından iyi beslenmiş tombul fareler fırlayarak etrafa dağıldılar. Bir kısmı Sammy’ den kaçtı. Ama bazıları da çevresini sararak ayakkabılarının üzerine çıktılar, bacaklarının arasına girdiler. O iğrenç, canlı sel binaların dibindeki gölgelere ve boş arsaya yayıldı. Fareler duvarlardaki ve topraklardaki deliklere girdiler. Ya da birdenbire ortadan kayboldular. Sammy o delikleri göremiyordu.

Birdenbire çıkan hafif bir rüzgâr kurumuş yapraklarla kâğıt parçalarını önüne katarak sürükledi. Ana yoldaki arabalar geçidin ağzının önünden geçerlerken lastik hışırtıları ve motor homurtuları duyuldu. Bir arı vızıldayarak Sammy’nin suratının yakınından geçti.

Adam tekrar soluk alabildi. Kesik kesik soluyarak parlak öğle güneşinde bir an öylece durdu.

İşin en kötü yanı bütün bunların gün ışığında, açık havada olmasıydı. Burada dumanlar, aynalar, zekice yerleştirilmiş ışıklar, ibrişimler, gizli kapaklar ve bir illüzyonistin kullandığı bilinen diğer araçlarla gereçler yoktu.

Sammy akşamdan kalmış, olmasına rağmen yeni güne başlamak için ambalaj sandığından iyi niyetle sürünerek dışarı çıkmıştı. Belki Yeniden İşleme Merkezine götürmek için şuraya buraya atılmış alüminyum tenekeler toplayacaktı. Belki de deniz kıyısındaki tahta kaldırımda biraz dilenecekti. Artık içkinin etkisi geçmişti ama dünyanın karşısına çıkacak halde değildi.

Titreyen bacaklarıyla zakkum ağacına döndü. Dallarda sık kırmızı çiçekler açmıştı. Dalları iterek onların altındaki büyük ambalaj sandığına baktı.

Bir sopa alıp büyük sandığın içindeki paçavra ve gazeteleri karıştırdı. Birkaç farenin saklandıkları yerden fırlayacaklarını sanıyordu. Ama onlar başka yerlere gitmişlerdi.

Sammy dizüstü çökerek sürüne sürüne sığınağına girdi. Zakkum dallarından oluşan perdenin de arkasından kapanmasına izin verdi.

Ambalaj sandığının dibindeki birkaç eşyasının arasından ucuz şarapla dolu kapalı bir şişeyi aldı. Kapağını açıp ılık şaraptan büyük bir yudum içti.

Şişeyi iki eliyle kavrayarak sırtını tahtalara dayadı. Gördüklerini unutmaya çalışıyordu. Anladığı kadarıyla onların üstesinden gelmenin tek yolu onları unutmaktı. Zaten artık günlük yaşamın getirdiği sorunlarla başa çıkamıyordu. Öyleyse Fareadam gibi olağanüstü bir şeyle nasıl baş edebilirdi?

Gramlarla kokaine bulanmış, diğer pek çok uyuşturucuyu emmiş ve alkole yatırılmış bir beyin halüsinasyon konusunda çok başarılıydı. İnanılmayacak yaratıklardan oluşan bir hayvanat bahçesi oluşturabilirdi bu beyin. Sammy’ nin vicdanı onu etkilediği ve zaman zaman ayık gezine konusunda ettiği yemine uymaya çalıştığında o titremeyle karışık hezeyanlar başlıyordu. O zaman daha da renkli, tehdit dolu hayvan hayalleri görüyordu. Ama onlardan hiçbiri Fareadam kadar unutulamayacak, insanı çok derinden sarsan şeyler değildi.

Şaraptan büyük bir yudum daha aldı ve başını ambalaj sandığının tahtalarına dayadı. Şişeyi hâlâ iki eliyle sıkıca tutuyordu.

Yıllar yılları, günler günleri izlerken artık gerçeklerle hayalleri birbirlerinden ayırmakta daha fazla zorluk çekmekteydi. Algılarına güvenmekten çoktan vazgeçmişti. Ama yine de bir şeyden emindi: Fareadam gerçekti. İmkânsız, fantastik, izah edilemeyecek bir şeydi o... ama gerçekti.

Yakasını bırakmayan soruların cevaplarını bulabileceğini sanmıyordu. Ama kendi kendine sormaktan da geri kalmıyordu. Bu yaratık nedir? Nereden geliyor? Sokaklarda sürünen, saçları kırlaşmış, ezilmiş bir insana neden işkence etmek ve onu öldürmek istiyor? Bu insanın ölmesi de... yaşaması da... dünya için hiç önemli değil. Ya da pek az önemli...

Sammy tekrar şarap içti.

Otuz altı saat. Tik tak tik tak.

Polislere özgü önsezi.

Gri kot pantolon, beyaz gömlek ve koyu kurşuni ceketli adam lokantaya girdiği zaman Connie onu farketti ve bir bakıma kuşku uyandıran bir yanı olduğunu anladı. Harry’nin de yabancıyı farkettiğini görünce adama karşı duyduğu ilgi birdenbire çok arttı. Çünkü Harry’nin burnuna bir tazı bile haset duyabilirdi.

Polisçe önsezi, sezgilerden çok, iyice keskinleşmiş bir gözlem yeteneği ve görülenleri doğru olarak yorumlamak için gerekli olan sağduyudur. Connie konusundaysa bu, görüntü alanına giren herkesi hesaplı bir biçimde kontroldan çok, bilinçaltının algılamaları anlamına geliyordu.

Şüphe uyandıran yabancı kapının hemen İçinde, kasanın yakınında durdu. Başgarsonluk yapan kadının genç bir çifti sokak tarafındaki büyük pencerelerden birinin önündeki bir masaya oturtmasını bekledi.

İlk bakışta sıradan, hatta zararsız biri gibi gözüküyordu. Ama Connie onu iyice incelediğinde, bilinçaltının adama daha yakından bakma ihtiyacı duyurmasına neden olan o tutarsızlıkları farketti. Yabancının ifadesiz suratında hiçbir gerilim izi yoktu. Orada rahat rahat duruyordu. Ama iki yanına bıraktığı ellerini yumruk yapmıştı. Sanki birine vurmak için duyduğu şiddetli isteği zorlukla kontrol altında tutabiliyormuş gibi. Dalgın bir hali vardı. Belli belirsiz bir gülümseyiş dudaklarında titreşiyordu. İçindeki karmaşanın gizli bir kanıtıydı bu. Spor ceketini düğmelemiş ti. Bu da garipti, çünkü kravat takmamıştı ve hava da sıcaktı. Daha da önemlisi, ceket üzerine tam oturmuyordu. İç ve dış ceplerine ceketin sarkarak biçiminin bozulmasına neden olan ağır bir şeyler konmuştu; bunlar belindeki kemerin üzerinde de bir şişkinlik yapıyordu... Sanki pantolonunun beline bir tabanca sokulmuş gibi.

Tabii polislere özgü önseziye her zaman güvenilemezdi. Belki ceket eskiydi, o yüzden biçimsizleşmişti. Belki de bu adam göründüğü gibi gerçekten dalgın bir profesördü. Eğer öyleyse ceplerinde bir pipo, tütün kesesi, sürgülü hesap cetveli, küçük hesap makinesi, ders notları gibi farkına varmadan tıkıştırdığı öteberiden daha tehlikeli bir şeyler olamazdı.

Cümlenin ortasında sesi hafiflemiş olan Harry tavuklu sandviçini

ağır ağır bıraktı. Bütün dikkatini biçimsiz ceketli adama vermişti.

Connie birkaç kızarmış patates almıştı. Ama onları yiyeceği yerde tabağına attı. Yağlanmış parmaklarını peçeteyle sildi. O arada yeni müşteriye dik dik bakmamaya, onu belli etmeden incelemeye çalışıyordu.

Kadın başgarson çifti pencerenin önüne oturttuktan sonra resepsiyona döndü. Yirmi üç, yirmi dört yaşlarında ufak tefek ve sarışındı. Taklit süet ceketli adam gülümsedi. Kadın ona bir şeyler söyledi, yabancı da cevap verdi. Sarışın kadın onun sözleri biraz komikmiş gibi nazik nazik gülümsedi.

Müşteri yine de bir şeyler söyleyip kadın garson da tekrar gülünce, Connie gevşer gibi oldu ve kızarmış patateslere uzandı.

Aynı anda yabancı, kadın garsonu kemeriden yakalayarak kendine doğru çekti, bluzunu avucuyla kavradı. Birdenbire, beklenmedik bir anda saldırıya geçmişti. Bir kedi hızıyla hareket ediyordu. Sarışın kadın bağırmaya başladığı sırada adam onu havaya kaldırmıştı bile. Garson kadın tüy kadar hafifmiş gibi onu en yakındaki müşterilerin üzerine attı.

«Kahretsin!» Connie iskemlesini geri iterek masadan kalktı. Elini ceketinin altına, arkaya atıp beline takılı kılıfındaki tabancayı çekti.

Harry de yerinden fırladı. Onun tabancası da elindeydi. «Polis!»

Bu uyarısı genç kadın masaya çarparken çıkan mide bulandırıcı gürültü arasında kayboldu. Masa yana devrildi. Müşteriler iskemlelerinden yuvarlandılar. Bardaklar kırıldı. Bütün lokantadâ gürültü yüzünden şaşkına dönen müşteriler başlarını kaldırarak baktılar.

Yabancının gösterişli ve vahşice davranışlarının nedeni uyuşturucu olabilirdi. Ya da adam gerçekten bir psikotikti.

Connie işi oluruna bırakmak niyetinde değildi. Tabancasını kaldırırken dizlerini büktü. «Polis!»

Yabancı ya Harry’nin ilk uyarısını duymuş ya da gözucuyla onları görmüştü. Çünkü şimdi masaların arasından yan yan geçerek lokantanın arka tarafına doğru gidiyordu.

Adamın da tabancası vardı. Sesten anlaşıldığına göre ve Connie’ nin gördüğü kadarıyla bunun 9 mm.lik Browning olması ihtimali vardı. Yabancı gelişigüzel ateş ediyor, ses lokantada gökgürültüsü gibi yankılanıyordu.

Connie’nin yanında üzeri boyanmış toprak bir çanak patladı. Sırlı parçalar üzerine yağdı. Saksıdaki bitki yere yuvarlanırken dikenli uzun yaprakları Connie’yi tırmaladı. Kadın daha da çöktü, yakındaki masayı kalkan gibi kullanmaya çalışıyordu.

O herife ateş etmek istiyordu ama müşterilerden birini vurması olasılığı çok fazlaydı. Şimdi salona bir çocuğun göz hizasından bakıyor ve ustalıkla ateş ederse saldırganın dizkapağını tuzla buz edebileceğini düşünüyordu. Adamın salonda hızla ilerlediğini görebiliyordu, ama işin kötüsü onunla arasında, bir grup paniğe kapılıp masalarının altına girmiş müşteri vardı.

«Kahretsin!» Connie olabildiğince küçük bir hedef halini almaya çalışarak yabancıyı izledi. Harry’nin de başka bir yönden adama doğru gittiğinin farkındaydı.

İnsanlar korktukları ya da vuruldukları için canlarının acıması yüzünden çığlıklar atıyorlardı. O deli köpeğin tabancası çok sık gürlüyordu. Ya haydut insanüstü bir hızla şarjör değiştiriyordu ya da bir tabancası daha vardı.

Kurşunlardan biri büyük bir pencereye gelince cam şangırtıyla parçalandı. Kırıklar Santa Fe tarzı fayans döşeli zemine çağlayan gibi aktı.

Connie usulca masadan masaya giderken ayakkabılarının tabanına kızarmış patatesler, püreler, ketçaplar, hardallar, sıvıları akan kaktüs parçaları yapışıyor, ayaklarının altında kırık cam parçaları çatırdıyordu. Yaralıların yanlarından geçerken çaresizce yardım isteyen bu insanlar ona seslendiler, genç kadını tutmaya çalıştılar.

Connie onları görmezlikten geldiği için kendinden nefret etti. Ama silkinerek onların elinden kurtulmak, ilerlemesini sürdürmek ve sahte süet ceketli o manyağı vurmak zorundaydı. Sağlayabileceği ilk yardımın bu zavallılara pek bir yararı olmayacaktı zaten. Saldırganın neden olduğu dehşet ve ıstırap konusunda yapabileceği bir şey yoktu. Ama haydut ayağa kalkarsa daha çok zarar verecekti. Connie bunu engelleyebilirdi.

Beynine bir kurşun yeme tehlikesini göze alarak başını kaldırdı. O pislik torbasının lokantanın tâ dibine kadar gitmiş olduğunu gördü. Ortasında yuvarlak camı olan ve kanadı iki yana açılan kapının önünde durmuş gülüyor ve dikkatini çeken her şeye ateş ediyordu. Kurşunların saksıdaki bir bitkiye ya da bir insana gelmesinin onu aynı derecede sevindirdiği anlaşılıyordu. Hâlâ insanı şaşırtacak kadar sıradan görünüşlüydü. Yuvarlak, nazik suratlı, çenesi zayıf, soluk dudaklı. Gülüşü bile onun deliye benzemesini sağlamıyor, daha çok bir palyaçonun yere kapaklandığını gören bir insanın nazik ve neşeli gülüşünü andırıyordu. Ama onun deli ve tehlikeli olduğu kuşku götürmezdi. Çünkü önce büyük bir saguaro kaktüsüne, sonra kareli gömlekli bir adama ateş etti. Sonra tekrar kaktüse döndü. Ve iki tabancası vardı... iki elinde birer silah.

1990’lara hoşgeldiniz!

Connie ateş edebilmek için yerinden yeteri kadar kalktı.

Harry de aynı hızla delinin kaktüse duyduğu ani meraktan yararlandı, Salonun başka bir yerinde ayağa kalkarak ateş etti. Connie de tetiği İki kez çekti. Sapığın başının yanındaki kapının çerçevesinden tahta parçaları fırladı. Yuvarlak penceredeki cam patladı. İlk atışlarıyla adamın İnişinin iki yanını zımbalamışlardı. Kurşunlar delinin kafasından birkaç santim uzaktaydı.

Kaçık herif kanadı iki yana açılan kapıdan dalarak gözden kayboldu. Tekrar ateş eden Connie’yle Harry’nin kurşunları kapıya geldi. Kanat açılıp kapanmayı sürdürdü. Kurşun deliklerinden anlaşıldığına yöre kapının içi boştu. Onun için kurşunlar kapıyı delip geçmiş ve içerdeki saldırgana isabet etmiş olabilirdi.

Connie mutfağa doğru koştu. Yiyecekler saçılmış zeminde ayakları biraz kayıyordu. Şanslarının yardım ettiğini ve yaralanan sapığı kapının diğer tarafında yarı ezilmiş bir hamamböceği gibi bulacaklarını pek sanmıyordu. Onları bekliyor olmalıydı. Buna rağmen yavaşlamadı. Hatta belki de deli herif kapıdan çıkarak Connie’yi yaklaşırken silahla kalbura çevirebilirdi. Ama genç kadının vücudu fazla adrenalin salgılıyordu. Sinirleri iyice gerilmişti. Böyle durumlarda gereken her şeyi yapabilirdi. Çoğu zaman bu durumda olması da önemli değildi.

Tanrım! Bu işi çok seviyordu.

Harry böyle kovboyculuk oynamaktan nefret ederdi.

Polis olduğun zaman ergeç şiddetle karşılaşacağını bilirdin. Kendini birdenbire Kırmızı Şapkalı Kızın rastladıklarından çok daha kötü kurtların arasında bulabilirdin. Ama işin bir bölümü de olsa, bu durum Harry’e zevk vermiyordu.

Şey... Tabii Connie Gulliver olursan belki de böyle şeylerden zevk alabilirdin.

Harry tabancasını kaldırmış, mutfak kapısına doğru ikibüklüm atılırken Connie’nin peşinden geldiğini duydu. Genç kadın hızla koşuyor, ayakları yere çarptıkça çatırdıyordu. Harry geri dönüp bakarsa Connie’nin güldüğünü göreceğini biliyordu. Gülüşü lokantada etrafa ateş açan sapığınkinden pek farklı olmayacaktı. Harry genç kadının meleklerden yana olduğunu bilmesine rağmen o gülümseyişi her zaman sinirlerini bozardı.

Kapının önünde kayarak durdu. Kanada tekmeyi atıp hemen yana sıçradı. İçeriden kurşun yağdırılmasını bekliyordu.

Ama kanat içeri doğru açıldı, sonra sallanıp dışarıya doğru döndü Kurşunlar gelmedi. Kanat tekrar içeri doğru açılırken Connie hızla Harry’nin yanından fırladı ve kanadının gerisinden mutfağa daldı. Harry usulca küfrederek onu izledi. Zaten hep böyle sessizce küfrederdi.

İnsana sıkıntı veren, nemli mutfakta hamburgerler ızgarada cızırdı yor, derin tavada yağ fokurduyordu. Bir sobanın üzerinde tencereler dolusu su kaynamaktaydı. Havagazı fırınları içleri fazla sıcak olduğu için patlama ve gıcırtıyı andıran sesler çıkarıyor, yan yana dizili mikro dalga fırınlarından mırıltılar yükseliyordu.

Altı kadar aşçı ve diğer görevliler mutfak araçları arasında büzülmüş ya da ayakta duruyorlardı. Beyaz pantolon ve tişört giymiş, saçlarını şeritle bağlanan keplerin altına sokmuş olan adamların suratları ölülerinki kadar beyazdı. Etraflarını döne döne yükselen buharlar ve etler den çıkan dumanlar sarıyordu. Bu ortamda kanlı canlı insanlardan çok hayaletlere benziyorlardı. Hepsi de aynı anda Harry’le Connie’ye doğru döndüler.

Harry, «Nerede?» diye fısıldadı.

Aşçılardan biri mutfağın dibindeki yarı aralık kapıyı işaret etti.

Harry sol tarafında kap kaçak dolu raflar olan dar açıklıkta önden ilerledi. Sağ tarafta ise üzerlerinde et kıymak için kullanılan tahtalar, soyulmuş patateslerin dilindiği makine vardı. Bir de yeşil salataları kıyan alet.

Geçit genişleyerek bir açıklık oluşturuyordu. Soldaki duvarın önü ne derin lavabolar ve büyük ticari bulaşık makineleri konmuştu. Yarı açık kapı altı metre kadar ileride, lavabolardan sonraydı.

Kapıya yaklaşırlarken Connie de Harry’nin yanına geldi. Bir el ateşin İkisinin birden yaralanmaması için ondan biraz uzaktaydı.

Kapının dışındaki karanlık Harry’i endişelendirdi. Orada penceresiz bir depo olmalıydı. Ay suratlı sırıtan bir sanık köşeye kıstırılınca daha da tehlikeli olabilirdi.

Kapının iki yanına geçtikten sonra durakladılar. Düşünmek için bir an beklediler. Harry düşünmek için yarım gününü bile vermeye çoktan razıydı. Böylece sanık da içerde beklerken kaygısı artardı. Ama buna vakti yoktu. Polislerin tepki göstermekten çok harekete geçmeleri beklenirdi. Deponun başka bir kapısı olabilirdi. Gecikirlerse sapık kaçabilirdi

Ayrıca ortağı Connie Gulliver için ise düşünmek ve ağır hareket etmek gibi şeyler lüks sayılırdı. Genç kadın hiçbir zaman pervasız hareket etmez, hep profesyonelce, ihtiyatla davranırdı. Ama çok hızlı ve saldırgandı. O yüzden bazen onun Cinayet Bölümüne bir Özel Yıldırım Ekibinden geldiğini sanırdınız.

Connie duvara dayanmış olan uzun saplı bir süpürgeyi kaptı, aşağı doğru tutup sopayla yarı aralık kapıyı itti. Kapı uzun uzun gıcırdayarak içe doğru açıldı. Ardına kadar açılınca Connie süpürgeyi bir tarafa attı. Süpürge fayans döşeli zemine düşerek eski kemikler gibi şakırdadı.

Kapının iki yanından heyecanla birbirlerine baktılar.

Depo sessizdi.

Harry ortaya çıkmadan içeriye doğru baktı. Sadece eşiğin ötesindeki dar, karanlık bir yeri görebildi.

Şimdi sadece mutfaktaki kaynayan tencerelerin fokurtuları ve derin tavaların cızırtıları duyuluyordu. Bir de tavandaki havalandırma sisteminin uğultusu.

Harry’nin gözleri kapının ötesindeki karanlığa alışırken geometrik şekiller gördü. O tehdit dolu karanlıkta koyu gri duruyorlardı. Birden buranın depo olmadığını anladı.

Yine usulca küfürü bastı.

Connie, «Ne?» diye fısıldadı.

«Merdiven.»

Harry, Connie gibi güvende olup olmadığına aldırmadan eşiği aştı. Çünkü başka çare yoktu. Merdivenler insanın kurşunlardan kaçamadıkları dar, tuzak gibi yerlerdi. Hele karanlık merdivenler daha da kötüydü. Yukarısı o kadar karanlıktı ki, Harry sanığın orada olup olamadığını göremiyordu. Buna karşılık mutfağın arkadan gelen ışığı yüzünden kusursuz bir hedef oluşturduğunun farkındaydı. Merdivene açılan kapıyı kapatıp ikinci kata çıkmak için başka bir yol bulmayı tercih edecekti. Ama sapık o sırada ya çoktan gitmiş olacak ya da öyle uygun bir barikat kuracaktı ki, onu yerinden çıkarmak birkaç polisin hayatına mal olacaktı.

Harry kararını verdikten sonra merdivenden olabildiğince hızlı çıktı. Onu bir yandan, duvarın önünden çıkma zorunluğu biraz yavaşlatıyordu. Basamakların tahtaları ancak o tarafta çok sıkı olur, böylece üzerlerine basıldığında gıcırdamazdı. Harry sahanlığa erişti. Sırtını duvara dayamış körlemesine hareket ediyordu.

Harry gözlerini kısarak başını kaldırdı ve o koyu karanlığa doğru baktı. İkinci katın nasıl bodrum kadar karanlık olabildiğini düşünüyordu.

Yukarıdan hafif bir kahkaha sesi geldi.

Harry sahanlıkta donmuş gibi kaldı. Mutfaktaki ışığın kendisini artık arkadan aydınlatmadığından emindi. Duvara daha da sokuldu.

Connie ona çarpınca o da donmuş gibi durdu.

Harry o acayip kahkahanın etrafta tekrar yankılanmasını bekledi Sapığın yerini anlamak istiyordu. Ancak o zaman ateş ederek kendi yerini belli etme tehlikesini göze alabilirdi.

Hiç ses çıkmadı...

Harry soluğunu tuttu.

Sonra bir şey güm etti. Takırdadı. Yine güm etti. Takırdadı. Yine güm etti.

Harry bir şeyin basamaklardan onlara doğru yuvarlanarak, sekerek düştüğünü anladı. Neydi bu? Hiçbir fikri yoktu. Hayal gücü de terk etmişti onu.

Sezgileri ona merdivenden yuvarlanan cismin hiç de iyi bir şey olmadığını fısıldıyordu. Sapık da o yüzden gülmüştü. Sesten anlaşıldığına göre küçük bir cisimdi. Ama küçüklüğüne rağmen öldürücüydü. Harry düşünemediği, o şeyi gözlerinin önünde canlandıramadığı için kızıyor, kendini aptal ve yararsız biriymiş gibi hissediyordu. Birdenbire vücudu pis bir ter içinde kaldı.

«Yere yat!» Harry sahanlıkta yere iyice yapışmadan önce elbombasını yukarıdaki koridora fırlattı.

Elbombasının yukarda bir şeye çarparak takırdadığını duydu.

Patlama çok gürültülü oldu. Etraf aydınlandı. Sanki dünyanın sonu gelmişti. Harry’nin kulakları sızlayarak çınladı. Patlamanın neden olduğu dalga içinden geçerken sanki bütün kemikleri titredi. Zaten hızlı olan kalp atışları daha da hızlandı. Üzerine tahta ve molozlar yağdı. Merdivene yanmış barutun keskin kokusu doldu. Tıpkı Dört Temmuz gecesi bol hava fişekleri atıldığı zaman olduğu gibi.

Harry iki saniye geç kalırsa neler olabileceğini bütün canlılığıyla hayal etti. Eli bombayı tam patlarken tuttuğundan kanlar içinde eriyecekti. Kolu gövdesinden kopacak, suratı buruşup ufalacaktı...

Connie, «Kahretsin,» dedi. «Ne oldu?» Sesi hem yakın, hem uzaktı sanki. Harry’nin kulakları hâlâ çınladığı için kadının sesi boğuklaşmış gibiydi.

Ayağa fırladı. «Elbombası!»

«Elbombası mı? Kim bu herif?»

Harry’nin katilin kimliği ya da amacı konusunda hiçbir fikri yoktu. Ama artık o süet taklidi ceketin neden yumru yumru durduğunu biliyordu. Sanıkta bir elbombası vardı... İki bomba olmaması için hiçbir neden yoktu. Ya da üç bomba.

Harry ihtiyatı bir yana bırakıp ikinci kata çıktı. Connie’nin hemen arkasında olduğunun farkındaydı. Bu koşullar altında ihtiyatlı davranmak akıllıca olmayacaktı. İnsan her zaman bir kurşundan kaçabilirdi. Ama sanıkta başka elbombaları varsa patlama sırasında dünyanın en ihtiyatlı davranışlarının bile bir yararı olmazdı.

Aslında elbombalarıyla başa çıkmaya alışık değillerdi. Böyle bir şey ilk kez geliyordu başlarına.

Harry delinin onların patlamada ölüp ölmediklerini anlamaya çalıştığını umuyordu. Bomba geri atıldığı zaman onun gafil avlandığı da. Bir polisin bir sanığı öldürdüğü zaman korkunç denecek kadar çok belge hazırlanması gerekliydi. Ama suni süet ceketli adam ıslak bir duvar kâğıdına dönüşmüş olsun da, Harry yazı makinesinin başında mutlulukla günlerce oturmaya razıydı.

Yukarıdaki uzun koridorun penceresi yoktu. Herhalde orası da patlamadan önce gece gibi karanlıktı. Ama elbombası bir kapıyı menteşelerinden çıkarmış, bir diğerinde de delikler açmıştı. Şimdi ışık aşağıdan görülemeyen o odaların pencerelerinden koridora süzülüyordu.

Bomba büyük bir hasara yol açmıştı. Bina eskiydi. O yüzden de harçsız duvarlardan kopan sıvaların arasından yer yer çıtalar gözüküyordu. Eski bir firavunun mumyalanmış vücudunun kuru etlerindeki biçimsiz deliklerden gözüken gevrek kemikler gibi. Zemindeki çatlak tahtalar yerlerinden çıkarak koridorun ortasına doğru uçmuştu. Boşluklardan aşağıdaki kavrulmuş kirişler ve alt taban gözüküyordu.

Alevler yoktu. Patlamanın söndürücü etkisi tahtaların alev almasını engellemişti. Patlamadan yükselen hafif dumanlar etrafı görmelerini engellemiyor, yalnız Harry’nin gözlerini yakarak sulandırıyordu.

Sanık görünürlerde yoktu.

Harry aksırmamak için ağzından soluk alıyordu. Yakıcı duman ağzında acı bir tat bırakmaktaydı.

Koridora sekiz kapı açılıyordu. İki yanda dörder kapı. Onların arasında menteşelerinden çıkıp uçan kapı da vardı. Harry’le Connie konuşmadılar, sadece bakışlarıyla anlaştılar. Sonra birlikte sahanlıktan açık kapıya doğru gittiler. Yerde deliklere basmamaya dikkat ediyorlardı. İkinci katı çabucak araştırmaları gerekiyordu. Her pencere bir kaçış yolu olabilirdi. Ayrıca belki binada bir arka merdiven de vardı.

«Elvis!»

Bu bağırma yaklaştıkları kapısız odadan gelmişti. Harry, Connie’ye bir göz attı. İkisi de durakladılar. Çünkü bu işde bir gariplik vardı.

«Elvis!»

Sapık oraya gelmeden önce başkaları da ikinci kata çıkmış olabilirlerdi. Ama Harry nedense haykıranın o kaçık olduğuna inanıyordu.

«Kral! Mephis’in Efendisi!»

Merdivenin aşağısında yaptıkları gibi kapının iki yanına geçtiler.

Sanık Elvis'in çok satan şarkılarının adlarını haykırıp duruyordu. «Heart Break Hotel, Blue Suede Shoes, Hound Dog, Jailhouse Rock...»

Harry, Connie’ye bakarak tek kaşını kaldırdı. Genç kadın omzunu silkti.

«Stuck On You, Little Sister, Good Luck Charm...»

Harry, Connie’ye işaretle önce kapıdan kendisinin gireceğini anlattı İyice eğilecekti. Eşiği aşarken onun başının üzerinden ateş ederek sapığı engellemesini bekliyordu.

«Are You Lonesome Tonight, A Mess of Blues, İn the Ghettoe!»

Harry tam harekete geçmek üzereyken, odadan bir elbombası kavis yaparak fırladı. Harry’le Connie’nin arasına, koridorun zeminine düşerek sekti. Yuvarlandıktan sonra ilk patlamanın neden olduğu deliklerden birinin içine düşüp gözden kayboldu. Onu tahtaların arasından çıkaracak zaman yoktu. Merdivene dönecek zaman da. Gecikirlerse Koridor etraflarında havaya uçacaktı.

Connie, Harry’nin planının tersine, ondan önce kanadı uçmuş kapıda sanığın bulunduğu yere daldı, iki büklüm olmuştu. Birkaç el ateş etti. Harry de onu izlerken başının üzerinden ateş etmeyi unutmadı. İkisi de gürültüyle ilk patlama sırasında menteşelerinden çıkarak uçan kapıdan içeri girdiler. Kutular, malzeme her tarafa yığılmıştı. Sapık görünürlerde yoktu, iki polis kendilerini yere kutuların arasına attılar.

Yere kapaklanıp sürünürken geride koridor ışıklar çıkararak gürültüyle havaya uçtu. Harry başını kolunun altına sokup yüzünü korumaya çalıştı.

Sıcak bir fırtına molozları eşikten içeri savurdu. Tavandaki avize patlayarak parçalar dolu gibi etrafa yağdı.

Harry yine hava fişeklerini hatırlatan o pis kokulu havayı içine çekerken başını kaldırdı. Korkunç görünüşlü, şarapnele benzeyen bir tahta beş santim yukarısından geçerek içi kâğıt peçete dolu bir kutuya kaplamıştı. Kasap satırı büyüklüğündeydi. Harry’nin suratındaki ince ter tabakası buzlu su gibiydi.

Tabancasını eğerek kullanılmış fişekleri boşalttı. Telaşla hızlı doldurucuyu kesesinden çıkarıp tabancaya soktu. Çevirdi. Silindiri kapattı.

«Return to Sender, Suspiclous Minds, Surrender!»

Harry, Grimm Kardeşlerin masallarındaki kötü kişilere müthiş bir özlem duydu. Onlar basitti, açıkça hareket ederlerdi ve anlaşılabilir tiplerdi. Örneğin, üvey kızı Pamuk Prensesin güzelliğini kıskanan ve onun öldürülmesini emreden kötü Kraliçe. Pamuk Prensesin kalbi sanarak bir yaban domuzununkini yiyordu.

Connie başını kaldırıp yanında yatan Harry’e bir göz attı. Üstü başı toz, tahta kıymıkları ve ışıltılı cam parçaları içindeydi. Herhalde kendisi de aynı durumdaydı. Connie, Harry’nin bu durumdan onun gibi zevk almadığını anladı. Adam polis olmaktan hoşlanıyordu. Onun için polis düzen ve adaletin simgesiydi. Bu tür delilikler ona sıkıntı veriyordu. Çünkü düzen ancak sanığınkine eşit olan bir şiddet sayesinde sağlanabilirdi. Kurbanlar için adalet de pişmanlık duymayacak ve cezalandırılmaktan korkmayacak kadar anormalleşmiş bir suçludan sağlanamazdı.

Sapık yine haykırdı «Long Legged Girl, AH Shook Up, Baby Don ’/ Get Hooked on Mel»

Connie, «Elvis, ‘Baby Don’t Get Hooked on Me' şarkısını hiç söylemedi,» diye fısıldadı.

Harry gözlerini kırpıştırdı. «Ne?»

«O Mac Davis’in şarkısı, Tanrı aşkına!»

«RockaHula Baby, Kentucky Rain, I Feel So Bad!» Çılgının sesi yukarıdan geliyordu.

Connie elinde tabancayla usulca yerden kalktı. Üst üste yığılmış kutuların arasına, üzerlerine baktı.

Odanın dibindeki köşenin yakınında, tavanda bir kapak açık duru yor, oradan katlanabilir bir elmerdiveni sarkıyordu.

«A Big Hank o' Love, Kiss Me Quick, Guitar Man!»

Harry de elmerdivenini Connie’yle aynı anda gördü. Kadın ayağa kalkarken o da onun yanında durdu. Connie’nin kasları gerilmişti. Yukarıdaki kapaktan bir el bombası daha atılırsa yere yatmaya hazırdı.

«Anyway You Want Me, Poor Boy, Running Bear!»

Connie, «Kahretsin,» dedi. «Bu şarkı da Elvis’in değil.» Artık fısıltıyla konuşma gereğini duymuyordu. «‘Running Bear’i Johnny Preston söylerdi.»

«Bu önemli mi?»

Connie öfkeyle, «Bu herif ahmağın teki,» diye homurdandı.

You’re the Devil in Disguise, Don’t Cry Dady, Do the Clam!»

Harry tekrarladı. «Do the Clam?»

Connie yüzünü buruşturdu. «Evet, o Elvis’in şarkisiydi.»

Tavandaki kırılmış olan avizenin kontak yapan tellerinden kıvılcımlar fışkırırken, bel hizasına kadar yükselen yığılı kutuların iki yanından  tavanarasının kapağına doğru gittiler.

Çizgi çizgi toz içindeki pencerenin dışındaki dünyada, uzaklarda sirenler inliyordu. Destek güçler ve ambülanslar geliyordu anlaşılan.

Connie durakladı. Sapık tavan arasına kaçtığına göre onu oradan çıkarmak için gaz bombası kullanmak belki de en iyisi olacaktı. Onu yakalamak için bir sarsıcı bomba atmalı ve destekçileri beklemeliydiler, Böylesi Harry’le onun için daha güvenli olacaktı. Ama Laguna Beach’ teki diğer insanların karşı karşıya kaldıkları tehlike daha artacaktı. Belki tava arasının başka bir kapağı daha vardı. Dama açılan bir servis kapağı sapığın kaçmasını sağlayabilirdi.

Harry’nin de aynı şeyi düşündüğü anlaşılıyordu. Connie’den bir an  önce davrandı ve merdivenden çıkmaya başladı. Genç kadın buna karşı çıkmadı. Çünkü Harry hatalı bir koruma isteği yuzünden böyle davranmıyor, hanım polisi tehlikeden korumaya çalışmıyordu. Biraz önce kapıdan ilk giren Connie olmuştu. Şimdi de sıra Harry’deydi. Onlar tehlikeyi önsezilerinin yardımıyla paylaşıyorlar, bu sayede aralarındaki farklara rağmen iyi bir tim oluşturuyorlardı.

Tabii Connie kalbinin hızla çarpmasına ve karın kaslarının büzülmesine karşın önden gitmeyi yine de tercih edecekti. Sağlam bir köprüden geçmek, yüksekteki ince bir telin üzerinde yürümek kadar zevk vermiyordu ona. Ortağının peşinden merdivenden çıktı. Harry karanlıkların arasında kaybolmadan önce yukarıda bir an durakladı. Connie de tavanarasına çıkarken ne bir silah sesi duyuldu, ne de bir patlama binayı sarstı.

Harry kapaktan süzülen kurşuni ışığın aydınlattığı yerden uzaklaşmıştı. Birkaç adım ötede, çıplak, ölü bir kadının yanında çömelmişti. Connie tekrar baktığında onun bir manken olduğunu anladı. Tozlanmış gözleriyle sonsuza dek öyle bakacaktı. Yüzünde insanın tüylerini diken diken eden sakin bir gülümseme vardı. Başı kabaktı. Alçı kafası sudan lekelenmişti.

Tavanarası karanlıktı ama göz gözü görmüyor değildi. Saçaklardaki tel geçirilmiş bir dizi hava deliklerinden solgun gün ışığı içeri süzülüyordu. İki yandaki duvarlara açılmış, tepelerinde fırıldaklar olan hava borularından da öyle. Bu ışıkta sivri çatının altındaki örümcek ağları sarkan kirişler görülüyordu. Ortada uzun boylu bir insanın bile ayakta durabileceği kadar yer vardı. Ama yakındaki geniş duvarların önünde iyice eğilmek gerekiyordu. Tavanarası gölgelere bürünmüştü. Ambalaj sandıkları ve kutulardan oluşan yığınların aralarında gizlenmek için pek çok yer vardı.

Sanki yüksekteki bu yerde gizli bir şeytan ayini yapmak için cemaat toplanmıştı. Uzun ve geniş odada erkek ve kadınların siluetleri yarı gözüküyordu. Bazen yandan aydınlanıyorlardı, bazen arkadan. Ama çoğu zaman zorlukla görülebiliyorlardı. Ayakta duruyor, yana dayanıyor ve yatıyorlardı. Hepsi de sessiz ve hareketsizdi.

Harry’nin yanında yerde yatan mankene benziyorlardı. Ama Connie yine de kendisini süzüyorlarmış gibi bir duyguya kapıldı ve tüyleri diken diken oldu.

Onlardan biri kendisini görmeyi başarabilirdi. Alçı değil de kan, et ve kemikten olanı.

Mankenlerin yüksek tabyasında zaman durmuş gibiydi. Toz, sararmış eski gazeteler, çürüyen kartonlar ve karanlık köşelerde oluşan ve yağmur mevsiminin sona ermesiyle sonra ortadan kalkacak olan küfün keskin kokusu nemli havayı kirletiyordu. Alçı figürler soluk almadan onları gözlüyorlardı.

Harry burayı hangi şirketin lokantayla paylaştığını anımsamaya çalıştı. Ama mankenlerin kime ait olabileceğini hatırlayamadı.

Uzun odanın doğu ucundan telaşlı vuruş sesleri geliyordu. Maden üzerine vurulan madenin çıkardığı ses. Herhalde sanık dip duvardaki büyük bir hava borusuna vuruyor, oradan kaçmaya çalışıyordu. Geçide, servis yoluna ya da aşağıdaki sokağa düşme tehlikesini göze almaya hazırdı.

Ürken altı yarasa tünedikleri yerlerden fırlayarak uzun tavanarasında sağa sola dalışlar yaptılar. Güvene erişmeye çabalıyor ama loşluğun yerini gün ışığının almasını da istemiyorlardı. Hafif sesleri, gitgide yükselen sirenlerin gürültüsü arasında duyulabilecek kadar tizdi. Harry’nin yakınından geçtikleri zaman kayışımsı kanatlarının çırpıntısı ve havayı fışşş’ diye yarmaları irkilmesine neden oldu. Harry destek güçleri beklemek istiyordu.

Sapık herif madene eskisinden daha da hızlı vuruyordu şimdi. Sonra maden yerinden çıkıyormuş gibi bir ses duyuldu.

Bekleyemezlerdi. Buna cesaret edemezlerdi.

Harry iki büklüm halde kutu yığınlarının arasından güney duvarına doğru gitti. Connie ise aksi yöne doğru süzüldü. Sanığı kıskaca alacaklardı. Harry eğri tavanın izin verdiği kadar odanın güney tarafına doğru İlerledi. Sonra sert vurma seslerinin geldiği doğu tarafına döndü.

Her yanda mankenler poz almışlardı ve sonsuza dek öyle kalacaklardı. Düzgün yuvarlak bacak ve kollan saçaklardaki dar hava deliklerinden süzülen hafif ışığı emip güçlendiriyormuş gibiydi. Gölgelerin sarmadığı yerlerde sert etleri doğaüstü mermerimsi bir ışıkla parlıyordu.

Vurma kesildi. Hava borusunun yerinden çıkarıldığını belirten bir gürültü ya da son gacırtı duyulmadı.

Harry duraklayarak bekledi. Şimdi sadece bir blok ötedeki sirenleri ve yakınlarına dalan yarasaların viyaklamalarını duyuyordu. Santim santim ilerlemeye başladı. Altı metre ötede, küf kokulu koridorun dibinde görülmeyen bir kaynaktan etrafa kül rengi, sönük bir ışık yayılıyordu. Belki de sanığın vurup durduğu büyük hava borusuydu. Bu da onur, hâlâ yerinde olduğu anlamına geliyordu. Boru yerinden çıkarılmış olsa, gün ışığı tavanarasının o ucuna dolardı.

Sirenler sokakta teker teker sustu. Altı siren.

Harry usulca ilerlerken saçaklarda, iki kiriş arasındaki girintilerden birinde kesilmiş kol ve bacaklardan oluşan bir yığını farketti. İrkildi, az kalsın bağırıyordu. Dirseklerinden kesilmiş kollar. Bileklerinden koparılmış eller. Yardım istiyor, yalvarıyor, arıyormuş gibi açılmış parmaklar. Harry şok yüzünden hafifçe inlerken o korkunç koleksiyonun mankenlerin parçalarından oluşan bir yığın olduğunu farketti. Dar koridorun dibinden üç metre kadar bile uzakta değildi artık. Ördek yürüyüşüyle ilerlerken tozlu zemine sürünen ayakkabılarının hafif ama bulunduğu yeri ele veren hışırtısına engel olmaya çalışıyordu. Telaşlı yarasalar da sirenler gibi susmuşlardı. Sadece sokaktan bağıran birkaç kişinin sesi ve polis radyosunun cızırtılı yayını geliyordu. Ama o sesler de uzaktaydı. Ve gerçek değillermiş gibiydi. Sanki uyanmaya ya da yeni görmeye başladığı bir kâbusta duyduğu seslerdi bunlar. Harry birkaç adımda bir duruyor, sapığın yerini açıklayacak gürültüleri duymaya çalışıyordu. Ama deli bir hayalet kadar sessizdi. Koridorun dibine ulaşan Harry yine durdu. Artık tavanarasının doğu duvarına bir buçuk metre kadar yaklaşmıştı. Sanığın vurduğu hava borusu son kutu yığınının hemen arkasında olmalıydı.

Harry soluğunu tuttu. Avının soluklarını duymaya çalışıyordu. Ama hiçbir şey işitemedi.

Öne doğru kayarak kutuların yanına doğru baktı. Koridorun ucundan doğu duvarının önündeki açıklığa doğru. Ama sapık gitmişti.

Doksan santimetrekare büyüklüğündeki hava borusundan çıkmamıştı. Boru biraz ezilmişti ama hâlâ yerli yerindeydi. Hafif bir rüzgâr ve ince, düzensiz güneş ışınları yayılıyordu borudan. Bu ışık sanığın tozdan oluşan halının üzerinde bıraktığı ayak izlerini aydınlatmaktaydı.

Tavanarasının kuzey ucundaki bir hareket Harry’nin dikkatini çekti. Tetikteki parmağı geriliverdi. Connie tavanarasının o tarafındaki kutu yığınının arkasından uzanıp bir göz attı.

Aralarındaki geniş açıklığın iki yanından birbirlerine baktılar hayret

Sapık arkalarından dolaşmıştı.

Connie gölgelerin arasında duruyordu ama Harry onu iyi tanıdığı için genç kadının sessizce, «Kahretsin, kahretsin, kahretsin, dediğinden emindi.

Connie kuzey tarafındaki saçakların altından çıkıp doğu yanındaki açıklıktan usulca Harry’e doğru süzüldü. Kutu yığınları ve mankenlerin aralarındaki diğer geçitlerin ağızlarına ihtiyatla bir göz atıyordu. Harry de ona doğru gitti. Gözlerini kısmış kendi tarafındaki karanlık aralıkları

İnceliyordu. Tavanarası çok geniş ve içi de eşyayla doluydu. Bir labirentten farksızdı. Şimdi burada mitolojideki canavarların herhangi biriyle boy ölçüşebilecek bir yaratık vardı.

Yüksekteki odanın bir yerinden artık tanıdık olan o ses geldi. «AH Shook Up, I Feel So Bad, Steamroller Blues!»

Harry gözlerini yumdu. O anda başka bir yerde olmak istiyordu. Belki de «Dans Eden On İki Prenses»in yaşadığı krallıkta. Tahtın on iki güzel vârisi, yeraltında ışıktan şatolar, altın ya da pırlanta yapraklı ağaçlar ve güzel bir müziğin yankılandığı sihirli balo salonları olan o ülkede... Evet, ne iyi olurdu. Bu, Grimm Kardeşlerin sevimli masallarından biriydi. Bunda bir cüce kimseyi diri diri yemiyor ya da parçalayıp öldürmüyordu.

«Teslim ol!» Seslenen Connie’ydi.

Harry gözlerini açtı. Kaşlarını çatarak genç kadına baktı. Onun bulundukları yeri belli etmesinden korkuyordu. Evet, aslında sapığı dinleyerek onun yerini tespit edememişti. Sesler tavanarasında garip bir biçimde yankılanıyordu. Bu onları koruyordu ama o deliyi de öyle.

Sanık yine bağırdı. «A Mess of Blues, Heartbreak Hotel!»

Connie, «Teslim ol,» diye tekrarladı.

«Go Away Little Girl!»

Connie yüzünü buruşturdu. «O Elvis’in şarkısı değil ki, atkafa! Steve Lawrence’in bir parçası. Teslim ol.»

«Stay Away.»

«Teslim ol.»

Harry gözlerine dolan terlerden kurtulmak için kirpiklerini kırpıştırarak genç kadına hiçbir şey anlamadığını belirten bir tavırla baktı. Şimdiye dek bir olayın kontrolünü hiç böylesine kaybetmemişti. Connie’yle delinin arasında bir şeyler oluyordu. Ama bunun ne olduğu konusunda on ufak bir fikri bile yoktu.

«I Don’t Care if the Sun Don’t Shine.»

«Teslim ol.»

Harry birdenbire bir Presley klasiğinin bu adı taşıdığını hatırladı. «Surrender.» («Teslim Ol.»)

«StayAway.» («Yaklaşma.»)

Harry bunun da Elvis’in başka bir şarkısı olabileceğini düşündü.

Connie geçitlerden birine süzülerek gözden kaybolurken, «It's Now or Never,» diye bağırdı. («Ya Şimdi ya da Asla.»)

«What’d I Say?» («Ne dedim?»)

Connie labirentte uzaklaşırken Elvis’in iki şarkısının adıyla cevap verdi. «Surrender. I Beg of You.» («Teslim Ol. Sana Yalvarıyorum.»)

«I Feel So Bad.» («Kendimi Çok Kötü Hissediyorum.»)

Connie bir an durakladıktan sonra, «Teli Me Why,» («Bana Nedenini Söyle.») diye karşılık verdi.

«Don’t Ask Me Why.» («Bana Nedeni Sorma.»)

Aralarında bir diyalog kurulmuştu. Presley’nin şarkılarının adlarıyla Bu garip bir televizyon yarışmasına benziyordu. Doğru cevaplara ödül verilmeyecek ama hatalar çok tehlikeli sonuçlar doğuracaktı. İyice eğilmiş olan Harry, Connie’ninkine değil de başka bir geçide girdi. Yüzüne bir örümcek ağı sarıldı. Ağı çekip kopardı ve mankenlerin korudukları gölgelerin daha da derinlerine daldı.

Connie daha önceki bir şarkı adını kullandı. «Teslim ol.»

«Stay Away.» («Yaklaşma.»)

«Are You Lonesome Tonight.» («Bu akşam yalnız mısın?»)

Sanık kısa bir duraksamadan sonra itiraf etti. «Lonely Man.» («Yalnız Adam.»)

Harry hâlâ sesin geldiği yeri saptayamamıştı. Artık terler yüzünden akıyor, örümcek ağının saçlarına yapışmış olan kalıntıları alnını gıdıklıyordu. Ağzındaki tat Frankestein’in laboratuvarındaki havanın çökeltisi gibiydi. Sanki gerçeklerden ayrılarak bir uyuşturucu bağımlısının kara halüsinasyonlarına dalmıştı.

Connie, «Let Yourself Go,» diye önerdi. («Kendini Koyuver.»)

Sanık tekrarladı. «I Feel So Bad.» («Kendimi Çok Kötü Hissediyorum.»)

Harry bu kovalamacanın yaptığı acayip dönüşler yüzünden yön duygusunu böylesine kaybetmemesi gerektiğini biliyordu. Ne de olsa 1990’lardaydılar. O zamana dek görülmemiş bir mantıksızlıklar çağıydı bu. Garipliklere o kadar çok rastlanıyordu ki, bu yüzden ‘normalliğin’ yeni bir tanımlaması yapılıyordu. Örneğin, son günlerde hırsızlar bazı dükkânları soyacakları zaman tezgâhtarları tabancayla değil, AIDS bulaşmış kanla dolu enjektörlerle tehdit ediyorlardı.

Connie sanığa seslendi. «Let Me Be Your Teddy Bear.» («Bırak Senin Oyuncak Ayın Olayım.»)

Harry şarkı adlarıyla yapılan konuşmanın tuhaf bir hal aldığını düşündü.

Ama sapık hemen karşılık verdi. Sesi özlem ve kuşku doluydu. You Don't Know Me.» («Beni Tanımıyorsun.»)

Connie’nin uygun cevabı bulması sadece birkaç saniyesini aldı. Doncha Think It’s Time.» («Sence Zamanı Gelmedi mi?»)

Ve gariplikler... «Gece Avcısı» diye tanınan ve bir dizi insanı öldüren Richard Ramirez’i hapishanede sürüyle çekici genç kadın ziyaret ediyordu. Bu kadınlar katili hoş, heyecan verici, romantik bir tip gibi görüyorlardı. Ya Wisconsin’deki adam? Olay kısa bir süre önce olmuştu. Suçlu akşam yemeği için kurbanlarının bazı parçalarını pişiriyor, kesik kafaları buzdolabında saklıyordu. Ve komşular, «Şey, evet,» diyorlardı. «Apartmanından yıllardan beri pis kokular geliyordu. Zaman zaman çığlıklar ve çok güçlü elektrikli testerelerin uğultusu duyuluyordu Ama çığlıklar fazla uzun sürmüyordu. Zaten görünüşte çok iyi bir insandı. İnsanlara ilgi duyuyormuş gibiydi.» 1990’lar. Hiçbir on yıllık zaman dilimine benzemiyordu.

Sanık sonunda, «Too Much,» dedi. («Çok Fazla.») Connie’nin açıkladığı romantik ilgiye inanmadığı anlaşılıyordu.

Genç kadın gerçek bir merhametle, «Poor Boy,» dedi. («Zavallı Çocuk.»)

«Way Down.» («Çok Aşağılarda.») Sapık onursuzluğunu itiraf ederken, artık sinire dokunacak kadar mızmızlaşmış olan sesi örümcek ağlı kirişlere çarparak etrafta yankılandı. Bu söylediği de tam 1990’lara yakışan bir mazeretti.

Connie sapığa karşı romantik davranarak, «Wear My Ring Around Your Neck,» («Yüzüğümü Boynuna Tak.») dedi. Caniyi görür görmez vurmak niyetinde olduğu kesindi.

Deli cevap vermedi.

Harry hareket halindeydi. Dikkatle her gölgeli girinti ve geçidi inceliyordu ama kendini yararsızmış gibi hissediyordu. Bu garip yüzyılın son on yılında etkili bir polis olabilmek için rock and roll’la ilgili önemsiz ayrıntıları bilmesi gerektiği hiç aklına gelmemişti. Nefret ediyordu böyle şeylerden. Ama Connie onlara bayılıyordu. Bu çağın karmaşasını kabulleniyordu. İçinde karanlık ve vahşi bir şey gizliydi onun. Harry bulunduğu geçidi diklemesine kesen bir aralığa geldi. Boştu burası, sadece uzun yıllar önce birbirlerinin üzerine devrilmiş olan çıplak iki manken vardı. Eğilen ve kendini korumak için omuzlarını kamburlaştıran Harry ilerledi.

Connie labirentin başka bir yerinden, «Yüzüğümü boynuna tak,» diye seslendi.

Belki de sanık bu teklifi bir kızın bir erkeğe değil, bir erkeğin bir kıza yapması gerektiği için duraklamıştı. Onun 1990’ların adamı olduğu kesindi ama belki de cinslerin rolleriyle ilgili eski moda bazı fikirleri vardı.

Connie, «Treat Me Nice,» dedi. («Bana İyi Davran.»)

Cevap çıkmadı.

Connie, «Love Me Tender,» diye seslendi. («Beni Şefkatle Sev.»)

Sanık yine karşılık vermedi. Harry konuşmanın monoloğa dönüşmüş olmasından korktu. Belki de o sürüngen şimdi Connie’nin yakınındaydı. Yerini son kez, iyice öğrenmek için onu konuşturmuştu. Harry tam bağırarak ortağını uyaracağı sırada bir patlama bütün binayı sarstı. Harry donmuş gibi kaldı ve yüzünü korumak için kollarını kavuşturdu. Ama patlama tavanarasında olmamıştı. Işık çıkmamıştı çünkü.

Aşağı kattan acı ve dehşet dolu çığlıklar, öfkeli bağrışmalar geldi. Herhalde başka polisler aşağıdaki, merdivenden tavanarasına çıkılan odaya girmişlerdi. Sanık da onları duymuş ve kapaktan aşağıya bir elbombası atmıştı.

Korkunç çığlıklar Harry’nin hayalinde bir sahnenin belirmesine neden oldu. Bir adam bağırsaklarının karnından dışarı fırlamasını engellemeye çalışıyordu. Connie’yle ender bir anı paylaştıklarını biliyordu Harry. İkisi de aynı korku ve öfkeyi duyuyorlardı. Harry ilk kez sanığın yasal haklarına, fazla güç kullanılmasına ya da her şeyin uygun biçimde yapılmasına aldırmıyor, yalnızca o köpeğin ölmesini istiyordu.

Connie çığlıklar arasında sesini duyurmaya ve diyaloğu yeniden başlatmaya çalıştı. «Love Me Tender.» («Beni Şefkatle Sev.»)

Sapık hâlâ onun içtenliğine inanmıyordu. «Teli Me Why.» («Bana Nedeni Söyle.»)

Connie, «My Baby Left Me,» dedi. («Bebeğim Beni Terketti.»)

Aşağı katta çığlıklar hafifliyordu. Ya yaralanmış olan adam ölüyordu ya da diğerleri onu bombanın patladığı odadan çıkarmışlardı.

Connie, «Any Way You Want Me,» diye ekledi. («Beni Nasıl istiyorsan.)

Suçlu bir an sesini çıkarmadı. Sonra sesi odada yankılandı. «I reel So Bad » («Kendimi Çok Kötü Hissediyorum.») Sesinin hangi yönden geldiğinin anlaşılmaması insanı çileden çıkarıyordu.

Connie, «I’m Yours,» dedi. («Ben Şeninim.»)

Harry onun böyle çabucak uygun şarkı adları buluvermesine çok yaşıyordu.

Sanık, «Lonely Man,» dedi. («Yalnız Adam.») Gerçekten de sesinde keder vardı.

Connie, «z’ve Got a Thing About You, Baby,» («Senin için Bir Şeyin Hissediyorum, Bebeğim.») diye cevap verdi.

Harry hayran hayran, bu kız bir dâhi, diye düşündü. Presley’nin  ciddi bir saplantı olduğu belli. Harry suçlunun Connie’nin bu baştan çıkarma taktiğine dalmış olduğunu düşünerek ortaya çıkma tehlikesini göze aldı. Tam damın en sivri noktasının altında olduğu için ağır ağır ayağa kalktı ve tavanarasının dört bir yanına baktı.

Bazı kutu yığınlarının yüksekliği omuz hizasındaydı. Ama çoğu Harry'in belinin biraz yukarısına gelen sıralar oluşturuyordu. Kutuların anısında yatan ya da üzerlerinde oturan insan figürleri sanki gölgelerin arasından ona bakıyorlardı. Ama hepsi de mankendi herhalde, çünkü hiçbiri kımıldamıyor ve Harry’e ateş etmiyordu.

Sanık çaresizce, «Lonely Man. All Shook Up,» dedi. («Yalnız Adam Çok Sarsıldım.»)

There’s Always Me.» («Ben Her Zaman Varım.»)

Píese Don't Stop Loving Me.» («Lütfen Beni Sevmekten Vazgeçin ’)

Connie, «Can’t Help Falling In Love,» diye karşılık verdi.

Harry ayakta durduğu için seslerin geldiği tarafı biraz daha iyi anlayabildi. Hem Connie, hem de cani onun ilerisindeydi. Ama önce onlara yakın olup olmadıklarını anlayamadı pek. Kutuların üzerinden labirentin diğer geçitlerini göremiyordu.

Sapık, «Don’t Be Cruel,» diye yalvardı. («Zalim Olma.»)

Connie sapığı zorladı. «Love Me.» («Beni Sev.»)

Need Your Love Tonight.» («Bu Gece Aşkına İhtiyacım Var.»)

Connie’yle suçlu tavanarasının batı ucunda ve birbirlerine yakındı.

Connie ısrarla, «Stuck on You,» («Sana Tutkunum.») dedi.

Don't Be Cruel.» («Zalim Olma.»)

Harry diyalogdaki heyecanın arttığını sezdi. Böyle olduğu katilin ses tonundan, hızlı cevap vermesinden ve aynı şarkı adını tekrarlamasından anlaşılıyordu

Harry ihtiyatı elden bırakarak hızla seslere doğru gitti ve çok sayıda manken olan bir yere geldi. Kutular arasındaki girintilere grup grup doluşmuşlardı. Uçuk renkli omuzlar, zarif kollar, işaret eden ya da birini selamlıyormuş gibi havaya kalkmış eller. Loşlukta kör kör bakan boyalı gözler. Yarım kalmış gülümsemelerle, seslendirilmeyen selamlarla, ihtirassız erotik iç çekişleriyle sonsuza dek aralık kalan boyalı dudaklar. Orada daha da fazla örümcek olduğu Harry’nin saçlarına karışan ve elbiselerine yapışan ağlardan belliydi. İlerlerken yüzüne yapışan o incecik şeyleri sildi. Ağların parçalanmış ipince uçları dilinin üzerinde eridi. Midesi bulanırken ağzı tükürükle doldu. Harry safrasını zorla yutarak örümcek ağlarını tükürdü.

Connie yakında bir yerden, «It’s Now or Never,» diye söz verdi. («Ya Şimdi ya da Asla.»)

Buna karşı söylenilen tanıdık üç sözcük bir yalvarış değil, bir uyarıya dönüşmüştü artık. «Don’tBe Cruel.» («Zalim Olma.»)

Harry’e bu adam sakinleşmiyor, yeni bir patlayışa hazırlanıyor gibi geliyordu. Tıkırdayan bir saat gibiydi. Harry birkaç adım daha attıktan sonra durdu. Başını sağa sola çeviriyor ve dikkatle etrafı dinliyordu. Kalbinin gümbürtüsü kulaklarında yankılandığı için bir şeyi kaçırmaktan korkuyordu.

Connie yine sapığı zorlamaya çalıştı. Avıyla arasında sahte bir samimiyet yaratmak için sesini alçaltmıştı. Şimdi duyulabilir bir fısıltıyla konuşuyordu. «I’m Yours. Puppet on a String. Let Yourself Go.» («Ben Şeninim. Ben İpli Bir Kuklayım. Kendini Koyuver.»)

Harry’nin, Connie’nin ustalığına ve önsezilerine saygısı vardı ama genç kadının sapığı kandırmayı çok istediği için bir şeyi farketmemesinden korkuyordu. Belki de suçlu Connie’ye şaşkınlık ve özlemi yüzünden değil, onu kandırmak için karşılık veriyordu.

Connie, «Playing for Keeps. One Broken Heart For Sale,» dedi. («Seni Temelli Kazanmak İçin Oynuyorum. Satılık Bir Kırık Kalp.») Sesinden anlaşıldığına göre, yandaki geçitte Harry’in hizasındaydı. iki geçitten daha ötede olamazdı. Harry’le paraleldi galiba.

«Ain't That Loving You Baby. Crying in the Chapel.» («Bu Seni Sevmek Değil mi, Bebek? Şapelde Ağlıyorum.») Connie’nin sesi artık ayartıcıdan çok öfkeliydi. Sanki o da diyalogda bir terslik olduğunu anlamıştı.

Harry kaslarını gererek sanığın cevabını bekledi. Gözlerini kısmış ilerideki karanlıkları tarıyordu. Sonra başını çevirip geldiği aralığa doğru baktı.

Bir an ay suratlı katilin sırıtarak usulca arkasından geldiğini sanmıştı. Gözle görülemeyen örümcekler, yüksekteki odanın bütün karanlık köşelerinde usul usul dolaşıyorlardı. Milyonlarca toz zerreciği havanız uzay boşluğunda dolaşan gezegen ve astroidler gibi sessizce sürükleniyordu. Harry’nin iki yanında manken grupları görmeyen gözlüklerle bakıyor, duymayan kulaklarla dinliyor ve farkına varmadan pozlar alıyorlardı.

Connie’nin sıktığı dişlerinin arasından fısıldadığı sözler bir çağrı olmaktan çıkıp bir tehdide dönüşmüştü. Bir meydan okumaya. Artık şarkı adlarını kullanmıyordu. «Beni nasıl istiyorsan... gidi böcek. Haydi, haydi, sevgiline gel. Kendini koyuver, çöp torbası...»

Sapık karşılık vermedi.

Tavanarası sessizdi. Garip bir biçimde hiç hareket yoktu burada.

Hangisi?.. Orada, orada. Girintinin en dibinde, dört gerçek mankenin gerisinde zeki bir taklitçi vardı. Kabak ve peruklu kafaların arasından bakıyordu. Gölgelerin arasında hemen hemen kaybolmuş gibiydi. Ama nemli gözleri loşlukta parlıyordu. Harry’den ancak yüz seksen santim kadar ötedeydi. Katille polis yüz yüzeydiler. Harry bakarken sapığın gülümsemesi yayıldı, ama neşeyle ilgisi yoktu bunun. Bir yaraya benziyordu. Küçük çeneli, ay suratlı adam oradaydı. Duyulamayacak kadar alçak sesle son bir şarkı adı söylüyordu. «Blue Moon.» («Mavi Ay.») Harry bir anda bütün bunları gördü. Aynı anda tabancasını kaldırıp tetiği çekti.

Sapık, Harry’den çok kısacık bir an önce 9 mm.lik Browning’iyle ateş etti. Tavanarası silah sesleri ve yankılarla doldu. Harry tabancanın namlusundan çıkan ateşi gördü. Sanki tam göğsünün önündeydi. «Ah, Tanrım, lütfen...» Silahını sanki mümkün olduğundan daha hızla boşalttı. Her şey göz açıp kapatıncaya kadar oldu. Tabii Harry gözünü kapatmaya cesaret edebilseydi. Silahı öylesine geri tepiyordu ki, neredeyse parmaklarının arasından uçacaktı.

Bir şey karnına hızla çarptı. Yaralandığını anladıysa da, henüz acı duymuyordu. Sadece sert bir baskı ve ani bir sıcaklık hissetmişti. Ve acı bunu izleyemeden Harry sendeleyerek arkaya doğru gitti. Mankenler üzerine devrilerek onu geri geri geçidin duvarına doğru ittiler. Üst üste yığılmış kutular sallandı ve bazıları labirentin diğer geçidine yuvarlandı. Harry alçı kol ve bacaklar, sert gövdelerin çıkardığı gürültü arasında yere yuvarlandı. Mankenlerin altında kalmıştı. İnleyerek soluk almaya, «İmdat,» diye bağırmaya çalışıyor, ama hırıltılı sesler çıkarmaktan başka bir şey yapamıyordu. Kanın o belirgin madensi kokusunu duyuyordu.

Biri tavanarasının ışıklarını yaktı. Damın en sivri noktasının altına asılmış olan bir dizi küçük ampul etrafın ancak bir iki saniye görülmesini sağladı. Harry o arada kendini yere yapıştırmış olan ağırlıkların arasında sapığın da olduğunu gördü. O ay suratıyla yığının tepesinden birbirine girmiş çıplak kol ve bacaklarla mankenlerin saçsız kafalarının arasından bakıyordu. Ama artık gözleri onlarınki gibi hiçbir şeyi görmüyordu. Gülümsemiyordu şimdi. Dudakları boyalıydı. Kanla boyanmıştı.

Harry ışıkların sönmek üzere olmadığını biliyordu. Ama sanki ampuller ışıkları zaman zaman karartan bir ayarlayıcıya bağlıydı. Yine bağırarak yardım istemeye çalıştıysa da ancak hırıltılı bir ses çıkarabildi. Bakışları katilin ay suratından tavandaki ışıkları sönükleşen ampullere kaydı. En son gördüğü şey yırtık örümcek ağları sarkan bir kiriş oldu. Bu ağlar çoktan kaybolmuş milletlerin bayrakları gibi dalgalanıyorlardı. Sonra Harry bir ölünün rüyası kadar deri olan karanlığa daldı.

Batı kuzeybatıdan, yükseklerde esen rüzgârın sürüklediği tehlikeli görünüşlü bulutlar sessiz savaş müfrezeleri gibi yaklaşıyorlardı. Yerde hava sakin, hoş ve ılıktı. Ama mavi gökyüzü o yağmur bulutlarının arkasında gitgide daha görünmez oluyordu.

Janet Marco eski püskü Dodge arabasını geçidin bir ucuna park etti. Beş yaşındaki oğlu Danny ve son günlerde onlara takılan sokak köpeğiyle dar arka sokakta ilerledi. Çöp tenekelerini arka arkaya karıştırıyor, başkalarının attıkları şeyleri toplayarak yaşamaya çalışıyordu.

Geçidin doğu tarafında çok derin ama dar bir uçurum vardı. Dev okaliptüs ağaçları ve birbirlerine girmiş kuru ağaççıklarla doluydu buranı Batı tarafında ise dövme demir ve boyalı tahta kapılarla birbirlerinden ayrılmış iki ve üç arabalık garajlar uzanıyordu. Janet bahçe kapılarının gerisindeki küçük verandaları ve okyanus havasında iyice gelişen Avustralya kuşkonmaz ağaçları, palmiyeler, manolyolar ve kauçukların gölgelediği taş döşeli avluları görebiliyordu. Evlerin hepsi de, Laguna tepelerinin yamaçlarının daha aşağısındaki binaların damları üzerinden Pasifik Okyanusuna bakıyordu.

Bu mahallede yaşayanların halleri vakitleri yerindeydi ama çöpleri kırıştırmaktan elde edilen ödüller başka yerlerdekilerin aynıydı: Yeniden İşleme Merkezine götürülerek karşılığında birkaç peni alınacak alüminyum tenekeler. Ya da yine para karşılığı verilecek boş şişeler. Ancak Janet zaman zaman bir hazine de buluyordu: modası geçmiş ama hiç giyilmemiş gibi gözüken elbiselerle dolu çuvallar. Bir eskiciye birkaç dolar karşılığı satılan az bir onarımla kullanılabilir hale getirilecek durumda olan aletler. İstenmeyen incik boncuklar. Koleksiyoncuların alışveriş yaptıkları özel dükkânların aldığı eski tarz plaklar ve kitaplar.

Danny plastik çöp torbasını taşıyor, Janet de içine alüminyum tenekeleri atıyordu. Şişeler için yanında başka bir poşet vardı.

Hava hızla kararırken geçitte ilerlediler. Kadın sık sık dönüp arabanına bakıyordu. Dodge için sürekli endişelendiğinden, onu elinden geldiğince gözünün önünde tutmaya çalışmaktaydı. Bu yüzden arabadan İki bloktan daha fazla uzaklaşmamaya dikkat ediyordu. Araba sadece bir taşıt değil, güneş ve yağmurdan kaçtıkları bir sığınak, birkaç parça eşyalarını sakladıkları yerdi. Evleriydi yani. Janet motorun tamir edilemeyecek kadar bozulmasından korkuyordu her zaman. Ya da tamir ettirmeyecekleri kadar bozulmasından. İkisi de aynı kapıya çıkıyordu. Ama en çok Dodge’un çalınmasından korkuyordu. O zaman başlarını sokacakları bir dam altı, uyuyabilecekleri güvenli bir yerleri olmayacaktı. Janet aslında kimsenin öyle tekerlekli bir hurdayı çalmayacağını biliyordu. Bunu yapacak hırsızın da onun kadar çaresiz olması gerekirdi. Ve Janet kendisinden daha çaresiz durumda olan birini hayal bile edemiyordu.

Büyük kahverengi bir çöp poşetinden birbirine geçmiş altı kadar alüminyum tenekeyi çıkardı. Yeniden işlem görmeleri için ayrılmış olmaları gerekirdi. Tenekeleri Danny’nin elindeki çöp poşetine koydu.

Çocuk ciddi ciddi onu seyretti ama bir şey söylemedi. Sessiz bir çocuktu. Babası onu öylesine korkutmuştu ki, çocuk hemen hemen dil sizleşmişti. Janet o despot köpeği hayatlarından kesip attığından beri geçen bir yıllık sürede Danny’nin içine kapanıklılığı pek az değişmişti.

Janet dönüp arabaya bir göz attı. Dodge hala oradaydı. Bulutların gölgesi geçide düştü ve hafif, tuz kokan bir rüzgâr esmeye başladı.

Janet telaşla sonraki çöp tenekesine gitti.

Danny’nin Woofer adını taktığı köpek çöp tenekelerini kokladı. Sonra en yakındaki bahçe kapısına gidip burnunu demir çubukların arasından uzattı. Kuyruğunu durmadan sallıyordu. Dost canlısı, oldukça terbiyeli bir köpekti. Suratı sevimli, tüyleri, siyahlı kahverengili, tazı cinsi köpeklerin boyundaydı. Janet hayvanı besleme masrafına sırf son birkaç günde Danny’i sık sık güldürdüğü için katlanıyordu. Woofer gelinceye kadar Danny’nin gülüşünün nasıl bir şey olduğunu hemen hemen unutmuştu.

Tekrar Dodge’e baktı, her şey yolundaydı.

Sonra geçidin diğer ucuna, çalı dolu uçuruma ve gerideki gövdelerinin kabukları soyulan dev okaliptüslere bir göz attı. Araba hırsızlarından ve çöp kutularını karıştırmasına karşı çıkabilecek semt sakinlerinden korkmuyordu sadece. Son zamanlarda ona eziyet etmeye başlamış olan polisten de korkuyordu. Hayır. O polis değildi. Polis rolü oynayan bir şeydi. O acayip gözler, şefkatli ifadeli çilli surat pek çabuk değişiyor ve kâbuslardan fırlamış bir yaratığa dönüşüyordu.

Janet Marco’nun bir tek dini vardı: Korku. Bu zalim dinin egemen olduğu bir ortamda doğmuştu. O da her çocuk gibi meraklıydı ve onda da sevinme yeteneği vardı. Ama annesiyle babası alkoliktiler. Onların damıtılmış alkolle ilgili ayinleri, içlerindeki kutsal olmayan korkunç bir öfke ve sadizm yeteneğini ortaya çıkarıyordu. Karı koca Janet’e korku kültünün öğretilerini bellettiler. Sonunda kız bir tek tanrı olduğunu Öğrendi. O ne belirli bir kimse, ne de bir varlıktı. Janet için tanrı bir güçtü Gücü olan otomatik olarak tanrılığa erişiyordu.

Janet’in, annesiyle babasından kaçacak yaşa gelir gelmez, karısını kontrol altında tutmaya ve dövmeye meraklı sapık Vince Marco gibi birinin etkisinde kalması şaşılacak bir şey değildi. Janet artık o sırada kendini kurbanlığa adamıştı. Ezilmeye ihtiyacı vardı. Vince tembel, aylak, ayyaş, kadın düşkünü ve kumarbazdı. Ama karısının cesaretini kırma ve onu ezme konusunda çok usta ve enerjikti.

Janet’le Vince tam sekiz yıl batıda oradan oraya dolaşıp durdular.

Kadın tam anlamıyla boyun eğdiği ve kocasına duyduğu korkuyu belli ettiği sürece işkence ve dayak azalıyordu. Buna karşılık, acıya sessizce katlandığı ve kocasının onun ıstırabından zevk almasını engellediği zaman durum değişmekteydi. Korku tanrısı, müritlerinin bağlılığının açıkça ifade edilmesini istiyordu. Hıristiyanların Sevgi Tanrısı gibi. İşin garibi, korku sonunda Janet’in sığınağı, daha feci vahşiliklere karşı tek avunma silahı halini aldı.

Bu durum böyle sürüp gidecek, sonunda Janet’in ininde büzülerek titreyen bir hayvandan farkı kalmayacaktı... Neyse ki, Danny dünyaya geldi de kadını kurtardı. Janet bebek doğduktan sonra artık sadece kendisi değil, oğlu için de aynı derecede korkmaya başladı. Vince bir gece fazla ileri gider ve alkol çılgınlığı arasında beni döve döve öldürürse Danny’nin hali ne olur? Her şeyle nasıl başa çıkar? Öyle küçük ve aciz ki... Janet zamanla Danny’e bir zarar gelmesinden daha çok korkmaya başladı. Aslında bunun yükünü arttırması gerekirken, garip bir biçimde özgür olmasını sağladı. Vince farkında değildi ama artık karısının yaşamındaki tek insan kendisi değildi. Janet’in çocuğu sadece varoluşuyla bir cesaret kaynağı görevini yapıyordu. İsyan etmesi için bir teşvik görevini.

Vince çocuğu dövmeye kalkmasaydı Janet belki yine de boyunduruğu kaldırıp atacak cesareti bulamayacaktı. Bir yıl önce Tucson kentinin dışında, önündeki çim alan çöl rengine dönüşmüş kiralık bir evde oturuyorlardı. Vince bir gece eve döndüğü zaman bira ve ter kokuyordu, üzerine başka bir kadının parfümü sinmişti. Eğlence olsun diye Janet’i dövmeye başladı. Danny o sırada dört yaşındaydı. Annesini koruyamayacak kadar küçük, ama bunu yapması gerektiğini bilecek kadar da büyüktü. Çocuk arkasında pijamasıyla gelip işe karışmaya kalkıştığı zaman babası onu öfkeyle arka arkaya tokatladı. Danny yere devrilince de onu tekmelemeye başladı. Çocuk sonunda evden ön avluya kaçtı. Dehşete kapılmış ağlıyordu.

Janet dayağa katlandı. Ama daha sonra hem kocası, hem de oğlu uykuya daldıkları zaman mutfağa girip fırının yakınındaki raftan bir bıçak aldı. Yaşamında ilk... ve belki de son... kez hiç korkmuyordu. Yatak odasına dönüp bıçağı arka arkaya Vince’in boynuna, boğazına, göğsüne ve karnına sapladı. Adam ilk bıçak darbesiyle hemen uyandı. Bağırmaya çalıştıysa da kanlar ağzına dolarken garip bir hırıltı çıkarabildi. Bir an beceriksizce karısına karşı koymaya çalıştı, ama elinden hiçbir şey gelmedi.

Janet, Danny’nin uyanmadığından emin olmak için öbür odaya gidip çocuğa baktı. Sonra Vince’in vücudunu kan lekeleri içindeki çarşaflara sardı. Çamaşır ipini adamın boynuna ve bileklerine sararak kefeni bağladı. Ölüyü sürükleyerek odadan odaya geçirdi. Mutfak kapısından çıkarıp arka avluda çekerek götürdü.

Yükseklerdeki ayın ışıkları, bulutlardan oluşan kalyonlar gökyüzünde doğuya doğru yelken açarlarken, kâh sönükleşiyor, kâh parlaklaşıyordu. Ama Janet’in görülmekten korktuğu yoktu. Karayolunun kenarındaki kulübeler birbirlerinden iyice uzaktaydı. En yakındaki iki evde de ışık yanmıyordu.

Kadın o korkunç gerçeği biliyordu; polis de Vince’in yapabileceği gibi, Danny’i ondan alabilirdi. Bu korkunç düşüncenin etkisiyle cesedi bahçenin dibine kadar sürükledi. Uzaklardaki dağlara kadar uzanan, kimsenin yaşamadığı kapkaranlık çöle götürdü. Mesquite çalıları ve henüz köklerinden çıkmamış olan dev dikenlerin arasından zorlukla sıyrıldı. Yumuşak kumların ve bazı yerde de sert şist tabakalarının üzerin den geçti.

Ay bulutların arasından ışıldayarak soğuk suratını gösterdiğindi) ortaya keskin gölgeler ve mermer kadar beyaz, belirgin biçimlerden olu şan düşmanca bir görünüm çıktı. Janet o koyu gölgeli yerlerden birine, sellerin yüzyıllar boyunca oyduğu vadiye ölüyü bıraktı.

Cesedin üzerindeki çarşafları alıp gömdü. Ama ölü için bir mezar kazmadı. Çünkü gece ava çıkan yırtıcı hayvanların ve akbabaların etleri, kemikler tertemiz ortaya çıkıncaya kadar daha çabuk kemireceklerini umuyordu. Çöl sakinleri Vince’in parmaklarının yumuşak uçlarını kemirip gagaladıkları, güneş onu kavurduğu ve leş yiyiciler parçaladıkları zaman adamın kimliğini ancak dişçideki kayıtları yardımıyla tespit edebileceklerdi. Ama Vince dişçiye pek gitmezdi. Hele aynı dişçiye iki defa hiç. Onun için polisin yararlanabileceği bir kayıt yoktu. Şansı yardım öderse ceset sonraki yağmur mevsimine kadar bulunmayabilirdi. Seller kurumuş kemikleri kilometrelerce öteye sürüklerdi. İskelet yuvarlanır, kemikler kırılır ve diğer moloz yığınlarına karışırdı. Böylece ölü ortadan kaybolmuş olurdu.

Janet o gece çok az olan eşyalarını topladı ve Danny’le eski Dodge'a binerek oradan uzaklaştı. Eyalet sınırını aşarak Orange ilçesine gelinceye kadar nereye gittiğinin pek farkında değildi. Ama artık orada kalmak zorundaydı, çünkü çöldeki ölüden uzaklaşmak için benzine daha fazla para veremezdi.

Tucson’da hiç kimse Vince’e ne olduğunu merak etmeyecekti. Sonuçta hiçbir işde dikiş tutturamayan serserinin biriydi. Bir yerde biraz kalıyor, sonra çıkıp gidiyordu. Yaşam tarzı böyleydi.

Ancak Janet kendisine paraca ya da başka türlü yardım edilmesi için gerekli yerlere başvurmaktan çok korkuyordu. Ona kocasının nerede olduğunu sorabilirlerdi. İnandırıcı yalanlar uydurabileceğinden pek emin değildi.

Ayrıca leş yiyen hayvanlar ve cesetleri kurutan kızgın Arizona güneşine rağmen, biri Vince’in ölüsünü tanınmayacak hale gelmeden önce bulmuş olabilirdi. Dul karısıyla oğlu, hükümetten yardım istemek için ortaya çıkarlarsa merkezi bilgisayar arada bir bağ kurabilirdi. O zaman gözünden hiçbir şey kaçmayan bir sosyal görevli, polisleri arardı. Zaten Janet otoriter olan herkese boyun eğmeye alışmıştı. Polis onunla ilgilendiğinde Janet’in yakasını kurtarma şansı pek tutmayacak, suçu üzerine alacaktı.

O zaman Danny’i ondan uzaklaştıracaklardı.

Buna izin veremezdi. Vermeyecekti.

Sokaklarda dolaşan, çalışırken zangırdayan paslı Dodge’dan başka yeri yurdu olmayan Janet zamanla yaşama yeteneğini keşfetti. Aptal değildi. Daha önce kafasını kullanma fırsatını bulamamıştı. Artıkları Üçüncü Dünyanın büyük bir bölümünü besleyecek kadar çok olan bir toplumdan, tırnaklarıyla kazarak pek de sağlam olmayan bir güvenlik sağlıyor, oğluyla kendini yardım mutfaklarına fazla başvurmadan doyuruyordu. İçine uzun süre önce daldığı korkunun onu felce uğratmasının şart olmadığını öğrenmişti. Bu bir dürtü görevi de yapabilirdi.

Meltem serinlemiş, kâh sertleşerek esen, kâh kesilen rüzgâra dönüşmüştü. Gök hâlâ uzaklarda gürlüyordu ama ses Janet’in ilk duyduğu zamankinden daha yüksekti. Doğuda masmavi gökten sadece incecik bir dilim kalmıştı. Genellikle umutlara olduğu gibi o da hızla ortadan kayboluyordu.

Janet’le Danny iki bloktaki çöp tenekelerini aradıktan sonra Dodge’a gitmek için geri döndüler. Woofer önden gidiyordu.

Daha yolun yarısına gelmeden köpek birdenbire duraklayarak başını yana eğdi. Sanki rüzgârın flüte benzeyen sesi ve sarsılan okaliptüs yapraklarından yükselen fısıltılar arasında başka bir şeyi dinlemeye çalışıyordu. Sonra hafifçe homurdandı, şaşırmış gibiydi. Dönüp Janet’in arkasına doğru baktı. Dişlerini gösterdi ve homurtusu alçak bir hırlamaya dönüştü.

Janet köpeğin dikkatini neyin çektiğini biliyordu, bakmasına gerek yoktu.

Ama yine de kendisi için değilse bile Danny uğruna dönmek ve o tehlikeli yaratığın karşısına dikilmek zorundaydı. Laguna Beach polisi, o polis sekiz adım kadar ötedeydi.

Adam gülümsüyordu. Her şeye böyle başlamak âdetiydi zaten Çekici bir gülüşü, sevecen bir suratı ve güzel mavi gözleri vardı.

Her zamanki gibi etrafta devriye arabası yoktu. Geçide nasıl geldiği belli değildi. Sanki okaliptüs ağaçlarının kabukları soyulan gövdelerinin arasına sinerek pusuda beklemişti. Kadının çöp tenekelerini aramak için bugün, bu saatte geçide geleceği sanki içine doğmuştu.

«Nasılsınız, efendim?» diye sordu. Sesi başlangıçta yumuşak ve ahenkliydi.

Janet cevap vermedi.

Adam geçen hafta ona ilk kez yanaştığı zaman çekine çekine cevap vermiş, bakışlarını ondan kaçırmıştı. Bütün yaşamı boyunca olduğu gibi o anda da otoriteye karşı acı çekecek kadar müthiş bir saygı duyuyordu. Yasalara sadece bir defa karşı gelmişti. Tucson dışındaki o kanlı gece. Janet çok geçmeden polisin göründüğü gibi biri olmadığını, onun diyalog yerine monoloğu tercih ettiğini anlamıştı.

Polis kılığındaki adamın başını kaldırıp karanlık gökyüzüne baktı. "Galiba biraz yağmur yağacak.»

Danny, Janet’e sokulmuştu. Kadın boş olan elini oğlunun omzuna dolayarak çocuğu kendine daha da çekti. Danny titriyordu.

Köpek hâlâ dişlerini gösteriyor, usulca hırlıyordu.

Polis bakışlarını gökyüzünden Janet’e kaydırarak yine şarkı söylermiş gibi, «Pekâlâ,» dedi. «Boşa çene yormayalım. Artık gerçekten eğlenmenin zamanı geldi. Şimdi olacaklar... Anlayacağın şafak vaktine kadar zamanın var. Anlıyor musun? Hımmm? Şafak zamanı seni ve oğlunu öldüreceğim.»

Onun bu tehdidi Janet’i şaşırtmadı. Üzerinde otoritesi olan herkes bir tanrı gibiydi. Ama hiçbir zaman şefkatli olmayan, vahşi bir tanrı. Kadın şiddet, acı ve ani ölümü bekliyordu. Onu kontroluna alan birinin şefkat göstermesi Janet’i şaşırtırdı. Çünkü şefkat, çok ender bulunan bir şeydi.

Hatta onu hemen hemen felce uğratan korku, beklenmedik şefkat gösterisi karşısında daha da artardı. Janet şefkatin akla hayale sığmayacak kötü bir niyeti gizleme çabası olduğunu sanırdı.

Polis hâlâ gülümsüyordu. Oysa İrlandalılarınkini andıran çilli suratındaki ifade artık hiç de dostça değildi. Fırtınanın önü sıra denizden yayılan serin havadan daha da soğuktu bu surat.

«Beni duyuyor musun, salak karı?»

Janet hiçbir şey söylemedi.

«Kaçman gerektiğini mi düşünüyorsun? Kentten uzaklaşacak ve Ios Angeles’e mi gideceksin? Orada seni bulamayacağımı mı sanıyorsun»

Genç kadın da gerçekten böyle yapmayı düşünüyordu. Los Angeles ya da güneye, San Diego’ya kaçmayı.

Polis onu teşvik etti. «Evet, lütfen kaçmaya çalış. Benim için daha eğlenceli olur. Kaç, bana karşı koy. Nereye gidersen git seni bulurum. Böylesi çok daha heyecanlı olur.»

Janet ona inandı. Annesiyle babasından kaçmayı başarmıştı. Vince’i öldürerek ondan da kurtulmuştu. Ama şimdi kendisini yöneten sayısını bilmediği korku tanrılarından biriyle değil, insan kafasının anlayamayacağı kadar güçlü olan asıl Korku Tanrısıyla karşı karşıyaydı.

Polisin gözleri değişiyor, mavi renk koyulaşarak yeşile dönüşüyordu.

Rüzgâr birdenbire geçitte şiddetle esmeye başladı. Kuru yapraklarla birkaç kâğıt parçasını hızla sürüklüyordu.

Polisin gözleri çok parlak bir yeşile döndü. Sanki gözlerinin arkasında bir ışık kaynağı vardı. Kafatasının içinde bir ateş yanıyormuş gibiydi. Gözbebekleri de değişmişti; uzamış, acayipleşmiş, kedininkine benzer bir hal almıştı.

Köpeğin hırıltısı korku dolu bir iniltiye dönüştü.

Yakındaki uçurumda okaliptüs ağaçları fırtınada sarsılıyor, iç çekişine benzeyen yumuşak sesleri homurtuya dönüştürüyordu. Öfkeli bir güruhun homurtusuna.

Janet’e, polis kılığındaki yaratık tehdidini daha etkili kılmak için rüzgâra şiddetlenmesini emretmiş gibi geliyordu. Ama herhalde onun bu kadar gücü olamazdı.

«Güneş doğarken sana geldiğim zaman vücutlarınızı kırarak içinizi açacağım. Kalplerinizi yiyeceğim.» Yaratığın sesi de gözleri gibi tümüyle değişmişti. Cehenneme ait olan bir şeyin kalın, hırıltılı, habis sesiydi bu.

Yaratık ana oğula doğru bir adım attı.

Janet iki adım gerileyerek Danny’i de çekti. Kalbi öyle şiddetle çarpıyordu ki, işkencecisinin duyduğundan emindi.

Köpek de geriledi. Kâh inliyor, kâh hırlıyordu. Kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırmıştı.

«Şafakta, seni pis kaltak! Sen ve şu sümüklü piç kurusu. On altı saat. Sadece on altı saat kaldı, dişi köpek. Tiktak... Tiktak... Tiktak...»

Rüzgâr bir an kesildi. Bütün dünya sessizleşti. Artık ağaçlar hışırdamıyor, uzaklarda gök gürlemiyordu.

Üzerinde altı kadar dik okaliptüs yaprağı olan bir dal parçası Janet’in birkaç santim sağında havada duruyordu. Yüzünden otuz santim ötedeydi. Dal hareketsizdi. Onu çığlıklar atarak uçuran rüzgâr dinmişti. Ama dal sanki sihirliymiş gibi havada öylece duruyordu. Vince’in vaktiyle Arizona’da bir kamyon durağında satın aldığı akrilikten yapılmış hatıra kâğıt ağırlığının içindeki ölü akrep gibi.

Polisin çilli suratı şaşılacak bir esneklikle gerilip kabardı. Arkasından müthiş bir baskı yapılan lastik bir maskeye benziyordu. Kedininkine benzeyen yeşil gözleri iyice biçimsizleşen kafatasından fırlayacaktı sanki.

Janet arabaya koşmak istiyordu. Sığınağına. Evine. Kapıyı kitleyecek ve o zaman evlerinde güvende olacaklardı. Arabayı delice bir hızla sürecekti. Ne çare ki, bunları yapamayacaktı. Yaratığa arkasını dönecek cesareti yoktu. O canavarın on altı saat süre tanımasına rağmen, onu yere fırlatıp parça parça edeceğini biliyordu. Çünkü yaratık şekil değiştirmesini onun seyretmesini istiyordu. Bunu emrediyordu. Janet hu emre aldırmazsa çok kızacaktı.

Güçlüler güçleriyle çok gururlanırlardı. Korku tanrılarının kabarıp övünmeye, hayranlık uyandırmaya ihtiyaçları vardı. Güçlerinin, karşılarında zayıflayan insanları nasıl dehşete düşürdüklerini ve burunlarının sürttüğünü görmeye de.

Polisin gerilen suratı eridi, yüzündeki organlar birbirlerine karıştı, gözleri sıvılaşarak sıcak yağda oluşan kızıl gölcüklere dönüştü ve hamura benzeyen yanaklarına sızdı. Sonunda gözleri kalmadı yaratığın. Mumu ağzına kaydı, dudakları çene ve yanaklarına yayıldı. Sonra ne çimesi kaldı, ne yanakları. Şimdi suratı sıvılar sızan bir yığın halini almıştı Ama balmumu gibi etinden buharlar çıkmıyor, parçalar eriyip yere damlamıyordu. Yani o sıcaklıkla ilgili görünüş herhalde bir hayaldi.

Polisin vücudu kalp gibi atıyor, eğrilip bükülüyor, giysilerin içinde değişiyordu. Sonra elbiseleri eriyerek vücuduna karıştı, aslında giysi değil de gövdesinin bir parçasıymışlar gibi. Yaratık yeni bir biçime girerken gövdesi kısa bir süre için keçeleşmiş siyah tüylerle kaplandı. Güçlü boynun üzerinde koskocaman, uzun bir kafa belirmeye başladı. Geniş, kambur omuzlar, öfkeli sarı gözler, dehşet verici korkunç dişler ve beş santim boyunda tırnaklarıyla filmlerde görülenlere benzer bir Kurtadam.

Bu yaratık daha önce dört kez Janet’in karşısına çıkmış ve her seferinde de başka biçimlere girmişti. Kadını repertuarının zenginliğiyle etkilemek istiyormuş gibi. Ama Janet yaratığın şimdi aldığı şekle karşı hiç hazırlıklı değildi. Yaratık, gövdesi iyice biçime girmeden kurtluktan vazgeçti ve yeniden insan şeklini aldı. Ama Janet’in karşısında artık o polis yoktu. Vince vardı. Adamın yüz hatları henüz pek az gelişmişti ama kadın yaratığın ölü kocasının görünüşünü alacağından emindi. O siyah saçlar aynıydı. Alnın biçimi, kötü bakışlı tek gözün rengi de öyle.

Geçen bir yıl boyunca Arizona kumlarının altında yatan Vince’in yeniden canlanması Janet’i yaratığın daha önce yaptığı her şeyden, aldığı her biçimden daha fazla sarstı. Sonunda dehşetle haykırdı. Danny de bir çığlık atarak annesine daha da sıkı sarıldı.

Woofer sokak köpekleri gibi vefasız değildi. İnlemeyi bırakıp sanki yavruluğundan beri ana oğulun yanındaymış gibi karşılık verdi. Dişlerini göstererek homurdandı, yaratığı uyarmak için havayı dişliyormuş gibi yaptı.

Vince’in yüzü hâlâ tam belirginleşmemişti. Ama vücudu biçimleniyordu. Janet’in onu uykusunda bastırdığı zamanki gibi çırçıplaktı. Kadına boynu, göğsü ve karnında onu öldürdüğü mutfak bıçağının açtığı yaralar varmış gibi geldi. Kanları akmayan, koyu renk, açık, korkunç yarıklar.

Vince bir kolunu kaldırarak Janet’e doğru uzandı.

Köpek saldırdı. Sokaklarda tasmasız geçirdiği yıllar onu zayıf ya da hastalıklı yapmamıştı. Güçlü, kasları iyi gelişmiş bir hayvandı. Hayalete doğru atılırken bir kuş gibi havada rahatça uçtu.

O anda homurtusu yarıda kesildi, Woofer bir mucize sonucu havada öylece kaldı. ‘Dur’ düğmesine basılınca video ekranında donan bir görüntü gibiydi. Kara dudaklarıyla burnunun etrafındaki tüylere yapışmış köpük köpük tükürükleri kırağıya benziyor, dudakları saçaklardan sarkan sivri uçlu, küçük buz parçaları gibi soğuk soğuk parlıyordu.

Hâlâ tam biçimini almamış olan Vince köpeğin yanından geçerek genç kadına doğru gitti.

Janet dönüp koşmaya başladı. Danny’i de çekiyor, her an tam adım atarken donup kalmayı bekliyordu. Nasıl bir şey olacaktı bu? Ne hissedecekti? Felce uğradığı zaman etrafını karanlıklar mı saracaktı? Yoksa Vince’in arkasından dolaşarak karşısına çıktığını görecek ve onunla tekrar göz göze gelecekti? Sessiz bir kuyuya mı yuvarlanacaktı? Yoksa ölünün o nefret ettiği sesini mi işitecekti? Yumruklarını durmadan vücuduna indirirken her vuruş yüzünden acı duyacak mıydı? Yoksa havada asılı kalan okalüptüs dalı gibi hiçbir şey hissetmeyecek miydi?

Müthiş bir rüzgâr, seller gibi homurdanarak geçitte esti. Az kalsın kadınla çocuğu yere deviriyordu. Dünya yeniden seslerle doldu.

Janet hızla döndü. Woofer’ın havada canlanarak yarıda kesilen sıçramasını tamamladığını gördü. Ama artık köpeğin saldırabileceği kimse yoktu. Vince ortadan kaybolmuştu. Köpek kaldırıma indi. Kaydı, sekti, yuvarlandı ve tekrar ayağa fırladı. Korku ve şaşkınlıkla başını sağa sola çeviriyor, avı sanki gözlerinin önünde kaybolmuş gibi onu arıyordu.

Danny ağlıyordu.

Tehlike sona ermiş gibiydi. Arka sokakta Janet, Danny ve kopekten başka kimse yoktu. Ama kadın yine de oğlunu telaşla arabaya doğru götürdü. Oradan bir an önce uzaklaşmaya can atıyordu. Önünden geçerken sık çalı dolu uçuruma ve dev ağaçların arasına baktı. Sanki yabaninin ininden çıkarak verdiği süreden daha önce kalplerini yemesini bekliyordu.

Şimşek çakıyordu, gökgürültüsü daha şiddetlenip yaklaşmıştı. Havada yağmur kokusu vardı. Bu ozon Janet’e sıcak kanın pis kokusunu anımsattı.

Harry Lyon hamburger lokantasında köşedeki bir masada oturuyordu. Sağ elinde su bardağı vardı. Sol yumruğunu sıkarak üst bacağı an dayamıştı. Arada sırada bir yudum su alıyor, her yudum ona bir öncekinden daha soğukmuş gibi geliyordu. Sanki avucu bardağı ısıtmıyor, büsbütün soğutuyormuş gibi.

Bir ara devrilmiş eşyalara, mahvolan bitkilere, kırık camlara, saçılmış yemeklere ve pıhtılaşan kanlara baktı. Yaralanan dokuz kişi götürülmüştü. Ama iki ölü düştükleri yerde yatıyorlardı. Bir polis fotoğrafçısıyla laboratuvar teknisyeni çalışıyorlardı.

Harry salonun ve içeridekilerin farkındaydı. Fotoğraf makinesinin zaman zaman çakan flaşının da. Ama bir şeyi daha iyi görüyordu: mantinlerin birbirlerine karışmış olan kol ve bacaklarının arasından kendisi a« bakan sapığın çok iyi hatırladığı ay gibi suratını. Aralık dudakları kanlı, gözleri birer pencere gibiydi ve geride cehennem uzanıyordu.

Harry sağ olduğuna şaşıyordu. Ölü katille mağaza mankenlerini üzerinden çektikleri zamanki kadar şaşıyordu hem de. Arkasında sanığın tüm gücü olan mankenin alçı eli çarptığı için karnı hâlâ zonkluyordu. Vurulduğunu sanmıştı. Deli herif ona çok yakından iki el ateş etmiş ti. Ama anlaşılan iki kurşun da aradaki alçı gövde, kol ve bacaklara çarparak sekmişti.

Harry beş el ateş etmiş ve kurşunlardan en aşağı üçü sapığa önemli derecede zarar vermişti.

Sivil dedektifler ve teknisyenler kurşun delikleri içindeki mutfak kapısından girip çıkıyorlardı, ¡kinci kat ve tavan arasından geliyorlar ya da oraya çıkıyorlardı. İçlerinden bazıları Harry’le konuşuyor ve onun omzuna vuruyordu.

«İyi iş başardın, Harry.»

«Harry, sen iyi misin?»

«İyi iş bu, ahbap.»

«Bir şey ister misin, Harry?»

«Korkunç bir olay değil mi, Harry?»

Harry, «Sağol,» «Evet,» ya da «Hayır,» diye mırıldanıyor veya sadece başını sallıyordu. Onlarla konuşmaya hazır değildi. Hele kahraman rolüne çıkmaya hiç.

Dışarıda kalabalık toplanmıştı. Heyecanla polisin diktiği engellere dayanıyor, kırılmış ve kırılmamış camlardan içeriye aptal aptal bakıyorlardı. Harry onları görmezlikten gelmeye çalışıyordu. Çünkü çoğu ölen sanığa benzemekteydi. Gözleri hummalı gibi parlıyor, sıradan suratlar acayip açlıklarını gizleyemiyordu.

Connie mutfağın iki yana açılan kapısını iterek dışarı çıktı. Devrilmiş bir iskemleyi kaldırdı ve masaya, Harry’nin yanına oturdu. Elinde küçük bir not defteri vardı. Ondan okumaya başladı. «Adı James Ordegard. Otuz bir yaşında. Laguna’da oturuyormuş. Mühendismiş. Poliste hiçbir kaydı yok. Trafik cezasına bile çarptırılmamış.»

«Bu lokantayla ne ilgisi varmış? Eski karısı ya da sevgilisi burada mı çalışıyormuş?»

«Hayır. Şu ana kadar böyle bir bağlantı kuramadık. Burada çalışanların hiçbiri onu daha önce görmemiş. Adamı hatırlamıyorlar.»

«Üzerinden intihar mektubu çıktı mı?»

«Hayır. Gelişigüzel bir şiddet hareketine benziyor.»

«Adamın çalıştığı yerdekilerle konuşuldu mu?»

Connie başını salladı. «Evet. Çalıştığı yerdekiler çok şaşırmışlar Adam çok çalışkanmış, mutluymuş...»

«Yani şu örnek vatandaşlardanmış.»

«Öyle söylüyorlar.»

Fotoğrafçı daha yakındaki ölünün birkaç resmini daha çekti. Otuz yaşlarında bir kadındı. Elektronik flaş insanı rahatsız edecek kadar parlaktı. Harry, Connie'yle öğle yemeği için lokantaya girdiklerinden beri pencerelerin dışında havanın kapatmış olduğunu farketti.

«Arkadaşları var mıymış?» diye sordu. «Ailesi?»

«Adlarını aldık ama henüz hiçbiriyle konuşmadık. Komşularla da.» Connie defteri kapattı. «Sen nasılsın?»

«Daha iyi olduğum anlar vardı.»

«Karnın nasıl?»

«Fena değil. Hemen hemen normal. Ama yarın daha kötü olacak.

Connie omzunu silkti. «Bunu öğreneceğiz.»

Tavanarasının kapağından atılan üçüncü elbombası bir Laguna Beach polisini gafil avlamıştı. Adam şimdi Hoag Hastanesinde yaşama sessizce sıkı sıkı sarılmaya çalışıyordu.

«Elbombaları.» Harry hâlâ olanlara inanamıyordu.

Connie kaşlarını çattı. «Şimdiye dek hiç böyle bir şey duydum mu? Belki bunun gibisini değil, ama aynı derecede kötüsünü. Çok çok kötüsünü. Geçen yıl Nashville’de bir kadın sakat sevgilisinin tekerlekli sandalyesini tutuşturarak adamı öldürdü.»

Harry içini çekti.

Genç kadın, «Boston’da yeniyetme sekiz çocuk bir kadının ırzına geçtikten sonra onu öldürdü,» dedi. «Mazeretleri neydi biliyor musun? Canları sıkılıyormuş. Anlayacağın, belediye çocukları boş zamanlarında oyalanmaları için fazla bir şey yapmıyormuş. Yani suç ondaymış.»

Harry ön pencerelerin dışında, suç işlenen yerlere kurulan engelletin arkasına doluşmuş olan insanlara baktı. Sonra da çabucak bakışlarını kaçırdı. «Sen neden bu küçük haberleri topluyorsun?»

«Buraya bak, Harry. Bu Kaos Çağı. Zamana uy.»

«Belki ben eski kafalı biri olmayı tercih ediyorum »

«Bin dokuz yüz doksanlarda iyi bir polis olmak istiyorsan bu çağa ayak uydurursun. Uygarlık kafamıza geçiyor. Herkes hak ve izin istiyor. Kimsenin sorumluluk almak istediği yok. 0 yüzden de merkez çöküyor. Sistemi kurtarmak için bir kuralı ne zaman çiğnemen gerektiğini bilmelisin. Gelişigüzel kabaran her çılgınlık dalgasının üzerinden sekmeyi de.»

Harry ortağına bakakaldı. Aslında böyle yapmak Connie’nin söylediklerini düşünmekten daha kolaydı. Çünkü kadının haklı olabileceğini düşünmek korkutuyordu. Hayır, bunu düşünemezdi. Düşünmeyecekti. Hiç olmazsa şu ara. Connie’nin güzel yüzü onu oyalayacak, hoşuna giden bir görüntüydü.

Aslında genç kadının güzelliği şimdiki Amerikan standartlarına pek uymuyordu. Televizyonda bira reklamlarına çıkan dilberler kusursuzluğun son noktasına erişmekle ilgili ölçüleri belirliyorlardı. Connie’de göğüsleri şişirilmiş, dört kilo sahne makyajıyla dolaşan kadın pop şarkıcılarının o terli, egzotik çekiciliği de yoktu. Ama Connie Gulliver yine de hoş bir kadındı. Hiç olmazsa Harry öyle düşünüyordu. Ama Connie’ye karşı romantik bir ilgi duyduğu için değil. Öyle bir şey yoktu. Sonuçta o bir erkekti, Connie de bir kadın. Birlikte çalışıyorlardı. Onun için bazı ayrıntıları farketmesi normaldi. Genç kadının siyaha bakan güzel kestane rengi saçları gür ve ipek gibi parlaktı. Saçlarını kısa kestirir, parmaklarıyla tarardı. Mavi gözleri ışık belirli bir açıdan geldiği zaman menekşe rengine dönüşürdü. Bu gözler dikkatli ve kuşku dolu olmasa insanı dayanılamayacak kadar çekebilirdi. Ama bir polisin gözleriydi bunlar.

Connie otuz üç yaşındaydı, Harry’den dört yaş küçüktü yani Ender anlarda, kendini savunmayı bir yana bıraktığında yirmi beşinde gösterirdi. Ne var ki, çoğu zaman polis olarak çalışmanın sağladığı kendine aşırı güven yüzünden olduğundan daha büyük gözüküyordu.

Connie, «Neye bakıyorsun?» diye sordu.

«Sanki kaskatıymışsın gibi tavırlar takınıyorsun. Bunun aslında doğru olup olmadığını düşünüyordum.»

«Gerçeği şimdiye kadar öğrenmiş olman gerekir.»

«Evet, öyle. Öğrenmiş olmam gerekir.»

«Bana Freud'ca tavırlar takınma, Harry.»

«Takınmam...» Yine sudan bir yudum aldı.

«Hoşuma giden tarafın insanları psikanaliz etmeye kalkışmaman Bütün o şeyler saçma.»

«Ben de aynı fikirdeyim.»

İkisinin de aynı tutumu paylaşmaları Harry’i şaşırtmadı. Aralarındaki pek çok farka rağmen ortak olarak iyi çalışacak kadar benzer yanları vardı. Ama Connie kendi hakkında açıklamalar yapmaktan kaçınırdı. Dolayısıyla Harry de benzer fikirlerine nasıl ulaştıklarını bilmiyordu. Nedenler aynı mıydı? Yoksa birbirine tümüyle karşıt mıydı bunlar?

Harry’e bazen genç kadının birtakım şeylere neden inandığını anlaması gerekiyormuş gibi geliyordu. Bazen de daha fazla samimi olmanın ilişkilerini büsbütün karmaşık bir hale sokacağını düşünmekteydi. Karmaşadan nefret ederdi. Mesleki bir ilişkide laubalikten kaçınmak, sonrada iki tarafı da rahat ettirecek bir uzaklık, bir tampon bölge bırakmak daha akıllıcaydı. Özellikle iki ortak da silah taşıdıkları için.

Uzaklarda gök gürledi.

Serin bir hava akımı büyük kırık camdan içeri süzülerek lokantanın dibine kadar yayıldı. Yere atılmış kâğıt peçeteler uçuştular.

Yağmur yağacak olması Harry’ nin hoşuna gitti. Dünyanın temizlenip tazeleşmeye ihtiyacı vardı.

Connie, «Kafa masajına gidecek misin?» diye sordu.

Silahların patladığı bir vakadan sonra psikologla birkaç seans yapmaları için teşvik ediliyorlardı.

Harry, «Hayır,» dedi. «Ben iyiyim.»

«Neden her şeyi bırakıp eve gitmiyorsun?»

«Her şeyi sana bırakamam.»

«Ben burada işi idare edebilirim.»

«Raporlar filan ne olacak?»

«O işi de hallederim.»

«Evet. Raporlarında her zaman imla hatası oluyor.»

Connie, «Hayır,» der gibi başını salladı. «Senin zemberek fazla alkışmış, Harry.»

«Her şey bilgisayarla hallediliyor. Ama sen imla kontrolü programından yararlanma zahmetine bile katlanmıyorsun.»

«Biraz önce bana elbombaları atıldı. İmla kontrolü bana vız gelir.»

Harry başını sallayarak masadan kalktı. «Büroya dönüp raporu yazmaya başlayacağım »

Boğuk, uzun bir gök gürültüsünün eşlik ettiği beyaz ceketli iki morg görevlisi ölü kadına yaklaştılar. Yardımcı sorgu yargıcının kontrolunda kurbanı cinayet yerinden götürmeye hazırlandılar.

Connie not defterini Harry’e uzattı. Harry’nin rapor yazabilmesi İçin onun bilgiye ihtiyacı vardı. Connie, «Daha sonra görüşürüz,» dedi.

«Görüşürüz.»

Görevlilerden biri saydam olmayan bir ceset torbasını açtı. Torba öyle sıkı katlanmıştı ki, plastik tabakalar birbirinden ayrılırlarken kulağa kötü gelen organik bir çatırdı duyuldu.

Harry midesi birdenbire bulandığı için şaşırdı.

Ölmüş olan kadın yerde yüzükoyun yatıyordu. Başı da öbür tarafa doğru çevrikti. Harry bir dedektifin kurbanın göğüs ve yüzünden vurulmuş olduğunu söylediğini duymuştu. Kadını torbaya sokmak için yuvarladıkları zaman onun halini görmek istemiyordu. Bütün irade gücünü kullanarak mide bulantısını kontrol altına aldı ve kapıya doğru gitti.

Connie, «Harry?» dedi.

İstemeye istemeye dönüp baktı.

Kadın, «Sağ ol,» diye ekledi.

«Sen de.»

Sağ kalmalarını iyi bir tim oluşturmalarına borçlu olduklarını kastediyorlardı. Ama bu gerçekten bir daha söz etmeyeceklerdi pek.

Harry kapıya doğru yürüyüşünü sürdürdü. Dışarıdaki seyirci kalabalığı onu ürkütüyordu.

Arkadan ıslak, emmeyi andıran bir ses geldi. Görevliler kadını yere yarı yapıştıran pıhtılaşmış kanların arasından kaldırmışlardı.

Harry bazen neden polis olduğunu anımsayamıyordu. Bu bir meslek seçiminden çok, çılgınca bir davranışa benziyordu.

Polis örgütüne girmeseydim ne olurdum acaba, diye düşündü ama her zamanki gibi kafası durgunlaşıverdi. Belki de kader denen şey gerçekten vardı. Dünyanın güneşin etrafında dönmesini ve gezegenlerin yörüngede kalmalarını sağlayan güçten çok daha büyük bir kuvvet. İnsanları yaşamları boyunca bir oyun tahtasındaki taşlarmış gibi oradan oraya süren bir güç. Belki de özgür irade çaresiz bir hayalden başka bir şey değildi.

Kapıdaki üniformalı polis Harry’in geçmesi için yana çekildi. «Burası bir hayvanat bahçesi.»

Memur genel olarak yaşamı mı kastediyordu, yoksa kalabalık seyirci grubunu mu, Harry bunu anlayamadı.

Dışarıda hava öğle yemeği için lokantaya girdikleri zamankinden çok daha serindi. Ağaçların oluşturduğu paravananın yukarısında gök yüzü mezarlıklarda kullanılan granitler kadar kurşuniydi.

Polisin yerleştirdiği engeller ve cinayet yerini çevreleyen sarı şeritlerin gerisinde altmış, seksen kadar kişi birbirini itiyor ve katliamı daha iyi görebilmek için başlarını uzatıyorlardı. Saçlarını yenidalga modasına göre kestirmiş gençler yaşlı vatandaşlarla, takım elbiseli işadamları kumsalda oyalanan Hawai gömlekli ve paçaları kesilmiş blucinli delikanlılarla omuz omza duruyorlardı. Birkaçı yakındaki pasta fırınından aldıkları kocaman çikolatalı bisküvileri yiyorlardı. Çoğu keyifliydi. Sanki hiçbiri ölmeyecekmiş gibi.

Harry lokantadan çıktığı zaman güruhun onunla ilgilendiğini sıkıntıyla farketti. İçlerinden herhangi biriyle göz göze gelmemeye çalışıyordu. Sağa dönerek camı kırılmamış olan ilk büyük pencerenin önünden geçti. İlerde o kırık cam vardı; dişe benzeyen birkaç cam parçası çerçeveden uzanıyordu. Betonun üzerine cam kırıkları saçılmıştı. Binanın önüyle polis engeli arasında kaldırım boştu. Sonra yirmi yaşlarında kadar bir genç, kaldırımdaki iki ağacın arasına gerilmiş olan sarı şeridin altından geçti. Harry’nin yaklaştığının farkında değilmiş gibi kaldırımı aştı. Gözlerini lokantadaki bir şeye dikmiş, bütün dikkatini ona vermişti.

Harry, «Lütfen engelin arkasında kalın,» dedi.

Delikanlı kırılmış camın önünde durdu. Uyarıyı duyup duymadığı belli değildi. Bir Tecate Birası tişörtü, blucin ve eski tenis ayakkabıları giymişti. Pencerenin çerçevesinden içeri doğru eğildi. Bütün dikkati içerideki bir şeyin üzerinde yoğunlaşmıştı.

Harry lokantaya bir göz atınca ölü kadının morg çuvalına sokulduğunu gördü. «Size engelin gerisinde kalmanızı söyledim.»

Şimdi birbirlerine yakındılar. Delikanlı bir seksen boyunda olan Harry’den biraz kısa ve ince yapılıydı. Gür saçları siyahtı. Kadına ve morg görevlilerinin giderek daha kırmızılaşan lateks eldivenlerine bakıyordu. Harry'nin yanında, tepesine dikilmiş olduğunun farkında değil gibiydi.

«Beni duydunuz mu?»

Delikanlı karşılık vermedi. Soluğunu kesen beklenti yüzünden dudakları hafifçe aralanmış, gözleri camlaşmıştı, ipnotize edilmiş gibi bir hali vardı.

Harry elini delikanlının omzuna koydu.

Genç de katliamı seyretmekten vazgeçerek ağır ağır döndü. Bakışları dalgındı, sanki Harry’i delip geçiyordu. Gözleri hafifçe lekelenmiş gümüş gibi griydi. Pembe diliyle alt dudağını yalıyordu. Sanki pek lezzetli bir şeyden bir lokma almıştı.

Delikanlının söz dinlememesi de, boş bakışlarındaki küstahlık da Harry'i etkilemedi. Asıl o dil onu çileden çıkardı. Belki de mantıksıza bir şeydi bu. Delikanlının fazla dolgun dudaklarında ıslak bir iz bırakan dilin o müstehcen pembe ucu Harry’i çıldırttı. Birdenbire delikanlımı suratını yumruklamak, dudaklarını patlatıp dişlerini kırmak, dizüstü düşürerek küstahlığına son vermek, ona yaşamın değeri ve ölülere saygı gösterilmesi konusunda bir şeyler öğretmek istedi.

Delikanlıyı yakaladı ve ne yaptığını bilmeden onu yarı taşıyarak yarı iterek pencereden uzaklaştırdı. Kaldırımdan geriye doğru götürdü Belki ona vurdu, belki de vurmadı. Vurduğunu sanmıyordu. Ama serseriyi sanki onu birine saldırır ya da kurbanı soyarken yakalamış gibi kabaca itip kaktı. Kolunu çekiştirerek döndürdü, kafasını eğip zorla sar şeridin altından geçirdi.

Delikanlı elleri ve dizlerinin üzerine düştü. Kalabalık ona biraz ye açmak için geriledi. Soluk almaya çalışarak yana yatıp öfkeyle Harry’i baktı. Saçları yüzüne düşmüş, tişörtü yırtılmıştı. Şimdi boş boş bakmıyordu. Dikkatini dedektife vermişti.

Seyirciler heyecanla mırıldandılar. Lokantadaki sahne pasif bir eğlenceydi. Onlar olay yerine gelinceye kadar katil ölmüştü bile. Ama şimdi gözlerinin önünde gelişen bu olay gerçekti. Sanki televizyon ekranı genişlemiş ve onların camdan içeri girmelerine izin verecek bir duruma gelmişti. Artık gerçek bir polis oyununun bir parçasıydılar. Tam kar donduran türden heyecanlı olayların ortasına düşmüşlerdi. Harry suratlarına baktığı anda onların senaryonun renkli ve şiddetli olduğum umduklarını anladı. Hikâye akşam yemeğinde ailelerine ve arkadaşlarına anlatmaya değecek gibi olmalıydı.

Bütün bunlar birdenbire midesini bulandırdı. Delikanlıyı bırakıp döndü, hızla binanın köşesine doğru gitti. Blok orada sona eriyordu. Kala balık olmayan bir yerde sarı şeridin altından geçti.

Merkezin arabasını köşeyi dönünce oraya park etmişlerdi. Seyirciler geride kalmışlar artık gözükmüyorlardı. Harry titremeye başladı. Sonra titremesi hızlandı ve müthiş bir sarsılmaya dönüştü. Arabaya doğru giderken durup bir elini ağacın sert gövdesine dayadı. Ağır ağır, derin derin soluklar aldı.

Ağaçların oluşturduğu tentenin yukarısında gök gürültüsü ortalığı sarstı.

Çöp ve yapraklardan oluşan bir hayalet dansçı, hortumun kolların da yolun ortasından döne döne indi.

Harry delikanlıya fazla sert davrandığını düşünüyordu. Gösterdiği tepki ona değil, lokanta ve tavan arasında geçen olaylaraydı. Gecikmiş stres sendromuydu bu.

Ama dahası da vardı: Bütün bu budalalıklar, haksızlıklar, kaderin kör zalimliği yüzünden duyduğu düş kırıklığı yüzünden bir şeylere, binlerine saldırmak istemişti, insanlara ya da tanrılara. Kafası, kasvetli bir çaresizlik kuşu gibi dolaşıp duruyor; sonra lokantadaki iki ölüye, yaralılara, Hoag Hastanesinde yaşama pamuk ipliğiyle bağlı olan polise, onların acı çeken kocalarına, karılarına, anne ve babalarına, öksüz kalan çocuklarına, yas tutan arkadaşlarına, her ölümün yarattığı o korkunç ıstırap zincirine dönüyordu.

Delikanlı onun için sadece uygun bir hedef olmuştu.

Harry geri dönüp özür dilemesi gerektiğini biliyordu. Ama bunu yapamayacaktı. Delikanlıyla değil de hortlağa benzeyen o insanların oluşturdukları kalabalıkla karşılaşmaktan korkuyordu.

Harry kendi kendini haklı çıkarmaya çalışarak, küçük serseri bunu hak etmişti, diye düşündü. Delikanlıya daha çok Connie’den beklenecek biçimde davranmıştı. Şimdi de onun gibi konuşuyordu.

«... yakıp yıkma temposuyla senkronize olmalısın... Uygarlık başımıza geçiyor... Sistemi korumak için bir kuralı ne zaman çiğneyeceğini bilmelisin... her çılgınlık dalgasının üzerinden sekmelisin...»

Harry bu tutumdan nefret ediyordu.

Şiddet, çılgınlık, haset ve nefret hepsini birden yutmayacaktı. Merhamet, mantık ve anlayış ergeç galip gelecekti. Bu kaçınılmaz bir şeydi. Kötü zamanlar? Kuşkusuz, dünya kötü zamanlarla çok karşılaşmıştı. 8avaşlar ve katliamlar, faşizm ve komünizmin tehlikeli çılgınlıkları yüzünden yüz milyonlarca insan ölmüştü. Ama insanlık birkaç değerli barış »üresi de görmüştü, hayatta kalmayı başaran toplumlar da. Onun için her zaman umut vardı.

Harry ağaca yaslanmayı bırakıp büzülmüş kaslarını gevşetmek için gerindi.

Gün çok güzel başlamış ama sonra her şey çabucak kötüleşmişti. Harry günü yoluna sokmaya kararlıydı. Rapor yazmanın yardımı olacaktı, Resmi raporlar ve üç kopya belgeler kadar hiçbir şey dünyanın düzenli ve mantıklı bir yer olduğu duygusunu uyandıramazdı.

Sokakta hortum daha fazla toz ve moloz toplamıştı. Daha önce hayalet dansçı asfaltta vals yapmış, şimdiyse çılgın bir jitterbuga başlamıştı. Harry bir adım atarak ağaçtan uzaklaşırken molozdan oluşan sütun da yön değiştirdi. Hızla ona doğru gelip şaşılacak bir güçle etrafını sardı. Göz yakıcı tozlar yüzünden gözlerini kapatmaya zorladı. Harry çılgınca bir an rüzgârın onu kavrayıp havaya uçuracağını sandı. Tıpkı Öz Sihirbazı’nda Dorothy’nin başına geldiği gibi. Yukarda ağacın dallan çatırdayarak sarsıldı. Harry’nin üzerine yapraklarını döktü. Rüzgârın uğultu ve iniltisi bir an yükselerek çığlığa dönüştü. Daha doğrusu ulumaya. Ama hemen sonra etraf bir mezar sessizliğine büründü.

Harry'nin önünde biri konuşmaya başladı. Sesi alçak, hırıltılı ve acayipti. «Tiktak, tiktak.»

Harry gözlerini açtı ve açar açmaz da pişman oldu.

Karşısında iriyarı bir sokak serserisi duruyordu. Paçavralara bürünmüş olan adam bir doksan iki boyundaydı. İğrenç yaratık ondan ancak altmış santim ötedeydi. Kıstığı gözleri birer yarığa benziyordu. Göz kuyruklarına yapışkan beyaz çapaklar dolmuştu. Çürük dişleri ve cerahatli dudaklarının arasından çıkan soluğu öylesine pisti ki, Harry koku yüzünden öğürdü.

Serseri, «Tiktak, tiktak,» diye yineledi. Sakin sakin konuşuyordu ama Harry’e haykırıyormuş gibi geldi. Çünkü dünyada onunkinden başka ses yoktu sanki. Güne doğaüstü bir sessizlik çökmüştü.

Harry’e yabancının boyu bosu ve aşırı pis oluşunda bir tehdit gizliymiş gibi geldiğinden bir adım geriledi. Serserinin yağlı saçları toz, kir, yaprak ve ot parçaları yüzünden keçeleşmişti. Karmakarışık sakalına kurumuş yiyecekler ve daha da kötü şeyler takılmıştı. Elleri pislikten kararmıştı. Fazla uzamış, uçları kırılmış tırnakları katran kadar karaydı. Adamın ayaklı bir ‘petri kabı’ olduğu kesindi. İçinde insanların bildiği her tür öldürücü mikrobun kaynaştığı, yeni dehşet verici bakteri ve virüslerin canlandığı bir kuluçka makinesi.

«Tiktak, tiktak.» Serseri gülümsedi. «On altı saat içinde öleceksin.»

Harry onu, «Geri çekil,» diye uyardı.

«Şafakta ölmüş olacaksın.» Serseri kısık gözlerini açtı. Bu gözler bir uçtan diğerine, üst kapaktan alttakine kadar kıpkırmızıydı. Gözbebekleri de, iris tabakaları da yoktu. Sanki gözlerin olması gereken yerde birer cam parçası, kafatasının içinde de sadece kan vardı. Serseri, «Şafakta ölmüş olacaksın,» diye tekrarladı.

Ve sonra patladı. Ama bu bir el bombasının patlamasına benzemiyordu. Etrafa ne öldürücü bir şok dalgası yayıldı, ne müthiş bir sıcaklık. Kulakları sağır edecek bir gürültü de duyulmadı. Sadece o anormal sessizlik birdenbire sona erdi. Rüzgâr şiddetle esti. Fışşş! Serseri sanki parçalanıyordu. Ama etrafa kanlar sıçramıyor, etleri parça parça olmuyordu. Çakıllar, tozlar ve yapraklara, dallar ve çiçek petallerine, kuru toprak yumrularına, paçavralar ve sararmış gazete parçalarına, şişe kapaklarına, ışıltılı camlara, yırtık tiyatro biletlerine, kuş tüylerine, sicimlere, çöker kâğıtlarına, çiklet yaldızlarına, eğrilmiş ve paslanmış çivilere, buruşturulmuş karton bardaklara, kaybolmuş düğmelere ayrılıyordu...

İçin için kaynayan moloz sütunu Harry’i sardı. O akla hayale sığmayacak serserinin sıradan parçaları hızla üzerine çarparken Harry yine gözlerini yummak zorunda kaldı.

Yaralanma tehlikesi geçtikten sonra gözlerini açtı. Dönerek her tarafa baktı. Ama havada uçan molozlar dört bir yana dağılmış, gözden kaybolmuşlardı. Artık hortum da yoktu, hayalet dansçı da. Ve serseri do ortadan kaybolmuştu.

Harry gözlerine inanamayarak tekrar döndü. Ağ2i bir karış açık kalmıştı. Kalbi deli gibi çarpıyordu.

Başka bir sokaktan korna sesi geldi. Bir kamyonet köşeyi dönüp yaklaştı. Yolun karşı tarafında genç bir çift el ele yürüyordu. Kadının kahkahası küçük gümüş çıngırakların seslerine benziyordu.

Harry birdenbire paçavralara bürünmüş dev ortaya çıktığı anla gözden kaybolduğu dakika arasında günün ne kadar anormal derecede sessizleştiğini hatırladı. O kin dolu, hırıltılı ses dışında hiçbir şey işitilmiyordu. Serseri hareket ederken çıkan hafif gürültüler de duyulmuştu. Ama işte o kadar. Sokak denizin bin fersah dibindeymiş gibi sessizleşmişti. Ya da galaksiler arasındaki uzay boşluğunda.

Şimşek çaktı. Kaldırımda Harry’nin etrafında ağacın dallarının gölgeleri titreşti. Gök gürültüsü nazik bir zara benzeyen göğü dövdü. Vuruşları daha da sertleşti. Gökyüzü şimşek onu yakmış gibi daha da karardı. Havanın ısısı sanki bir anda on derece birden düştü. Dolu bulutları yarıldı, iri yağmur damlaları yapraklara vurdu, park edilmiş arabaların burunlarından sekti. Harry’nin elbisesinde koyu renk lekeler oluşturdular, yüzüne sıçradılar ve soğuğun kemiklerine işlemesine neden oldular.

Park edilmiş arabanın ön camının dışında dünya sanki erimekteydi. Bulutlardan her şeyi eritebilecek bir sıvı seller gibi akıyordu. Gümüş yağmur camdan kayıyor, dışarıdaki ağaçlar yeşil boya kalemleri kadar kolayca eriyerek telaşla yürüyen yayaların renkli şemsiyelerine akıyor, gri yağmura karışıyordu.

Harry Lyon’a kendisi de sıvılaşacakmış gibi geliyordu. Duygusuz bir eriyiğe dönüşecek ve hızla akıp gidecekti. Granit sağduyu ve çelik mantıktan oluşan dünyası çevresinde aşınıyordu. Harry’nin bu parçalanmayı engelleyecek gücü yoktu.

Bir şeye karar veremiyordu. O iriyarı serseriyi gerçekten görmüş müydü? Yoksa bir hayal miydi?

Tanrı da biliyordu ya, son zamanlarda yersiz yurtsuz insanlardan oluşan bir alt tabaka Amerika’da dolaşıp duruyordu. Hükümet onlar azaltmak için ne kadar çok para harcarsa, serserilerin sayısı da o kadar artıyordu. Artık sonunda buna hükümet siyasetinin ya da böyle bir program olmamasının yol açmadığını, bunun ilahi bir ceza olduğunu düşün meye başlıyordunuz. Harry de pek çok İnsan gibi bu serserileri gördüğü zaman ya başını çeviriyor ya da görmezden geliyordu. Çünkü onlara etkili olacak şekilde yardım etmesi olanaksızdı... Bu serserilerin varoluşları bile kendi geleceğinin sağlamlığı konusunda sarsıcı sorular sormasına yol açıyordu. Aslında çoğu içe dokunan, zararsız insanlardı Ama bazılarının çok garip oldukları da inkâr edilemezdi. Nürotik zorlamalar yüzünden kasları oynuyor, gözleri seğiriyordu. Saplantıya dönüşmüş olan ihtiyaçları onları sürüklüyordu. Gözlerinde çılgınca bir pırıltı vardı. Vücutlarının hiçbir zaman gevşemeyen ve sıkıştırılmış bir zembereği andıran gerilimi onların şiddete başvurabileceklerini göstermekteydi. Harry seyahat broşürlerinde «California’daki bir başka cennet» ye da «Pasifik Okyanusunun incisi» diye tanımlanan Laguna Beach gibi bir kentte bile, görünüş ve tavırları, hortumdan çıkmış gibi gözüken ada minki kadar düşmanca olan birkaç yersiz yurtsuz bulabilirdi.

Ancak iris ve bebekleri olmayan kızıl gözlü birini bulabileceğini düşünemezdi bile. Toz bulutundan çıkabilecek ya da patlayarak moloz yığını halini alacak ve rüzgârla uçup gidecek bir serseriye rastlayabileceğin de.

Belki de bu karşılaşmayı hayal etmişti.

Bu, Harry’nin düşünmeyi hiç istemediği bir olasılıktı. James Ordegard'ın kovalanması ve öldürülmesi travmatik bir vakaydı. Yine de Ordegard’ın kanlı saldırısına karışmak, Harry’nin pis tırnaklı ve ağzı leş kokan bir hayalet görmesine neden olacak kadar stres yaratan bir durum da sayılmazdı.

Harry, pis dev gerçektiyse, diye düşündü. Nereden geldi? Kim bu adam? Hangi hastalık gözlerini o dehşet verici hale getirdi? Ya da hangi doğum kusuru?

«Tiktak, tiktak, şafakta öleceksin.»

Harry kontak anahtarını çevirerek motoru çalıştırdı. Raporlar onu bekliyordu. Sıkıcı ama rahatlatıcı şeylerdi onlar. Boş yerleri dolduracak, kutulara çarpı işareti koyacaktı. Düzgün yazılmış bir dosya, o karmaşık ordegard vakasını temiz beyaz kâğıda dökülmüş ciddi cümlelere dönüştürecekti. O zaman olay sırasında açıklanamayacak gibi gözüken davranışlar anlaşılır olabilecekti.

Tabii Harry raporunda kızıl gözlü serseriden söz etmeyecekti. Onun Ordegard olayıyla bir ilgisi yoktu. Zaten Connie’nin ya da Özel birliklerde çalışanların kendisiyle alay etmeleri için ellerine koz vermek niyetinde değildi. İşe gelirken her zaman ceket giyip kravat takması, ağzı bozukların çok olduğu bu meslekte küfürden hoşlanmaması, her zaman kurallara uyması ve vakalarla ilgili dosyalarının çok düzgün

Dikiz aynasında kendi gözlerinin içine baktı. «Lyon, sen gülünç birisin.»

Bu öğleden sonrası saatlerinde hava öyle kapalıydı ki, güneşe karşı duyarlı olan anahtarların çalıştırdığı sokak lambaları sahte alacakaranlık yüzünden yanıldılar. Sokaklar ışıldıyordu. Simsiyah ve pırıl pırıldılar. Kaldırımların yanlarından pis sular hızla akıyordu.

Pasifik Kıyı Karayolundan güneye indi. Ama Crown Valley’den Özel Projelere doğru sapacağı yerde yoluna devam etti. Rutz Cove’u, sonra da RitzCarlton Oteli sapağını geçti. Tâ Dana Point’e kadar gitti.

Harry arabayı Enrique Estefan’ın evinin önünde durdurduğu zaman biraz şaşırdı. Oysa bilinçaltı ona nereye gittiğini fısıldamıştı.

Ev, 1940’larda ya da 50’lerin başlarında yapılmış olan o sevimli kulübelerdendi. Daha sonra mimarlık açısından o ruhsuz alçı kooperatif evleri tercih edilmeye başlanmıştı. Oymalı süslü panjurlar, dilimli yatay şeritler ve birkaç yerde sivrileşen dam eve sevimli bir hava veriyordu Yağmur ön avludaki büyük hurma ağaçlarının dallarından akıyordu.

Yağmur kısa bir an kesildiğinde Harry arabadan inip bahçe yolun da koştu. Tuğladan yapılmış üç basamaktan verandaya çıktığı sırada yağmur yine şiddetlendi. Artık rüzgâr kesilmişti. Sanki yağmurun ezici ağırlığı onu bastırmıştı.

Ön verandada gölgeler bir araya toplanan eski dostlar gibi, sıra tarzı salıncaklı iskemlenin ve yeşil branda bezi yastıklı, beyaza boyalı iskemlelerin arasında bekliyorlardı. Güneşli bir günde bile veranda hoşa gidecek kadar serin olurdu. Çünkü burayı bir kafese sarılara) dama yayılmış olan kırmızı çiçekli bugenvillenin sık dalları koruyordu Harry başparmağını zile bastırdı. Yağmurun gürültüsüne rağmen zilin içeride tatlı tatlı çınladığını işitti. On beş santim boyunda bir kertenkele verandadan basamaklara doğru kayarak kendini fırtınaya attı.

Harry sabırla bekledi. Arkadaşlarının ‘Ricky’ diye çağırdıkları Enrıque Estefan son zamanlarda fazla hızlı hareket edemiyordu. Sonra bir kapı açıldı. Ricky gözlerini kısarak tel geçirilmiş kapının arkasından baktı. Rahatsız edildiği için memnun olmadığı belliydi. Sonra güldü ve «Harry, seni gördüğüme çok sevindim,» dedi. Telli kapıyı açıp yana çekildi. «Gerçekten çok sevindim.»

«Sırsıklam oldum.» Harry ayakkabılarını çıkarıp verandada bıraktı.

Ricky, «Buna gerek yok,» dedi.

Harry çoraplı ayaklarıyla eve girdi.

Rick, «Hâlâ tanıdığım insanların en ince düşüncelisisin,» diye mırıldandı.

«İşte ben buyum. Tabanca ve kelepçe grubunun Nazik Adamı.»

El sıkıştılar. Enique, Harry'nin parmaklarını sıkıca kavradı. El sıcak, kuru ve kayış gibiydi. Etli değildi bu el. Sanki sadece eklemler tarak ve parmak kemiklerinden oluşuyordu. Harry’e bir iskeletle el sıkışıyormuş gibi geldi.

Rick, «Mutfağa gel,» dedi.

Harry onun ardı sıra cilalı meşe zeminde ilerledi. Ricky ayaklarını sürüyor, tabanlarını yerden iyice kaldırmıyordu.

Kısa koridoru dipteki mutfaktan süzülen ışık ve yakut rengi bir kapın titreyerek yanan bir mum aydınlatıyordu. Bu mum, bir duvarın önüne konmuş dar masadaki Kutsal Ana köşesinin bir parçasıydı. Geride gümüş varak çerçeveli bir ayna asılıydı. Mumun küçük alevi gümüş varaktan yansıyor, aynada dans ediyordu.

«Nasılsın, Ricky?»

«Oldukça iyiyim. Ya sen?»

Harry, «Daha iyi günler gördüm,» diye itiraf etti.

Ricky, Harry’le aynı boydaydı ama ondan birkaç santim kısa duruyordu. Sanki rüzgâra karşı gidiyormuş gibi öne doğru eğildiğinden sırtı yuvarlaklaşmıştı. Uçuk sarı gömleğinin altından kürek kemikleri belli oluyordu. Arkadan boynu çok sıska duruyor, başının arkası da bir bebeğinki kadar nazikmiş gibi gözüküyordu.

Mutfak bir kulübeden umulmayacak kadar genişti ve koridordan ı4uk daha neşeli bir havası vardı. Yere Meksika fayansı döşenmişti. Dolaplar budaklı çamdandı. Büyük pencere geniş arka avluya bakıyordu Radyoda Kenny  G’nin bir parçası çalıyordu. Etrafa kahvenin hoş kokusu yayılmıştı.

Ricky, «Bir fincan ister misin?» diye sordu.

«Zahmet olmazsa.»

«Zahmet olur mu? Taze kahve yaptım.»

Ricky dolapların birinden fincanla tabak alırken Harry de dostunu bekledi ve gördükleri onu endişelendirdi.

Ricky’nin yüzü çok zayıftı. Gözlerinin iki yanında ve ağzının kenarlarında derin çizgiler vardı. Cildi hemen hemen bütün esnekliğini kaybetmiş gibi sarkmıştı. Gözleri sulanıyordu. Belki gömleğinin rengi saçlarına vuruyordu, ama beyaz saçları sağlıksız bir sarı tona bürünmüş gibiydi. Hem yüzü, hem de gözleri sarımsıydı. Daha da kilo vermişti, giysileri üzerinden dökülüyordu. Kemerinin tokasını son deliğe sokmuş olmasına karşın pantolonunun arkası boş bir çuval gibi sarkıyordu.

Enrique Estefan yaşlı bir adamdı. Aslında otuz altı yaşındaydı, yani Marryden bir yaş gençti. Ama yine de ihtiyardı.

Kör kadın çoğu zaman yalnızca karanlıklarda değil, doğduğu dünyadan çok farklı bir âlemde de yaşıyordu. Bazen bu iç ülke parlak hayallerle dolu bir krallığa dönüşüyordu. Pembe ve kehlibar şatolar yeşim saraylar, büyük lüks apartmanlar, geniş yemyeşil çim alanlı Bel Air malikânelerinin kraliçesi ve tek hükümdarıydı o. Ya da ünlü bit aktris, bir manken, tutulan bir romancı, bir balerindi. Maceraları heyecanlı, romantik ve ilham vericiydi. Ancak bu ülke kimi zaman da kotu bir imparatorluğa dönüşüyordu. Karanlık, gölgeli zindanlar, çürüyen cesetlerle dolu, duvarlarından sular sızan ıslak yeraltı mezarları, aydaki kraterler kadar gri ve kasvetli, mahvolmuş kırlar... Canavar gibi kötü yaratıkların yaşadığı bu yerlerde her zaman kaçmaya çalışırdı. Korkar ve saklanırdı. Ne güçlüydü, ne de ünlü. Çoğu zaman çıplaktı ve üşüyordu.

Bazen iç dünyası belirgin olmazdı. Renkler, sesler ve kokulardan oluşan bu yerin biçimi ya da dokusu yoktu. Bu dünyada şaşkın şaşkın dolaşırdı. Çoğu zaman müzik olurdu orada. Elton John, Three Doç Night, Nilsson, Marvin Gaye, Jim Croce... onun çağının sesleri. Renkler şarkılara eşlik eder, döner ve patlarlardı. Bu ışık gösterisi öyle göz kamaştırıcıydı ki, gerçek dünyada bunun bir eşini yaratmak olanaksızdı.

iç dünyanın şekilsizleştiği bu anlarda bile, kadının kafasının içinde ki sihirli ülke kararıp korkutucu bir yere dönüşebiliyordu. Renkler koyulaşıyor, sanki pıhtılaşıyordu. Müzik uğursuz bir kakafoni halini alıyordu Ona buz gibi soğuk, şiddetle akan bir nehirde sürükleniyormuş gibi geliyordu. Nehrin acı sularında boğuluyor, soluk almak için çırpınıyor ama alamıyordu. Sonra yüzeye çıkıyor ve pis havayı telaşla içine çekiyordu Ağlıyor, sıcak, kuru bir kıyıya erişerek kurtulmak için dua ediyordu.

Şimdi de olduğu gibi, arada sırada kafasındaki sahte dünyalarda yüzeye çıkar ve içinde yaşadığı gerçeğin farkına varırdı. Yanlardaki odalardan ve koridorlardan gelen boğuk sesler. Lastik altlı ayakkabıların gıcırtısı. Dezenfektanın çam kokusu. İlaç kokuları. Bazen (ama şimdi değil) idrarın keskin kokusu. Kadın tiril tiril, tertemiz çarşaflara sarılmıştı. Alev alev yanan cildine çok serin geliyordu bunlar. Sağ elini çarşaflardan kurtarıp körcesine uzattığında parmakları hastane karyolasının soluk çelikten yapılmış emniyet parmaklığına dokundu.

Kadın önce duyduğu yabancı bir sesi tanımlama ihtiyacı yüzünden olduğu yerde kaldı, kalkmayı denemedi. Parmaklığı sıkıca kavrayarak tümüyle hareketsiz durdu. Başlangıçta uzaklardaki bir arenada bağıran müthiş bir kalabalığın gürültüsüne benzeyen sesi dikkatle dinliyordu. Hayır. Kalabalığın gürültüsü değildi bu. Yangının uğultusuydu. Her şeyi kavuran, yutan bir yangının... gülen fısıldayan hışırdayan alevlerinin sesi. Kadının kalbi şiddetle çarpmaya başladı. Ama sonunda bu yangının ne olduğunu anladı. Tam tersiydi... alevleri söndüren müthiş bir yağmurun gürültüsü.

Biraz gevşedi, sonra yakından bir hışırtı geldi ve tekrar donakaldı. İhtiyatla, «Kim var orada?» diye sordu. Sesinin boğuk olması ve kelimeleri ağzında çiğnemesi kendisini de şaşırttı.

«Ah, Jennifer, demek yine aramıza katıldın.»

Jennifer, diye düşündü. Benim adım Jennifer.

Duyduğu, orta yaşı geçmiş bir kadın sesiydi. Profesyonelce konuşuyordu ama yine de ilgi duyduğu belliydi. Jennifer bu sesi hemen hemen tanır gibi oldu. Onu daha önce duyduğunu biliyordu. Ama yine de sakinleşemedi.

«Sen kimsin?» diye sordu. Kelimeleri hâlâ ezip büzdüğü için şaşalamıştı.

«Ben Margaret’im, hayatım.» Yaklaşan kauçuk altlı ayakkabıların çıkardıkları sesler duyuldu.

Jennifer büzüldü. Ona vurulmasını bekler gibiydi ama bunun nedenini bilmiyordu.

«Merak etme, hayatım. Sadece nabzına bakmak istiyorum.»

Jennifer rahatladı ve yağmurun sesini dinlemeye başladı.

Margaret bir süre sonra onun bileğini bıraktı. «Hızlı ama düzenli.»

Jennifer yavaş yavaş hatırlamaya başladı. «Sen Margaret misin?»

«Evet, öyle.»

«Gündüz hemşiresi.»

«Evet, hayatım.»

«Demek sabah şimdi?»

«Öğleden sonra. Saat üçe geliyor. Bir saat sonra nöbeti bırakacağım. Sonra Angelina seninle ilgilenecek.»

«Neden... ilk uyandığım zaman aklım hep böyle karmakarışık oluyor?»

«Bunu düşünüp endişelenme, hayatım. Bu durumu değiştirmek için yapabileceğin hiçbir şey yok. Ağzın kuru mu? İçecek bir şey ister misin?»

«Evet, lütfen.»

«Portakal suyu, gazoz?»

«Portakal suyu iyi olur.»

«Hemen gelirim.»

Ayak sesleri uzaklaştı. Bir kapı açıldı ve açık bırakıldı. Yağmurun gürültüsü arasında binanın türlü yerinden gelen sesler duyuluyordu. Başkaları, başka işlerle ilgileniyorlardı.

Jennifer yatakta kımıldanarak daha rahatlamaya çalıştı. Ancak o zaman ne kadar bitkin olduğunu anlamakla kalmadı, başka bir gerçeği de farketti. Vücudunun sol tarafı felçliydi. Sol bacağını kımıldatamıyor, hatta ayak parmaklarını bile oynatamıyordu. Sol koluyla elinin de hissi yoktu.

Jennifer’in kalbine derin ve müthiş bir korku doldu. Kendini aciz ve terkedilmiş gibi hissediyordu. Bu duruma ve bu yere nasıl düştüğünü hatırlamak ona çok ama önemli ve acil bir şeymiş gibi geliyordu.

Sağ kolunu kaldırdı. Kolunun zayıf ve güçsüz olması gerektiğini biliyordu, ama yine de ağır geldi. Sağ eliyle çenesine, ağzına dokundu. Kuru, sertleşmiş dudaklar. Bir zamanlar dudakları bambaşkaydı. Erkekler öpmüşlerdi onu.

Jennifer’in kafasındaki karanlıkların arasında bir anı pırıldadı: tatlı bir öpücük, mırıltıyla söylenen sevgi sözlükcüleri... Ama bu bir anının sadece bir parçasıydı. Ayrıntısı yoktu, başka hatıralara da bağlanamıyordu.

Parmaklarını sağ yanağına, burnuna dokundurdu. Yüzünün sol tarafını yokladığı zaman parmak uçlarıyla cildini algıladı. Ama yanağı bu dokunuşu hissetmedi bile. Yüzünün o tarafındaki kaslar... çarpılmış gibiydi.

Kısa bir tereddütten sonra elini gözlerine doğru kaydırdı. Parmağının ucunu gözlerinin etrafında dolaştırdı. Farkettikleri elinin titremesine neden oldu.

Ansızın yalnızca buraya nasıl geldiğini değil, her şeyi her şeyi anımsadı. Bir anda yaşamı gerilere, çocukluk yıllarına kadar gözlerinin önünde belirdi. İstediklerinden, dayanabileceğinden çok daha fazlasını anımsadı.

Elini hızla yüzünden çekerek acı dolu korkunç ve tiz bir ses çıkardı. Anıların altında eziliyormuş gibiydi.

Margaret döndü. Ayakkabıları hafifçe gıcırdıyordu. Bardağı komodinin üstüne koyarken şıkırdadı. «Yatağı kaldıracağım. Böylece portakal suyunu rahatça içersin.»

Motor homurdandı ve yatağın başucu kalkmaya başladı. Jennifer de doğrulup oturmak zorunda kaldı.

Yatak durduğu zaman Margaret, «Ne var, hayatım?» diye sordu.Bana ağlamaya çalışıyormuşsun gibi geldi... tabii ağlayabilseydin...»

Jennifer titrek bir sesle sordu. «O hâlâ geliyor mu?»

«Tabii geliyor. Haftada en aşağı iki defa. Birkaç gün önce geldiği zaman sen de kendindeydin. Bunu hatırlamıyor musun?»

«Hayır. Ben... Ben...»

«O çok sadık.»

Jennifer’in kalbi hızla çarpıyordu. Göğsüne bir şey bastırıyordu minki. Gırtlağı korku yüzünden öyle sıkışmıştı ki, konuşmakta zorluk çekiyordu. «Ben... onun... onun...»

«Ne var, Jenny?»

«... buraya gelmesini istemiyorum!»

«Ah, yapma. Bu sözlerinde ciddi olamazsın.»

«Onu buraya sokma.»

«O sana çok bağlı.»

«Hayır. O... o...»

«Haftada en aşağı iki gün geliyor ve yanında birkaç saat oturuyor. Kendi âlemine dalmış ya da bize katılmış olsan da, olmasan da.»

Jennifer kendisi etrafın bile farkında olmadığı sırada onun odasında, yatağın başucunda oturduğunu düşünerek ürperdi. Elini uzatarak Margaret’in kolunu buldu ve sıkabildiği kadar sıktı. Telaşla, «O sen ya da ben gibi değil,» dedi.

«Jenny, kendine kötülük ediyorsun.»

«O farklı.»

Margaret avucunu Jennifer’ın elinin üzerine koyarak kadının parmaklarını ona güven vermek istercesine sıktı. «Artık böyle konuşmanı istemiyorum, Jenny.»

«O insan değil.»

«Bu sözlerinde ciddi değilsin. Ne dediğini bilmiyorsun!»

«Bir canavar o.»

«Zavallı, bebeğim. Gevşe biraz, hayatım.» Bir el Jennifer’in alnına dokunarak sanki kırışıkları düzeltti, saçlarını geri itti. «Heyecanlanmamalısın. Her şey düzelecek. Çok iyi olacaksın, bebeğim. Şimdi yatağına söyle rahatça yerleş, biraz gevşe. Burada güvendesin. Hepimiz seni seviyoruz. Sana iyi bakacağız...»

Jennifer bir süre bu tür sözleri dinledikten sonra biraz sakinleşti. Ama korkusu azalmamıştı.

Portakal kokusu ağzını sulandırıyordu. Margaret bardağı tutarken meyva suyunu kamışla içti. Ağzını iyi kullanamıyor, bazen yutmakta zorluk çekiyordu. Ama portakal suyu soğuk ve nefisti. Meyva suyunu bitirdikten sonra hemşirenin ağzını kâğıt bir peçeteyle silmesine izin verdi.

Yağmurun insanın içini rahatlatan sesini duyuyor ve gergin sinirlerini gevşeteceğini umuyordu. Ama öyle olmadı.

Margaret, «Radyoyu açayım mı?» diye sordu.

«Hayır. Teşekkür ederim.»

«İstersen sana bir şeyler okuyabilirim. Şiirler. Şiir dinlemek her zaman hoşuna gidiyor.»

«İyi olur...»

Margaret iskemleyi karyolanın yanına çekip oturdu. Kitapta belirli bir yeri ararken çevrilen sayfaların çıkardığı hışırtı kulağa hoş geliyordu.

Hemşire okumaya başlayamadan Jennifer, «Margaret,» dedi.

«Ne var, yavrum?»

«O beni ziyarete geldiği zaman...»

«Evet?»

«Sen de odada bizimle kalırsın, değil mi?»

«İstediğin buysa, tabii.»

«İyi.»

«Şimdi Emily Dickinson’ın bir şiirine ne dersin?»

«Margaret?»

«Hm?»

«O beni ziyarete geldiği zaman... ben içimdeki dünyada kayboluyorum... Beni onunla hiç yalnız bırakmıyorsun, değil mi?»

Margaret sesini çıkarmadı. Jennifer onun hoşnutsuzlukla kaşlarını çattığını görür gibi oldu.

«Bırakıyor musun?» diye ısrar etti.

«Hayır, hayatım. Hiç bırakmıyorum.»

Jennifer hemşirenin yalan söylediğinin farkındaydı. «Margaret, lütfen. Sen sevecen bir insana benziyorsun. Lütfen.»

«Hayatım, o seni seviyor. Buraya seni sevdiği için geliyor. Bryan senin için tehlikeli biri değil. Hiç değil hem de.»

Jennifer bu adı duyunca ürperdi. «Kafaca sağlıklı olmadığımı düşündüğünü biliyorum... Aklımın karıştığını...»

«Emily Dickinson’ın bir şiirinin yararı olur.»

Jennifer, «Pek çok şey aklımı karıştırıyor...» diye açıkladı. Sesinin giderek hafiflemesine üzülüyordu. «Ama bu konuda değil. Bu bakımdan aklım hiç de karışık sayılmaz.»

Hemşire, Dickinson’ın gizli, güçlü enerjisini belirtmek için yapmacık bir sesle okumaya başladı. «Her şey aşktır. İşte aşk konusunda bütün bildiğimiz budur.»

Ricky Estefan’ın geniş mutfağındaki büyük masanın yarısının üzerine bir örtü serilmiş, üstüne de gümüş takılar yaparken kullandığı küçük elektrikli aletler dizilmişti: el matkabı, oyma makinesi, zımparalama çarkı, parlatıcı ve başka kolaylıkla tanınamayan gereçler. Bir yana sıvı dolu şişeler ve esrarlı bileşimler konmuş tenekeler düzgünce yerleştirilmişti. Küçük boya fırçaları, beyaz pamuklu kumaş parçaları ve ovma telleri de öyle.

Harry işini yarıda kestiği sırada Ricky iki parçanın üzerinde çalışıyordu anlaşılan. Ayrıntıları dikkati çeken, eski Mısırlıların kutsal saydıkları böcek ve üzerleri belki Navajo belki de Hopi kızılderilileri sembolleriyle kaplı iri bir kemer tokası. Ricky’nin kalıp yapma aletleri ve demirci ocağı garajdaydı. Ama takıların son ayrıntıları üzerinde uğraşırken bazen pencerenin önünde oturmaktan hoşlanırdı. Oradan gül bahçesinin zevkini çıkarabiliyordu.

Dışarıdaki kasvetli, şiddetli gri yağmura rağmen sık çiçekler adeta ışıldıyorlardı. Sarı, kırmızı, mercan rengi, bazıları greyfurt büyüklüğündeydi.

Harry kahve fincanıyla masanın boş olan tarafına geçti. Ricky de ayaklarını sürüyerek öbür yana gitti. Kahve fincanıyla tabağını tenekeler, şişeler ve aletlerin arasına koydu. İskemlesine artriti ilerlemiş seksen yaşında bir ihtiyar gibi ağır ağır oturdu.

Ricky Estefan üç yıl önce bir polisti. En iyi polislerden biri. Harry’ nin de ortağıydı. Yakışıklı bir adamdı; saçları şimdiki gibi sarımsı beyaz değil simsiyah ve gürdü.

Ricky’nin yaşamı farkına varmadan soyulmakta olan bir dükkâna girdiği zaman değişmişti. Sinirleri gerilmiş olan silahlı haydutun uyuşturucu bağımlılığı vardı, bunun için de para gerekliydi ona. Belki Ricky kapıdan girer girmez polis kokusunu aldı, belki de paranın kasadan kendi cebine girmesini engelleyecek herhangi birini öldürmeye hazırdı. Neden ne olursa olsun, haydut Ricky’e dört el ateş etti. Bir kurşun ıska geçti. Biri Ricky’nin sol bacağının üstüne ve ikisi de karnına geldi.

Harry, «Takı işi nasıl?» diye sordu.

«Oldukça iyi. Yaptığım her şeyi satıyorum.

Yaralanmak kolay, yaşamak çok zordur. Ricky sanığın tabancası sadece bir ,22’lik olduğu için şanslı sayılırdı. Ama haydut yakından ateş ettiği için de çok şanssızdı. Bir kere Ricky dalağını, karaciğerinin bir kısmını ve ince bağırsağının bir bölümünü kaybetti. Operatörleri karın boşluğunu temiz tutabilmek için her önlemi aldılar ama kurşunlar pislikleri etrafa bulaştırmıştı. Bu nedenle Ricky şiddetli, yaygın ve travmatik peritonite yakalandı. Ölümden zor kurtuldu. Gazlı gangren başladı, antibiyotikler bunu önleyemedi. Ricky bu yüzden yeniden ameliyat edildi. Böylece safra kesesini ve midesinin bir bölümünü kaybetti. Sonra kanı zehirlendi. Ateşi, Merküri gezegeninin güneşe bakan yüzeyinin ısısına yaklaştı. Peritonit de tekrarlayınca bağırsağının bir bölümünü daha aldılar. Ricky bütün bunlar sırasında şaşılacak kadar metin davrandı, sonunda da sindirim sisteminden arta yeteri kadarı kaldığı için kendini şanslı saydı. Böylece bağırsakları kesilenlerin çoğunda görüldüğü gibi ömrünün sonuna kadar naylon torbayla yaşamak gibi insan onurunu zedeleyici bir dertten kurtuldu.

Haydut hiçbir zaman yargılanmadı. Onun Ricky’le meşgul olmasını fırsat bilen dükkân sahibi Bay Wo Tai Han tezgâhın arkasına sakladığı çifteyi kaptı ve suçlunun kafasının arkasını uçurdu.

Tabii bu bin yılın son on yılında oldukları için her şey burada bitmedi. Haydutun annesiyle babası oğullarını öldürerek onları sevgi, dostluk ve mali destekten yoksun bıraktığı için Bay Han’ı dava ettiler. Tabii bir uyuşturucu bağımlısının bütün bunları sağlayamayacağı gerçeğine aldırdıkları yoktu.

Harry biraz kahve içti. Koyu ve lezzetliydi. «Son zamanlarda Bay Han’dan haber alabildin mi?»

«Evet. Temyizdeki davayı kazanacağından çok emin.»

Harry başını salladı. «Son zamanlarda jürinin ne yapacağını kestiremiyorsun.»

Ricky sinirli sinirli güldü. «Evet. Beni de dava etmedikleri için şanslı sayılırım.»

Ama başka bakımlardan hiç de şanslı değildi. Vurulduğu sırada Anita’yla evleneli sekiz ay olmuştu. Genç kadın bir yıl daha onunla kaldı. Yani Ricky ayağa kalkıncaya kadar. Sonra da kocasının ömrünün sonuna kadar yaşlı bir adam olarak kalacağını anladığı zaman bu evliliği sona erdirmeye karar verdi. Henüz yirmi altı yaşındaydı. Önünde upuzun bir yaşam vardı. Zaten son zamanlarda evlilik yemininin o ünlü bölümünü, yani «hastalıkta ve sağlıkta, ölüm bizi ayırıncaya kadar,» satırını çok kişi bağlayıcı saymıyordu. Ancak on yıl gibi uzun bir deneme süresinden sonra bu kurala uyulabilirdi. Bu bir şirkette beş yıl çalışmadıkça sigorta programına alınmamaya benziyordu. Ricky son iki yılı yalnız geçirmişti.

Ricky, «Ne oldu?» diye sordu.

«Kötü bir şey olduğunu nereden anladın?»

«Sen bir milyon yıl da yaşasan çalışma saatlerinde kalkıp dostlarını ziyarete gelmezsin. Vergi mükelleflerine paralarının karşılığını her zaman verirsin.»

«Ben gerçekten o kadar katı bir insan mıyım?»

«Bunu sormana gerek var mı?»

«Benimle birlikte çalışmak çok zor olmalı.»

Ricky, «Bazen...» dedi gülümseyerek.

Harry ona James Ordegard’ı ve mankenlerin arasında nasıl öldüğünü anlattı.

Ricky onu dinledi. Hemen hiç konuşmadı. Bir şey söylediğindeyse sözleri her zaman yerindeydi. O bir dostun nasıl olması gerektiğini biliyordu.

Harry susup uzun bir süre yağmurdaki güllere baktı. Sözlerinin sona erdiği anlaşılıyordu. Ricky o zaman, «Hepsi bu kadar değil,» dedi.

Harry, «Öyle,» diye itiraf etti. Kahve ibriğini getirip fincanlarını yeniden doldurdu, sonra yerine oturdu. «Bir serseriyle karşılaştım.»

Ricky hikâyenin bu bölümünü de ilki gibi ciddi ciddi dinledi. Kulaklarına inanamıyormuş gibi bir tavır takınmadı. Gözlerinde hiç kuşku yoktu, tavırlarında da öyle. Bütün olayı dinledikten sonra, «E, bundan ne anlam çıkardın?» dedi.

«Belki hayal gördüm. Bir halüsinasyondu bu.»

«Sen hayal görebilir misin? Sen?»

«Aman, Tanrı aşkına, Ricky! O nasıl gerçek olabilir?»

«O serseri lokantadaki çılgından daha mı garipti?»

Mutfak sıcaktı ama Harry birdenbire buz kesildi. Elleriyle sıcak kahve fincanını kavradı. «Evet. O daha garip. Belki fazla değil. Ama daha kötü. Şimdi sorun şu: Psikiyatri tedavisi için izin alayım mı? Birkaç hafta uzmana gideyim mi?»

«O beyin avcılarının ne yaptıklarını bildiklerine ne zaman inanmaya başladın?»

«İnandığım yok. Ama bir başka polisin dolu bir silahla hayaller görerek dolaşması hiç hoşuma gitmezdi.»

«Sen kendinden başka hiç kimse için tehlikeli değilsin, Harry. Sen endişelene endişelene ergeç kendini öldüreceksin. Dinle! O kızıl gözlü adama gelince... yaşamları boyunca herkesin başından açıklayamayacağı bir olay geçer. Bir an bilinmeyenle karşılaşır.»

Harry kesin bir tavırla, «Ben onlardan değilim,» diyerek başını salladı.

«Sen bile onlardansın. Şimdi... bu serseri her saat başı hortumun içinde sana gelirse, kendisine randevu vermeni ister ve seninle Fransız usulü öpüşmeye kalkarsa, o zaman bir sorunun var sayılır.»

Yağmur orduları kulübenin damında ilerliyordu.

Harry, «Sinirlerim çok gergin,» diye mırıldandı. «Bunun farkındayım.»

«Tabii, sinirlerin gergin. Ama bir tahtan eksik değil, ahbap.»

Harry’le Ricky birkaç dakika hiç konuşmadan yağmuru seyrettiler. Sonra Ricky iri gözlüğünü takıp gümüş kemer tokasını aldı. Elektrikli diş fırçası büyüklüğündeki cilalama makinesini çalıştırdı. Bunun gürültüsü konuşmayı engelleyecek gibi değildi. Oyma desenlerden birindeki küçücük gümüş parçalarını ve lekeleri temizlemeye başladı.

Harry bir süre sonra içini çekti. «Sağol, Ricky.»

«Boşver.»

Harry kahve fincanıyla tabağı lavaboya götürüp çalkaladı, sonra da bulaşık makinesine yerleştirdi.

Radyoda Harry Connick Jr. aşkla ilgili bir şarkı söylüyordu.

Musluğun üzerinde bir pencere daha vardı. Dışarıda şiddetli yağmur gülleri dövüyordu. Konfete benzeyen parlak renkli petaller ıslak çim alana dağılmışlardı. Harry tekrar masaya döndüğünde Ricky makineyi kapatıp kalkmaya davrandı. Ama Harry, «Zahmet etme,» dedi. «Ben giderim.»

Ricky başını salladı. Öyle zayıf, bitkin bir hali vardı ki...

«Yakında görüşürüz.»

Ricky, «Mevsimin başlamasına az kaldı,» dedi.

«Gelecek hafta Angel’ların maçına gidelim.»

Ricky, «İyi olur,» diye cevap verdi.

İkisi de beyzboldan hoşlanırlardı. Her oyunun yapısı ve gelişmesinde insanı rahatlatan bir mantık vardı. Günlük yaşamın panzehiriydi bu.

Harry ön verandada ayakkabılarını giyerek bağlarını bağladı. Geldiği zaman korkuttuğu kertenkele ya da ona çok benzeyen bir başkasının yakındaki koltuğun dirsek dayayacak yerinden onu seyretti. Gövdelinin yılanınkine benzeyen kavislerindeki hafif yanar dönerli yeşil ve mor pullar donuk donuk parlıyordu. Sanki beyaz tahtanın üzerine bir avuç yarı değerli taş saçılmıştı.

Harry küçücük ejderhaya bakarak güldü.

Tekrar dengesini bulmuş, sakinleşmişti.

Son basamaktan avluya inip yağmura çıkarken arabaya doğru baktı ve önde, şoför yerinin yanında birinin oturduğunu gördü. İriyarı, gölge gibi biriydi. Saçları kabarık, sakalı karmakarışıktı. Yabancı Harry’e değil aksi yöne bakıyordu. Sonra başını döndürdü. Harry camın yağmur damlalarıyla dolu ve arada dokuz metrelik bir uzaklık olmasına rağmen serseriyi hemen tanıdı. Çabucak eve doğru döndü. Ricky Este fan’a seslenecekti. Ama sonra serserinin daha önce nasıl da çabucak ortadan kaybolduğunu hatırlayarak vazgeçti. Dikkatle arabaya baktı Hayaletin uçup gitmiş olacağını sanıyordu. Ama yabancı hâlâ oradaydı Kocaman siyah yağmurluğuyla arabaya sığamayacak kadar iriymiş gibi gözüküyordu. Sanki gerçek bir otomobil değil de, panayırdaki birbirleri ne çarptırılan küçük arabalardan birine binmişti.

Harry ön bahçe yolunda hızla ilerlerken gri su birikintilerine bastı Sokağa yaklaştığı zaman o çılgınca surattaki çok iyi hatırladığı yara izlerini ve... kızıl gözleri gördü.

Arabaya yaklaşırken, «Orada ne işin var?» dedi.

Camın kapalı olmasına rağmen serserinin cevabını kolayca duydu «Tiktak, tiktak, tiktak...»

«İn arabadan,» diye emretti.

«Tiktak... Tiktak...»

Çulsuz serserinin gülümsemesindeki tarif edilemeyecek ama sinir bozucu bir şey Harry’nin duraklamasına neden oldu.

«... tiktak...»

Harry tabancasını çekerek namluyu gökyüzüne doğru çevirdi. Sol elini kapının tokmağına attı.

«... tiktak...»

Sıvılaşmış gibi gözüken kızıl gözler Harry’i yıldırdı. İçleri kanlı kabarcıklara benziyordu. Sanki patlayacak ve kanlar serserinin kırçıl sakallı yüzünden aşağıya akacaktı. İnsanca hiçbir yanı olmayan bu gözler çok ürkütücüydü. Bütün cesareti kırılmadan kapıyı hızla açan Harry, soğuk bir rüzgâr yüzünden az kalsın devriliyordu. Sendeleyerek iki adım geriledi. Sanki arabanın içine kutuplara özgü bir fırtına hapsedilmişti. Rüzgâr Harry’nin gözlerini yakıp sulandırdı.

Fırtına bir iki saniye sonra dindi. Harry açık kapıdan içeri baktı. Ön kanepede kimse yoktu. Taşıtın içini yeterince görebildiği için serserinin arabada olmadığını anladı. Ama yine de otomobilin etrafında dolaşarak her camdan içeri baktı, sonra arkasında durup cebinden anahtarlarını çıkardı. Bagajı açtı. Kapak yukarı doğru kalkarken tabancasını bagaja doğru çevirdi. Ama serseri orada da değildi. Bagajda sadece yedek lastik, kriko ve alet çantası vardı.

Harry ailelerin yaşadığı sakin mahalleyi incelerken yağmurun farkına vardı yine. Kısa bir an onu unutmuştu. Gökyüzünden sanki diklemesine bir nehir akıyordu. İçine kadar ıslanmıştı. Bagajın kapağını çarparak kapattı, sonra da arabanın ön kapısını. Şoför tarafına gidip direksiyona geçti. Otururken giysilerinden ıslak hışırtılı sesler çıktı.

Daha önce Laguna Beach’in merkezinde serseri çok pis kokuyor, ağzının kokusu mide bulandırıyordu. Oysa arabada pis kokusu kalmamıştı.

Harry kapıları kilitledi. Sonra tabancasını sırılsıklam ceketinin altındaki kılıfına soktu.

Titriyordu.

Enrique Estefan’ın kulübesinden uzaklaşırken radyatörü iyice açtı. Islak saçlarından sular süzülüyor, ensesinden damla damla akıyordu. Ayakkabıları şişiyor ve ayaklarını sıkmaya başlıyordu.

Arabanın camından kendisine bakan hafifçe ışıklı kırmızı gözleri anımsıyordu. Serserinin pis suratındaki irin akan uçukları ve yarım daire biçiminde dizilmiş sarı, kırık dişlerini de. Arabanın kapısını ilk açacağı zaman serserinin sırıtışının onu neden durduğunu, bundaki sinir bozucu niteliğin ne olduğunu anlayıverdi. O acayip yersiz yurtsuz serserinin İnsanı korkutmasının nedeni çılgınca, abuk sabuk konuşması değildi. Gülüşü bir delininkine de benzemiyordu. Onunki yırtıcı bir hayvanın ifadesiydi. Denizde dolaşan bir köpekbalığının, avını izleyen bir leoparın, ay ışığında kurban arayan bir kurtun yüzüydü bu. Onda çıldırmış sıradan bir serseriye göre çok daha korkunç ve öldürücü bir şeyler vardı.

Laguna Niguel’e Özel Projelere giderken manzara da, sokaklar da çok tanıdıktı. Yanından geçen sürücülerin öyle gizemli bir yanları yoktu. Farların, nikel kadar parlak yağmurla yaptıkları ışık oyunları ya da damlalar arabanın üzerine çarparken çıkan madensi şıkırtının hayaletlerle ilgisi olmadığı gibi. Demir gökyüzüne doğru uzanan palmiyelerin siluetlerinin ürkütücü olduğu da söylenemezdi. Ama Harry yine d« uğursuz bir duygunun ağırlığı altında eziliyor... doğaüstü bir şeyle karşılaştığı sonucuna varmamak için çaba harcıyordu.

Tiktak, tiktak...

Serserinin hortumun arasından çıktığı zaman söylediği diğer sözleri düşündü. «Şafakta ölmüş olacaksın.» Saatine bir göz attı. Kristalin Üzerinde hâlâ yağmurun neden olduğu buğu tabakası yüzünden kadran çarpılmış gibi gözüküyordu. Yine de saatin kaç olduğunu görebildi Üçü yirmi sekiz geçiyordu.

Güneş ne zaman doğuyor? Altıda mı? Altı buçukta mı? Evet, bu iki sinin arasında. Şafağa en fazla on beş saat var...

Sileceklerin bir metronomu andıran takırtıları cenazelerde çalınan trampetlerin meşum temposuna benzemeye başlıyordu.

Bu çok gülünç. O serseri beni Laguna Beach’ten Ricky’nin evine kadar izlemiş olamaz. Öyleyse... o serseri gerçek değil. Sadece bir hayal. Onun için de tehlikeli sayılmaz...

Ama Harry rahatlamadı. Serseri hayalse o zaman şafakta ölmem tehlikesi yok. Ama anladığım kadarıyla o zaman da geriye bir tek izah kalıyor. Galiba ben sinir krizi geçiriyorum...

Büronun Harry’e ait olan tarafı rahatlatıcı bir yerdi. Sümen ve kalem takımı birbiriyle tam bir dik açı yapacak biçimde konmuştu. Ayrı ca masanın kenarına da paraleldiler. Pirinç saat bileğindekiyle aynı zamanı gösteriyordu. Saksıdaki palmiye, Çin çamı ve potosun yapraklarının hepsi tertemiz ve pırıl pırıldı.

Bilgisayar monitörünün mavi ekranı da insanı sakinleştiriyordu Bütün Özel Proje fişleri makro olarak veriliyordu. Onun için Harry onları yazı makinesi kullanmadan tamamlayıp doldurabiliyordu. İnsan o antikalaşmış teknolojiyle çalışırken, boş yerleri doldurması sırasında aralıklar mutlaka düzensiz oluyordu.

Harry iyi daktilo yazardı. Vakanın dosyasını kafasında hemen hemen yazdığı kadar hızla tasarlayabiliyordu. Herkes boş yerleri doldurur ya da kutulara çarpı işaretleri koyabilirdi. Ama herkes işin, Harry’nin ‘kompozisyon sınavı’ diye tanımlamaktan hoşlandığı yanında usta olamazdı. Harry’nin vaka raporları tanıdığı bütün dedektiflerinkinden daha özlüydü ve daha canlı bir dille yazılıyordu.

Parmakları klavyenin üzerinde uçarken ekranda anlamlı cümleler belirdi. Ve Harry Lyon o zaman, sabah kahvaltı sofrasında küçük İngiliz ekmekleri ve limon marmelatı yiyerek sitenin özenle kırpılmış yeşil şeridini seyrettiğinden beri ilk kez huzura kavuştu. James Ordegard’ın cinayet cümbüşü duygusal yükü olan sıfatlardan arındırılmış olarak kısa Cümlelerle özetlendiğinde, olay Harry’e cinayetlere katıldığı sıradaki kadar garip gelmedi. Hızla yazdığı sözcükler onu rahatlatıyordu.

Hatta iyice gevşediği için büroda âdeti olmadığı halde gömleğinin yakasını açıp kravatının düğümünü biraz gevşetti.

Çalışmaya sadece koridorun dibindeki odaya konmuş makinelerin birinden kahve almak için ara verdi. Giysileri hâlâ yer yer ıslaktı. Hepsi de kötü buruşmuştu ama artık ona ilikleri bile donmuş gibi gelmiyordu.

Elinde kahveyle odasına dönerken o ipsiz sapsız serseriyi gördü yine, iriyarı adam koridorun dibinde, diğer bir koridorla kesiştiği noktadaydı. Serseri soldan sağa giderek diğer koridora saptı. İleriye doğru bakıyordu. Harry’e doğru hiç dönmedi. Sanki oraya başka bir şey için gelmiş gibi ciddi ciddi yürüdü. Birkaç uzun adım attı ve diğer koridorda gözden kayboldu.

Harry onun nereye gittiğini anlamak için koridorda hızla ilerlerken, kahveyi dökmemeye çalışıyor ve kendi kendine, aynı adam değildi, diyordu. Arada benzerlik vardı, işte o kadar. Gerisine hayal gücü ve gerilmiş sinirler neden oldu.

Ama bu iddialarına kendi de inanmıyordu. Koridorun dibindeki idam düşmanıyla aynı boydaydı. Omuzları bir ayınınki kadardı ve göğsü de genişti. Pis saçları yele gibi, sakalı karmakarışıktı. Uzun siyah yağmurluk cüppe gibi dalgalanıyordu. Bu adamda da aynı kendine güven vardı. Ahdi Atik çağlarından mistik bir biçimde modern dünyaya gönderilmiş deli bir peygambere benziyordu.

Harry koridorun dibinde birden durdu. Kaynar kahve bardaktan dökülerek elini yaktığı için suratını buruşturdu. Diğer koridora, sağa doğru baktı. Serseri o yana gitmişti. Orada sadece iki kişi vardı. Bob HVong ve Louis Yancy. Orange İlçesi Şerif Bürosundan ödünç verilmiş olan İki adam sarı bir dosyayı inceliyorlardı.

Harry, «O nereye gitti?» diye sordu.

İki dedektif ona bakarak gözlerini kırpıştırdılar. Bob Wong, «Kim?»

dedi.

«Siyah yağmurluklu o kıl yığını! Serseri!»

İkisi de şaşırdılar. Yancy, «Serseri mi?» diye sordu.

«Onu görmediyseniz bile kokusunu duymuşsunuzdur.»

Wong öğrenmek istedi. «Şimdi mi geçti?»

«Evet. İki saniye önce.»

Yancy, «Buradan hiç kimse geçmedi,» dedi.

Harry yalan söylemediklerini biliyordu. Müthiş bir komplonun bir parçası değildiler. Yine de yanlarından geçerek koridora açılan bütün odaları araştırmak istiyordu. Ama ona merakla baktıkları için kendini tuttu. Hali tavrının pek garip olduğunun farkındaydı. Saçları karışmış, rengi uçmuştu; gözlerinde çılgınca bir ifade vardı. Kendini rezil etmeyi göze alamazdı. Yaşamını itidal, düzen ve kendini kontrol prensipleri üzerine kurmuştu.

İstemeye istemeye bürosuna dönüp yazı masasının en üst gözün den mantar bir altlık aldı, sümenin üzerine yerleştirerek kahveler damla yan bardağı da üstüne koydu. Dosya dolaplarından birinin alt çekme sinde rulo halinde kâğıt havlusu ve temizleyici dolu spreyi vardı. Birkaç havlu koparıp kahveden ıslanmış ellerini kuruladıktan sonra karton bar dağın üstünü sildi.

Ellerinin titremediğini farkederek sevindi.

Neler oluyorsa eninde sonunda işin içyüzünü anlayacak ve önlemini alacaktı. Her şeyle başa çıkabilirdi. Her zaman öyle olmuştu. Ve ola çaktı. Kendine hakim olmak. İşin anahtarı buydu.

Üst üste ağır ağır derin soluklar aldı. İki eliyle alnına düşmüş olan saçlarını geri itti.

Ağırlaşan kapalı hava alacakaranlığı zorlayarak erken bastırmasına neden oldu. Beşi sadece birkaç dakika geçiyordu. Güneşin batmasına daha bir saat vardı. Ama güneş uzun bir alacakaranlığa teslim olmuştu Harry tavandaki floresan lambaları yaktı.

Bir iki dakika yarı buğulanmış camın önünde durup tonlarca suyun şakırdayarak araba parkına akmasını seyretti. Gök gürültüsü ve şimşekler çoktan uzaklaşmıştı. Hava, rüzgâr esmesine izin vermeyecek kadar ağırdı. O yüzden yağmur tropikleri andıran bir şiddetle yağıyordu. Öyle yoğun ve amansızdı ki, insanın aklına ilahi cezalar, gemiler ve kabaran denizlerin altında kaybolan kıtalarla ilgili eski efsaneleri getiriyordu.

Biraz sakinleşmiş olan Harry masasına gidip koltuğuna oturdu ve bilgisayara doğru döndü. Kahve almak için koridorun dibine gitmeden önce hazırladığı suç dosyasını tekrar isteyeceği sırada birdenbire ekranın boş olmadığını farketti. Oysa boş olması gerekiyordu.

Odasında yokken yeni bir belge oluşturulmuştu. Ekranın tam ortasında bir tek sözcüktü: «TİKTAK.»

Connie Gulliver cinayet yerinden büroya döndüğü sırada saat altıya geliyordu. Laguna Beach Polis Bürosunun siyah beyaz devriye arabalarından biriyle gelmişti. Basına atıp tutuyor, özellikle bir televizyon muhabirine kızıyordu. Bu muhabir Harry’le ona «Yarasa adamla Yarasa kadın» adlarını takmıştı. Bunun nedenini sadece Tanrı biliyordu. Belki de James Ordegard’ı çaresizce kovalarken çoğu zaman cüretkâr davranmak zorunda kaldıkları için. Ya da o köpeği zımbaladıkları tava narasında yarasalar olduğundan. Elektronik gazetecilerin yaptıkları ya da söyledikleri şeylerin her zaman anlaşılır, mantıklı nedenleri yoktu. İnanılır bir mazeretleri de. Haberleri bildirmek onlar için ne kutsal bir görev, ne de bir kamu hizmetiydi. Bir şovdu bu. Gerçekler ve rakamlardan çok, dikkati çekecek, ışıltılı şeylerin gerektiği bir iş. Connie bütün bunları öğrenecek ve duruma razı olacak kadar polislik yapmıştı. Ama yine de öfkelenmişti bugün. Kapıdan girer girmez Harry’e nutuk çekmeye başladı.

Hortlağa benzeyen o pis yaratık bir hayalse, diye düşünüyordu. Belki birine ondan söz etmek bu kuruntu balonunun patlamasını sağlar. Belki serseri o zaman bir daha gözükmez.

Harry’nin olayı Connie’ye anlatmak istemesinin bir nedeni daha vardı. Böylece işten sonraki zamanının bir bölümünü onunla geçirebilecekti. Ne de olsa iki ortağın biraz dostluk etmeleri önerilecek bir şeydi. Birbirleri için hayatlarını tehlikeye atan iki polisin arasındaki özel bağın İslamlaşmasına yardım ederdi. O gün öğleden sonra başlarından ölçenlerden söz etmeye ihtiyaçları vardı. O anları birlikte yaşamaya ve travmatik olayı yıllar boyunca polis adaylarını sinirlendirecek parlak bir hikâye haline sokmaya da.

Gerçeği söylemek gerekirse Harry, Connie’yle biraz birlikte olmak istiyordu. Çünkü Connie onu sadece bir ortak değil, bir kadın olarak da ilgilendirmeye başlamıştı. Bu da onu şaşırtıyordu.

Bunun esrarlı bir yanı yoktu. Ölmesine ramak kalmıştı. Hem de bir kaç kez. Ölümle burun buruna gelmek insanın düşünce ve duygularını berraklaştırıyordu. Ölümle sadece burun buruna gelmekle kalmamış, Azrail ona sarılıp sıkıca göğsüne bastırmıştı.

Çok ender bu kadar yoğun duygular hissederdi: yalnızlık, korku, kendi kendinden kuşkulanma, yaşadığı için sevinme, kalbine baskı yapan ve soluk almasını her zamankinden daha güçleştiren istek.

Raporu tamamladığını söylediği zaman Connie, «İmzamı nereye atacağım?» diye sordu.

Harry gerekli bütün kağıtları masaya yaydı. Aralarında Connie’nin kendi resmi ifadesi de vardı. Bunu genç kadın için yazmıştı. Her zaman böyle yapardı. Oysa bu, bölümün kurallarına aykırıydı. Ama Harry’nin aldırmadığı birkaç kuraldan biriydi. Sonuçta iki ortak görevleri ustalık ve tercihlerine göre bölüşüyorlardı. Harry bu işde kadından daha ustaydı. Connie'nin vakalarla ilgili raporları ciddi ve tarafsız değil, öfke dolu oluyordu. Her cinayet ona acı veren kişisel bir hakaret gibiydi. Bazen «şüpheli» ya da «tutuklu» yerine, «aşağılık köpek» veya «etkafa» gibi laflar kullanırdı. Hiç kuşkusuz bu sözler, savunma avukatının mahkemede kriz geçirmesine yol açabilirdi.

Connie ortağının önüne bıraktığı bütün belgeleri okumadan imzala dı. Böyle yapması Harry’nin hoşuna gitti. Connie ona güveniyordu.

Genç kadının imza atmasını seyrederken özel bir yere gitmelerine karar verdi. Giysileri ıslak ve buruşuk olsa bile. Şöyle bölmelerine pelüş kaplı banklar konmuş, ışıkları loş, masalarında mumların yandığı, bir piyanistin kokteyl müziği çaldığı hoş havalı bir bara gidebilirlerdi. Ama piyanist güzel şarkıları kolaylıkla yapaylaştıran, yarım saatte bir elli eyaletteki etkafalıların ve romantik sarhoşların marşı olan «Feeling»i söyle yen o uyanıklardan biri olmamalıydı.

Connie hâlâ ona «Yarasakadın» etiketi yapıştırıldığı ve medya tara

Imdan hırpalandığı için homurdanıp duruyordu. Harry o yüzden içki ve yemek davetini araya sıkıştıracak bir dakika bulmakta zorluk çekti. Ama genç kadına bakmak için fazla zaman buldu. Connie’ye baktıkça onu daha az çekici bulduğu sanılmasın. Tersine. Yüzünün her ayrıntısını uzun uzun incelediğinde Connie’nin o zamana dek sandığından çok daha çekici olduğunu anladı. Ama işin kötüsü o arada genç kadının ne kadar yorgun olduğunu da farketti. Gözleri kızarmış, altlarında yorgunluğun neden olduğu koyu lekeler belirmişti. Rengi de soluktu. Omuzları günün ağırlığı yüzünden çökmüştü. Harry, Connie’nin içki içip öğle yemeği saatinde olanlardan söz etmek isteyeceğini pek sanmıyordu artık. Onun ne denli yorgun olduğunu anladıkça, kendi yorgunluğu da artıyordu.

Connie’nin elektronik haber medyasının felaketleri eğlenceye çevirme eğiminden acı acı söz etmesi, Harry’e onun güne zaten öfkeli başlamış olduğunu anımsattı. Connie’nin konuşmak istemediği bir derdi vardı

Harry ateşi sönerken, insanın ortağına romantik bir ilgi duyması aslında pek iyi bir fikir değil galiba, diye düşündü. Merkezin siyaseti, görev dışında ilişkileri dostluktan öteye giden ortakları birbirinden ayırmaktı! Normaller ya da eşcinseller için aynı kural geçerliydi. Uzun süre uygulanan siyasetlerin temelinde genellikle acı deneyimler gizliydi.

Connie kâğıtları imzalamasını bitirerek Harry’i tepeden tırnağa kadar süzdü. «Seni ilk kez böyle görüyorum. Perişan bir halin var.» Sonla onu kucakladı. Bu davranışı Harry’nin arzularını yeniden uyandırabilirdi ama Connie ona sadece bir dost gibi sarılmıştı. «Karnın ne âlemdi?»

Harry içinden, biraz ağrıyor, ama seninle terler içinde, ihtirasla sevişmeme engel olmaz, dedi. «İyiyim.»

«Emin misin?»

«Evet.»

«Tanrım, çok yorgunum.»

«Ben de öyle.»

«Galiba yüz saat uyuyacağım.»

«Hiç olmazsa on saat.»

Connie gülümsedi, sonra da Harry’i şaşırtan bir şey yaptı. Yanağını sevgiyle sıktı. «Sabaha görüşürüz, Harry.»

Genç kadın bürodan çıkarken Harry arkasından baktı. Ayaklarında yine o iyice eskimiş Reebok’lar, blucin ve arkasında kırmızı kahverengi kareli bluzla kahverengi çizgili kadife ceket vardı. Bu kılık son on saat içinde daha da kötü duruma gelmişti. Ama Connie’yi biri ayakkabı çekeceğiyle dekoltesi uçurum kadar derin, payetli, dapdar bir tuvaletin içim sokmuş olsaydı, Harry onu bu andakinden daha çekici bulamazdı.

Oda Connie’siz içkarartıcı bir hal almıştı. Floresan ışık eşyaların w bitkilerin bütün yapraklarının üzerine sert ve soğuk çizgiler çiziyordu Buğulanmış camların ötesinde erken gelen alacakaranlık yerini geceye bırakmaktaydı. Ama bu fırtınalı gün o kadar kasvetliydi ki, aradaki sın» hemen hiç anlaşılmıyordu. Yağmur, karanlığın örsüne çekiç gibi vuru yordu.

Harry tam bir daire çizmiş ve başladığı noktaya dönmüştü. Kafa ve vücut yorgunluğu, ihtiraslı düşünceler, sonra yine bitkinlik.

Bilgisayarı kapatıp ışıkları söndürdü. Odanın kapısını kapattıktan sonra ön büroya giderek raporların kopyalarını dosyalattı.

İç sıkacak kadar kurşunileşmiş yağmurda arabayla eve giderken Tanrım... diye düşünüyordu. Dilerim iyi bir uyku çeker, rüya da görmem. Belki sabah canlanmış olarak kalktığımda kızıl gözlü serserinin esrarının ne olduğunu anlarım.

Yarı yolda az kalsın radyoyu açıyordu. Müzik dinlemek istiyordu Ama düğmelere dokunmadan önce durakladı. En çok beğenilen saçmasapan kırk şarkı yerine serserinin sesini duyacağından korkuyordu Adam şarkı söyler gibi, «Tiktak, tiktak, tiktak...» diyecekti.

Jennifer dalmış olmalıydı. Ama normal bir uykuydu bu. Çoğu zaman onun kaçmasını sağlayan hayal dünyalarıyla ilgili uyuşukla değil. Uyandığı zaman kafasına yapışan zümrüt pırlanta zafir tapınakların ya da hayali Carnegie Hall’da verdiği konserde ses virtüözlüğüyle büyülediği dinleyicilerin alkışlarının etkisinden kurtulmaya çalışmak zorunda kalmadı. Vücudu nem yüzünden yapış yapıştı. Ağzında ekşi bir tat vardı. Bayat portakal suyu ve derin bir uykunun neden olduğu şeylerdi bunlar.

Yağmur hâlâ yağıyor, damlalar hastanenin damına karmaşık b« tempoyla çarpıyordu. Aslında özel bir sanatoryumdu burası. Yalnızca yağmurun temposu değil, gülmeyi, fıkırtı ve mırıltıyı andıran atonal melodiler de işitiliyordu.

Jennifer kör olduğu için günün hangi saatinde olduklarını, mevsimi bilmiyordu. Ancak yirmi yıldan beri kör olduğu için bazı duyguları hassaslaşmıştı. Kendi vücut ritmlerini iyi biliyor, günü ve yılın hangi mevsiminde olduklarını şaşılacak bir doğrulukla tahmin edebiliyordu.

Baharın yaklaştığını biliyordu. Belki mart ayındaydılar. Eğer öyleyle Güney California’da yağmur mevsiminin sonu demekti. Haftanın hangi gününde olduklarını bilmiyordu. Ama akşam olduğunu sanıyordu. Akşam altıyla sekiz arası.

Akşam yemeğini yiyip yemediğini anımsamıyordu. Bazen, ona yemeği kaşıkla yedirdiklerinde ancak lokmaları yutacak kadar kendinde Oluyordu. Ama yediklerinden zevk alacak kadar değil. Daha derin katotonik bir durumda olduğu zamanlardaysa onu damardan besliyorlardı.

Oda derin bir sessizlik içindeydi ama Jennifer orada başka birinin daha olduğunu anlıyordu. Ya havada tarif edilemeyecek bir basınç ya da sadece bilinçaltının algıladığı belirli bir koku vardı. Hiç kımıldamadı. 0erin derin uyuyormuş gibi soluk almaya çalışıyor ve o kimsenin kımıldamasını, öksürmesini ya da içini çekmesini bekliyordu. Böylece onun kimliği konusunda bir ipucu yakalamış olacaktı.

Ama odadaki onun istediğini yapmadı. Jennifer de giderek odada Onunla yalnız olduğundan kuşkulanmaya başladı.

En güvenli yolun uyku taklidi olduğunu biliyordu.

Hiç kımıldamamak için kendini zorladı.

Ama sonunda hiçbir şey bilmeden yatmaya dayanamadı. «Margaret?» dedi.

Ona kimse cevap vermedi.

Jennifer bu sessizliğin sahte olduğunu biliyordu. Diğer nöbetçi hemşirenin adını hatırlamaya çalıştı. «Angelina?»

Yine cevap alamadı. Sadece yağmurun sesi duyuluyordu.

O, Jennifer’e işkence ediyordu. Psikolojik bir işkenceydi ve ona karşı kullanılacak en etkili silah da buydu. Jennifer fiziksel ve duygusal olarak çok çekmişti. O yüzden bu tür kötü davranışlara karşı savunma yöntemleri geliştirmişti.

«Kim var orada?» diye sordu.

O, Bryan. Jennifer’in Bryan’ı.

Sesi yumuşak ve şefkatliydi. Hatta ahenkli. Bu seste gizli bir tehdit yoktu ama kadının kanı damarlarında dondu sanki.

Jennifer, «Hemşire nerede?» diye sordu.

«Ondan bizi yalnız bırakmasını istedim.»

«Ne istiyorsun?»

«Sadece burada seninle baş başa oturmayı.»

«Neden?»

«Çünkü seni seviyorum.»

İçtenlikle konuşuyormuş gibiydi. Ama Jennifer öyle olmadığını bili yordu. Bryan’ın samimi davranması imkânsızdı. Onda bu yetenek yoktu. Doğumundan beri böyleydi.

Kadın, «Haydi git,» diye yalvardı.

«Neden beni böyle kırıyorsun?»

«Ben senin ne olduğunu biliyorum.»

«Ben neyim?»

Jennifer sesini çıkarmadı.

Bryan, «Ne olduğumu nasıl bilebilirsin?» dedi.

Kadın sert bir sesle, «Bunu benden daha iyi kim bilebilir?» diye cevap verdi. Kalbi acı duygular, kendinden nefret, tiksinti ve çaresizlik doluydu.

Bryan’ın sesinden anlaşıldığına göre pencerenin yakınında duruyordu. Koridordan gelen hafif seslere değil, yağmurun şakırtısına daha yakındı. Jennifer onun yatağa yaklaşarak elini tutmasından, yanağına ya da alnına dokunmasından çok korkuyordu.

«Angelina’yı istiyorum,» dedi.

«Hemen olmaz.»

«Lütfen.»

«Hayır.»

«O halde çık git.»

Bryan tekrar, «Beni neden kırıyorsun?» diye sordu. Sesi yine her zamanki gibi şefkatliydi. Kilise korosunda şarkı söyleyen bir çocuğunki kadar ahenkli. Bu seste öfke ya da düş kırıklığı da yoktu. Sadece keder vardı. «Haftada iki defa geliyorum. Yanında oturuyorum. Sen olmazsan ben ne yaparım? Ne olurum? Bir hiç tabii. Bunu çok iyi biliyorum.»

Jennifer dudağını ısırdı ve hiçbir şey söylemedi. Birdenbire Bryan’ın hareket ettiğini sezdi. Ayak seslerini, giysilerinin hışırtısını duymuyordu. Bryan istediği zaman kediden bile daha sessiz olurdu.

Jennifer onun karyolaya yaklaştığını biliyordu.

Çaresizce, o kuruntularının yardımıyla kendinden geçmeye, her şeyi unutmaya çabaladı. Hasta kafasının içinde parlak fantezilere ya da dehşet verici kara şeylere dalabilirdi. Hangisi olursa olsun buna aldırmayacaktı. Bu çok özel sanatoryum odasındaki gerçeğin neden olduğu dehşet dışında her şeye razıydı. Ama içindeki o ülkelere istediği zaman çekilivermesi olanaksızdı. Belki de bu acıklı durumunun en kötü yanı, zaman zaman istememesine karşın aklının başına gelmesiydi.

Jennifer titreyerek bekledi.

Etrafı dinledi.

Bryan bir hayalet kadar sessizdi.

Damı döven yağmurun gök gürültüsünü andıran sesi bir saniyeden diğerine geçilirken kesildi. Ama Jennifer yağmurun dinmediğini biliyordu. Dünya ansızın garip bir sessizliğin, bir hareketsizliğin pençesine düşmüştü.

Jennifer’in içi ağzına kadar dehşet doldu. Sol tarafındaki felçli kol ve bacakları bile.

Bryan onun sağ elini tuttu.

Jennifer inledi ve elini kurtarmaya çalıştı.

Bryan, «Hayır,» diyerek onun elini daha da sıkıca kavradı. Çok güçlüydü.

Jennifer hemşireye seslendi ama bunun bir yararı olmayacağını biliyordu.

Bryan onu tek eliyle tuttu ve diğerleriyle parmaklarını okşadı. Şefkatle bileğini ovdu, dirseğin altındaki kurumuş etlerine parmaklarını sürdü.

Jennifer bekledi. Bu hareketleri ne tür zalimliklerin izleyeceğini düşünmemeye çalışıyordu.

Bryan kolunu çimdikledi. Kadının ağzından sözsüz bir merhamet yakarışı döküldü. Bryan onu daha da güçlü bir biçimde çimdikleyerek karşılık verdi. Sonra aynı şeyi tekrarladı. Ama etlerini çürütecek kadar yapmıyordu herhalde.

Jennifer can acısına katlanarak, şimdi suratı nasıl acaba, diye düşündü. Çirkin mi? «Fena sayılmaz» denecek halde mi? Yoksa güzel mİ? Sezgileri ona bir gerçeği fısıldıyordu: Eğer onun nefret dolu gözlerine bir kez olsun bakmak gerekecekse o zaman yeniden görmeye baş lamam bir mutluluk sayılmaz.

Bryan bir parmağını Jennifer’in kulağına soktu. Tırnağı iğne kadar sivri ve uzundu. Parmağını çevirdi, tırmaladı, daha da içeri gitti. Sonun da baskı ve acı dayanılamayacak boyuta ulaştı.

Jennifer haykırdı ama kimse gelmedi.

Bryan kadının gözleme gibi yamyassı olan göğüslerine dokundu Jennifer uzun yıllar arkası üstü yattığı ve damardan beslendiği için iyice yassılmışlar, içleri de boşalmıştı. Ama bu cinsiyetsiz halinde bile göğüs uçları yine birer can acısı kaynağıydı. Bryan da onun canını nasıl yakacağını biliyordu.

Ancak... önemli olan Bryan’ın yaptıkları değil... daha sonra nasıl bir işkence uygulayacağıydı. Durmadan yeni yeni şeyler buluyordu. Bu yeteneği sonsuzdu sanki. Gerçek dehşete bilinmeyeni beklemek neden oluyordu.

Jennifer birinin, herhangi birinin ona yardım etmesi, işkenceyi sona erdirmesi için haykırdı.

Çığlıkları ve «İmdat!» feryatları bir boşluğa düştü. Sonunda sessizleşerek işkenceye katlandı.

Bryan kadını bıraktı ama, Jennifer onun yanında durduğunun bilincindeydi.

Bryan, «Beni sev,» dedi.

«Lütfen git.»

Bryan’ın sesi hafifledi. «Beni sev.»

Jennifer’in gözlerinden yaş gelebilseydi ağlayacaktı.

«Beni sev. O zaman tekrar canını yakmam için bir neden kalmaz.»

Jennifer’in mahvolmuş gözlerinden yaşlar akıtması ne kadar imkân sızsa, onu sevmesi de o kadar imkânsızdı. Bir engereği, bir taşı ya da yıldızlar arasındaki boş ve soğuk karanlığı sevmek daha kolaydı.

Bryan ısrar etti. «Benim sadece sevilmeye ihtiyacım var.»

Jennifer onun sevmesinin de imkânsız olduğunu biliyordu. Onda bu yetenek yoktu. Hatta bu sözün anlamını kavraması bile olanaksızdı Sevgiyi istiyordu, çünkü onu elde etmesi, bu duyguyu hissetmesi mümkün değildi. Sevgi Bryan için bir gizem, bilinmeyen bir şeydi. Jennifer onu sevebilseydi, Bryan’ı buna inandırabilseydi yine de kurtulamayacaktı. Sonunda kendisine verilen sevgi onu etkilemeyecekti. Bryan sevgiyi inkâr edecek ve artık alıştığı için Jennifer’e işkence yapmayı sürdürecekti.

Ansızın yağmurun gürültüsü tekrar başladı. Koridordan sesler geldi. Yemek tepsilerinin konduğu arabanın tekerlekleri gıcırdadı.

İşkence sona ermişti. Şimdilik.

Bryan, «Bu akşam fazla kalamayacağım,» dedi. «Yani her zamanki gibi sonsuza dek kalmam imkânsız.» Bu sözlerine güldü. Kendi kendini eğlendiriyordu. Ama Jennifer için bu gülüş onun gırtlağından çıkardığı çıplak, pis bir sesti. Bryan ekledi. «İşlerim beklenmedik şekilde arttı. Yapılacak çok şey var. Korkarım gitmem gerekiyor.»  Her zamanki gibi gidişini belirtmek için yatağın yanındaki parmaklığın üzerinden eğilerek kadının felçli sol yanağını öptü. Jennifer, Bryan’ın dudaklarının yanağına dokunuşunu ya da baskısını hissetmedİ. Sadece bir soğukluk duydu. Sanki bir kelebek bir an soğuk kanadını yüzüne sürmüştü. Bryan onu hâlâ duyarlı olan sağ yanağından öperken daha farklı olmayacağını düşünüyordu. Belki daha soğuk olacaktı o kadar.

Bryan oradan ayrılırken bu kez gürültü yapmayı yeğledi. Jennifer 0nun uzaklaşan ayak seslerini dinledi.

Kısa bir süre sonra Angelina ona akşam yemeğini yedirmek için geldi. Yumuşak yemekler veriyorlardı. Yemek suyuyla ezilmiş patates, sığır eti püresi. Üzerine biraz tarçın ve kahverengi şeker serpilmiş elma marmelatı, dondurma. Yutmakta zorluk çekmeyeceği yiyecekler.

Jennifer kendisine neler yapıldığından söz etmedi. Kötü deneyimler  ona inanmayacaklarını öğretmişti. Herhalde Bryan bir meleğe benziyor, diye düşündü. Çünkü benden başka herkes ona ilk görüşte güveniyor. Bryan’ın şefkatli davranışları ve soylu amaçları olduğuna inanıyor

Acaba bu çilem hiç sona ermeyecek mi?

Ricky Estefan yarım kutu ravyoliyi içinde su kaynayan büyük tencereye boşalttı. Suyun yüzü hemen köpürdü ve unumsu hoş bir koku buhar bulutu içinde yükseldi. Diğer ocağın üzerindeki daha küçük tencerede mis kokulu makarna sosu kaynıyordu.

Ricky gaz alevlerini ayarlarken evin ön tarafından garip bir ses geldiğini duydu. Fazla yüksek olmayan ama sert bir vuruş sesi. Başın yana eğerek etrafı dinledi. Tam yanlış duyduğunu düşünürken gürültü tekrarlandı. Güm.

Koridordan ön kapıya gidip verandanın ışığını yaktı. Kapıdaki balıkgözü mercekten dışarı baktı. Gördüğü kadarıyla orda hiç kimse yoktu. Kilidi açıp kapıyı araladı, ihtiyatla dışarı uzanarak iki yana baktı Verandadaki eşyalardan hiçbiri devrilmemişti. Gece durgundu, rüzgâr esmiyordu. Onun için banklı salıncak hareketsizdi. Yağmur olanca şiddetiyle yağıyordu hâlâ. Dışarda cıva buharlı lambalarının morumsu ışıklarında sokağın iki yanından adeta nehirler aktığı gözüküyordu. Sular kaldırım hizasına kadar yükselmişti. Blokun sonundaki ızgaralara doğru döne döne akıyor, erimiş gümüşten dereler gibi ışıldıyordu.

Ricky gürültünün fırtınanın bir yere zarar verdiği anlamına geldiğini düşünerek endişelenmişti. Ama rüzgâr olmadığına göre böyle düşünmesi yersizdi.

Kapıyı kapattıktan sonra sürgüyü sürdü, zinciri de taktı. Tabancayla yaralanıp ölümün eşiğinden döneli beri sağlıklı bir paranoya başlamıştı. Eh, sağlıklı ya da değil, harika bir paranoya örneğiydi. Kapıları her zaman kilitler, gece olurken kimsenin içeri bakmaması için bütün perdeleri kapatırdı.

Korkusu Ricky’i utandırıyordu. Bir zamanlar ne kadar güçlü ve becerikliydi. Kendine nasıl da güvenirdi. Harry daha önce evden ayrıldığında, mutfak masasının başında kalacakmış gibi davranmıştı. Ama ön kapının kapandığını duyar duymaz koridordan usulca ayaklarını sürüyerek geçmiş ve arkadaşı hâlâ verandadayken sürgüyü sürmüştü. Yüzü utancından alev alev yanıyordu ama kapıyı birkaç dakika bile savunmasız bıraktığı için kaygılanmıştı.

Şimdi kapıdan dönerken yine o esrarlı gürültüyü duydu. Güm.

Bu kez gürültünün oturma odasından geldiğini düşündü. Sesin kaynağını anlamak için kemerin altından geçti. Oturma odasında iki masa lambası yanıyor, bu rahat yere kehlibar rengi sıcak bir ışık yayılıyordu. Kubbeli tavana ışıktan çifte daire vurmuştu. Onları sadece lambaların abajurlarının telleri ve süslerinin gölgeleri yarıyordu. Geceleri gidip yatıncaya kadar evin her tarafında ışık yanmasından hoşlanırdı. Artık karanlık bir odaya girdikten sonra elektrik düğmesini çevirmek hoşuna gitmiyordu.

Burada her şey yolundaydı. Emin olabilmek için kanepenin arkasına bile baktı... Eh, orada da kötü bir şey yoktu.

Güm.

Bu ses yatak odasından mı gelmişti?

Oturma odasında bir kapı, tavanı sade ama zarif tahtalarla kaplı hole açılıyordu. Holün üç yanında kapılar vardı. Misafir banyosu, dar bir konuk yatak odası ve fazla büyük sayılmayacak asıl yatak odası. Her odada bir lamba yanıyordu. Her tarafı kontrol etti, ama gürültüye neden olabilecek hiçbir şey bulamadı.

Perdeleri tek tek açarak pencerelerin sürgülerinin sürülü, camların da sağlam olup olmadıklarına baktı. Cam kırılmamıştı, sürgüler de kapalıydı.

Güm.

Ses bu defa garajdan gelmişe benziyordu.

Karyolasının yanındaki komodinden bir silah aldı, ,38’lik Smith Wesson Chief’s Special’dı. Tabancanın dolu olduğunu biliyordu. Ama yine de silindiri çekerek kontrol etti. Beş kurşun da yerli yerindeydi.

Güm.

Ricky’nin karnının aşağısına, sol tarafına birdenbire bir sancı saplandı. Kulübenin küçük olmasına rağmen garaja açılan kapıya ancak bir iki dakikada erişebilecekti. Kapı koridorda, mutfağa gelmeden hemen oradaydı. Kapıya yaslanıp kulağını çerçeveyle kanadın arasına dayayarak dinledi.

Güm.

Sesin garajdan geldiği kesindi.

Sürgünün ucunu baş ve işaret parmağıyla tuttu, sonra da durakladı. Garaja gitmek istemiyordu. Alnında terden bir tabaka oluştuğunun farkındaydı.

Haydi, haydi, dediyse de kendi ısrarına aldırmadı.

Korktuğu için kendinden nefret ediyordu. Karnına girip bağırsaklarını karmakarışık eden kurşunların neden olduğu o müthiş can acısını hatırlıyordu. Hastanede ölümün gölgesinde yattığı o aylar boyunca çektiği ıstırabı unutmamıştı. Kendisi azimle dayanırken pek çok insanın savaşmaktan vazgeçtiklerini de biliyordu. Başına gelen felaketlerden sonra yaşamayı başarmıştı. O yüzden ihtiyatlı davranmakta da, korkmakta da haklıydı. Ama bütün bunlara rağmen yine de kendinden nefret ediyordu.

Güm.

Ricky kendi kendine küfrederek sürgüyü çekti. Kapıyı açıp elektrik düğmesine uzandı, ışığı yaktı.

Garaj iki araba alacak kadar genişti. Mavi Mitsubishi’sini dibe park etmişti. Garajın eve yakın olan bölümüne uzun çalışma masası, malzeme dolu dolaplar, aletler dizili raflar ve küçük gümüş külçelerini eritmek için kullandığı gazlı ocak yerleştirilmişti. Erimiş gümüşü, kemer tokası ve takı kalıplarına döküyordu.

Yağmurun durmadan tekrarlayan takırtısı buradan daha fazla duyuluyordu. Çünkü alt tavan yoktu ve garajın damı yalıtılmamıştı. Beton zeminden nemli bir soğuk yükseliyordu.

Büyük garajın eve yakın olan bölümünde kimse yoktu. Malzeme dolaplarının içi bir insanın saklanabileceği kadar geniş değildi. Elinde .38’likle arabasının etrafında dolaştı, içine baktı. Hatta çatırdayan dizleriyle çökerek otomobilin altına da bir göz attı. Oraya da kimse saklanmamıştı.

Garajın insan boyu dış kapısı İçeriden kilitliydi. Tek penceresi de öyle. Zaten küçük pencereden içeriye beş yaşından daha büyük hiç kimse giremezdi.

Yoksa gürültü damdan mı geldi, diye düşündü. Bir dakika, iki dakika arabanın yanında durup yukarıya, kirişlere baktı. Gürültünün tekrarlanmasını bekliyordu. Ama öyle olmadı. Sadece yağmur, yağmur, yağmur, durmadan dama vuruyordu.

Kendini gülünç hisseden Ricky eve dönüp aradaki kapıyı kilitledi. Elinde tabancayla mutfağa giderek silahı telefonun yanındaki gömme dolabın üzerine koydu.

Ocaktaki makarna ve sos tencerelerinin altı sönmüştü. Bir an gazın kesilmiş olduğunu düşündü. Ama sonra iki ocağın önündeki düğmelerin kapatılmış olduğunu gördü.

Mutfaktan çıktığı zaman açık olduklarını biliyordu. Ocakları tekrar yakarken mavi alevler ‘vışş’ diye bir ses çıkararak tencerelerin altında canlandılar. Onları uygun dereceye göre ayarladıktan sonra bir süre alevlere baktı. Ama kendilerinden küçülüp sönmediler.

Biri onunla oyun oynuyordu.

Dolaba gidip yine tabancasını aldı ve evi tekrar aramayı düşündü.

Oysa her tarafı karış karış aramıştı. Evde yalnız olduğunu biliyordu. Kısa bir kararsızlıktan sonra evi yeniden aramaya başladı. Ama sonuç ilk seferki gibi oldu.

Mutfağa döndüğünde bu kez kimse gazı kapatmamıştı. Sos öyle şiddetle kaynamaya başlamıştı ki, bir kısmı kabın dibine yapışmıştı. Silahını bir tarafa bıraktı. Büyük bir çatalla bir parça ravyoli aldı. Soğutmak İçin üzerine üfledikten sonra tadına baktı. Biraz fazla pişmişti ama yine de lezzetliydi. Makarnayı kevgire döküp suyunu süzdü. Kevgiri salladı, sonra ravyoliyi bir tabağa boşalttı. Üzerine sos döktü.

Biri onunla oyun oynuyordu.

Ama kim?

Yağmur zakkum ağaççıklarının yaprakları arasından sızarak Sammy’nin ambalaj sandığının üzerine serdiği kat kat çöp poşetlerine çarpıyordu. Plastik tabakalarının üzerinden boş arsaya ya da geçide akıyordu. Sammy sandığın dibine yatak görevini yapan paçavraların altına da plastik poşetler yaymıştı. Onun için mütevazı evi oldukça kuru sayılırdı.

Aslında Sammy Shamroe yarı beline kadar suların içinde de otursaydı yine farketmeyecekti. Çünkü testi dolusu iki litre şarabı içip bitirmiş, şimdi yenisine başlamıştı. Hiç acı duymuyordu. Daha doğrusu kendi kendine öyle söylüyordu.

Aslında durumu iyi bile sayılırdı. Ucuz şarap onu ısıtıyor, geçici olarak kendine duyduğu nefret ve pişmanlıktan kurtarıyordu. Sammy’nin çocuklukla ilgili masum duyguları ve saf beklentileri hatırlamasını sağlıyordu. Birinin çöp tenekesinden kurtardığı ve şimdi bir pasta kalıbına diktiği yaban mersini kokulu kalın iki mum, sığınağını antika bir Tiffany lambadan süzülenden farksız tatlı bir ışıkla aydınlatıyordu. İçeriye hoş bir koku da yayılıyordu. Yağmurun hiç kesilmeyen korosu ninni gibiydi. Belki de ceninlerin içinde büyüdüğü plasenta da böyleydi. Tabii mumlar dışında. Cenin, plasentanın içinde kıvrılıp yatıyor, onu tüy kadar hafifleten meşime sıvısında yüzüyordu. Etrafını annesinin atar ve toplar damarlarında hızla akan kanının yumuşak uğultusu sarmaktaydı. Cenin gelecek için endişelenmiyordu. Hatta bunun farkında bile değildi.

Fareadam ambalaj sandığının tek açık yerine gerilmiş olan ve kapı görevi yapan battaniyeyi kenara ittiğinde, Sammy’nin doğum öncesine benzeyen o mutluluğu hemen sona ermedi. Benliğinin derinliklerinde başının dertte olduğunu biliyordu ama korkmayacak kadar sarhoştu.

Ambalaj sandığı iki kırk yüksekliğinde ve bir seksen genişliğindeydi. İçine girilen bazı dolaplar kadar büyük sayılırdı. Fareadam da ayı gibi olmasına rağmen, içeri girip mumları devirmeden Sammy’nin karşısına geçebilirdi. Ama açıklığın önünde çömeldi. Bir koluyla battaniyeyi yana itiyordu.

Fareadamın gözleri eskisinden farklıydı. Kapkara, pırıl pırıldı bu gözler. Akları hiç yoktu. Ortadaki iğne başı kadar sarı bebekler ışıklıymış gibiydi. Gece Cehenneme giden karayolunda uzaklarda beliren farlara benziyorlardı.

Fareadam kendisinden hiç beklenmeyen bir ilgiyle, «Nasılsın, Sammy?» diye sordu. «İyisin değil mi, haa?»

Fazla şarap Sammy Shamroe’nun yaşama güdüsünü öylesine uyuşturmuştu ki, korkamıyordu bile. Ama korkması gerektiğinin bilincindeydi. O yüzden hareketsiz oturuyordu, dikkat kesilmişti. Bir çıngıraklı yılan ambalaj sandığının içine süzülmüş ve tek kaçış yolunu kapatmış gibi.

Fareadam, «Şunu bilmeni istedim,» diye ekledi. «Ben bir süre gözükmeyeceğim. Yeni bir işim var. Zaten haddinden fazla çalışıyorum. Önce daha acil işlerle uğraşmam gerekiyor. O iş bittiği zaman çok yorgun düşecek ve bütün gün uyuyacağım. Hatta yirmi dört saat.»

Geçici olarak korku duymaması, Sammy’nin yüreklendiği anlamına gelmiyordu. Konuşmaya cesaret edemiyordu.

«Bütün bunların beni ne kadar yorduğunu biliyor musun, Sammy? Bilmiyor musun? Ben sürüde ayıklama yapıyorum. Topal ve hastalıklıları ortadan kaldırıyorum. Bana inan, bu hiç de kolay bir iş değil.» Fareadam gülümseyerek başını sallayınca sakalından parlak boncuk boncuk yağmur suları etrafa sıçradı, Sammy’e de geldi.

Sammy şarap sarhoşluğunun sağladığı o rahatlatıcı rahimde bile etrafı biraz farkedecek durumdaydı. Fareadamın bu ani gevezeliği onu şaşırttı. Evet, bu dev adamın monoloğu gerçekten hayret uyandıracak gibiydi; ayrıca Sammy’e garip bir biçimde daha önce duyduğu bir şeyleri de hatırlatıyordu. Uzun bir süre önce, başka bir yerde duyduğu şeyleri. Ama Sammy o sözleri ne zaman, nerede ve kimden duyduğunu anımsayamıyordu. Onu dejavu’nün eşiğine getiren ne Fareadamın hırıltılı sesi, ne de söylediği sözlerdi. Dev yaratığın bu açıklamaları yaparkenki ses tonu, o tuhaf içtenliği ve konuşmasının ritmiydi.

Fareadam, «Senin gibi mikroplarla uğraşmak insanın bütün gücünü kesiyor,» dedi. «Bana inan. Her birinizi ilk karşılaştığımız zaman temizlesem her şey çok daha kolaylaşır. Gövdelerinizi patlatıversem. Kafalarınızı uçursam.»

Sammy, hayır, diye düşündü. Renkli, heyecan verici, ilginç olduğu kesin. Ama hoş değil... Korkusu onu hâlâ etkileyemiyordu.

Fareadam, «Ama kaderimi yerine getirmem, benden istenilen hale getirmem için, sana gazabımı göstermek zorundayım,» diye açıkladı. «Seni karşımda titretmem, aşağılık duruma düşürmem gerekiyor. Nasıl lanetlenmiş olduğunu anlamanı sağlamalıyım.»

Sammy bu tür sözleri daha önce nerede duyduğunu hatırladı. Bir başka sokak serserisi de böyle konuşuyordu. Onunla belki on sekiz ay ya da iki yıl önce Los Angeles'te karşılaşmıştı. Mike adında bir serseriydi. Onda ‘Mesih kompleksi’ vardı. Tanrının onu, dünyanın işlediği «günahların bedelini ödetmek için seçtiğine inanıyordu. Sonunda kafayı İyice üşütüp sanat filmi gösterilen bir sinemanın önünde sırada bekleyen üç ya da dört kişiyi bıçaklamıştı. Sinemada tekrar piyasaya çıkarılın «Bili ve Ted'in Kusursuz Serüveni» filminin yeni bir kopyası gösteriliyordu. Daha önceki orijinal filmde görülmeyen yirmi dakikalık bir ek vardı bunda.

Fareadam, «Daha acil hükümleri verdikten ve dinlenme fırsatı bulduktan sonra tekrar gelip seni göreceğim,» diye vaat etti. «Unutulduğumu sanmanı istemem. Kendini ihmal edilmiş gibi, takdir edilmiyormuş m hissetmen hoşuma gitmez. Zavallı, zavallı, Sammy. Seni hiç unutmayacağım. Bu sadece bir vaat değil. Yeni tanrının kutsal sözü.»

Fareadam kendisinin unutulmamasını sağlamak için kötü bir mucize gösterdi. İnsan şarap denizinin bin fersah derinliğinde her şeyi unutabilse bile. Fareadam gözlerini kırpıştırdı, gözkapaklarını açtığı zaman her şeyi değişmişti. Gözleri artık abanoz sarısı değildi. Zaten göz olmaktan da çıkmışlardı. Şimdi göz çukurları kıvıl kıvıl yağlı beyaz kurtlardan oluşan toplar gibiydi. Ağzını açınca dişleri sivrildi, yılan dişi gibi keskin oldu. Uçlarından zehir damlıyor, parlak kara dili av arayan bir yılanınki gibi uzanıp geri çekiliyordu. Yaratıktan şiddetli bir koku yayılıyordu etrafına. Çürümüş et kokusu. Kafasıyla gövdesi şişip patladı ama bu kez fare sürülerine dönüşmedi. Onun yerine Fareadamla giysileri on binlerce karasinek halini aldı. Sinekler vızıldayarak ambalaj sandığına doluştular, Sammy’nin suratına çarptılar. Kanat sesleri öyle yüksekti ki, durmadan yağan yağmurun gürültüsünü bile bastırıyordu. Ve sonra...

Sinekler gitti.

Ortadan kayboldular.

Islanarak ağırlaşmış olan battaniye ambalaj sandığının açık tarafından sarkıyordu.

Mumların ışıkları titreşiyor, tahtalara vurarak parlaklaşıp sönükleşiyordu.

Hava, yaban mersini esansı karıştırılmış balmumu kokuyordu.

Sammy şarabı bardak gibi kullandığı kirli reçel kavanozuna koymadı, testiyi ağzına götürüp uzun uzun içti. İçkinin birazı sakalı uzamış çenesine aktı ama aldırmadı.

Sammy hiçbir şeyle ilgilenmeden uyuşuk uyuşuk oturmak istiyordu. Son birkaç dakika içinde korkusu canlanmış olsaydı, herhalde altına kaçıracaktı.

Fareadamın söylediklerini, duyguların etkisinde kalmadan düşünmek için bu halinin sürmesi gerektiğine inanıyordu. O yaratık bugünü kadar pek az konuşmuş, güdüleri ya da amaçları konusunda hiçini açıklama yapmamıştı. Ama şimdi sürüyü ayıklama, hüküm ve tanrılık gibi saçma sapan şeylerden söz ediyordu.

Fareadamın kafası da, sinema meraklılarını bıçaklayan Mike’ın beyninde yankılanan aynı delice şeylerle dolu olmalıydı. Fare adamın birdenbire ortaya çıkmak ve kayboluvermek gibi yetenekleri vardı. Ama bu marifetine, insanlarınkine benzemeyen gözlerine ve biçim değiştirme özelliğine karşın, tanrıyla ilgili hezeyanları, onun Charles Manşon ve Richard Ramirez’in sayısız mirasçısından pek de farklı olmadığını düşündürüyordu. Bu mirasçılar bütün dünyada dolaşarak içlerinden gelen sesi dinliyor, zevk için öldürüyor ve buzdolaplarına kurbanlarının kesik kafalarını dolduruyorlardı. Fareadam temelde ortalıkta dola an diğer psikolara benziyorsa, tüm özel yeteneklerine rağmen yine de zayıf bir yanı var demekti.

Fareadamı düşünmek kafasının zonklamasına neden oluyordu. Kahretsin! Sağ çıkmayı düşünmek bile başımı ağrıtıyor. Yaşamayı isteyen kim? Neden isteyeyim? O zaman erken yerine daha geç öleceğim. Her yaşama çabası sadece kısa vadeli bir zafer. Sonunda herkes ölecek ve her şeyi unutacak. Ama o ana kadar acı çekecek... Sammy için Fareadamın en korkunç yanı, insanları hemen öldürmemesi, onlara Önce işkence etmekten hoşlanmasıydı. Yaratık zavallıların dehşetini arttırıyor, onları ıstıraba boğuyor, kurbanlarını bu dünyadan merhametli bir çabuklukla göndermiyordu.

Sammy testiyi eğerek yerde, açtığı ayaklarının arasında duran kirli reçel kavanozuna şarap koydu. Bardağını dudaklarına doğru kaldırdı. parıltılı yakut rengi sıvıda, pırıltısız, huzur dolu, salt karanlığı aradı.

Mickey Chan arka bölmede yalnız başına oturuyordu. Dikkatini çorbasına vermişti.

Belki Mickey, Connie’nin geldiğini gördü ama farkında değilmiş gibi davrandı. Çorbayı kaşığından emerek içti, sonra kaşığını tekrar doldurdu. Gözünü kâsenin içindeki sıvıdan ayırmıyordu.

Ufak tefek ama kaslı vücutlu, yaşı elliye yakın bir adamdı. Saçlarını iyice kısa kestirmişti. Cildi antika parşömen rengindeydi. Mickey beyaz müşterilerinin onun Çinli olduğunu sanmalarını sağlıyordu. Aslında Vietnam’lı bir mülteciydi. Saygon'un düşmesinden sonra Amerika’ya kaçmıştı. Söylentilere göre, Saygon’da Güney Vietnam İç Güvenlik Bürosunun cinayet bölümünde çalışan bir dedektifti. Ya da daha yüksek rütbeli bir polis. Galiba bu iddia doğruydu.

Bazıları onun soruşturma odasında tutukluları dehşete düşürmekle ün yaptığını öne sürüyorlardı. Şüpheli bir sanık ya da bir komünistin irade gücünü kırmak için her teknik ve araçtan yararlanan biri olduğu  söyleniyordu. Ama Connie bu hikâyelere inanmıyordu. Mickey’den hoşlanırdı. Sert bir adamdı ama onda büyük bir kayba uğrayan ve karşısındakine derin bir şefkat gösterebilecek bir insan hali vardı.

Connie masasına yaklaşınca Mickey bakışlarını çorbasından ayırmadan, «İyi akşamlar, Connie,» dedi.

Genç kadın bölmenin diğer tarafına kayarak oturdu. «Sanki o kâse de yaşamın anlamı gizliymiş gibi bütün dikkatini vermişsin.»

Mickey kaşığı ağzına götürdü. «Bu doğru.»

«Öyle mi? Bana kâsenin içinde çorba varmış gibi geldi.»

«Yaşamın anlamı bir kâse çorbada bulunabilir. Çorbalar hep bir tın etsuyuyla yapılır. Bu, yaşamlarımızı oluşturan günlerin bir sıvı gibi akmalarına benzer.»

«Etsuyu mu?»

«Bazen çorbada şehriye olur, bazen sebze. Yumurta parçalan Tavuk eti ya da karides. Mantar. Belki pirinç.»

Mickey ona bakmadığı için Connie masanın öbür tarafından bütün dikkatini çorbaya verdi.

«Çorba bazen sıcak olur,» diye ekledi Mickey. «Bazen de soğuk Kimi zaman çorbanın soğuk olması gerekir ve sıcak olmamasına rağmen yine de zevk verir.» Güçlü ama müşfik sesi insanı adeta ipnotize ediyordu.

Bu sözlerden etkilenmiş olan Connie çorbanın düzgün yüzeyimi bakıyordu. Lokantadaki diğer müşterilerin artık farkında bile değildi.

Mickey, «Düşün,» dedi. «Çorba içilmeden önce değeri ve amaç vardır. Yendikten sonra kimse için bir değeri kalmaz. Tabii içen kimse dışında. Çorba işlevini yerine getirirken ortadan kalkar. Geride sadem boş bir kâse kalır. Bu, istek ya da ihtiyacın simgesi sayılabilir. Ya da gelecek diğer çorbaların hoş bir beklentisi.»

Connie devam etmesini bekledi. Sonra onun kendisini süzdüğünü farkederek bakışlarını çorbadan ona kaydırdı. Mickey’nin gözlerinin içine bakarak, «Hepsi bu kadar mı?» diye sordu.

«Evet.»

«Yaşamın anlamı?»

«Hepsi bu kadar.»

Genç kadın kaşlarını çattı. «Anlayamadım.»

Mickey omzunu silkti. «Ben de öyle. Bu hikâyeyi şimdi uyduruverdim.»

Connie ona bakarak gözlerini kırpıştırdı. «Sen ne?»

Mickey, «Anlayacağın, Çinli bir dedektiften böyle şeyler bekliyorlar,» diyerek güldü. «Anlamlı sözler. Anlaşılması imkânsız filozofça gözlemler. İçinden çıkılmayan atasözleri.»

Connie çorbayı işaret etti. «Beni iyi kandırdın.»

«Sen ilk değilsin.»

Bu söz kadını güldürdü. «Uygun kişilerden piston bulabilseydim adını ‘Charlie Fare’ye çevirtirdim. Hem de resmen. Bak ne işe yarardı.»

Mickey, «Hâlâ gülebildiğin için seviniyorum,» dedi.

Kara kehlibar saçlı, badem gözlü genç ve güzel bir kadın garson masalarının yanında belirerek Connie’ye yemek söyleyip söylemeyeceğini sordu.

Connie, «Sadece bir şişe Tsingtao getirin lütfen,» dedi. Sonra Mickey’e döndü. «Gerçeği öğrenmek istiyorsan söyleyeyim: Aslında içimden gülmek pek gelmiyor. Bu sabah bana telefon ederek bütün günümü mahvettin.»

«Gününü mü mahvettim? Ben mi?»

«Başka kim olacak?»

«Belki de yanında Browning ve birkaç elbombası olan malum bir centilmen...»

«Demek olayı duydun?»

«Duymayan kaldı mı ki? Güney California'da bile bu, spor programından önce yayınlanan bir haber sayılır.»

«Belki sakin bir günde...»

Mickey çorbasını bitirdi.

Garson birayı getirdi. Connie fazla köpürmemesi için birayı soğutulmuş bardağın yanından koydu. Bir yudum alıp içini çekti.

Mickey içtenlikle, «Çok üzgünüm,» dedi. «Bir ailen olduğuna inanmayı ne kadar çok istediğini biliyorum.»

Connie, «Bir ailem vardı,» diye cevap verdi. «Ve bugün hepsi de ortadan kayboldular.»

Connie üç yaşından on sekizine kadar resmi yurtlarda ve geçici olarak bazı ailelerin yanında kalmıştı. Bunlardan her biri bir öncekinden daha da kötüydü. Connie’nin güçlü olması ve savaşması gerekiyordu Kişiliği yüzünden evlat edinmek isteyen çiftlerin hoşuna gitmiyordu Connie’nin karakterinin güçlü sandığı yanlarını başkaları davranış sorunları olarak görüyorlardı. Küçüklüğünden beri başına buyruk, yaşından umulmayacak kadar da ciddiydi, hatta çocuk olamayacak kadar. Yaşıtları gibi davranmak için rol yapmak zorunda kalıyordu. Çünkü o çocuk gövdesinin içinde olgun bir insan gizliydi.

Connie yedi ay öncesine kadar annesiyle babasının kimler olduklarıyla pek ilgilenmemişti. Bu konuyla ilgilenmenin bir yararı olmayacaktı Sebep ne olursa olsun, onlar Connie’yi çocukken terketmişlerdi. Geni, kadın ikisini de hatırlamıyordu.

Sonra güneşli bir pazar günü öğleden sonra Perris’teki havaalanı na paraşütle atlamaya gitmişti. Atlayış sırasında paraşütün ipi sıkışmıştı Cehennem kadar susuz olan kahverengi çöl çalılarına doğru bin iki yüz metre düşmüştü. Son nefesini vermek dışında artık ölmüş sayılabileceğini düşünmüştü. Ancak paraşütü yaşaması için mümkün olan son sam yede açılmıştı. Sert bir iniş yapmış ama şansı ona yardım etmişti. Sadece burkulmuş bir ayak bileği, sıyrılmış bir avuç ve berelerle kurtulmuş tu. İşte o gün birdenbire nereden geldiğini öğrenme ihtiyacını duymuştu.

Herkes nereye gideceklerini bilmeden bu yaşamdan ayrılacaklardı. Onun için yaşama nasıl başladıklarını biraz olsun bilmek galiba gerekliydi.

Connie çalışma saatleri dışında geçmişini incelemek için resmi kanallar, tanıdıkları ve bilgisayarlardan yararlanabilirdi. Ama o Mickey Chan’ı tercih etmişti. İş arkadaşlarının araştırmalarına karışmalarını, onun için çaba harcamalarını ve tabii meraklanmalarını istemiyordu. Belki onlarla paylaşmak istemeyeceği bir şey öğrenecekti.

Gerçekten de Mickey Chan’ın altı ay resmi dosyaları karıştırdıktan sonra öğrendikleri hiç de hoş değildi.

Dedektif moda olan Fashion Island semtindeki XIX. yüzyıl Fransız «mat eserleri ve Biedermeier eşyalarla döşediği bürosunda Connie’ye dosyayı verdiği zaman, «Ben yan odada olacağım,» dedi. «Birkaç mektup yazdıracağım. Bitirdiğin zaman bana haber ver.»

Asyalılara özgü sıkı ağızlılığı ve Connie’nin yalnız kalmaya ihtiyacı olacağı düşüncesi genç kadının durumu anlamasına yol açtı. Herhalde gerçek çok kötüydü.

Mickey’nin raporundan anlaşıldığına göre, mahkeme Connie’yi annesiyle babasından ona sık sık, tekrar tekrar fiziksel işkence yaptıkları için almıştı... Kadınla adam bilinmeyen suçları yüzünden... ya da sadece yaşadığı için... çocuğu dövmüş, bütün saçlarını tıraş etmiş ve bağlamışlar, bazen tam on sekiz saat bir dolapta kapalı tutmuş ve o anda elinin üç parmağını da kırmışlardı.

Connie mahkemenin himayesine verildiği sırada daha konuşmayı bile öğrenmemişti. Çünkü annesiyle babası ona bunu öğretmemişler, hatta çocuğun konuşmasına dahi izin vermemişlerdi. Fakat Connie çok Çabuk öğrenmişti. Sanki konuşmanın simgelediği isyan ona zevk veriyormuş gibi.

Ancak Connie annesiyle babasını suçlama fırsatını hiçbir zaman bulamadı. Adamla kadın dava edilmemek için eyaletten kaçmaya çalışırken California Arizona sınırı yakınlarında bir araba kazası geçirmiş ve alev alan taşıtın içinde ölmüşlerdi.

Connie, Mickey’nin ilk raporunu katılaşmış bir ilgiyle okudu. Başka biri aynı durumla karşılaşsalardı çok sarsılırlardı. Ama Connie gerçeğe daha iyi dayandı, çünkü uzun bir süreden beri polisti ve bu tür olaylar çok görmüştü, hatta daha da kötülerini. Annesiyle babasının ona karşı duydukları o müthiş nefrete kendi kusurlarının neden olduğunu sanmıyordu. Ya da diğer çocuklar kadar sevilecek biri olmadığı için ona böyle davrandıklarını düşünmüyordu. Bazen dünya böyleydi, çoğu zaman hatta. Connie sonunda üç yaşındayken bile neden o kadar ciddi, yaşına göre fazla akıllı, çok haşin ve başına buyruk olduğunu anlamıştı Neden evlat edinmek isteyen çiftlerin hoşuna gidecek sevimli ve sık sık kucaklanacak bir çocuk olamadığını da.

İşkence, kuru bir ifadeyle yazılan dosyadakinden daha kötü olmalıydı. Bir kere mahkemeler böyle ağır bir karar vermeden önce anne ve babaların çocuklarını dövmelerini genellikle bir dereceye kadar hoş görürlerdi. Bundan başka, Connie bütün o günlerin anıları ve kız kardeşini de kafasından silmişti. Buna müthiş bir çaresizliğin neden olduğu belliydi.

Bu tür felaketlerden sağ çıkabilen çocuklar, olgunlaşırlarken baskı altında tuttukları anıları ve değersiz insanlar oldukları düşüncesi yüzün den pek çok sorunla savaşmak zorunda kalırlar. Connie güçlülerden olduğu için şanslıydı. Bir insan olarak değeri konusunda hiçbir şüphesi yoktu. Kişi olarak özel biri sayılacağı konusunda da. Tabii daha yumuşak, rahat, az kuşkucu, çabucak gülen biri olmak hoşuna gidebilirdi Ama yine de kendini beğeniyordu ve bir bakıma mutluydu.

Mickey’nin raporunda kötü haberler vardı. Connie hiç bilmediği bu ikiz kız kardeşi olduğunu öğrendi. Colleen’di adı. Constance Mary ve Colleen Marie Gulliver. Colleen’den üç dakika önce doğmuştu. Birbirlerine çok benziyorlardı. İşkence görmüş ve ikisi de anne babalarından alınmışlardı. Sonunda ayrı ayrı yurtlara gönderilmişler ve birbirlerinden farklı yaşam sürmüşlerdi.

Ama artık aradan birkaç hafta geçmişti ve Colleen’in akıbeti bilinmiyordu. Bir aile onu evlat edinmiş ve Santa Barbara’da büyümüştü. Beş yıl önce de yirmi sekiz yaşında ölmüştü.

Connie o sabah kız kardeşini tekrar kaybettiğini öğrendiğinde müthiş bir acı duymuştu. O zamana kadar hiç duymadığı bir acı. Kardeşini bu kez sonsuza dek kaybetmişti.

Ama Connie ağlamamıştı. Ender ağlardı o.

Onun yerine ıstırabını bütün düş kırıklıkları, engeller ve kayıplar karşısında yaptığı gibi yenmeye çalışmıştı. Çok çalışarak, sanki bu onda bir tutkuymuş gibi çabalayarak. Ve tabii öfkelenmişti de. Zavallı Harry. Connie’nin öfkesinin nedenini bilmiyordu ama olayın acısı yine ondan çıkmıştı. Terbiyeli, mantıklı, huzur isteyen, çok sabırlı Harry. Connie’nin James Ordegard denilen ay suratlı sanığı kovalama fırsatını bulduğu için ne müthiş bir minnet duyduğunu hiçbir zaman bilmeyecekti. Genç kadın öfkesini buna daha layık olan birine yöneltebilmişti. Istırabın içten olduğu ve gözyaşlarıyla salıveremediği o müthiş enerjiyi böyle harcamıştı.

Connie şimdi Tsingtao içerek, «Bu sabah fotoğraflardan söz ettin,» diye hatırlattı.

Komi sofradan boş çorba kâsesini aldı.

Mickey masaya sarı bir zarf bıraktı. «Onlara bakmak istediğinden emin misin?»

«Neden bakmayayım?»

«Kardeşini hiçbir zaman göremeyeceksin. Fotoğraflara bakarken bu gerçeği acı bir biçimde daha iyi kavrayabilirsin.»

«Kavradım bile.» Genç kadın zarfı açtı. Dışarıya sekiz on resim kaydı

Colleen’in fotoğraflarını beş, altı yaşındayken çekmeye başlamışlardı anlaşılan. En son resimde ise yirmi altı, yirmi yedi yaşındaydı. Daha fazla yaşamamıştı zaten. Üzerinde Connie’nin giydiklerinden çok farklı giysiler vardı. Saçları başka biçimdi. Resimler Connie’nin hiç görmediği Oturma odaları, mutfaklar, çim alanlar ve kumsallarda çekilmişti. Ama kız kardeşi temel özellikler bakımından Connie’nin eşiydi. Boy, kilo, renk, yüz hatları, hatta ifadeleri ve duruşları bile aynıydı.

Connie garip bir duyguya kapıldı. Sanki yaşadığını hatırlamadığı başka bir yaşamda çekilen fotoğraflarına bakıyordu.

Sonra Mickey Chan’a, «Bu resimleri nerede buldun?» diye sordu.

«Ladbrook’lardan aldım. Dennis ve Lorraine Ladbrook, Colleen’i evlat edinen o çift.»

Connie fotoğrafları tekrar incelerken bir şeyi farketti. Colleen her resimde de ya gülüyor ya da gülümsüyordu. Connie’nin de küçükken kaldığı yurtlarda diğer çocuklarla birlikte resimleri çekilmişti. Ama gülerken çekilmiş olan bir tek fotoğrafı bile yoktu.

Connie, «Ladbrook’lar nasıl insanlar?» diye sordu.

«Birlikte çalışıyorlar. Santa Barbara’da bir kırtasiye dükkânları var. Bence iyi insanlar. İddiasız, sakin. Kendi çocukları olmamış. Colleen’e tapıyorlarmış.»

Haset, Connie’nin kalbini kararttı. Colleen’in zevkini çıkardığı o normal yıllara ve sevgiye haset ediyordu. Ölmüş bir kardeşi kıskanmak mantıksızlıktı... ve utanılacak bir şeydi. Ama Colleen’e haset etmemek Connie'nin elinde değildi.

Mickey, «Ladbrook’ların acıları hâlâ geçmemiş,» diye açıkladı. «Üstelik aradan beş yıl geçmiş olmasına rağmen. Onun ikiz olduğunu bilmiyorlarmış. Çocuk Bulma Kurumu onlara bundan hiç söz etmemiş.»

Connie fotoğrafları sarı zarfa koydu. Artık onlara daha fazla bakmaya dayanamayacaktı. İnsanın kendine acımasını şımarıklık sayar ve bundan nefret ederdi. Ama şimdi hasedi hızla kendine acımaya dönüşüyordu. Üzerine taş yığmışlar gibi göğsünde bir ağırlık vardı. Belki daha sonra apartmanında yalnızken kardeşinin o güzel gülümsemesini biraz daha seyredecekti.

Garson kız Mickey için moogoo gai pan ve pirinç getirdi. Dedektif takımların yanına her zaman konan çubuklara aldırmadan çatala uzandı. «Connie, Ladbrook’lar seninle tanışmak istiyorlar.»

«Neden?»

«Demin de söylediğim gibi Colleen’in ikiz kardeşi olduğunu bilmiyorlarmış.»

«Bunun iyi bir fikir olduğundan pek emin değilim. Onlar için Colleen olamam. Ben farklı biriyim.»

«Onların böyle bir şey isteyeceklerini sanmıyorum.»

Connie birasından içti. «Bunu düşüneceğim...»

Mickey sanki batı yarım küresindeki mutfaklardan moogoo gai pan’dan daha lezzetli bir şey hiç çıkmamış gibi çatalını yemeğe daldırdı.

Yemeğin kokusu ve görünüşü neredeyse Connie’nin midesini kaldıracaktı. Ama yemeğin bir kusuru olmadığını biliyordu. Kötü olan kendi tepkisiydi. Midesinin bulanması için birden fazla neden vardı. Zor bir gün geçirmişti.

Sonunda o korkunç soruyu sordu. «Colleen neden ölmüş?»

Mickey cevap vermeden önce onu bir an süzdü. «Bunu sana bu sabah söylemeye hazırdım.»

«Ama galiba ben hazır değildim.»

«Doğum yaparken ölmüş...»

Connie bu bin yılın son karanlık yıllarında yirmi sekiz yaşında çekici bir kadının birdenbire ölmesine yol açan o anlamsız ve budalaca nedenlere karşı kendini hazırlamıştı. Ama bunu beklemiyordu. «Evli miymiş?»

Mickey başını salladı. «Hayır. Evli olmayan annelerdenmiş. Olayın Ayrıntılarını, babanın kim olduğunu bilmiyorum. Ama Ladbrook’ların bu yüzden Colleen’e kızmadıkları belli. Bu olayın kardeşinin anısını kirleten bir leke olduğunu da düşünmüyorlar.»

«Ya bebek?»

«Bir kız.»

«Yaşıyor mu?»

«Evet.» Mickey çatalını bırakıp biraz su içti. Dudaklarını kırmızı bir peçeteyle sildi. O arada Connie’ye bakıp duruyordu. «Adı Eleanor. Elenor Ladbrook. Ellie diye çağırıyorlar.»

Connie uyuşmuştu. «Ellie...»

«Sana çok benziyor.»

«Bunu neden bana bu sabah söylemedin?»

«Bana fırsat vermedin ki. Telefonu suratıma kapattın.»

«Ben öyle bir şey yapmadım.»

«Hemen hemen yaptın. Çok serttin. ‘Gerisini bu akşam anlatırsın,’ dedin.»

«Affedersin. Colleen’in ölmüş olduğunu öğrendiğim zaman her Şeyin sona erdiğini düşündüm.»

«Ama artık bir ailen var. Bir kızın teyzesisin.»

Connie, Ellie’nin varlığı gerçeğini kabul etti. Ama çocuğun kendi yaşamında nasıl bir yeri olacağını bilemiyordu. Geleceğinde de. Uzun yıllar yalnız yaşamıştı. Şimdiyse bu büyük ve dertlerle dolu dünyada kendi kanından ve etinden birinin var olduğunu öğrendiği için sersemlemişti.

Mickey, «Bir yerde bir ailen olması çok şeyi değiştirir,» dedi. «Bir tek kişi olsa bile.»

Connie bunun çok büyük değişikliklere yol açacağından kuşkulanıyordu, işin garibi bugün, yaşaması için önemli, yeni bir neden olduğu nu öğrenmeden ölümle burun buruna gelmişti.

Dedektif masaya sarı bir zarf daha koydu. «Son rapor. Ladbrook’ların adres ve telefon numaraları bunda. Onlara ihtiyacın olduğuna karar verdiğin zaman yararlanırsın.»

«Sağol, Mickey.»

«Ve fatura. O da zarfta.»

Connie gülümsedi. «Yine de sağol.»

Genç kadın ayağa kalkarken Mickey, «Yaşam çok garip...» diye mırıldandı. «Adlarını bile duymadığımız pek çok insanla aramızda bağlar var. Çoktan unuttuğumuz ya da ancak yıllar sonra karşılaşacağımız insanlarla bizi birbirimize bağlayan, gözle görülmeyen iplikler. Hatta bel ki onlarla hiçbir zaman karşılaşmayacağız.»

«Evet. Çok garip.»

«Bir şey daha söyleyeceğim, Connie.»

«Neymiş o?»

«Bir Çin atasözü vardır... ‘Yaşam bazen bir ejderhanın gözyaşları kadar acı olabilir...’»

«Bu da senin uydurmalarından mı?»

«Ah, hayır! Bu gerçek bir atasözü.» Geniş bölmede oturan ufak tefek dedektif sevecen suratı, neşeli gözlerinin iki yanındaki kırışıklarla zayıf bir Buda’ya benziyordu. «Ama bu atasözünün bir bölümü. Bütün söz şöyle: ‘Yaşam bazen bir ejderhanın gözyaşları kadar acı olabilir Ama ejderhanın gözyaşlarının acı mı, yoksa tatlı mı olduğu insanın lal alışına bağlıdır.»

«Yani yaşam sert, hatta zalim... Ama ayrıca yaşantı sen onu ne hale soktuysan odur.»

Mickey, Doğuluların dua ederken yaptıkları gibi avuçlarını birbirine dayadı. Sonra yalancı bir ciddilikle genç kadına dönerek başını eğdi «Belki de akıl Yankee kafanın kalın kemiğini aşarak içeri girebilir.»

Connie, «Her şey mümkün,» diye itiraf etti. Yanında iki sarı zarfla lokantadan çıktı. Kız kardeşinin fotoğraf makinesinin yakaladığı gülüm semesi ve bir yeğeni olduğu vaadiyle.

Dışarıda yağmur yeni bir Nuh’un dünyanın bir yerinde harıl harıl çalışıp çalışmadığını kendi kendine sormasına neden olacak kadar şiddetle yağıyordu. Belki de o Nuh şu anda hayvanları çifter çifter iskeleden tekneye çıkarıyordu.

Lokanta alışveriş merkezindeydi. Geniş saçak yaya yolunun yağmurdan korunmasını sağlıyordu. Kapının solunda bir adam duruyordu. Çonnie gözucuyla onu görür gibi oldu. Galiba iriyarı biriydi. Ama genç kadın adam kendisiyle konuşuncaya kadar ona bakmadı. «Bu fakire lütfen acıyın. Bu fakire lütfen acıyın, bayan.»

Connie kaldırımdan inerek saçakların altından çıkmak üzereydi. Ama adamın sesi çok etkileyiciydi. Yumuşak, müşfik, hatta ahenkli. Bu Miti, Connie’nin gözucuyla gördüğü dev gibi adama hiç uymuyordu.

Genç kadın döndü ve adamın insanı ürkütecek kadar çirkin olduğunu görünce şaşırdı. Dilenerek geçimini nasıl zar zor sağlayabiliyor, diye düşündü. Dilenci olağanüstü iriliği, kıtık gibi saçları ve bakımsız sakalıyla deli bir Rasputin’e benziyordu. Ama aslında o çılgın Rus papazı bu serserinin yanında bebek kadar güzel sayılırdı. Dilencinin suratında çizgi çizgi yara izleri vardı. Gaga gibi burnundaki kılcal damarlar çatladığından burnu koyu renk duruyor, dudaklarındaki uçuklardan sıvılar sızıyordu. Connie serserinin hastalıklı diş ve etlerini görür görmez vaktiyle bakmak zorunda kaldığı bir kadavrayı hatırladı. Onu öldükten dokuz yıl sonra zehirlenip zehirlenmediğini anlamak için mezarından çıkarmışlardı. Dilencinin gözleri kataraklıydı, üzerlerinde süt gibi beyaz kalın bir tabaka vardı. Genç kadın onların altında irislerin çizdiği koyu renk daireleri zorlukla görebiliyordu. Serserinin görünüşü öyle tehdit doluydu ki, Connie adamın durdurduğu insanların ona yaklaşıp avucuna para sıkıştırmak yerine dönüp kaçtıklarını düşündü.

«Bu fakire lütfen acıyın. Bu köre acıyın. Sizden daha şanssız olan birine birkaç kuruş verin.» Serserinin sesi gerçekten olağanüstüydü. Bunun kaynağı düşünüldüğü zaman ses daha da dikkati çekiyordu, berrak ve tatlı bir sesti, her sözü tatlı tatlı okuyacak doğuştan şarkıcı kın bir insanın sesi. Herhalde serserinin görünüşüne rağmen dilenerek geçimini sağlamasının nedeni bu sesti.

Başka zaman olsaydı Connie tatlı sesine rağmen dilenciye defolup gitmesini söylerdi. Hem de hiç nazik olmayan bir biçimde. Bazı dilenciler suçları olmadığı halde evsiz barksız kalıyorlardı. Connie çocukluk yıllarında yurtlarda kaldığı için gerçekten şartlara kurban olan insanlara acırdı. Ama mesleği icabı her gün sokaklarda türlü insanla karşılaşıyordu. O yüzden de bu serserileri bir grup halinde, romantik kişiler gibi görünmüyordu hiç. Çoğunun gerçekten deli olduğunu ve kendi iyilikleri akıl hastanelerine yatırılmaları gerektiğini biliyordu. İyilik meraklıları onları dışarı çıkardığı o yerlere geri dönmeliydiler. Bazı sokak serserileri bu duruma alkol, uyuşturucu ya da kumar yüzünden düşmüştü. Malikaneden sokağa kadar toplumun her tabakasında gerçekten temiz İnsan sayısının pek az olduğuna inanıyordu.

Bu adamın elinde olan her mahvedici seçimi yapmış ve her kötü kararı vermiş gibi gözükmesine rağmen, Connie yine de ceketinin ceplerini araştırdı. Birkaç yirmi beşlik ve eskilikten yumuşamış bir on dolarlık buldu. Sonra kendisini şaşırtan bir şey yaptı. Dilenciye bozuk para yerine on doları verdi.

«Tanrı sizden razı olsun, bayan. Tanrı sizi kutsasın ve korusun Yüzü sizi aydınlatsın.»

Bu davranışına çok hayret eden Connie döndü. Telaşla yağmura çıkarak arabasına doğru gitti. Koşarken bir yandan da kendisine ne olduğunu düşünüyordu. Bugün ona birden fazla armağan verilmişti Ordegard’ı kovalarken hayatı kurtarılmıştı. Ve o iğrenç sürüngeni zımbalamışlardı. Sonra beş yaşında olan Eleanor Ladbrook vardı. Ellie. Bir yeğen! Connie’nin böyle harika günleri pek olmamıştı. Galiba şanslı olduğu için fırsat çıktığı zaman bir şeyler vermek istemişti.

Hayatı, öldürülmüş bir sanık, geleceği için yeni bir yön. On dolara karşılık hiç de fena sayılmazdı bunlar.

Arabaya binip kapıyı çarparak kapattı. Anahtarları sağ eline almıştı. Motoru çalıştırıp gaza bastı. Motor havaya itiraz ediyormuş gibi hafifçe uğulduyordu.

Birden sol yumruğunu iyice sıkmış olduğunu farketti. Yumruğunu sıktığının farkında değildi. Sanki parmakları yıldırım kadar hızlı bir krampla bükülmüştü.

Avucunda bir şey vardı.

Connie ne olduğunu anlamak için parmaklarını açtı. Park yerindeki lambaların ışığı, yağmur içindeki ön cama rağmen, avucundaki buruşuk şeyin ne olduğunu görmesini sağlayacak kadar parlaktı.

Bir on dolar. Eskiyerek yumuşamış bir kâğıt para.

Connie avucundaki paraya gözlerine inanamıyormuş gibi şaşkın şaşkın baktı. Kuşkusu giderek artıyordu. Bu, dilenciye verdiğini sandığı on dolar olmalıydı.

Ama ben on doları dilenciye gerçekten verdim! Adamın pis eliyle parayı kavradığını gördüm. O sırada minnetini açıklamak için bir şeyler mırıldanıyordu.

Şaşkınlıkla yan camdan Çin lokantasına doğru baktı. Dilenci artık Orada değildi. Bütün yaya yolunu bakışlarıyla taradı. Ama serseri alışveriş merkezinin önünde de yoktu.

Buruşuk paraya baktı.

Yavaş yavaş keyfi kaçtı. Korkuyla titredi.

Neden korktuğunu bilmiyordu. Ama sonra nedeni anladı. Polise özgü bir önseziydi bu.

Harry’nin Özel Projelerden evine gitmesi tahmin ettiğinden daha uzun sürdü. Trafik ağır ağır ilerliyor, seller basmış dörtyol ağızlarında tıkanıyordu. Yemek için gerekli birkaç şeyi almak niyetiyle markete girince daha da zaman kaybetti. Bir somun ekmekle hardal alacaktı.

Böyle bir yere her girişinde, Ricky Estefan’ın o gün görevden sonra bir litre süt almak için dükkâna uğramasını anımsardı. Süt yerine yaşamı korkunç bir biçimde değişmişti. Ama markette kötü bir şey olmadı. O arada bebekle ve doğum günü partisiyle ilgili haberi duydu.

İşler ağırken tezgâhtarın oyalanması için çıkış kontuarının üzerine küçük bir televizyon konmuştu. Harry aldıklarının parasını verirken olayı öğrendi. Chicago’da genç bir anne kendi bebeğini öldürmekle suçlanıyordu. Akrabaları kadın için kalabalık bir doğum günü partisi planlamışlardı. Ama bebek bakıcısı gelmeyince genç anne doğum günü partisine gidip eğlenemeyeceğini düşünmüştü. O yüzden iki aylık bebeğini apartmandaki delikten aşağıya, çöplerin yakıldığı yere atmıştı. Sonra partiye gitmiş ve durmadan dans etmişti. Avukatı onun ‘doğum sonrası depresyonu’ yüzünden böyle davrandığını açıklamıştı.

İşte Connie’nin gaddarlıklar ve zulümle ilgili koleksiyonu için süregelen bir kriz örneği daha, diye düşündü Harry.

Tezgâhtar iri kara gözleri keder dolu ince bir gençti. İngilizceyi ¡rantı aksanıyla konuşuyordu. «Bu ülkeye neler oluyor böyle?»

Harry, «Bazen bunu ben de düşünüyorum,» dedi. «Ama senin eski ülkende deliler sadece ortalıkta rahatça dolaşmıyor, başa da geçiyorlar.»

Tezgâhtar başını salladı. «Doğru. Ama kimi zaman burada da aynı şey oluyor.»

«Haklısın.»

Harry elinde ekmekle hardalın konmuş olduğu naylon poşetle camlı iki kapının birinden dışarı çıkarken birden sağ kolunun altında katlanmış bir gazete olduğunu farketti. Kapı yarı açık halde durakladı. Gazeteyi koltuğunun altından çıkarıp ne olduğunu anlayamıyormuş gibi şaşkın şaşkın baktı. Gazeteyi katlayıp kolunun altına sokmak bir yana, onu almamıştı bile. Bundan emindi.

Tekrar kasaya döndü. Gazeteyi kontuara koyduğu zaman kat yeri açıldı. Harry, «Bunun parasını verdim mi?» diye sordu.

Tezgâhtar şaşırdı. «Hayır, efendim. Ben onu aldığınızı bile görmedim.»

«Ben de gazeteyi aldığımı hiç hatırlamıyorum.»

«Gazeteyi istiyor musunuz?»

«Hayır. Aslında istemiyorum.» Sonra Harry ilk sayfadaki manşeti farketti.

«LAGUNA BEACH LOKANTASINDA TABANCA DÜELLOSU»

Hemen altında da, «İKİ ÖLÜ, ON YARALI» yazılıydı. Gazetenin en geç dağıtılan akşam baskısıydı. Ordegard’ın kanlı çılgınlığıyla ilgili ilk haber bu gazetede yayınlamıştı.

Harry, «Bir dakika,» dedi. «Evet. Evet. Gazeteyi alacağım.» Karıştığı vakalardan biri gazetelere geçtiği zaman kendisiyle ilgili haberleri hiç okumazdı. O bir polisti, ünlü bir yıldız değil.

Tezgâhtara bir yirmi beşlik vererek gazetenin akşam baskısını aldı. Ama hâlâ gazetenin katlanıp koltuğunun altına nasıl girdiğini anlamış değildi. Bir an hafızasını mı kaybetmişti? Yoksa daha acayip bir şey mi olmuştu? O günkü izah edilemeyen olaylara doğrudan bağlı bir şey?

Sırsıklam kesilmiş olan Harry ön kapıyı açarak antreye girdiğinde dairesi ona her zamankinden daha da çekici geldi. Derli toplu, düzenli bir sığınaktı. Dış dünyanın kargaşası içeri giremezdi.

Su içindeki ayakkabılarını çıkardı. Belki de bir daha giyilemeyeceklerdi. Şoson giymeliydim, diye düşündü. Ama hava raporunda yağmurun gece başlayacağını söylediler.

Çorapları da ıslaktı ama onları çıkarmadı. Antrenin zeminini, temiz ve kuru elbiseler giydikten sonra silecekti.

Mutfağa gidip ekmekle hardalı üzerinde yiyecekleri kestiği tahtanın yanına koydu. Daha sonra sütte pişirilmiş tavuk etiyle sandviç yapacaktı. Açlıktan ölüyordu.

Mutfak pırıl pırıldı. Harry işe gitmeden önce kahvaltı takımlarını yıkadığı için çok sevindi. Şimdi bulaşıkları görseydi içi çok sıkılacaktı.

Mutfaktan çıkıp oturma odasıyla kısa koridordan geçerek yatak odasına gitti. Akşam gazetesi elindeydi. Eşiği aşarken ışıkları yaktı ve... sokak serserisinin yatağında yattığını gördü.

Harikalar Diyarına giden Alice’in düştüğü tavşan deliği Harry’nin serseriyi gördüğü an yuvarlandığı kuyu kadar derin değildi.

Serseri dışarıda ya da Özel Projelerin koridorunda uzaktan gördüğü zamankinden daha da iri duruyordu. Daha da pisti. Daha da iğrenç. Bir hayalet gibi yarı saydam değildi. Hatta kabarık karışık saçları, kat kat cins cins kir ve yaralarla kaplı suratı, eski bir Mısır mumyasının sargılarını andıran buruşuk, yırtık pırtık koyu renk kılığı odanın kendinden bile daha gerçekmiş gibi gözüküyordu.

Serseri gözlerini açtı. Birer kan gölcüğüne benziyordu bu gözler.

Serseri doğrulup oturdu ve, «Kendini çok özel bir şey sanıyorsun,» dedi. «Ama sen de sadece bir hayvansın. Geri kalanlar gibi ayaklı bir et yığını.»

Harry gazeteyi atarak koltuğunun altındaki kılıfından tabancasını çekti. «Kımıldama.»

Serseri bu uyarıya aldırmadan ayaklarını karyolanın yanından sarkıttı ve ayağa kalktı. Örtü, yastık ve yatağın üzerinde başıyla vücudunun oluşturduğu çukurlar kalmıştı. Bir hayalet karda yürür ama iz bırakmazdı. Halüsinasyonların ağırlığı yoktu.

«Hastalıklı bir hayvan daha.» Serserinin sesi Laguna Beach’de sokakta konuştuğu zamankinden daha kalın ve hırıltılıydı. Konuşmayı zorlukla öğrenen bir hayvanın gırtlaktan çıkan sesiydi bu. «Kendini bir kahraman sayıyorsun değil mi? Büyük adam! Büyük kahraman! Ah, sen bir hiçsin! Bir sidik torbası bile değilsin. Sen busun. Bir hiç!»

Harry her şeyin ikinci kez tekrarlanacağına inanamadı. Bir gün içinde olamazdı... özellikle kendi evinde.

Bir adım gerileyerek kapıya ulaştı. «Yere hemen yüzükoyun yatıp ellerini de başının arkasına dayamazsan kafanı uçururum! Yemin ediyorum.»

Serseri karyolanın yanından dolaşarak ona doğru gelirken, «İstediğini vurabileceğini sanıyorsun değil mi?» diye homurdandı. «İstediğini itip kakabileceğim. Ve her şeyin böylelikle sona ereceğini düşünüyorsun. Ama benimle ilişkin böyle sona ermeyecek. Beni vurmak hiçbir şeyi değiştirmeyecek.»

«Hemen dur! Sözlerimde çok ciddiyim.»

Serseri durmadı. Duvara vuran hareket halindeki gölgesi dev gibiydi. «Bağırsaklarını deşip suratına bastıracağım. Ölürken bağırsaklarını sana koklatacağım.»

Harry tabancayı iki eliyle kavramış, atıcı duruşuna geçmişti. Ne yaptığını iyi biliyordu. Usta bir nişancıydı. Değil bu iriyarı ayıyı, uçuşan bir arıkuşunu bile bu kadar yakından vurabilirdi. Yani bu olay ancak bir tek biçimde sonuçlanacaktı. Serseri kasaptaki bir sığır kadar buz gibi olacak, duvarlar kan içinde kalacaktı. Tek uygun senaryoydu bu. Ama Harry yine de kendini yaşamı boyunca hiç görmediği kadar büyük bir tehlikeyle karşı karşıyaymış gibi hissediyordu. Çok savunmasızmış gibi. Tavan arasındaki kutuların oluşturduğu labirentte, manken yığınlarının ortasında bile böyle bir duyguya kapılmamıştı.

Serseri karyolanın ayakucundan dolaştı. «Siz insanlarla oynamak çok eğlenceli oluyor.»

Harry ona son kez durmasını emretti.

Ama serseri yine de yaklaştı. Aralarında üç metre kaldı. Sonra iki buçuk, bir buçuk...

Harry ateşe başladı. Tetiği arka arkaya, ustalıkla çekiyor, geri tepmenin namluyu hedeften saptırmasına izin vermiyordu. Bir, iki, üç, dört el ateş. Patlama küçük yatak odasında kulakları sağır edecek gibiydi. Harry her kurşunun zarar verdiğini biliyordu. Bunlardan üçü serserinin gövdesine, dördüncüsü bir metre kadar yakınında olan adamın boynunun dibine girmişti. Serserinin kafası sanki onu şaşırtan bir şeye dönüp çabucak bakıyormuş gibi hızla yana doğru çevrilmişti.

Serseri yere çökmedi. Sendeleyerek gerilemedi de. Sadece vücuduna her kurşun saplanışında sarsıldı. Harry yakından ateş açtığı için boynunda açılan yara korkunçtu. Kurşun boynunu delip geçmiş olmalıydı. Ensedeki yara daha korkunçtu. Belki kurşun omurgayı çatlatmış ya da kırmıştı. Anla hiç kan yoktu. Hiç kan fışkırmıyor, hatta damlamıyordu bile. Sanki adamın kalbi çoktan durmuş, kanı da damarlarında kuruyarak katılaşmıştı. Hâlâ Harry’nin üzerine geliyordu. Bir ekspres gibi durdurulamayacak bir şeydi. Harry’e çarptı. Harry’nin soluğu kesildi. Sonra havalandı. Serseri onu geri geri götürerek kapıdan çıkardı ve koridorun ilerdeki duvarına çarptı. Hem de öyle şiddetle savurdu ki, Harry'nin dişleri kolaylıkla duyulan bir takırtıyla birbirine çarptı ve tabanca da elinden fırladı.

Can acısı Harry’nin belinden iki omzuna doğru bir Japon yelpazesi gibi yayıldı. Bir an bayılacağını sandı. Ama dehşet kendinden geçmesini engelledi. Şimdi ayakları yerden kesilmiş, duvara çivilenmiş gibi duruyordu. Onu oraya yapıştıran ve sıvaların da çatlamasına neden olan o müthiş güç yüzünden sersemlemişti. Düşmanın demir gibi pençesinde bir çocuk kadar acizdi. Ama bayılmazsa belki gücünü yeniden kazanabilecekti. Ya da kendini kurtarmak için bir şeyler düşünebilecekti. Herhangi bir şey. Bir hareket, bir hile, bir şaşırtmaca.

Serseri Harry’e yaslanarak onu ezdi. O kâbusları andıran suratı daha yaklaştı. Mor yara izlerinin etrafında genişlemiş gözenekler vardı. Kibrit başı büyüklüğündeki bu deliklere kir dolmuştu. Serserinin geniş burun deliklerinden sert kıllar fışkırıyordu. Soluk verdiği zaman insan mezardaki ceset çürürken çıkan gazların etrafa yayıldığını sanıyordu. Harry tiksinti yüzünden öğürdü.

Serseri, «Korkuyor musun, küçük adam?» diye sordu. Boğazındaki delik konuşmasını engellemiyordu. Ses tellerinin parçalanarak ensesindeki delikten uçmuş olmaları da. «Korkuyor musun?»

Evet, Harry korkuyordu. Korkmaması için aptal olması gerekirdi. Silahlı eğitim ve polis olarak çalışmak kimseyi bir gulyabaniyle burun buruna geleceği ana hazırlayamazdı. Harry korktuğunu itiraf etmeye hazırdı. Bunu damlara çıkıp haykırabilirdi de. Tabii serserinin istediği buysa... Ama doğru dürüst soluk alıp konuşamıyordu.

Serseri, «Şafağa on bir saat kaldı,» dedi. «Tiktak, tiktak.» Kabarık sakalının derinliklerinde bir şeyler kıpırdanıyordu. Usul usul. Belki de böcekler... Serseri Harry’i şiddetle sarsarak yine duvara vurdu.

Harry kollarını kaldırarak aralarına sokmaya, iriyarı adamın elinden kurtulmaya çabaladı. Ama bu bir beton direği zorlamaya benziyordu.

Serseri dişlerini göstererek, «Önce sevdiğin her şey ve herkes,» diye homurdandı. Sonra döndü. Hâlâ sıkıca tuttuğu Harry’i kapıdan yatak odasına fırlattı.

Harry yere hızla çarptı ve karyolanın yanına yuvarlandı.

«Sonra sen!»

Sersemlemiş halde soluk almaya çalışan Harry başını kaldırdı. Serseri kapıyı dolduruyordu sanki. Ona bakıyordu. Tabanca ayağının dibin deydi. Silahı bir tekmede Harry’e doğru yolladı. Tabanca dönerek halının üzerinde durdu. Harry’nin uzanabileceği kadar yakın değildi. O dev kendisine saldırmadan hızla atılarak silahı kapıp kapmayacağını düşündü. Sonra buna kalkışmanın bir yararı olmayacağı geçti aklından. Dört el ateş etmişti. Serseriye dört kurşun isabet etmişti. Ama yaraları kanamıyordu bile.

Serseri, «Ne dediğimi duydun mu?» diye sordu. «Ne dediğimi duy dun mu? Ne dediğimi duydun mu, kahraman?» Harry’nin cevap verme sini beklemeden soruyu giderek yükselen bir sesle, garip bir alay ve öfkeyle tekrarladı. «Ne dediğimi duydun mu, kahraman? Ne dediğimi duydun mu, ne dediğimi duydun mu, ne dediğimi duydun mu, ne dediğimi duydun mu, duydun mu? Ne dediğimi duydun mu? NE DEDİĞİMİ DUYDUN MU, DUYDUN MU, DUYDUN MU, DUYDUN MU, KAHRAMAN? DUYDUN MU, DUYDUN MU?» Şiddetle titriyordu, yüzü nefret ve öfkesinden morarmıştı. Artık Harry’e bakmıyordu bile. Gözlerini tavana dikmiş, ulur gibi bağırıyordu. «NE DEDİĞİMİ DUYDUN MU? DUYDUN MU?» Sanki hiddeti öylesine artmıştı ki, bunu bir insana doğru yöneltmek yetmeyecekti. Serseri bütün dünyaya bağırıyordu. Hatta belki de daha gerideki âlemlere de. Sesi pes bir gök gürültüsüyle kulak tırmala yan bir çığlık arasında değişiyordu.

Harry karyolaya dayanarak ayağa kalkmaya çalıştı.

Serseri sağ elini kaldırdı ve parmaklarının arasında yeşil statik elektrik çatırdadı. Avucunun yukarsında ışık titreşiyordu. Birdenbire eli alev aldı.

Serseri bileğini hızla büktü ve alevden bir topu odada ileriye doğru fırlattı. Perdelere çarpınca kumaşlar sanki patlayarak tutuştu.

Serserinin gözleri artık kızıl birer gölcüğe benzemiyordu. Şimdi göz çukurlarından alev diller kaşlarına doğru uzanmaktaydı. Serserinin içi sanki boştu. Hasırdan yapılmıştı ve içerden dışarıya doğru yanıyordu.

Harry ayağa kalkmıştı. Bacakları titriyordu.

Bütün istediği oradan çıkıp gitmekti. Yanan perdeler pencereyi kaplıyordu. Serseri ise kapıdaydı. Çıkabileceği hiçbir yer yoktu Harry’nin.

Serseri döndü ve bileğini şapkasından güvercin çıkaran bir illüzyonist edasıyla hızla büktü. Alev alev yanan, kızgınlıktan beyaza dönüşmüş ikinci bir top odada döne döne ilerledi ve şifonyere çarparak Molotof kokteyli gibi patladı. Etrafa alevler uçuştu. Şifonyerin aynası patlarken çekmeceler hızla açıldı. Alevler etrafa daha da yayıldı.

Serserinin sakalından dumanlar döne döne yükseliyor, burun deliklerinden alevler fışkırıyordu. Gaga gibi burnunda su kabarcıkları belirdi, sonra da burnu erimeye başladı. Serseri bağırır gibi ağzını açmıştı ama iadece patlama ve yanmaların neden olduğu hışırtı, gürültü ve çatırtı duyuluyordu. Yaratık soluk verirken ağzından hava fişeklerininkini andıran bir ışık çağlayanı döküldü. Etrafa gökkuşağının her renginde kıvılcımlar saçıldı. Sonra ağzından alevler fışkırdı ve dudakları derin tavada kızartılmış halka halka domuz etleri gibi cazırdayarak büküldü.

Harry alevlerin yılan gibi kıvrılıp bükülerek şifonyerden duvara ve oradan da tavana eriştikleri gördü. Halı da yer yer yanıyordu.

Sıcak daha şimdiden korkunç bir hal almıştı. Etrafı çok geçmeden koyu bir duman kaplayacaktı.

Serserinin göğsündeki üç kurşun yarasından parlak alevler fışkırdı. Kan yerine kızıl ve altın gibi alevler. Yaratık bileğini bir kere daha büktü. Elinden üçüncü bir parlak ateş topu fırladı.

Hışırdayarak uçan alev topu Harry’e doğru geldi. Harry hemen iki büklüm oldu. Ateş topu başının üstünden geçti. O kadar yakındı ki, bir iliyle yüzünü korumaya çalıştı. Etrafını kavurucu bir sıcaklık sardığı için bağırdı. Yatak örtüsü sanki benzine batırılmış gibi tutuştu.

Harry başını kaldırdığında kapıda artık kimse yoktu. Serseri gitmişti.

Harry tabancasını yerden kaparak koridora fırladı. Halıdan çoraplı ayaklarının çevresinde alevden diller yükseliyordu. Harry çorapları ıslak Olduğu için sevindi.

Koridor boştu. Harry buna memnun oldu. Çünkü kurşun işlemediğine göre o yaratık her neyse onunla tekrar karşılaşmak istemiyordu. Mutfak sağındaydı. Tabanca elinde kapının önünde durdu. Alevler mutlak dolaplarını yutuyor, perdeler cehennemde dans edenlerin etekleri gibi uçuşuyordu. Dumanlar ona doğru geliyordu. Harry ilerledi. Antre biraz ötedeydi, oturma odası ise Sağda. Herhalde o şey oraya gitmişti. Artık onu ‘serseri’ değil ‘şey’ diye düşünüyordu. Kemerin altından geçmek istemiyordu. O şeyin kendisine saldırarak alevli elleriyle yakalamalından korkuyordu. Ama oradan hemen gitmesi gerekliydi. Daireye dumanlar dolduğundan öksürüyor, ciğerlerine yeterince temiz hava çekemiyordu.

Sırtını koridorun duvarına dayayarak usul usul antreye doğru gitti. Kemere doğru bakıyordu, tabancayı öne doğru uzatmıştı. Onun etkili olacağına inandığından değil, eğitimi ve mesleği yüzünden buna alışmış olduğu için. Her neyse, zaten silindirde bir kurşun kalmıştı.

Oturma odası da yanıyordu. O alevli yaratık odanın tam ortasında durmuş, alevlerden oluşan fırtınayı kucaklamak istiyormuş gibi kollarını açmıştı. Her tarafı tutuşmuştu. Alevler onu yutuyordu ama canının acı madiği anlaşılıyordu. Hatta belki de bir tür vecd halindeydi. Alevlerin her ateşli okşayışı o şeye sapık bir zevk veriyor gibiydi.

Harry yaratığın ateşten kefeninin içinden onu gözetlediğinden emindi. Kollarını çarmıha gerilmiş gibi açarak yaklaşmasından ve onu tekrar duvara çarpmasından korkuyordu. Yengeç gibi yan yan antreye gitti. Aynı anda yatak odasından fışkıran kara bir duman koridordan döne döne geçerek etrafını sardı. Harry’nin son gördüğü sırsıklam ayakkabıları oldu. Onları tabancayı tuttuğu eliyle yerden kaptı. Duman o kadar yoğundu ki, antreye hiç ışık sızmıyordu. Geride tavana doğru yükselen alevlerin ışığı bile. Zaten Harry’nin gözleri yanıyor, yaşarıyordu. O yüzden gözlerini sıkıca yummak zorunda kaldı. Zifiri karanlıkta yönünü şaşırması tehlikesi vardı. Bu kadar küçücük yerde bile.

Soluğunu tuttu. Bu zehirli havayı bir defa bile içine çekmesi başının dönmesine, boğulurcasına öksürerek dizüstü düşmesine neden ola çaktı. Ama yatak odasından beri temiz hava solumamıştı. O nedenle fazla dayanamayacaktı. Ancak birkaç saniye daha soluk almamaya çalışabilirdi. Ayakkabılarını kaparken kapı tokmağına uzanmaya çalıştı Ama karanlıkta onu bulamadı. Parmakları kaydı. Paniğe kapılmak üzereyken sol eliyle tokmağı kavradı. Fakat kapı kilitliydi. Mandallıydı bu kilit. Harry’nin ciğerleri sanki ateş yutmuş gibi yanıyor, göğsü sızlıyordu. Kilidin mandalı neredeydi? Tokmağın yukarısında olması gerekir. Mandalı buldu. Soluk alması gerekiyor ama alamıyordu. Kilidi açtı. İçin de, dışarıdakinden daha tehlikeli bir karanlığın yayılmaya başladığım farketti. Tokmağı yakalayıp kapıyı hızla açtı ve kendini dışarı attı. Etrafı hâlâ dumanla sarılıydı. Serin gece duman bulutunu dışarı çekmişti Harry temiz hava bulabilmek için yalpalayarak sağa doğru gitti. İlk kez soluk aldığı zaman hava ciğerlerine buz gibi soğuk geldi.

Bahçeli avluda etrafı iyice görebilmek için gözlerini arka arkaya , kırptı. U biçimi binanın üç yanından yükseldiği bahçede açalyaların dikenli erik çitlerinin ve sık İngiliz çuha çiçeklerinin arasından yollar uzanıyordu. Harry birkaç komşunun apartmanlarından aşağıdaki verandaya çıktıklarını gördü. İkinci kattaki bütün dairelerin açıldığı balkonda ise bir çift vardı. Herhalde dışarı çıkmalarının nedeni silah sesiydi. Çünkü burası bu tür gürültünün sık duyulduğu bir semt değildi. Hepsi de şok geçirir gibi Harry’e ve dairenin ön kapısından döne döne çıkan yağlı dumanlara bakıyorlardı. Ama Harry binlerinin, «Yangın var!» diye bağırmadıklarından emindi. O yüzden kendi haykırmaya başladı. «Yangın var!» O zaman diğerleri de ona katıldılar.

Harry verandadaki iki alarm kutusundan birine doğru atıldı. Tabancasıyla ayakkabılarını yere atıp buzlu camı kıran kolu çekti. Ziller tiz bir »esle çalmaya başladı.

Sağda, Harry’nin avluya bakan oturma odasının camları dışarı doğru patladı ve kırıklar verandanın beton zeminine yağdı. Bunu dumanlar İzledi, sonra da dalgalanan alevden diller. Harry alev alev yanan yaratıcın pencereden çıkarak tekrar peşine takılmasını bekledi.

Aklına, deli gibi, bir filmin tema şarkısı geldi. «Kimi çağıracaksın? HAYALET AVCILARINI!»

O şimdi Dan Aykroy’un bir filminde yaşıyordu. O kadar korkmasaydı bunu komik bulacaktı. Ama korkusundan kalbi sanki gırtlağında çarpıyordu.

Uzaklardan siren sesleri geldi. Hızla yaklaşıyorlardı.

Harry kapıdan kapıya koşarak hepsine yumruğuyla vurdu. O sırada yine yumuşak patlama sesleri duyuldu. Garip madensi bir çığlığı andıran gürültü de. Alarm zilleri durmadan çalıyordu. Camlar arka arkaya patlıyor, parçalan düzensiz bir fırtınanın çarptığı rüzgâr çanları gibi şıngırdıyordu. Harry seslerin kaynaklarını anlamak için arkaya bakmıyor, kapıdan kapıya gidiyordu.

Sirenler diğer bütün gürültüleri bastırdığı ve araçlar birkaç blok öteye kadar geldiklerinde, Harry binadaki herkesin uyarıldığına ve dışarı Çıktığına karar verdi. İnsanlar avluya yayılmışlardı. Dama ya da itfaiye arabalarının gelip gelmediğini anlamak için yola bakıyorlardı. Korkmuş, dehşete kapılmışlardı. Kimisi sersemlemiş ve sessizleşmişti. Kimisiyse ağlıyordu.

Harry ilk alarm kutusuna koşarak oraya bıraktığı ayakkabılarını giydi.

Ancak o zaman yağmurun apartmanında geçirdiği birkaç dakika içinde durmuş olduğunu farketti. Lastik ve palmiye ağaçlarından hâlâ sular akıyordu. Ağaççıklardan da. Islak dallar ve yapraklar gitgide yayılan yangın yüzünden binlerce küçücük yakutla bezenmiş gibi gözüküyorlardı.

Harry döndü ve bütün komşuları gibi binaya baktı. Yangının pek çabuk yayılması onu da şaşırttı. Dairesinin yukarısındaki kat alevler için deydi. Camları kırılmış pencerelerden uzanan diller çerçeveleri yalıyordu. Dumanlar dışarı fışkırıyor ve o korkunç ışık karanlık gecede sönükleşip parlaklaşıyordu.

Harry sokağa doğru baktı ve itfaiye arabalarının geniş Los Cabos sitesine girmiş olduklarını görünce rahatladı. Bir blok geride sirenler susmaya başladı. Ama ışıklar hâlâ yanıp sönüyordu.

Diğer binalarda oturanlar da dışarı fırlamışlardı. Ama sonra çabucak, acil durumlarda kullanılan taşıtların yolundan çekildiler.

Müthiş bir sıcak dalgası Harry’nin dikkatini tekrar kendi apartmanına çekti. Alevler damı delip geçmişti.

Yukarıda, tahta ve kiremit kaplı damın en sivri yerinde, alevler karanlık göğün önünde peri masallarına yakışacak bir ejderhanın siluetini çiziyorlardı. Ejderha sarılı turunculu kırmızılı kuyruğunu, akik rengi dev kanatlarını açıyordu. Pulları ışıl ışıldı. Kızıl gözleri parlıyor ve onu öldürmeyi düşünecek olanlara ve bütün şövalyelere kükreyerek meydan okuyordu.

Connie eve giderken pepperoni ve mantarlı pizza aldı. Yemeğini mutfak masasında yedi, üzerine de bira içti.

Yedi yıldan beri Costa Mesa’da kiraladığı küçük bir dairede oturuyordu. Yatak odasında sadece bir karyola, bir komodin ve lamba vardı. Şifonyeri yoktu. Elbisesi fazla olmadığı için bütün giysilerini ve ayakkabılarını bir dolaba sığdırabiliyordu. Oturma odasına arkası geriye doğru eğilebilen siyah deri kaplı bir koltuk, bir yanına okumak istediği zaman

Bir şeylere sahip olmak onu ilgilendirmiyordu. Hiçbir şeyi olmadan büyümüştü. Elinde eski bir bavulla o ev ya da yurttan bu ev ya da yurda gitmişti. Hatta aslında eşyalar ona yük gibi gelirdi. Connie kendini bir yere bağlanmış, kapana kıstırılmış gibi hissederdi. Öyle süs eşyaları filan da yoktu. Duvarlarda resim ya da dekorasyon olmadığı gibi. Sadece mutfağa bir poster asmıştı. Bunu, paraşütle atlayan biri bin beş yüz metre yükseklikten çekmişti: yemyeşil kırlar, yuvarlak tepeler, kuru bir nehir yatağı, aralık aralık ağaçlar, birbirlerini soyut bir resimdeki çizgiler gibi kesen iki asfalt yol ve ip kadar ince iki patika. Connie çok kitap okurdu. Ama onları kitaplıktan alıyor, seyrettiği video bantlarını da kiralıyordu.

Arabasını satın almıştı. Taşıt hem özgürlük makinesiydi, hem de çelik bir çekitaşı.

Connie’nin mücevherler ve giysiler, antikalar ve sanat eserleri yerine aradığı ve değer verdiği tek şey özgürlüktü. Ama bazen onu elde etmek orijinal bir Rembrandt bulmaktan çok daha zordu. Uçaktan atlandığı zaman paraşütü açmadan önceki o uzun, tatlı düşüşte özgürlük gizliydi. Güçlü bir motosiklete binerek ıssız bir karayolunda ilerlerken özgürlüğü biraz elde etmiş oluyordu. Ama gepgeniş çölde bir kum bisikletine binmek daha da güzeldi. İnsan sadece her yönde masmavi gökyüzüne doğru uzanan kumları, dik kayaları ve kurumuş çalıları görüyordu.

Pizzasını yiyerek bira içerken fotoğrafları sarı zarftan çıkarıp inceledi. Ölmüş olan ikizi. Ona ne kadar çok benziyordu.

Kardeşinin kızı Ellie, Santa Barbara’da Ladbrook’larla birlikte oturuyordu. Fotoğrafların arasında onunki yoktu. Belki Ellie de Colleen gibi Connie’ye çok benziyordu. Bir yeğeni olmasının kendisinde ne gibi duygular uyandırdığını anlamaya çalıştı. Mickey Chan’ın da söylediği gibi insanın ailesi olması harika bir şeydi. Artık yalnız olmamak. Connie kendini bildi bileli hep yalnızdı. Ellie’yi düşünürken sevinçle ürperdi. Ama buna endişe de karışıyordu. Bir yeğen bu dünyadaki bütün maddi şeylerden daha ağır bir yük olabilirdi.

Ya Ellie’yle tanışır ve onu seversem?

Hayır. Sevgi beni ilgilendirmiyor.

Ama aşk... İşte insanı kaygılandıran buydu.

Aşkın kutsal bir duygu olmasına karşın insanı bağlayan bir pranga ya dönüşebileceğinden kuşkulanıyordu. İnsan birine âşık olduğu zaman kimbilir özgürlüğünden ne kadarını kaybederdi? Ya da biri ona âşık olduğu zaman. Bu soruların yanıtını bilmiyordu. Çünkü kimseye karşı aşk kadar güçlü ve derin bir duygu hissetmemişti. Ona da âşık olmamışlardı. Yani ona karşı Connie’nin aşk diye tanımladığı şeyi duymamışlardı. Çok roman okumuş, kitaplardan aşkın bir tuzak, acımasız bir hapishane olabileceğini öğrenmişti. Aşkın ağırlığı altında kalpleri kırı lan insanları da görmüştü.

Çok uzun bir süreden beri yalnızdı.

Ama bu yalnız yaşamında rahattı.

Değişiklik korkunç bir risk olabilirdi.

Gülümseyen kardeşinin yüzünü inceledi. Kodacrome’un renkleri hemen hemen gerçek tonlara yakındı. Şimdi onunla Colleen’in arasın da ince, parlak bir cila ve beş yıllık uzun bir ölüm vardı.

Dil ve kalemin kullandığı hüzünlü sözcüklerden en acısı şudur «Olabilirdi!»

Kız kardeşini hiçbir zaman tanıyamayacaktı. Ama yeğenini tanıyabilirdi. Bütün gereken cesaretti.

Buzdolabından bir bira daha alıp masaya döndü. Colleen’in yüzü nü bir süre daha inceleyecekti. Ama şimdi resimlerin üzerine bir gazete yayılmıştı. Register gazetesi. Connie’nin gözüne bir başlık ilişti. «LAGU NA BEACH LOKANTASINDA TABANCA DÜELLOSU... İKİ ÖLÜ, ON YARALI.»

Connie uzun ve endişeli bir an manşete baktı. Gazetenin bir dakika önce orada olmadığını biliyordu. Evin hiçbir yerinde olmadığını da Aslında gazete satın almamıştı.

Buzdolabından bira almaya gittiği zaman arkasını bir an bile masa ya dönmemişti. Apartmanda ondan başka birinin olmadığını kesinlikle

biliyordu. İçeriye biri girseydi, onun mutfağa geldiği gözümden kaçmazdı...

Gazeteye dokundu; gerçekti ama bu dokunuş, parmaklarını buza sürmüşcesine onu dondurdu.

Gazeteyi aldı; duman kokuyordu. Sayfaların kenarları kahverengiye dönüşmüştü. Sonra içeriye doğru sararıyor ve ortada beyaz oluyordu. Sanki gazete yanmadan önce ateşten kurtarılmış gibi.

En yüksek palmiyelerin tepesi dönerek uçan duman bulutları arasında kayboldu.

Sersemleyen, ağlayan bina sakinleri, sarılısiyahlı muşambalarla uzun lastik çizmeler giymiş olan itfaiyeciler araçlardan hortumları indirip bahçe yollarından ve tarhlardan geçirirlerken, geri çekildiler. Başka İtfaiyeciler ellerinde baltalarla koşarak geldiler. Bazıları duman dolu dairelere girebilmek için soluma maskeleri takmışlardı.

Harry Lyon kendi dairesine bakınca içini acı bir kayıp duygusu sardı. Her şey yanıp gitmişti. Raflara alfabe sırasına göre dizdiği kitapları, müzik türüne ve bir de sanatçının adına göre çekmecelere düzgünce yerleştirdiği kompakt diskleri, tertemiz, bembeyaz mutfağı, dikkatle yetiştirdiği saksıdaki bitkileri... Dokuz yaşından beri tuttuğu yirmi dokuz ciltlik günlük defteri. (Her yıl için bir günlük.) Hepsi mahvolmuştu. Alevlerin aç aç odalarını yuttuğunu, ateşin mahvetmediği az bir eşyanın üzerine yağan kurumu, parlak şeylerin donuklaşıp lekelendiğini düşününce midesi bulandı.

Sonra binanın gerisindeki garajda duran Honda’sını hatırladı. O tarafa döndü, sonra durakladı. Bir arabayı kurtarmak için canını tehlikeye atması aptallık olacaktı. Ayrıca Ev Sahipleri Derneğinin de başkanıydı. Böyle bir zamanda komşularıyla birlikte kalması, onları rahatlatıp endişelerini gidermesi, sigorta ve diğer konularda fikir vermesi gerekirdi.

İtfaiyecileri telaşlandırmamak için tabancasını kılıfına sokarken, serserinin kendisini duvara yapıştırdığı zaman söyledikleri aklına geldi «Önce sevdiğin her şey ve herkes., sonra sen!»

Bu sözleri ve bunların doğuracağı sonuçları düşününce derin bit korku örümcek hızıyla tüylerini diken diken etti. O zamana kadar duyduğu korkuların hepsinden kötüydü bu. Ateş ne kadar parlaksa, bu o kadar karaydı.

Tekrar garajlara doğru gitti. Birdenbire bir araba bulması gerektiğini anlamıştı. İtfaiyecilerin yanından kaçarak binanın köşesini döndü Havada ışıklı pervanelere benzeyen binlerce kıvılcım uçuşuyor, döne döne yükselen sıcak hava akımları yüzünden dans ediyorlardı. Yukarılardan, damdan önce korkunç bir çatırtı geldi, sonra da bütün geceyi sarsan bir şangırtı. Yanan tahta kiremitler arka arkaya gürültüyle taş döşeli yere ve iki yanındaki ağaççıkların arasına düştüler.

Harry kollarını başının üstünde kavuşturdu. Sedir tahtasından yapılmış kiremitlerin saçlarını tutuşturmasından korkuyor, giysilerinin hâla alev almayacak kadar ıslak olduğunu umuyordu. Bu ateş çağlayanın dan zarar görmeden kurtulduktan sonra yağmurdan ıslanmış demir bahçe kapısını itti.

Binanın arkasında asfalt yer patlamış olan arka camların parçalarıyla ışıl ışıldı. Yer yer su birikintileri de vardı. Her ayna gibi yüzeye binanın tepesinde kuduran parlak fırtınanın koyu kırmızı ışıltısı vuruyordu Koşarken ayaklarının etrafında pırıltılı yılanlar kaydılar.

Garaj kapısını hızla yukarıya doğru açarken arka bahçe yolunda kimseler yoktu. Ama kapı daha tam anlamıyla açılmadan bir itfaiyeci gözüktü ve ona bağırarak oradan çıkmasını söyledi.

Harry, «Polis!» diye cevap verdi. Bu sayede gerekli birkaç saniyeyi kazanacağını umuyordu. Ama durup rozetini göstermedi. Uçuşan kıvılcımlar uzun garajın damında birkaç yerden alevlerin yükselmesine neden olmuştu. Garaja hafif bir duman dolmuştu.

«Anahtarlar!» Harry anahtarları antredeki masada ya da mutfakta unutmuş olmasından korktu. Arabaya yaklaşırken duman yüzünden öksürüyor, bir yandan da telaşla ceplerine vuruyordu. Anahtarların spor ceketinin cebinde şıngırdadığını duyunca rahatladı.

«Önce sevdiğin her şey ve herkes...»

Garajdan geri geri çıkarak vites değiştirdi, ona bağırmış olan itfaiyecinin yanından geçip yolun sonuna kadar gitti. İki saniye gecikseydi yaklaşan itfaiye arabası orada yanlamasına durup yolu kapatacaktı ! Honda’yı sokağa doğru döndürürken az kalsın çamurluk itfaiye arabasınınkine çarpıyordu.

Ondan umulmayan bir pervasızlıkla üç dört blok ilerledi. Arabaların önünden arkasından dolaşıyor, kırmızı ışıkta da durmuyordu. Sonra birdenbire arabanın radyosu kendi kendine çalışmaya başladı. Serserinin kalın, hırıltılı sesi stereo hoparlörlerden yükselirken Harry hayretle irkildi.

«Artık dinlenmek gerekiyor, kahraman. Dinlenmek gerekiyor.»

«Kahretsin! Ne oluyor?»

Harry’e sadece parazit cevap verdi.

Ayağını gaz pedalından hafifçe kaldırdı. Radyoyu kapatmak için uzanırken durakladı.

«Çok yorgunum... Biraz kestireceğim...»

Hışırtılı parazit.

«...onun için bir saatin var...»

Hışırtı.

«... ama geri döneceğim...»

Harry bir kalabalık sokağa bakıyordu, bir radyonun ışıklı kadranına. Yumuşak yeşil renkteydi kadran. Ama o ışıklı kızıl gözleri andırıyordu. Serserinin önce kana benzeyen, sonra da alev alan gözlerini.

«...büyük kahraman... sadece ayaklı bir et yığını...»

Hışırtı.

«...istediğini vur... büyük adam... ama beni vurmak... bunu sona erdirmez... beni değil... beni değil...»

Hışırtı. Hışırtı. Hışırtı.

Araba yoldaki su dolu bir çukurdan geçti. Fosforlu beyaz su iki yanda melek kanatları gibi köpük köpük yükseldi.

Harry radyonun düğmelerine dokundu. Kendisini elektrik çarpmasını bekliyordu... ya da daha kötü bir şey olmasını. Ama hiçbir şey olmadı. Kapatma düğmesine basınca hışırtı kesildi.

Ondan sonraki kırmızı ışıkta geçmeye kalkmadı. Diğer arabaların oluşturduğu sıranın arkasında durdu. Son birkaç saat olanları düzene sokmaya, bir anlam çıkarmaya çalışıyordu.

Kimi arayacaksın?

Harry hayaletlere de, hayalet avcılarına da inanmazdı. Ama yine de titriyordu. Bunun tek nedeni giysilerinin ıslak olması değildi. Radyatörü açtı.

Kimi arayacaksın?

Hayalet olsun olmasın, halüsinasyon kurbanı değildi Harry. Çıldırdığının bir işareti de olamazdı o. Gerçekti... belki insan değildi ama gerçekti.

Harry bunu kavradığı zaman garip bir biçimde sakinleşti. En çok korktuğu şey doğaüstü ya da bilinmeyen değildi. Onu deliliğin neden olduğu iç karmaşa korkuturdu. Ama bu tehlikenin yerini şimdi bir dış düşman almıştı. İnanılmayacak kadar acayip, insanı dehşete düşürecek kadar güçlü biri. Ama hiç olmazsa Harry’nin dışındaydı düşman.

Işık yeşile döndüğü ve trafik de tekrar hareket ettiğinde etrafına, Newport Beach’in sokaklarına baktı. İrvine’den kuzeye doğru çıkmış, batıya, kıyıya doğru gidiyordu. İlk kez o zaman nereye gittiğinin bilincine vardı. Costa Mesa’ya gidiyordu. Connie Gulliver’in apartmanına.

Bu durum Harry’i şaşırttı. O alevli hayalet onu mahvetmeden önce en çok sevdiği şeyleri ve kimseleri ortadan kaldıracağını söylemişti. Bütün bunları şafak sökünceye kadar yapacaktı. Harry, Carmel Vadisinde oturan annesiyle babasına telefon edip nasıl olduklarını sormadan kalkmış Connie’ye gidiyordu. O gün önce genç kadına, kendi kendine açıklamaya razı olduğundan daha büyük bir ilgi duyduğunu itiraf etmişti. Ama belki de bu itiraf duygularının gerçek karmaşıklığını kendine bile açıklamaya yetmemişti. Connie’ye bağlı olduğunu biliyorsa da, bu ilgisinin nedeni hâlâ onun için bir bakıma esrarını koruyordu. Sonuçta birbirlerinden çok farklıydılar. Üstelik Connie çok içine kapanıktı. Aslında Harry ilgisinin derinliğinden de emin değildi. Ama yine de derin olduğu belliydi. Açıklamalarla dolu bu günün en önemli açıklaması sayılacak kadar derin...

Newport limanından geçerken sol taraftaki işhanlarının aralarındaki açıklıklardan yatların, yelkenleri sarılmış yüksek direklerinin gökyüzüne doğru uzandığını gördü. Kilise kulelerinden oluşan bir ormana benziyordu Uman. Bu ona, kendi kuşağından olan çok kişi gibi belirli bir dine bağlı olarak yetiştirilmediğini hatırlatıyordu. Olgunluğa eriştiği zaman da kendine özgü bir inancı olamamıştı. Tabii tanrının varlığını inkâr etmiyor, yalnızca inanmanın bir yolunu bulamıyordu.

Doğaüstü bir şeyle karşılaştığın zaman kimden yardım istersin? Hayalet avcılarından değil, Tanrıdan. Tanrı değilse... başka kime başvurabilirsin?

Yaşamının büyük bir bölümü boyunca düzene inanmıştı. Aslında düzen sadece bir koşuldu. Yardım etmesini isteyeceği bir güç değil. Mesleği yüzünden karşılaştığı bütün zalimliklere rağmen yine de insanların iyilik ve cesaretine inanıyordu. Şimdi de onu ayakta tutan buydu. Connie’ye yalnızca onu uyarmak için gitmiyor, fikrini de almak istiyordu. Ondan, üzerine çöken bu karanlıktan bir yolunu bulup kurtulmak için kendisine yardım etmesini isteyecekti.

Kimi arayacaksın? Ortağını tabii.

Ondan sonraki kırmızı trafik ışığında durduğu zaman yine şaşırdı. Ama bu kez içinde farkettiği bir şey yüzünden değil. Radyatör arabanın içini ısıtmış ve titremesini oldukça geçirmişti. Ama ona kalbinin üzerinde sert ve soğuk bir şey varmış gibi geliyordu. Bu en yeni sürpriz göğsünün üzerinde, gömleğinin cebindeydi. Duygularla ilgili değildi, cepten çıkarılarak elle tutulacak, bakılacak bir şeydi. Koyu renk, biçimsiz dört cisim. Maden. Kurşun. Cebine nasıl girdiklerini bilmiyordu. Ama ne olduklarını anlamıştı: Serserinin üzerine sıktığı dört kurşundu bunlar. Bu dört kurşun et, kemik ve kıkırdağa hızla çarptığı için biçimsizleşmişti.

Harry, Connie’nin banyosunda ceketini, kravatını ve gömleğini çıkarıp elinden geldiği kadar temizlenmeye çalıştı. Parmaklan öylesine kirliydi ki, ona serserinin ellerini anımsatıyordu. Ellerini temizleyebilmek için sabunu bol bol köpürtmek zorunda kaldı. Lavaboda yüzünü, saçlarını, göğsünü ve kollarını yıkadı. Kurum ve küller akıp giderken yorgunluğunun bir kısmını da birlikte götürdü. Sonra genç kadının tarağıyla saçlarını düzeltti.

Giysileri konusunda yapabileceği fazla bir şey yoktu. Yüzeydeki tozları çıkarmak için üzerlerini kuru bir elbeziyle sildi. Ama giysileri hâlâ lekeli ve çok da buruşuktu. Beyaz gömleği griye dönüşmüş, hafif bir ter ve ağır bir duman kokusu sinmişti. Çaresiz gömleği tekrar giydi, çünkü giysilerini değiştirmesi olanaksızdı. O zamana dek kimseye böyle berbat halde gözükmemişti. Vakarını kurtarmak için gömleğinin üst düğmesini ilikledi ve kravatını bağladı.

Giysilerinin o berbat halinden çok, sağlığı için kaygılıydı. Karnındaki mankenin elinin girdiği yer sızlıyor, beli ağrıyor ve bu sancı omurgasının yarısına kadar çıkıyordu. Bu ağrı ona serserinin kendisini nasıl büyük bir güçle duvara çarptığını hatırlatmaktaydı. Serseri onu yakalayarak koridordaki yatak odasına fırlattığı zaman sol kolunun üzerine düşmüştü. Şimdi bu kolunun altı, üç başlı kas boyunca zonkluyordu.

Hareket halindeyken, canını kurtarmak için koşarken kanına bol adrenalin karışmış ve vücudunun çeşitli yerlerinin sızladığını farketmemişti. Şimdi hareket etmediği için her şey ortaya çıkmıştı. Kasları ve eklemlerinin katılaşmasından korkuyordu. Gece sona ermeden canını kurtarmak için hızlı ve çevik hareket etmesi gerekeceğinden hemen hemen emindi. Hem de birkaç kez.

İlaç dolabında bir şişe aspirin buldu. Sağ elinin avucuna dört aspirin aldıktan sonra şişeyi kapatıp ceketinin ceplerinden birine attı.

Mutfağa giderek aspirinleri içmek için su istediğinde Connie ona bir bira tenekesini uzattı. Ama Harry bu ikramı geri çevirdi.

«Aklımın başında olması gerekiyor.»

«Bir biranın zararı olmaz, hatta yararı dokunur.»

«Ben fazla içki içmem.»

«Senden damarına iğneyle votka vermeni istiyorum.»

«Suyu tercih edeceğim.»

«Tanrı aşkına, tutucu bir ukala gibi davranma.»

Harry başını sallayarak birayı aldı. Tenekeyi açıp aspirinleri ağzına attı, üzerine bol bol soğuk biradan içti. İçki pek lezzetli gelmişti. Belki de ihtiyacı olan buydu. Açlıktan da ölüyordu. Mutfak tezgâhının üstündeki açık kutudan bir dilim soğuk pizza aldı, bir lokma ısırarak çabuk çabuk çiğnemeye başladı. Her zamankinin tersine davranışlarına hiç aldırmıyordu.

Connie’nin dairesine o güne dek hiç girmemişti. İçeride ne kadar az eşya olduğunu farketti. «Bu dekor ne sitili? Eski Keşiş mi?»

«Dekora aldıran kim? Ben sadece ev sahibine biraz saygı göstermeye çalışıyorum. Görev sırasında nalları dikersem burayı bir saatte hortumla temizler ve ertesi gün de tekrar kiraya verebilir.» Connie iskambil masasına dönerek oraya dizdiği altı şeye baktı. Eskilikten yumuşamış bir on dolar. Sayfalarının kenarları yanmış, sıcaktan rengi dönmüş bir gazete. Biçimsiz dört kurşun.

Harry onun yanında durdu. «Evet?»

«Ben hayaletlere, ruhlara, hortlaklara, bütün o saçmalıklara inan mam.»

«Ben de öyle.»

«O herifi gördüm. Bir sokak serseriydi...»

Harry, «Ona on dolar verdiğine hâlâ inanamıyorum,» dedi.

Genç kadın kızardı. Harry o ana kadar Connie’nin kızardığını hiç görmemişti. İlk kez biraz merhametli olduğunun anlaşılması onu utandırmıştı. «O... nedense insanı buna zorluyordu.»

«Demek ki, sadece bir sokak serserisi değildi.»

«Belki de değildi... Benden on dolar koparabildiğine göre.»

«Sana bir tek şey söyleyeceğim.» Harry pizzanın son lokmasını da ağzına attı.

«Söyle bakalım.»

Pizzayı çiğnerken, «Ben onun oturma odamda diri diri yandığını gördüm,» dedi. «Ama küllerin arasında kömürleşmiş kemikler bulacaklarını sanmıyorum. Arabadaki radyodan konuşmasaydı da o yaratıkla bir daha karşılaşacağımı anlardım. O iriyarı, pis ve acayip şey yine karşıma çıkacak. Hem de hiçbir yerinde bir yanık olmadan.»

Harry ikinci pizza dilimine uzanırken Connie, «Bana demin hayaletlere senin de inanmadığını söylediğini sanıyorum,» dedi.

«İnanmıyorum.»

«O halde ne?»

Harry lokmayı çiğnerken genç kadını düşünceli bakışlarla süzdü. «Demek bana inanıyorsun?»

«Benim başıma da buna benzer şey geldi, öyle değil mi?»

«Evet. Bana inanmanı sağlayacak kadar garip bir şey sanırım.»

Connie tekrarladı. «O halde ne?»

Harry masaya oturup ayaklarını dinlendirmek istiyordu. Ama bir İskemleye yerleşirse vücudunun kaskatı kesileceğini bildiğinden evyenin yanındaki tezgâha dayanmakla yetindi. «Düşünüyordum da... Her gün, araştırma yapar ve sokaklarda dolaşırken bize benzemeyen insanlarla karşılaşıyoruz. Yasaların cahil kitleleri kandırarak onların itaat etmesini sağlayan uydurma şeyler olduklarını düşünen kişilerle. Bu insanlar kendilerinden başka kimseyle ilgilenmiyorlar. Onlar için önemli olan kendi isteklerini doyurmak. Bunun başkalarına zarar vermesine aldırdıkları yok.»

Genç kadın, «Sapıklar, pislik torbaları...» dedi. «Onlar bizim işimiz.»

«Suçlu tipler, sosyopatlar. Sürüyle adları var. ‘Vücut Hırsızlarının İşgali’ filmindeki dev fasulyelerden çıkan yaratıklar gibi aramızda dolaşıyorlar. Onların sıradan, uygar insanlar olduklarını sanıyorsun. Sayıları fazla da olsa yine de küçük bir grup onlar. Ve hiç de sıradan insanlar değiller. Uygarlıkları sadece bir cila, sahne makyajı. Bunun altında atalarımız olan o pullu, sürünerek dolaşan yaratıklar gizli. Eski sürüngen bilinci.»

Connie sabırsızlandı. «Ee? Bu yeni bir haber değil. Biz düzenle kargaşanın arasındaki o ince sınırız. Her gün uçurumun derinliklerine bakıyoruz. Ben uçurumun kenarında sendeliyorum, kendimi sınıyorum onlardan biri olmadığımı, o kargaşaya yuvarlanmayacağımı kanıtlıyorum. Onlar gibi olmayacağımı, olamayacağımı da. İşte işi bu kadar heyecan verici bir hale sokan da bu. Ben bu yüzden polis oldum.»

Harry şaşırdı. «Sahi mi?» Aslında kendisinin polis olmasının nedeni bu değildi. Gerçekten uygar olan insanları korumak, onları aralarındaki fasulyeden çıkmış yaratıklara karşı savunmak, barışı ve düzenin güzelliğini korumak, devamlılık ve gelişmeyi sağlamak... işte Harry bu yüzden polis olmuştu. Hiç olmazsa nedenin bir bölümü buydu. Kendi kendim sürüngen atalara çekmiş bir yaratık olmadığını kanıtlamayı kesinlikle düşünmemişti.

Connie konuşurken dönmüş ve gözlerini masanın etrafındaki iskemlelerden birinde duran yirmi ikiye otuz santim genişliğindeki san bir zarfa dikmişti. Sonra usulca, kendi kendine konuşuyormuş gibi, «Nereden geldiğini ve sevip sevemeyeceğini bilemezsen,» dedi. «Bütün istediğin özgürlükse o yüzden kendini sorumluluk yüklenmeye zorlar sın. Sürüyle sorumluluk. Sorumsuz özgürlük sadece vahşiliktir.» Sesin de bıkkınlık vardı. «Belki vahşilerin arasından gelmişsindir, bundan emin olamazsın. Ama kendi hakkında bildiğin bazı şeyler de vardır Sevemediğin takdirde nefret edebileceğin gibi şeyler... Bu seni korku tur... O uçuruma senin de kayabileceğin anlamına geldiğini düşünürsün.»

Harry artık ağzındaki pizzayı çiğnemiyordu. Bütün dikkatini genç kadına vermişti. Connie’nin o güne dek hiç yapmadığı biçimde kendisiyle ilgili bazı şeyler açıkladığının farkındaydı. Ama neyi açıkladığım tam anlamıyla kavrayamıyordu.

Connie sanki bir transtan uyanmış gibi zarfa bakmayı bırakıp Harry’e döndü. Yumuşak sesi sertleşti. «Pekâlâ, dünya etkafalılar, çöp torbaları ve sosyopatlarla dolu. Onlara ne ad vermek istiyorsan ver Ama şimdi anlatmak istediğin nedir?»

Harry pizzayı yuttu. «Diyelim ki, göreviyle uğraşan sıradan bir polis bir sosyopatla karşılaşıyor. Bu yaratık genellikle gördüğü çöp torbaların dan daha kötü. Çok çok daha kötü.»

O konuşurken genç kadın buzdolabına gitmişti. Oradan bir bira daha aldı. «Daha mı kötü? Nasıl?»

«Bu adamda...»

«Ne?»

«Bu adamın bir yeteneği var.»

«Ne yeteneği? Bilmece saati mi bu? Konuş, Harry.»

Harry masaya yaklaşıp tek parmağıyla oradaki dört kurşunu itti. Kurşunlar masanın formika yüzeyine çarparak şakırdadılar. Bu ses sanki sonsuzda yankılandı.

«Harry?»

Connie’ye varsayımını açıklamak istiyordu, buna ihtiyacı vardı. Ama konuya girmekten de kaçınıyordu. Söyleyecekleri herhalde «Bay Dengeli» görüntüsünü sonsuza dek ortadan kaldıracaktı. Birasından bir yudum içtikten sonra derin bir soluk aldı ve konuya giriverdi. «Diyelim ki, karşısında bir sosyopat var... Normal ötesi güçleri olan bir psikotik... Ona saldırdığın zaman bir tanrının çırağıyla yumruklaşıyormuşsun gibi bir duyguya kapılmana neden olan, psişik güçlere sahip biri... Bir suçlu.»

Connie ağzı bir karış açık, ona bakıyordu. Bira tenekesinin kapağındaki halkaya parmağını geçirmişti ama çekip açmıyordu. Bir ressama poz verir gibiydi.

Harry sözünü kesmesine fırsat vermeden devam etti. «Onun bir desteden gelişigüzel seçilmiş kartların ne olduklarını söyleyebileceğini kastetmiyorum. Ya da futbol şampiyonasını kimin kazanacağını bilebileceğini veya bir bakışıyla bir kurşun kalemi havalandırabileceğini. Öyle basit şeyler değil. Belki de bu adamda birdenbire ortaya çıkma, sonra da kayboluverme yeteneği var. Yangın çıkarma, kavrulmadan yanma ve kurşunları yemesine rağmen sağ kalma gücü. Belki sana psişik bir işaret, bir etiket yapıştırmayı başarıyor. Bir av alanı bekçisinin elektronik bir vericiyle bir geyiği işaretlemesi gibi. Ondan sonra bu psikotik yanınında değilken bile seni izlemeyi başarıyor. Nereye gidersen git, ne kadar uzağa kaçarsan kaç. Biliyorum, biliyorum, bütün bunlar saçma. Çılgınca. Spielberg’in bir filmine düşmeye benziyor.'Ama daha karanlık. James Cameron’la David Lynch’e uyacak şeyler. Belki de bu doğru.»

Connie duyduklarına inanamıyormuş gibi başını salladı. Buzdolabını açıp kapalı bira tenekesini rafa koydu. «Belki bu gece iki biradan daha fazlasını içmemem doğru olacak.»

Harry’nin onu ikna etmeye çok ihtiyacı vardı. Gecenin pek çabuk geçtiğinin, şafağın da hızla yaklaştığının farkındaydı.

Connie buzdolabından döndü. «Bu şaşılacak güçleri nereden alı yor?»

«Kim bilir? Belki çok uzun süre yüksek gerilim hatlarının altında yaşadı ve manyetik alanlar beyninde değişikliklere neden oldu. Belki bebekken sütünde çok fazla dioksin vardı. Ya da toksik bir kimyasal madde bulaşmış elmalardan fazla yedi. Belki de evi ozon tabakasındaki deliğin tam altında. Uzaylılar National Enquirer’a güzel bir hikâye çıksın diye onun üzerinde deneyler yapıyor olabilirler. Lanet olsun, belki do çok fazla çörek yedi! Çok fazla rap müziği dinledi! Kahretsin! Ben nere den bileyim?»

Connie ona bakakaldı. Ama ağzı bir karış açık değildi artık. «Sen gerçekten ciddisin!»

«Evet.»

«Bundan eminim. Çünkü seninle altı aydır çalışıyoruz ve ilk defa, ‘Kahretsin,’ gibi sözcükler kullanıyorsun.»

«Ah... Üzgünüm.»

Genç kadın bu durumda bile Harry’e takılmadan edemiyordu.

«Ama o adam... Sadece yersiz yurtsuz biri.»

«Asıl görünüşünün öyle olduğunu sanmıyorum. Bence o istediği her şey olabiliyor. Seçtiği her biçimde gözükebiliyor. Çünkü görüntü aslında kendisi değil... O sadece bir görüntü. Bizim görmemizi istediği bir şey.»

Connie, «Bu da bir tür hayalet gibi bir şey değil mi?» dedi. «Ve biz ikimiz de hayaletlere inanmadığımız konusunda anlaşmadık mı?»

Harry on doları masadan kaptı. «Tümüyle yanılıyorsam bunu nasıl izah edeceksin?»

«Eğer tümüyle haklıysan ..onu sen nasıl izah edeceksin?»

«Telekinesis.»

«O da neymiş?»

«Bir cismin sadece düşünce gücüyle zaman ve mekânda harekel etmesi.»

Connie, «O halde neden on doların havada uçup avucuma girdiğini görmedim?» diye sordu.

«Bu iş böyle değil ki. Bu daha çok bir ‘teleportasyon’. Cisim bir yerden bir yere giderken fiziksel olarak aradaki uzaklığı aşmıyor. Yok olup tekrar beliriyor.»

Genç kadın ellerini öfkeyle havaya kaldırdı. «Beni yukarı ışınla, Scotty!»

Harry saatine bir göz attı. 8.38... Tiktak... tiktak... Deli gibi konuştuğunun farkındaydı. Polis mesleğinden çok televizyon ‘talk show’larına ya da dinleyicilerin telefon ettikleri geç vakit yayınlanan radyo programlarına yakışacak biri gibi. Ama aynı zamanda haklı olduğunu da biliyordu. Gerçeğin merkezine yaklaşmamışsa bile hiç olmazsa çevresinde dolaştığının farkındaydı.

«Bak...» Ateşten kahverengine dönüşmüş gazeteyi alıp Connie’ye doğru salladı. «Ben bunu henüz okumadım. Ama şöyle bir tararsam o lanet olasıca koleksiyonuna katacak yeni haberler bulacağından eminim. Yeni Karanlık Çağların başladığının kanıtlarını.» Gazeteyi masaya atınca bir duman kokusu yükseldi. «Dur bakayım. Son zamanlarda bana hangi hikâyeleri anlattın? Gazetelerde okuduğun ve televizyondan duyduğun hikâyeleri... Bazılarını hatırlayabileceğimden eminim.»

«Harry...»

«Tabii aslında hatırlamak falan istediğim yok. Tanrı da biliyor ya, o olayları unutmayı yeğlerim.» Harry mutfakta dolaşmaya başlayarak hemen hemen bir daire çizdi. «Teksas’lı bir yargıçla ilgili bir hikâye yok muydu? Yargıç bir adamı iki yüz elli gramlık bir konserveyi çaldığı için otuz beş yıl hapse mahkûm etmemiş miydi? Aynı zamanda Los Angeles’teki gösterilerde bir adamı sokakta döve döve öldürmemişler miydi? Bir televizyon muhabiri bunu teype almıştı. Ama kimse katilleri yakalayıp toplumu rahatsız etmek istemiyordu. Çünkü suçlular kurbanı adaletsizliğe karşı bir protesto olarak dövmüşlerdi.»

Connie masaya giderek bir iskemleyi çekti, çevirip sandalyeye ata biner gibi oturdu. Masadaki yanık gazeteye ve diğer şeylere bakıyordu.

Harry ise mutfakta dolaşmasını sürdürüyor ve giderek artan bir heyecanla konuşuyordu. «Erkek arkadaşının on bir yaşındaki kızının ırzına geçmesini sağlayan bir kadınla ilgili bir hikâye de yok muydu? Kadın dördüncü bir çocuk daha istiyordu ama artık hamile kalamıyordu. O yüzden küçük kızının doğuracağı piçe annelik edebileceğini düşünüyordu. Nerede olduydu bu olay? Winconsin’de mi? Yoksa Ohio’da mı?»

Connie sıkıntıyla, «Michigan’da,» dedi.

«Sonra altı yaşındaki üvey oğlunun kafasını bir tür palayla uçuran o adam...»

«Beş. Çocuk beş yaşındaydı.»

«... Ve bir tek pis doları çalmak için bir kadını yüz otuz yerinden bıçaklayan, yeniyetme bir grup çocuk...»

Connie, «Boston...» diye fısıldadı.

«Ah, evet, bir de o inci gibi olay vardı. Bir baba okula henüz başlamamış olan oğlunu döve döve öldürmüştü. Çünkü zavallı küçük, alfabenin g’den sonraki harflerini ezberleyemiyordu. Arkansas ya da Louisiana veya Oklahama’da bir kadın bebeğinin mamasına dövülerek toz haline getirilmiş cam karıştırmıştı. Bebek hastalanırsa Deniz Kuvvetlerin deki kocasının izin alacağını ve bir süre evde kalacağını umuyordu.»

Connie, «Arkansas değil,» dedi. «Missisipi.»

Harry dolaşmayı bırakıp genç kadının iskemlesinin yanında eğildi Şimdi suratları birbirlerine çok yakındı. «Görüyorsun ya? Bütün bu inanılmayacak olayları kabul ediyorsun. Akla hayale sığmayacak şeyler olmalarına rağmen. Bunların olduğunu biliyorsun. Artık bin dokuz yüz doksanlardayız, Connie. Bin Yıl Öncesinin Kotilyon Dansı bu. Yem Karanlık Çağlar. Her şeyin olabileceği ve olduğu bir dönem. Artık düşünülemeyecek şeyler düşünülüyor, hatta kabul ediliyor. Bilimin yarattığı her mucizeye karşılık insanların bir barbarlığı görülüyor. Ama kimse bu konuda kaşlarını bile kaldırmıyor. Her harika teknoloji başarısına karşı lık temelinde insan nefret ve budalalığı yatan bin gaddarlık yapılıyor Kanserin tedavisini araştıran her bilim adamına karşılık ortaya, çantasındaki birkaç kuruşu almak için yaşlı bir kadının kafasına vurup beynim püreye çevirmeyi göze alan beş bin serseri çıkıyor.»

Endişelenen Connie bakışlarını ondan kaçırdı. Biçimsizleşmiş olan kurşunlardan birini aldı, kaşlarını çatarak baş ve işaret parmaklarının arasında çevirdi.

Harry saatinin sıvı kristalinin altındaki kadranında dakikaların çok çabuk geçtiğini görüyor ve endişeleniyordu. Onun için yumuşamadı «Bir laboratuvarda insan beyninin gücünü arttırarak bir şey bulan biri olmadığını kim söyleyebilir? Kafamızda olduğu sanılan ama kullanmayı hiçbir zaman başaramadığımız güçleri arttırıp onlardan yararlanmasını öğrenen biri. Belki de bu uzman kendine güçlerini arttıracak bir iğne yaptı. Belki de peşinde olduğumuz suçlu bir deney konusuydu. Ne hale girdiğini anladığı zaman laboratuvardaki herkesi öldürdü. Deneyleri bilen herkesi. Belki de şimdi aramızda dolaşıyor. Fasulyeden çıkan yaratıkların en dehşet vericisi.»

Connie çarpılmış kurşunu masaya bırakarak tekrar ortağına döndü. Gözleri gerçekten çok güzeldi. «Bu deney meselesi bana mantıklı geldi.»

«Ama olay hiç de böyle olmayabilir. Belki hiç tahmin edemeyeceğimiz, tümüyle farklı bir şey.»

«Öyle bir insan varsa, durdurulabilir mi?»

«Tanrı değil o! Ne tür güçleri olursa olsun, yine de bir insan. Çok dengesiz biri üstelik. Onun da zayıf ve savunmasız yanlan olmalı.»

Harry hâlâ genç kadının iskemlesinin yanında eğilmiş duruyordu. Connie elini onun başının yanına dayadı. Bu şefkat dolu hareket adamı şaşırttı. Connie gülümsedi. «Çılgınca bir hayal gücün var, Harry Lyon.»

«Evet, şey... Ben her zaman peri masallarından hoşlandım.»

Genç kadın kaşlarını çatarak zayıf bir anında yakalandığı için sıkılmış gibi elini çekti. «Savunmasız yanları olabilir. Ama bunları bulamazsak onunla başa çıkamayız. Şu... Tiktak’ın izini nasıl bulacağız?»

«Tiktak mı?»

Genç kadın, «Onun gerçek adını bilmiyoruz,» dedi. «Onun için Tiktak adı şimdilik uygun.»

Tiktak, Harry’nin o zamana dek duyduğu, peri masallarına yakışan en uygun kötü insan adıydı. Rumplestiltskin, Gothem Ana, Knucle bon... ve Tiktak.

«Pekâlâ.» Harry ayağa kalkarak yine dolaşmaya başladı. «Tiktak.»

«Onu nasıl bulacağız?»

«Bundan pek emin değilim. Ama araştırmaya nereden başlamak İstediğimi biliyorum. Laguna Beach morgundan.»

Connie irkildi. «Ordegard’ın cesedine mi bakacaksın?»

«Evet. Hazırlamışlarsa otopsi raporunu görmek istiyorum. Mümkünse sorgu yargıcıyla da konuşacağım. Garip bir şey bulup bulmadıklarını anlamak istiyorum.»

«Garip bir şey mi? Ne gibi?»

«Biliyorsam kahrolayım! Olağanın dışında bir şeyler.»

«Ama Ordegard öldü. O bir... bir görüntü değildi. Ordegard gerçekti ve artık öldü. O Tiktak olamaz.»

Sayısız peri masalı, efsane, mit ve fantazi romanları Harry'nin inanılmayacak kavramlar dağarcığını çok zenginleştirmişti. «Belki Tik tak'ta başkalarını kontroluna alma gücü var. Kafalarının içine giriyor, bedenlerini kontrol ediyor. Onları kukla gibi kullanıyor. İstediği zaman da ortadan kaldırıyor. Ya da onlar öldürüldükleri zaman vücutlarından çıkıp kaçıyor. Belki Ordegard da onun kontrolundaydı. Sonra o serseriye geçti. Serseri de ölmüş olabilir. Gerçekten öldü ve kemikleri şimdi benim yanmış olan oturma odamda. Tiktak bir daha sefere başka birinin içine girecek.»

«Yani şeytanın insanı ele geçirmesi olayı mı?»

«Onun gibi bir şey.»

Connie, «Beni korkutmaya başlıyorsun,» dedi.

«Başlıyor muyum? Sen gerçekten metin bir kadınsın, Connie. Dinle, Tiktak evimi yakmadan önce şöyle bir şeyler söyledi... ‘Sen her istediğini vurabileceğini ve olayın böylece sona ereceğini sanıyorsun. Ama benim için böyle değil. Beni vurman hiçbir şeyi değiştirmez...’ » Harry koltuğunun altındaki tabancanın kabzasına vurdu. «O halde ben bugün kimi vurdum? Ordegard’ı. Tiktak denilen yaratık bana bunun olayın sonu anlamına gelmediğini söyledi, işte o yüzden Ordegard’ın cesedin de bir gariplik olup olmadığını anlamak istiyorum.»

Connie artık olaya ayak uydurmaya başlıyordu. «Cesette ele geçirme olayının izleri olup olmadığını görmek istiyorsun.»

«Evet.»

«Böyle bir olayın belirtisi kesin olarak nedir?»

«Her garip şey.»

«Cesedin kafatasının içinin boş olması gibi mi? Beyin yerine sadece küllerin bulunması mı? Ya da ensesine 666 sayısının dağlanmış olma sı mı?»

«Bunun böyle çok belirgin bir şey olmasını isterdim ama sanmıyorum.»

Connie sinirli sinirli güldü. Sesi titriyordu. Kahkahası çabuk kesildi İskemlesinden kalkarak, «Tamam,» diye mırıldandı. «Morga gidelim.»

Harry sorgu yargıcıyla konuştuğu ya da otopsi raporunu okuduğunda gerekli şeyi öğreneceğini umuyordu. Ölüyü görmesine gerek kalmayacağını. O ay surata tekrar bakmak istemiyordu.

Laguna Beach’teki Pacific View Bakım Evinin bu tür yerlere özgü büyük mutfağı bembeyaz fayanslar ve paslanmaz çelikten oluşuyordu. Bir hastane kadar temizdi.

Janet Marco, buraya gizlice girecek hamamböceği ya da farelerin temizleme tozu, amonyaklı su ve cilayla beslenmeyi başarmaları gerekir, diye düşündü.

Mutfak tertemizdi ama bir hastane gibi kokmuyordu. Etrafa jambon, kızarmış hindi, baharatlı dolma içi ve midye biçimi kızarmış patatesin kokusu yayılmıştı. Kahvaltı için yapılan tatlı çöreklerin tarçın kokusu diğerlerini bastırıyordu. Burası sıcaktı da. Son fırtınanın mart havasına kattığı soğuktan sonra bu sıcaklık insanın hoşuna gidiyordu.

Janet’le Danny mutfağın güneydoğu köşesindeki uzun masanın bir ucunda akşam yemeği yiyorlardı. Kimsenin işine engel olacak bir yerde değillerdi. Ama oradan görevlilerin çalışmalarını zevkle seyrediyorlardı.

Büyük mutfaktaki çalışmalar Janet’in çok ilgisini çekiyordu. Saat gibi işliyordu burası. Görevliler çalışkandı ve bundan mutluluk duyuyorlarmış gibi bir halleri vardı. Janet onlara haset ediyordu. Pacific View’da çalışmayı çok isterdi. Mutfakta ya da başka bir bölümde. Ama bu iş için ne tür yetenekler aradıklarını bilmiyordu. Zaten Pasific View’ nun sahibinin, gerçekten iyi bir insan olmasına rağmen, onun gibi bir arabada yaşayan, genel tuvaletlerde yıkanan ve belirli bir adresi bulunmayan birini işe alacağını da sanmıyordu.

Pacific View’nun sahibi olan ve kliniği yöneten Bay İshigura hem şefkatli, hem de hesaplı biriydi. Yiyeceklerin ziyan edilmesi ve böyle zengin bir ülkede bazı insanların aç kalması onu çok üzüyordu. Sayıları yüzü bulan hastalar ve görevliler yemeklerini yedikten sonra geriye mutlaka on, on iki kişiyi doyuracak kadar yiyecek kalıyordu. Bay İshigura da o yemekleri evsiz barksızlara yediriyordu.

Yemekler güzeldi, gerçekten güzeldi. Pacific View sıradan bir klinik değildi. Kılas bir yerdi. Hastalar zengindi ya da zengin akrabaları vardı.

Bay İshigura cömertliğinin reklamını hiç yapmıyordu. Kapısı da herkese açık değildi. Sokakta gördüğü ve sırf kendi suçları yüzünden o duruma düşmediklerine karar verdiği zavallılara Pacific View’da bedava öğle ve akşam yemekleri yiyebileceklerini söylüyordu. Yardım edeceği kişileri çok dikkatle seçtiği için insan sofrayı, kilise ve misyon mutfaklarından çoğunu çekilmeyecek bir hale sokan suratsız ve tehlikeli alkolikler ve uyuşturucu bağımlılarıyla paylaşmak zorunda kalmıyordu.

Janet, Bay İshigura’nın cömertliğinden gerektiği kadar yararlanmıyordu. Her hafta Pasific View’da yedi defa öğle ve yedi defa da akşam yemeği yiyebilirdi. Geri kalan yiyecekleri Janet sağlıyor, kazancıyla satın aldığı her yemek onu gururlandırıyordu.

Janet’le Danny o salı gecesi sofrayı üç yaşlıca adam, ihtiyar bir kadın ve suratı deforme, çirkin bir gençle paylaşıyorlardı. Yaşlı kadının suratı buruşturulmuş bir kesekâğıdı kadar kırışıktı ama boynuna renk renk bir eşarp takmış, başına da parlak kırmızı bir bere geçirmişti. Hep sinin giysileri eskiydi ama temizdi. Janet hiçbiriyle konuşmadı. Oysa böyle bir şey hoşuna gidecekti. Danny’den başka biriyle uzun uzun konuşmayalı çok olmuştu. Olgun biriyle havadan sudan söz edecek kadar kendine güvenemiyordu. Ayrıca fazla meraklı biriyle karşılaşmak tan da korkuyor, kendisi ve geçmişiyle ilgili soruları cevaplamak istemi yordu. Sonuçta bir katildi... ve belki de Vince’in ölüsü Arizona çölünde bulunmuştu. Polis de onu arıyordu.

Danny’le bile konuşmuyordu. Çocuğa yemeğini yemesi ve terbiyeli davranmasını söylemeye gerek yoktu. Beş yaşındaydı ama uslu bir çocuktu ve sofrada nasıl davranacağını biliyordu. Janet oğluyla öyle gururlanıyordu ki. Yemek yerlerken zaman zaman Danny’nin saçını düzeltiyor, ensesine dokunuyor ya da omzuna hafifçe vuruyordu. Oğlu nun onunla gururlandığını anlaması için.

Tanrım, onu çok seviyorum. Öyle küçük, öyle masum, öyle sabırlı ki. Birbiri ardından gelen zorluklara katlanıyor. Ona hiçbir şey olmamalı. Büyüme, bu dünyada saygıdeğer biri olma şansı verilmeli ona.

Janet o polisi elinden geldiğince düşünmemeye çalışıyordu. Yemeğin zevkine ancak öyle varabiliyordu. Biçimini değiştiren o polis, filmler dekine benzeyen bir Kurtadama dönüşmüştü neredeyse. Sonra da Vince olup çıkmıştı. Gök gürlemiş, şimşekler çakmıştı. O polis Woofer’ı havada durdurmuştu.

O gün geçitteki karşılaşmadan sonra Janet şakır şakır yağan yağmurda arabayla kuzeye giderek Laguna Beach’den ayrılmıştı. Onları öldürmek isteyen o esrarlı yaratıkla aralarındaki uzaklığı olabildiğince açmaya çalışmıştı. O yaratık nereye giderlerse gitsinler onları bulacağını söylemişti. Janet inanıyordu buna. Ama öldürülmeyi beklemek de dayanılacak gibi değildi.

Kıyıdaki diğer kente, yani Corona Del Mar’a kadar gitmiş, sonra geri dönmesi gerektiğini anlamıştı. Los Angeles’e giderse hangi mahallelerin çöp tenekelerinin araştırmaya uygun olduğunu öğrenmesi gerekecekti. Kamyonlar gelmeden tenekeleri arayabilmek için çöplerin ne zaman toplandıklarını da. Hangi semtlerin polisinin hoşgörülü olduğunu, teneke ve şişeleri nerelere verip para alabileceğini öğrenmek zorundaydı. Bay İshigura gibi insancıl birini daha nerede bulacaktı... Buna benzer bir sürü şey... Elindeki çok az parayla yeni bir yerde gerekli ayrıntıları öğrenmek için belirli bir süre yaşayamazdı. Ya Laguna Beach’e dönecek ya da ortada kalacaktı. Belki de fıkaranın fıkarası olmanın en kötü yanı insana seçme hakkı tanınmamasıydı. Janet boş yere benzin harcadığı için kendi kendine çatarak Laguna Beach’e dönmüştü.

Arabayı bir yan sokağa park etmiş, yağmurlu akşam saatleri boyunca arabada oturmuşlardı. Woofer arka kanapede uyuklarken Janet fırtınanın gri ışığında Danny’e bir çöp tenekesinden kurtardığı kalın masal kitabından bir bölümü okumuştu. Çocuk ona masal okunmasına bayılıyordu. Bugün de ön camdan akan ışıltılı yağmur sularının inci ve gümüş gibi gölgeleri yüzüne yansırken büyülenmiş gibi oturmuştu.

Artık yağmur dinmiş, gün sona ermişti. Akşam yemeği de yenmiş, geceyi geçirmek için eski arabaya dönmenin zamanı gelmişti. Janet çok bitkindi. Danny’nin de hemen uykuya dalacağını biliyordu. Bu gölün sularına dalan bir taş gibi. Ama gözlerini kapamaya korkuyordu.

Janet’le Danny kirli tabakları toplayıp her zamanki gibi evyenin içine koyarken bir aşçı yanlarına yaklaştı. Kadının ilk adı Loretta’ydı. Janet onun soyadını bilmiyordu. Loretta elli yaşlarında şişman bir kadındı. Cildi porselen kadar düzgündü. Alnında bir tek çizgi bile yoktu. Tüm yaşamı boyunca bir tek dertle bile karşılaşmamış olmalıydı. Güçlü elleri mutfak işleri yüzünden kızarmıştı. Elinde, et parçaları dolu, kullanıldıktan sonra atılan o pasta kalıplarından vardı.

Loretta, «O köpek hâlâ sizinle mi?» diye sordu. «Son birkaç gündür peşinizden gelen o sevimli şey?»

Danny, «Woofer,» dedi.

Janet, «Köpek oğlumdan çok hoşlandı,» diye yanıtladı. «Şimdi arka geçitte, bizi bekliyor.»

Loretta etleri işaret etti. «O sevimli köpek için ziyafet var.»

Yakındaki, etlerin kıyıldığı tahtanın yanında durmuş bir bardak süt içen güzel, sarışın bir hemşire bu sözleri duymuştu. «Gerçekten sevimli mi?»

«Aslında bir sokak köpeği. Öyle cins bir şey değil. Ama filmlerde oynatsalar iyi olur.»

Hemşire, «Ben köpekler için çıldırıyorum,» dedi. «Üç köpeğim var

Loretta, «Ah, tabii, haydi gel,» diye cevap verdi. Sonra da Janet’e gülümsedi. «Angelina'nın köpeği görmesinin bir sakıncası yok ya?»

Janet, «Tabii yok,» dedi. «Neden olsun?»

Loretta en önden, geçide açılan kapıya gitti. Pasta kalıbındakiler öyle kıkırdak ya da yağ parçalan değildi. Kadın kaba jambon ve hindinin en güzel yerlerinden parçacıklar koymuştu.

Woofer dışarıda, bir güvenlik lambasının sarı ışığının oluşturduğu koninin içinde sabırlı bir beklentiyle oturuyordu. Başını sağa eğmiş, tek kulağını kaldırmıştı. Diğer kulağı her zamanki gibi sarkıktı. Fırtına sona ereli beri ilk kez esmeye başlayan serin bir rüzgâr tüylerini karıştırıyor du.

Angelina köpeğe bayıldı. «Harika!»

Danny, «O benim,» dedi. Sesi o kadar hafifti ki, bu sözleri annesin den başka kimse duymadı.

Woofer hemşirenin övgüsünü anlamış gibi gülercesine dişlerini gösterdi ve tüylü kuyruğuyla asfaltı süpürdü.

Belki de köpek söylenenleri anlıyordu. Janet peşlerine takıldıktan sonra onun zeki bir hayvan olduğuna karar vermişti.

Angelina et parçaları dolu kalıbı aşçıdan alıp önce çıktı ve Woofer’ in yanında çömeldi. «Gerçekten pek şirinsin. Şuna bir bak, oğlum. Etler ne güzel gözüküyorlar, değil mi? Bu yemekten hoşlanacağından eminim.»

Woofer et parçalarıyla ziyafet çekmek için izin istiyormuş gibi Janet’e bir göz attı. Artık tasması olmayan bir sokak köpeğiydi. Ama aslında vaktiyle birinin evinde yetişmiş ve eğitilmiş olduğu anlaşılıyordu.

Hayvanlarda, hatta belki insanlarda da, sevilmenin yol açtığı ilgiye karşılık verme yeteneği vardı.

Janet, «Evet,» dermiş gibi başını salladı.

Köpek ancak o zaman yemek yemeye karar verdi. Et parçalarını müthiş bir açlıkla kapmaya başladı.

Janet Marco’ya birdenbire köpekle ortak yanları varmış gibi geldi ve bu onu çok sarstı. Annesiyle babası ona zalim davranmışlardı. Hasta insanların hayvanlara yaptıkları gibi. Hatta onlar belki de bir kedi ya da köpeğe karşı daha insanca davranırlardı. Vince onlardan daha şefkatli çıkmamıştı. Köpeğin dövüldüğü ya da mahsus aç bırakıldığını gösteren bir şey yoktu ama terkedilmiş olduğu belliydi. Tasması yoktu, yine de sokaklarda dolaşarak büyümediği kesindi. Çünkü insanı memnun etmek istiyordu, sevgiye müthiş ihtiyacı vardı. Terketmek de zalimliğin bir başka türüydü. Bütün bunlardan Janet’le köpeğin sayısız zorluk, korku ve deneyimleri paylaştıkları anlamı çıkıyordu.

Genç kadın masraf ve sorun çıkarma ihtimali olmasına rağmen köpeği yanından ayırmamaya karar verdi. Aralarında saygıya değecek bir bağ vardı. İkisi de birine bağlanma ve cesur davranma yeteneği olan canlılardı. Ve ikisi de ihtiyaç içindeydiler.

Woofer köpekçe bir heyecanla etleri yerken genç ve sarışın hemşire onu okşadı, kulaklarının arkasını kaşıdı. Hayvana tatlı tatlı bir şeyler mırıldandı.

Aşçı Loretta, «Sana onun çok sevimli olduğu söyledim,» dedi. Kollarını iri göğüslerinin üzerinde kavuşturmuş sevgiyle Woofer’a bakıyordu. «Onun filmlerde oynaması gerekir. Gerçekten. Pek canayakın bir hayvan.»

Danny endişeyle, «O benim...» diye mırıldandı. Sesi yine çok hafif olduğu için bu sözleri sadece Janet duyabildi. Çocuk yanında durmuş, sıkıca elini tutmuştu. Janet oğlunun endişelerini gidermek için elini omzuna koydu.

Woofer yemeğinin ortasında başını birdenbire pasta kalıbından kaldırarak merakla Angelina’ya baktı. Sağlam kulağını dikti yine. Genç kadının kolalı beyaz üniformasını ve ince ellerini kokladı. Başını onun dizlerinin arasından sokarak beyaz ayakkabılarını inceledi. Angelina’nın ellerini tekrar kokladıktan sonra parmaklarını yaladı. İnliyor, soluyor, v olduğu yerde dans ediyordu. Heyecanı gitgide artmaktaydı.

Hemşireyle aşçı kadın güldüler. Woofer’ın sadece nefis yemekle ilgiye tepki gösterdiğini sanıyorlardı. Ama Janet hayvanın tepkisinin başka bir şeye karşı olduğunu anlamıştı. Woofer inler ve solurken arada hafif hafif, kısa kısa hırlıyordu. Köpeğin hoşuna gitmeyen bir koku aldığı belliydi. Artık kuyruğunu da keyifle sallamıyordu.

Sonra Janet’i çok utandıran bir şey oldu. Köpek onu okşayan Angelina’nın ellerinin arasından sıyrıldı, yanından hızla dolaştı, Danny nin önünden, aşçının bacaklarının arasından son sürat geçti ve açık kapıdan doğruca mutfağa daldı.

Janet, «Woofer, yapma?» diye bağırdı.

Mutfakta çalışanlar Woofer’ı yakalamaya çalıştılar ama hayvan onlar için çok hızlıydı. Sağa sola kaçıyor, şaşırtmacalar yapıyordu. Tırnakları fayans döşeli zemine çarparak şıkırdıyordu. Onu yakalamak için uzanan ellerden kurtulmak amacıyla yemek hazırlanan masaların altın dan geçiyor, yuvarlanıyor, sıçrıyor, sık sık yön değiştiriyordu. Bir yılan balığı kadar çevikti. Kesik kesik soluyor, sanki eğleniyordu.

Ama aslında bütün amaç eğlenmek ve köpekçe oyunlar oynamak değildi. Woofer aynı zamanda telaşla bir şeyi arıyor, pek hafif bir kokuyu izlemeye çalışarak yeri ve havayı kokluyordu. Tatlı çöreklerin piştiği fırınlardan etrafa yayılan o ağız sulandırıcı kokuyla ilgilenmiyormuş gibiydi. Üzerlerine yiyecek dizilmiş tezgâhlara atladığı da yoktu. Onu başka bir şey ilgilendiriyordu. Angelina adlı sarışın hemşirenin üzerinde farkettiği şey neyse o.

Janet de köpeği kovalayanların arasına karışmıştı. «Kötü köpek» diye tekrarlıyordu. «Kötü köpek, kötü köpek!»

Woofer birkaç kez ona kırgın kırgın baktı ama duraklamadı.

Mutfakta neler olduğunu bilmeyen bir hemşire yardımcısı üzeri malzeme dolu bir arabayla da kanatları öne arkaya açılan kapıyı iterek içeri girdi. Woofer bu fırsattan hemen yararlandı. Yardımcının yanından ok gibi geçerek kliniğin başka bir bölümüne daldı.

«Kötü köpek. Bu doğru değil. İyi köpek. İyi.»

Yemek yeri pek çok nefis kokuyla doluydu. Woofer diğer kokuyu istediği gibi çabucak izleyemiyordu. O acayip kokuyu. Ama kanatları iki yana açılan kapının diğer tarafında uzun, upuzun, dar bir yer vardı. İki yanda da buna başka kapılar açılıyordu. Burada bir köpeği acıktıran o kokular fazla değildi.

Ama başka çok koku vardı. Çoğu insan kokusu. Çoğu hoş olmayan kokular. Keskin kokular, tuzlu gibi kokular, mide bulandıran tatlı kokular. Ekşi kokular.

Çam. O uzun, upuzun yere bir kova çam koymuşlardı. Woofer koskocaman ağacın oraya nasıl sığdığını merak ederek burnunu kovaya soktu. Ama içinde ağaç değil, sadece su vardı. Bütün bir çam ağacı gibi kokan kirli görünüşlü su. Hatta o bütün bir çam korusu gibi kokuyordu. Bu çok ilginçti.

«Çabuk ol...»

İdrar. Köpeğin burnuna insan kokusu geldi. Değişik değişik insan ; idrarı kokuları. Bu da ilginçti. On, yirmi, otuz farklı idrar kokusu. Hiçbiri keskin değildi ama yine de farkediliyordu. Burada o güne dek hiçbir yerde rastlamadığı kadar çok insan çişini yapmıştı. Woofer insanların idrarını inceleyerek onlar hakkında çok şey söyleyebilirdi. Onların ne olduklarını, ne yediklerini, ne içtiklerini, o gün nereye gittiklerini, son zamanlarda çiftleşmek için kızışıp kızışmadıklarını, sağlıklı mı yoksa hasta mı olduklarını, öfkeli ya da mutlu, iyi ya da kötü olup olmadıklarını. Buradaki insanların çoğu uzun bir zamandan beri kızışmamışlardı. Şu  ya da bu biçimde hastaydılar. İçlerinden bazıları kötü hastaydı hem de. idrarlardan hiçbiri o hoşa gidecek çişlere benzemiyordu.

Woofer ayakkabı derisi, yer ve tahta cilası, kola, gül, papatya, lale,

İnsanlar buradan olmadığı için onu kovalıyorlardı. Hiçbir yere ait olmadığını düşünüyorlardı zaten. Oysa sen insanların çoğu kadar kötü de kokmuyordun. Temizler bile pis kokuyorlardı bazen.

Kadın, «Kötü köpek,» demişti. Woofer incinmişti bu yüzden. Çünkü kadını seviyordu, çocuğu da. Şimdi bu işi de onlar için yapıyordu zaten. O tuhaf kokulu kötü poliskurt şeyi bulmaya çalışıyordu.

«Kötü köpek! Bu doğru değil. İyi köpek. İyi.»

Beyazlı bir kadın kapıdan çıkıp Woofer’ı görünce şaşırdı. Şaşkınlık kokuyordu. Woofer’ı durdurmaya çalıştı. Köpek dişlerini gösterince kadın geriye doğru sıçradı. İnsanları korkutmak çok kolaydı. Kandırmak da öyle.

O upuzun dar yer, başka bir uzun ve dar yerle birleşiyordu. Başka sürüyle kapı, pek çok koku, amonyak ve kükürt. Yine sürüyle hastalık kokusu. Cins cins idrar kokusu. İnsanlar burada yaşıyorlardı. Ama buraya çişlerini ediyorlardı. Çok garipti bu. Pek de ilginç. Köpekler yaşadıkları yere çişlerini etmezlerdi.

O dar yerde bir kadın da Woofer’ı görünce şaşkınlık koktu. Elinde bir şey taşıyordu. «Ah, bakın,» dedi. «Ne de sevimli.»

Ona kuyruğumu biraz sallasam mı? Neden olmasın? Ama yoluna devam et.

O koku. Acayip. Nefret dolu. Güçlü. Gitgide daha da güçleniyor...

Açık bir kapı. Hafif bir ışık. Hasta bir kadının yatakta yattığı bir oda.

Woofer içeri girdi. Birden ihtiyatlı davranmaya başlamıştı. Sağa sola baktı. Çünkü burası o acayip kokuyla dopdoluydu. Yerler, duvarlar ve özellikle bir iskemle çok kokuyordu. O kötü şey orada oturmuştu Burada uzun bir süre kalmıştı, hem de bir defa değil, birçok kez.

Kadın, «Kim var orada?» dedi.

Pis pis kokuyordu, ekşi tatlı ter kokusu. Hastalık. Ama bundan daha başka şeyler de vardı. Keder. Derinliklerde müthiş bir mutsuzluk. Ve korku. Her şeyden çok, korkunun keskin, yıldırımınkine, demirinkine benzeyen kokusu.

«Kim var orada? Kimsiniz?»

Dışarıdaki upuzun dar yerde birileri koşuyordu. İnsanlar geliyorlardı.

Odadaki korku çok fazlaydı. Öylesine fazlaydı ki, korku, korku, korku o acayip kötü kokuyu bile neredeyse bastıracaktı.

«Angelina? Sen misin? Angelina?»

O kötü koku, o şeyin kokusu bütün karyolanın etrafını sarmış, yatağa da sinmişti. O şey burada durmuş ve kadınla konuşmuştu. Uzun zaman önce de değil. Bugün. Kadına dokunmuştu. Onun üzerine örtülmüş olan beyaz şeye de. O iğrenç tortusu orada kalmıştı. Yukarıda, yatağın üzerinde. Kadının yattığı yere o kesin ve yoğun koku sinmişti, ilginçti bu. Çok çok ilginç.

Woofer koşa koşa karyolaya giderek zıpladı. Havada uçtu. Bir pençesi parmaklığa takıldıysa da bütün engelleri aştı. Şimdi şiddetle korku kokan hasta kadının yakınındaydı. Pat! Onun üzerine düştü.

Bir kadın haykırdı.

Janet hiçbir zaman Woofer’in birini ısırmasından korkmamıştı. O uysal ve dost canlısı bir köpekti. Birine zarar verebilecekmiş gibi bir hali yoktu. O gün daha önce geçitte karşılarına dikilen şey dışında belki.

Ne var ki, Angelina’nın peşinden loş ışıklı hastane odasına daldığında köpeğin hastanın yatağına sıçramış olduğunu gördü. Bir an hayvanın kadına saldırdığını sandı. Danny’nin bu vahşi sahneyi görmemesi İçin onu kendine doğru çekti. Ama hemen sonra Woofer’in ayaklarını hastanın iki yanına dayamış olduğunu ve onu kokladığını farketti. Kadını durmadan kokluyordu ama bundan daha kötü bir şey yaptığı yoktu.

Hasta, «Hayır,» diye bağırıyordu. «Hayır, hayır.» Sanki üzerine sadece bir köpek değil de, Cehennemin en derinliklerinden çıkmış olan bir şey atlamış gibi.

Janet bu kargaşadan kendini sorumlu saydığından utandı. Sonuçlardan da korkmaya başladı. Herhalde artık Danny’le onun Pasific View’nun mutfağında yemek yemelerine izin vermeyeceklerdi.

Yataktaki kadın zayıftı. Zayıftan da öte, eriyip kurumuştu. Rengi çok uçuktu, lambanın ışığında bir hayalet gibi hafifçe parlıyordu. Çok yaşlı, sıska bir cadıya benziyordu. Ama Janet’in anlayamadığı bir özellik, o zavallının göründüğünden daha genç olabileceğini düşünmesine neden oldu.

Hastanın çok bitkin olduğu belliydi. Yastıklarından biraz kalkmaya ve sağ koluyla köpeği uzaklaştırmaya çalışıyordu. Woofer’ı kovalayanların odaya girdiklerini farkedince başını kapıya doğru çevirdi. Sıska yüzü belki bir zamanlar güzeldi ama şimdi bir cesetinkini andırıyordu.

Gözleri...

Kadının gözleri yoktu.

Janet elinde olmadan ürperdi ve Danny’nin yatağı görmesini engellediği için memnun oldu.

Hasta, Woofer’in yaratacağı tehlikeye hiç de uymayan bir dehşetle, «Onu üzerimden alın!» diye bir çığlık attı. «Onu alın üzerimden!»

İnsan ilk bakışta, gri ve mor gölgelerin arasında kadının gözlerinin sadece kapalı olduğunu sanıyordu. Ama lambanın ışığı doğrudan doğ rüya sıska suratına geldiği zaman o dehşet verici durumu anlaşılıyordu Kadının kapalı gözkapaklarını birbirine dikmişlerdi. Herhalde ameliyatta kullanılan iplik çoktan erimiş ama üst ve alt kapaklar birbirlerine kaynamıştı. Bu deri kapakların altında onları kabarık tutacak hiçbir şey yoktu Bu yüzden deri parçacıkları çökmüş ve göz yarlerinde iki çukur belirmişti.

Janet kadının böyle gözsüz doğmadığından emindi. Hastanın gözlerini doğal değil, korkunç bir kaza çalmıştı. Kim bilir gözündeki yaralar ne kadar ciddiydi. Doktorlar sonunda hiç olmazsa görünüşü için o çukurlara cam gözler yerleştirmenin bile imkânsız olduğuna karar vermişlerdi. Müthiş bir sezgi Janet’e, bu kör ve kurumuş hastanın Vince den de kötü biriyle karşılaşmış olduğunu fısıldıyordu. Janet'in canavardan farksız olan anne ve babasından daha acımasız biriyle.

Angelina'yla bir hademe karyolaya yaklaşırlarken kör kadını, «Jennifer,» diye çağırdılar. Ona her şeyin düzeleceğini söylediler. Woofer yere atlayarak onları yine beklenmedik bir hareketle şaşırttı. Koridora açılan kapıya gideceği yerde hızla yandaki banyoya doğru koştu. Banyoyu bu hastayla yandaki odada kalan kimse paylaşıyordu. Köpek yan odaya daldı ve oradan da koşarak koridora çıktı.

Janet bu kez Danny’i elinden tutarak köpeği kovalayanların başına geçti. Bunun tek nedeni olaydan kendini sorumlu tutması ve Pacific View’da yemek yeme izinlerinin sonsuza dek kaldırılmasından korkması değildi. Aynı zamanda havası ağır, gölgeli odadan ve bembeyaz ciltli, gözleri olmayan hastadan uzaklaşmak istiyordu. Grup bu sefer köpeğin peşinden ana koridora, oradan da bekleme odasına daldı.

Janet sokak köpeğinin yanlarında kalmasına izin verdiği için kendi kendine lanet ediyordu. İşin en kötü yanı, Woofer’in bu oyunuyla onları küçük düşürmesi bile değildi. Bütün dikkatleri üzerlerine çekmesiydi. Janet dikkati çekmekten korkuyordu, insan ancak büzüldüğü, sesini çıkarmadığı, yaşamın köşelerinde ve gölgeli yerlerinde kaldığı takdirde katlanmak zorunda kaldığı gaddarlıkları biraz olsun azaltabiliyordu. Ayrıca kocası Arizona kumlarının altında daha bir iki yıl kalıncaya kadar hemen hemen saydammış gibi yaşamak istiyordu.

Woofer onlar için çok hızlıydı. Oysa burnunu iyice yere doğru eğmişti, birkaç adımda bir zemini kokluyordu.

Salondaki resepsiyon memuru İspanyol asıllı genç bir kadındı. Beyaz bir üniforma giymiş, at kuyruğu biçimi saçlarını kırmızı bir kurdeleyle bağlamıştı. Yaklaşan gürültünün nedenini anlamak için masasından kalkmıştı. Durumu çabucak kavrayarak hızla harekete geçti. Woofer salona uçarcasına girerken kadın da ön kapıya gitti, kapıyı açtı ve köpeğin yanından geçip sokağa fırlamasına izin verdi.

Janet  dışarda, öndeki basamaklardan en alttakinde durakladı. Soluk soluğa kalmıştı. Arabaev kıyıya paralel olan karayolunun doğusunda, iki yanından Hint defneleri ve fırça ağaçlarının yükseldiği meyilli bir sokaktaydı. Cıva buharlı sokak lambalarından etrafa mavimsi bir ışık yayılıyordu. Zaman zaman kesilen hafif bir rüzgâr dalları sarstığı zaman yerdeki yaprak gölgeleri titreşmekteydi.

Woofer on iki metre kadar ötedeydi. Işıklar yüzünden alacalı rengi mavimsiye düşmüştü. Durmadan kaldırımı, ağaççıkları, ağaçların gövdelerini ve sokağı kokluyordu. En çok gece havasını inceliyor, kolay duyulmayan bir kokuyu aradığı anlaşılıyordu. Fırtına yüzünden fırça ağacından sürüyle dikenli kırmızı çiçek kaldırıma dökülmüştü. Dünyanın sonunu belirten bir dalganın kıyıya vurduğu değişken deniz şakayıklarına benziyorlardı. Köpek o çiçekleri kokladı, sonra da aksırdı. Biraz şaşkınca ve duraklaya duraklaya yürüyor ama yine de güneye doğru gidiyordu.

Danny, «Woofer!» diye bağırdı.

Köpek dönüp ana oğula baktı.

Çocuk yalvardı. «Geri dön.»

Woofer durakladı. Sonra başını çevirerek sanki havayı ısırmak istiyormuş gibi dişlerini birbirine çarptı. Ve izlediği hayalet neyse yine onun peşinden gitmeyi sürdürdü.

Danny ağlamamaya çalışarak, «Onun beni sevdiğini sanıyordum,» dedi.

Çocuğun bu sözleri Janet’in kovalamaca sırasında köpeğe ettiği sessiz küfürler yüzünden pişmanlık duymasına neden oldu. Danny’i teselli etmeye çalıştı. «Geri gelecek.»

«Gelmeyecek.»

«Belki şimdi gelmeyecek ama daha sonra dönecek. Belki yarın, belki de öbür gün eve gelecek.»

Çocuğun sesi uğradığı kayıp yüzünden titriyordu. «Eve nasıl gelebilir? Bizi bulabileceği bir evimiz yok ki.»

Genç kadın usulca, «Araba var ya,» dedi. 0 paslı eski Dodge’un çok kötü ve yetersiz bir ev olduğunu her zamankinden daha da iyi anlı yordu. Oğluna daha iyisini sağlayamadığı için kalbine bir ağırlık çöktü, sızlamaya başladı. Korku, öfke, düşkırıklığı ve çaresizliği öyle yoğundu ki, midesi bulanıyordu. Danny’e baktı. «Köpeklerin duyuları bizimkin den keskindir. Woofer bizim izimizi bulur. Gerçekten bulur.»

Kara gölgeler kaldırımda kımıldandı. Gelecek sonbaharların ölü yapraklarının bir görüntüsüydü bu.

Köpek blokun sonuna erişerek köşeyi döndü ve gözden kayboldu.

Janet, «Woofer bizim izimizi bulur,» diye yineledi ama buna kendi bile inanmıyordu.

Pis kokulu böcekler. Ağaç gövdelerinin ıslak kabukları. Islak betondan yükselen kirecimsi koku. Yakındaki insanlara ait bir yerden gelen kızarmış tavuk kokusu. Sardunya, yasemin ve ölü yapraklar. Tarhlardaki yağmurdan ıslanmış topraklarda kızışan solucanların küflü ekşi koku su. Çok ilginçti bu.

Şimdi her şey yağmur sonrası kokuyordu. Çünkü yağmur dünyayı temizliyor ve geride kendi kokusunu bırakıyordu. Ama en şiddetli yağmurun bile eski kokuların hepsini birden süpürüp götürmesi olanaksızdı. Kat kattı bu kokular. Kuşlar ve böcekler, köpekler ve bitkiler, kertenkeleler ve insanlar, solucanlar ve kedilerin günlerce, haftalarca bıraktıkları kokular...

Woofer kedi tüyünün kokusunu alarak dondu. Bu koku yüzünden dişlerini sıktı, burun delikleri kabardı ve kasları gerildi.

Bu kedi durumu garipti. Woofer aslında onlardan nefret etmiyordu. Gerçekten. Ama kedilerde öyle kovalamaya gelen hayvanlardı ki. Onlara karşı koymak zordu. Bir kedi kadar hiçbir şey bir köpeği eğlendiremezdi. Tabii atacak bir topu ve yiyecek güzel bir şeyleri olan bir oğlan çocuk dışında.

Woofer neredeyse kedinin peşine takılmaya hazırdı. Ama sonra burnu pençelerin bıraktıkları tırmıkların eski anılarıyla yanmaya başladı. Günlerce sızlayan bir burunla dolaştığını hatırlamıştı. Kediler konusunda kötü şeyler anımsıyordu. Çok hızlı hareket eder ve seni tırmalarlardı. Sonra da bir ağaca ya da düz duvara tırmanırlardı. Peşlerinden gidemeyeceğin bir yere çıkarlardı. Sen de aşağıda oturup onlara havlardın. Burnun yanarak kanarken kendini çok aptalmış gibi hissederdin. Kediyse tüylerini yalayarak sana bakar, sonra da yukarıdaki o dala yerleşip uykuya dalardı. Sen de sonunda başka bir yere gitmek, kendini daha İyi hissedinceye kadar bir sopayı ısırmak ya da birkaç kertenkeleyi ikiye ayırmak zorunda kalırdın.

Egzoz. Islak gazete. İnsan ayağı kokusu dolu eski bir ayakkabı.

Ölü fare. İşte bu çok ilginçti. Kaldırımın kenarında çürüyen ölü bir fare. Gözleri açıktı. Dudakları gerilmiş, küçücük dişleri ortaya çıkmıştı. Ölü şeylerin hiç kımıldamamaları çok garipti. Tabii çok uzun bir süreden beri ölü olurlarsa içleri kımıldıyordu. Ama tabii hareket eden onlar değil de, içlerindekilerdi. Ölü farenin kaskatı kuyruğu yukarı doğru uzanmıştı. İlginçti bu.

Poliskurtşey!

Woofer başını hızla kaldırıp o hafif kokunun yönünü araştırdı. Bu şeyin kokusu daha önce karşılaştığı yaratıklarınkine hiç benzemiyordu. Durumu ilginç yapan da buydu işte. Kısmen insan kokuşuydu. Yalnız kısmen. Ayrıca onda seni öldürecek şeyin kokusu da vardı. Bazen İnsanlar böyle kokuyorlardı. Sonra sizden daha iri delirmiş kötü köpekler, çakallar ve sürünürken takırtı gibi bir ses çıkaran yılanlar. Aslında bu şeyde Woofer’ın o zamana dek rastladığı canlılardan çok daha fazla seni öldürürüm kokusu vardı. Bundan da Woofer’ın dikkatli davranması gerektiği anlamı çıkıyordu. Tabii o şeyin kendine özgü bir kokusu da vardı. Bu koku soğuk gecelerde denizden yayılan kokuya hem benziyordu, hem de benzemiyordu. Sıcak bir günde demir parmaklığın kokusuna da öyle. Şu çürüyen farenin kokusuna da. Yıldırım, şimşek, örümcek, kan ve yerdeki ilginç ama korkutucu deliklerin kokusuna da. O şeyin hafif kokusu geceye özgü zengin rayiha arasında incecik bir iplik gibiydi. Ama Woofer onu yine de izledi.

İki̇nci̇ Bölüm

Polis İşleri ve Bir Köpeğin Yaşantısı

Modern çağda yaşarken Ücret, fazilete karşı ölümdür.

Karanlık saatlerde böyle gözükür.

Kötülük kazanır, şefkat korkuyla siner.

Şiddet ve kötülüğün yönettiği bizler İnce bir buz tabakasının üzerinde dururuz.

Cesur muyuz, yoksa birer fare miyiz,

Biz, bu çok çok ince buzun üzerinde duranlar?

Orada kalmak, patenle kaymak cesaretini gösterebilir miyiz? Gülmek ya da kutlamak cesaretini de gösterebilir miyiz?

Buzu zorlayacağımızı bilmemize karşın.

Her ne pahasına olursa olsun buz korumaya çalışır mıyız?

«The Book of Counted Sorrows

Fırtınalar sizi savunurken Kargaşaya sarılın.

«The Book of Counted Sorrows

Kıyı yoluna saptılar. Çünkü sıvı nitrojen taşıyan bir tanker Costa Mesa ve San Diego karayollarının kavşağında devrilmiş, her tarafı araba parkına çevirmişti. Harry, Honda’yı hızla sürüyor, şeritten şeride kayıyordu. Sarı ışıkta hızını azaltmıyor, dört yol ağızlarında yaklaşan başka araba yoksa kırmızı ışıklara aldırmıyordu. Ancak Connie öfkelendiği zaman arabayı böyle kullanırdı.

Her düşüncesini, bir ölünün üzerinde havada dolaşan bir akbaba gibi, bir felaket duygusu karartıyordu. Connie’nin mutfağında Tiktakın savunmasızlığından söz etmişti. Ama yangınlara ve kurşunlara gülebilen bir adam ne kadar savunmasız olurdu?

Harry, «O filmlerdeki insanlar gibi olmadığın için teşekkür ederim, Connie,» dedi. «Hani onlar dolunayda uçuşan yarasaları, kanları hemen hemen kalmamış kurbanları görür ama yine de, ‘Böyle bir şey olmaz,’ diye tartışırlar. ‘Vampirler gerçek değildir.’»

«Ya da rahip, kızın kafasının üç yüz altmış derecelik bir dönüş yaptığını ve karyolasının havalandığını görür ama yine de şeytan olduğuna inanamaz. Kızın derdini anlamak için psikoloji kitaplarına bakar.»

«Sence rahip fihristteki hangi harfe bakar?»

Connie, «G harfine,» dedi. «Garip Saçmalıklar bölümüne »

Newport limanına uzanan kanalın üzerindeki köprüden geçtiler. Karanlık suya ev ve teknelerin ışıkları vuruyordu.

Harry, «Çok tuhaf...» diye mırıldandı. «Yaşamın boyunca bu tür şeylere inananların beyinleri ameliyat edilmiş keller kadar ahmak olduklarını düşünüyorsun. ..Sonra böyle bir şey oluyor ve hemen birçok acayip fikri kabul ediveriyorsun. Aslında biz kalplerimizin derinliklerinde aya tapan o vahşileriz. Dünyanın inanmak istediğimizden çok daha garip olduğunu da biliyoruz.»

«Aslında ben senin varsayımını henüz kabul etmiş değilim, psiko süpermen.»

Harry, Connie’ye bir göz attı. Genç kadının yüzü panelden yayılan

ışıkta Yunan mitolojisinden bir tanrıçanın heykeline benziyordu, ben bronzdan yapılmış, bakır pası yüzünden parlıyordu. «Benim varsayımım doğru değilse, o zaman neye inanacağız?»

Connie ona cevap vermeyerek, «Arabayı benim gibi süreceksen gözlerini yoldan ayırma,» dedi.

İyi bir öneriydi. Harry bundan tam zamanında yararlandı. Yoksa Honda’yı Nuh’un büyükannesinin kullandığı ve tamponunda «ÖLDÜRME EHLİYETİM VAR» yazılı eski ve hantal bir Mercedes’e çarparak bir buçuk tonluk bir yığın haline getirecekti. Tekerlek iniltiler arasında ara banın yanına doğru kaydı. Mercedes’in yanından geçerlerken direksiyondaki o saygıdeğer yaşlı hanım onlara kaşlarını çatarak eliyle ayıp bir işaret yaptı.

Connie, «Artık büyükanneler bile büyükanne değiller,» dedi.

Harry ısrar etti. «Benim varsayımım doğru değilse o zaman neye inanacağız?»

«Bilmiyorum. Ben sadece şunu söylemeye çalışıyorum: Eğer kargaşa dalgalarının üzerinde sekeceksen, hiçbir zaman akıntıların yönlerini iyi hesapladığına güvenmemelisin. Çünkü iri bir dalga işte böyle bir anda seni kayalara çarpar.»

Harry bu sözleri düşünürken bir süre konuşmadı.

Sol tarafta Newport Center otelleri ve işhanlarının kuleleri, araba değil de onlar hareket ediyorlarmış gibiydi. Gecenin karanlığında uzaklaşarak esrarlı görevlere giden gemilere benziyorlardı. Yanlardaki çim alanlar ve dizi dizi palmiyeler gerçek olamayacak kadar kusursuz ve fazla yeşil gözüküyorlar, sanki dev bir sahnenin dekorunu oluşturuyorlardı. Son fırtına başka bir boyuttan eserek bütün California’yı süpürmüş gibiydi. Dünyaya bir gariplik yaymış ve geride karabüyü tortusu bırakmıştı.

Connie, «Annenle baban ne olacak?» diye sordu. «O adam önce sevdiğin herkesi, sonra da seni öldüreceğini söylemiş.»

«Onlar kıyıdan birkaç yüz kilometre yukarıdalar. Bu olaylara karışmış değiller.»

«Tiktakın nereye kadar erişebileceğini bilmiyoruz.»

«O kadar uzaktaki bir yere erişebiliyorsa bir tür tanrı demektir. Söylediğimi unutma, bu adam sana psişik bir etiket takıyor, av yeri bekçilerinin göç yollarını öğrenmek için geyik ya da ayılara yaptıkları gibi. Bu bana doğruymuş gibi geliyor. Tabii bundan da onun annemle babamı bulamayacağı anlamı çıkıyor. Peşime takılarak onları bulursa o başka. Belki de benim hakkımda bütün bildiği bugün öğleden sonra beni işaretlediğinden beri açıkladığım şeyler.»

«Demek en önce bana geldin? Çünkü...»

Harry kendi kendine, seni sevdiğim için mi, diye sordu ama Connie’nin sorusunu yanıtlamadı.

Genç kadın onu bu sıkıntıdan kurtarınca da rahatladı. «...Ordegard’ı seninle birlikte zımbaladık. Bu adam Ordegard’ı kontrol ediyordu. Ve bana da hemen hemen senin kadar kızıyor.»

«Seni uyarmam gerekiyordu,» dedi Harry.'Connie’nin ona dikkatle baktığının farkındaydı ama değilmiş gibi davrandı.

Genç kadın bir süre sonra, «Tiktakın istediği zaman bizimle iletişim kurabileceğini, konuştuklarımızı dinleyeceğini ve bizi görebileceğini mi düşünüyorsun?» dedi. «Şu anda örneğin?»

«Bilmiyorum...»

Connie, «O Tanrı gibi her şeyi bilemez ki,» diye karşı çıktı. «Belki biz Tiktakın kafasındaki izleme tablosunda yanıp sönen birer ışığız. Belki de o bizi, biz onu gördüğümüz ve duyduğumuz zaman görebiliyor ve duyabiliyor.»

«Olabilir... Kim bilir?»

«Böyle olduğunu ummalıyız. Çünkü sürekli bizi dinliyor ve gözetliyorsa o zaman onu kıstırmamız imkânsız demektir. Ona yaklaştığımız an ikimizi de yakıp kül eder. Senin daireni yakıp kül ettiği gibi.»

Corona Del Mar’ın iki tarafında mağazalar olan ana caddesinden geçer ve karanlık Newport kıyısından ilerlerken Harry’e ensesinde kıvıl kıvıl bir şey yürüyormuş gibi geldi. Kıyıda, okyanusa bakan tepelerin yamaçları yeni bir mahalle için düzeltiliyordu. Toprak taşıyan dev makineler ayakta uyuyan tarih öncesi hayvanlara benziyorlardı. Kıyı yolundan Laguna Beach’e inerlerken Harry’nin durumu daha da kötüleşti. Biri ikisini de gözetliyormuş ve usulca peşlerinden ilerliyormuş gibi geliyordu Kedinin fareyi izlemesi gibi bir şeydi bu.

Laguna bir sanat kolonisi ve turist yuvasıydı. Hâlâ güzelliğiyle ünlüydü ama aslında göz kamaştırıcı eski günler geride kalmıştı artık. Altın ışıkların beneklediği, siluetlerini yumuşatan yeşil örtülü sıra sıra tepe doğudan Pasifik Okyanusunun kıyılarına doğru iniyordu. Merdivenden kumsala inen güzel bir kadının zarafetiyle. Ama bu gece kadın güzelden çok tehlikeli gibiydi.

Ev denizin yukarısındaki dik kayaların tepesine yapılmıştı. Batı duvarını kaplayan renkli camdan gökyüzü, su ve kıyıya çarpan dalgalardan oluşan etkileyici bir manzara gözüküyordu.

Bryan gündüzleri uyumak istediğinde güneş ışınlarının içeri girmemesi için elektrikle çalışan panjurları kapatırdı. Şimdi geceydi ve Bryan uyurken dev pencerelerde siyah bir gökyüzü, daha siyah bir deniz, sıra sıra hayalet askerler gibi yaklaşan yakamozlu dalgalar gözüküyordu sadece.

Bryan uyurken rüya görüyordu.

Çok insanın düşleri siyah beyazdı ama onunkiler tam renkliydi. Hat ta renk tayfı gerçek yaşamındakinden daha genişti. Bu göz alıcı renkler ve tonlar her görüntünün büyüleyici bir biçimde karmaşıklaşmasına yol açıyordu.

Rüyasındaki odalar mekân belirleyen çizgilerden oluşmuyordu. Kırlar da empresyonist lekeler değillerdi. Bryan’ın düşlerinde gördüğü her yerin canlı... hatta ıstırap verici... ayrıntıları vardı. Bir orman gördüğün de her yaprağın damarları iyice belli oluyordu. Yaprakların üzerindeki ışık ve gölge oyunları da. Rüyasında kar yağıyorsa, her tane eşsiz olu yordu.

Ne de olsa o rüya gören diğer insanlar gibi değildi. Uyuyan bir tanrıydı. Yaratma gücü vardı.

Bryan uykusunda gerçek dünyada var olandan daha karmaşık bir hayal kentinin sokaklarında dolaşmaktaydı. Sık kulelerden oluşan bir başkentti bu. Çocuklar Bryan’a baktıkları zaman öyle şiddetli bir vebaya tutuluyorlardı ki, küçücük suratlarında hemen cerahat akan çıbanlar beliriyor, ciltlerini kanayan yaralar yarıyordu. Bryan güçlü erkeklere dokununca birdenbire alev alıyorlar ve gözleri eriyordu. Genç kadınlar Bryan’ın gözleri önünde yaşlanıyor, kuruyup ölüyorlardı. İhtiras uyandıran insanlar olmaktan çıkıp kurtlarla dolu çöp yığınlarına dönüşüyorlardı. Bryan köşebaşındaki bir dükkânın önünde duran bir bakkala gülümsediği zaman adam acıyla kıvranarak yere yığılıyor ve kulaklarından, burun deliklerinden, ağzından sürüyle hamamböceği çıkıyordu.

Ama Bryan için bir kâbus değildi bu. O düşlerinin zevkini çıkarıyor ve uyandığında da kendisini canlı ve heyecanlı hissediyordu.

Bryan’ın düşündeki kent sokakları kayboldu ve yerlerini sonsuza dek uzanan bir randevuevinin sayısız odası aldı. Lüks eşyalarla döşenmiş her odada güzel bir kadın onu memnun etmek için bekliyordu. Bu çıplak kadınlar onun önünde yere kapanıyor, onu rahatlatmalarına izin vermesi için yalvarıyorlardı. Ama Bryan hiçbiriyle yatmıyordu. Onun yerine her kadını değişik bir biçimde boğazlıyor, zalimlik konusunda yeni yeni şeyler icat ediyordu. Sonunda üstübaşı kandan sırsıklam kesiliyordu.

Bryan’ı seks ilgilendirmezdi. Güç, seksin hiçbir zaman olamayacağı kadar doyurucuydu. Ve insanı en çok tatmin eden güç de öldürmekti. Öldürme gücü.

Kurbanlarının, «Merhamet,» diye bağırmalarından hiç bıkmıyordu. Sesleri çocukken ve ‘Olmaya’ yeni başladığı sırada ondan korkmasını öğrenen küçük hayvanların çığlıklarına benziyordu. Hem rüyalar âleminde, hem de gerçek dünyada hükümdarlık etmek için doğmuştu. İnsanların kaybettikleri o alçakgönüllülüğü yeniden kazanmalarına yardım etmek için de.

Bryan uyandı.

Uzun, nefis dakikalar boyunca birbirine karışmış olan siyah çarşafların arasında yattı. Vücudu buruşuk ipeklerin üzerinde çok solgun duruyordu. Pencerelerinin altında kıyıya çarpan her ışıltılı dalganın rengi gibi. Kanlı rüyanın sağladığı rahatlık bir süre devam etti. Orgazm sonrası duyulan keyiften çok daha iyiydi.

Gerçek dünyayı da düşlerindeki gibi gaddarca ezeceği o günün özlemini çekiyordu. Bu kıvıl kıvıl insan sürüleri cezayı hak ediyorlardı. Kendilerine dalmışlardı ve azametleri yüzünden dünyanın onlar için yaratıldığını sanıyorlardı. Onların zevki için yaratıldığını. Onun için de gezegeni tıklım tıklım doldurmuşlardı. Ama yaratılışın doruk noktası kendisiydi, onlar değil. Burunları iyice sürtülmeli, sayıları da azaltılmalıydı.

Ancak Bryan daha gençti, gücünü tam anlamıyla kontrol altına henüz alamamıştı. Hâlâ ‘Oluyordu.’ Kaderi olan dünyayı temizlemeye başlamaya cesaret edemiyordu.

Çıplak genç adam yataktan kalktı. Serin havanın çıplak tenini okşaması hoşuna gitti.

Bu büyük odada ipek çarşaflı ultramodern siyah lake karyoladan başka fazla bir eşya yoktu. Birbirinin eşi iki siyah komodin, siyah abajurlu siyah mermer lambalar. Buraya stero, televizyon ya da radyo konmamıştı. Rahatça oturup kitap okunacak bir koltuk da. Kitaplar Bryan’ı ilgilendirmiyordu. Çünkü onlarda edinmeyi istediği bir bilgi yoktu. Hiçbir eser onu, kendi sağladığı şeyler kadar eğlendiremezdi. Dış dünyada devriye gezmek için hayalet vücutlar yaratır ve onları yönetirken yatakta yatarak tavana bakmayı yeğlerdi.

Bryan’ın saati yoktu. Buna ihtiyacı da olamazdı. Evrenin mekaniğiyle öyle uyum sağlamıştı ki, her zaman saati, dakikayı ve saniyeyi bilirdi Yeteneğinin bir parçasıydı bu.

Karyolanın karşısındaki duvar yerden tavana kadar ayna kaplıydı Evin her tarafında aynalar vardı zaten. Bryan aynalarda gördüklerinden hoşlanıyordu. ‘Olması’ süren bir tanrısalllığı, bütün zarafet, güzellik ve gücüyle yansıtıyorlardı.

Aynalar dışında duvarlar siyaha boyalıydı. Tavan da öyle.

Büyük siyah lake bir kitaplığın raflarına sürüyle içleri formaldehid dolu yarım litrelik kavanozlar dizilmişti. Sıvının içinde çift çift gözler yüzüyordu. Bryan zifiri karanlıkta bile onları görebiliyordu. İçlerinden bazıları insan gözleriydi. Haklarında hüküm verdiği kadın, erkek ve çocukların gözleri. Mavinin çeşitli tonlarında, kahverengi, siyah, gri, yeşil gözler. Diğerleri ise hayvanlara aittiler. Yıllar önce üzerlerinde gücüyle deneyler yaptığı hayvanlara. Fareler, sincaplar, kertenkeleler, yılanlar, kaplumbağalar, kediler, köpekler, kuşlar, tavşanlar. Ölmüş olan bu gözlerden bazıları yine de hafifçe parlıyordu. Uçuk kırmızı ya da sarı veya yeşil.

Adak gözler. Bunları Bryan’a uyrukları sunmuştu. Bu gözler onun gücünü, üstünlüğünü, ‘Olduğunu’ açıklayan simgelerdi. Günün ve gecenin her saatinde oradaydılar. Onu tanıyor, kendisine hayranlık duyuyor ve tapıyorlardı.

«Tanrı, bana bakın ve titreyin,» dedi. «Çünkü ben merhametim Ama aynı zamanda gazabım. Ben bağışlamayım. Ama aynı zamanda intikamım. Size ulaşan neyse o benden akacak.»

Havalandırma borularındaki pervanelerin uğuldayarak dönmelerine rağmen içerisi kan, safra, bağırsak gazları ve Connie’nin gözlerini kısmasına neden olan yoğun bir dezenfektan kokuyordu.

Harry sol eline biraz Binaca’nın ağız kokusu giderici sıvısından sıktı. Islak avucunu burnuna kapattı. Böylece nane kokusu hiç olmazsa ölüm kokusunun birazını engelleyecekti.

Sonra Binaca’yı Connie’ye uzattı. Ortağı önce durakladı, sonra spreyi aldı.

Ölü kadın paslanmaz çelikten, hafifçe eğilmiş masada çırçıplâfc yatıyor, camlaşmış gözlerle bakıyordu. Adli tabip karnında büyük bir Y biçimi bir yarık açmıştı. Ölünün içindeki organların çoğu dikkatle çıkarılmıştı.

Ordegard’ın lokantadaki kurbanlarından biriydi. Adı Laura Kincade’di. Otuz yaşında, o sabah yataktan kalktığı zaman güzel bir kadındı. Ama şimdi lunaparktaki hortlaklar evine yakışan korkutucu bir yaratığa  dönüşmüştü.

Floresan lambalar ölünün gözlerine sütümsü bir parlaklık veriyor,

Adli tabiple iki yardımcısı geç vakitlere kadar çalışmışlardı. Şimdi Ordegard ve iki kurbanıyla ilgili üç muayeneden sonuncusunu tamamlıyorlardı. Adamların hem fiziksel, hem de ruhsal bakımdan yorgun oldukları belliydi.

Connie yıllardan beri polislik yapıyordu. Ama o güne dek filmlerde ve televizyonda sık sık görülen, kaba şakalar yaparak pizza yerken bir yândan da cesetleri kesen, başkalarının felaketlerinden etkilenmeyen o kalpleri nasırlaşmış forensik pataloglarla hiç karşılaşmamıştı. Tersine, bu tür bir işe profesyonelce bir tarafsızlıkla yaklaşılması gerekirken, uzmanlar şiddetli suçların kurbanlarıyla sık sık karşılaşmanın bedelini şu ya da bu biçimde ödüyorlardı.

Adli baştabip Teel Bonner elli yaşlarındaydı. Ama daha yaşlı görünüyordu. Sert floresan ışıkta suratı güneşten yanmış değil de sararmış gibiydi. Gözlerinin altında iri cepler vardı.

Bonner çalışmayı sürdürürken duraklayarak iki dedektife, Ordegard otopsisinin ses kaydının bir sekreter tarafından daktiloda yazılmış olduğunu haber verdi. Rapor, otopsi odasının yanındaki, cam duvarlı büroda masasının üstündeki dosyadaydı. «Henüz özeti yazmadım Ama bütün bulgular orada.»

Connie büroya gidip kapıyı kapatınca rahatladı. Küçük odada havalandırma sistemi vardı. Hava nispeten taze sayılırdı.

Odadaki koltuğa geçirilmiş olan suni kahverengi deri eskilikten çatlamış ve lekelenmişti. Her büroda bulunan türdeki maden masa da çizilmiş ve bazı yerleri çukurlaşmıştı.

Burası, birkaç otopsi odası ve muhabirlerle politikacıların ağırlanmaları için profesyoneller tarafından dekore edilmiş büroları olan, o büyük kentlere özgü morglardan değildi. Şiddetli ölüm olayları küçük yerlerde genellikle büyük kentlerdeki gibi göz kamaştırıcı şeyler sayılmıyordu.

Harry oturup otopsi raporunu okurken, Connie de cam duvarın önünde durup dış odada cesedin üzerinde çalışan üç adamı seyretti.

James Ordegard’ın ölüm nedeni göğsündeki üç tabanca yarasıydı. Bunu ikisi de biliyordu zaten. O kurşunlar Harry’nin tabancasından çıkmıştı. Sol ciğer delinmiş, kalın bağırsak ciddi zarar görmüştü. Karnın alt tarafındaki iki damarda kesikler vardı. Böbrekteki atardamar tümüyle kopmuştu. Kemik ve kurşun parçacıkları mideyle karaciğerde derin yır tıklar açmışlardı. Kalp kasında hemen durmasına neden olacak bir yırtık vardı.

Arkası adama dönük olan Connie, «Garip bir şey var mı?» diye sordu.

«Ne gibi?»

«Ne gibi mi? Bunu bana mı soruyorsun? Ele geçirme olayında bazı izler kalması gerektiğini düşünen sensin.»

Otopsi odasında Laura Kincade’in üzerinde çalışan üç pataloji uzmanının tavırları hastalarını kurtarmaya çabalayan doktorlarınkine benziyordu. Duruşlar aynı ama hız farklıydı. Ancak bu uzmanlar sadece bir kurşunun insan vücuduna nasıl zarar verdiğini araştırır ve saptarlardı. Yani Laura’nın nasıl öldüğünü. Onların daha önemli o soruyu yanıtlamaları olanaksızdı. «Neden?» sorusunu. James Ordegard ve çarpık güdülerinin tu nedeni açıklaması imkânsızdı. O da sadece «nasıl»ın bir parçasıydı. Nedeni açıklamak rahipler ve filezoflara düşen bir işti. Onlar da her gün anlamı kavramaya çaresizce çabalıyorlardı.

Harry adli tabibin gıcırdayan koltuğundan, «Kranyotomi de yapmışlar,» diye açıkladı.

«Ve?»

«Yüzeyde gözle görülür kanama yokmuş. Gereğinden fazla beyin ve omuriliği sıvısı da. Büyük bir baskıyı gösteren işaretler bulamamışlar.»

Connie, «Serebrotomi de yapmışlar mı?» diye sordu.

«Yaptıklarından eminim.» Harry raporu karıştırdı. «Evet, işte.»

«Beyinde tümör? Apse? Yaralar?»

Harry rapora göz gezdirirken uzun bir an cevap vermedi. Sonra da, «Hayır,» dedi. «Burada öyle bir şey yok.»

«Emoroji?»

«Raporda öyle bir şey yok.»

«Emboli?»

«Öyle bir şey de bulmamışlar.»

«Beyin epifizi?»

Bazen epifiz bezi yerinden oynayabilir ve etrafını saran beyin dokuları ona baskı yapar. Bu son derece canlı halüsinasyonlara, bazen paranoya ve şiddet hareketlerine yol açıyordu. Ama Ordegard’da öyle bir şey yoktu.

Otopsiyi uzaktan seyreden Connie beş yıl önce ölmüş olan kardeşi Colleen’i düşündü. Çocuğunu dünyaya getirirken can vermişti. Connie’ye göre Colleen’in ölümünün, öğle yemeği için yanlış lokantaya giden zavallı Laura Kincade’inkinden daha derin bir anlamı yoktu.

Ama tabii hiçbir ölümün anlamlı olduğu söylenemezdi. Bu evrenin motorları delilik ve kargaşaydı. Her şey sadece ölmek için doğuyordu. Mantık ve akıl neresindeydi bunun?

Harry raporu masaya attı. «Hiçbir şey yok.» Ayağa kalkarken koltuğun yayları gıcırdayıp tıngırdadı. «Vücutta izah edilemeyecek yaralar bereler bulunmamış. Garip fizyolojik ayrıntılar da. Belki Ordegar’ı Tik tak kontrol ediyordu ama cesette bunu açıklayacak bir tek ipucu bile yok.»

Connie cam duvardan döndü. «Şimdi ne yapacağız?»

Teel Bonner morg çekmesini çekti. İçinde James Ordegard’ın çıplak cesedi yatıyordu. Beyaz cildinin bazı yerleri mavimsiydi. Otopside yapılan derin yarıklar siyah ipliklerle dikilmişti.

Ay surat. Vücut katılaşırken ölünün dudakları çarpılmıştı. Sanki gülümsüyordu. Ama hiç olmazsa gözleri kapalıydı.

Bonner, «Görmek istediğin nedir?» diye sordu.

Harry, «Onun hâlâ burada olup olmadığını anlamak istedim,» dedi.

Adli tabip Connie’ye bir göz attı. «Başka nerede olacaktı ki?»

Yatak odasının zemini siyah fayanstandı; pencerelerin dışındaki gecenin etrafı saran hafif ışığında, çağlayarak akan sular gibi yer yer pırıldıyordu. Fayanslar Bryan’ın ayaklarının altında pek serindi.

Bryan okyanusa bakan cam duvara giderken dev aynalar bütün siyahlıkları yansıttılar. Çıplak vücuduyla kat kat gölgelerin arasından dumandan oluşmuş bir hayalet gibi süzüldü. Pencerenin önünde durup kömür gibi kara denize ve zifir kadar siyah gökyüzüne baktı. Düzgün, abanoz siyahı görüntüyü sadece dalgaların köpüklü dorukları ve bulutların karınlarındaki dona benzeyen beyaz lekeler süslüyordu. Bu lekelere Laguna Beach’in Bryan’ın arkasında kalan ışıklarının yansıması neden oluyordu. Genç adamın evi kentin en batıda kalan noktasındaydı.

Manzara kusursuz ve sükûnet doluydu, çünkü insan yoktu. İşe bir kadın ya da erkek veya çocuk, bir kapı ya da makine veya yapay bir eser karışmıyordu. Ne kadar sessizdi etraf. Ne kadar karanlık. Ne kadar da temiz.

Bryan dünyanın geniş bölgelerinden insanları ve yaptıkları her şeyi silivermek için sabırsızlanıyordu. İnsanları seçtiği küçük alanlara tıkacaktı. Ama henüz gücünü tam anlamıyla kontrol altına alamıyordu. Hâlâ ‘Oluyordu.’

Bakışlarını gökyüzüyle denizden kayanın dibindeki açık renk kıyıya kaydırdı. Başını dama dayayıp yaşamı hayal etti ve hayal ederek onu yaratmış oldu. Dalgaların eriştiği yerin hemen yukarısındaki açıklıkta kumlar karışmaya başladı. Sonra kumlar yükselerek adam boyunda bir

koni oluşturdu, daha sonra da insana dönüştü. O serseriye. Varalı yüzlü, sürüngen gözlü adama.

O zamana dek böyle bir insan hiç var olmamıştı. Serseri tümüyle Bryan’ın hayalinin bir ürünüydü. O ve diğer yaratıkları sayesinde kendini tehlikeye atmadan dünyada dolaşabiliyordu.

O hayalet gövdeler vuruluyor, yakılıyor ve eziliyordu ama bunların Bryan’a bir zararı dokunmuyordu. Ancak kendi vücudu acınacak kadar savunmasızdı. Bir yeri kesildiği zaman kan akıyordu. Çarptığı zaman derisi çürüyordu. Bryan ‘Olduğu’ gün, ona son armağanların verileceğine inanıyordu. Hiçbir şeyden zarar görmeyecek ve ölümsüz olacaktı. Böylece tanrılaştığı anlaşılacaktı. Bryan görevlerini yerine getirmek için sabırsızlanıyordu.

Şimdi bilincinin sadece bir kısmını kendi gerçek vücudunda bırakıp, gece karanlıklarının sardığı kıyıdaki serserinin içine girdi. O iriyarı adamın içinden kayaların yukarısındaki evine baktı. Pencerede, kendi çıplak vücudunun aşağıya baktığını gördü.

Musevi folklorunda ‘Golem’ denilen bir yaratık vardı. Çamurdan insan biçiminde yapılmış ve ona can verilmişti. Çoğu zaman intikam için kullanılıyordu.

Bryan çeşit çeşit Golem yaratabilir, onların yoluyla avını izler, kalabalık sürüyü ayıklar, dünyada düzen ve asayişi sağlayabilirdi. Ama gerçek insanların bedenlerine girerek kafalarını kontrol etmesi imkânsızdı. Oysa bu çok hoşuna gidecekti. Belki sonunda ‘Olduğu’ zaman bu güç de eline geçerdi.

Bilincini kıyıdaki Golem’den uzaklaştırdı. Yüksekteki penceresinden ona bakarak, yaratığın biçimini değiştirdi. Boyu üç katı uzadı, gövdesi bir sürüngeninkine dönüştü. İki yanından kocaman deri gibi kanatlar çıktı.

Kimi kez bir eseri düşündüğünden daha fazla güçleniyor, kendince bir canlılığa kavuşuyor ve Bryan'ın kontrol çabalarına karşı koyuyordu. Bu nedenle her zaman pratik yapıyor, tekniğini ilerletiyor, gücünü arttırmak için onu sık sık kullanıyordu.

Bir seferinde «Yaratık» filminden esinlenerek bir Golem yaratmıştı. Yaratığı Los Angeles Karayolunda, üst geçidin altına yerleşmiş olan yersiz yurtsuz on serseriyi korkutmak, onlara vahşice saldırılmasını sağlamak için kullanmıştı. Serserilerden ikisini yıldırım hızıyla öldürmek niyetindeydi. Böylece diğerlerini gücü ve amansız yargısının anısıyla bıraka çaktı. Ama sonra serserilerin, filmlere özgü o canavarın izah edilemeyecek bir biçimde ortaya çıkması yüzünden duydukları sefil korku Bryan’ı heyecanlandırdı. Pençeleriyle serserilerin etlerini parçalamak, fışkıran kanların sıcaklığı, bağırsaklar deşilirken çıkan buharlar, dev ellerinde tebeşir çubukları gibi kolaylıkla kırılan kemiklerin çatırdısı ona büyük bir zevk ve heyecan verdi. Ölmekte olan serserilerin çığlıkları başlangıçta kulakları sağır edecek kadar tizdi. Sonra hafifledi, titrekleşti, erotik bir hal aldı. Yersiz yurtsuz adamlar canlarını ona teslim ettiler. Âşıkların teslim olmaları gibi. Duygularının yoğunluğu yüzünden öylesine bitkin düşmüşlerdi ki, sadece iç çekişler, fısıltılar ve titremelerle boyun eğdiler. Bryan, birkaç dakika için yarattığı o canavar halini almıştı. Ustura gibi keskin dişleri ve tırnakları olan, belkemiği diken diken, kuyruğunu hızla yere vuran bir yaratık. O ara beyninin içinde olduğu gerçek bedenini unuttu. Kendine geldiğinde geçidin altındaki on serseriyi de öldürmüş olduğunu gördü. Mezbahayı andıran kanlar, bağırsakları deşilmiş gövdeler, koparılmış kollar, bacaklar ve kafaların ortasında duruyordu.

İnsanları böyle şiddetle öldürmesi onu ne sarstı, ne de yıldırdı. Sadece serserileri çılgınca bir heyecan arasında parçalamış olması onu düşündürdü. Görevini yerine getirerek ‘Olması’ için gücünü kontrol etmeyi öğrenmesi şarttı.

Cesetleri yakmak için pirokinesis gücünden yararlanmıştı. Onları öyle kızgın alevlerle yakmıştı ki, kemikleri bile buharlaşmıştı. Üzerinde pratik yaptığı insanları her zaman ortadan kaldırıyor, çünkü sıradan kişilerin aralarında dolaştığını bilmelerini istemiyordu. Hiç olmazsa gücünü kusursuzca kullanabileceği ve bu savunmasız durumdan kesinlikle kurtuluncaya kadar.

Zaten o nedenle şu ara bütün dikkatini daha çok sokak serserileri ne veriyordu. İstediği zaman biçim değiştiren bir iblisin kendilerine işkence yaptığını polise bildirirlerse kimse onların şikâyetlerine aldırmayacaktı. Onları uyuşturucu ve alkol bağımlılığı yüzünden her şeylerini kaybetmiş olan delilerin hezeyanları sayacaklardı.

Yeryüzünden silindikleri zaman da kimse aldırmayacak, o yersiz yurtsuzlara ne olduğunu öğrenmeye çalışmayacaktı. Ama Bryan yakında toplumun bütün tabakalarında insanlara kutsal bir dehşet ve ilahi bir adalet götürecekti.

İşte bu yüzden pratik yapmayı sürdürüyordu.

Elçabukluğunu daha da arttırmaya çalışan bir illüzyonist gibi.

Kontrol! Kontrol!

Kumsalda kanatlı yaratık içinde doğduğu kumlardan yukarı doğru fırladı. Bir katedralin korkuluk duvarından kaçan, şimdi de yerine dönen çok çirkin ve korkunç bir heykel gibi karanlık gecede kanat çırparak yükseldi. Bryan’ın pencerelerinin önünde durup ışıklı sarı gözleriyle içeri baktı.

Beyinsiz bir yaratıktı; Bryan bir parçasını onun içine uzatıncaya kadar öyle kalacaktı. Amâ kanatlı dev sürüngen yine de etkileyici bir yaratıktı. Çok geniş, derimsi kanatları dalgalanıyor ve aşağıdan yükselen akım yüzünden havada kolaylıkla kalabiliyordu.

Bryan arkasındaki kavanozlarda duran gözlerin farkındaydı. Ona bakıyorlardı. Şaşırmışlardı. Bryan'a hayranlık duyuyor, ona tapıyorlardı.

Bryan seyircileri için melodrama kaçan tavırlar takınarak yaratığa, «Haydi git,» dedi.

Kanatlı sürüngen kuma dönüşerek aşağıdaki kıyıya döküldü.

Bu kadar oyun yeterdi. Bryan’ın yapması gereken işleri vardı.

Harry, Honda’sını morgun yakınına, bir sokak lambasının altına bırakmıştı. Yağmurun peşinden gelen ve baharın başlarında ortaya çıkan pervaneler ışığa doğru dalıyorlardı. Çarpılmış, dev gibi gölgeleri arabanın üzerinde oynuyordu.

Honda’ya doğru giderlerken Connie, «Yine aynı soru,» dedi. «Şimdi ne olacak?»

«Ordegard’ın evine girip etrafa bir bakmak istiyorum.»

«Neden?»

«Elimde hiçbir ipucu yok. Aklıma bundan başka bir şey gelmiyor. Ama tabii senin bir fikrin varsa...»

«Keşke olsaydı...»

Arabaya yaklaşırlarken Connie dikiz aynasından bir şeyin sallandığını gördü. Dikdörtgen biçimiydi ve ön cama doluşan pervane gölgelerinin gerisinde hafifçe parlıyordu. Hatırladığı kadarıyla, Honda’da cama takılı bir koku giderici ya da bir süs yoktu.

Arabaya ilk Connie bindiğinden o gümüşümsü dikdörtgene

Harry’den önce yakından bakmak fırsatını buldu. Önce ne olduğunu anlayamadı. Aynanın altındaki maden sapa, kırmızı bir kurdeleyle bağlanmıştı. Connie cismi alıp çevirince ışık dikdörtgenin üzerine vurdu. O zaman bunun üstüne güneybatıya özgü desenler kazınmış bir kemer tokası olduğunu anladı.

Harry direksiyona geçip kapıyı çarparak kapattı. Sonra Connie’nin elindeki şeyi gördü.

«Ah, Tanrım...» diye inledi. «Ah, Tanrım, Ricky Estefan.»

Güllerin çoğu yağmurdan ezilmiş, ancak birkaç gonca fırtınaya dayanabilmişti. Şimdi gece rüzgârında hafifçe sallanıyor, petaller mutfak pencerelerinden süzülen ışığı sanki yakalayıp daha parlaklaştırıyor, radyoaktifliymiş gibi ışıldıyorlardı.

Ricky mutfak masasının başında oturuyordu. Oradaki aletlerini ve üzerinde çalıştığı takıları kaldırmıştı. Yemekten kalkalı bir saatten fazla olmuştu. Ondan beri porto şarabını yudumlayıp duruyordu.

Karnından vurulmadan önce fazla içmezdi. Can! içki istediğindeyse tekila ve birayı tercih ederdi. Bir kadeh Sauza ve bir şişe Tecate ona yeter de artardı bile. Ama bütün o ameliyatlardan sonra ufacık bir kadeh Sauza ya da başka sert bir içki, hemen hemen bütün gün midesinin ekşimesine ve boğazının yanmasına neden oluyordu. Bira için de aynı şey geçerliydi.

Likörlere oldukça iyi dayanabildiği öğrenmişti Ama Baileys İrish Cream ya da nane likörü veya Midori’de çok fazla şeker vardı. Bu nedenle Ricky daha karaciğerine zarar veremeden dişleri çürüyüp gidecekti. Sıradan şaraplar da ona pek iyi gelmiyordu. Ama portonun tam ona göre olduğunu keşfetmişti sonunda. Bu şarap nazik midesini yatıştıracak kadar tatlı, buna karşılık diyabete neden olacak kadar şekerli değildi.

Ricky'nin tek lüksü iyi cins porto şarabıydı. Eh, iyi bir porto ve ara sıra da kendisine biraz acımak.

Karanlık gecede başlarını sallayan gülleri seyrediyor, bazen de bakışlarını daha yakına, camdaki görüntüsüne dikiyordu. Kusursuz bir ayna sayılmazdı cam. Orada bir hayaletinkine benzeyen saydam ve solgun bir surat vardı. Ama belki de cam aslında gerçeği yansıtıyordu.

Çünkü o artık eski Ricky’nin bir hayaleti gibiydi; bazı bakımlardan da  çoktan ölmüş sayılırdı.

Masada bir şişe Taylor’s duruyordu. Porto kadehini doldurup bir yudum aldı.

Şimdi de olduğu gibi Ricky kimi kez camdaki yüzün gerçekten kendisinin olduğuna inanamıyordu. Vurulmadan önce mutlu bir insandı. Kendini sıkıntılı sıkıntılı tahlil etmez, hemen hiç kurmazdı. iyileştiği ve kendine geldiği günlerde bile yine de mizah yeteneğini kaybetmemişti. Gelecekle ilgili iyimserliğini de. Hiçbir sancı bunları elinden alamamıştı.

Ricky’nin suratı ancak Anita onu terkettikten sonra şimdi camda gördüğü hayalete dönüşmüştü. Aradan iki yıldan daha uzun bir süre geçmişti ama hâlâ karısının gitmiş olduğuna inanmakta zorluk çekiyordu. Onu kurşunlardan daha kesinlikle mahvetmeye başlayan yalnızlık konusunda bir çare bulmak da çok zordu.

Kadehini kaldırdı, dudağına götürdüğü sırada bir terslik olduğunu  anladı. Belki bilinçaltı sıvıda porto şarabına özgü o hafif kokunun olmadığını anlamıştı. Ya da onun yerini alan hafif pis kokuyu farketmişti. Kadehi tam dudaklarına doğru eğeceği sırada durakladı ve içinde ne olduğunu da gördü. Birbirine sarılmış iki üç tombul, ıslak solucan ağır ağır kımıldıyorlardı.

Şaşıran Ricky bağırdı. Kadeh parmaklarının arasından kaydı, ama Badece birkaç santim aşağıya, masaya düştüğü için kırılmadı. Bardak devrilince solucanlar cilalı çam tahtasının üzerine kaydılar.

Ricky iskemlesini geri itti. Gözlerini kırpıştırıp duruyordu... ve solucanlar ortadan kayboldular.

Şimdi masaya dökülmüş olan şarap ışıldıyordu.

Ayağa kalkmak üzereyken, elleri iskemlenin kol dayanacak yerinde öylece kalakaldı. Gözlerine inanamıyormuş gibi yakut rengi portonun oluşturduğu küçücük gölcüğe bakıyordu.

Solucanları gördüğünden emindi. Hayal görmüyordu. Sarhoş da değildi. Kahretsin! Daha portonun etkisini hissetmeye bile başlamamıştı.

Yeniden iskemlesine yerleşerek gözlerini yumdu. Bir saniye bekledi. Sonra da iki saniye. Gözleri açıp baktı. Masanın üzerinde hâlâ şarap ışıldıyordu.

Normal Tarantulalardan çok daha büyüktüler. Örümcek fobisi olan bir insanın en korkunç kâbuslarına yakışan bu yaratıklar küçük kavunların yarısından da iriydiler.

Ricky gözlerini sıkıca yumdu. Açtı. Ama örümcekler hâlâ dolaptaydılar.

Kalbinin gürültüsü ve kesik solukları arasında, Tarantuların kıllı bacaklarının peynirli kraker paketlerinin üzerindeki selefona dokunurken çıkan sesi duyabiliyordu. Kitinli ayak ya da çeneleri üst üste konmuş tenekelere çarparken şıkşıkşık diye bir ses çıkıyordu. Alçak, iğrenç, hışırtılı bir sesti bu.

Ama sonra seslerin kaynağını yanlış yorumladığını anladı. Sesler karşısındaki açık dolaptan gelmiyordu. Kaynak, hemen arkasında, yukarıdaydı.

Omzunun üzerinden diğer taraftaki dolapların çam tahtasından yapılmış kapaklarına baktı. Orada sadece tabaklar, kâseler ve fincan takımları olması gerekirdi. Ama şimdi kapakları sanki giderek genişleyen bir şey usul usul dışarıya doğru itiyordu. Kapaklar önce sadece sekiz milimetre kadar aralandılar, sonra da bir buçuk santim. Ricky daha yerinden kımıldayamadan kapaklar birdenbire açıldı, yılanlardan oluşan bir yumak çığ gibi kafasının ve omuzlarının üzerinden yuvarlandı.

Ricky bir çığlık atarak kaçmaya çalıştı ama yerde yılanların oluşturduğu halıda ayağı kayıp aralarına yuvarlandı.

Kamçı kadar ince yılanlar... Kaslı, kalın gövdeli yılanlar... Kara yılanlar, yeşil, sarı ve kahverengi olanlar... Düz derililer, üzerlerinde şekiller olanlar. Kızıl gözlüler, sarı gözlüler. Kobra gibi kukuletalarını şişirenler. Sürüngenler onu dikkatle gözleyip ağızlarını sırıtır gibi açıyorlardı. Esnek dillerini dalgalandırıyor ve ıslığa benzer sesler çıkarıyorlardı. Ricky rüya gördüğüne karar verdi. Ya da halüsinasyondu bu. En aşağı bir yirmi boyunda iri, siyah bir yılan Ricky’i soktu. «Ah, Tanrım!» Yılan sol kolunun üzerine kafasıyla vurarak dişlerini etinin derinliklerine, iyice derine batırdı. Deliklerden kan çıktı. Ama yine de rüya olabilirdi... bir kâbus. Fakat canı yanıyordu.

O zamana dek canı rüyalarında hiç yanmamıştı, özellikle böyle bir acı duymamıştı. Sol kolu şiddetle zonkluyordu. Sonra sol bileğine müthiş bir sancı girdi. Elektrik çarpmış gibi olmuştu. Sancı bileğinden dirseğine kadar yayıldı.

Bu bir rüya değil. Bütün bunlar oluyor. Nasılsa... Ama onlar nereden çıktılar? Nereden?

Yılanlar üstüne doluşmuşlardı. Altmış, seksen sürüngen kayıp duruyorlardı. Bir yılan daha dişlerini gömleğinin koluna batırdı. Sol kolunun dirseğinden aşağısında bir yeri ısırmıştı. Bu koldaki sancı üç katına çıktı. Bir diğeri çorabın üzerinden ayak bileğini soktu.

Ricky telaşla ayağa kalktı. Kolunu sokmuş olan yılan yere düştü. Ayak bileğindeki de. Ama dişlerini sol eline geçirmiş olanı hâlâ orada asılıydı. Sanki oraya zımbalamıştı kendini. Ricky yılanı gövdesinden yakalayarak hızla çekmeye çalışınca, etini kızgınlıktan beyaza dönmüş bir demir çubukla dağlamışlar gibi müthiş bir acı duydu: Az kalsın bayılıyordu. Ama yılan hâlâ kanlar akan elini bırakmıyordu.

Sürüngenler ıslık çalıyor ve etrafında çörekleniyorlardı. İlk bakışta çıngıraklı yılan göremedi, takırtısını da duymadı. Diğer türleri tanıyacak kadar bilgisi yoktu. Hangi yılanların zehirli olduklarını da bilmiyordu. Belki hiçbiri zehirli türden değildi. Onu sokmuş olanlar bile. Ama zehirli olsunlar olmasınlar, hızla hareket etmezse daha pek çok sürüngen onu sokacaktı.

Duvarda, bıçakların durduğu raftan bir satırı kaptı. Sol kolunu en yakındaki tezgâha vurunca o amansız kara yılan boylu boyunca fayans döşeli yüzeyine düştü. Satırı havaya kaldırdıktan sonra aşağıya indirerek yılanı ikiye böldü. Çelik satırın kenarı alttaki seramik yüzeye çarptı. Ama yılanın o iğrenç kafası hâlâ eline yapışıktı. Gerisinde, gövdenin sadece birkaç santimlik bölümü uzanıyordu. Sürüngenin ışıklı gözleri sanki canlıydı da ona bakıyordu. Ricky satırı atarak yılanın ağzını açmaya, o uzun kıvrık dişleri etinden çıkarmaya çalıştı. Bağırıyor, küfrediyordu. Can acısından öfkelenmişti. Sürüngenin çenelerini ayırmaya çabaladı ama boşuna.

Haykırması yerdeki yılanları ürküttü.

Mutfakla koridor arasındaki kemere doğru atıldı. Yoluna çıkan yılanları, onlar çöreklenip saldırmadan önce tekmeyle yanlara fırlatıyordu. İçlerinden çöreklenmiş olan bazıları saldırdı ama dişlerini bol ve kalın haki pantolonundan geçiremediler.

Yılanların ayakkabılarının üzerinden pantolonunun reverlerinin altına süzülmelerinden korkuyordu. Haki pantolonun bir paçasından yukarıya tırmanabilirlerdi. Neyse ki, öyle bir şey olmadı ve sağsalim koridora ulaştı.

Yılanlar geride kalmışlar, onu izlemiyorlardı. Yemiş dolabından iki Tarantula yerdeki yılanlar cehenneminin içine düşmüştü. Sürüngenler onlar için kavga ediyorlardı şimdi. Örümceklerin telaşla kımıldanan bacakları, dalgalanan pulların altında kayboldu.

Güm!

Ricky hayretle irkildi.

Güm!

O ana kadar akşam huzurunu kaçıran o gürültüyle örümcekler ve yılanlar arasında bir bağ kurmamıştı.

Güm!

Güm!

O sırada biri Ricky’le oyunlar oynamıştı. Ama artık bu olay oyun olmaktan çıkmıştı. Öldürücü ve ciddi bir olaydı bu. İmkânsız, düşte görülen şeyler kadar acayip, ama ciddi.

Güm!

Gürültünün yerini tespit edemiyordu. Sesin yukarıdan mı, yoksa aşağıdan mı geldiğini bile bilemiyordu. Camlar zangırdıyor, her vuruşun gürültüsü duvarlara çarparak boğuk boğuk yankılanıyordu. Ricky bir şeyin geldiğini sezdi. Örümcekler ve yılanlardan daha kötü olan bir şeyin. Onunla karşılaşmak istemiyordu.

Sol elinden hâlâ kara yılanın başı sallanırken inleyerek mutfaktan koridorun diğer ucuna, sokak kapısına doğru döndü.

Yılanların iki defa soktukları kolu normalin üç katı hızla çarpan kalbinin her atışıyla korkunç zonkluyordu. Bu çok kötü, sevgili Tanrım! Hızla çarpan bir kalp zehrin vücuda daha çabuk yayılmasına neden olur. Tabii yılanlar zehirliyseler. Şimdi yapmam gereken şey sakinleşmek. Ağır ağır, derin derin soluklar almak. Koşmak yerine yürümek. Bir komşunun evine giderek 911 numarayı aramak. Acil tıbbi yardım istemek...

GÜM!

Yatak odasındaki telefonu kullanabilirdi. Ama oraya girmek istemiyordu. Artık kendi evine güveni kalmamıştı. Bu da delilikti. Evet, çılgınlık. Ama ona sanki evi canlanmış ve aleyhine dönmüş gibi geliyordu.

GÜM, GÜM, GÜM!

Ev müthiş bir deprem oluyormuş gibi sarsıldı. Ricky az kalsın yere devriliyordu. Sendeleyerek yan yan gitti ve duvara çarptı.

Meryem Ananın seramik heykelciği koridordaki masada sallandı. O masayı annesinin evindekiler gibi Meryem’e ayırmıştı. Karnından vurulalı beri dünyanın zalimliklerine karşı annesinin seçtiği zırha sığınmak zorunda kalmıştı. Meryem heykelciği yere düşüp ayaklarının dibinde parçalandı.

Masadaki mum dikili ağır kırmızı camdan kap zıpladı, tavan ve duvarlarda sanki gulyabanilerin gölgeleri dans etti.

GÜMGÜMGÜMGÜM!

Ön kapıya erişmesine iki adım kala yerdeki meşe tahtalar tehlikeli bir biçimde çatırdadı, sonra gök gürültüsü kadar şiddetli bir sesle çatladı. Ricky sendeleyerek geriledi.

Kulübenin altındaki dar yerden bir şey zemindeki tahtaları yumurta kabuğu gibi kırarak yukarı çıktı. Bir an toz, kıymık ve kırık tahtalardan oluşan kasırga Ricky'nin koridorda ne gibi bir şeyin doğmuş olduğunu görmesini engelledi.

Sonra yerdeki delikte bir adamın durduğunu gördü. Ayaklarını, evin kırk beş santim altındaki toprağa dayamıştı. Ricky’nin aşağısında durmasına rağmen yine de heyyula gibiydi. Koskocaman. Tavırları tehdit dolu bir dev. Bakımsız saçlarıyla sakalı karışık ve pisti. Yüzünün gözüken kısımlarında kaba yara izleri vardı. Hava akımı aşağıdan ıslık çalarak yükselir ve kırık tahtalardan yukarı çıkarken adamın siyah trençkotu bir pelerin gibi havalanıyordu.

Ricky karşısındakinin hortumdan çıkarak Harry’e gözüken sokak serserisi olduğunu anlamıştı. Yaratığın her ayrıntısı arkadaşının tarifine uyuyordu... Gözleri dışında.

Bu gözleri görür görmez Meryem Ana heykelciğinin parçaları arasında dondu kaldı. Korktuğu ve çıldırdığına inandığı için felce uğramıştı. Geri geri gitmeyi ya da dönüp arka kapıya erişmeyi deneseydi bile yine de kaçamayacaktı. Çünkü serseri saldıran bir yılan gibi yıldırım hızıyla çukurdan koridora çıkmıştı. Ricky’i yakalayarak hiç de insanca olmayan müthiş bir güçle havaya kaldırdı. Bu güce karşı koymanın bir yararı olmayacaktı. Yaratık, Ricky’i duvara vurdu. Hem de duvarı ve zavallının belkemiğini çatlatacak bir güçle.

Serseriyle yüz yüze olan ve yanağına yaratığın pis soluğu çarpan Ricky haykıramayacak kadar dehşete kapılmıştı. Yaratığın gözleri

Harry’nin tarif ettiği gibi kan gölcüklerine benzemiyordu. Aslında onlara göz de denilemezdi. Derin göz çukurlarına iki yılan başı yerleşmişti. İkisinin de küçük sarı gözleri vardı. Çatal dillerini uzatmışlardı.

Ricky, neden ben, diye kendi kendine sordu.

Yılanlar sanki o oyuncak kutular açıldığı zaman içlerinden fırlayan kuklalardandı. Sürüngenler birdenbire göz oyuklarından saldırıp Ricky’nin yüzünü soktular.

Harry, Laguna Beach’le Dana Point arasında arabayı öyle korkunç bir hızla sürdü ki, sürate ve kendini tehlikeye atmaya âşık olan Connie bile bir yere tutunmak zorunda kaldı. Virajları sertçe dönerlerken endi şeyle birtakım sesler çıkardı. Merkezin devriye taşıtlarından birinde değil Harry’nin arabasındaydılar. O yüzden arabanın tepesine takabileceği bir acil durum projektörü ya da sireni yoktu. Ancak bir salı gecesi saat on buçukta kıyı karayolu fazla kullanılmıyordu. Harry trafik fazlalaş tığı zaman yumruğunu kornaya vurarak, farlarını yakıp söndürerek yol açmayı başarıyordu.

Henüz Laguna’nın güneyindeyken Connie, «Belki Ricky’e telefon edip onu uyarmamız doğru olur,» dedi.

«Arabamda telefon yok.»

«Bir servis istasyonunda ya da bir markette dur. Veya herhangi bir yerde.»

«Zaman kaybedemeyiz. Zaten Ricky’nin telefonunun çalıştığını da sanmıyorum.»

«Neden??»

«Telefon Tiktak istemedikçe çalışamaz.»

Yokuşu çıkıp bir virajı fazla hızla döndüler. Arka tekerleklerin fırlattığı karayolunun yanındaki çakılları arabanın altına ve yakıt deposuna verdi. Tamponun sağ tarafı maden parmaklığa süründü. Ama sonra yola çıktılar. Fren yapmadan sarsılarak yollarına devam ettiler.

Connie, «O halde Dana Point polisine telefon edelim,» diye önerdi.

«Çok hızlı gidiyoruz. Telefon etmek için durmazsak kulübeye polisten önce erişiriz.»

«Destek güç işimize yarayabilir.»

«Çok geç kaldıysak ve Ricky de öldüyse destek güce ihtiyacımız olmaz.»

Harry endişeden hastalanmış gibiydi ve kendi kendine çok kızıyordu. O gün daha önce Ricky’e giderek arkadaşının hayatını tehlikeye atmıştı. Tabii o sırada eski arkadaşının başına nasıl bir bela açacağını bilmiyordu. Ama Tiktak ona, «Önce her şey ve sevdiğin herkes,» diye söz verdiği zaman Ricky’nin de bir hedef olduğunu anlaması gerekirdi.

Bazen bir erkeğin bir diğerini sevdiğini itiraf etmesi zordu. Bu sevgi gerçekten kardeşçe olsa bile. Harry ve Ricky Estefan eskiden ortaktılar. Birlikte pek çok tehlike atlatmışlardı. Hâlâ dosttular ve Harry arkadaşını seviyordu. Mesele bu kadar basitti. Ama ‘maço güven’le ilgili Amerikan töreleri böyle şeylerin itiraf edilmesini engelliyordu.

Harry öfkeyle, saçma... diye düşündü.

Aslında gerçek şuydu: Harry erkek ya da kadın birini sevdiğini kolay kolay itiraf edemezdi. Hatta annesiyle babasına bile. Çünkü sevgi fazla karmaşık bir duyguydu; yükümlülükler, bağlılıklar, engeller ve duyguların paylaşılması anlamına geliyordu. Birilerine sevdiğinizi açıkladığınız zaman onların büyük ölçüde yaşamınıza girmelerine izin vermiş oluyordunuz. Onlar da beraberlerinde bütün düzensiz alışkanlıklarını, incelmemiş zevklerini, karmakarışık fikirlerini ve tutumlarını getiriyorlardı.

Dana Point kent sınırını aşarlarken susturucu yoldaki bir tümseğe çarparak şangırdadı. Harry, «Tanrım,» dedi. «Bazen çok aptalca davranıyorum.»

Connie, «Bana bilmediğim bir şeyi söyle,» diye cevap verdi.

«Ben gerçekten geri zekâlı bir yaratığım.»

«Hâlâ bildiğim şeylerden söz ediyorsun.»

Ricky’nin bir hedefe dönüşeceğini anlayamadığı için bir tek mazereti vardı Harry’nin. Apartmanı üç saatten biraz daha kısa bir süre önce yanalı beri sadece tepki gösteriyor denebilirdi. Başka türlü yapması imkânsızdı. Olaylar çok hızlı gelişmişti. Hepsi de çok olağandışıydı. Bir gariplik bir diğerinin üzerine yığılmış, Harry de düşünmek için zaman bulamamıştı.

Zaman bulsa da bu tür garip saçmalıklar konusunda ne düşüneceğini bilemezdi. Her dedektifin en yararlı aracı olan tümdengelimli mantık, doğaüstü olaylarla başa çıkmak için yeterli değildi. Harry tümevarım yolunu denemiş, böylece normalüstü güçleri olan bir sosyopat varsayımı oluşturmuştu. Ama bu konuda başarılı değildi, çünkü tümevarım sal mantık, ona göre, sezgiye çok yakındı. Sezgi de fazla mantıksız bir şeydi. Kesin kanıtlar, sağlam tahmin, mantıklı tümdengelim ve kurdelelerle bağlanıp fiyonklarla süslenmiş temiz sonuçları yeğlerdi.

Köşeyi dönüp Ricky’nin sokağına saparlarken Connie, «Kahretsin,» diye bağırdı. «N’oluyor?»

Harry ona bir göz attı.

Genç kadın çukurlaştırdığı avucuna bakıyordu.

Harry sordu. «Ne oldu?»

Connie’nin avucunda bir şey vardı. Genç kadın titrek bir sesle, «Bir saniye önce elimde böyle bir şey yoktu,» dedi. «Kahretsin! Bu da nereden çıktı?»

«Nedir o?»

Harry arabayı Ricky’nin evinin önündeki sokak lambasının altında durdururken Connie onun avucundakini görmesi için havaya kaldırdı. Seramik bir heykelciğin başıydı... boynundan kopmuştu.

Harry telaşla frene basarken tekerlekler kaldırımın kenarına süründü. Öne doğru eğilince emniyet kemeri göğsünü sıkıştırdı.

Connie, «Sanki parmaklarım birdenbire kapandı,» diye açıkladı. «Sinirleri büzülmüş gibi. Sonra avucumda bunu buldum. Birdenbire ortaya çıktı... Tanrı aşkına!»

Harry kafayı tanıdı. Ricky Estefan’ın koridordaki masasında, ortada duran Meryem Ana heykelciğinin başıydı. Karanlık beklentilerin etkisiyle arabanın kapısını açıp dışarı atladı, tabancasını çekti.

Sokak çok sakindi. Evlerden çoğunda lambalar sıcacık ışıklar çıkararak yanıyordu. Ricky’nin evinde de durum aynıydı. Bir komşunun streosundan yükselen müzik serin havaya yayılıyordu. Ama ses o kadar hafifti ki, Harry parçayı tanıyamadı. Rüzgâr fısıldıyor, Ricky’nin ön bahçesindeki büyük hurma ağaçlarının yapraklarını usulca hışırdatıyordu.

Hafif rüzgâr sanki, «Endişelenecek bir şey yok,» diyordu. «Burası sakin. Bu mahallede her şey yolunda.»

Ama Harry tabancasını yine de elinden bırakmadı.

Ön bahçe yolundan telaşla ilerleyerek hurma ağaçlarının gölgeleri arasından geçti. Bougenville sarılmış verandaya erişti. Connie’nin hemen arkasında olduğunun farkındaydı. O da silahını eline almıştı.

Harry heyecanla, n’olur Ricky yaşıyor olsun, diye düşündü. Yalvarırım hayatta olsun. Uzun yıllardan beri ilk kez dua etmeye bu kadar yaklaşıyordu.

Tel geçirilmiş kapıdan baktı. İç kapı aralıktı. Dar bir ışık huzmesi telin biçimini verandanın zeminine çiziyordu.

Ricky vurulduğundan beri güvenlik onda bir saplantı halini almıştı Tabii kimsenin durumu farketmediğini sanıyordu. Korkusunun ne kadar belirgin olduğunu bilseydi herhalde çok utanırdı. Her yeri daima sıkı sıkı kilitliyordu. Bir kapının iki üç santim bile aralık olması kötüye işaretti.

Harry kanatla çerçeve arasındaki açıklıktan antreye bakmaya çalıştı. Arada telli kapı olduğu için aralığa fazla yaklaşamıyor, onun için de pek bir şey göremiyordu.

Kapının iki yanındaki pencerelerin perdeleri sıkı sıkı kapalıydı. Hatta ortada kenarları birbirinin üzerine çekilmişti.

Harry, Connie’ye bir göz attı.

Genç kadın silahıyla ön kapıyı işaret etti.

Normal bir durum olsaydı birbirlerinden ayrılırlardı. Harry ön kapıya giderken, Connie de köşeyi dönüp arka tarafı kontrola alırdı. Ama şimdi bir sanığın kaçmasını engellemeye çalışmıyorlardı. Çünkü karşılarındaki, bir köşeye sıkıştırılamaz, kontrol altına alınamaz ve bileklerine kelepçe takılamazdı. İkisi de sadece sağ kalmaya çalışıyorlardı. Bir de Ricky’i hayatta tutmaya. Tabii onun için artık çok geç değilse...

Harry başını salladı ve ihtiyatla telli kapıyı usul usul açtı. Menteşeler gıcırdadı, kapatma yayı bataklık böcekleri gibi hafif bir ses çıkardı... uzun bir gıcırtı... Harry eve sessizce girebileceklerini ummuştu. Ama dış kapı kendini böyle ele verince ihtiyatı bırakıp dış kanadı itti. Eğilerek içeriye hızla dalmak niyetindeydi. Kanat sağa doğru geriledi. Harry de genişleyen aralıktan girmeye hazırlanırken kanat bir şeye çarparak durdu. İçeri girmesine izin verecek kadar açılmamıştı. Harry bu kez kapıyı sertçe itti. Bir çatırtı duyuldu, bir şey yere süründü. Kanat bir tür moloz yığınını zorla iterek ardına kadar açıldı. Harry içeriye öyle bir daldı ki, az kalsın koridordaki çukura düşüyordu.

O anda Laguna’daki binada, lokantanın üstündeki yarı yıkılmış koridoru hatırladı. Belki bu zarara da yine bir el bombası neden olmuştu. Ama o zaman bombanın kulübenin altındaki dar yerde patlamış olması gerekirdi. Patlama kiriş, izolasyon ve zemin tahtalarını yukarı, koridora itmişti. Ancak bir bombanın yanık, kimyasal kokusunu duymadı.

Koridorun tavanındaki lamba parçalanmış, meşe zemini ve onun aşağısındaki çıplak toprağı aydınlatıyordu. Enli, dört köşe kırmızı cam tehlikeli bir biçimde masanın hemen kenarında duruyor, içindeki mumun alevi titreşerek ışık ve gölge oyunları yapıyordu.

Koridorun ortasında, sol taraftaki duvara kanlar sıçramıştı. Çok kan yoktu, ama ölümcül bir boğuşma olduğunu gösterecek kadardı. Kan lekelerinin aşağısında, duvarın hemen dibinde bir ölü yatıyordu. Vücudu öyle acayip bir biçimde bükülmüştü ki, ölmüş olduğu daha ilk bakışta acı acı anlaşılıyordu.

Harry cesedi yeterince görebiliyordu. Ricky olduğunun kuşku götürecek tarafı yoktu. O ana dek hiç böylesine üzülmemişti. Midesinden yukarıya doğru bir soğukluk yayıldı, bacaklarının gücü kesildi.

Harry yerdeki çukurun etrafından dolaşırken Connie de onun peşi sıra eve girdi. Cesedi görünce bir şey söylemedi, sadece oturma odasının önündeki kemeri işaret etti.

O anda her zamanki polis yöntemleri Harry’e çok uygunmuş gibi gözüktü. Bu olayda katili aramaları yersiz olsa bile. Tiktak nasıl bir yaratıksa herhalde bir köşeye büzülmemişti. Ya da arka pencerelerin birinden kaçmıyordu. Bir hortum içinde ya da bir alev sütununda kaybolabildiğine göre böyle şeylere hiç ihtiyacı yoktu. Onu bulsalardı bile karşısında silahları ne işe yarardı? Ama sanki sıradan bir cinayet yerine ilk erişen onlarmış gibi davranmak insanı sakinleştiriyordu. Böylece kargaşa yöntem, âdet ve törelerin yardımıyla düzene sokulmaktaydı.

Oturma odasının kemerinin hemen içinde, solda koyu renk bir çamur yığını vardı. En aşağı bir tonun sekizde biri kadar vardı. Harry onun evin altından geldiğini, patlama sırasında yukarıya doğru fışkırdığını düşünebilirdi. Ama antre ya da koridora hiç çamur sıçramamıştı. Sanki biri çamurları eve dikkatle kova kova taşımış ve oturma odasındaki halının üzerine dökmüştü.

Çamur gerçekten merak uyandıracak gibiydi ama Harry yığına sadece şöyle bir baktı, sonra oturma odasında ilerledi. Daha sonra çamur yığınını uzun uzun düşünmek için zaman bulacaktı.

İki banyoyu ve yatak odalarını aradılar ama sadece iri bir Tarantula buldular. Harry örümceği görünce öyle şaşırdı ki, az kalsın ona ateş ediyordu. Örümcek bir şifonyerin altına kaçacağı yerde ona doğru gelseydi, Harry daha ne olduğunu anlamadan paramparça edecekti.

Güney California, insanlar su getirip geniş alanları oturulacak hale sokmadan önce çöldü. Tam Tarantulaların yetişebileceği bir yerdi burası. Ama örümcekler daha çok insanların bulunmadığı derin vadiler ve çalılıklarda ürüyorlardı. Görünüşleri korkunç olmakla birlikte aslında çekingen yaratıklardı. Çoğu zaman toprağın altında yaşar, çiftleşme mevsimi dışında yüzeye pek çıkmazlardı. Dana Point ya da hiç olmazsa bu bölümü Tarantulaların ilgisini çekmeyecek kadar uygardı. Harry bu örümceğin kentin ortasına kadar nasıl gelebildiğini düşündü. Tarantula buraya hiç uymuyordu. Bir kaplan da aynı etkiyi yapardı.

İki ortak sessizce geldikleri gibi dönerek tekrar antreye gittiler. Cesedin yanından geçtiler. Seramik heykelciğin parçaları ayaklarının altında çatırdıyordu.

Ve mutfak yılan doluydu.

Connie, «Ah, kahretsin!» dedi.

Yılanlardan biri hemen kemerin altındaydı, iki tanesi ise iskemle ve masanın bacaklarının arasında bir şey arıyorlarmış gibi dolaşıyorlardı. Çoğu mutfağın dibindeydi. Kıvrılıp bükülen sürüngenler birbirlerine dolaşmışlardı. İçeride en aşağı otuz, kırk yılan vardı. Hatta belki de altmış. Birkaçı bir şeyi yemekle meşguldü.

İki Tarantula da yüzeyine beyaz fayans döşenmiş bir tezgâhın üzerinde, hemen kenarda koşuşuyor ve aşağıda kaynaşan sürüngenlere bakıyorlardı.

Harry hayretle, «Burada neler oldu?» derken titriyordu.

Yılanlar Harry’le Connie’yi farketmeye başlıyorlardı. Çoğu onlarla ilgilenmiyordu, ama birkaçı durumu anlamak için kıvrılıp bükülen yığından ayrılarak sürüne sürüne geldiler.

Mutfağı koridordan, yana doğru kayarak açılan bir kapı ayırıyordu. Harry kapıyı çabucak kapattı.

İki dedektif garaja da baktılar. Ricky’nin arabası oradaydı. O gün daha önce damın aktığı yerde betonun üstünde ıslak bir leke vardı. Bir de henüz buharlaşmamış bir gölcük. Hepsi o kadar.

Tekrar koridora döndükleri zaman Harry sonunda arkadaşının cesedinin yanında diz çöktü. Onu korkutan bu incelemeyi mümkün olduğu kadar geciktirmişti.

Connie, «Bakayım yatak odasında telefon var mı,» dedi.

Harry telaşla başını kaldırarak ona baktı. «Telefon mu? Olmaz! Tanrı aşkına, bunu düşünme bile.»

«Cinayeti haber vermemiz gerekiyor.»

Harry saatine bir göz attı. «Dînle! Saat on bire geliyor. Bu olayı haber verirsek saatlerce burada kalırız.»

«Ama...»

«Kaybedecek zamanımız yok. Tiktak denen herifi şafaktan önce nasıl bulacağımızı bilemiyorum. Hiç şansımız yok. Onu bulsak bile, kendisiyle nasıl başa çıkarız? Yine de denemezsek aptallık etmiş oluruz. Öyle değil mi?»

«Evet. Haklısın. Oturup öldürülmemi beklemek istemiyorum.»

Harry, «Pekâlâ,» dedi. «O halde telefonu unut.»

«Ben... Sadece seni bekleyeceğim.»

Genç kadın koridordan ilerlerken, Harry, «Yılanlara dikkat et,» diye onu uyardı.

Sonra da dikkatini Ricky’e verdi.

Cesedin durumu tahmin ettiğinden daha da kötüydü. Kıvrık dişleri Ricky’nin sol eline iyice batmış olan yılanın kafasını görünce ürperdi. Arkadaşının suratında da çift çift küçük delik vardı. Onlar da yine yılanların diş izleri olabilirdi. Ricky’nin iki kolu dirseklerinden geriye doğru bükülmüştü. Kemikleri sadece kırılmamış, paramparça olmuştu. Ricky Estefan öylesine hırpalanmıştı ki, ölüme hangi yaranın neden olduğunu söylemek zordu. Ancak kafası omuzlarının üzerinde yüz seksen derece çevrilmeden önce sağ idiyse bile, herhalde o vahşi anda ölmüştü. Boynu yarılmış, başı gevşekçe sallanıyordu. Çenesi, iki kürek kemiğinin arasına, sırtına dayanmıştı.

Ve gözleri yerlerinde değildi.

Connie, «Harry!» diye seslendi.

Ölünün boş göz çukurlarına bakakalan adam ortağına cevap veremedi. Ağzı kurumuş, sesi diken gibi gırtlağına takılmıştı.

«Harry, bunu görmen iyi olur.»

Ricky’e yapılanları yeterince görmüştü. Hatta çok fazla görmüştü Harry. Ancak kendine duyduğu öfke, Tiktaka karşı beslediği kinden fazlaydı.

Cesedin yanından kalkıp döndü ve kutsal masanın yukarısındaki gümüş varak çerçeveli aynada kendini gördü. Yüzü kül rengiydi. Yerdeki cesetten farkı yoktu. O da ölmüştü sanki. O cesedi gördüğü zaman içinde bir yer ölmüştü. Şimdi kendini ufalmış gibi hissediyordu.

Aynada gözlerine bakınca başını hemen çevirmek zorunda kaldı. O gözlerdeki dehşet, şaşkınlık ve ilkel öfkeyi görmek istemiyordu. Aynadaki adam onun tanıdığı Harry Lyon değildi. Ya da olmak istediği Harry Lyon.

Connie tekrar, «Harry?» dedi.

Ortağını oturma odasında buldu. Connie çamur yığının yanında çömelmişti. Aslında çamur denecek kadar yıvışık değildi; sadece yüz yirmi, yüz otuz kilo ağırlığında nemli, sıkıştırılmış bir toprak yığınıydı.

«Şuna bak, Harry.» Genç kadın onun evi ararken farketmediği, izahı imkânsız bir ayrıntıyı işaret ediyordu.

Toprak yığınının önemli bir bölümü şekilsizdi. Ama bu şekilsiz yığından bir insan eli uzanıyordu. Gerçek bir el değildi bu. Islak topraktan yapılmıştı. İri ve güçlü bir eldi. Parmaklar kısa ve küttü. Elin, büyük bir heykeltraş tarafından yapılmış gibi bütün ayrıntıları gözüküyordu.

El, bir pardösünün yeninden çıkıyordu. O da yine topraktan yapılmıştı. Üzerinde kol şeridi, yırtmaç ve çamurdan üç düğme de vardı. Kumaşın dokusu bile belli oluyordu.

Connie, «Sence bu nedir?» diye sordu.

«Biliyorsam kahrolayım.» Harry parmağını uzatarak eli usulca dürttü. Onun üzerinde ince bir çamur tabakası olan gerçek bir el olduğunun ortaya çıkacağını sanıyor, böyle olmasını bekliyordu. Ama bu heykelcik tümüyle topraktan oluşturulmuştu. Harry dokunur dokunmaz parçalandı. Göründüğünden daha dayanıksızdı. Geride paltonun yeniyle iki parmak kaldı.

Harry’nin kafasında bu olaya bağlanabilecek bir anı belirdi ama daha yakalayamadan kayboldu. Tıpkı bir gölcüğün karanlık derinliklerinde yarı görülüp birdenbire kaybolan parlak renkli bir balık gibi. Toprak elden geri kalanlara bakarken Tiktak konusunda çok önemli bir şeyi öğrenmek üzereymiş gibi bir duyguya kapıldı. Ama belleğine ne kadar kepçe atarsa atsın o balığı yakalayamıyordu.

Connie'ye, «Haydi buradan gidelim,» dedi. Genç kadının peşinden koridora çıktığında cesede doğru hiç bakmadı.

Harry kontrolla çıldırma arasındaki ince çizginin üzerinde ilerliyordu. İçinde öyle yoğun bir öfke vardı ki, onu zorlukla baskı altında tutabiliyordu. Şimdiye dek hiç böyle bir öfke duymamıştı. Yeni duygular onu her zaman endişelendirdi, çünkü nereye varacaklarından hiç emin olamazdı. Duygusal yaşamının cinayet dosyalan ve kompakt diskleri gibi düzenli olmasını amaçlardı. Ricky’e tekrar bakarsa gazabı baskı altında tutulamayacak kadar artabilir, bir tür sinir krizi geçirebilirdi. Harry birine, herhangi bir kimseye bağırıp çağırmak istiyordu. Boğazı ağrıyınca ya kadar haykıracaktı. Birilerini yumruklamak için dayanılmaz bir istek duyuyordu. Yumruk atmalı, tekmelemeli, oymalıydı. Buna layık bir hedefi olmadığı için öfkesini cansız cisimlerden çıkarmayı düşünüyordu. Eline geçirebildiği her şeyi kırıp parçalayacak, bunun budalaca ve yersiz bir davranış olmasına aldırmayacaktı. Komşuların dikkatini çekmeyi hiç istememesine rağmen onların gürültüyü duymalarını da umursamayacaktı. Öfkesini açığa vurmasını engelleyen tek şey bu cinnet anında alacağı hali hayal edebilmesiydi. Gözleri dönecek, bir hayvana benzeyecekti. Kendini böyle kontroldan çıkmış bir durumda görmelerine dayanamazdı. Özellikle onu gören Connie Gulliver olursa...

İki ortak dışarı çıktıklarında Connie kapıyı sıkıca kapattı. Birlikte sokağa doğru yürüdüler.

Arabaya yaklaşırlarken Harry durup etrafına baktı. «Dinle?»

Genç kadın kaşlarını çattı. «Ne?»

«Çok sakin.»

«Evet?»

«Müthiş bir gürültü kopmuş olması gerekirdi.»

Connie onun ne demek istediğini anladı. «O patlama koridorun zeminini parçalamış... Arkadaşın haykırmış, yardım istemiş olmalı...»

«O halde neden meraklı bir komşu ne olduğunu anlamak için kalkıp gelmedi? Burası büyük bir kent değil, insanların birbirlerini tanıdıkları küçük bir toplum. Burada kimse komşuda kıyamet koptuğu zaman sağır rolü oynamaz. Yardıma koşarlar.»

Connie, «Bundan da onların hiçbir şey duymadıkları anlamı çıkıyor,» dedi.

«Bu nasıl olur?»

Yakındaki ağaçta bir gece kuşu ötüyordu.

Evlerden birinden hâlâ o hafif müzik sesi geliyordu. Harry bu kez şarkıyı tanıdı: «A String of Pearls».

Belki bir blok ötede bir köpek iniltiyle uluma arası bir ses çıkardı. Yalnızlık doluydu bu ses.

Harry tekrarladı. «Bu nasıl olur?.. Hiçbir şey duymamışlar...»

Daha uzaklardaki karayolunda büyük bir kamyon dik bir yokuşu tırmanmaya başladı. Motoru, kendi çağından uzaklaşmış bir brontozorun alçak böğürtüsüne benziyordu.

Bryan’ın mutfağında her şey beyazdı. Beyaz boya, beyaz zemin, beyaz mermer tezgâh, beyaz eşyalar. Bu beyazlığın arasında sadece cilalı krom ve paslanmaz çelik çerçeve ya da panolar vardı. Onlar da bütün o beyaz yüzeyleri yansıtıyordu.

Yatak odalarının siyah olmaları gerekirdi. Uyku siyahtı. Tabii düşler kafadaki sinema ekranında birbirini izlemediği zaman. Bryan’ın rüyalarının çok renkli olmalarına rağmen, nedense yine de koyuydular. Düşlerindeki gökyüzü hep siyahtı. Çürük et rengi fırtına bulutları gökte çalkalanıyordu. Uyku kısa bir ölüm gibiydi. Ve ölüm de siyahtı.

Ancak mutfaklar beyaz olmalıydı, çünkü yiyeceklerle ilgiliydi. Besinler de temizlik ve enerjiyle. Enerji beyazdı elektrik, şimşek.

Bryan kırmızı ipekten bir robdöşambr giymişti. Üzerinde kalın bir cam olan beyaz lake bir masanın önünde, beyaz deri minderli, istridye kabuğu kadar beyaz bir iskemlede oturuyordu. Kılığını beğeniyordu. Onda daha böyle beş robdöşambr vardı. İnce ipeğin cildine sürünmesi hoşuna gidiyordu. Kaygan ve serindi. Kırmızı ise güç ve yetki rengiydi. Bir kardinalin cüppesi de kırmızıydı. Bir kralın hükümdar olduğunu gösteren ermin ve sırma süslü pelerini de, bir Mandarin imparatorun ejderha entarisi de kırmızıydı.

Evde çıplak dolaşmak istemediği zaman sadece kırmızı şeyler giyerdi. O saklanan bir kraldı. Gizli bir tanrı.

Dış dünyaya çıktığındaysa koyu renk giysileri yeğlerdi. Çünkü dikkatleri üzerine çekmek istemiyordu. ‘Oluncaya’ kadar hiç olmazsa kısmen savunmasızdı. Onun için kendini tanıtmaması akıllıca olacaktı. Gücü tam anlamıyla geliştiğinde ve o da bunu iyice kontrol altında tutmayı öğrendiğinde gerçek mevkiine uygun kılıklarla sokağa çıkmayı başaracaktı. O zaman herkes ya önünde diz çökecek, ya huşuyla başını çevirecek ya da dehşet içinde kaçacaktı.

Gelecek heyecan vericiydi. Kabul edilmek. Tanınmak ve saygı görmek. Yakında olacaktı hepsi!

Bryan mutfaktaki masada üzerine kakaolu sos dökülmüş çikolatalı dondurma yiyordu. Dondurmanın üstüne bolca likörlü vişne doldurulmuş, hindistan cevizi ve ufalanmış şekerli bisküvi parçaları serpilmişti. Tatlı şeylere bayılırdı. Tuzlu şeylere de. Kızarmış patatese, fırınlanmış peynir çubuklarına, gevreğe, yerfıstığına, tuzlu mısıra, derin tavada kızartılmış halka halka domuz etine. Tatlı ve tuzlu şeyler yiyor, başka bir şeye elini bile sürmüyordu. Çünkü artık kimse ona ne yemesi gerektiğini söylemiyordu.

Büyükannesi Bayan Drackman onun son zamanlarda neler yediğini görseydi herhalde yüreğine inerdi. Bryan’a doğduğu andan on sekiz yaşına kadar bakmış, onu büyütmüştü. Drackman Nine besin konusunda çok katı ve hoşgörüsüzdü. Günde üç öğün yemek. Arada abur cubur yok. Sebzeler, meyveler, buğdaydan yapılmış yiyecekler, ekmekler, makarnalar, balık, tavuk, kırmızı et yok, yağı alınmış süt, dondurma yerine soğuk yoğurt, çok az tuz, çok az şeker, çok az hayvani yağ, çok az eğlence.

Bryan’ın nefret ettiği köpeği, Pierre adlı sinirli kaniş bile ninenin kurallarına göre yemek yemek zorundaydı. Yani sebze yiyordu hayvan. Kadın köpeklerin kendilerinden beklendiği için et yediklerine inanıyordu. ‘Etobur’ hiçbir şey bilmeyen bilim adamlarının kullandıkları anlamsız bir etiketti. Her türde, özellikle bilinmeyen bir nedenle köpeklerde, doğal dürtülerini yenecek güç vardı. Böylece her zamankinden daha huzurlu bir yaşam sürebilirlerdi. Pierre’nin kabındaki yemek kâh çimentoya benziyordu, kâh küp taşlara ya da mangal kömürüne. Köpeğin yediği en ete benzer şey soya salçasıydı. Buna her yemeğine karıştırılan protein tozundan da bol bol konurdu. Çoğu zaman Pierre’in suratında gergin ve çaresiz bir ifade oluyordu. Hayvanı bilemediği, o yüzden de tatmin edemediği bir şeye karşı duyduğu büyük istek çıldırtır gibiydi. Belki de köpek o nedenle nefret edilecek kadar sinsi olmuştu. Sinirinden olmayacak yerlere işiyordu. Örneğin, Bryan’ın dolabına, ayakkabılarının üzerine.

Drackman Nine kurallar koymaya pek meraklıydı. Bakım, giyinmek, çalışmak ve akla gelecek her türlü toplumsal durumda takınılacak tavırlarla ilgili kuralları vardı. Kurallarının bir kataloğunu yapmak için on megayte bir bilgisayar bile yetişmezdi.

Köpek Pierre’in de öğrenmesi gereken kendisiyle ilgili kurallar vardı. Hangi iskemlelere oturabilir, hangilerine oturamazdı. Havlaması yasaktı. İnlemesi de. Yemeklerini sıkı bir programa göre yerdi. Ona sofradan arta kalanlar verilmezdi. Haftada iki defa fırçalanırdı. O sırada huysuzlaşmaması, hiç kımıldamadan oturması gerekirdi. «Otur, yuvarlan, ölü taklidi yap, eşyaları tırmalama.»

Bryan daha dört ya da beş yaşında bir çocukken büyükannesinin nasıl biri olduğunu kendince kavramıştı. Zorlayıcı duyguların etkisinde olan saplantılarının tutsağı bir insandı. Çocukluğundaki anal etkiyi bir türlü unutamamış olan berbat biri. Bryan ona karşı her zaman ihtiyatla davranmıştı. Terbiyeli ve itaatliydi. Yaşlı kadını seviyormuş gibi davranıyor ama onun hiçbir zaman gerçek iç dünyasına girmesine izin vermiyordu. O küçük yaşta özel gücü ilk kez basit yollardan kendini gösterdiği zaman da kurnazlık etmiş ve yeni gelişen yeteneklerini kadından gizlemişti. Drackman Ninenin tepkisinin kendisi için... tehlikeli olabileceğini sezmişti. Buluğ çağında sadece vücudu değil o gizli yetenekleri de birdenbire gelişmişti. Ama yine de kimseye açılmamış, gücünü sürüyle küçük hayvanın yardımıyla incelemişti. Bu hayvanlar çok değişik ama doyurucu biçimlerde ölmüşlerdi.

İki yıl önce, yani on sekizinci yaş gününden sadece birkaç hafta sonra içindeki o dinamik enerji yeniden kabarmıştı. Bu zaman zaman oluyordu zaten. Bryan kendini bütün dünyayla başa çıkacak kadar güçlü bulmamakla birlikte, Drackman Nineyle hesaplaşmaya hazır olduğunu düşünmüştü. Yaşlı kadın en sevdiği koltuğa oturmuş, ayaklarını da pufa dayamıştı. Çubuk çubuk kesilmiş havuçları yiyor, bir bardak dolusu sodayı yudumluyordu. Los Angeles Times gazetesindeki ölüm cezasıyla ilgili bir yazıyı okurken arasıra içinden gelen sözleri söylüyordu. «İnsan en kötü suçlulara bile merhamet duymalı,» gibi. Tam o sırada yeni geliştirdiği pirokinesis gücünü kullanarak yaşlı kadını tutuşturmuştu. Tanrım, nasıl da yanmıştı kocakarı! Drackman Ninenin vücudunda sıradan bir peygamber devesinde olduğu kadar bile yağ yoktu. Yine de donyağından yapılmış bir mum gibi alev almıştı. Onun kurallarından birine göre insan evde sesini yükseltmemeliydi. Ama Drackman Nine camları kıracak kadar haykırmıştı. Neyse ki, fazla uzun sürmemişti. Bryan’ın çıkardığı kontrollü bir yangındı. Odak noktası da büyükannesiyle onun giysileriydi. O arada sadece koltukla puf biraz alazlanmıştı. Ama kadın iyice kızmış, sonunda beyazımsı ateşe dönüşmüştü. Bryan ona bakabilmek için gözlerini kısmak zorunda kalmıştı. Yaşlı kadın alkole batırılmış bir tırtıl gibi cızırdayıp patlamış, üzerinden daha da parlak alevler yükselmişti. Sonra yanarak kararan vücudu bükülmüştü. Bryan onu yakmayı yine de sürdürmüştü. Sonunda Drackman Ninenin odun kömürüne dönüşen kemiklerinden geride sadece küller kalmıştı. Sonra bu küller de kuruma dönüşmüş, kurumlar da yeşil kıvılcımlar çıkararak ortadan kaybolmuştu.

Sonra Bryan, Pierre’i saklandığı yerden sürükleye sürükleye çıkarıp onu da yakmıştı.

Çok güzel bir gün olmuştu...

İşte Drackman Nine ve onun kurallarının sonu böyle gelmişti. Bryan ondan sonra kendi kurallarına göre yaşamaya başlamıştı. Çok yakında dünya da bu kurallara uyacaktı.

Yerinden kalkıp buzdolabına gitti. Dolap şekerleme ve çeşitli pasta kremasıyla doluydu. Bir tek mantar ya da kıyılmış bir salata parçası yoktu. Kremkaramel dolu bir kavanozla masaya döndü, dondurmasına biraz da ondan kattı.

Mutlu mutlu, «Ding dong, cadı öldü,» diye şarkı söylüyordu. «O kötü ihtiyar cadı, cadı öldü.»

Resmi kayıtları değiştirerek büyükannesi için bir defin ruhsatı sağlamış, kendi yaşını da yirmi bire çıkarmıştı. Böylece hiçbir mahkeme onun için bir vasi tayin edemeyecekti. Büyükannesinin vasiyetnamesini de değiştirerek onun tek mirasçısı olmayı sağlamıştı. Bütün bunlar onun için çocuk oyuncağıydı. Çünkü hiçbir kilitli büro ya da kasa onu engelleyemiyordu. En Büyük ve En Gizli gücünü kullanarak istediği yere gidebilmekte, istediğini yapmaktaydı. Hiç kimse onun bu yerlere girdiğini anlayamıyordu. Ev onun olur olmaz içini boşalttırdı ve kendi zevkine göre döşetti. O havuç yiyen dişi köpeğin bütün izlerini sildi.

Son iki yıl ona kalan mirastan daha fazlasını harcadı ama savurganlık sorun değildi. İstediği an istediği kadar para elde edebilirdi. Ama buna çoğu zaman ihtiyacı olmuyordu. Çünkü o En Büyük ve En Gizli gücü sayesinde istediği her şeyi alabiliyor ve hiç yakalanmıyordu.

Dondurma ve çikolata sosu dolu kaşığı havaya kaldırarak, «Şerefine, büyükanne,» dedi.

Ne var ki, kendi yaralarını iyileştiremiyor, çürükleri bile ortadan kaldıramıyordu... şimdilik... Ama uygun kiloda kalmayı ve vücudunun gücünü korumayı başarıyordu. Bunu, dikkatini her gün birkaç dakika bu konu üzerinde yoğunlaştırarak gerçekleştirmekteydi. Metabolizmasını bir termostat gibi ayarlayabiliyordu. Bu yeteneği ve bir iki ani gelişme sonucu, gücünün kendi kendini çabucak iyileştirmeyi başaracağına inanıyordu. Sonunda savunmasız olmaktan kurtulacaktı. Hiçbir şey zarar veremeyecekti ona.

Bryan ince ve kaslı vücuduyla gururlanıyordu. Bazen evde çıplak dolaşmasının bir nedeni de buydu. O sürüyle aynada birdenbire görüntüsüyle karşılaşmak çok hoşuna gidiyordu.

Kadınların bedeninden hoşlanacaklarını biliyordu. Kadınlar ilgisini çekseydi, her istediğini elde edebilecekti. Hatta belki de gücünü kullanmadan.

Ama seks Bryan’ı ilgilendirmiyordu. Bir kere seks eski tanrının en büyük hatasıydı. Seks insanlarda bir saplantıya dönüşmüş ve o bilinçsiz, sonsuz üremeleri yüzünden dünya mahvolmuştu. Yeni tanrı sürüyü ayıklamak ve dünyayı temizlemek zorundaydı. Zaten orgazma seksle değil, bir insanın şiddet kullanılarak öldürülmesiyle ulaşıyordu. Golem’ lerinden birini bir insanı öldürmesi için kullandığı ve bütün bilincini asıl vücuduna geri aldığı zaman çoğunlukla siyah ipek çarşafların spermle parladığını görüyordu.

«Büyükannem buna ne derdi?»

Bryan bir kahkaha attı.

İstediğini yapıyor, istediğini yiyordu. O dırdırcı büyükannesi neredeydi şimdi? Yanmış, ölmüş, kül olmuştu. Bir daha geri gelemeyecekti. İşte böyle!

Bryan yirmi yaşındaydı ve belki de bin yaşına kadar yaşayacaktı. Ya da iki bin yaşına. Hatta belki de sonsuza dek. Yeteri kadar uzun süre yaşadıktan sonra herhalde büyükannesini tümüyle unutacaktı. Çok da iyi olacaktı böylesi.

«Yaşlı ahmak inek,» diyerek kıkır kıkır güldü. Büyükannesi hakkında istediği gibi konuşabilmek onu çok eğlendiriyordu.

Büyük bir kâseye koyduğu dondurmayı yiyip bitirdi. Güçlerini kullanmak onu çok yoruyordu. O nedenle her gün diğer insanlardan daha fazla kalori ve uykuya ihtiyacı vardı. Çoğu zaman bir şeyler atıştırıyor ve kestiriyordu. Ama ‘Olduğu’ zaman yiyecek ve uyku gereksiniminin büsbütün ortadan kalkacağına inanıyordu. Sonunda yeni tanrı halini aldığı, ‘Olması’ tamamlandığı zaman belki de hiç uyumayacak, yiyecekleri de gerektiği için değil, zevk için yiyecekti.

Kaşık dolusu son dondurmayı da ağzına attıktan sonra kâseyi yaladı.

Drackman Nine böyle şeylerden nefret ederdi.

Kâseyi yıkanmış kadar tertemiz oluncaya dek yaladı.

«Ben her istediğimi yapabilirim,» dedi. «Her istediğimi.»

Masadaki cam kavanozda, koruyucu sıvıda yüzen Enrique Estefan’ın gözleri ona hayran hayran bakıyordu.

Ricky’nin ölüsü Dana Point’te yılanlar sarmış evde yatarken, Harry arabayı karanlık kıyıdan kuzeye doğru sürüyordu. Bir ara, «Suç bende,» dedi. «Onun başına gelenlerden ben sorumluyum.»

Yanında oturan Connie, «Saçmalama,» diye söylendi.

«Saçmalamıyorum. Suç bende.»

«Herhalde Ricky’nin üç yıl önce işten sonra o markete girmesinden de sen sorumluydun.»

«Kendimi iyi hissetmemi sağlamaya çalıştığın için sağol. Ama istemez.»

«Kendini daha kötü hissetmeni sağlamamı mı istiyorsun? Dinle! Karşımızdaki o şey, şu Tiktak... onun şimdi ne yapacağını kestirmenin yolu yok.»

«Belki ben kestirebilirim. Onu biraz tanımaya başlıyorum. Artık ne beklememiz gerektiğini sezer gibiyim. Yalnız o itin bir adım gerisinden koşuyorum. Kemer tokasını görür görmez Ricky’e saldıracağını anladım. Tehdidinin bir bölümüydü bu. Ne yazık ki, çok geç akıl ettim.»

«İşte ben de bunu söylemeye çalışıyordum. Belki bu adamın önüne geçmenin yolu yok. O yeni bir şey. Lanet olasıca yepyeni bir şey. Kafası seninle benimkinden çok farklı çalışıyor. Sıradan sokak süprüntülerinin kafasından da öyle. Tiktak hiçbir psikolojik profile uymuyor. O yüzden sen ya da bir başkasının olacakları tahmin ederek ondan önce o noktaya erişmesi imkânsız. Dinle, Harry, bu senin sorumluluğun değil.»

Harry istememesine rağmen ortağına çattı. Oysa onu hiçbir şeyden sorumlu tutmuyordu. Ama artık öfkesine hakim olacak halde değildi. «İşte son zamanlarda dünyanın derdi de bu! Tanrım! Kötü olan şey bu işte! Kimse sorumluluğu yüklenmek istemiyor. Herkes istediği gibi davranmak hakkını istiyor. Ama hesabı ödemeyi düşünen yok.»

«Haklısın.» Connie’nin bu sözlerinde ciddi olduğu ve ona hak verdiği belliydi. Ama Harry o kadar çabuk sakinleşmek niyetinde değildi.

«Son zamanlarda hiçbir şey senin suçun değil!.. Yaşamın altüst olmuş, aileni düş kırıklığına uğratmışsın ama kimse seni suçlayamaz. Ayyaş mısın? Ah, belki de kalıtımsal eğilim bu. Durmadan zina yapıyor, bir yılda yüz kişiyle mi yatıyorsun? Ah, belki de çocukken seni sevmediler. Belki de annenle baban sana ihtiyacın olduğu gibi sık sık sarılmadılar. Laf bunlar! Hepsi de laf!»

Connie, «Doğru,» dedi.

«Yirmi dolar için bir dükkâncının kafasını mı uçuruyorsun? Ya da yaşlı bir kadını döve döve mi öldürüyorsun? A, ama sen kötü bir insan değilsin ki! Hayır, kimse seni suçlayamaz. Suçlu olanlar annenle baban, öğretmenin. Suçlu olan toplum, bütün Batı kültürü ama sen... asla! Böyle bir şeyi ima etmek ne büyük dangalaklık! Sen ne kadar duygusuz, ne kadar eski kafalı bir insansın! Senin için hiç umut yok.»

«Radyoda programın olursa seni her gün dinlerim.»

Harry trafik normalken de solluyor, ters yönden gelen arabaların geçeceği şeride giriyordu. Şimdiye dek böyle bir şeyi hiç yapmamıştı. Sireni olan ve acil durum projektörleri çakan resmi bir arabadayken bile. Kendisine ne olduğunu düşünüyordu bir yandan da.

Öfkeyle konuşmasını sürdürdü. «Karımla çocuklarını rahatlıkla terk edersin. Çocuklar için nafaka da ödemezsin. İşine para yatıran insanlardan milyonlar sızdırırsın, bir adamın beynini ya homo olduğu ya da sana saygısızlık ettiği için pelteye çevirirsin...»

Connie ona katıldı. «Annelik mutluluğu konusunda kuşkuların olduğu için bebeğini çöp kamyonuna atarsın...»

«Vergi kaçırır, hakkın olmadığı halde yoksulluk yardımı alırsın...»

«İlkokul çocuklarına uyuşturucu satarsın...»

«Kızına saldırır, sonra da kurbanın kendin olduğunu iddia edersin. Son günlerde herkes kurban. Hiç kimse kötü değil. Ne müthiş bir gaddarlık yaparsan yap, yine de sempati uyandırabilirsin. İnleyerek bir kurban olduğunu söylersin. Irkçılığın, ırkçılık aleyhtarlığının, seksizmin, yaş ayrımının, şişmanlara, çirkinlere, akılsız insanlara, zeki kişilere karşı olan önyargıların kurbanı. İşte banka soymanın nedeni budur! Ya da bir polisi öldürmenin. Çünkü sen bir kurbansındır. Kurban olmak için milyonlarca yol vardır. Ah, evet, gerçek kurbanların dürüst şikâyetlerine değer vermezsin. Ama ne olacak? İnsan bir defa yaşar. Sen de çıkarını kollarsın. Zaten gerçek kurbanlara kim aldırır? Tanrı aşkına! Onlar savaşı kaybetmiş insanlardır zaten.»

Harry ağır ağır giden bir Cadillac’a hızla yaklaşıyordu. İlerde bir geçiş yolu vardı ama onu da bir cip tıkamıştı. Taşıtın arka penceresine iki etiket yapıştırılmıştı. «BEN İSA’YLA YOLCULUK YAPIYORUM» ve «KUMSALLAR, BİKİNİLER ve BİRA.»

Harry çifte sarı şeridi tekrar geçemezdi. Çünkü karşıdan, göz kamaştırıcı farların arkasından arabalar geliyordu. Kornaya basarak Cadillac ya da cipi hızlandırmayı düşündü. Ama o kadar sabrı yoktu.

Bu noktada karayolunun yanındaki alan çok genişti. O da bundan yararlandı. Gaza basarak yoldan çıktı ve Cadillac’ın sağından geçti. O sırada bunu yaptığına kendisi bile inanamadı. Cadillac'ın sürücüsü de öyle. Harry sola bir göz attı ve sürücünün ona müthiş bir hayretle baktığını farketti. İncecik bıyıklı, biçimsiz peruklu, ufak tefek, komik bir adamdı. Honda’nın hemen sağından yabani sarmaşık ve buz çiçekleriyle kaplı aşınmış, yumuşak bir toprak yığını yükseliyordu. Açıklığın en geniş olduğu yerde bile arabanın kapısıyla aralarında sadece birkaç santim vardı... Sonra açıklık yer daralmaya başladı. Cadillac onun yolundan kaçmak için yavaşlayarak geride kaldı. Harry daha da hızlandı ve açıklık da iyice daraldı. Tam karşıda California Karayolları Müdürlüğünün bir işaret levhası belirdi. «DURULAMAZ!» Ona çarparsa duracağı kesindi. Harry daralan açıklıktan tekrar asfalta döndü ve Cadillac’ın önüne kaydı. Arabayı kontroluna alarak hızla kuzeye doğru yola devam etti. Sol tarafta geniş Pasifik uzanıyordu. Deniz de Harry’nin ruh hali gibi kapkaraydı.

Connie, «Vay vay vay,» dedi.

Alay mı ediyordu yoksa takdir mi, Harry anlayamadı. Connie hız ve tehlikeye âşıktı. Onun için ikisinden biri olabilirdi.

Harry öfkesinin doruk noktasında kalması için çabalıyordu. «Ben şunu söylemeye çalışıyorum: Ben öyle olmak istemiyorum. Her zaman suçu başkalarında bulan biri. Sorumlu olduğum zaman bunu kabul etmeliyim.»

«Anlıyorum...»

«Ricky olayından da ben sorumluyum.»

«Öyle olsun.»

«Eğer biraz daha akıllı olsaydım, Ricky ölmezdi.»

«Herhalde.»

«Onun yüzünden vicdan azabı çekiyorum.»

«Bence bir sakıncası yok.»

«Sorumlu benim.»

«Cehennemde yanacağından eminim.»

Harry dayanamayıp güldü. Kahkahası acıydı. Bir an bunun Ricky için dökülen gözyaşlarına dönüşmesinden korktu. Ama Connie buna izin verecek değildi.

«Sonsuza dek içi köpek kusmuğuyla dolu bir kuyuda otur,» dedi. «Yani bunu hak ettiğini düşünüyorsun.»

Harry öfkesinin alev alev sürmesini istiyordu ama sönmeye başlıyordu. Öyle olması da gerekirdi. Connie’ye bir göz atınca daha da şiddetle gülmeye başladı.

Genç kadın, «Sen o kadar kötü bir insansın ki,» dedi. «Belki bin yıl boyunca kurtları yemek ve iblislerin safrasını içmek zorunda kalacaksın...»

«Ben iblis safrasından nefret ederim...»

Connie de gülüyordu. «Şeytanın karnını ağrıtmasına razı olacaksın...»

«Ah, olamaz! Cehennem işkencesinin de bir sınırı var.»

İkisi de şimdi gürültülü kahkahalar atıyor, gerilen sinirlerinin gevşemesini sağlıyorlardı. Kahkahaları bir süre kesilmedi.

Sonunda arabaya sessizlik çöktüğü zaman Connie, «İyi misin?» dedi.

«Kendimi çok kötü hissediyorum.»

«Ama daha iyicesin değil mi?»

«Biraz.»

«Kendini toplayacaksın.»

Harry, «Öyle sanırım,» dedi.

«Kendini tabii toplayacaksın. Belki de, her şey bir yana, asıl felaket bu. Nasıl oluyorsa yaralarımızın üzerleri kabuk bağlıyor. Kayıplarımızın açtığı yaraların üzerleri de. En kötü, en derin olanların bile. Yaşamayı sürdürüyoruz. Hiçbir acı sonsuza dek devam etmiyor. Ama bazen bize etmesi gerekiyormuş gibi geliyor.»

Kuzeye doğru yollarına devam ettiler. Sol yanda deniz uzanıyor, sağda evlerin ışıklarının beneklediği karanlık tepeler yükseliyordu.

Artık Laguna Beach’e gelmişlerdi ama Harry nereye gittiklerini bilmiyor, yalnızca arabayı kuzeye doğru sürmek istiyordu. Santa Barbara’yı geçmek, Big Sur’un yanından ilerlemek, Golden Gate’i aşarak Oregon ve Washington’a ulaşmak... Kanada’ya geçmek... hatta belki daha da kuzeye, Alaska’ya çıkmak istiyordu. Uzaklara, çok uzaklara gitmeli, karları görmeli, kutuptan esen rüzgârın yüzünü yaktığını hissetmeliydi Ay ışığının buzulları ışıldatmasını seyretmeliydi. Sonra Bering Boğazını geçmeliydi. Araba peri masallarına yaraşacak bir taşıt gibi sihirli bir kolaylıkla suların üzerinde sekmeliydi. Sonra bir zamanlar Sovyetler Birliği olan donmuş kıyıdan aşağı inmeli ve Çin’e girmeliydi. Yolda nefis Szechwan yemekleri yemek için durmalıydı.

«Gulliver?»

«Evet.»

«Senden hoşlanıyorum.»

«Kim hoşlanmıyor ki?»

«Çok ciddiyim.»

«Eh, ben de senden hoşlanıyorum, Lyon.»

«Bunu söylemem gerektiğini düşündüm.»

«Söylediğine sevindim.»

«Ama bu seninle gezip tozacağımız anlamına gelmiyor.»

Connie, «İyi,» diyerek gülümsedi. «Ha, aklıma gelmişken... Şimdi nereye gidiyoruz?»

Harry, «Peking’de baharatlı ördek yemeye,» dememek için kendim zor tuttu. «Ordegard’ın evine. Herhalde adresi bilmiyorsun.»

«Adresi bildiğim gibi daha önce de oraya gittim.»

Harry şaşırdı. «Ne zaman?»

«Restorandan çıktıktan sonra, büroya dönmeden önce. Sen raporları yazdığın sırada. Evin özel bir yanı yok. Biraz garip bir yer. Orada işimize yarayacak bir şey bulacağımızı sanmıyorum.»

«Oraya gittiğinde Tiktaktan haberin yoktu. Şimdi her şeye değişik bir açıdan bakacaksın.»

«Belki... İki blok git, sonra sağa dön.»

Tepelere doğru çıktılar. Fazla büyümüş okaliptüs ve palmiyelerin üzerlerinde tente oluşturdukları virajlı, dar yollardan geçtiler. Kanat açıklığı doksan santim olan beyaz bir baykuş bir evin bacasından havalanarak karanlık gecede Cenneti arayan kayıp bir ruh gibi kaydı. Yandaki evin sivri çatısına kondu. Yıldızlı gökyüzü alçalmış gibiydi. Harry doğudaki sırtlara sürünürken çıkan hafif hışırtıyı duyar gibi oldu.

Bryan camlı, çift kanatlı kapıyı açarak yatak odasının balkonuna çıktı.

Kapı kilitli değildi. Evdeki diğer bütün kapılar gibi. ‘Oluncaya’ kadar dikkati çekmemesi gerekiyordu. Böylesi daha akıllıca olacaktı. Ama hiç kimseden korkmuyordu. Hiçbir zaman korkmamıştı. Diğer çocuklar korkaktılar, o değil. Gücü ona güven veriyordu. Belki de dünya tarihinde hiç kimse onun kadar kendine güvenmemişti. Kaderinin çizdiği yolda ilerleyeceğinden ve kimsenin buna engel olamayacağından emindi. Onun kaderinde en üstün tahta oturmak vardı. Bütün gereken ‘Olmak’ için sabırlı davranmaktı.

Gece yarısına bir saat vardı. Hava serin ve nemliydi. Balkonun zemini boncuk boncuk çiyle kaplıydı. Denizden insanı canlandıran bir rüzgâr esiyordu. Kırmızı robdöşambrının kuşağını sıkıca bağlamıştı. Etekleri bacaklarının etrafında kabarıyor, kandan oluşan ve gitgide genişleyen bir gölcüğe benziyordu.

Kırk kilometre batıdaki Santa Catalina’nın ışıklarını kalın bir sis tabakası örtüyordu. Alçak bulutlar da yıldızların ve ayın ışıklarını engelliyordu. Ev burnun en uçundaydı. Arka avlunun üç yanından dik kayalar denize doğru iniyordu.

Bryan’ın etrafını karanlıklar sarmıştı. Bu da güzel ipek robdöşambrı kadar rahatlatıyorlardı onu. Denizin gürültüsü, şapırtısı ve hiç susmayan fısıltısı da.

Kayanın doruğundaki bir kurban taşının önünde duran büyücü gibi, gözlerini yumarak gücüyle bağlantı kurdu.

Artık gecenin serinliğini ve balkonun zeminindeki buz gibi çiyi hissetmiyor, aşağıda kıyıya vuran dalgaları da duymuyordu.

Önce baltayı bekleyen o beş sığırı bulmak için uzandı. Her birini kolaylıkla bulabilmek için bir psionik enerji halkasıyla işaretlemişti. Gözleri kapalı olarak sanki dünyanın çok yukarlarında uçuyordu. Aşağıya bakarak o beş özel ışığı gördü. Güney kıyısındaki diğer bütün enerji kaynaklarından farklıydı onlar. Kanlı oyununun parçasıydılar.

‘Uzakları görme’ gücünden yararlanarak o sığırları teker teker inceleyebiliyordu. Onların çevrelerini de görebiliyor, buna karşılık seslerini duyamıyordu. Bu onu sinirlendiriyordu bazen. Ancak sonunda yeni tanrı ‘Olduğu’ zaman beş duyusunun da bunu sağlayacak kadar gelişeceğini umuyordu.

Sammy Shamroe’ya baktı. Ona yapacağı işkenceyi hiç beklemediği anda o ukala kahraman polisle ilgilenmek zorunda kaldığı için ertelemişti. Her şeyini kaybetmiş, alkole batıp çıkmış o herif geçitteki zakkum ağacının altındaki ambalaj sandığına büzülmemişti. Bryan’ın tahmin ettiği gibi ikinci çift litrelik testiden şarap içmiyordu. Serseri sokaktaydı, Laguna’nın merkezinde. Elinde termosa benzeyen bir şey vardı. Yalpalayarak kepenkleri kapalı dükkânların önünden geçiyordu. Sonra yönü anlamak ve soluk almak için durdu ve bir ağaca yaslandı. Doğrularak on beş yirmi adım attı. Yine durdu. Bir tuğla duvara dayanıp başını eğdi. Kusmasının iyi olup olmayacağını düşünüyordu herhalde. Sonra kusmaktan vazgeçerek yine yürümeye başladı. Gözlerini kısmış, durmadan kirpiklerini kırpıştırıyordu. Başını ileri doğru uzatmıştı, suratında ondan umulmayacak kadar kararlı bir ifade vardı. Sanki kafasından önemli bir yere gitmeyi geçiriyordu. Ama aslında gayesizce dolaşmaya çıkmış olmalıydı. Mantıksız, bir öküzünkü kadar ahmak bir istek yüzünden. Bunun ne olduğunu ancak onun gibi kafası alkolde turşulaşmış biri anlardı.

Bryan, «Sahte» Sam’i sokakta bırakarak bu kez çok önemli kahraman salak polisle ortağı dişi köpeğe baktı. Kahramanın Honda’sındalardı. Modern bir evin bahçe yoluna giriyorlardı. Tepelerin yukarısındaki evin büyük penceresi vardı. Duvarlarındaki sedir kaplamalar hava koşullarından eskimişti. Bryan’ın iki avı konuşuyorlardı ama onların neler dediklerini duyamıyordu. Polisler heyecanlı ve ciddiydiler. Sonra arabadan indiler. Gözetlendiklerinin farkında bile değillerdi. Bryan etrafa bakınca mahalleyi tanıdı. Çünkü bütün yaşamını Laguna Beach’de geçirmişti. Ama evin kime ait olduğunu bilmiyordu.

Birkaç dakika sonra onları doğrudan doğruya ziyaret edecekti.

Bryan eri son Janet Marco’yla pasaklı çocuğunu buidu. Ana oğul Metodist Kilisesinin yanındaki park yerine çektikleri eski püskü Dodge’un içine büzülmüşlerdi. Çocuk arka kanepede uyuyordu. Anne ise şoför yerindeydi. Oturduğu yerde omuzları düşmüş, kapıya yaslanmıştı. Uyanıktı. Arabayı saran karanlık geceye bakıyor ve nöbet bekliyordu.

Bryan onları şafakta öldüreceğine söz vermişti. Kendi kendine verdiği süreye uyacaktı. Kısa bir süre önce Enrique Estefan’a işkence ederek öldürmek için çok enerji harcamıştı. Bu nedenle hem ana oğulla, hem de iki polisle uğraşmak onu çok yoracaktı. Ama şu anla şafak arasında bir iki defa kestirdiği, birkaç poşet kızarmış patates ve çörek, hatta bir kâse daha dondurma yediği takdirde hepsini böcek gibi ezeceğine inanıyordu.

Başka zaman olsaydı ana oğul un yaşamlarının son altı saatinde bir Golem yardımıyla onlara iki üç kez gözükürdü. Dehşetin son sınırına erişmeleri için onları hırpalardı. Öldürmek mutlak zevkti. Yoğun. Safahat âlemi gibi bir şey. Ama Bryan’ın cinayetlerinden önceki işkence dolu saatler... bazen günler... hemen hemen kanların aktığı o an kadar eğlenceliydi. Sığırların korkusu Bryan’ı heyecanlandırıyordu. Onlarda uyandırdığı dehşet ve huşu da. Avları ergeç beceriksizce kaçıp saklanmaya çalışıyor ve bunu başaramadıkları zaman da olanlara inanamıyor, sinir krizleri geçiriyorlardı. Bu da heyecan vericiydi. Ama Janet Marco ve oğlu konusunda bu uvertürden vazgeçmek zorunda kalacaktı. Onları bir defa daha, şafak zamanı ziyaret edecekti. Kadınla çocuk dünyayı varlıkla kirletmenin faturasını alacaklardı. Acı ve kandı bunun bedeli.

Enerjisini o çok önemli polis için saklamak zorundaydı. O ulu ve büyük kahramanın her zamankinden daha fazla işkenceyle kıvranmasını istiyordu. Onun gururunu kıracak, sinirlerini bozacaktı. Kahramanı yalvaran, sümüklü bir bebeğe döndürecekti. O çok önemli kahramanın içinde bir korkak gizliydi. Hepsinin de içinde bir korkak saklanıyordu. Bryan o korkağın yüzüstü sürünmesini sağlamak istiyordu. Adama aslında ne kadar zayıf bir yaratık olduğunu açıklayacaktı. Denizanası gibi bir şey. Tabancayla rozetin arkasına saklanan korkak bir tavşan. İki polisi öldürmeden önce bitkin düşene kadar koşturacaktı. Onları ufak parçalara ayıracak ve doğduklarına pişman edecekti.

Bryan uzakları görmeyi bırakıp kilisenin park yerindeki Dodge’dan ayrıldı. Tüm bilincini yatak odasının balkonunda duran vücuduna geri döndürdü.

Dev dalgalar karanlık batıdan yaklaşarak aşağıdaki kıyıya çarpıyordu. Bu, Bryan Drackman’a rüyalarındaki kentlerin ışıltılı yüksek binalarını hatırlatıyordu. Bütün gücünü kullanarak o binaları deviriyor, haykıran insanları cam ve parçalanmış çelik denizinde boğuyordu.

«Olması» tamamlandığı zaman tekrar dinlenmek ya da enerjisini biriktirmek zorunda kalmayacaktı. Gücü evreninki gibi olacaktı. Sonsuza dek yenilenen, ölçülemeyecek bir güç.

Siyah yatak odasına döndü, balkon kapısını kaydırarak kapattı.

Kırmızı robdöşambrını çıkardı. Çırçıplak yatağa uzanıp başını kaz tüyü dolu siyah ipek kılıflı iki yastığa dayadı.

Ağır ağır, derin soluklar al. Gözlerini yum. Vücudunu gevşet. Kafanın içini boşalt. Dinlen.

Bir dakikadan daha kısa bir süre içinde yaratmaya hazır hale geldi Bilincinin önemli bir bölümünü polisin Honda’sının bahçe yolunda durduğu tepelerdeki o büyük pencereli, eski sedir kaplamalı evin yan avlusuna yolladı.

En yakındaki sokak lambası yarım blok ötedeydi. Her tarafı koyu gölgeler sarmıştı.

Gölgelerin en yoğun olduğu yerde, çim alanın bir noktası sanki kaynamaya başladı. Gözle görünmeyen bir makine toprağı karıştırıyor ve çimler alta doğru kayıyordu. Toprak, yoğun pasta hamuru lastik spatulayla karıştırılıyormuş gibi, yumuşak bir sesle kaynıyordu. Sonra her şey... çimen, toprak, taşlar, kuru yapraklar, solucanlar, kınkanatlı böcekler, bir çocuğun uzun yıllar önce gömdüğü sevgili papağanından geriye kalan tüyler ve ufalanmış kemiklerin bulunduğu kutu... havaya doğru yükselerek iri bir insan boyunda ve eninde koyu renk bir sütun oluşturdular.

Sütun baştan aşağıya doğru şekillenerek dev gibi birine dönüştü. Önce saçlar belirdi. Yağlı ve karışık saçlar. Sonra sakal. Ağız bir şey çatlıyormuş gibi açıldı. Etlerden çarpık, sarı dişler uzandı. Uçuklarından sıvılar akan dudaklar belirdi.

Bir göz açıldı. Sarı. Kin dolu. İnsanlıkla ilgisi olmayan bir göz.

Woofer karanlık bir geçitteydi. Koşuyor, ‘seni öldürecek şeyin’ kokusunu arıyordu. Onu kaybettiğini biliyordu ama yine de etrafı koklu yordu. Kadın yüzünden. Çocuk yüzünden. O iyi bir köpek olduğu için. İyi bir köpek.

Boş teneke. Maden kokusu, pas. Yağmur suyu birikintisi. Yüzeyin de parlayan petrol damlaları. Suda yüzen ölü bir arı. İşte bu ilginçti. Ölü bir fare kadar değil ama yine de ilginçti.

Arılar uçar, vızıldar ve kedi gibi canınızı yakarlardı. Ama bu arı ölmüştü. Woofer’in o zamana kadar gördüğü ilk ölü arıydı. Arıların öle bilmeleri ilginçti. Ölü bir kedi görüp görmediğini hiç hatırlamıyordu. Onun için şimdi kedilerin de arılar gibi ölüp ölemeyeceklerini düşünüyordu.

Kedilerin ölebileceklerini düşünmek çok garipti.

Onları ne öldürebilirdi?

Kediler dimdik ağaçların ve başkalarının erişemeyecekleri yerlerin tepelerine çıkabiliyorlardı. Burnunu sivri tırnaklarıyla öyle çabucak tırmalıyorlardı ki, pençelerini salladıklarını bile göremiyordun. Şimdi... buralarda bir yerde kedileri öldüren bir yaratık varsa, onun köpekler için de iyi bir şey olduğu söylenemezdi. Hiç söylenemezdi. O kedilerden de hızlı, kötü bir şey olmalıydı.

Bu da ilginçti.

Woofer geçitte ilerledi.

İlerde, bir insanyerinde et pişiyordu. Woofer hâlâ aç olduğu için dudaklarını yaladı.

Kâğıt parçası. Şeker kâğıdı. Kokusu güzeldi. Kâğıdın kaymaması için pençesini üzerine dayayarak yaladı. Kâğıdın tadı güzeldi. Woofer yaladı, yaladı, yaladı. Ama hepsi bu kadardı. Bir kâğıda birazcık bulaşmış şeker. Genellikle böyle oluyordu. Birkaç yalama ya da ısırma, sonra yiyecek bitiveriyordu. Woofer ender olarak istediği kadar yiyecek bulabiliyordu. Hele istediğinden daha fazlasını hiç görmemişti. Asla.

Woofer emin olmak için yaladığı kâğıdı koklayınca burnuna yapıştı. Başını sallayarak kâğıdı uçurmayı becerdi. Kâğıt havada yükseldi, sonra rüzgâra kapılarak geçitte ilerledi. Bir kelebek gibi iki yana dalgalanıyor, yükselip alçalıyordu. Bu da ilginçti. Kâğıt birdenbire canlanmış ve uçmaya başlamıştı. Bu nasıl oluyordu? İşte bu çok ilginçti. Köpek kâğıdın peşinden koşmaya başladı. Kâğıt havada uçuyordu. Woofer sıçradı, dişleriyle onu yakalamaya çalıştıysa da başaramadı. Şimdi şeker kâğıdını istiyordu. Gerçekten istiyordu. Kâğıt onun olmalıydı. Woofer yine sıçradı, kâğıdı kapmaya çalıştı, yine başaramadı. Ne oluyor burada? O da nedir? Sadece bir kâğıt ama şimdi kelebek gibi uçuyor... Köpeğin kâğıda gerçekten, gerçekten ihtiyacı vardı. Koşarak sıçradı. Ağzını açtı ve bu kez kâğıdı kapmayı başardı. Onu çiğnedi. Ama sadece bir kâğıt parçasıydı. Onu tükürdü. Şimdi dikkatle kâğıda bakıyordu. Israrla. Bekliyordu. Tetikteydi. Atlamaya hazırdı. Bu sefer kanmayacaktı. Ama kâğıt artık kımıldamıyordu. O da arı gibi ölmüştü.

Poliskurtşey! Seniöldürecekşey.

Denizden esen rüzgâr birdenbire nefret uyandıran o tuhaf kokuyu Woofer’a kadar getirdi. Köpeğin kasları titreşti. Hayvan etrafı koklayarak, araştırdı O kötü şey karanlık gecede bir yerdeydi. Bir yerde duruyordu. Denizin yakınındaydı.

Woofer kokuyu izledi. Önce hafifti... bazen neredeyse kayboluyor, sonra keskinleşiyordu. Woofer heyecanlanmaya başladı. O şeye yaklaşıyordu. Geçitten sokağa çıktı. Parka girerek yine bir geçide daldı. Tek rar sokağa döndü. O kötü şey Woofer’ın o zamana dek kokusunu aldığı en acayip, en ilginç yaratıktı.

Parlak ışıklar. Düütdüütdüüüüüt. Araba. Çok yaklaşmıştı. Onu da bir arı gibi su birikintisinde ölü bulabilirlerdi.

Woofer kötü şeyin kokusunun peşinden koştu. Kulaklarını dikmiş daha hızlı gidiyordu. Etrafı gözetliyordu ve tetikteydi. En çok burnuna güveniyordu.

Sonra izi kaybetti.

Woofer durup döndü. Sağa sola bakarak havayı kokladı. Rüzgârın yönü değişmemişti, hâlâ deniz tarafından esiyordu. Ama artık o kötü şeyin kokusunu taşımıyordu. Woofer bekledi, etrafı kokladı, döndü. Üzüntüyle inledi. Yine havayı kokladı, kokladı, kokladı.

O kötü şey artık oralarda, gecenin karanlıkları arasında değildi. Başka bir yere gitmişti. Belki de rüzgârın içinden geçemediği bir insanyerine. Ağacın tepesine tırmanan bir kedi gibi köpeğin erişemeyeceği bir yerdeydi artık.

Woofer bir süre öylece durdu. Kesik kesik soluyor, ne yapacağını bilmiyordu. Sonra kaldırımda çok şaşılacak bir adam yaklaştı. Sendeliyor, öne arkaya sallanıyordu. Elinde garip bir şişe vardı. Kendi kendine bir şeyler mırıldanıyordu. Adamdan çeşitli kokular yükseliyordu. Woofer o güne dek bir tek insanda bu kadar çok koku duymamıştı. Bu kokuların çoğu kötüydü. Bir tek gövdenin içine pis kokulu pek çok insan girmiş gibi. Ekşi şarap kokusu. Yağlı saç. Ekşimiş ter. Soğan, sarmısak, mum isi, yaban mersini. Gazete mürekkebi, zakkum. Islak haki Islak fanila. Kurumuş kan. Hafif insan idrarı. Ceketin bir cebinde nane. Diğer cepte unutulmuş, küflü ekmek ve bir parça kurumuş jambon. Kuru hardal, ot, biraz insan kusmuğu, bayat bira, çürüyen bez ayakkabılar, çürük dişler. Bundan başka adam yalpalayarak yürürken yellenip duruyordu. Sendeliyor, durup bir insanyerinin duvarına yaslanıyor ve yine gaz kaçırıyordu.

Bütün bunlar ilginçti. Çok ilginç. Ama en ilginci bu adamda bütün bu kokular arasında başka bir şeyin daha olmasıydı. Kötü şeyin hafif kokuşuydu bu. Adam o kötü şey değildi, hayır, hayır! Ama o kötü şeyi biliyordu. Kısa bir süre önce o kötü şeyle karşılaştığı bir yerden geliyordu. O kötü şeyin kokusu üzerine hafifçe sinmişti.

Woofer’ın aldığı kesinlikle o kokuydu. O çok acayip ve kötü koku. Soğuk bir gecede denizden yükselen kokuya benziyordu. Sıcak bir günde demir parmaklıktan yayılan kokuya. Ölü fare, gökgürültüsü, şimşek, örümcekler, kan, yerdeki kara deliklerin kokusuna. Bütün bunlara benziyordu. Ama yine de onlar gibi değildi.

Adam sendeleyerek Woofer’ın önünden geçti. Köpek kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırarak geri geri gitti. Ama adam onu görmemişti bile. Yalpalayarak ilerledi ve köşeden bir geçide saptı.

İlginçti bu.

Woofer dikkatle bakıyordu.

Ve bekliyordu.

Sonunda adamın peşine takıldı.

Harry, Ordegard’ın evine girdikleri için endişeliydi. Sokak kapısına asılmış olan resmi kâğıtta polis soruşturmayı sona erdirinceye kadar içeri girilmesinin yasak olduğu yazılıydı. Ama buna aldırmamış, içeri girmek için uygun yöntemi de uygulamamışlardı. Connie’deki küçük deri kesede tam bir maymuncuk takımı vardı. Ordegard’ın kilitlerini hemencecik açmıştı. Bir politikacı bile bir milyar doları bu kadar hızlı harcayamazdı.

Genellikle bu tür yöntemler Harry’i dehşete düşürürdü. Connie ortağı olalı beri ilk kez ona maymuncuklarını kullanması için izin veriyordu. Ama kuralları uygulayacak kadar zaman yoktu. Şafağa yedi saatten daha az bir süre kalmıştı. Ve Tiktakı bulmaları ihtimali birkaç saat öncesine göre artmış değildi.

Üç yatak odalı ev büyük sayılmazdı. Ama her şey iyi hesaplanmıştı. İçeride dışarısı gibi sert açılar yoktu. Bütün köşeler yumuşak kavisle re dönüşmüştü. Her yerde son derecede parlak beyaz lake kavisli kornişler kullanılmış, duvarların çoğu yine çok parlak beyaza boyanmıştı. O yüzden odalarda incimsi bir pırıltı vardı. Ancak yemek odasının duvarlarına bej süetle kaplanmış izlenimini veren bir boya sürülmüştü.

Ev, bir yolcu gemisinin içine benziyordu. Sevimli değilse bile rahatlatıcı bir havası olmalıydı. Ama Harry’nin sinirleri iyice gerilmişti. Ay suratlı katil orada yaşadığı ya da eve yasal olmayan bir biçimde girdikleri için değil. Sinirleri, kavrayamadığı nedenler yüzünden bozulmuştu.

Belki de eşyaların endişelenmesiyle bir ilgisi vardı. Her parça modern İskandinav tarzıydı. Süssüz, ciddi havalı, donuk sarı isfendan cilalı. Evin bütün yumuşak hatlarına karşılık eşyalar sert açılıydı. Mimariyle aradaki bu zıtlık yüzünden koltukların dirsek dayanan yerleri, sigara masaları ve kanepe çerçeveleri Harry’e öfkeyle bakıyormuş gibi gözüküyorlardı. Berberi halısı o zamana kadar gördüklerinin en incesiydi. Altına yine ince kapitone kumaş yayılmıştı. Belki halı üzerinde yürünürken hafifçe çukurlaşıyor ama belli olmuyordu.

Oturma, yemek ve çalışma odalarıyla mutfağı dolaşırken Harry duvarlarda hiçbir sanat eseri olmadığını farketti. Hiçbir türde süs eşyası yoktu. Masalara da sadece siyahlı beyazlı lambalar konmuştu. Hiçbir yerde kitap ya da dergi görülmüyordu.

Odalar insana bir manastırın hücrelerini anımsatmaktaydı. Sanki burada yaşayan kişi günahlarının bağışlanması için uzun bir süreden beri çile dolduruyordu.

Ordegard’ın iki belirgin karakteri var gibiydi. Evin organik hatları ve ayrıntıları burada oturan insanın güçlü şehvetli duyguları olduğunu, kendini ve duygularını kolaylıkla kabul ettiğini gösteriyordu. Rahat ve bu dereceye kadar da kendini zevklerine bırakan bir adamdı. Buna karşılık eşyaların katı tekdüzeliği ve evde hiçbir süs olmaması kendine ve başkalarına sert davranan, soğuk, içine kapanık ve kuruntulu bir tip olduğu nu açıklıyordu.

Yatak odalarının açıldığı hole çıktıklarında Connie, Ne diyorsun'' diye sordu.

«insanın tüylerini ürpertiyor.»

«Sana söyledim. Ama neden?»

«Zıtlıklar... çok fazla.»

«Evet. Ev sanki burada kimse oturmamış gibi duruyor.»

Sonunda büyük yatak odasında karyolanın hemen karşısındaki duvarda bir tablo gördüler. Herhalde Ordegard’ın sabah uyanınca ilk gördüğü bu resim oluyordu. Gece uykuya dalmadan önce son gördüğü de. Harry’nin tanıdığı ünlü bir tablonun kopyasıydı. Adını anımsayamıyordu... Francisco de Goya’nın bir eseri olabilirdi. Sanat takdiri derslerinden aklında bu kadarı kalmıştı. Sinirleri geren, tehlike dolu bir tabloydu. Resimde dehşet ve çaresizlik gizliydi. Bunun tek nedeni iblisleri andıran bir gulyabaninin kafası kopmuş, kanlı bir insan cesedini yemesi değildi. Dahice planlanıp yapılmış olan tablo çok sarsıcıydı. Önemli bir sanat eseri olduğu kuşku götürmezdi. Ama özel bir evden çok, bir müzenin duvarlarına yakışacak bir eserdi. Kubbe gibi bir tavanın bu tabloyu cüceleştirmesi gerekirdi. Burada, normal büyüklükteki odada resim çok güçlü bir etki yapıyordu. Kara enerjisi insanı neredeyse felce uğratacak gibiydi.

Connie, «Ordegard kendini hangisiyle özdeşleştiriyordu dersin?» diye sordu.

«Ne demek istiyorsun?»

«Gulyabaniyle mi, yoksa kurbanla mı?»

Harry bu konuyu düşündü. «İkisiyle de.»

«Yani kendi kendini yiyordu.»

«Evet. Onu çılgınlığı yiyordu.»

«Ve durması imkânsızdı.»

«Belki durum daha da kötüydü. Ordegard durmak istemiyordu. O hem bir sadistti, hem de mazoşist.»

Connie, «Ama bütün bunlar neler olduğunu anlamamıza nasıl yardım edecek?» dedi.

Harry, «Gördüğüm kadarıyla bütün bunların bize hiçbir yararı olmayacak,» diye cevap verdi.

Serseri, «Tiktak,» dedi.

Harry’le genç kadın o alçak ve hırıltılı sesi duyunca hayretle döndüler. Serseri onlardan ancak birkaç santim ötedeydi. Onlar farkına varmadan ikisine de bu kadar sokulmuş olamazdı. Ama işte oradaydı.

Tiktak sağ kolunu yapılarda kullanılan vinçlerin çelik kolunu hatırlatan bir güçle Harry’nin göğsüne indirdi. Harry geriye doğru uçtu. Duvara öyle şiddetle çarptı ki, yatak odasının camları çerçevelerinin içinde Zangırdadılar. Harry’nin dişleri birbirine hızla vurdu. Eğer dili arada olsaydı herhalde kopacaktı. Yüzükoyun düştü. Soluğu kesilmişti. Nefes almaya çalışırken tozları ve halının liflerini içine çekti.

Sonunda müthiş bir çaba harcayarak başını Berberi halısından kaldırdı. Serserinin Connie'yi havaya kaldırmış olduğunu gördü. Genç kadını duvara dayamış, hiddetle sarsıyordu. Connie’nin başının arkası ve ayakkabılarının topukları duvara vuruyordu.

Ricky... Şimdi de Connie.

«Önce sevdiğin herkes...»

Harry elleriyle dizlerinin üzerinde kalkmayı başardı. Boğazının geri sine yapışmış olan halının lifleri yüzünden boğulacak gibiydi. Her öksürüşünde göğsüne bir sancı saplanıyor, ona kaburgaları kalbini ve ciğerlerini sıkıştıran bir mengeneymiş gibi geliyordu.

Tiktak, Connie’nin suratına suratına haykırıyordu. Harry kulakları çınladığı için serserinin neler dediğini anlayamadı.

Tabanca sesi...

Connie tabancasını çekerek kurşunları saldırganın boynuna ve suratına boşaltmayı başarmıştı. Tiktak biraz sarsıldı ama genç kadını bırakmadı.

Harry dümdüz hatlı Modern Danimarka stili şifonyere tutunup sendeleye sendeleye ayağa kalktı. Göğsündeki sancı yüzünden suratını buruşturuyordu. Başı dönüyor, hırıltılı hırıltılı soluyordu. Kendi silahını çekti. Ama bu düşmanın karşısında silahın hiçbir işe yaramayacağını biliyordu.

Tiktak hâlâ Connie’yi havada tutuyor ve bağırıyordu. Sonra dönüp genç kadını iki yana doğru kaydırılarak açılan camlı kapılardan balkona fırlattı. Connie bir toptan atılmış gibi camlardan birine çarparak düştü. Sağlamlaştırılmış cam on binlerce yapışkan parçaya ayrıldı.

Hayır! Connie’ye böyle bir şey yapılamazdı. Harry, Connie’yi de kaybedemezdi. Aklın alacağı bir şey değildi bu.

Harry iki defa ateş etti. Tiktakın siyah trençkotunun arkasında iki biçimsiz delik açıldı.

Serserinin belkemiğinin parçalanmış olması gerekirdi. Kurşunlar ve kemikler bütün hayati organlarına saplanmış olmalıydı. Onun Empire State Binasından aşağıya düşen King Kong gibi yere yığılması gerekiyordu.

Ama onun yerine... serseri döndü.

Can acısıyla bağırmadı bile. Sendelemedi de.

«Çok önemli kahraman,» diye homurdandı.

Hâlâ konuşacak halde olması bir mucizeydi. Boğazında gümüş dolar büyüklüğünde bir delik vardı.

Connie de yüzünün bir kısmını uçurmuştu. Suratının sol tarafında çeneden göze kadar iri bir çukur oluşmuştu. Sol kulağı da yoktu artık.

Ama yaralarından kan akmıyordu. Alttan kemikler de çıkmamıştı. Etleri kırmızı değil kahvemsi siyahtı.

Gülümsemesiyse her zamankinden daha da korkunçtu. Çünkü sol yanağı parçalandığı için bütün çürük dişleri ortaya çıkmıştı. Dili, kalsiyumdan oluşan kafesin içinde bir balıkçının ağına yakalanmış tombul bir yılan balığı gibi kıvrılıp bükülüyordu.

«Çok kötü biri olduğunu sanıyorsun, değil mi büyük kahraman polis,» diye homurdandı. «Çok önemli sert adam.» O kalın ve hırıltılı sesine rağmen, insana garip bir biçimde okulun bahçesinde bir arkadaşına meydan okuyan bir çocuğu anımsatıyordu. O korkunç görünüşü bile tavırlarındaki o çocuksuluğu saklayamıyordu. «Ama sen bir hiçsin. Bir hiçsin. Korkudan ödü patlayan küçücük bir adamsın.»

Harry’e doğru birkaç adım attı.

Harry tabancasıyla nişan aldı ve...

Kendini James Ordegard’ın mutfağında buldu. Tabancası hâlâ elindeydi. Namluyu çenesinin altına dayamıştı. Gören, intihar etmek üzere olduğunu sanırdı. Derisine batan çelik buz gibiydi. Çene kemiğine dayanan nişangâh canını yakıyordu. Parmağını tetiğe geçirmişti.

Tabancayı elinde zehirli bir yılanı tuttuğunu farketmiş gibi yere attı. Sonra da yerinden fırladı.

Mutfağa nasıl gittiğini hatırlamıyordu. Masanın yanından iskemleyi çekip oturduğunu da. Göz açıp kapayıncaya kadar geçen sürede oraya taşınmış ve intiharın eşiğine kadar gelmesi için teşvik edilmişti.

Tiktak gitmişti.

Ev sessizdi. Anormal denilecek kadar sessiz.

Harry kapıya doğru gitti...

Ve kendini yine o iskemlede buldu. Tabanca da elindeydi. Namluyu ağzına sokmuş, dişlerini sıkmıştı.

İyice sersemleyen Harry .38’liği ağzından çekip yere, iskemlenin yanına bıraktı. Avucu terden ıslanmıştı. Elini pantolonuna sildi.

Ayağa kalktı. Bacakları titriyordu. Bütün vücudu birden ter içinde kaldı. Ağzının gerisine yarı sindirilmiş pizzanın ekşi tadı geldi.

Harry kendisine neler olduğunu anlayamıyordu ama intihar etmek istemediğini kesinlikle biliyordu. Yaşamak istiyordu... mümkünse sonsuza dek hem de. Bir tabancanın namlusunu dudaklarının arasına sokacak değildi. Hiçbir zaman isteyerek yapmayacaktı bunu. Bir milyon yıl yaşasa bile.

Titreyen eliyle sırsıklam kesilmiş olan yüzünü sildi ve...

Yine iskemledeydi ve tabanca da elindeydi. Silahı sağ gözüne dayamış, kapkara namlunun içine bakıyordu. Bu on iki buçuk santimlik çelik sonsuzluk demekti. Parmağını da tetiğe dolamıştı.

«Ah, Tanrım!»

Kalbi öyle şiddetle çarpıyordu ki, vücudundaki bütün bereler zonkluyordu.

Elini buruşuk ceketinin içine sokup tabancayı dikkatle kolunun altındaki kılıfına yerleştirdi.

Başına gelenler ancak sihir ve büyüyle açıklanabilirdi. Büyü, sihir, voodoo... Harry birdenbire onlara inanacak hale gelmişti. Eğer inanmak Tiktakın hakkında verdiği hükmün infazını durduracaksa...

Dudakları kuruyup çatlamıştı. Elleri bembeyazdı. Yüzünün daha beyaz olduğunu düşündü.

Ayağa kalktı, sonra kısa bir an durakladı. Kapıya doğru gitti. İskemleye döndürülmeden kapıya eriştiği için şaşırdı.

Serseriye dört el ateş ettikten sonra gömleğinin cebinde bulduğu kullanılmış kurşunları hatırladı, O gece daha önce marketten çıkarken koltuğunun altında bulduğu gazeteyi de. Kendini üç defa iskemlede bulmasının ve oraya nasıl gittiğini anımsayamamasının da aynı oyunun başka bir uygulaması olduğunu sezdi. Cebine kurşunların konmasını ve gazetenin kolunun altına sıkıştırılmasını sağlayan oyunun başka bir türü. Bunun nasıl yapıldığını bir an kavrayacak gibi olduysa da bunu başaramadı.

Başına başka bir şey gelmeden usulca mutfaktan çıktığı zaman sihirin etkisinin kaybolmuş olduğuna karar verdi. Telaşla büyük yatak odasına koştu. Tiktakla karşılaşmaktan ödü patlıyordu, serseri gitmişti galiba.

Connie’nin ölmüş olmasından çok korkuyordu. Ricky gibi başı arkaya çevrilmiş ve gözleri oyulmuş olabilirdi.

Ama genç kadın balkonda, güçlendirilmiş cam parçalarının oluşturduğu ışıltılı gölcüğün ortasında oturuyordu. «Çok şükür!» iki eliyle başını tutmuş, usulca inliyordu. Yumuşak ve parlak kısa siyah saçları gece rüzgârında uçuşuyordu. Harry bu saçlara dokunmak, onları okşamak istedi.

Connie’nin yanında çömelerek, «İyi misin?» diye sordu.

«O nerede?»

«Gitmiş.»

«Onun ciğerlerini ellerimle koparmak istiyorum.»

Harry onun böyle kurusıkı atması yüzünden çok rahatladı, az kalsın gülüyordu.

Connie, «Ciğerlerini sökecek ve onları güneşin aydınlatmadığı bir yerine sokacağım,» dedi. «Ondan sonra her zaman kıçından solumak zorunda kalacak.»

«Sanırım bu onu durdurmaz.»

«Biraz ağırlaştırır ya!»

«Belki bunu bile sağlayamaz.»

«Hangi cehennemden çıktı?»

«Geri döndüğü yerden. Havadan.»

Connie yine inledi.

Harry, «İyi olduğundan emin misin?» diye sordu.

Genç kadın yüzünü ellerine gömmüştü. Sonunda başını kaldırdı. Ağzının sağ kenarı kanıyordu. Harry kanı görünce yalnız korku değil öfkeyle de titredi. Connie'nin yüzünün bir yanı kıpkırmızıydı. Biri onu durmadan arka arkaya tokatlamış gibi. Herhalde yüzü ertesi sabaha çürüyecekti.

Tabii yarını görecek kadar yaşayabilirlerse...

Connie, «Tanrım,» dedi. «Bir iki aspirin çok iyi gelirdi.»

«Bana da öyle.» Harry ceketinin cebinden birkaç saat önce Connie’nin ilaç dolabından ödünç aldığı aspirin şişesini çıkardı.

Genç kadın, «Sen tam bir izcisin,» dedi.

«Sana su getireyim.»

«Ben alırım.»

Harry, Connie’nin ayağa kalkmasına yardım etti. Genç kadının saçlarından ve giysilerinden cam kırıkları döküldü.

Balkondan içeri girdikleri zaman Connie durup yatak odasının duvarındaki tabloya baktı. Başsız insan cesedini yiyen, gözleri yuvalarından uğramış gulyabaniye.

«Tiktakın gözleri sarıydı,» dedi. «Daha öncekinden farklıydı. Yani lokantanın önünde benden para dilendiği zamankinden. Parlak sarı gözler ve siyah birer yarık gibi bebekler.»

Aspirin içmek için su almaya mutfağa gittiler. Harry, Connie’yle tablonun önünden geçerken mantıksız bir duyguya kapıldı. Sanki Goyanın tablosundaki gulyabani başını çevirerek onlara bakmıştı. Sonra da tualden çıkıp ölünün evinde peşlerine takılmıştı.

Bryan Drackman bazen gücünü kullanmaktan yorulduğunda aksileşip somurturdu. Hiçbir şeyden hoşlanmazdı o zaman. Gece serinse sıcak olmasını isterdi. Sıcaksa da serin olmasını. Dondurma fazla tatlı, mısır çok tuzlu gelirdi. Giysilerinin cildine dokunuşu, ipek robdöşambrı bile onu dayanılamayacak kadar rahatsız ederdi. Çıplak gezdiğindeyse kendini savunmasız ve garip hissederdi. Evde kalmaktan hoşlanmaz, dışarı çıkmak da istemezdi. Aynaya baktığında gördüklerini beğenmiyordu. Gözlerle dolu kavanozların önünde durduğu zaman ona hayranlık değil, alayla baktıklarını düşünüyordu. Keyfinin yerine gelmesi ve enerji toplaması için uyuması gerekliydi. Ama düşler dünyasından nefret ediyordu Gerçek dünyayı aşağı gördüğü kadar hem de.

Bu huysuzluk gitgide artıyor, sonunda kavgacı birine dönüşüyordu. Deniz kıyısındaki kutsal sığınağında kavga edebileceği kimse olmadığı için hıncını alamıyor, aksiliği yerini öfkeye bırakıyordu. Öfkesi de körce bir gazaba.

Bu gece öfkesini vücudunu çalıştırarak geçiremeyecek kadar yorgundu. Siyah yatağında çıplak oturuyordu. Siyah ipek kaplı yastıklara dayanarak bütün benliğini gazabın sarmasına izin verdi. Kalçalarına dayadığı ellerini yumruk yaptı. Yumruklarını, sonunda tırnakları avuçlarına batıp canını yakıncaya ve harcadığı çaba yüzünden kol kasları sızlayıncaya kadar sıktı, sıktı. Kalçalarını yumrukladı. Hem de canını yakmak için eklemlerinin üzeriyle. Sonra karnına ve göğsüne vurdu. Saçlarını parmaklarına dolayıp gözyaşlarından etrafı bulanık görünceye kadar çekti.

Gözleri. Parmaklarını bükerek tırnaklarını gözkapaklarına dayadı.

Gözlerini oymak için cesaretini toplamaya çalıştı. Gözlerini yuvalarından çıkaracak ve avuçlarında ezecekti.

Kendini kör etmeyi neden bu kadar çok istediğini anlayamıyordu. Ama çok zorlayıcı bir istekti bu.

Bryan iyice mantıksızlaştı.

İnleyerek, acıyla başını salladı, siyah çarşafların üzerinde debelendi. Tekmeler atıp yumruklarını indirdi. Haykırarak tükürdü. Öyle bir akıcılıkla ve ateşle küfretti ki, onu gören bu öfke nöbetine kendisini zapteden bir Cehennem dölünün neden olduğunu sanırdı. Bryan dünyaya lanet okudu, kendine de. Ama en çok o dişi köpeği lanetledi. O doğurgan dişi köpeği. Nefret ettiği ahmak doğurgan kancığı. Yani annesini.

Annesi.

Bryan’ın öfkesi birdenbire acı bir üzüntüye dönüştü. Öfkeli haykırışları ve nefret dolu çığlıkları yerini ıstıraplı hıçkırıklara bıraktı. Bir cenin gibi kıvrılıp yattı. Yumrukladığı, sızlayan vücuduna sarıldı ve çığlıklar atıp yumruklarını salladığı zamandaki kadar şiddetle ağlamaya başladı. Kendine acıması da, gazabı kadar güçlüydü.

Ondan çok şey bekliyorlardı. Bu haksızlıktı. Büyük haksızlık. Bir erkek kardeşin dostluğu, marangoz bir babanın rehberliği ve bir annenin şefkat ve merhameti olmadan o dereceye erişmesini bekliyorlardı. ‘Olmasını’ istiyorlardı. İsa ‘Olurken’ Meryem’in o kusursuz sevgisini tatmıştı. Ama bu kez Kutsal Bakire yoktu. Bryan’ın yanında yer alan ışıltılı bir Madonna. Hayır, bu sefer sadece bir acuze vardı. Obur istekleri ve zevk düşkünlüğü yüzünden kurumuş ve bitkin düşmüş bir cadı. O şimdi korku ve tiksintiyle Bryan’a sırt çeviriyor, oğlunu rahatlatmak istemiyordu. Zaten bunu yapabilmesi de imkânsızdı. Ondan, İsa’nın yanında yer alan ve ona tapan havarileri, Meleklerin Kraliçesi Meryem gibi bir annesi olmadan o noktaya erişmesini istemek büyük bir haksızlıktı. Adaletle ilgisi olmayan, haksızca bir şeydi. Tek başına ‘Olmasını’ ve dünyayı yeniden yaratmasını bekliyorlardı.

Bryan’ın o acı.hıçkırıkları yavaş yavaş hafifledi.

Akan gözyaşları azaldı... sonunda kesildi.

Şimdi mutsuz bir yalnızlık içinde yatıyordu.

Uykuya ihtiyacı vardı.

Son kestirmesinden sonra Ricky Estefan’ı öldürmesi için bir Golem yaratmıştı. Oluşturduğu diğer bir Golem gümüş tokayı Lyon’un dikiz aynasına bağlamıştı. Kıyıdaki kumlardan yarattığı uçan sürüngeni can (andırarak tanrılaşmanın pratiğini yapmış, o çok önemli kahraman polis le ortağının ödünü patlatmak için bir üçüncü Golem’i kullanmıştı. Ayrı ca o En Büyük Ve En Gizli gücünü kullanarak Ricky Estefan’ın mutfak dolaplarına örümcek ve yılanları yerleştirmiş, Meryem Ana heykelciğinin kafasını, yumruğunu sıkmış olan Connie Gulliver’in avucuna koymuş ve Harry Lyon’u üç defa intihar durumunda iskemleye oturtarak onu yarı çıldırtmıştı.

Harry Lyon’un o müthiş hayret ve dehşetini hatırlayınca kıkır kıkır güldü.

Aptal aynasız! Büyük kahraman. Dehşetinden az kalsın altına işeyecekti!

Yine kıkır kıkır güldü. Gülme isteği artarken yüzükoyun dönüp yüzünü yastığına gömdü.

Az kalsın altına kaçırıyordu. Ne de kahraman ya!

Çok geçmeden kendine acımaktan vazgeçti. Keyfi yerine gelir gibi olmuştu.

Ama hâlâ bitkindi ve uykuya ihtiyacı vardı. Ancak karnı da acıkmıştı. Gücünü kullanırken müthiş kalori yakmış ve bir iki kilo vermişti. Açlığın neden olduğu rahatsızlığı geçirmedikçe uyuyamayacaktı.

Kırmızı ipek robdöşambrını giyip aşağıya, mutfağa indi. Kilerden bir paket Mallomars çörekle bir paket Preos bisküvi ve büyük bir poşet dolusu soğan tadlı kızarmış patates aldı. Buzdolabından da iki şişe YooHoo gazozu. Bunlardan biri çikolatalı, diğeri de vanilyalıydı. Bryan elinde yiyeceklerle oturma odasından geçerek dışarı, Meksika fayansı döşeli verandaya çıktı. Verandanın bir yanının üzerinde ikinci kattaki büyük yatak odasının balkonu vardı. Karanlık Pasifik’i görebilmek için parmaklığın yakınındaki bir şezlonga oturdu.

Saatler tıkırdayarak geçer ve salı yerini çarşambaya bırakırken, denizden esen rüzgâr soğuklaştı. Drackman Nine olsaydı ona zatürree olacağını söyleyerek dırdır ederdi. Oysa Bryan hava biraz soğuduğu zaman metabolizmasını az bir çabayla ayarlıyor ve vücut ısısını yükseltiyordu.

Paketteki bütün Mallomars’ı bitirip üzerine vanilyalı YooHoo’yu içti.

Her istediğini yiyebiliyordu.

İstediği her şeyi yapabiliyordu.

Aslında ‘Olmak’ insanın yalnız kalmasına yol açan bir işlemdi. Ona hayran havarileri ve Kutsal Anası olmadan buna çabalamak haksızlık gibi gözüküyordu. Ama galiba böylesi daha iyiydi. İsa merhamet ve iyileştirmeyle ilgilenmişti. Bryan ise bir gazap ve temizleme tanrısı olacaktı. Bu nedenle onun yalnız başına ‘Olması’ daha uygundu. Böylece bir annenin sevgisi onu yumuşatmayacak, merhamet ve endişe telkinleri engellemeyecekti.

İşte bu adam sokaktan sokağa sapmış, sonra da bir geçide girmişti. Peşinden koku bulutlarını sürüklüyordu. Çok kokulu bir adamdı o. Ağaçtan düşen ve içinde sürüyle şeyin kıvıl kıvıl oynadığı çürük portakallardan daha pis kokuyordu. Üç gün önce ölmüş bir fareden de pisti kokusu. Her şeyden pisti. Hem de öylesine pisti kî, onun kokusunu fazla alırsan aksırabilirdin.

Woofer adamı birkaç adım geriden izledi. Meraklanmıştı ama aradaki uzaklığı da koruyordu. Seniöldürecekşeyin hafif kokusunu alıyordu zaman zaman. Diğer bütün kokulara karışıyordu.

İnsanların yemek pişirdikleri bir yerin arkasında durdular Güzel kokular geliyordu oradan. Hatta bunlar pis kokulu adamınkinden hemen hemen daha güçlüydü. Seni acıktıran kokulardı. Çok koku. Bol koku. Et, tavuk, havuç, peynir. Peynir iyi bir şeydi. Dişine yapışıyordu ama yine de lezzetliydi. Sokakta bulduğun eski çikletten daha iyiydi. Çiklet de dişine yapışıyordu ama hiç lezzetli değildi. İşe yaramıyordu. Ekmek, bezelye, şeker, vanilya, çikolata ve çenenin sızlamasına, ağzının sulanmasına neden olan daha bir sürü koku.

Woofer bazen böyle yemek yerlerine gelir, kuyruğunu sallayarak inlerdi. Kimi zaman ona iyi bir şeyler verirlerdi. Ama çoğu kez onu kovar, arkasından bir şeyler atar, bağırıp ayaklarını yere vururlardı. İnsanlar pek çok konuda garip davranıyorlardı. Bunlardan biri de yemek konusuydu. Yiyeceklerini saklıyor, sana onlardan vermeyi hiç istemiyorlardı. Ama sonra bu yiyeceklerin bazılarını tenekelere atıyorlardı. Yiyecekler de orada kokuyor ve yediğin zaman seni hasta ediyordu. Tenekeleri, yiyecekleri seni hasta edecek duruma gelmeden önce kapmak için devirdiğindeyse koşarak geliyor, bağırıp çağırıyorlardı. Sanki kedi ya da öyle bir şeymişsin gibi seni kovalıyorlardı.

Woofer eğlenmek için kovalanmaya gelecek biri değildi. Kediler eğlenmek için kovalanabilirlerdi. Woofer bir kedi değildi. Bir köpekti o. Bu o kadar da belliydi ki.

İnsanlar çok tuhaf davranabiliyorlardı.

O pis kokulu adam şimdi bir kapıya vuruyordu. Tekrar tekrar. Sonra kapıyı beyazlar giymiş şişman bir adam açtı. Etrafı köpeği acıktıran kokularla dolu bulutlar sarmıştı.

Beyazlı şişman adam, «Sevgili Tanrım,» dedi. «Her zamankinden berbat haldesin, Sammy.»

Pis kokulu adam elindeki şişeyi uzattı. «Sadece bana biraz kahve ver. Aslında seni rahatsız etmek istemiyorum. Bu yüzden utanıyorum. Ama biraz kahveye ihtiyacım var.»

«Yıllar önce buna ilk başladığın günleri hatırlıyorum...»

«Ayılmak için biraz kahve içmeliyim.»

«Newport Beach’deki o küçük reklam ajansında çalışıyordun...»

«Çabucak ayılmam gerekiyor.»

«Sonra yükseldin ve Los Angeles’e gittin. Her zaman çok güzel giyinirdin. Giysilerin en iyilerini seçerdin.»

«Ayılmazsam öleceğim.»

Şişman adam, «İşte bu doğru,» dedi.

«Sadece bir termos dolusu kahve, Kenny. Lütfen.»

«Yalnız kahveyle ayılamazsın. Bir kesekâğıdına senin için yiyecek koyacağım. Onları yiyeceğine söz ver.»

«Evet, tabii, tabii yerim. Ve kahve, lütfen.»

«Sen şimdi yana çekil, kapıdan uzaklaş. Patronun seni görmesini, sana bir şeyler verdiğimi anlamasını istemiyorum.»

«Olur, Kenny, olur, sağol. Bu yaptığını takdir ediyorum. Gerçekten. Çünkü ayılmam gerekiyor.»

Şişman adam ayyaşın arkasına, yana doğru baktı. «Artık bir köpeğin de mi var, Sammy?»

Pis kokulu adam dönüp bakınca şaşırdı.

Belki de Woofer’a bir tekme atacaktı. Ama şişman adam ondan farklıydı. İyi bir insandı o. Yenilecek pek çok güzel şeyin kokusunu alan biri iyi olurdu tabii.

Şişman adam kapıdan öne doğru eğildi. Yiyecekyerinin ışıkları arkasında kaldı. Senibesleyecekinsan sesiyle, «Hey, kuçu kuçu,» dedi. «Nasılsın bakalım?»

İnsanların çıkardıkları seslerdi bunlar. Woofer aslında konuşmaların hiçbirini anlamıyordu. İnsanlar böyle sesler çıkarırlardı işte.

Woofer kuyruğunu salladı. İnsanların bundan her zaman hoşlandıklarını biliyordu. Başını eğerek, insanların hep, «Ahhh,» diye bağırmalarına neden olan tavırlarını takındı.

Şişman adam, «Ahhh, sen sokaklarda sürünecek bir köpek değilsin,» dedi. «Senin gibi iyi bir köpeği bırakan insanlar nasıl yaratıklar? Aç mısın? Aç olduğundan eminim. Ben bu işi hallederim, kuçu kuçu.»

İnsanların onu çağırdıkları adlardan biri de «kuçu kuçu»ydu. Woofer yavruyken kendisini çok seven küçük bir kızın onu «Prens,» diye çağırdığını hatırlıyordu. Ama uzun zaman önceydi. O kadınla oğlu artık ona Woofer adını takmışlardı. Ama daha çok bu kuçu kuçu adını duyuyordu.

Şişman adamdan hoşlandığını belirtmek için kuyruğunu daha hızlı sallayarak inledi. Ayrıca zararsız olduğunu göstermek için şöyle bir titredi. İyi bir köpek, çok iyi bir köpek olduğunu anlatmak için. İnsanlar böyle şeylerden hoşlanırlardı.

Şişman adam kokulu sarhoşa bir şeyler söyledi. Sonra yemekyeri ne girip gözden kayboldu. Kapıyı da kapatmıştı.

Pis kokulu adam, «Ayılmalıyım,» diye kendi kendine konuştu.

Beklemek zordu. Hele ağaca tırmanmış bir kediyi beklemek daha da zordu. İnsanların size yiyecek verecekmiş gibi gözüktükleri anla verdikleri zaman arasındaki süre hep çok uzundu. Bu arada bir kediyi kovalayabileceğini düşünüyordun. Bir arabayı kovalayabileceğini, bölgendeki bütün köpeklerin kokusunu alabileceğini. Başın dönünceye kadar kendi kuyruğunu kovalayabileceğini, hasta edici yiyeceklerle dolu sürüyle tenekeyi devirebileceğini. Hatta bir süre uyuyabileceğini. Bütün bunları yaptıktan sonra yiyebileceğin bir şeylerle dönmeleri için yine de beklemen gerekiyordu.

Kokulu adam, «Gördüğüm şeyleri herkesin öğrenmesi gerekiyor,» dedi.

Woofer adama sokulmadı. Hâlâ kuyruğunu sallıyor ve yemekyerin den gelen bütün o kokuları duymamaya çalışıyordu. Çünkü onlar beklemeyi daha da zorlaştırıyorlardı. Ama o kokular etrafını sarıp duruyordu. İçine çekmemek elinde değildi ki.

Pis kokulu adam mırıldandı. «Fareadam gerçek! Gerçek o!»

Sonunda şişman adam elinde o acayip şişe ve ayyaş için hazırladığı kesekâğıdıyla döndü. Bir de elinde yemek artıklarıyla tepeleme doldurulmuş bir tabak vardı.

Woofer kuyruğunu sallayarak titredi. Artıkların kendisi için olduğunu sanıyordu ama fazla cüretli davranmak da istemiyordu. Yiyecekler onun değilse, şişman adam ona tekme atabilirdi. Woofer bu yüzden bekledi. Ama şişman adamın onu unutmaması için inliyordu. Sonra şişman adam tabağı yere koydu. Bu, artıkların onun olduğunu gösteriyordu. Bu iyiydi işte. Çok iyiydi. Her şeyin en iyisiydi.

Woofer tabağa usulca yaklaştı. Parçalardan birini kaptı. Jambon, sığır, yemek suyuna batırılmış ekmek parçaları. Evet evet evet evet evet evet evet.

Şişman adam çömeldi. Woofer’ı okşamak, kulaklarının arkasını kaşımak istiyordu. Köpek buna izin verdi ama kaygılıydı. Bazı insanlar seni yiyecekle kandırıyorlar, yemekleri uzatıyor, hatta veriyorlardı. Okşamak istiyormuş gibi davranıyor, ondan sonra da burnuna vuruyor ya da tekmeyi yapıştırıyorlardı. Ya da daha kötü şeyler yapıyorlardı.

Woofer vaktiyle karşılaştığı bir grup çocuğu hatırlıyordu. Neşeli, mutlu çocuklardı. Gülüyorlardı. Et parçaları getirmiş, kendi elleriyle Woofer'a yedirmişlerdi. İyi çocuklara benziyorlardı. Köpeği okşamış, kulaklarının arkasını kaşımışlardı. Woofer onları koklamıştı. Burnuna kötü bir koku da gelmemişti. Çocukların ellerini yalamıştı onun üzerine. Bu mutlu çocuklar yaz güneşi, kum ve deniz tuzu gibi kokuyorlardı. Woofer arka ayaklarının üzerine kalkarak susta durmuş, kendi kuyruğunu kovalamış, kendi ayaklarına takılarak yuvarlanmıştı. Bütün bunları çocukları güldürmek için yapmıştı. Gerçekten de gülmüşlerdi. Woofer’la güreşmişlerdi. Köpek arkaüstü bile yatmış, karnını açarak karnını ovuşturmalarına izin vermişti. İyi çocuklar onlar, diye düşünmüştü. Belki içlerinden biri beni alıp evine götürür. Bana her gün yiyecek verir. Sonra çocuklar onu ensesinden tutmuşlardı. İçlerinden birinin elinde ucu alevli küçücük bir çubuk vardı. Woofer’ın tüylerini yakmaya çalışmışlardı. Köpek bağırmış, iniemiş, çırpınarak ellerinden kurtulmaya uğraşmıştı. Alevli çubuk sönünce bir tane daha yakmışlardı. Tabii Woo fer onları ısırabilirdi ama kötü olurdu. İyi bir köpekti o. İyi. Woofer’in burnuna yanık tüy kokusu gelmişse de postu alev almamıştı. Çocuklar alevli bir çubuk daha yakmak zorunda kalmışlardı. Woofer da o sırada kaçmıştı. Onların erişemeyeceği bir yere kadar koşmuş, Sonra da arkasına bakmıştı. Çocuklar gülüyorlardı. Güneş, kum ve deniz kokuyorlardı. Mutlu çocuklar. Woofer’i işaret ediyor ve gülmekten katılıyorlardı.

İnsanların çoğu iyiydi. Ama diğerleri hiç de iyi değillerdi. Woofer bazen iyi olmayanların kokusunu hemen alıyordu. Onlar... soğuk şeyler gibi kokuyorlardı... Buz gibi... kışın soğuyan madenler gibi... Deniz kurşuniye dönüştüğü, güneş kaybolduğu ve kimse kumsala gelmediği günlerdeki gibi... Ama bazen de kötülerin kokusu iyilerinkine benziyordu. İnsanlar dünyanın en ilginç yaratıklarıydı. Ayrıca en korkutucu olanları da.

Şimdi yemekyerinin arkasında duran şişman adam iyilerdendi. Woofer’in burnuna vurmadı, onu tekmelemedi de. Sadece iyi yiyecekler verdi. Evet evet evet evet. Woofer ellerini yaladığı zaman güzel güzel güldü.

Sonunda şişman adam artık yiyecek kalmadığını açıkladı. Woofer art ayaklarının üzerinde yükselerek susta durdu, inledi, sızıldandı, yuvarlanıp karnını gösterdi. Doğrulup oturdu ve yalvardı. Bir daire üzerinde dönerek dans etti. Başını yana eğerek kuyruğunu salladı salladı salladı salladı. Kulaklarını kaldırıp indirdi. Başını eğerek yiyecek sağlayabilecek bütün küçük oyunlarını gösterdi. Ama şişman adamdan daha fazla yiyecek kopartmak imkânsızdı. Adam içeri girip kapıyı kapattı.

Eh, Woosfer’in karnı da dolmuştu zaten. Daha fazla yiyeceğe ihtiyacı yoktu.

Ama tabii bu, daha fazla yiyecek istemeyeceğin anlamına gelmezdi.

Woofer da onun için bekleyecekti. Kapının önünde hem de.

Şişman adam iyi bir insandı. Tekrar gelecekti. Seni nasıl unuturdu? Küçük dansını, salladığın kuyruğunu ve yalvarış dolu iniltini?

Bekle.

Bekle.

Bekle. Bekle.

Woofer yemek veren şişman adama rastladığı sırada ilginç bir şey yaptığını hatırlar gibi oldu. Ama neydi bu?

Çok ilginçti...

Sonra pis kokulu adamı hatırladı.

O acayip, pis kokulu adam geçidin ta dibindeydi. Köşede, iki ağaç çığın arasına yere oturmuş, sırtını yemek yerinin duvarına dayamıştı. Kesekâğıdından aldığı şeyleri yiyor ve o büyük şişeden bir sıvıyı içiyordu. Woofer’in burnuna kahve kokusu geldi. Yiyecek kokusu da.

Yiyecek.

Köpek pis kokulu adama doğru koştu. Belki bir şeyler daha yiyebilirdi. Ama sonra birdenbire durakladı, çünkü burnuna o kötü şeyin kokusu gelmişti. Pis kokulu adamın üzerine sinmişti bu koku. Gece havasında da vardı. Yine çok güçlenmişti. Soğuk ve korkunçtu. Rüzgâr taşıyordu bu kokuyu.

Seniöldürecekşey yine dışarı çıkmıştı.

kuyruğunu sallamayı bırakmış olan Woofer, pis kokulu adama yaklaşmadan döndü. Gece sokaklarında hızla ilerlemeye başladı. Binlerce kokunun arasında o bir tekini izliyor, karanın kaybolduğu, geride sadece kum ve suyun kaldığı yere doğru gidiyordu. Homurdanan soğuk, karanlık, zifiri karanlık denize doğru.

James Ordegard’ın komşuları da, Ricky Estefan’ınkiler gibi yan evdeki gürültüyle ilgilenmediler. Silah sesleri ve camların kırılmasına karşı bir tepki göstermediler. Harry ön kapıyı açıp sokağın aşağısına yukarısına baktığı zaman gece çok sakindi. Uzaklardan siren sesi de gelmiyordu.

Sanki Harry’le Connie, Tiktakla sadece ikisinin gördüğü bir düşte karşılaşmışlardı. Ama ellerinde bu karşılaşmanın gerçek olduğunu gösteren pek çok kanıt vardı: tabancaların boş şarjörleri, büyük yatak odasının balkonuna saçılmış cam kırıkları, kesikler, sıyrıklar ve sonradan çürüyecek olan sızlayan yerler.

Harry’nin ilk düşüncesi serseri geri gelmeden oradan gitmek oldu. Connie’ninki de. Ama ikisi de Tiktakın onları başka bir yerde yine aynı kolaylıkla bulabileceğinin farkındaydılar. Serseriyle karşılaşmalarından sonra olanlar konusunda mümkün olduğu kadar bir şeyler öğrenmeleri gerekiyordu.

Tekrar James Ordegard’ın yatak odasına gittiler. Harry, Goya’nın tablosundaki gulyabaninin kötü bakışları altında bir kanıt daha aradı: kan.

Connie, Tiktakı en aşağı üç defa vurmuştu. Belki de dört defa. Üstelik de çok yakından. Serserinin yüzünün bir kısmı uçmuş, boğazında da büyük bir yara açılmıştı. Serseri, Connie’yi camlı kapıdan balkona attıktan sonra Harry de sırtına iki kurşun sıkmıştı.

Etrafa kanların fışkırmış olması gerekirdi. Mezunlar partisinde biraların fışkırdığı gibi bol bol. Ama duvarlarda da, halılarda da bir damla bile kan yoktu.

Connie, «Ee?» diye sordu. Elinde su dolu bir bardak vardı. Aspirinler boğazına yapışmıştı. Hâlâ onları yutmaya çalışıyordu. Ya da hapları yutmuştu ama boğazına başka bir şey takılmıştı... örneğin, korku gibi bir şey. Oysa Connie çoğu zaman bu duyguyu yenmesini bilirdi. «Bir şey bulabildin mi?»

«Hiç kan yok. Sadece bu... toprak sanırım.»

Harry’nin parmaklarının arasında ufaladığı şey gerçekten toprağa benziyordu. Halının ve yatak örtüsünün üzerine toprak parçaları saçılmıştı.

Harry odada ikibüklüm olmuş dolaşıyor, daha iri toprak parçaları bulunca durup onları tek parmağıyla itiyordu.

Connie, «Bu gece çok çabuk geçiyor,» dedi.

«Bana zamanı söyleme.»

Ama genç kadın yine de söyledi. «On ikiyi beş geçiyor. Sihirli saat.»

«O kesin.» Harry odada dolaşmayı sürdürdü. Bir toprak parçasının içinde bir solucan buldu. Hâlâ nemliydi, üzeri parlıyordu ama ölmüştü.

Çürümeye başlamış bir bitki yumağını usulca ayırdı. Kauçuk ağacının yapraklarına benziyordu. Yapraklar Ortadoğu’ya özgü bir hamur tatlısının tabakaları gibi kat kat ayrıldılar. En ortada zümrüt gibi gözlü bacakları katılmış ölü bir böcek yatıyordu.

Harry komodinlerden birinin yakınında hafifçe çarpılmış bir kurşun buldu. Connie’nin Tiktaka sıktığı kurşunlardan biriydi, üzerine ıslak toprak parçaları yapışmıştı. Harry onu alıp baş ve işaret parmaklarının arasında düşünceli düşünceli yuvarladı.

Connie onun ne bulduğunu anlamak için yanına geldi. «Sence bu ne anlama geliyor?»

«Kesin olarak bilmiyorum... ama belki de...»

«Ne?»

Harry durakladı, dönüp halıyla yatak örtüsünün üzerindeki toprak parçalarına baktı. Bazı halk efsanelerini anımsamıştı. Bir tür peri masalları sayılırlardı, ama onlarda Hans Christian Andersen’in masallarında kinden daha da belirgin dini bir hava vardı. Yanılmıyorsa Musevi kökenliydiler bunlar. Gizli sırlarla ilgili söylencelerdi.

Harry, «Bütün bu toprak ve döküntüleri toplar da, biraraya getirip iyice sıkıştırırsan, elde edeceğin parça Tiktakın boynundaki yara ve yüzünün yanındaki deliği tam tamına doldurmaya yeter mi?» dedi.

Connie kaşlarını çattı. «Belki. Yani... ne demek istiyorsun?»

Harry ayağa kalkarak kurşunu cebine attı. Genç kadına Ricky Este fan’ın oturma odasında buldukları ve izah edemedikleri o toprak yığınını hatırlatmasına gerek olmadığını biliyordu. O yığından çıkan ayrıntılı el ve palto yenini de.

Connie’ye, «Henüz ne demek istediğimi ben de bilmiyorum,» diye cevap verdi. «Bu konuyu biraz daha düşünmem gerekiyor.»

İki ortak Ordegard'ın evinde ilerlerken ışıkları tek tek söndürdüler. Geride bıraktıkları karanlık canlı gibiydi.

Dışarda, gece yarısından sonraki bu dünyada okyanustan esen rüzgâr karayı yıkıyor ama temizleyemiyordu. Pasifik’ten esen rüzgâr Harry’e hep serin ve tertemizmiş gibi gelirdi. Ama artık öyle düşünmüyordu. Doğa güçlerinin, yaşamın kargaşasını devamlı düzene soktuğu konusundaki inancını kaybetmişti. Bu gece serin meltem aklına temiz olmayan şeyleri getiriyordu: granit mezar taşları, soğuk toprağın sonsuza dek sarıldığı etsiz kemikler, ölü etlerle beslenen böceklerin parlak kabukları...

Harry hırpalanmış, yorulmuştu. Belki de şimdi böyle, eskisinden farklı olarak karanlık ve uğursuz şeyler düşünmesinin nedeni buydu. Sebep ne olursa olsun Connie’nin dediğine gelmeye başlıyordu. Doğal olan düzen değil kargaşaydı. Ona karşı konulamazdı. Sadece ona uymaya çalışabilirdin. Bir sörfçünün ölümüne neden olabilecek dev bir dalgayla ilerlemesi gibi.

Sokak kapısıyla Harry’nin Honda’yı bıraktığı bahçe yolu arasındaki çim alanda bir toprak yığını vardı. Az kalsın ona çarpıyorlardı. Orası yeni kazılmış gibiydi. İçeri girerken orada böyle bir toprak yığını olmadığını anımsıyorlardı.

Connie arabanın torpido gözünden bir elfeneri alıp döndü. Harry’nin yığını daha iyi inceleyebilmesi için ışığı o tarafa tuttu. Harry önce yığının çevresinde dolaştı. Dikkatle bakıyordu. Ama topraktan yapılmış bir el ya da başka insan organı göremedi. O şekil tümüyle parçalanmıştı bu kez.

Elleriyle toprakları eşelerken Cordegard’ın yatak odasında gördüğüne benzeyen kurumuş ve çürümüş yapraklardan oluşan yumaklar buldu. Otlar, taşlar, ölü solucanlar. Çürüyen bir sigar kutusunun ıslak parçaları. Kırılmış kök ve dallar. Küçük bir papağanın incecik kemikleri ve kalsiyumdan oluşan zarif bir dantele benzeyen katlanmış kanadı. Harry ne bulmayı umduğunu bilmiyordu. Belki de Ricky’nin evinde gördüğü el gibi en ince ayrıntıları bile unutulmamış çamurdan bir kalp. Bu kalp hâlâ garip ve kötü bir canlılıkla çarpacaktı.

İki ortak arabaya bindikten sonra Harry radyatörü çalıştırdı. İliklerine kadar üşüyordu. Isınmayı beklerken karanlık çim alandaki kara toprak yığınına bakarak Connie’ye folklor ve efsanelerin o kinci canavarından söz etti. Golem’den. Genç kadın onu hiçbir şey söylemeden dinledi. Bu şaşırtıcı olasılığı fazla kuşkuyla karşılamadı. Oysa o gece daha önce Harry çıldırmış gibi psişik yetenek ve başkalarını ele geçirmek konusunda iblisçe gücü olan bir sosyopattan söz ettiğinde ona pek inanmamıştı.

Genç kadın ortağının konuşması sona erdiği zaman, «Demek o bir Golem yaratıyor,» dedi. «Ve insanları öldürmek için onu kullanıyor. Kendisi o sırada başka bir yerde güvende oluyor.»

«Belki.»

«Topraktan bir Golem yapıyor...»

«Ya da kum veya kuru çalılardan. Ya da belki de hemen her şeyden.»

«Golem'i kafa gücüyle yaratıyor.»

Harry sesini çıkarmadı.

Connife, «Kafa gücüyle mi?» diye sordu. «Ya da halk hikâyelerindeki gibi sihirle mi?»

«Tanrım, bilmiyorum. Bütün bunlar çok çılgınca.»

«Ayrıca katilin insanları ele geçirebildiğini ve onları kuklalar gibi kullandığını da düşünüyorsun.»

«Belki de bu doğru değil. Şu ana kadar bunu gösterecek bir kanıt bulmadık.»

«Ya Ordegard?»

«Ben Ordegard’la Tiktak arasında bir bağ olduğunu sanmıyorum.»

«Ya? Ama sen morga bu nedenle...»

«Orası öyle, ama artık böyle düşünmüyorum. Ordegard sadece sıradan bir deliydi. Dün öğleden sonra tavanarasında onu öldürdüğüm zaman olay da sona erdi.»

«Ama Tiktak buraya, Ordegard'ın...»

«Çünkü biz buradaydık. Tiktak nasılsa bizi kolaylıkla bulacağını biliyor. O buraya, James Ordegard’la bir ilgisi olduğu için değil, bizim yüzümüzden geldi.»

Paneldeki deliklerden basınçlı sıcak hava fışkırdı. Sıcaklık Harry’nin etrafını sardı ama midesinde oluştuğunu düşündüğü buz kalıbını eritemedi.

«Birkaç saat arayla iki psikoyla karşılaştık,» diye mırıldandı. «Önce Ordegard, sonra da bu adam. Bizim tim için kötü bir gündü bu, işte o kadar.»

Connie başını salladı. «Rekorlar kitabına geçecek bir şey. Şimdi... Tiktakın Ordegard’la ilgisi yoksa, sana kızmasının nedeni o deliyi vurman değilse, o halde niçin kancayı sana taktı? Neden ölmeni istiyor?»

«Bilmiyorum...»

«Apartmanında, etrafı yakmadan önce sana, ‘Beni vurup her şeyin sona erdiğini düşünemezsin,’ dedi değil mi? Yani böyle bir şey söyle di.»

«Evet. Bir sürü laf arasında buna benzer bir şey de söyledi.» Harry, Golemserserinin gökgürültüsü gibi bir sesle ona haykırırken başka neler söylediğini hatırlamaya çalıştı. «Şimdi düşünüyorum da... Orde gard’ın adını hiç söylemedi. Sadece ben öyle düşündüm... Evet. Ordegard yanlış ipucu.»

Harry genç kadının, «Peki, doğru izi nasıl bulacağız?» diye sormasından korkuyordu. «Gerçek izi? Bizi Tiktaka götürecek olanı?» Ama Connie onun hiçbir şey bilemediğini anlamış olmalıydı ki, üstüne gitmedi.

«Arabanın içi fazla sıcak oldu,» dedi.

Harry radyatörün ısı kontrol düğmesini biraz çevirdi. Ama hâlâ ilikleri bile buz gibiydi.

Panelin ışıklarında ellerinin toz toprak içinde olduğunu farketti. Ölmeden gömülen, sonra taze mezardan çıkmak için toprakları çaresizce kazan bir adamın elleri gibiydi.

Honda’yı bahçe yolundan geri geri çıkardı. Laguna’nın dik tepelerinden ağır ağır indiler. Ailelerin oturdukları bu semtlerin sokakları gecenin bu saatinde hemen hemen bomboştu. Evlerin çoğu da karanlıktı. Kimbilir belki de modern bir hayalet kentin yokuşlarından iniyorlardı. Bütün semt halkı, yelkenli Mary Celeste gemisinin mürettebatı gibi ortadan kaybolmuştu belki de. Karanlık evlerde yataklar boştu. Terkedilmiş oturma odalarında televizyon ekranları pırıldıyordu. Kimsenin bir şeyler yemek için kalmadığı sessiz mutfaklarda gece yarısı atıştırması için tabakalara yiyecekler konmuştu.

Harry paneldeki saate bir göz attı: 12.18.

Şafağa altı saatten biraz daha uzun bir süre kalmıştı.

«O kadar yorgunum ki,» dedi. «Doğru dürüst düşünemiyorum. Kahretsin, düşünmem gerekiyor!»

«Gel gidip kahve içebileceğimiz bir yer bulalım. Biraz bir şeyler yiyelim. Eski gücümüzü kazanalım.»

«Evet, iyi olur. Nereye gideceğiz?»

«Yeşil Eve. Pasifik Kıyı Karayolunun üzerinde. Bu saatte açık olan birkaç yerden biri.»

«Yeşil Ev. Evet, orayı biliyorum.»

Bir yokuştan daha inerlerken hiç konuşmadılar. Sonra Connie, «Ordegard’ın evinin en garibime giden tarafı nedir biliyor musun?» diye sordu.

«Ne?»

«Orası bana kendi dairemi hatırlattı.»

«Sahi mi? Nasıl?»

«Bana ağız yapma, Harry. İki yeri de bu gece gördün.»

O da aradaki bazı benzerlikleri farketmiş, ama bunu düşünmek istememişti. «Adamın eşyası senden fazlaydı.»

«Aman aman fazla değildir. Evde süs eşyası, o 'dekoratif’ dedikleri şeyler ve aile fotoğrafları yoktu. Ordegard'ın evinde bir tek resim vardı. Benimkinde de öyle.»

«Ama arada büyük bir fark var. Çok büyük bir fark. Sendeki paraşütle atlayan bir adamın çektiği resim. O parlak renkli postere baktığın zaman kendini özgür hissediyor, canlanıyorsun. Bir insanın vücudunun çeşitli yerlerini dişleyen gulyabaniye hiç benzemiyor.»

«Bundan pek de emin değilim. Ordegard’ın yatak odasındaki tablo ölümle ilgili. İnsanların kaderiyle. Belki benim posterim de ölümle ilgili. Aşağıya doğru düşmek, düşmek ve paraşütünü hiç açamamakla.»

Harry bakışlarını sokaktan ayırarak genç kadına bir göz attı. Connie ona bakmıyordu, başını arkaya atmış, gözlerini kapatmıştı.

«Ben kendimi öldürmeyi ne kadar istiyorsam, sen de o kadar istiyorsun,» dedi Harry.

«Nereden biliyorsun?»

«Biliyorum işte.»

«Haydi oradan!»

Harry arabayı Pasifik Kıyı Karayolundaki kırmızı ışıkta durdurdu ve tekrar ona baktı. «Connie...»

«Ben her zaman özgürlüğü kovaladım. Nihai özgürlük nedir?»

«Buna bana sen söyle.»

«Nihai özgürlük ölümdür.»

«Bana Freud’ca ağızlar yapma, Gulliver. Her zaman en hoşuma giden yanın kimseyi analize kalkışmaman.»

Genç kadın gülümsedi. Aynı sözleri Ordegard’ı vurduktan sonra hamburger lokantasında ortağına söylediğini hatırladığı belliydi. Harry o zaman Connie’nin aslında göründüğü kadar sert olup olmadığını düşünmüştü.

Connie gözlerini açarak trafik ışıklarına baktı. «Yeşil...»

«Gitmeye hazır değilim.»

Connie ona baktı.

Harry, «Önce şunu öğrenmek istiyorum,» diye başladı. «Benimle alay mı ediyorsun, yoksa Ordegard gibi deliyle ortak bir yanın olduğuna gerçekten inanıyor musun?»

«Durmadan söylediğim o saçmasapan sözler... Yani kargaşayı sevmen, ona sarılman gerektiği iddialarım. Belki şu çılgın dünyada yaşayabilmek için bunu yapmak zorundasın. Ama bu gece aklıma başka bîr şey geldi. Belki de ben kargaşa dalgalarının üzerinde sekerken, onların günün birinde beni öldüreceğini umuyordum.»

«Umuyordun... öyle mi?»

«Artık kargaşadan eskisi kadar hoşlanmadığımı sanıyorum.»

«Tiktak sana bunun nasıl bir şey olduğunu öğrettiği için mi? Neden, onun seni kargaşaya doyurması mı?»

«Bunun Tiktakla ilgisi yok... Daha önce, hemen işten sonra yaşamam için hiç bilmediğim bir nedenim olduğunu öğrendim. Dairen yanmadan ve her şey altüst olmadan önce.»

Işık yine kırmızıya dönmüştü. İki araba kıyı yolunda ‘vışşş’ diye hızla yanlarından geçti. Genç kadın uzaklaşmalarını seyretti.

Harry bir şey söylemedi. Söze karışırsa Connie’nin anlatmaya başladığı hikâyeyi bitirmekten vazgeçmesinden korkuyordu. Altı ay boyunca o buz gibi ketumluğu hiç değişmemişti. Ancak kendi apartmanında pek kısa bir an yumuşamış, hem özel hem de derin bir şeyi açıklamanın eşiğine gelmişti. Ama sonra tekrar o buz gibi halini almıştı. Ancak şimdi buzulun yüzeyinde çatlaklar belirmeye başlıyordu. Harry genç kadının dünyasına girmeyi öyle istiyordu ki, bu onun birilerine bağlanma ihtiyacını açıklıyordu. Connie’nin o ana dek özel yaşamını ne dereceye kadar sakladığını da. Harry gerekirse yaşamının bu son altı saatini trafik lambasının altında geçirmeye hazırdı. Sokak konusunda deneyimli olan polisin sert görünüşü altında özel bir kadının yaşadığına inanıyordu. Onun için Connie’nin o kadını daha iyi anlama olanağı vermesini bekleyebilirdi.

Genç kadın, «Benim bir kızkardeşim varmış,» diye başladı. «Bunu son zamanlara kadar bilmiyordum. Öleli beş yıl olmuş. Ama bir kızı varmış. Eleanor. Ellie. Artık ben ölmek, kargaşa dalgalarının üzerinde sekmek istemiyorum. Yalnızca bana Ellie’yi görme fırsatının verilmesini diliyorum. Onu tanımalı, çocuğu sevip sevemeyeceğimi anlamalıyım. Bana Ellie’yi sevebilirmişim gibi geliyor. Belki de çocukken başıma gelenler içimdeki o sevme yeteneğini büsbütün yok etmedi. Belki nefret etmekten daha fazla bir şeyler başarabilirim. Bunu öğrenmek zorundayım. Öğrenmek için sabırsızlanıyorum.»

Harry çok etkilenmişti. Eğer yanılmıyorsa, Connie ona karşı kendi sininki gibi sevgiye benzer bir duygu beslemiyordu. Ama durum yine de kötü sayılmazdı. Connie’nin bütün kuşkularına rağmen onda sevme yeteneği olduğunu, kalbinde yeğenine bir yer bulacağını biliyordu Harry. Eh, küçük kıza kalbinde yer açabileceğine göre... aynı şeyi onun için de yapamaz mıydı?

Connie onunla göz göze gelince gülümsedi. «Tanrım, neler söylüyorum! Öğleden sonraki televizyon ‘talk show’larında her şeylerini itiraf etme meraklısı sinir hastalarına benziyorum.»

«Hiç de değil. Ben... bütün bunları duymak istiyorum.»

«Bir de bakacaksın, sana anneleri gibi giyinen erkeklerle seks yapmaktan hoşlandığımı anlatıyorum.»

«Gerçekten hoşlanıyor musun?»

Connie güldü. «Kim hoşlanmaz ki?»

Harry onun, «Çocukken başıma gelenler...» sözleriyle neyi kastettiğini öğrenmek istiyor ama sormaya korkuyordu. O olay belki Connie nin özü değildi ama genç kadın hiç olmazsa öyle olduğuna inanıyordu. Ve bunu ancak kendi uygun bulduğu zaman açıklayacaktı. Zaten Harry’nin Connie’ye sormak istediği başka bin soru vardı. Hatta on bin soru. Sormaya başlarsa gerçekten de şafağa, Tiktak ve ölüme kadar bu dörtyol ağzında otururlardı.

Trafik ışığı yine yeşile dönmüştü. Harry dörtyol ağzından sağa doğru döndü. İki blok kuzeye doğru çıktı ve arabayı Yeşil Evin önünde dur durdu.

Arabadan inerlerken, Harry lokantanın köşesindeki gölgelerin arasında pis bir serserinin oturduğunu gördü. Binanın arkasına doğru giden bir geçidin yakınındaydı. Tiktak değildi bu serseri. Ondan daha ufak tefek, acınacak bir tipti. İki ağaççığın arasına girmiş, dizlerini bükmüştü. Kucağındaki kesekâğıdından aldığı bir şeyleri yiyor, bir termostan sıcak kahve içerek kendi kendine telaşla bir şeyler mırıldanıyordu.

Yeşil Evin kapısına doğru giderlerken serseri bakışlarıyla onları izledi. Bakışları heyecanlı ve kaygılıydı. Kanlı gözleri son zamanlarda sokaklarda yaşayan yersiz yurtsuzların çoğununkine benziyor, paranoyak bir korkuyla alev alev yanıyordu Belki de uzaydan gelen kötü yara tıkların kendisine eza ettiklerine inanıyordu. Bu uzaylılar kafasını karıştırmak için mikro dalgaları ona doğru çeviriyorlardı. Ya da Başkan John F. Kennedy’i gerçekten vurmuş olan ve o günden beri bütün dünyaya hükmeden on bin seksen iki alçak komplocunun kurduğu bir çete onun peşindeydi. Ya da peşindekiler her yerde her şeyi almaya, bütün insanları esir etmeye ve Amerikan çocuklarının çiğ bağırsaklarını Tokyo’daki suşi barlarında meze olarak sunmaya hazırlanan iblis gibi Japon işadamlarıydı. Son zamanlarda nüfusun aklı başında olan yarısı... ya da sen zamanlarda normal sayılanları... gülünç olduğu kanıtlanabilecek şu ya da bu paranoyak bir komplo teorisine inanıyordu Bu adam gibi kafasını tümüyle kaybetmiş sokak serserileri için bu tür hayallere inanmak kaçınılmazdı sanki.

Connie serseriye, «Beni duyabiliyor musun?» diye sordu. «Yoksa şimdi ayda bir yerde misin?»

Adam ona öfkeyle baktı.

«Biz polisiz. Anlıyor musun? Polisiz! Biz yokken arabaya dokunursan kendini daha ne olduğunu anlamadan son sürat bir ‘temizlenme’ programına katılmış bulursun. Üç ay ne içki içebilirsin, ne de uyuşturucu kullanırsın.»

Bu sokak şövalyelerinden bazılarını etkileyebilen tek tehdit bu zorla temizlenme programıydı. Zaten bataklığın dibine düşmüşlerdi. Daha büyük hayvanların onları ısırıp çiğnemelerine, itilip kakılmaya alışmışlardı. Kaybedecek hiçbir şeyleri kalmamıştı. Ucuz şarap ya da alabildikleri bir uyuşturucuyla kafayı bulma fırsatı dışında.

Adam, «Polisler mi?» dedi.

Connie, «İyi,» diye cevap verdi. «Beni duymuşsun. Polis. Üç ay boyunca bir tek içki bile yok. O süre insana üç yüzyıl gibi gelir.»

Bir hafta önce Santa Ana’da bir serseri, resmi arabanın başında kimsenin beklememesinden yararlanmış ve şoför yerine pisleyerek toplumsal bir protestoda bulunmuştu. Hoş belki de onları insan pisliğini bir «Hoşgeldin» armağanı ve galaksiler arası işbirliği için bir çağrı sayan uzaylılardan sanmıştı. Her neyse, Connie serseriyi hemen öldürmek istemişti. Harry genç kadını ‘zorla temizlemenin’ daha zalim bir şey olduğuna inandırmak için bütün ikna gücü ve diplomatlığını kullanmıştı.

Connie, «Kapıları kilitledin mi?» diye sordu Harry’e.

«Evet.»

Yeşil Eve girerlerken serseri arkalarından düşünceli düşünceli, «Polisler...» diye mırıldandı.

Bryan çörek, bisküvi ve kızarmış patatesleri yedikten sonra tam anlamıyla yalnız kalabilmek amacıyla En Büyük ve En Gizli gücünü bir an için kullandı. Sonra verandanın kenarında durup parmaklığın arasından aşağıdaki sessiz denize işedi. Her zaman başkalarının önünde böyle şeyler yapmaktan zevk alırdı. Hatta bazen sokakta, etrafta insanlar varken. Tabii En Büyük ve En Gizli gücü sayesinde yakalanmayacağını biliyordu. Mesanesini boşalttıktan sonra her şeyin yeniden başlamasını sağladı ve eve girdi.

Enerjisini yenilemek için yiyecek ender olarak yeterliydi. Ne de olsa, ‘Olan’ bir tanrıydı ve İncil’e göre ilk tanrı da yedinci gün dinlenmek zorunda kalmıştı. Bryan da daha başka mucizeler yaratmadan önce uyumak zorundaydı. Sadece karyolanın başucundaki lambaların aydınlattığı yatak odasında, koruma sıvısında türlü cinste ve renkte gözlerin yüzdüğü kavanozların dizili olduğu rafların önünde bir süre durdu Kırpılmayan ve sonsuza kadar açık kalacak olan gözlerin kendisine bak tıklarını hissediyordu. Ona taptıklarını da.

Kırmızı robdöşambrın kuşağını çözdü, omuzlarından sıyırarak yere attı.

Gözler onu seviyorlardı. Onların sevgisini hissediyor ve kabulleniyordu.

Kavanozlardan birini açtı. İçindeki gözler bir kadına aitti. Bryan onu sürüden ayıklamıştı, çünkü kadın kimsenin fazla ilgisini çekmeden ortadan kaybolabilecek insanlardandı. Bu gözler bir zamanlar maviydi. Ama artık renkleri solmuş, mercekleri de bulanıklaşmıştı.

Elini keskin kokulu sıvıya sokup o mavi gözlerden birini alarak sol avucuna yuvarladı. Göz olgun bir hurmaya benziyordu. Yumuşak ama gergin. Ve nemli.

Gözü avucuyla göğsünün arasına sıkıştırarak usulca vücudunda yuvarladı. Bir memesinin ucundan diğerine, ileri geri, ileri geri. Fazla bastırmıyor, göze zarar vermekten kaçınıyordu. Ama ölmüş olan kadının, vücudunun her düzgün ve kavisli yerini, her gözeneğini ve ‘Olmasını’ tüm harikalığıyla görmesini çok istiyordu. Küçük küre sıcak cildinin üzerinde serindi. Teninde nemli bir iz bırakıyordu. Bryan zevkle titredi. Kaygan gözü dümdüz karnına doğru indirerek orada küreye daireler çizdirdi. Sonra da onu bir an göbek çukurunun üzerinde tuttu.

Kavanozdan ikinci mavi gözü de alıp sağ avucunun altına sıkıştırarak iki gözün vücudunu incelemesine izin verdi: göğüs, bacakların üstü ve kalçalar, tekrar yukarıya doğru, karın ve göğüs. Boynun iki yanı. Suratı. Süngerimsi nemli küreleri yanaklarında usulca döndürdü. Döndürdü, döndürdü, döndürdü. Ona tapınılması ne kadar doyurucu bir şeydi. Ölü kadına, onu yargılayıp mahkûm eden ‘Olan’ tanrıyla geçirilen bu yakın anın bahşedilmesi ne harikulade bir şeydi.

Koruma sıvısının izleri iki gözün de vücudunun üzerinde dolaştığı yerleri belirtiyordu. Sıvı buharlaşırken tenindeki dantel gibi ince, serin izlerin gözyaşlarından kaldığına inanmak kolaylaşıyordu. Bu gözyaşlarını ölü kadın o kutsal temas yüzünden döküyordu.

Raflarda ayrı cam duvarlı sıvı evrenlerinden bakan gözler haset doluydu sanki. Bryan’ın mavi gözlere kendisine dokunma iznini lütfettiği için kıskançlık duyuyorlardı.

Bryan, keşke annemi buraya getirebilseydim, diye düşündü. Beni seven, bana tapan, saygı gösteren o gözleri ona gösterebilseydim. Onların bakmak istemeyecekleri hiçbir yanım olmadığını görebilseydi...

Ama tabii o bakmaz, göremez. O inatçı, kurumuş cadı benden korkmakta ısrar eder. Benim iğrenç bir yaratık olduğuma inanıyor. Oysa onun bile benim üstün manevi gücü olan birine dönüştüğümü anlaması gerekir. ‘Olduğumu.’ Yargının kılıcı, kıyamet günü ölüm kalım savaşını başlatacak biri, haddinden fazla insanın kirlettiği dünyanın kurtarıcısı olduğumu bilmeli artık.

Bryan o iki mavi gözü açık olan kavanoza attı. Kapağı sıkıca kapattı.

Açlığının bir türünü çörek ve kızarmış patatesle gidermişti. Bir diğerini ise, kavanozlardaki cemaatine ne şahane olduğunu göstererek ve onların kendisine huşuyla baktıklarını anlayarak doyurmuştu. Artık kısa bir süre uyuyarak akümülatörlerini yeniden doldurmasının zamanı gelmişti. Şafak yaklaşıyordu ve tutması gereken bir sözü vardı.

Karmakarışık çarşafların üzerine uzandı ve komodinin üstündeki lambanın düğmesine uzandı. Ama sonra lambayı söndürmemeye karar verdi. Oda tamamen karanlık olmazsa kavanozlardaki vücutları bulunmayan cemaati onu daha iyi görebileceklerdi. Uyurken bile ona hayranlık ve saygı duyacaklarını bilmek Bryan’ı memnun etti.

Gözlerini kapatıp esnedi ve her zamanki gibi çabucak uykuya daldı. Hemen rüya görmeye başladı: yıkılan dev kentler, yanan evler, çöken anıtlar, çatlamış beton ve çarpılmış çelikten oluşan ve ufka kadar uzanan, leş yiyen akbabaların doluştuğu mezarlar. Akbabalar o kadar çoktu ki, gökyüzünü karartıyorlardı.

Woofer sıçrıyor, koşuyor, ağırlaşarak yürüyordu... Sonunda da senlöldürecekşeye yaklaştığı için bir gölgelikten diğerine ihtiyatla, sürünürcesine gitmeye başladı. O şeyin kokusu keskin, güçlü ve pisti. O kötü kokulu adamınki gibi pis değildi. Farklıydı. Ve bir bakıma daha da kötüydü. Çok ilginçti bu.

Woofer korkmuyordu. Bir köpekti o. Sivri dişleri ve pençeleri vardı Güçlü ve çevikti. İz sürme ve avlama kanında vardı onun. O bir köpek ti. Zeki ve sert. Hiçbir şeyden korkup kaçmazdı. Kovalamak için yaratılmıştı, kovalanmak için değil. İstediği her şeyi korkusuzca izlerdi. Kedileri bile. Tabii kediler burnunu tırmalamış, onu ısırıp gururunu kırmışlardı Ama Woofer onları yine de kovalıyor, hiç korkmuyordu. Çünkü o bir köpekti. Belki bazı kediler kadar zeki değildi. Ama yine de bir köpekti.

Woofer şimdi bir sıra sık zakkumun yanından gidiyordu. Güzel çiçekler. Küçük meyvalar. Onları yeme. Hasta olursun. Böyle olacağı kokularından anlaşılıyor. Yapraklarıyla çiçekleri de öyle.

Hiçbir türde çiçek yememelisin... Woofer bir keresinde öyle bir çiçeği yemeye kalkmıştı. Çiçeğin içinde bir arı vardı. Sonra arı ağzına girmiş, dilini sokmuştu. Çok kötü bir gün olmuştu, kedilerle karşılaştıklarından daha da kötü.

Köpek sessizce ilerledi. Korkmuyordu. Hayır. Hayır. O bir köpekti.

insanyeri. Yüksek beyaz duvarlar. Pencereler karanlıktı. Dama yakın bir yerde kare biçimi cam biraz aydınlıktı.

Woofer usulca evin yanından ilerledi.

O kötü şeyin kokusu burada çok güçlüydü. Giderek daha da güçleniyordu. Woofer’ın burnunu yakıyordu adeta. Amonyağa benziyordu ama yine de onun gibi bir şey değildi. Soğuk bir kokuydu... Kara bir şey. Buzdan daha soğuk ve geceden daha kara.

Woofer yüksek beyaz duvarın yarısına geldiği zaman durdu. Dinledi. Etrafı kokladı.

Korkmuyordu. Korkmuyordu.

Yukarlarda bir şey «VUUUUU!» diye bir ses çıkardı.

Woofer korktu. Acele dönüp geldiği yoldan koşmaya başladı.

«Vuuuuu.»

Woofer bu sesi biliyordu. Bir baykuştu bu. Yukarda, karanlık gecede dalışlar yaparak avını yakalamaya çalışıyordu.

Woofer bir baykuştan korkmuştu! Kötü bir köpekti o. Kötü bir köpek. Kötü.

Çocuğu unutma. Çocuğu ve kadını. Zaten... bu koku, bu yer ve bu an çok ilginç...

Woofer tekrar dönerek insanyerinin yanından usulca ilerledi. Beyaz duvarlar. Yukarlarda hafif bir ışık. Demir bir parmaklığa geldi. Çubukların arasındaki açıklığa baktı. Dardı burası, ama kedinin peşinden girdiği yağmur oluğu kadar değil. Woofer oraya sıkışıp kalmış ama kedi yürüyüp gitmişti. Borunun içinde uzun bir süre kıvrılıp çabalamış, tekmeler atmıştı. Artık bir daha oradan kurtulamayacağını düşünüyordu. Oraya öyle sıkışmış halde, hiç kımıldayamazken kedi dönüp gelecek ve yine burnunu tırmalayacaktı. Evet, iki çubuğun arası dardı ama o boru kadar değil. Köpek arkasını salladı, tekme attı ve aralıktan geçti.

Woofer biraz yürüdü ve köşeyi dönerken seniöldürecekşeyi gördü. Gözleri burnu kadar keskin değildi. Ama yine de adamı seçti. Gençti o. Woofer onun o kötü şey olduğunu anladı, çünkü bu gençten etrafa o keskin, acayip, kara ve soğuk koku yayılıyordu. Daha önce durum başkaydı. Hiçbir zaman gençlerle ilgili olmuyordu bu. Ama işte şimdi koku aynıydı. Evet, bu gencin o şey olduğu kesindi.

Woofer dondu kaldı.

Korkmuyordu. Korkmuyordu. O bir köpekti.

Gençkötüşey insanyerine giriyordu. Yiyecek kâğıtları taşıyordu... Çikolata. Çörek. Kızarmış patates.

Bu çok ilginçti.

O kötü şey bile yemek yiyordu. Dışarı çıkıp yemek yemişti. Şimdi içeri giriyordu. Belki o kâğıtların içinde biraz yiyecek kalmıştı. Kuyruğunu sallayıp dostça inler, susta durup yalvarırsa o genç güzel bir şey verebilirdi ona. Evet evet evet evet.

Hayır hayır hayır hayır. Kötü bir fikirdi bu.

Ama çikolata?

Hayır. Unut bunu. Burnunun tırmalanmasına neden olan o kötü fikirlerden biri. Daha kötüsü de olabilir. Su birikintisindeki o arı gibi ölebilirsin. Çöplükteki fare gibi.

Seniöidürecekşey içeri girip kapıyı kapattı. O korkutucu kokusu eskisi kadar keskin değildi artık.

Çikolata kokusu da öyle.

«Vuuuuuuu!»

Sadece bir baykuş. Bir baykuştan kim korkardı? Bir köpek korkmazdı.

Woofer bir süre insanyerirnin etrafını kokladı. Burada çim, toprak ve insanların yerleştirdikleri o yassı taşlardan vardı. Ağaççıklar. Çiçekler. Otların arasında koşuşan böcekler. Değişik türde böcekler. İnsanların üzerine oturdukları şeylerden iki tane... Onların yanında bir çörek parçası. Çikolata, iyi iyi. Woofer çörek parçasını yutuverdi. Etrafı tekrar kokladı. Orayı, burayı, eşyaların altlarını. Ama başka bir parça bulamadı.

Küçük bir kertenkele! Vızzt! Kertenkele taşların üzerinden hızla kay dı. Onu yakala, onu yakala, yakala, yakala! İşte o tarafta, hayır bu tarafta! Bacaklarının arasından geçti! Şu yana gitti! işte geliyor. Şimdi de kaçıyor. Nereye gitti o? Şurada. Vızzzzt! Onun kaçmasına izin verme Yakala. Yakala. Onu istiyorum. Güüüm! Bu demir parmaklık da nere den çıktı?

Kertenkele gözden kaybolmuştu ama parmaklık taze insan çişi kokuyordu. Çok ilginçti bu.

Seniöldürecekşeyin çişiydi. Kokusu hiç de hoş değildi. Seniöldü recekşey insana benziyor, insan gibi işiyordu. Öyleyse o da insan olmalıydı. Garip ve farklı olmasına rağmen.

Woofer o kötü şeyin işemesi sona erdiği zaman gittiği yolu izledi. O insanyerine doğru. Büyük kapının altında daha küçük bir kapak olduğunu gördü. Hemen hemen köpeğin boyuna uygundu. Woofer kapağı kokladı. Buna başka bir köpeğin kokusu sinmiş gibiydi. Koku hafifti, çok hafif. Ama kapakta yine de başka bir köpeğin kokusu vardı. Uzun bir süre önce bir köpek o kapıdan girip çıkmıştı. Çok ilginçti bu. Bu çok uzun süre önce olmuştu. Woofer de bu yüzden bir şeyler öğrenebilmek için kapağı uzun uzadıya koklamak zorunda kaldı. O köpek erkekti. Küçük değildi. Ama pek büyük de sayılmazdı. İşte bu da ilginç ti. Köpek sinirliydi... ya da hastaydı belki de. Çok uzun süre geçmişti aradan. Evet, bu çok ilginçti.

Şimdi bunu düşün.

İnsanlar için kapı. Köpekler için kapı.

Düşün.

Demek burası sadece bir insanyeri değildi. Burası bir insanveköpekyeriydi. İşte bu da ilginç.

Woofer burnuyla küçük soğuk maden kapağı itince içeri doğru açıldı. Köpek başını içeri uzattı. Kapağı etrafa bakacak ve havayı derin koklayacak kadar kaldırmıştı.

İnsanyemek yeri. Yemekler bir yere saklanmış, Woofer’ın görebileceği bir yere konmamıştı. Ama köpek onların kokusunu yine de alabiliyordu. En güçlüsü o kötü şeyin kokuşuydu. Bu koku öyle keskindi ki, Woofer yiyeceklerle ilgilenemedi.

Kötü şeyin kokusu Woofer’i tiksindiriyor ve korkutuyordu. Ama aynı zamanda onu çekiyor, merak da hayvanı zorluyordu. Sonunda Woofer delikten içeri girdi. Küçük maden kapak sırtından ve kuyruğunun üzerinden kaydı, sonra hafif bir gıcırtıyla kapandı.

Woofer içerideydi şimdi.

Etrafı dinliyordu. Bir uğultu, tıkırtı, yumuşak bir şıngırtı. Makine sesleri. Onların dışında etrafta çıt çıkmıyordu.

Fazla ışık yoktu. Bazı makinelerin üzerinde küçük ışıltılı noktalar vardı.

Woofer korkmuyordu. Hayır, hayır, hayır.

Köpek karanlık bir yerden usulca, sürünürcesine gitti. Gözlerini kısmış gölgelerin arasına bakıyor, dinliyor ve kokluyordu. Ama seniöldürecekşeyi bulamıyordu. Ancak merdivenin alt basamaklarına eriştiği zaman durum değişti. Köpek başını kaldırdı ve şeyin yukardaki yerlerin birinde olduğunu anladı.

Merdivenden çıkmaya başladı. Durakladı. Devam etti. Durakladı. Dönüp aşağıya, o kata baktı. Başını kaldırdı. Merdivenden çıkmayı sürdürdü. Durakladı. Bir kediyi kovalarken bir ara aklına gelen şeyi düşündü. Burada ne işim var? Madem buraya yiyecek, kızışmış bir dişi ve beni okşayıp kaşıyacak, benimle oynayacak biri yok... O halde burada işim ne? Woofer aslında nedeni pek bilmiyordu. Belki de köpek yaradılışı yüzünden ilerdeki köşenin gerisinde ne olduğunu merak ediyordu. Diğer tepenin ardında ne olduğunu. Köpekler özel yaratıklardı. Meraklıydılar. Yaşam garip ve ilginçti. Woofer’a da her yeni yer ya da her yeni gün ona çok değişik ve özel bir şey gösterecekmiş gibi geliyordu. Onu sadece görmek ve koklamak dünyayı daha iyi anlamasını ve daha mutlu olmasını sağlayacaktı. Woofer harika bir şeyin bulunmayı beklediğini sanıyordu. Hayal edemediği olağanüstü bir şeyin. Ama bunun yiyecek ya da kızışmış dişilerden daha iyi olduğu kesindi. Okşanıp kaşınmaktan, oynamaktan, rüzgârda tüyleri kabararak kumsalda koşmaktan, bir kediyi kovalamaktan daha iyi. Hatta bir kediyi yakalamaktan bile daha harikaydı., tabii böyle bir şey mümkünse... Woofer burada, seniöldürecekşeyin kokusunun aksırmak istemesine yol açacak kadar keskin olduğu bu korkunç yerde bile, hemen ilerdeki o köşenin ardında bir şeyin kendisini beklediğini düşünüyordu.

O kadınla oğlan çocuğu da unutmamalıyım. Onlar iyi insanlar. Belki de o kötü şeyin artık onları rahatsız etmesini engellemenin yolunu bulurum.

Woofer merdivenden dar bir yere çıktı. Usulca ilerleyerek kapıları kokladı. Onlardan birinin arkasında hafif bir ışık vardı. Ve çok ağır, çok acı o koku. Seniöldürecekşeyin kokusu.

Woofer korkmuyordu, korkmuyordu. O bir köpekti. İstediğini izleyen iyi bir avcı. İyi ve cesur. İyi bir köpekti o. İyi bir köpek.

Kapı az aralıktı. Woofer burnunu aralığa soktu. Kapıyı iterek arkadaki yere girebilirdi. Ama durakladı.

İçerde harika hiçbir şey yoktu. Belki bu insanyerinde başka bir köşede o harika şey onu bekliyordu. Ama burada değil.

Belki de Woofer artık gidebilirdi. Geçide döner, şişman adamın kapının önüne kendisi için biraz daha yiyecek bırakıp bırakmadığına bakabilirdi.

Ama bu kedice bir şey olurdu. Öyle sinsice uzaklaşmak. Kaçmak, O kedi değil, bir köpekti.

Ama kedilerin burnu tırmalanır mı? Kanayan, günlerce sızlayan derin yaralar açılır mı burunlarında? İşte bu ilginç bir düşünce. Ben şimdiye dek burnu tırmalanmış bir kedi hiç görmedim. Bir kediye onu tırmalayacak kadar yaklaşmadım da.

Ama o bir köpekti, kedi değil. O yüzden kapıyı itti. Kanat usul usul açıldı. Woofer arkadaki yere girdi.

O gençkötüşey siyah kumaşların üzerinde yatıyordu. Hiç kımılda mıyor, ses de çıkarmıyordu. Gözleri kapalıydı. Ölmüş müydü? Siyah kumaşların üzerinde bir ölükötüşey mi yatıyordu?

Woofer etrafı koklayarak yaklaştı.

Hayır. O şey ölmemişti. Uyuyordu.

Seniöldürecekşey yemek yiyor, çiş ediyordu. Şimdi de uyuyordu. O halde birçok bakımlardan insanlara benziyordu. Köpeklere de. Ama belki o şey ne insandı, ne de köpek.

Şimdi ne olacak?

Woofer o uyuyan kötü şeye bakıyordu. Karyolaya sıçrayıp kötü şeyin suratına suratına havlayabilirdi. Onu uyandırıp korkuturdu. Belki o kötü şey de bir daha o kadınla çocuğa yaklaşmazdı. Woofer belki de o kötü şeyi biraz ısırabilirdi. Bir seferlik olsun kötü bir köpek gibi davranırdı. Sırf o kadınla çocuğa yardım etmek için. Şeyin çenesini ısırırdı... ya da burnunu.

O şey uyurken hiç de tehlikeli gibi gözükmüyordu. Öyle güçlü ve çevikmiş gibi bir hali de yoktu. Woofer şeyin daha önce neden o kadar kötü olduğunu hatırlayamıyordu.

Köpek siyah odada etrafına bakındı. Sonra başını kaldırdı. Orada şişelerin içinde yüzen gözler ışıldıyorlardı. İnsanları olmayan insan gözleri. Hayvanları olmayan hayvan gözleri. Bu ilginçti ama hoş değildi. Hiç hoş değildi.

Woofer yine orada ne işi olduğunu düşündü. Burasının içine sıkıştığı yağmur oluğu gibi bir yer olduğunu anlıyordu. Yerdeki, burnunu içeri sokmandan hoşlanmayan iri örümceklerin yaşadıkları delikler gibi. Köpek sonra yataktaki gençkötüşeyin o gülen çocuklar gibi olduğunu kavradı. Kum, güneş ve deniz gibi kokan, seni okşayıp kulaklarının arkasını kaşıyan, sonra da postunu tutuşturmaya çalışan çocuklar gibi.

Aptal köpek! Buraya geldiğin için aptalsın. İyi ama aptal bir köpeksin.

Kötü şey uykusunda bir şeyler mırıldandı.

Woofer geri geri giderek karyoladan uzaklaştı. Döndü. Kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırarak usulca odadan çıktı. Merdivenden inip dışarı fırladı. Korkmuyordu, korkmuyordu. Sadece dikkatli davranıyordu. Yoksa korkmuyordu. Ama kalbi şiddetle, hızlı hızlı çarpıyordu.

Tanya Delaney hafta arasındaki günlerde gece nöbetine kalan özel hemşireydi. «Mezarlık Vardiyası» denilen ve gece yarısından sabah sekize kadar süren nöbet onundu. Bazı geceler bir mezarlıkta çalışmayı tercih edeceğini bile düşünüyordu. Jennifer Drackman bir mezarlıkta karşılaşacağını hayal edebileceği her yaratıktan daha ürkütücüydü.

Tanya bu gece de kör kadının karyolasının yakınındaki bir koltukta oturuyor, Mary Higgins Clark’ın bir romanını sessizce okuyordu. Okumaktan ve gecelerden hoşlanırdı. Onun için gece nöbeti ona gerçekten çok uygundu. Bazı geceler Jennifer kesintisiz uyuduğu için bütün bir romanı bitirip bir yenisine başlayabiliyordu.

Bazı gecelerse Jennifer uyuyamıyor, anlaşılmaz bir şeyler sayıkla yarak dehşetle titriyordu. Tanya böyle anlarda zavallı kadının aklını yitirdiğini, ortada korkacak bir şey olmadığını düşünüyordu. Ama hastanın dehşeti öylesine yoğun oluyordu ki, hemşireyi de etkiliyordu. Tanya’nın tüyleri diken diken oluyor, ensesi ürperiyordu. O zaman pencerenin dışındaki karanlıklara endişeyle bakıyordu... orada bir şey bekliyormuş gibi. Tanya ondan sonra beklenmedik her gürültü yüzünden irkiliyordu

Ama hiç olmazsa bu çarşamba şafaktan önceki bu saatlerde Jennifer sakindi. Haykırmıyor, acıyla bağırmıyor ve çeşitli dillerden konuşan bir fanatiğin manyakça gevezeliklerine benzeyen anlamsız sözleri sıra ya dizmiyordu. Onun yerine uyuyordu, ama rahat değildi. Kötü rüyalar yüzünden sıkıntı içindeydi. Zaman zaman uyanmadan inliyor, sağlam eliyle karyolanın parmaklığını yakalıyor ve boş yere kalkmaya çalışıyordu. Çelik çubuğu kavrayan kemikli beyaz parmakları, etsiz kollarında pek belli olmayan dumura uğramış kasları, sıska ve soluk suratı, boş göz çukurlarına çökmüş, birbirlerine dikili, kapalı kapaklarıyla yatakta yatan bir hastadan çok, tabuttan çıkmaya çalışan bir cesede benziyordu. Uykusunda konuştuğu zaman bağırmıyor, alçak sesle, müthiş bir telaşla fısıldıyordu. Sesi sanki havada bir yerden çıkıyor ve bütün odayı dolaşıyordu. Bir ruh çağırma seansında konuşan bir hayaletin sesi gibi korkunçtu. «O hepimizi öldürecek... Öldürecek... O hepimizi öldürecek...»

Tanya ürperdi ve dikkatini elindeki gerilim romanına vermeye çalıştı. Ama hastasına aldırmadığı için kendini suçlu da hissediyordu. Hiç olmazsa o kemikli eli parmaklıktan çeker, ateşi olup olmadığını anlamak için alnına dokunabilirdi. Yatıştırıcı bir şeyler fısıldar ve onu o fırtınalı düş arasında uykunun daha sakin kıyılarına doğru götürmeye çalışabilirdi. İyi bir hemşireydi. Genellikle kâbusun etkisinde olan bir hastasını yatıştırmaya çalışırdı. Ama şimdi elinde Clark’ın kitabıyla koltuğun da oturuyordu. Çünkü Jennifer! uyandırma riskini göze alamıyordu Kadın kâbuslarından uyandığı zaman o korkutucu krizlerinden biri baş Sayabilirdi. Haykırır, gözleri yaşarmadan ağlar, inler ve Tanya’nın damarlarında kanını donduran uydurma bir dilden sözler söyleyerek çığlıklar atabilirdi.

Uyuyan hastanın bir hayaletinkini andıran sesi duyuldu yine. «... dünya yanıyor... kandan dalgalar... ateş ve kan... Ben Cehennemin anasıyım... Tanrı yardımcım olsun, ben Cehennemin anasıyım...»

Tanya termostatı daha da yükseltmek istiyordu ama oda zaten biraz fazla sıcaktı. Duyduğu soğukluk dışarda değil içindeydi.

«... ne soğuk bir kafa... ölü bir kalp... çarpıyor ama ölü...»

Tanya, bu zavallı kadın neler çekti acaba, diye düşündü. Onu bu hale ne soktu? Ne gördü, nasıl bir acı çekti? Hangi anılar ona ıstırap veriyor?

Pasifik Kıyı Karayolu üzerindeki Yeşil Evin, California tarzı tipik, büyük bir lokantası ve geniş bir barı vardı. Salon, Harry’i bile rahatsız edecek kadar kuşkonmaz ve potos doluydu. Barda ise, kuşkonmazdan bıkmış olan müdavimler uzun bir süre önce yeşillikleri kontrol altında tutmayı öğrenmişlerdi. Bunun için saksıdaki toprakları arada sırada biraz viskiyle zehirlemek yeterliydi. O saatte lokanta tarafı kapalıydı.

Çok beğenilen bar ikiye kadar açıktı. Burası siyahgümüşyeşil renklerle Art Deco tarzında döşenmiş, bara zarif bir hava verilmeye çalışılmıştı. Lokantaya hiç benzemiyordu bu taraf. Ama barda içkiyle birlikte sandviç de veriyorlardı.

Sararmış, cüceleşmiş bitkilerin ortasında otuz kadar müşteri içiyor, konuşuyor ve dört kişilik bir grubun çaldığı caz parçalarını dinliyordu. Müzisyenler ‘büyük caz orkestraları’ devrinde ün kazanan parçaların kendilerine özgü arajmanlarını seslendiriyorlardı. Müziğin dinlenmesinin daha iyi olacağını anlayamayan iki çift tempoları durmadan değişen, birazcık melodik şarkılara uyarak dans etmeye çalışıyorlardı. Oysa Fred Astair ya da Baryshnikov bile doğaçlamalarla dolu parçalara ayak uyduramazdı.

Harry’le Connie içeri girdikleri zaman otuz yaşlarındaki müdür şef garson onlara kuşkuyla baktı. Bir Armani takım elbise ve çok yumuşakmış gibi duran güze! ayakkabılar giymiş, elle boyanmış ipek bir kravat takmıştı Tırnakları manikürlü, saçları permalıydı. Dişlerine kusursuz kronlar geçirilmişti. Usulca barmenlerden birine işaret etti. Herhalde iki ortağı sokağa atmak için yardım istiyordu.

Connie’nin görünüşü, dudağının kenarındaki kan ve morarmaya başlayan yüzünün bütün bir yanı dışında pek de kötü sayılmazdı. Belki giysileri biraz buruşmuştu, işte o kadar. Ama Harry berbat haldeydi. Yağmurdan ıslandıkları için biçimsizleşip torbalaşmış olan giysileri bir mumyanın kefeninden daha buruşuktu. Önceden tiril tiril, bembeyaz olan gömleği lekeli bir griye dönüşmüştü. Üzerine evindeki zorlukla kaçtığı yangının duman kokusu sinmişti. Ayakkabıları çarpılmış, çizilmiş ve çamurlanmıştı. Alnında bir yirmi beşlik boyunda kanlı bir sıyrık vardı. On sekiz saattir traş olmadığı için sakalları çıkmıştı. Elleri de Ordegard’ın çim alanında toprak yığınını karıştırdığı için kirlenmişti. Connie’ nin biraz önce zoraki temizlemeden söz ederek uyardığı o serseriden ancak bir tek tehlikeli basamak yukarıdaymış gibi gözüküyordu. Kaşları çatılmış olan müdürün bakışları karşısında o toplum merdivenindeki basamaktan da iniyordu sanki.

Harry daha dün böyle berbat bir halde halkın karşısına çıkmaktan utanırdı. Ama şimdi pek aldırmıyordu. Kılık kıyafet ölçüleri ve bakım konusuyla ilgilenecek halde değildi. Çünkü şu anda sadece yaşayabilmek için çabalıyordu.

Connie’yle Harry Yeşil Evden atılmadan hemen Özel Projeler kimliklerini gösterdiler.

Harry, «Polis,» dedi.

Ne bir maymuncuk, ne parola, ne soyluluk, ne de hükümdar ailesinden olmak kapıları bir rozet kadar çabuk açtırabilir. Belki bu kapılar çoğu zaman istemeye istemeye açılır ama yine de açılır.

Tabii bu gece Connie’nin de Connie olmasının yararı görüldü.

Genç kadın, «Sadece polis değil,» dedi. «Kötü bir gün geçirmiş olan öfkeli polis. Efemine müşterilerini rahatsız edeceğimizi sanan çıtkırıldım bir köpoğlu köpeğin servis yapmaya razı olmamasına katlanmayacak iki ortak!»

Onları nezaketle bir masaya götürdüler. Nedense bu masa gölgelerin arasında ve diğer müşterilerin çoğundan da uzaktaydı.

Hemen bir kokteyl garsonu kadın geldi. Adının Bambi olduğunu söyleyerek gülümsedi ve burnunun ucunu kırıştırdı. Onlara istediklerini sordu. Harry kahve ve çedar peynirli oldukça iyi pişirilmiş bir hamburger söyledi.

Connie hamburgerinin az pişirilmesini ve üzerine rokfor peyniri konmasını istedi. Bol soğan da. «Bana kahve. Ve ikimize de duble konyak getir. Remy Martin.» Connie sonra ortağına döndü. «Teknik bakımdan artık görevde değiliz. Kendini benim kadar berbat hissediyorsan sisteminin şöyle bir sarsılması gerekiyor demektir. Ama bunu kahveyle hamburger sağlayamaz.»

Garson kadın istediklerini hazırlatırken Harry kirli ellerini yıkamak için erkekler tuvaletine gitti. Kendini Connie’nin de kuşkulandığı kadar berbat hissediyordu. Tuvaletteki ayna ona hissettiğinden çok kötü halde olduğunu açıkladı. Bu karşısındaki, cildi kabalaşmış, gözleri çukura kaçmış, çaresizlikten çizgilenmiş suratın kendinin olduğuna inanamadı.

Ellerini iyice fırçaladı ama tırnaklarının altında ve eklem yerindeki çizgilerde biraz inatçı kirler kaldı. Elleri garajda çalışan tamircininkine benziyordu.

Suratına soğuk su çarptı. Ama bu onun daha derli toplu gözükmesini sağlamadı. Daha az şaşkın gözükmesini de. O uzun gün onu çok sarsmıştı. Belki izleri hiç geçmeyecekti. Evini ve bütün eşyalarını kaybetmesi. Ricky’nin korkunç ölümü. Mantık ve düzene olan inancını sarsan o acayip, doğaüstü olaylar zinciri. Yüzündeki o çaresiz ifadeden belki uzun bir süre kurtulamayacaktı. Tabii şu birkaç saatten daha uzun bir süre yaşarsa...

Aynadaki görüntüsü yüzünden iyice sersemlemişti. Neredeyse aynanın da sihirli olduğuna inanmaya başlayacaktı. Peri masallarında çoğu zaman olduğu gibi. Örneğin, başka bir ülkeye açılan bir kapı, geçmiş ya da geleceğe bakan bir pencere. Kötü kraliçenin ruhunun hapsolduğu bir hücre. Ya da Pamuk Prensesin kötü üvey annesinin artık ülkenin en güzeli olmadığını öğrendiği gibi bir ayna. Harry bir elini aynaya dayadı. Sıcak parmakları soğuğa dokundu. Ama doğaüstü bir şey olmadı.

Ancak geçen on iki saat içinde olanlar düşünüldüğünde sihirli şeyler beklemek çılgınlık sayılmazdı. Harry’e bir tür peri masalına sıkışıp kalmış gibi geliyordu. «Kırmızı Ayakkabılar» gibi daha karanlık türde bir masala. Bu hikâyede insanlar korkunç fiziksel acı ve manevi ıstırap çekiyor, feci bir biçimde de ölüyorlardı. Fakat sonra bu dünyada değil ama Cennette mutlulukla ödüllendiriliyorlardı. Cennetin orada olduğundan ve seni beklediğinden emin olmayanlar için pek de memnunluk verici bir konu değildi bu.

Harry’nin bir çocuk masalına hapsolmadığının tek kanıtı konuşan bir hayvan olmamasıydı. Peri masalları konuşan hayvanlarla doluydu. Sayıları modern Amerikan filmlerindeki psikotik katillerinkinden daha fazlaydı.

Peri masalları. Büyü. Canavarlar. Psikoz. Çocuklar.

Harry’e birdenbire Tiktakla ilgili önemli bir gerçeği açıklayacak bir düşünceyi yakalamak üzereymiş gibi geldi.

Büyü. Psikoz, Çocuklar. Canavarlar. Peri masalları.

O fikri yakalayamadı.

Onu anlayabilmek için çırpındı. Ama boşuna.

Artık parmak uçlarını aynadaki görüntüsüne dokundurmadığını farketti. Elini aynaya çatlatacak bir güçle bastırıyordu. Elini çektiği zaman aynada nemli bir iz kaldı, sonra çabucak buharlaştı.

Her şey kayboluyordu. Harry Lyon da kaybolacaktı. Belki de şafak zamanı.

Tuvaletten çıkıp bara, Connie’nin onu beklediği masaya gitti.

Canavarlar. Büyü. Psikoz. Peri masalları. Çocuklar.

Müzisyenler Duke Ellinğton’un eserlerinden oluşan bir potpuriyi modern caza göre yorumluyorlardı. Müzik berbattı. Ellington’un eserlerinin düzeltilmesine hiç gerek yoktu.

Masada dumanları tüten iki kahve fincanı ve içlerinde Remy’nin sıvı altın gibi parladığı iki konyak goblesi vardı.

Harry siyah tahta iskemlelerden birine otururken Connie, «Hamburgerler birkaç dakika sonra gelecek,» dedi.

Psikoz. Çocuklar. Büyü.

Hiç...

Harry, Tiktakı bir süre düşünmemeye karar verdi. Bilinçaltına bir süre baskı yapmayacak ve onun rahatça çalışmasına izin verecekti.

Connie’ye, Presley’nin şarkılarından birinin adını söyledi. «Bilmeliyim.» («/ Gotta Know.»)

«Neyi bilmelisin?»

«Bana Nedeni Söyle.» («Teli Me Why.»)

«Ne?»

«Ya Şimdi ya da Hiçbir Zaman.» {«It’s Now or Never.»)

Connie durumu anlayarak gülümsedi. «Ben fanatik bir Presley hayranıyım.»

«Bunu anladım.»

«İşe yaradı.»

«Herhalde Ordegard’ın bize bir elbombası daha atmasını engelledi. Böylece hayatımız kurtuldu.»

Connie konyak goblesini havaya kaldırdı. «Rock and Roll Kralının şerefine.»

Müzisyenler Ellington’un parçalarına işkence etmekten vazgeçerek çalmaya ara verdiler. Belki de Cennette gerçekten bir Tanrı vardı... evrende de kutsal bir düzen.

Harry’le Connie goblelerini birbirine vurduktan sonra içkilerini yudumladılar.

«Neden Elvis?»

Connie içini çekti. «Elvis ilk yıllarda gerçekten harikaydı. Özgürlük demekti o. Olmak istediğin şeyi olabilmen. Farklı olduğun için itilip kakıl maman. ‘Mavi süet ayakkabılarımın üzerine basma!’ Ben yedi, sekiz yaşındayken onun ilk on yıllık sürede söylediği şarkılar klasikleşmişlerdi bile. Ama bana hâlâ bir şeyler söylüyorlardı. Anlıyor musun?»

«Yedi, sekiz yaşındayken mi? Bir çocuk için ağır şeylerdi... yani o şarkıların çoğu yalnızlık ve kırık kalplerle ilgiliydi.»

«Tabii. O hayalleri süsleyen bir insandı. Hassas bir asi. Nazik ama haşinliğe gelmeyen, hem romantik hem de kuşkucu biri. Ben yurtlarda ve şunun bunun evinde yetiştim. Onun için yalnızlığın ne demek olduğunu biliyordum. Kalbimde de bazı çatlaklar vardı.»

Garson kadın hamburgerleri getirdi, komi de fincanlarına tekrar kahve koydu.

Harry kendini tekrar bir insan gibi hissetmeye başlıyordu. Üstübaşı buruşmuş, kirli, orası burası ağrıyan, yorgun ve korkan bir insan. Ama yine de bir insan. «Pekâlâ. Elvis’in ilk şarkıları için deli olmanı anlıyorum. Onları ezberlemeni de. Ama ya sonra?»

Connie şişeyi sarsarak hamburgerinin üzerine ketçap döküyordu. «Bir bakıma son da başlangıç kadar ilginçti. Bir Amerikan trajedisi.»

«Trajedi mi? Payetli tulumlarla Las Vegas’ta sahneye çıkan şişman bir şarkıcı olmak mı?»

«Tabii. O vaat dolu, üstün, yakışıklı ve cesur kral... Sonra trajik bir kusur yüzünden düşüyor. Uzun uzun yuvarlanıyor ve kırk iki yaşında da ölüyor.»

«Tuvalette otururken ölüyor.»

«Ben bunun Shakespeare’e yakışacak bir trajedi olduğunu söylemedim ki. İçinde gülünç ayrıntılar da var. İşte bu yüzden o bir Ameri kan trajedisi. Dünyanın hiçbir milleti gülünç ayrıntıları bizim kadar takdir edemez.»

«Demokratların da, Cumhuriyetçilerin de bu sözleri yakında kampanyalarında slogan olarak kullanacaklarını sanmıyorum.» Hamburger gerçekten nefisti. Harry lokmasını çiğnerken ekledi. «E, Elvis'in trajik kusuru neydi?»

«O büyümeye yanaşmadı. Olgunlaşmaya. Belki de bunu başaramadı.»

«Bir sanatçının içindeki çocuğa sıkıca yapışması gerekmiyor mu?»

Connie sandviçinden bir lokma ısırarak, «Hayır,» der gibi başını salladı. «Bu sonsuza dek o çocuk olmakla aynı değil. Anlayacağın, genç Elvis Presley özgürlük istiyordu. Hırs duyuyordu ona karşı. Benim de her zaman duyduğum gibi. Ve Elvis istediği her şeyi yapabilme özgürlüğünü müziğinin yoluyla elde etti. Ama o eline geçtiği zaman sonsuza dek özgür olacağı yerde... eh, ne oldu?»

«Sen söyle.»

Genç kadının bu konuyu bir hayli düşündüğü anlaşılıyordu. «Elvis yönünü kaybetti. Belki de özgürlükten çok ünü sevmeye başladı. Ona âşık oldu. Gerçek özgürlük, sorumsuz değil, sorumlulukla birlikte gelen özgürlük... olgun bir insanın bunu hayal etmesine değer. Ama ün sadece ucuz bir heyecandır. Ünün zevkini gerçekten çıkarmak için de olgun biri olmaman gerekir. Sen de öyle düşünmüyor musun?»

«Ben ünlü olmak istemem. Hoş. olacağım da yok ya.»

«Değersiz, geçici, ancak bir çocuğun pırlanta sanacağı bir süs eşyası. Elvis olgun bir insanmış gibi gözüküyor, öyle biriymiş gibi konuşuyordu...»

«Ve en iyi zamanında da gerçekten olgun biri gibi şarkı söylüyordu.»

«Evet. Ama duyguları hiçbir zaman gelişmemişti. Olgunluk ise sadece giydiği bir kıyafetti. Taktığı bir maske. O yüzden her zaman çok kalabalık bir grupla dolaşıyordu. Onlar sanki Elvis’in özel erkek çocuklar kulübünün üyeleriydi. Presley çoğu zaman tavada kızartılmış muz ve fıstık ezmesi sürülmüş sandviçler yiyordu. Çocuksu yiyecekler yani. Arkadaşlarıyla birlikte eğlenmek istediğinde bütün bir lunaparkı kiralıyordu. İşte o yüzden Albay Parker gibilerin onu istismar etmelerine engel olamıyordu.»

Olgun insanlar. Çocuklar. Gelişmemek. Psikoz. Ün. Büyü. Peri masalları. Gelişememek. Canavarlar. Maskeli balolar.

Harry doğrulup oturdu. Kafası hızla çalışıyordu.

Connie hâlâ konuşuyordu ama sesi sanki uzaklardan geliyordu, «...onun için Elvis’in yaşamının son yılları sana pek çok tuzak olduğunu gösteriyor...»

Psikotik bir çocuk. Canavarlara hayran. Büyü gücü var. Gelişememiş. Olgun bir insana benziyor ama bu sadece bir maske.

«... özgürlüğünü kaybetmenin ne kadar kolay olduğunu anlıyorsun... Onu bir daha eline geçiremiyorsun.»

Harry sandviçini tabağına bıraktı. «Tanrım! Ben belki de Tiktakın kim olduğunu biliyorum!»

«Kim?»

«Dur, dur! Bırak da şunu biraz düşüneyim.»

Müzisyenlerin bulunduğu podyumun yakınındaki masadan tiz kahkahalar yükseldi. Gürültücü sarhoşların masasıydı. Elli yaşlarında, zengin havalı iki adam ve yirmisinde iki sarışın... onlar da kendi peri masallarını yaşamaya çalışıyorlardı. Yaşlanmakta olan adamlar kusursuz seks ve diğer erkeklerin kıskançlıklarıyla ilgili hayaller kuruyorlardı. Kadınlar ise zenginlik hayalleri. Neyse ki, hayallerinin ilerde bir gün kendilerine bile sıkıcı ve çirkin geleceğinden haberleri yoktu.

Harry avuçlarıyla gözlerini ovuşturarak düşüncelerini düzene sokmaya çalıştı. «Onun çocuksu bir yanı olduğunu farketmedin mi?»

«Tiktakın mı? O öküzün mü?»

«O öküz Tiktakın Golem’i. Ben asıl Tiktaktan söz ediyorum. Golem’leri yaratan kişiden. Bu ona bir oyunmuş gibi geliyor. Benimle oynadığı oyun, küçük zalim bir oğlan çocuğun bir sineğin kanatlarını koparmasına benziyor. Yaptıkları, sineğin uçmaya çalışmasını zevkle seyreden ya da bir böceğe kibritler çakarak işkence yapan bir çocuğun oyunlarını anımsatıyor bana. Sürenin şafakta sona ermesi, alaylı saldırılar. Sanki çocuk parkındaki küçük bir zorba o ve eğleniyor.»

Şimdi Tiktakın apartmanında yatağından kalktığı zaman söylediklerinin bir bölümünü daha hatırlıyordu. Serserinin yangın çıkarmadan hemen önce açıkladıklarını. «... Sîzlerle eğlenmek çok zevkli oluyor... Büyük kahraman... istediğin birini vurabileceğini sanıyorsun... İstediğini itip kakabileceğini...»

İstediklerini itip kakabileceğini...

«Harry?»

Ortağı gözlerini kırpıştırarak titredi. «Bazı sosyopatlar çocuklukların da zulüm gördükleri için o hale girerler. Ama diğerleri doğuştan öyledir. Çarpılmış insanlar.»

Connie başını salladı. «Genlerine bir şey olmuştur.»

«Herhalde Tiktak doğuştan kötüydü.»

«Onun hiçbir zaman bir melek olmadığından eminim.»

«Ve belki de o inanılmayacak gücünün nedeni bir laboratuvarda yapılan olağanüstü bir deney değil. Belki buna genlerindeki bir anormallik yol açtı. Belki bu güçle doğdu ve bu yüzden diğer insanlara katılamadı. Presley’nin de ünü yüzünden insanlardan uzaklaşması gibi. Tiktak hiçbir zaman olgunlaşmayı öğrenemedi. Buna ihtiyacı yoktu. Büyümek istemiyordu. Tiktak için için hâlâ bir çocuk. Bir çocuk oyunu oynuyor. Zalimce küçük bir çocuk oyunu.»

Harry o ayı gibi serserinin yatak odasında duruşunu hatırladı. Yüzü öfkesinden morarmıştı. Bağırarak aynı sözleri tekrarlıyordu. «Beni duyuyor musun, kahraman, beni duyuyor musun, beni duyuyor musun, beni duyuyor musun, BENİ DUYUYOR MUSUN, BENİ DUYUYOR MUSUN?..» Bu hali, serserinin boyu bosu ve gücü yüzünden Harry’i korkutmuştu. Ama şimdi geriye baktığı zaman bunun küçük bir oğlan çocuğunun huysuzluk nöbetine benzediğini anlıyordu.

Connie masanın üzerinden eğilerek elini ortağının yüzünün önün de salladı. «Karşımda katılıp kalma, Harry. Ben hâlâ o önemli son sözü bekliyorum. Tiktak kim? Sen gerçekten onun bir oğlan çocuk olduğunu mu düşünüyorsun? Seninle bir ilkokul öğrencisini mi arıyoruz, Tanrı aşkına! Ya da bir kız çocuğunu?»

«Hayır. Daha büyük. Genç ama daha büyük.»

«Bundan nasıl emin olabilirsin?»

«Çünkü ben onunla karşılaştım.»

«İstediğini itip kakacağını...»

Harry, Connie’ye, cinayet yerine gerilmiş olan şeritlerin altından geçerek kaldırımı aşan ve Ordegard’ın öğle yemeğine gelmiş olan müşterilere ateş açtığı lokantanın kırık penceresinden içeri bakan delikanlıyı anlattı. Üzerinde Tecate bira tişörtü, blucin ve tenis ayakkabıları vardı. «Dikkatle içeriye bakıyordu. Kanlar ve cesetler onu büyülemiş gibiydi. Hali çok tuhaftı... bakışları dalgındı... dudaklarını yalıyordu... Sanki... nasıl anlatayım bilmem ki... Sanki bütün o kanların ve cesetlerin erotik bir yanları varmış gibi. Ona engellerin arkasına dönmesini söylediğim zaman bana aldırmadı. Belki de beni duymadı bile... Sanki trans halindeydi... Dudaklarını yalayıp duruyordu.» Harry konyak goblesini alıp içkinin geri kalanını başına dikti.

Connie, «Onun adını aldın mı?» diye sordu.

«Hayır. O fırsatı elimden kaçırdım. Bu olayda başka türlü davranmam gerekirdi.»

Harry’nin gözlerinin önünde o sahne belirdi. Delikanlıyı yakalamış, ite kaka kaldırımdan geçirmişti. Belki ona vurmuştu, belki de vurmamıştı. Dizini delikanlının bacaklarının arasına vurmaya kalkışmış mıydı? Genç adamı çekmiş, kolunu bükmüş, onu ikibüklüm ederek zorla cinayet yerindeki şeridin altından geçirmişti.

«Sonradan midem bulandı,» diye açıkladı Harry. «Kendi kendime kızdım. Onu öyle itip kakmış olmama inanamadım. Herhalde sinirlerim tavan arasında olanlar yüzünden hâlâ gergindi. Ordegard’ın beni öldürmesine ramak kalmıştı. O delikanlının kanlar yüzünden zevklendiğini görünce tepki gösterdim. Tıpkı... tıpkı...»

Connie tekrar hamburgerini aldı. «Tıpkı benim gibi.»

«Evet. Senin gibi.» Harry’nin iştahı kapanmıştı ama yine sandviçinden bir lokma ısırdı. İleride olacaklar için gücünü toplaması gerekiyordu.

Connie, «Ama o delikanlının Tiktak olduğuna nasıl böyle kesin karar verdiğini hâlâ anlamış değilim,» dedi.

«Onun Tiktak olduğunu biliyorum.»

«Sırf o biraz tuhaftı diye...»

«Mesele bu kadar değil.»

«Bir önsezi mi?»

«Önseziden daha da önemli. Bir polisin içgüdüsü.»

Genç kadın bir süre onu süzdü, sonra da başını salladı. «Pekâlâ. Onun neye benzediğini hatırlıyor musun?»

«Çok iyi hatırladığımı sanıyorum. Ancak on dokuzunda olmalı. Bilemedin, yirmi birinde. Daha büyük olamaz.»

«Boyu?»

«Benden iki buçuk santim kısa.»

«Ağırlığı?»

«Altmış sekiz kilo kadar sanırım. Zayıf. Hayır bu doğru değil. Zayıf ya da sıska sayılamaz. Vücudu ince ama kaslı.»

«Cildi?»

«Beyaz. Sanki evden dışarı fazla çıkmıyormuş gibi. Saçları gür koyu kestane ya da siyah. Yakışıklı bir çocuk. Biraz o aktöre benziyor Tom Cruise’a. Ama yüzü daha atmacamsı. Gözleri olağanüstü. Gri Sanki lekeli gümüş gibi.»

Connie, «Ne düşünüyorum biliyor musun?» dedi. «Şimdi seninle kalkıp Nancy Ouan’ın evine gidelim. O burada, Laguna Beach’de oturmuyor...»

Nancy Özel Projeler için çalışan bir ressamdı. Özel bir yeteneği vardı. Bir tanık bir suçluyu tarif ettiği zaman nüansları farkeder ve onları doğru yorumlardı. Sanıklar sonunda yakalanıp tutuklandıklarında, Nancy’nin yaptığı karakalem portrelere ne kadar benzedikleri ortaya çıkardı.

«Nancy’e çocuğu tarif edersin. O da delikanlının resmini yapar Eskizi alıp Laguna Beach polisine götürürüz. O küçük sürüngeni tanı yıp tanımadıklarını öğreniriz.»

Harry, «Ya onu tanımıyorlarsa?» diye sordu.

«O zaman kapı kapı dolaşır, resmi herkese gösteririz.»

«Kapı kapı mı dolaşacağız? Hangi kapıları?»

«O delikanlıyla karşılaştığın yerdeki ev ve apartman kapılarını. O bloku araştırırız. Belki de Tiktak hemen orada bir yerde oturuyordun Ya da oturmuyor ama sık sık o mahalleye gidiyordur. Belki de o civarda arkadaşları vardır.»

«Bu çocuğun hiç arkadaşı yok.»

«Ya da akrabaları. Biri onu tanıyabilir.»

«Gece yarısı kapılarını yumruklamamız kimsenin hoşuna gitmez.»

Connie yüzünü buruşturdu. «Şafağı beklemek mi istiyorsun?»

«İstemiyorum sanırım...»

Connie kahvesinin son yudumunu da içerek iskemlesini geri itti. Ayağa kalkıp ceketinin cebinden para çıkardı. Masaya birkaç banknot attı.

Harry, «İzin ver de yarısını ben ödeyeyim,» dedi.

«Bu yemek benden.»

«Yok olmaz. Hesabın yarısını ben ödemeliyim.»

Connie ona, «Sen çıldırdın mı?» der gibi baktı.

Harry, «Ben herkesle olan hesabımı dengede tutmaya çalışırım,» diye açıkladı. «Bunu sen de biliyorsun.»

«Biraz çılgınca davran, Harry. Bırak hesapların dengesi bozulsun. Bak sana ne söyleyeceğim: Şafak söker ve biz de Cehennemde uyanırsak bana kahvaltı ikram edersin.» Connie dönüp kapıya doğru gitti.

Armani elbiseli ve elde boyanmış bir ipek kravatlı müdür onun geldiğini görünce güvende olmak için kendini telaşla mutfağa attı.

Connie’nin peşinden giden Harry saatine baktı. Saat biri yirmi iki geçiyordu.

Şafak belki beş saat sonra sökecekti.

Woofer karanlık gecede kentte dolaşıyordu. Etrafında karanlık yerdeki insanlar uykudaydılar.

Köpek esnedi. Bir ağaççığın dibine uzanarak uyumayı düşündü. Uyuduğu zaman başka bir dünyaya gidiyordu. Güzel bir dünyaydı orası; sıcak bir yerde yaşayan bir ailesi vardı. Woofer’i sevinçle karşılıyor, onu her gün doyuruyorlardı. İstediği zaman onunla oynuyor, onu «Prens» diye çağırıyorlardı. Ailesi onu arabayla gezmeye götürüyor, otomobilin penceresinden başını çıkarmasına da izin veriyordu. Rüzgârda kulakları uçuşuyor, kokular hızla ona yaklaşıyordu. Baş döndürücü bir hızla. Evet evet evet. Kimse onu tekmelemiyordu. Uykudaki dünyası çok güzeldi. Ama Woofer orada da kedileri yakalayamıyordu.

Köpek sonra gençkötüşeyi, o kara yeri, gövdeleri olmayan insan ve hayvan gözlerini hatırladı. Ve uykusu kaçtı.

Woofer’ın o kötü şey konusunda harekete geçmesi gerekliydi. Ama ne yapması gerektiğini bilmiyordu. Woofer o şeyin kadınla oğlan çocuğa zarar vereceğini hissediyordu. Onlara çok kötü şeyler yapacaktı: O şey çok öfkeliydi. İçi nefret doluydu. O kadınla çocuğun tüyleri olsaydı onları da tutuşturacaktı. Woofer bunun nedenini bilmiyordu. Ya da o şeyin bunu ne zaman, nasıl ya da nerede yapacağını da. Ama Woofer’ın bir şeyler yapması şarttı. Onları kurtarmalıydı. İyi bir köpek olmalıydı. İyi bir köpek.

Bir şey yapmalıyım...

Tamam...

O halde...

O kötü şey konusunda ne yapacağıma karar verinceye kadar biraz yiyecek daha bulmaya çalışabilirim. Belki de o güleryüzlü şişman adam insanyemekyerinin arkasına benim için yine güzel et parçaları bıraktı Belki de o şişman adam hâlâ o açık kapının önünde duruyor, geçitte o yana bu yana bakıyor. Tekrar kuçu kuçuyu göreceğini umuyor. Belki de kuçu kuçuyu alıp evine götürmeyi düşünüyor. Ona sıcak bir yer verecek, her gün karnını doyuracak. İstediği zaman onunla oynayacak. Arabayla gezmeye götürecek ve onun pencereden başını uzatmasına izin verecek...

Woofer artık hızla yürüyor, şişman adamın kokusunu almaya çalışıyordu. Dışarı çıkmış mıydı? Onu bekliyor muydu?

Köpek etrafı koklaya koklaya ilerledi ve büyük bir yere park edilmiş pas kokan, yağ kokan, benzin kokan bir arabanın yanından geçti. Sonra pencerelerin kapalı olmasına rağmen burnuna kadının kokusu geldi... çocuğunki de, Woofer durup başını kaldırdı. Çocuk uyuduğu için gözükmüyordu. Kadın kapıya yaslanmış, başını cama dayamıştı. Uyanıktı ama köpeği görmedi.

Belki de şişman adam bu kadınla çocuktan hoşlanır. Güzel, sıcak insanyerine hepimizi sığdırır. Birlikte oynarız. Hepimiz, istediklerimizi yer, arabayla dolaşarak pencerelerden başlarımızı uzatırız. Kokular hız la bize doğru gelir, başımızı döndürürler. Evet evet evet evet evet. Neden olmasın? Uyku dünyasında bir aile var. Bu dünyada da neden olmasın?

Woofer heyecanlandı. Bu güzeldi. Çok güzel. Köşenin arkasındaki o harika şeyi hissediyordu. O yaklaşıyordu. Woofer o harika şeyin oralarda bir yerde olduğuna her zaman inanmıştı. İyi. Evet. İyi. Evet evet evet evet evet.

Şişman adamın beklediği insanyemekyeri arabadan fazla uzakta değildi. Onun için belki de Woofer’ın kadının onu görmesi için havlaması iyi olacaktı. Ondan sonra kadınla çocuğun önüne düşer, onları şişman adama götürürdü.

Evet evet evet evet evet evet.

Ama dur dur. Onların beni izlemelerini sağlamak çok uzun sürebilir. İnsanlar bazen her şeyi çok geç anlıyorlar. O arada şişman adam da gidebilir. Oraya gittiğimiz zaman şişman adamın gitmiş olduğunu görürüz. Orada, geçitte öylece kalırız. Onlar bunun nedenini anlayamazlar. Benim aptal bir köpek olduğumu düşünürler. Sadece gülünç ve aptal bir köpek olduğumu. Benim de gururum kırılır. Kedi ağaca tırmanıp bana baktığı zaman olduğu gibi.

Hayır, hayır hayır hayır hayır. Şişman adam gitmiş olamaz. Olamaz. Şişman adam giderse kadın ve çocukla birlikte güzel sıcak bir yerde kalamayız. Arabayla rüzgârda dolaşamayız.

Ne yapacağım? Ne yapacağım? Woofer çok heyecanlanmıştı. Havlasam mı? Yoksa havlamasam mı? Git, kal, evet, hayır, havla, havlama?

Çiş. Çiş etmeliyim. Bacağını kaldır. Ah. Evet. Keskin kokulu çiş. Taşların üzerinde buharları çıkıyor. Buharları. Bu çok ilginç.

Şişman adam. Şişman adamı unutma. O geçitte bekliyor. Önce şişman adama git. O içeri girmeden, çıkıp gitmeden. Onu bul ve buraya getir. Evet evet evet evet. Çünkü kadınla çocuk bir yere gitmiyorlar.

İyi köpek. Akıllı köpek.

Woofer koşarak arabadan uzaklaştı. Sonra hızlandı. Bir köşeye geldi. Biraz daha ilerledi. Bir köşeyi döndü. İnsanyemekyerinin arkasındaki geçitteydi artık.

Köpek soluk soluğa heyecanla şişman adamın ona yemek artıklarını verdiği kapıya koştu. Ama kapı kapalıydı. Şişman adam da gitmişti. Yerde yemek artıkları falan yoktu.

Woofer şaşırdı. Her şeyin istediği gibi olacağına öyle inanmıştı ki. Uyku dünyasında olduğu gibi dördü birarada yaşayacaklardı.

Köpek kapıyı tırmaladı. Tırmaladı, tırmaladı.

Ama şişman adam gelmedi. Kapı hâlâ kapalıydı.

Woofer havladı. Bekledi. Havladı.

Hiç...

Eh. İşte böyle. Şimdi ne olacak?

Woofer hâlâ heyecanlıydı ama eskisi kadar değil. Çişi gelecek kadar heyecanlı sayılmazdı. Ancak yine de yerinde duramıyordu. Kapının önünde dolaşmaya başladı. Geçitte bir sağa gidiyordu, bir sola. Düş kırıklığı ve şaşkınlıkla inliyor, yavaş yavaş kederlenmeye başlıyordu.

Geçidin dibinde konuşanların sesleri yankılanıyor, ona kadar geliyordu. Woofer o seslerden birinin türlü şey kokan o pis adamın olduğunu biliyordu. O kokuların arasında seniöldürecekşeyinki de vardı. Köpek bu kadar uzaklıktan bile pis adamın kokusunu iyice alabiliyordu. Ancak diğer iki sesin kime ait olduğunu bilmiyordu. Onların kokusunu da alamıyor, çünkü pis adamın kokusu onlarınkini bastırıyordu.

Belki de onlardan biri şişman adamdı. Kuçu kuçusunu arıyordu.

Evet, bu olabilirdi.

Woofer kuyruğunu sallayarak geçidin ucuna gitti. Ama oraya vardığında şişman adamı bulamadı. O yüzden de kuyruğunu sallamaktan vazgeçti. Orada şimdiye dek görmediği bir kadınla bir adam vardı sadece. İnsanyemeyerinin önünde, bir arabanın yanında durmuşlardı. Pis kokulu adam da oradaydı. Ve hepsi birden konuşuyorlardı.

Pis kokulu adam, «Siz gerçekten polis misiniz?» diyordu.

Kadın öfkeliydi. «Bu arabaya ne yaptın?»

«Hiç. Arabaya hiçbir şey yapmadım.»

«Bu arabanın içinde pislik bulursam kendini ölmüş bil.»

«Hayır, hayır. Tanrı aşkına beni dinleyin!»

«Seni zorla temizleyecekler, çöp torbası!»

«Kapılar kilitliyken arabanın içine nasıl girebilirim?»

«Demek kapıları yokladın?»

«Sadece gerçekten polis olup olmadığınızı anlamak istiyordum.»

«Sana gerçekten polis olup olmadığımızı göstereceğim, kıl yumağı.»

«Hey, bırak beni!»

«Tanrım! Çok pis kokuyorsun!»

«Bırak beni, bırak beni!»

O kadar kokmayan öbür adam, «Haydi, haydi,» dedi. «Bırak onu.»

Woofer etrafı kokluyordu. Bu yeni adamda da pis serserinin üzerin deki kokudan bulunca şaştı. Seniöldürecekşeyin kokuşuydu bu. Bu adam kısa bir süre önce o kötü şeyle karşılaşmıştı.

Kadın, «Ayaklı, zehirli bir çöp yığını gibi kokuyorsun,» dedi. Onun üzerine de seniöldürecekşeyin kokusu sinmişti.

Üçünün de. Kokulu adam, bu yeni erkek ve kadın. Bu ilginçti Woofer koklaya koklaya yaklaştı.

Kokulu adam, «Lütfen beni dinleyin,» dedi. «Bir polisle konuşmanı gerekiyor.»

Kadın, «İyi ya konuş,» diye homurdandı.

«Adım Sammy Shamroe. Bir suç duyurusunda bulunmak istiyorum.»

«Dur da tahmin edeyim! Biri yeni Mercedes’ini çaldı.»

«Yardıma ihtiyacım var!»

«Bizim de öyle, ahbap.»

Üçünün üzerine o kötü şeyin kokusu sinmişti. Ayrıca üçü de korku korkuyordu. Köpek kadınla onu «Woofer» diye çağıran çocuğun üzerinde de aynı kokuyu bulmuştu. Onlar o kötü şeyden korkuyorlardı. Hepsi de.

Pis kokulu adam, «Biri beni öldürecek,» dedi,

«Evet, benden uzaklaşmazsan seni ben öldüreceğim.»

«Sakin ol. Sinirlenme.»

Pis kokulu adam ekledi. «O insan değil. Ben ona Fareadam diyorum.»

Woofer, belki bu insanların arabadaki o kadın ve çocukla konuşmaları iyi olur, diye düşündü. Hepsi de ayrı ayrı korkuyorlar. Belki biraraya gelince korkmazlar. Hepsi birarada sıcak bir yerde yaşayabilirler. Durmadan oyunlar oynarlar. Bana her gün yemek verirler. Hep beraber arabayla gezmeye çıkarız. Ama pis kokulu adamın arabanın peşinden koşması gerekir. Beni aksırtacak kadar kokmaktan vazgeçerse durum değişir!

«Ben ona Fareadam diyorum. Çünkü parçalanıyor. Parçaları sağa sola koşuşan farelere dönüşüyor.»

Woofer kendi kendine, ama nasıl, diye sordu. Onları kadın ve çocukla nasıl biraraya getireceğim? Onlara durumu nasıl anlatacağım? insanlar bazen her şeyi çok güç anlıyorlar...

Köpek yaklaşarak ayakkabılarını koklamaya başladığı zaman Harry, şu hayvan Sammy’nin mi, diye düşündü. Yoksa yalnız bir sokak köpeği mi? Serseri şamatayı artırırsa zora başvurmaları gerekebilirdi. Köpek de taraf tutabilirdi o zaman. Hayvan tehlikeliye benzemiyordu ama böyle şeyler belli olmazdı.

Sammy’e gelince, köpekten daha tehlikeli gözüküyordu. Sokaklarda sürünerek geçen yaşamı ve onu bu duruma düşüren şeyler yüzünden tükenmişti. Sıska, iskelet gibiydi. Hayır Kurumunun verdiği elbiseler üzerinden sarkıyordu. Hareket ettiği zaman kemiklerinin birbirlerine çarparak takırdayacağını sanıyordunuz. Ama bütün bunlar Sammy’nin bitkin olduğu anlamına gelmiyordu. Fazla enerji yüzünden kasları seğiriyordu. Gözlerini öyle iri iri açmıştı ki, kapaklarını geri çekip tutturmuşlar gibi gözüküyordu. Yüzü sinirden gerilmişti. Suratında gerilimin neden olduğu çizgiler vardı. Dudaklarını vahşi bir ifadeyle gererken çürük dişleri ortaya çıkıyordu. Belki serseri dostça bir tavırla gülümsediğini sanıyordu ama aslında görünüşü korkutucuydu.

«Ona Fareadam diyorum. O kendisinden böyle söz etmiyor. Zaten adını söylediğini hiç duymadım. Onun hangi cehennemden geldiğini, gemisini nereye sakladığını da bilmiyorum. Birdenbire karşımda beliriyor, o sadist hayvan!»

Sammy bitkin gözüküyordu ama fazla güç alan ve devrelerine çok elektrik yüklenen robot gibi bir makineye benziyor olabilirdi. Makine patlar, dişliler, yaylar ve yarılmış hava boruları bir blok genişliğindeki bir yerde herkesi öldürebilecek mermilere dönüşürdü. Serserinin bir ya da birkaç bıçağı olabilirdi. Hatta bir tabancası bile. Harry şiddetli bir rüzgârın tâ Çin’e kadar uçuracağını sandığınız sarsak, ufak tefek adamlar görmüştü. Sonradan onların PCP aldıkları için keçileri kaçırdıklarını anlamıştı. Bu uyuşturucu kedi yavrularını kaplanlara dönüştürürdü. Ancak güçlü kuvvetli üç kişi silahlarını ellerinden alıp onlara boyun eğdirebilirdi.

«Bakın, belki onun beni öldürmesine aldırmayacağım. Belki de bu çok daha iyi olur. İyice sarhoş olur, onun beni öldürmesine katlanırım. Öyle berbat haldeyim ki, bana yaptıklarını fazla farketmem bile.» Sammy onlara sokuluyor, iki polis nereye gitse onları izliyor, ille de tam karşılarında durmak istiyordu. «Ama sonra bu gece... sığınağıma girmiş, ikinci çift litrelik testiyi başıma dikerken Fareadamın ne olması gerektiğini anladım. Yani onun ne olması gerektiğini... o bir uzaylı!»

Connie öfkeyle, «Uzaylılar,» diye homurdandı. «Uzaylılar! Siz ahmak serseriler hep uzaylılarla karşılaşırsınız! Defolup git, yağlı kıl yumağı! Yoksa, yemin ediyorum, seni...»

«Hayır, hayır, beni dinleyin. Onların geleceklerini zaten biliyorduk, öyle değil mi? Her zaman biliyorduk bunu. Ve şimdi onlar buradalar ve ilk bana geldiler. Ben dünyayı uyarmadığım takdirde herkes ölecek.»

Harry, Sammy’nin kolunu tutup onu yollarının üzerinden çekmeye çalışırken Connie’den de serseri kadar kuşkuluydu. Sammy belki patla maya hazır fazla kurulmuş bir mekanizmaysa, Connie de erimek üzere olan bir atom reaktörüydü. Serseri onların polis ressamı Nancy Ouan’a hemen gitmelerine engel olduğu için sinirleniyordu. Şafağın doğudan uzla onlara yaklaştığının farkındaydı. Harry de sinirliydi. Ama onun Sammy’nin kasığına diziyle vurarak adamı yakındaki lokantanın camlarından içeriye atma tehlikesi yoktu.

«Uzaylıların bütün dünyadaki insanları öldürmelerinden sorumlu olmak istemiyorum. Zaten haddinden fazla vicdan azabı çekiyorum. Çok fazla. Sorumlu olma fikrine dayanamıyorum. Ben şimdiye dek o kadar çok insanı düşkırıklığına uğrattım ki...»

Connie serseriye saldırırsa Nancy Quan’a gidemeyecek, Tiktakı yakalama fırsatını da bulamayacaklardı. Burada bir saat, hatta daha uzun bir süre kalarak Sammy’nin tutuklanmasıyla ilgili formaliteleri tamamlayacak, adamın vücudundan yükselen koku yüzünden boğul mamaya çalışacaklardı. Bir yandan da polis zalimliği suçlamalarını reddetmeye çabalayacaklardı. (Bardaki müşterilerden birkaçı suratlarını cama yapıştırmış onları seyrediyorlardı.) Bu olay yüzünden o değerli dakikalardan pek çoğu ziyan olacaktı.

Sammy, Connie’nin ceketinin kolunu tuttu. «Beni dinle, kadın. Beni dinlemelisin!»

Connie onun elinden kurtarıp yumruğunu kaldırdı.

Harry, «Yapma,» dedi.

Connie yumruğunu indirmek üzereyken kendini zor tuttu.

Sammy deli gibi konuşurken tükürükleri etrafa saçılıyordu. «Bana yaşamak için otuz altı saat süre verdi. O Fareadam! Ama galiba bu sürenin artık yirmi dört saati geçti. Emin değilim...»

Connie tekrar Sammy’e doğru uzanırken, Harry bir eliyle onu çekmeye, diğeriyle de serseriyi itmeye çalıştı. Sonra köpek onun üzerine atladı. Sırıtıyor, soluyor ve kuyruğunu sallıyordu. Harry dönüp bacağını silkti. Köpek kaldırıma, dört ayağının üzerine düştü.

Sammy deli gibi bağırıyordu. İki eliyle Harry’nin ceketinin kolunu yakalamış dikkatini çekmeye çalışıyordu. «Gözleri tıpkı yılanlarınki gibi. Yeşil ve korkunç. Dehşet verici. Ve bana sadece otuz altı saatim olduğunu söylüyor. Tiktak... tiktak...»

Harry bu kelimeyi duyunca korku ve hayretle sarsıldı. Okyanustan esen rüzgâr ona daha da soğumuş gibi geldi.

Afallayan Connie, Sammy’e saldırmayı bıraktı. «Bir dakika! Ne dedin sen?»

Sammy öfkeyle bağırdı. «Uzaylılar! Uzaylılar! Kahretsin, sen beni dinlemiyorsun ki!»

Köpek Connie’ye doğru sıçradı. Genç kadın hayvanın başını okşayarak onu itti. «Harry, o gerçekten duyduğumu sandığım şeyi mi söyledi?»

Sammy bir çığlık attı. «Ben de bir vatandaşım! Benim de dinlenmem gerekir. Bu benim hakkım!» Tanıklık etme ihtiyacı artmış ve heyecanlı bir kararlılığa dönüşmüştü.

Harry, «Tiktak,» dedi.

Sammy, «Evet, doğru,» diyerek başını salladı, Harry’nin kolunu öylesine çekiyordu ki, neredeyse yırtacaktı. «Tiktak, tiktak, zaman geçiyor. Yarın şafakta ölmüş olacaksın, Sammy. Ondan sonra gözlerimin önünde parçalanıp sürüyle fareye dönüşüyor.»

Harry, ya da molozlardan oluşan bir hortuma, diye düşündü. Veya ateşten bir sütuna.

Connie, «Pekâlâ,» dedi. «Dur. Biraz konuşalım. Sakin ol, Sammy. Bu olayı tartışalım. Söylediklerim için üzgünüm. Gerçekten üzgünüm Sen sadece sakinleş.»

Sammy genç kadının içtenlikle konuşmadığını, onu gafil avlamak için mahsus suyuna gittiğini sanıyordu anlaşılan. Çünkü Connie’nin ona böyle saygı ve anlayışla davranmasına karşılık vermedi. Öfkeyle ayağını yere vurdu. Giysileri kemikli vücudunun çevresinde havalandı lar. Cadılar Bayramında rüzgârın sarstığı bir korkuluğa benzedi. «Uzaylılar, aptal karı! Uzaylılar, uzaylılar, uzaylılar!»

Harry, Yeşil Eve bir göz atınca barın pencerelerinin önüne altı kişinin toplanmış olduğunu gördü. Onlara bakıyorlardı. Görünüşleri çok garipti. Üçünün üstübaşı dökülüyordu. Birbirlerini itip çekiyor, uzaylılardan söz ederek bağrışıyorlardı. Harry belki de hayatının son saatlerini yaşıyordu. Peşinde inanılmayacak kadar kötü, normalüstü bir yaratık vardı. Yaşamak için giriştiği çaresiz savaş, hiç olmazsa şu an için, sokakta oynanan bir farsa dönüşmüştü,

İki bin yılının eşiğindeki, bin dokuz yüz doksanların Amerika’sına hoşgeldiniz! Tanrım!

Sokağa boğuk ve hafif bir müzik sesi yayılıyordu. Dört kişilik grup şimdi batı kıyısı sving parçalarından birini çalıyordu: «Kansas City.» Ama buna acayip kısa temalar da katıyorlardı.

Barın penceresinden bakanlardan biri de Armani elbiseli müdürdü. Herhalde adam kendi kendine çatıyor, o sahte rozetlere kanmakla hata ettim, diye düşünüyordu. Az sonra gerçek polisleri çağırmak için telefona gidecekti.

Oradan geçmekte olan bir araba yavaşladı. Sürücüyle yanındaki ağızları bir karış açık onlara bakıyorlardı.

Sammy, Connie’ye, «Ahmak, ahmak, ahmak kadın!» diye haykırdı.

Köpek Harry’i pantolonunun sağ paçasından yakaladı. Az kalsın onu yere deviriyordu. Harry sendeledi, dengesini buldu ve Sammy’nin elinden kurtulmayı başardı. Ama köpeğin dişlerinden değil. Hayvan sürünür gibi geri geri giderek köpekçe bir inatla onu da birlikte götürmeye çalıştı. Harry karşı koydu. Köpek onu birdenbire bırakınca az kalsın yine dengesini kaybediyordu.

Connie hâlâ Sammy’i yatıştırmaya çalışmaktaydı. Serseri ise ona hâlâ aptal olduğunu söylüyordu. Neyse ikisinin de birbirlerine vurmaya çalıştıkları yoktu.

Köpek kaldırımda güneye doğru birkaç adım koştu, sonra bir sokak lambasının dibindeki ışık gölcüğünde durdu. Geriye bakarak onlara havladı. Rüzgâr tüylerini uçuruyor, kuyruğundakileri kabartıyordu. Hayvan yine biraz daha güneye doğru koştu, bu kez gölgelerin arasında durup yine havlamaya başladı.

Harry’nin köpeğe dalmış olduğunu gören Sammy kendisini ciddiye almalarını sağlayamadığı için büsbütün öfkelendi. Alayla, «Ah tabii ya,» dedi. «O lanet olasıca köpekle benden fazla ilgilenin! Ben neyim zaten? Bir parça sokak süprüntüsü. Bir köpek kadar bile değerim yok. Benim gibi süprüntüleri dinlemeye ne gerek var? ‘Haydi, Timmy, haydi koş! Bak bakalım Lassie ne istiyor? Belki baban o lanet olasıca karayolunda devrilen traktörün altında kaldı!’»

Harry dayanamayarak güldü. Sammy gibi birinden böyle sözler hiç beklemiyordu. Adamın sokaklara düşmeden önce kim olduğunu düşündü.

Köpek şikâyet edercesine havlayarak Harry’nin kahkahasını kesti. Tüylü kuyruğunu bacaklarının arasına sıkıştırıp kulaklarını dikti, başını soru sorarmış gibi kaldırarak bir daire çizdi. Gece havasını koklayıp duruyordu.

Connie birdenbire endişeyle sokakta etrafına bakındı. «Kötü bir şey var.»

Harry de aynı şeyi hissetti. Havada bir değişiklik vardı. Garip bir basınç. Polis önsezileri ona bazı şeyler fısıldıyordu. Köpeğin önsezileri de öyle.

Köpek bir koku aldı ve korkuyla sanki bir çığlık attı. Kaldırımda döndü, dişlerini göstererek havayı ısırmaya çalışır gibi yaptı. Sonra dönüp hızla Harry’e doğru koştu. Harry bir an hayvanın ona çarparak yere oturtuvereceğini sandı. Ama sonra köpek yön değiştirerek Yeşil Evin önüne doğru gitti. Ağaççıklarla dolu bir tarha dalıp karnının üzerine yattı. Açalyaların arasına iyice saklanmıştı, sadece burnuyla gözleri gözüküyordu.

Köpeği örnek alan Sammy de döndü ve yakındaki bir geçide doğru koşmaya başladı.

Connie, «Hey,» diye bağırarak onun peşinden gidecek oldu. «Yapma! Dur!»

Harry genç kadını uyarırcasına, «Connie,» dedi. Ama onu neye karşı uyardığını kendi de bilmiyordu. Fakat o ara birbirlerinden ayrılmalarının doğru olmayacağını sezmekteydi.

Connie ortağına doğru döndü. «Ne var?»

Kadının arkasında Sammy köşeyi dönerek gözden kayboldu.

Ve aynı anda her şey durdu!

Kıyı karayolunun güney şeridinde yarı yolda kalmış bir şoföre yardıma gittiği anlaşılan bir çekici homurdanarak yokuşu tırmanırken ansızın durdu. Fren gıcırtıları duyulmadı, zorlanan motoru bir saniyeden diğeri ne geçilirken susuverdi. Taşıtın farları hâlâ yanıyordu.

Aynı anda çekicinin otuz metre kadar gerisindeki bir Volvo da durdu ve motoru sessizleşti.

Tam o sırada rüzgâr da kesildi. Sanki kozmik bir vantilatör kapatılmış gibi duruverdi. Binlerce ve binlerce yaprağın hışırtısı da öyle.

Bardan gelen müzik tam bir nota tamamlanmadan sustu. Trafik ve bitkilerin seslerinin kesildiği anda hem de.

Harry’e sağır olmuş gibi geldi. İçerde, kontrollü bir çevrede bile böyle derin bir sessizlikle karşılaşmamıştı. Hele açık havada hiç. Böyle bir kentin yaşamının ve doğal dünyaya özgü sayısız fon müziğinin birleşerek gece yarısıyla şafak arasındaki oldukça sessiz saatlerde bile hiç susmayan bir atonal senfoni yarattığı bu yerde soluklarını bile duyamıyordu. Sonra bu anormal sessizliğe isteyerek katkıda bulunduğunu farketti. Dünyadaki bu değişiklik onu öyle sersemletmişti ki, o yüzden nefesini tutmuştu.

Sesten başka hareket de çalınmıştı geceden. Sadece çekiciyle Volvo tümüyle hareketsiz kalmamış, kaldırımdaki ağaçlar ve Yeşil Evin önündeki ağaççıklar da sanki birdenbire donmuşlardı. Yaprakların hem hışırtıları, hem de kıpırtıları kesilmişti, taştan oyulmuş olsalardı ancak bu kadar katı gözükebilirlerdi. Yeşil Evin pencerelerinin üstündeki branda bezinden yapılmış tenteler rüzgârda dalgalanıp tam şişerken şimdi kaskatı kesilmiş, maden tabakasından yapılmış gibi duruyorlardı. Yolun karşı tarafında neonlu bir levhada göz kırpan bir ok «Açık» durumda donmuştu.

Connie, «Harry?» dedi.

Ortağı irkildi. Hızla çarp an kalbinin gümbürtüsü dışında her ses onu ürkütecekti. Kendi şaşkınlık ve endişesinin Connie’nin suratına yansımış olduğunu gördü.

Connie yanına geldi. «Ne oluyor?» Sesi ondan beklenmeyecek biçimde titrediği gibi belli belirsiz değişmişti de. Biraz ifadesizleşmişti, sözlerini vurgulamak için sesini eskisi gibi yükseltip alçaltmıyordu.

Harry, «Biliyorsam kahrolayım,» diye cevap verdi. Onun sesi de Connie’ninki gibiydi. Sanki her insanın sesini taklit eden ama henüz tam geliştirilmemiş olan, zekice yapılmış bir makineden çıkıyordu.

Connie, «Bu onun işi olmalı,» dedi.

Harry de aynı fikirdeydi. «Bunu bir yoldan başardı.»

«Tiktak.»

«Evet.»

«Kahretsin! Delilik bu.»

«Tartışacak değilim.»

Connie tabancasını çekecek oldu, sonra silahın kolunun altındaki kılıfın içine kaymasına izin verdi. Etrafa uğursuz bir hava çökmüştü sanki. Korku veren bir beklenti. Ama hiç olmazsa şu ara vurabilecek hiçbir şey yoktu.

Connie merakla, «O sürüngen nerede acaba?» diye fısıldadı.

«Bana ortaya çıkacakmış gibi geliyor.»

«Bunun için sana puan vermiyorum...» Sonra Connie sokaktaki çekiciyi işaret ederek ekledi. «Tanrım... Şuna bak.»

Harry önce onun, taşıtın da diğer her şey gibi esrarlı bir biçimde durmasını kastettiğini sandı. Ama sonra Connie’nin hayretini neyin arttırdığını anladı. Hava, taşıtların egzoz dumanlarının yoğunlaşarak bulutçuklara dönüşmelerine neden olacak kadar serindi. (Ama soluklarına aynı etkiyi yapmıyordu.) Bu ince tül gibi bulutçuklar çekicinin arkasında havada duruyor, ne dağılıyor ne de gerektiği gibi buharlaşıyorlardı Harry daha uzaktaki Volvo’nun egzoz borusunun gerisinde belli belirsin grimsibeyaz bir hayaletin havada durduğunu farketti.

Artık şaşılacak şeylere karşı hazırlıklı olduğu için her tarafta kolaylıkla görülen olayları seçebiliyor, onları ortağına işaret ediyordu. Bazı çöpleri rüzgâr havalandırmıştı. Çiklet ve şeker kâğıtlarını, bir lolipopun kırılmış çubuğunu, kuru sarı yaprakları, birbirine dolaşmış kırmızı yünü. Şimdi bu şeyleri havada tutacak bir akım yoktu ama hâlâ yere düşmüyorlardı. Sanki hava çevrelerinde saf kristale dönüşerek onları hareketsiz halde hapsetmişti. Artık sonsuza dek böyle kalacaklardı. Harry’nin elinin erişebileceği bir yerde, başından otuz santim kadar yukarda kar taneleri kadar beyaz, kış sonuna özgü iki pervane hareketsiz duruyordu. Sokak lambasının ışığında parlayan kanatları yumuşak ve inciler kadar düzgündü.

Connie elini bileğindeki saate vurarak Harry’e gösterdi. Yuvarlak kadranlı, akrep ve yelkovanlı klasik tipte bir Timex’di. Sadece akrep ve yelkovanı değil, saniyeleri gösteren kırmızı bir ibresi de vardı. Saat 1.29’u on altı saniye geçe durmuştu.

Harry kendi saatini de kontrol etti. O da 1.29’u gösteriyordu. Saniye ibresinin yerini alan küçücük ışıklı nokta devamlı yanıyor, artık her dakikanın altmışta birini saymıyordu.

«Zaman da...» Connie cümlesini tamamlayamadı. Sessiz sokağa hayretle bakarak yutkundu... sonunda konuşabildi. «Zaman durdu... Duruverdi. Gerçek bu mu?»

«Yani?»

«Bizim dışımızda bütün dünya için durdu mu?»

«Zaman... duruvermez... Duramaz »

«Öyleyse bu ne?»

Fizik hiçbir zaman Harry’nin en sevdiği konulardan olmamıştı. Bilimlere karşı evrende durmadan düzen aradıkları için bir yakınlık duyuyordu ama bu konuda bilgili değildi. Oysa bilimin kral olduğu bu çağda bilgili olması gerekirdi. Yine de öğretmeninin anlattığı derslerin önemli bir bölümünü unutmamıştı Bilimle ilgili yeterince özel program izlemiş ve en çok satan kitaplar listelerine giren eserleri okumuştu. O yüzden Connie'nin sözlerinin başlarına gelenlerin sayısız ayrıntısını izah etmediğini düşünüyordu.

Bir kere... zaman gerçekten durduysa Connie’yle benim bilincimiz hâlâ neden yerinde, diye kendi kendine soruyordu. Biz bu fenomeni nasıl farkedebiliyoruz? Niçin biz de havadaki çöpler gibi öne doğru ilerleyen zamanın son anında donup kalmadık? Şu pervaneler gibi?

Harry sonra titrek bir sesle, «Hayır,» dedi. «Mesele bu kadar basit değil. Zaman durursa hiçbir şey kımıldayamaz. Öyle değil mi? Atomdan küçük parçacıklar bile. Ve atom içi hareket durursa... havanın molekülleri... şey... havanın molekülleri de demirinkiler kadar katı olmaz mı? O zaman biz nasıl soluk alabiliriz?»

ikisi de bu düşünceye tepki olarak minnetle derin derin soluk aldılar. Havada pek hafif bir kimyasal tat vardı. Seslerinin tonu gibi bu da biraz acayipti. Ama havanın canlıları yaşatacak gibi olduğu da kesindi.

Harry, «Ve ışık,» diye fısıldadı. «Işık dalgalarının da hareketsiz kalmaları gerekir. Gözlerimizle farkedebileceğimiz hiçbir dalga olmaz, biz de karanlıktan başka hiçbir şeyi göremeyiz. Öyle değil mi?»

Aslında zamanın durması o mart gecesi dünyaya çöken sessizlik ve hareketsizlikten çok daha büyük bir felaket olurdu. Harry’e zaman ve madde yaratılışın ayrılamayacak parçalarıymış gibi geliyordu. Zamanın akımı kesilirse madde hemen ortadan kalkacaktı. Evren de içine doğru patlayacaktı. Öyle değil mi? Şiddetle içine doğru çökecek ve son derecede yoğun küçücük bir şey... bir şey topuna dönüşecekti... Patlayarak evreni yaratmadan önce hangi kahrolasıca yoğun maddeden oluşmuşsa ona.

Connie ayak parmaklarının ucunda yükselerek uzanıp pervanelerden birinin kanadını baş ve işaret parmaklarıyla usulca tuttu. Sonra topuklarını yere basarak böceği daha iyi incelemek için yüzüne doğru çekti.

Harry onun pervanenin yerini değiştirebileceğini sanmamıştı. Böcek fazla sakin havada hiç kımıldamadan kalırsa buna şaşmayacaktı. Çelik bir duvara perçinlenmiş madenden bir pervane gibi hiç kımıldamayabilirdi.

Connie, «Gerektiği kadar yumuşak değil,» dedi. «Bir pervanenin kanadı yumuşak olur. Bununki taftadan yapılmışa benziyor ya da kolalı bir kumaştan.» Parmaklarını açarak pervaneyi bıraktı. Böcek onun bıraktığı yerde, havada asılı kaldı.

Harry pervaneye usulca elinin tersiyle vurdu. Böcek havada durmadan önce birkaç santim yuvarlandı. Bu olayı büyülenmiş gibi seyrediyordu. Pervane şimdi, onunla oynanmadan önceki gibi havada asılı, hareketsiz duruyordu. Sadece yeri değişmişti.

Connie’yle Harry’nin eşyalar üzerinde yaptıkları etki çok normale benziyordu. Gölgeleri, onlar hareket ettiği zaman kımıldıyordu. Ama diğer bütün gölgeler onlara neden olan cisimler kadar hareketsizdiler İki ortak dünya üzerinde eskisi gibi davranır, ilerleyebilirlerdi. Ama karşılıklı etki yapmaları imkânsızdı. Connie pervanenin yerini değiştirebilmiş ama böceğe dokunduğu zaman onu gerçekler âlemine çekememiş pervaneyi canlandıramamıştı.

Genç kadın, «Belki zaman durmadı,» dedi. «Belki herkes ve her şey için çok çok çok yavaşladı, ikimiz dışında tabii.»

«Mesele bu da değil.»

«Bundan nasıl emin olabilirsin?»

«Emin olamam tabii. Ama bence... zaman bizim için, dünyanın geri kalan her şeyi sanki hareketsiz duruyormuş gibi bir izlenim uyandıracak kadar hızlı akıp gidiyorsa, bizim yaptığımız her hareketin buna orantılı olarak inanılmayacak bir sürati olması gerekir. Öyle değil mi?»

«Evet?»

«Yani herhangi bir tabancadan fırlayan bir kurşundan çok daha hızlı olması gerekir. Ve hız yok edicidir. Bir kurşunu alıp sana atarsam zarar görmezsin. Ama kurşun saniyede birkaç bin metre hızla uçarsa vücudunda büyük bir delik açar.»

Connie, «Öyle,» der gibi başını salladı. Düşünceli düşünceli havadaki pervaneye bakıyordu. «O halde... zaman bizim için çok hızlı akıp gitseydi sen böceğe vurunca paramparça olurdu.»

«Evet. Öyle sanıyorum. Herhalde elimi de sakatlardım.» Harry eline baktı ama hiçbir şey olmamıştı. «Işık dalgaları her zamankinden daha yavaş hareket ediyorlarsa... o zaman da hiçbir lambanın ışığının şimdiki kadar parlak olmaması gerekir. Işıklar daha sönükleşir, kızılımsı olur sanırım. Hemen hemen kızılötesi gibi. Belki. Ve havanın molekülleri de iyice ağırlaşır...»

«Su ya da şurup solumaya benzer, öyle mi?»

Harry başını salladı. «Öyle sanıyorum. Tabii kesin olarak bilmiyorum. Kahretsin! Albert Einstein burada yanımızda olsaydı belki o bile işin içinden çıkamazdı.»

«Bu duruma bakıyorum da... o her an gelebilir.»

Çekiciden de, Volvo’dan da kimse inmemişti. Harry o yüzden taşıttakilerin de pervaneler gibi değişen bir dünyada hapis kaldıklarını düşünüyordu. Daha uzaktaki Volvo’nun ön tarafında iki kişi vardı. Onları birer gölge gibi görüyordu. Yolda, hemen hemen onların hizasında olan çekicinin direksiyonundaki adam daha belirgindi. Ama ne arabadaki gölgeler, ne de çekicinin şoförü her şey durduğundan beri bir santim kımıldamıştı. Harry, onlar taşıtlarıyla aynı zaman şeridinde olmasalardı, diye düşündü. Tekerleklerin durduğu anda ön camlardan fırlayarak karayoluna yuvarlanırlardı.

Yeşil Evin camlarının önünde altı kişi dışarıya bakıyorlardı. «Duraklama» başladığı andaki tavırlarıyla. (Harry bu olayı bir «Duruş»tan çok, bir «Duraklama» diye düşünüyordu. Çünkü Tiktakın ergeç her şeyi yeniden harekete geçireceğine inanıyordu. Tabii her şeyi durduran Tiktak ise... Bu işi o yapmayacaktı da başka kim yapacaktı? Tanrı?) Bardaki müşterilerden ikisi pencerenin önündeki bir masada oturuyordu. Diğer dördü de masanın iki yanında duruyorlardı.

Harry bu insanları yakından incelemek için kaldırımı aşıp ağaççıkların arasına girdi. Connie de onunla geldi. Camın önünde, bardakilerden otuz santim kadar aşağıda durdular.

Masadaki kır saçlı çift dışında, genç bir sarışınla ellilik arkadaşı da oradaydı. Müzisyenlerin yakınındaki masada oturan, çok gürültü edip neşeyle gülen o iki çift şimdi bir mezarın sakinleri kadar sessizdiler. Masanın diğer tarafında müdürle bir garson duruyordu. Altısı da gözlerini kısmış, pencereden dışarı bakıyorlardı. Hafifçe öne, cama doğru eğilmişlerdi.

Harry onları incelerken içlerinden biri bile gözünü kırpmadı, hiçbirinin yüz kasları seğirmedi. Bir tek saç teli bile uçuşmadı. Elbiseleri sanki mermerden oyulmuş gibi duruyordu.

Bu insanların suratlarındaki ifadeler değişikti. Alay, hayret, merak. Müdürün suratında ise endişe vardı. Ama onlar geceye çöken inanılmayacak sessizliğe tepki göstermiyorlardı. Bunun farkında bile değillerdi. Çünkü onlar da bu olayın bir parçasıydılar. Hepsi de Harry’le Connie’ nin başlarının üzerinden kaldırıma, ikisinin Sammy’le köpeğin kaçmasından sonra durdukları yere bakıyorlardı. Yüzlerindeki ifadeler sokaktaki yarıda kesilen oyuna gösterdikleri tepkileri yansıtıyordu.

Connie bir elini yukarı kaldırarak pencerenin önüne doğru salladı. Dışarı bakan meraklıların tam gözlerinin önüne doğru. O altı kişi hiçbir biçimde karşılık vermediler.

Connie şaşkın şaşkın, «Bizi göremiyorlar...» diye fısıldadı.

«Belki de bizi her şeyin durduğu andaki gibi görüyorlar. Orada kaldırımda durduğumuz andaki gibi. O algılama anında dondular ve ondan sonra yaptıklarımızın hiçbirini görmediler.»

İki ortak hemen hemen aynı anda dönüp omuzlarının üzerinden arkalarındaki ölüm sessizliğine bürünmüş olan sokağa baktılar. İkisi de o anormal sessizlik yüzünden kaygılıydı. Tiktak, James Ordegard’ın yatak odasında şaşılacak bir sinsilikle hemen arkalarında belirivermiş, onu beklememelerinin bedelini can acısıyla ödemişlerdi. Şu anda yara tık görünürlerde yoktu ama Harry onun geleceğinden emindi.

Connie tekrar bardakilerle ilgilenerek elinin eklemlerini cama vurdu. Ses tenekemsiydi. Eklemler cama vurulunca çıkan tıkırtıya tamı tamına benzemiyordu. Onların seslerinin de asıllarından az ama duyulacak kadar farklı olması gibi.

İçeridekiler bir tepki göstermediler.

Harry’e dünyanın en kötü polis devletinde, en derinlerdeki bir hücreye kapatılmış ve her şeyle ilgisi kesilmiş bir adamdan çok daha sıkıca hapsedilmişler gibi geldi. Kehlibarın içindeki sinekler gibi yaşamlarının anlamsız bir dakikasına yapışıp kalmışlardı. O çaresiz hareketsizlikleri ve bundan hiç haberleri olmayışı, onları korkunç bir biçimde savunma sız bırakıyordu.

Başlarındaki dert, bundan habersiz olmalarına rağmen, yine de Harry’nin sırtında buzdan ellerin dolaşmasına neden oldu. Isıtmak için ensesini ovuşturdu.

Connie, «Bizi hâlâ kaldırımdaki yerimizde görüyorlarsa,» dedi. «Buradan gittiğimiz ve her şey tekrar hareket ettiği zaman ne olur?»

«Herhalde onlara gözlerinin önünde birdenbire kayboluvermişiz gibi gelir.»

«Ah, Tanrım!»

Connie pencereden Harry’e doğru döndü. Koyu mavi gözlerinde korku vardı, sesindeki sıkıntı çok belirgindi. «Harry, bu aşağılık yaratık Las Vegas’taki bir salonda kaşıkların saplarını büken, fala bakan ve elçabukluğuyla numaralar yapan biri değil.»

«Onun gerçek gücü olduğunu zaten biliyorduk.»

«Güç mü?»

«Evet.»

«Harry, bu güçten de ötede bir şey. ‘Güç’ sözcüğü bu durumu açıklamaya yetmiyor. Beni duyuyor musun?»

Ortağı onu yatıştırmak ister gibi, «Duyuyorum,» dedi.

«O sadece istemekle zamanı durduruyor! Dünyanın motorunu durdurup dişlilerini işlemez hale sokuyor! Ne halt ediyorsa onu yapıyor! Bu güçten de öte. Bu... tanrılık gibi bir şey. Onun gibi birine karşı ne yapabiliriz? Ne şansımız olabilir?»

«Bir şansımız var.»

«Nasıl bir şans?»

Harry inatla, «Bir şansımız var,» diye ısrar etti.

«Öyle mi? Ben bu adamın istediği an bizi böcekler gibi ezebileceğini düşünüyorum. Fazla acele etmiyor, çünkü böceklerin acı çekmesini seyretmek hoşuna gidiyor.»

«Sen tanıdığım Connie Gulliver gibi konuşmuyorsun.» Harry’nin sesi istemediği kadar sert çıkmıştı.

«Eh, belki de ben artık o değilim.» Connie başparmağını ağzına götürerek tırnağının hilal biçimi ucunu dişleriyle koparıp çıkardı.

Harry o ana dek onun tırnaklarını yediğini hiç görmemişti. Connie’nin korkusunu böyle açıklaması onu çok şaşırttı. Genç kadın kendini bırakıp hüngür hüngür ağlasaydı ancak bu kadar şaşardı.

Connie, «Belki de bana göre fazla yüksek bir dalgayla ilerlemeye çalıştım,» dedi. «Dalga beni kötü bir biçimde fırlattı... Cesaretim kırıldı.»

Harry onun herhangi bir nedenle cesaretini kaybedeceğine inanamazdı. Başlarına gelen garip ve korkutucu olaylar yüzünden bile. Connie baştan aşağıya cesaretti. Şimdi cesareti nasıl kırılırdı? Elli iki kiloluk kadın tepeden tırnağa cesaret doluydu.

Connie dönerek sokağı yine bakışlarıyla taradı. Bir küme açalyaya doğru gidip onları tek eliyle ayırdı. Böylece oraya saklanmış olan köpek ortaya çıktı. «Bunlar insanın eline yaprak gibi gelmiyor. Daha sertler İnce mukavva gibi.»

Harry de genç kadının yanına gitti. Eğilerek bardaki müşteriler gibi «Duraklama» yüzünden kaskatı kesilmiş olan köpeği okşadı. «Tüyleri ince teller gibi.»

«Bence köpek bize bir şeyler söylemeye çalışıyordu.»

«Ben de öyle düşünüyorum şimdi.»

«Çünkü bu ağaççıkların arasına saklandığı zaman bir şeyler olacağını biliyordu.»

Harry Yeşil Evin erkekler tuvaletinde aklına gelen şeyi hatırladı Bu peri masalına karışmadığını gösteren bir tek kanıt olduğunu düşünmüştü. Bu, konuşan hayvanların olmamasıydı.

Akıl ve mantığına sıkıca sarılan bir insanın ellerini çözmenin çok zor olması gerçekten garipti. Yüz yıllık Freud tarzı analizden sıkılan insanlar aklın pek nazik bir şey olduğuna inanacak biçimde koşullandırılmışlardı. Herkesin kötü davranışlar, ihmal, hatta günlük yaşamın normal stresleri yüzünden nevroz ya da psikoza kurban olacağına inanlı yordu. Harry geçen on üç saat içinde olanları bir filmde görseydi, her halde inanılmayacak şeyler olduğunu düşünürdü. Kendinden emin ve kesin tavırlarla, başroldeki erkek, diye düşünürdü. Bu kadar çok doğa üstü olaylar ve rastlantılardan sonra herhalde çıldırırdı. Ama işte şimdi kendisi buradaydı. Kaslarının  ağrıyor, eklemlerinin yarısı sızlıyordu. Ama aklı yine de başındaydı

Sonra aklının başında olduğuna karar veremeyeceğini kavradı Olacak gibi değildi ama belki de şimdi bir psikiyatri koğuşunda yatıyordu. Onu sıkıca bağlamışlar ve çılgınca çırpınışları arasında dilini ısırmaması için ağzına kama biçimi bir lastik parçası sokmuşlardı. Belki de bu sessiz ve hareketsiz dünya sadece bir kuruntuydu.

Ah, tatlı bir düşünceydi bu.

Connie ayırdığı açalyaları bırakınca yaylanarak eski yerlerini almadılar. Harry dalların köpeği tekrar örtmeleri için onlara usulca bastırmak zorunda kaldı

İki ortak doğrularak Pasifik Kıyı Karayolunun görebildikleri bölümünü incelediler. İki taraftaki açıklık yerlere baktılar. Binaların arasından dar ve karanlık arsalara da.

Dünya dev bir saat gibiydi. Anahtarı bükülmüş, boşalmış ve dişlileri birbirine girmişti. Harry kendi kendini bu tuhaf duruma alıştığına inandırmaya çalıştıysa da başaramadı Madem bu konuda bu kadar rahatsın, dedi kendi kendine. Öyleyse alnında, koltukaltlarında ve sırtının aşağısındaki buz gibi terin sebebi ne? Tümüyle hareketsiz kalmış olan gece sakinleştirici bir etki yapmıyordu. Çünkü bu sakin maskenin altında bir yay kadar gergin şiddet ve ani ölüm gizliydi. Gece korkutucuydu ve geçemeyen her saniyeyle daha da dehşet verici oluyordu.

Harry, 'Sihir, dedi.

«Ne?»

«Bir peri masalındaki gibi. Bütün dünya kötü bir sihirin etkisinde bir büyünün.»

«Kahretsin! O halde bu işi yapan cadı nerede? İşte benim bilmek istediğim de bu.»

Harry düzeltti. «Cadı değil. Cadılar kadındır. Erkeklere ‘büyücü’ denir. Ya da ‘cinci’.»

Connie öfkelenmişti. «Her neyse! Lanet olsun! Nerede o? Niçin bizimle böyle oynuyor? Suratını neden çabucak göstermiyor?»

Harry saatine bir göz attı. Saniyeleri gösteren kırmızı nokta çakmaya başlamamıştı. Saat hâlâ 1.29’u gösteriyordu. «Onun ne kadar zaman harcadığı aslında bakış açına bağlı. Tiktakın hiç zaman harcamadığını söyleyebilirsin sanırım.»

Connie de saatine baktı. O da 1.29’u gösteriyordu hâlâ. «Haydi, haydi, şu işi bitirelim artık... Harry, yoksa bizim onu aramamızı mı bekliyor?»

Karanlık gecede bir yerde bir ses yankılandı. «Duraklamadan beri ilk duydukları, kendilerinin çıkarmadığı ilk sesti bu. Kahkahalar! Harry’ nin apartmanında içyağından yapılmış bir mum gibi yanan, sonra Ordegard’ın evinde ortaya çıkarak onları hırpalayan Golem serserinin alçak, hırıltılı kahkahası.

İki ortak yine alışık oldukları için ellerini silahlarına attılar, sonra bu düşmanın karşısında silahların hiçbir işe yaramadığını hatırlayınca tabancalarını kılıflarından çıkarmadılar.

Blokun yokuş olan tarafında, yolun karşı yanında Tiktak köşeyi döndü. O çok tanıdık sokak serserisi görünüşündeydi yine. Golem eskisinden daha da iriyarı duruyordu. Artık boyu bir doksan beş değil, iki ondan daha uzundu. Saçları ve sakalı son gördüklerinden beri sanki daha karışıp uzamıştı. Kafası bir aslanınki gibiydi. Boynu da bir ağacın gövdesi gibi. Omuzları çok geniş, göğsü inanılmayacak kadar enliydi. Elleri tenis raketleri kadardı Siyah trençkotu bir çadır kadar büyükmüş gibi gözüküyordu.

Connie şaşkın şaşkın, «Neden onun gözükmesi için o kadar acele ettim?» diyerek Harry'nin kafasında geçenleri de açıklamış oldu

Tiktakın devlerinkini andıran kahkahaları kesilmişti. Yaratık karşıdaki kaldırımdan ineli. Yolu çaprazlamasına aşarak onlara doğru gelmek niyetinde olduğu anlaşılıyordu.

Connie, «Planın nedir?» diye sordu.

«Ne planı?»

«Kahretsin! Her zaman bir plan olur?»

Gerçekten de Harry nasıl hareket edeceklerini hiç düşünmeden orada durup Golem’i beklediklerini farkedince şaşırdı. Uzun yıllardan beri polislik yapıyorlardı. Ortak olarak da yeterince birlikte çalışmışlardı Her durumda en iyi nasıl karşılık verebileceklerini, her tehdit karşısında nasıl davranmaları gerektiğini biliyorlardı. Genellikle kafa kafaya verip stratejiyi kararlaştırmazlardı. Biri içgüdülerine uyarak hareket eder, diğerinin de uygun olan her şeyi yapacağına inanırdı. Ender olarak bir hare ket planını kararlaştırmak zorunda kaldıkları zaman birkaç kelimelik cümle yeterli olurdu. Şimdiyse karşılarındaki kansız çamur, taşlar, solu canlar ve Tanrı bilir başka ne türlü şeylerden yapılmış olan hemen hemen yaralanması imkânsız bir düşman vardı. Çok öfkeli ve amansız bir savaşçı. Üstelik gerçek düşmanlarının yaratabileceği sürüyle Golem’den yalnızca biriydi. Connie’yle Harry sanki hem kafaları, hem de önsezilerinden yoksun kalmışlar gibi orada duruyorlardı. Felce uğramış gibi bekliyor ve düşmanın yaklaşmasını seyrediyorlardı.

Harry, kaç, diye düşündü. Kendi önerisini tam yerine getireceği sırada dev Golem elli adım kadar ötede, sokağın ortasında durdu.

Yaratığın gözleri Harry’nin o zamana kadar gördüğü her şeyden farklıydı. Bu gözler sadece ışıklı değil, alev alev yanıyorlardı. Havagazının sıcak mavi alevleri gibiydi Golem’in gözleri. Alevler, göz çukurlarında titreyip dalgalanıyordu. Elmacık kemiklerinin üzerine titreşen mavi alevlerin akisleri düşüyordu. Sakallarının fazla kıvırcık uçları mavi neonun ince tellerine benziyorlardı

Tiktak kollarını açtı ve koskocaman ellerini tavaya kaldırdı. Bit dağın tepesinde durmuş aşağıdaki müritlerine öbür taraftan mesajlar veren bir Ahdi Atik peygamberi tavırları takınmıştı. Siyah trençkotu bin emri taşıyan taş levhaları saklayacak kadar genişti

Tiktak, «Bir saat sonra dünya tekrar dönmeye başlayacak,« diye açıkladı «Gerçek zamanın bir saati sonra Elliye kadar sayacağını. Önceden harekete geçmenize izin vereceğim Bir saat sağ kalmayı başarırsanız yaşamanıza razı olacağım. Size bir daha işkence yapmaya cağım.»

Connie, «Ah, sevgili Tanrım.» diye fısıldadı O gerçekten iğrenç oyunlar oynayan bir çocuk.»

Bu da Tiktakı en aşağı diğer sosyopatlar kadar tehlikeli yapıyordu.

Bazı küçük çocuklar, başkalarının duygularını anlayamadıkları için, son derecede zalim olabiliyorlardı.

Tiktak, «ikinizi adilce yakalamaya çalışacağım,» dedi. «Oyunlarımın hiçbirinden yararlanmayacağım. Sadece gözlerimi kullanacağım.» Mavi alevler fışkıran göz çukurlarını işaret elti, «Kulaklarımı da.» Onlardan birini de gösterdi. «Ve kafamı.» Kalın işaret parmağıyla kafasının yanına vurdu. «Oyun yapmayacağım. Özel güçlerimi de kullanmayacağım Böylesi daha eğlenceli olacak. Bir... iki... Koşmaya başlamanız daha iyi olmaz mı sizce?.. Üç... dört... beş ..»

Connie, «inanamıyorum,» dedi. «Olamaz bu » Ama yine de dönüp koşmaya başladı.

Harry de onu izledi. Geçide dalarak Yeşil Evin yanından dolaştılar. Az kalsın adının Sammy olduğunu söyleyen serseriye çarpıyorlardı. Adam bir ayağı havada, tehlikeli bir biçimde donmuş kalmıştı. Onun yanından delice bir hızla geçer ve karanlık arka sokağa saparlarken ayaklan asfaltta boğuk, tokada benzer sesler çıkarıyordu. Koşan binlerinin ayak sesleriydi bunlar. Ama tam anlamıyla değil. Yankılar da gerçek dünyadakine benzemiyordu. Daha az titreşimliydiler çok kısa sürüyorlardı.

Harry koşarken her adımıyla vücudunda yüz ayrı yer sızladığı için yüzünü buruşturuyordu. Bir yandan da o bir saatlik süreyi ölmeden atlatabilmeleri için bir plan yapmaya çalışıyordu. Ama onlar da Harikalar Ülkesindeki Alice gibi aynadan geçmiş ve Kırmızı Kraliçenin ülkesine girmişlerdi Deli Şapkacı ve Cheshire Kedisinin dünyasında planlar da mantık da bir işe yaramazdı. Bu dünyada sağduyu aşağı görülür ve kargaşa benimsenirdi.

«On bir... on iki... sizi bulursam ölürsünüz... on üç...»

Bryan o kadar eğleniyordu ki.

Çırılçıplak siyah çarşafların üzerine uzanmış durmadan yaratıyor ve harika bir biçimde ‘Oluyordu. ’ Adak gözler ise cam kavanozlarından ona tapıyorlardı.

Ama delikanlının bir bölümü Golem’in içindeydi. Bu da yine coşturucu bir şeydi. Bryan yaratığı bu kez daha büyük yapmış, onu durdurulmayacak, şiddetli bir ölüm makinesi haline getirmişti. O çok önemli kahramanla dişi köpeğini daha fazla dehşete düşürmek için.

«... on altı... on yedi... on sekiz...»

Bryan o devi toprak, kil ve kumdan yapmıştı. Vücuduna et görünüşü vermişti. Ve onu canlandırmıştı. İlk tanrının da Adem’i cansız çamurdan yarattığı gibi. Bryan’ın kaderi kendisinden önce gelen tanrılardan daha gaddar olmaktı ama o yok edebildiği gibi yaratıyordu da. Hiç kimse dünyaya hükmeden eski tanrılardan daha güçsüz olduğunu iddia edemezdi. Hiç kimse! Hiç kimse!

Bryan şimdi Pasifik Kıyı Karayolunun ortasında duruyordu. Bir dev gibi. Sessiz ve hareketsiz dünyaya bakıyor ve yaptıklarından memnun oluyordu. Bu onun En Büyük ve En Gizli gücüydü. Her şeyi durdurma gücü vardı onda. Bir tamirci tıkırdayan bir saatin kapağını açarak mekanizmanın önemli noktasına aleti soktuğu zaman onu nasıl kolaylıkla dur duruyorsa, Bryan da bu işi aynı rahatlıkla başarıyordu.

«Yirmi dört... yirmi beş...»

Bu güç on altı yaşındayken o psişik büyüme kasırgalarından bin sırasında içinde belirmişti. Bryan bunu ustalıkla kullanmayı ancak on sekizindeyken öğrenebilmişti. Ama tabii bu da normaldi. İsa’nın da suyu şaraba çevirmeyi öğrenmek için zamana ihtiyacı olmuştu. Birkaç somun ekmekle balığı kalabalıkları doyuracak kadar çoğaltmayı öğrenmek için de.

İrade. İrade gücü. Gerçeği yeniden yaratmak için uygun araç buydu işte. Zamanın başlangıcından ve bu evrenin doğuşundan önce her şeyi bir irade yaratmıştı. Bu bilinci insanlar Tanrı diye tanımlamışlardı Ama herhalde Tanrı insanların Onu düşündüklerinden çok farklıydı Belki de oyun oynayan bir çocuktu. Oyun olsun diye kum taneleri gibi galaksiler yaratmıştı. Evren irade gücüyle yaratılmış bir daimi hareket makinesiydi belki. O halde yine irade gücüyle değiştirilir, yeniden yapılır ya da ortadan kaldırılabilirdi. İlk tanrının yarattığı şeyi kullanmak ve değiştirmek için gerekli olan güç ve anlayıştı. Ve bu ikisi de Bryan'a verilmişti. Atom gücü, karanlık kör edici parlak kudretinin yarine sönük bir ışık gibiydi. Bryan iradesini uygulayarak, düşünce ve isteğini bir noktada yoğunlaştırarak var olmanın temellerinde bile önemli değişiklikler yapabileceğini anlamıştı.

«... otuz bir... otuz iki... otuz üç...»

Bryan hâlâ heyecanla ‘Olduğu’ ve yeni tanrı halini henüz alamadığı için bu değişiklikleri ancak kısa bir süre devam ettirebiliyordu. Genellikle gerçek zamanla ancak bir saat. Bazen bu kısıtlamalar yüzünden sabırsızlanıyordu. Ama ilerde bir gün isterse şimdiki gerçeği kalıcı olarak değiştirilebileceğine inanıyordu. O arada ‘Olması’ sürerken fizik yasalarını geçici olarak erteleyen eğlenceli değişiklikler yapabiliyor, kısa bir süre için de olsa gerçeği kendi isteğine göre biçimlendiriyordu.

Lyon ve Gulliver’e zaman birdenbire durmuş gibi gelebilirdi ama gerçek bundan daha karmaşıktı. Bryan o olağanüstü iradesini kullanarak zamanın niteliğini kendince yeni bir biçimde kavramıştı. Bu, insanın doğumgünü pastasının üzerindeki mumları söndürmeden önce bir dilekte bulunmasına benziyordu. Zaman bilinen güvenilir etkileri olan ve sürekli akan bir nehir olabilirdi. Bryan da onu çeşitli etkileri olan bir dizi dere, büyük sakin bir göl ve sıcak su fışkırtan bir kaynağa dönüştürmüştü. Bu dünyada şimdi o göllerden bilinin içindeydi. Zaman son derecede ağır ağır aktığı için insan onun durduğunu sanıyordu. Ama yine Bryan’ın isteği üzerine o iki polis bu yeni gerçekle de eskisi gibi birbirlerini karşılıklı etkiliyorlardı Cisimler, enerji, hareket ve güçle ilgili yasaların çoğunda pek az bir değişiklik oluyordu.

«.. kırk... kırk bir...»

Bryan doğumgününde bir dilekte bulunuyormuş, bir yıldıza bakarak bir şey istiyormuş, isim annesi periye isteklerini açıklıyormuş gibi heyecanla bir körebe oyunu için kusursuz bir alan yaratmıştı. Bütün gücüyle isteyerek isteyerek isteyerek. Evreni eğip bükerek bir oyuncağa çevirmişse, ne olmuştu. Bryan karakterleri taban tabana zıt iki kişiden oluştuğunun farkındaydı. Bir yanda o Olan bir tanrıydı. Hesaba gelmeyecek bir otorite ve sorumluluğu olan, yüce biri. Diğer yandan da pervasız ve bencil bir çocuktu Zalim ve azametli

Bryan bu bakımdan insanlığa benzediğini düşünüyordu. Ama bu özellikleri daha güçlüydü.

«... kırk beş. .»

Aslında bu tür bir çocuk olduğu için kutsallaştırıldığına inanıyordu.

Bencillik ve azamet sadece egonun yansımalarıydı. Güçlü egosu olma yan biri yaratmak için gerekli güveni bulamazdı. İnsan yaratma gücünün sınırlarını araştırmayı umuyorsa biraz pervasız olmak zorundaydı. Sonuçları düşünmeden riski göze almak insanı özgürleştirebilirdi. Bir erdem sayılırdı bu. Bryan dünyayı kirlettikleri için insanları cezalandıracak tanrı olacağına göre zalimlik şarttı. «Olmanın» bir şartıydı. Bryan'ın bir çocuk olarak kalabilme yeteneği, yaratıcı enerjisini akılsızca, sürüye katılacak daha fazla hayvan üretmekte kullanmaması onun tanrılık için kusursuz bir aday olmasını sağlıyordu.

«... kırk dokuz... elli!»

Bryan bir süre o iki polise verdiği sözü tutacak ve onları sıradan insanlara özgü duyularla bulmaya çalışacaktı. Böylesi eğlenceli olacaktı. Bir tür sınav gibi bir şey insanların yaşamlarını etkileyen o ciddi kısıt lamaları öğrenmesi de işe yarayacaktı. Onlara acımayı öğrenmek için değil tabii. İnsanlar merhamete layık değildiler. Hayır, onlara kıyasla kendi olağanüstü güçlerinin zevkini daha çok çıkarmak için bunu yapa çaktı.

Dev serserinin gövdesine yerleşmiş olan Bryan sokakta ilerledi Ölüm kadar sessiz olan, bir fısıltının bile duyulmadığı kente, bu şahane lunaparka girdi.

«İşte geliyorum!» diye bağırdı. «İster hazır olun, ister olmayın!»

Bir çam kozalağı tam yere düşerken ‘Duraklama’ yüzünden hava da kalakalmıştı. İplikle bir dala takılmış Noel süsüne benziyordu. Sarılı beyazlı bir kedi ağacın dalından alçı süslü bir duvara atlarken havada donmuştu. Ön pençelerini uzatmış, arka ayaklarını açmıştı. Bir şöminenin bacasından hiç değişmeyen, katı, telden bir süse benzeyen bit duman kıvrılarak yükseliyordu.

Harry’le Connie felce uğramış kentin atmayan kalbinin daha derinliklerine doğru koşarlarken genç kadın canlarını kurtaracaklarına hiç inanmıyordu. Buna rağmen bu bir saat boyunca Tiktakın eline geçmemek için telaşla sürüyle plan yapıyor, sonra da onlardan vazgeçiyordu. Uzun bir zaman sevgiyle koruduğu alaylı kabuğun altında, dünyadaki bütün zavallı budalalar gibi farklı olduğu ve sonsuza dek yaşayacağı umudunu beslediği anlaşılıyordu.

Connie içinde ölümsüzlüğüyle ilgili böyle aptalca, ilkel bir inanç keşfettiği için utanmalıydı. Ama onun yerine bu inanca sıkıca sarıldı. Umut, bir tür kalleşçe güven olabilirdi. Ama biraz olumlu bir düşüncenin durumlarını daha da kötüleştirebileceğini sanmıyordu.

Bir gece içinde kendi hakkında pek çok yeni şey öğrenmişti. Bu öğrendiklerine uyarak kendisi için daha iyi bir hayat kuracak kadar yaşayamazsa yazık olurdu.

Telaşla düşünmesine rağmen aklına sadece acınacak kadar zavallı fikirler geliyordu. Gitgide daha zorlukla soluyarak koşarken, Harry’e yavaşlamadan sık sık başka sokaklara sapmalarım önerdi. O köşeden döndüler, bu köşeden saptılar. Connie, dönemeçli bir yolu izlemek, diye düşünüyordu. Bir ok kadar dümdüz olanı takip etmekten daha zordur! Bu umut pek zayıftı tabii. Rastgeldiği zaman inişli yollara sapıyordu. Böylece az zamanda yol alabileceklerdi. Yokuşa tırmanırlarsa bunun tersi olacaktı.

Çevrelerindeki Laguna Beach’in hareketsiz sakinleri onların canlarını kurtarmak için koştuklarının farkında değillerdi. Connie ve Harry yakalanırlarsa çığlıkları bu büyülenmiş gibi uyuyan insanları uyandırmayacak ya da yardımlarına koşmalarını sağlamayacaktı.

Connie, Ricky Estefan’ın komşularının Golem holün zemininden patlarcasına çıktığı ve adamı döve döve öldürdüğü zaman neden hiçbir şey duymadıklarını artık biliyordu. Tiktak kulübenin içi dışında, dünyanın her köşesinde zamanı durdurmuştu. Sonra Ricky’e ağır ağır sadistçe işkence etmiş ve onu öldürmüştü. İnsanların geri kalanları içinse zaman geçmiyordu. Aynı biçimde Tiktak, Ordegard’ın evinde Connie’yi kayarak yana açılan camlı kapıdan büyük yatak odasının balkonuna attığı ve ateş ettikleri zaman da komşular bu gürültüyü duyup gelmemişlerdi. Çünkü bütün bunlar gerçekten bir adım ötedeki bir boyutta olmuştu. Gerçek zaman dışında.

Connie olanca hızıyla koşarken kendi kendine sayıyor, Tiktak'ın ağır temposuna ayak uydurmaya çalışıyordu. Ama elli sayısına çok önce ulaştı. Serseriyle aralarındaki uzaklığın onları kurtaracak kadar fazla olduğunu sanmıyordu.

Connie saymaya devam etseydi, sonunda durmak zorunda kaldıkları zaman belki yüze kadar gelmiş olacaktı, iki ortak soluk alabilmek için bir tuğla duvara yaslandılar.

Genç kadının göğsü sıkışmıştı. Kalbi ona şişmiş, patlamak üzereymiş gibi geliyordu. Her soluğu çok kızgındı sanki, ciğerlerini kavuruyordu. Bir sirkte ateş yutan biri gibiydi Ağzından tutuşmuş benzin buharları çıkıyordu sanki. Boğazı sızlıyor, but ve baldırlarındaki kaslar sancıyordu. Hızlanan kan dolaşımı gece çürüyen, berelenen yerlerin acısını yeni den şiddetlendiriyordu.

Harry’nin görünüşü Connie’nin kendini hissettiğinden daha kötüydü. Tabii, Tiktakla daha fazla karşılaşmış, Connie’den daha fazla darbe yemişti. O yaratıktan daha uzun bir süreden beri kaçıyordu.

Connie konuşabilecek hale gelince, «Şimdi ne olacak?» dedi..

Harry konuşurken önce her kelime ağzından sanki patlayarak çıktı. «Elbombası... kullanmaya... ne... dersin?»

«Elbombası mı?»

«Ordegard gibi.»

«Evet, evet, hatırlıyorum.»

«Kurşunlar Golem’e işlemiyor...»

«Biliyorum...»

«Ama o lanet olasıca şeyi parça parça edersek...»

«Elbombasını nereden bulacağız? Ha? Bu civarda patlayıcı maddeler satan dost canlısı bir dükkâncı var mı?»

«Belki Ulusal Muhafızların bir silah deposu vardır. Öyle bir şey işte.»

«Hayali bırak, Harry gerçeklere bak.»

«Neden? Dünyanın geri kalan kısmı gerçek değil ki.»

«O lanet olasıca şeyi paramparça ettiğimizi düşünelim. O sürün gen avuçla çamur alır ve bir Golem daha yaratır.»

«Ama onu yavaşlatmış oluruz.»

«Belki iki dakika için.»

Harry, «Bizim için her dakika önemli,» dedi. «Şu bir saati ölmeden geçirmek zorundayız.»

Connie ona kulaklarına inanamıyormuş gibi baktı. «Yani sen Tiktakın sözünde duracağına inandığını mı söylemek istiyorsun?»

Harry ceketinin koluyla yüzündeki terleri sildi. «Şey... Belki durur.«

«Haydi oradan!»

Harry, «Belki durur,» diye ısrar etti.

Connie buna inanmayı çok istediği için kendi kendinden utandı. Sonra geceyi dinledi. Çıt çıkmıyordu. Ama bu, Tiktakın yakınlarında olmadığı anlamına gelmezdi. «Artık gitmeliyiz.»

«Nereye?»

Connie artık yorgunluktan duvara dayanma ihtiyacını duymuyordu. Etrafına bakındı ve bir bankanın yanındaki araba parkında olduklarını gördü. Yirmi beş metre kadar ötede bir otomobil bütün gün ve gece çalışan otomatik telekart veznesinin önünde durmuştu. İki adam makinenin yanındaydılar. Yukarıdaki bir güvenlik lambasının mavi ışığı onları aydınlatıyordu.

İki adamın duruşlarında bir terslik vardı. Sadece birer heykel kadar hareketsiz oldukları için değil. Başka bir şey de olmalıydı.

Connie araba parkındaki o garip sahneye doğru gitti.

Harry, «Nereye gidiyorsun?» diye sordu.

«Durumu kontrol edeceğim.»

Önsezileri onu yanıltmamışlardı. «Duraklama» bir soygun sırasında başlamıştı.

Birinci adam makineden üç yüz dolar almak İçin banka kartını kullanıyordu. Yaşı altmışa yakın, ak saçlı, kır bıyıklı biriydi. Babacan suratında şimdi korkunun neden olduğu çizgiler belirmişti. Makineden çıkan gıcır gıcır bir deste banknot yaşlı adamın eline doğru kayarken her şey durmuştu.

Hırsız on sekiz, on dokuz yaşlarında sarışın, yakışıklı bir gençti. Blucin ve tişört giymişti. Bütün yaz boyunca Laguna’nın merkezindeki her sokakta görülen denize girmeye meraklı çocuklara benziyordu. Ayaklarında sandallar ve paçaları kesilmiş blucinler olan, karınları dümdüz, saçları güneşten beyazlaşmış, ciltleri maun rengine dönüşmüş o delikanlılara. Onun şimdiki haline ya da yazın gireceği duruma baktığınız zaman çocuğun hırslı olmadığı ve boş boş oturmaktan hoşlandığından kuşkulanabilirdiniz. Ama onun gibi sağlıklı, kanlı canlı bir çocuğun kötü niyetleri olabileceği aklınıza bile gelmezdi. Delikanlı bu hırsızlık anında bile bir meleğe benziyor ve tatlı tatlı gülümsüyordu. Sağ elindeki .32’lik tabancanın namlusunu yaşlı adamın belkemiğine dayamıştı.

Connie ak saçlı adamla delikanlının etrafında dolaşarak düşünceli bir tavırla onları inceledi.

Harry sordu. «Ne yapıyorsun?»

«Bu sorunu çözmemiz gerekir.»

«Zamanımız yok »

«Biz polisiz. Öyle değil mi?»

Harry, «Tanrı aşkına,» dedi. «Peşimizde bir katil var.»

«Dünyanın mahvolmasına biz engel olmazsak, bu işi kim yapar?»

«Bir dakika, bir dakika. Ben senin bu işe sırf heyecan duymak için girdiğini sanıyordum. Bir de kendi kendine bir şeyi kanıtlamak için Daha önce öyle söylemedin mi?»

«Sen de bu işe düzeni korumak ve suçsuzları savunmak için girme din mi?»

Harry sanki tartışmaya hazırlanıyormuş gibi derin bir soluk aidi sonra da soluğunu şiddetle, öfkeyle verdi. Bu ilk kez olmuyordu. Şu son altı ay Connie, Harry’nin bu tepkiyi göstermesine kaç defa neden olmuştu.

Genç kadın onun kızdığı zaman bayağı sevimli olduğunu düşündü Her zamanki temkinli tavırlarına göre hoş bir değişiklikti. Harry’nin tem kinli hali iç sıkıyordu. Çünkü her zaman öyleydi. Hatta Connie onun bu geceki görünüşünü bile beğeniyordu. Giysileri buruşmuş, sakalı çıkmıştı. Harry’i o zaman kadar hiç bu halde görmemiş, göreceğini hiç sanmamıştı. Kılıksız değil de haşin gibi gözüküyor, diye düşündü. Daha da tehlikeliymiş gibi bir hali var. Onun böyle görüneceğine inanamazdım.

Harry, «Pekâlâ, pekâlâ,» diyerek hırsızla kurbanı daha yakından incelemek için soygun sahnesine yaklaştı. «Ne yapmak istiyorsun?»

«Birkaç şeyi ayarlamayı.»

«Tehlikeli olabilir.»

«Şu hızlılık meselesi mi? Ama pervane parçalanmadı.»

Connie parmağını ihtiyatla hırsızın yüzüne dokundurdu. Delikanlının cildi ona kayışımsı gibi geldi. Eti de gerektiğinden daha sertti. Parmağını çektiğinde hırsızın suratında gamze gibi hafif bir çukur kaldı Bunun «Duraklama» sona erinceye kadar kaybolmayacağı anlaşılıyordu.

Connie delikanlının gözlerinin içine bakarak, «Aşağılık böcek.  dedi.

Hırsız hiçbir şekilde onu gördüğünü belirtmedi. Connie onun için görünmeyen bir insandı. Zaman tekrar akmaya başladığında kadın polisin oraya geldiğinden haberi bile olmayacaktı.

Connie delikanlının tabancalı elini geriye çekti. El katıydı ve zorlukla hareket etti. Genç kadın sabırlı davranıyordu, çünkü endişeliydi.

Artık ,32’lik tabancanın namlusu kurbanın beline dayalı değildi Connie silahı usul usul sola doğru itti. Sonunda namlu kimseye zarar vermeyecek bir biçimde karanlık geceye doğru döndü. Artık silah kurbana doğru değildi.

Harry hırsızın parmaklarını dikkatle açtı. «Sanki ikimiz de insan boyu kuklalarla oynayan iki çocuğuz. Elleri kolları hareket ettirilebilen kuklalarla.» ,32’lik tabanca hırsızın onu tuttuğu zamanki yerinde, havada duruyordu.

Connie silahın soyguncudan daha kolay hareket ettirildiğini gördü. Ama tabancayı hızla sağa sola götürmek de biraz zordu. Tabancayı otomatik veznenin önündeki adama doğru götürdü. Silahı yaşlı adamın avucuna koyup parmaklarını da etrafına doladı. «Duraklama» sona erdiği zaman ihtiyar adam bir an önce orada olmayan bir tabancayı elinde bulacak, onun nasıl geldiğini anlayamayacaktı. Connie otomatik veznenin önündeki tepsiden aldığı yirmi dolarlık desteyi de müşterinin sol eline koydu.

«O on doların avucuna nasıl geri döndüğünü artık anlıyorum,» dedi.

Harry kaygıyla karanlık geceye bakıyordu. «Ve serserinin vücuduna sıktığım dört kurşunun gömlek cebine nasıl girdiğini de.»

«Ricky Estefan’ın masasındaki heykelciğin kafasının elimde nasıl belirdiğini de.» Connie’nin kaşları çatıldı. «Bu insanlar gibi donup kaldığımızı ve o köpeğin bizimle oynadığını düşününce tüylerim diken diken oluyor.»

«Burada işin bitti mi?»

«Pek bitti sayılmaz. Gel, bu adamı vezneden döndürmeme yardım et.»

Bahçeye konmak için mermerden oyulmuş bir heykele benzeyen yaşlı adamı sarsa sarsa yüz seksen derece döndürdüler. İşleri bittiği zaman kurbanın elinde sadece tabanca yoktu artık, onunla hırsızı da tehdit ediyordu.

Bir mumyalar müzesinde canlıya benzeyen mankenlerle çalışan dekoratörler gibi sahneyi değiştirmiş ve ona yeni bir dramatik hava vermişlerdi.

Harry, «Tamam, artık gidelim,» diyerek otomatik vezneden uzaklaştı. Araba parkında yürümeye başladı.

Connie durakladı. Yaptıklarına bakıyordu.

Harry omzunun üzerinden bir göz attı. Ortağının peşinden gelmediğini görünce döndü. «Yine ne var?»

Genç kadın başını salladı. «Bu çok tehlikeli.»

«Tabanca şimdi iyi adamın elinde.»

«Evet. Ama silahı elinde görünce şaşıracak. Belki de tabancayı düşürür, şu sürüngen de silahı tekrar kapar. Hatta kapacağından eminim. Ve onları bulduğumuz noktaya dönerler.»

Harry ortağına yaklaştı. Suratında öfkesinden kriz geçiriyormuş gibi bir ifade vardı. «Çok pis, çılgın, yüzü yaralı, siyah trençkotlu bir bayı unuttun mu?»

«Henüz onun yaklaştığını duymuyorum.»

«Connie, tanrı aşkına! O zamanı bizim için de durdurabilir. Ondan sonra bize yaklaşmak için istediği kadar zaman harcar. Bizi, ancak karşımıza dikildikten sonra, tekrar oyuna sokar. Onun için Golem burnunu kopardıktan sonra mendil isteyip istemediğini soruncaya kadar onun yaklaştığını duyamazsın.»

«Eğer böyle hile yapacaksa...»

«Hile yapacaksa mı? Neden yapmasın?» Harry bu soruyu öfkeyle sormuştu. Oysa iki dakika önce. Tiktakın sözünde duracağı ve adilce oynayacağını savunmuştu. «Biz şimdi burada Rahibe Teresa’dan söz etmiyoruz.»

«O zaman işimizi bitirmişiz ya da kaçmışız hiç önemi yok. Öyle de, böyle de, bizi ele geçirecek.»

Vezneden para çeken beyaz saçlı adamın arabasının anahtarları kontaktaydı. Connie onları alıp bagajı açtı. Kapak hızla yukarı doğru kalkmadı. Onu bir tabutun kapağını kaldırıyormuş gibi çekiştirmek zorunda kaldı.

Harry ona, «Bu anal etkiden kurtulmamışlara yakışan bir davranış,» dedi.

«Ya? Yani genellikle bu işi senin halletmen gerekirdi, öyle mi?»

Harry ortağına bakarak gözlerini kırpıştırdı.

Sonra hırsızı koltukaltlarından tuttu, Connie de ayaklarından. Delikanlıyı arabanın arkasına taşıyarak usulca bagaja koydular. Hırsızın vücudu normalden biraz daha ağırmış gibiydi. Connie kapağı vurarak kapatmaya çalıştı. Ama gerçeğin değiştirilmiş olduğu bu yerde itişi kapağın aşağıya kadar inmesine yetmedi. Connie kilidin kapanması için kapağa dayanmak zorunda kaldı.

Harry, «Artık Ordegard’ın mutfağında kendimi üç defa nasıl aynı iskemlede bulduğumu anlıyorum,» diye mırıldandı. «Tabancamın namlusunu ağzıma sokmuş halde hem de.»

«O sürüngen seni gerçek zamandan çıkarıp çıkarıp tekrar soktu.»

«Evet. Muziplik yapan bir çocuk...»

Connie, yılanlar ve Tarantulalarda Ricky Estefan’ın mutfağına böyle mi girdiler, diye düşündü. Tiktak daha önceki bir ‘Duraklama’ sırasında onları hayvan satan dükkânlardan, laboratuvarlardan, hatta yaşadıkları yerlerden mi toplayıp kulübeye mi bıraktı? Zamanı... hiç olmazsa Ricky için... tekrar başlatıp onun örümcekler ve yılanlarla birdenbire karşılaşmasını mı sağladı? Zavallıyı böyle mi şaşırttı?

Connie arabadan uzaklaşarak parkta ilerledi. Sonra durup anormal geceyi dinledi.

Sanki dünyada her şey birdenbire ölmüştü. Rüzgârdan bütün insanlığa kadar her şey. Geride bir gezegen dolusu mezarlık kalmış, otlar, çiçekler, ağaçlar ve yas tutanların hepsi de mezar taşları gibi granitten oyulmuşlardı.

Connie son yıllarda zaman zaman polisliği bırakmayı düşünmüştü. İnsanlardan olabildiğince uzaklaşacak ve Mojave çölünün kenarında ucuz bir kulübede oturacaktı. Pek azla yetindiği için bir hayli para biriktirmişti. Bir çöl faresi gibi yaşarsa bu para ona uzun süre yeterdi. İnsan ların olmadığı çorak kumlar, çalılar ve kayalar, modern uygarlıkla kıyaslandıkları zaman onu çok çekiyordu.

Ama «Duraklama» güneşin kavurduğu çölün o huzurundan çok farklıydı. Çölde yaşam yine doğal düzenin bir parçasıydı. Ve uygarlık, hasta olmasına rağmen, yine de ufkun ötesinde yaşıyordu. Connie zamandan sayılmayan o on dakikalık süreden, ölüm kadar derin olan bu sessizlik ve hareketsizlikten sonra insan sirkinin o gösterişli çılgınlığının özlemini çekiyordu, insanlık yalan söylemeye, aldatmaya, hasede, bilgisizliğe, kendine acımaya, haklı bulmaya ve katliama yol açan ütopya hayallerine çok meraklıydı. Ama kendini yok edinceye kadar daha soylu davranmak, hareketlerinin sorumluluğunu yüklenmek, yaşamak ve başkalarının yaşamalarına da izin vermek ve dünyanın yöneticiliğim kazanmak potansiyeli de vardı. Belki kendini yok etmeyebilirdi.

Umut. Connie Gulliver yaşamında ilk kez umudun kendi başına, yaşamak ve uygarlığı olduğu gibi kabul etmek için bir neden sayılacağına inanmaya başlıyordu.

Ama Tiktak yaşadığı sürece umut da sona erecekti.

«O köpoğlu köpekten öyle nefret ediyorum ki,» diye homurdandı «Şimdiye dek kimseden böylesine nefret etmedim. Onu öldürmeyi öyle istiyorum ki, bu duyguya zorlukla dayanabiliyorum.»

Harry ona hatırlattı. «Onu yakalayabilmek için önce sağ kalmamız gerekiyor.»

«Haydi, gidelim.»

Başlangıçta duraklamış bir dünyada hareket halinde olmak onlara en akıllıca şeymiş gibi gözükmüştü. Tiktak verdiği sözü tuttuğu ve onları yakalamak için sadece gözlerini, kulaklarını ve kafasını kullandığı takdirde, güvenlikleri onunla aralarındaki uzaklıkla orantılı olacaktı.

Harry, Connie’yle bir ıssız sokaktan bir diğerine koşarken o manya ğın verdiği sözü tutması olasılığının yüzde elliden fazla olduğunu düşünmüştü. Tiktak onları doğal bir biçimde izleyecek ve gerçek zamana göre bir saat içinde yakalayamazsa ikisine de zarar vermeyecek ve gitmelerine razı olacaktı. O aşağılık yaratığın inanılmayacak güçlerine rağmen hiç de olgun olmadığı apaçıktı. Oyun oynayan bir çocuktu o. Bazen çocuklar oyunları gerçek yaşamdan daha çok ciddiye alırlardı.

Tabii Tiktak onların gitmesine izin verdiği zaman saat yine aynı olacaktı. Gece yarısından sonra 1.29. Saatler sonunda tıkırdamaya başladıklarında bunu göstereceklerdi. Şafağa da beş saat olacaktı. Tiktak bu oyuniçindekioyunu açıkladığı kurallara göre oynayabilirdi. Ama yine de Harry’le Connie’yi şafak zamanına kadar öldürmek niyetinde olabilirdi. «Duraklama»dan sonrasına kadar yaşayabilmek, zaman yeniden akmaya başladıktan sonra o sürüngeni bularak ortadan kaldırmaları için küçük bir fırsat sağlayacaktı.

Tiktak verdiği sözden dönse ve onları izlemek için bir altıncı duyudan yararlansa bile yine de hareket halinde olmak akıllıca bir şey sayılacaktı. Harry’nin daha önce de düşündüğü gibi, o sürüngen belki onlara psişik işaretler koymuştu ve hileye kalkışırsa nereye giderlerse gitsinler ikisini de bulacaktı. Durmadan ilerledikleri zaman Tiktak onları yakalayıncaya kadar güvende olacaklardı. Ya da düşmanları onların ne yapacaklarını tahmin ederek önlerini kesinceye kadar.

Sokaktan geçide, oradan tekrar sokağa daldılar. Avluları ve sessiz evlerin aralarındaki arsaları koşarak geçtiler. Bir okulun bahçesini aştılar. Ayak sesleri biraz madensiydi. Her gölge demir kadar daimiymiş gibi gözüküyordu. Neonlar Harry’nin o zamana kadar görmediği bir biçimde düzenle yanıyor, kaldırımlara daimi gökkuşakları çiziyorlardı. İki ortak Scotti cinsi köpeğini dolaştırmaya çıkarmış olan tüvit ceketli bir adamın yanından geçtiler. Adam da hayvan da bronz heykeller kadar hareketsizdi.

Harry’le Connie dar bir dere yatağından koştular. O gün daha önce çıkan fırtınanın neden olduğu sel zamanda donmuştu. Ama buza hiç benzemiyordu. Buzdan daha berraktı. Geceyi yansıttığı için siyah gibi gözüküyordu. Don beyazı kristallerden oluşmamıştı. Saf gümüş gibi ışıltıları vardı. Yüzey de dümdüz değildi. Yani kışın donmuş bir dereninkine benzemiyordu. Şiddetli akıntı yüzünden dalgalanıyor, girdaplar çiziyor ve yanlara akıyordu. Dere, yatağında taşların üzerinden aşarken havaya ışıltılı köpükler sıçramıştı. Cam parçalarından ve boncuklardan yapılmış ayrıntılı heykeller gibi havada duruyorlardı.

İkisinin hareket halinde olmaları gerekiyordu. Ama çok geçmeden sürekli kaçmak imkânsızlaştı. Koşmaya başladıkları sırada zaten yorgundular ve sızlayan yerleri katılaşmıştı. Şimdiyse her çaba bir tür geometrik artışla onları büsbütün bitkin düşürüyordu.

İki ortak bu donmuş âlemde de alışık oldukları dünyadaki kadar rahatlıkla hareket ediyormuş gibiydiler. Ama Harry koşarken bir hava akımı yaratmadıklarını farketti. Hava etraflarında bıçak sokulan bir kalıp tereyağ gibi ayrılıyorsa da, geçişleri rüzgâra neden olmuyordu. Bundan da havanın nesnel olarak, öznel açıdan göründüğünden daha yoğun olduğu sonucu çıkıyordu. Hızları, onlara gözüktüğünden daha az olabilirdi. O yüzden de hareket sandıklarından daha fazla çaba gerektiriyordu.

Bundan başka Harry’nin yediği hamburger ve içtiği kahveyle konyak midesinde ekşi ekşi çalkalanmaktaydı. Hazımsızlığın neden olduğu acılık göğsünü yakıyordu.

Daha da önemlisi, bu kent büyüklüğündeki mozelede blok blok iler ¡erken biyolojik tepkilerin izah edilemeyecek bir biçimde tersine dönmesi de rahatsızlıklarını arttırıyordu. Böyle müthiş bir çaba gösterdikleri için fazla ısınmaları gerekirdi. Ama nedense gitgide daha çok üşüyorlardı. Harry terleyemiyor, soğuk terler bile dökemiyordu. El ve ayak par makları Güney California’da deniz kıyısında bir sayfiyede değil de, Alaska’da bir buzulu uzun uzun çabalayarak aşmış gibi uyuşmuştu.

Gece «Duraklama» yüzünden daha soğumamıştı. Hatta belki önce ki kadar serin değildi. Çünkü okyanustan esen serin rüzgâr da her şey gibi durmuştu. Harry’nin içindeki garip soğuğun nedeni havanın ısısın dan başka bir şey olmalıydı. Daha esrarlı, derin... ve korkutucu bir şey.

Sanki etraflarındaki dünya, o bol enerjiyi durdurulduğu için bir tin kara deliğe dönüşmüştü. Enerjilerini amansızca emiyor, güçlerini onlardan alıyordu. Sonunda onlar da diğer şeyler gibi ağır ağır cansızlaşa caklardı. Harry geri kalan güçlerini korumalarının şart olduğundan kuş kulanıyordu.

Sonunda durmaları ve saklanmak için uygun bir yer bulmaları gerektiğini kesinlikle anladılar. O sırada evlerin bulunduğu bir mahalleden çıkmış ve yamaçları çalılarla kaplı derin bir vadinin doğu ucuna gir mişlerdi. Sodyum buharlı ark lambaları üç şeritli servis yolunu aydınlatıyor, geceyi iki tonlu siyah ve sarı tuale dönüştürüyordu. Düzlüktr endüstriyle yarı ilgili işlerin görüldüğü binalar vardı. Laguna Beach gibi imajları konusunda çok dikkatli olan kentler bu tür yerleri turistlerin geç tikleri yollardan uzaklara saklarlardı.

İki ortak şimdi yürüyor ve titriyorlardı. Corınie kollarını vücuduna* dolamıştı. Harry spor ceketinin önünü iyice kapatıp yakasını kaldırdı.

Connie, «Bize verdiği saatin ne kadarı geçti?» diye sordu.

«Biliyorsam kahrolayım! Zaman kavramını kaybettim.»

«Yarım saat?»

«Belki.»

«Daha uzun?»

«Belki.»

«Daha kısa?»

«Belki.»

«Kahretsin!»

«Belki.»

Sağda sağlamlaştırılmış kalın zincirlerden yapılmış bir engel uzanıyordu. Üstüne dikenli tel geçirilmişti. Dâha geride bir kamp yeri vardı, karavanlar karanlıkta yan yana duruyor, sıra sıra uyuyan fillere benziyorlardı.

Connie meraklandı. «Bu arabalar da nesi?»

Taşıtları yolun iki tarafına park etmişlerdi. Yarı yola, yarı yanlardaki açıklık yerlere. Bu yüzden üç şeritlik yol daralmıştı, şimdi iki şerit genişli jindeydi. Böyle olması tuhaftı, çünkü «Duraklama» sırasında işyerleri nin hiçbirinin açık olmaması gerekirdi. Aslında bütün binalar karanlıktı, lepsi de yedi sekiz saat önce kapatılmıştı.

Sağ tarafta, bir bahçebakım şirketinin beton bloktan yapılmış binalının gerisinde fidanlık vardı. Ağaç ve ağaççıkların yetiştirildiği bu yer kat kat vadinin yamacına tırmanıyordu.

Bir direğin ucundaki lambanın altına park etmiş bir arabanın içinde jenç bir çift sevişiyorlardı. Kızın önü açık bluzundan delikanlı elini sok nuştu. Mermer göğüs mermer avucundaydı. Harry arabanın camlarından gözüken ve sodyum lambasının sarıya boyadığı suratlarındaki donmuş ateşli ihtiras ifadesinin yatağa yuvarlanmış iki ceset kadar erotik olduğunu düşündü.

İki ortak üç şeritli yolun iki yanındaki otomobil tamir atölyelerinin Dnünden geçtiler. Gerideki hurdalıklara parçalanmış taşıtlar yığılmıştı. Dnların etrafına yüksek tel örgüler çekilmişti.

Yolun iki yanındaki arabalar işyerlerine giden yolların ağızlarını tıkı yorlardı. On sekiz, on dokuz yaşlarında bir çocuk o ana kadar gördükleri herkes gibi «Duraklama»nın etkisiyle donmuştu. Gömleği olmayan çocuk blucin ve Rocksports giymiş ve 86 model siyah bir Camaro’nun motor kapağının üzerine uzanmıştı. Elleri iki yanındaydı, avuçlarını açmıştı. Sanki görülecek bir şey varmış gibi bulutlu gökyüzüne doğru bakıyordu. Yüzünde uyuşturucunun neden olduğu o aptalca mutluluk ifadesi vardı.

Connie, «Bu çok garip,» dedi.

Harry başını salladı. «Evet, çok garip.» Eklemlerinin soğuktan kaskatı kesilmemesi için parmaklarını açıp kapıyordu. «Sana bir şey söyleyeyim mi?»

«Söyle.»

«Bütün bunların tanıdık bir yanları var.»

Üç şeritli yolun sonlarında sadece depolar vardı artık. Bazıları blok betondan yapılmıştı. Üzerlerine sürülmüş olan alçı tabakası tozlanmış ve sayısız yağmur mevsimi sırasında ondüle maden damlardan akan sular yüzünden pas rengi olmuştu. Bazı depolar ise tümüyle madendendi.

Yol vadinin oluşturduğu çatalda sona eriyordu. Son blokta daha da çok araba vardı. Bazı yerlerde yan yana park edilmiş olduklarından geride bir tek şerit kalmıştı.

Yolun en sonundaki bina büyük bir depoydu. Üzerinde şirket adı yoktu. Ondüle çelik damlı, alçı kaplı binalardandı. Öne, «Kiralık» yazılı büyük bir bez asılmıştı.

Güvenlik lambaları binanın cephesini ve büyük traktörlerle tırların kolaylıkla girebileceği, yukarı doğru açılan maden kapıları aydınlatıyordu. Binanın güneybatı köşesinde küçük, insan boyunda bir kapı daha vardı. Önünde yirmi üç, yirmi dört yaşlarında serseri görünüşlü iki genç duruyordu. Streoidlerin yardım ettiği vücutları çok iriydi. Sadece halter kaldırma ve uygun besinler sağlayamazdı bunu.

«Duraklamanın» dondurduğu adamlara yaklaşırlarken Connie, «İki bar fedaisi,» diye fikrini açıkladı.

Harry birdenbire bütün bu gördüklerinin ne anlama geldiğini kavradı. «Bir parti bu.»

«Haftanın ortasında mı?»

«Özel bir parti olmalı. Belki birinin doğum günüdür. Ya da öyle bir şey. Yani bu şu rave denilen toplantılardan.»

Rave birkaç yıl önce İngiltere’den ithal edilmişti ve yeniyetme gençlerle yirmi dördüne kadar olanların çok hoşlarına gidiyordu. Bu gençler bir partide şafak zamanına kadar hiç durmadan eğlenmek istiyorlardı. Tabii bütün yetkililerin gözlerinden uzakta bir yerde. Connie, «Saklanmak için akıllıca bir yer mi burası?» diye sordu.

«Eh, diğerleri kadar akıllıca seçilmiş bir yer sayılır. Hatta belki bazı yerlerden daha uygun.»

Rave organizatörleri bir iki gece için depoları ve atölyeleri kiralıyor, polislerin durumu farketmemeleri için yer değiştiriyorlardı. Yapılacak rayelerin yerleri yeraltı gazetelerinde ilan edilirdi. Plak mağazaları, gece kulüpleri ve okullarda da elilanları dağıtılırdı. Gruplara özgü şifrelerle yazılır, «Miki Fare Xbaskısı», «Amerikan Xbaskısı», «Çifte Vuruşlu Mickey», «Röntgen filmini çektir», «Diş ameliyatları izah edilir» ve «Çocuklar için bedava balonlar» gibi sözler kullanılırdı. Miki Fare ve X daha çok «Vecd» diye bilinen çok sert bir uyuşturucunun takma adlarıydı. Dişçilik ve balonlar ise diazot monoksit, yani Güldüren Gaz anlamına geliyordu. Böylece el ilanlarında bu maddelerin satılacağı açıklanmış oluyordu.

Polise yakalanmamak şarttı. Her yasadışı bir rave partisinin teması seks, uyuşturucu ve anarşiydi. Yasal rave gece kulüplerinde durum böyle değildi.

Connie’yle Harry bar fedailerinin yanından geçerek içeriye girdiler. Böylece kargaşanın tam ortasına düşmüş oldular. Ama «Duraklama» bu kargaşayı yapay ve geçici olarak düzene sokmuştu.

Mağaraya benzeyen koskoca yeri altı kadar kırmızı ve yeşil lazer, on iki sarı ve kırmızı projektör ve elektronik flaşlar aydınlatıyordu. Hepsi de «Duraklama» onları donduruncaya kadar çakıp sönmüş ve kalabalığı taramıştı, rave'lerde diskjokeyler genellikle hızlı tekno dans müziği çalarlardı. Hızla çalınan davul duvarları sarsardı. Şimdi de bu müzik çalarken particiler acayip biçimlerde duraklamışlardı. Kendilerini kapıp koyuvermiş, kollarını sallayarak dönüyorlardı. Vücutları çarpılmış, saçları uçuyordu. Erkeklerin çoğu blucin ya da bez pantolon ve flanel gömlekler giymişler, başlarına beyzbol kepleri geçirip vizyerleri arkaya gelecek biçimde çevirmişlerdi. Kimisi ise tişörtlerin üzerine liselilerin giydiği türde spor ceketler geçirmişlerdi. Bazıları da tepeden tırnağa kadar siyahlar içindeydiler. Kızlar ve genç kadınların kılıkları çok çeşitliydi. Ama her giysi iç gıcıklayıcıydı. Dar, kısa, açık, saydam, her şeyi gözler önüne seren giysiler.. Ne de olsa rave’ler cinselliğin kutlandığı toplantılardı. Şimdiyse mezarlara özgü o derin sessizlik, gümbürtülü müziğin ve gençlerin çığlıklarıyla haykırışlarının yerini almıştı. O garip ışıklar sessizlikle birleşiyor, ortaya çıkmış olan baldırlar, kalçalar ve göğüslerin çizdiği kavislere hiç de erotik olmayan kadavramsı bir hava veriyordu.

Kalabalığın arasından geçerlerken Harry dans edenlerin suratlarının çok acayip ifadelerle gerilmiş olduğunu farketti. Belki canlıyken bu ifadeler heyecan ve uyuşturucuların neden olduğu bir neşeyi belirtiyordu. Ama şimdi donmuş oldukları için garip bir biçimde öfke, nefret ve azap maskelerine dönüşmüşlerdi.

Lazerler ve projektörlerin alevli gibi ışıkları ve projeksiyon makinelerinin iki dev duvara yansıttıkları psikadelik görüntüler yüzünden insan kolaylıkla bunun bir parti değil, Cehennemin bir diyoraması olduğuna inanabilirdi. Lanetliler acıyla kıvranıyor ve dayanılamayacak işkenceden kurtarılmaları için inliyorlardı sanki.

«Duraklama» rave’in gürültüsü ve hareketini süzerek, olayın içyüzü nü, asıl gerçeği yakalamış gibiydi. Belki de o ışık ve gürültünün altında ki çirkin gerçek şuydu: sürekli heyecan arayan bu eğlence düşküne insanlar temelde eğlenemiyorlardı. Aslında özel ıstıraplarıyla kıvranıyor ve deli gibi onlardan kurtulmaya çalışıyorlardı. Ama bunu başaramıyorlardı.

Harry, Connie’yi dansçıların arasından geçirerek seyircilere doğru götürdü. Tavanı kubbe gibi olan koskocaman yerde çevreye doluşmuşlardı. Bazıları küçük gruplar halinde «Duraklama»ya yakalanmıştı. Gök gürültüsüne benzeyen müzikle yarışmaya çalışarak bağıra çağıra konuşur ve abartmalı tavırlarla gülerken yüz hatları gerilmiş, boyun kasları kabarmıştı.

Ne var ki, çoğu yalnızmış gibiydi. Etrafındakilere ilgileri yoktu Kimisinin yüz kasları gevşemiş, boş gözlerle kalabalığa bakıyorlardı Diğerleri iki ucundan çekilen bir tel gibi gerilim içindeydiler. Bakışları insanın sinirini bozacak kadar heyecanlıydı. Gözleri sanki ateşleri çıkmış gibi parlıyordu. Belki neden, Cadılar Bayramını andıran ışık ve keskin gölgelerdi ama ne olursa olsun gözleri ateş saçan ya da boş boş bakan kenardaki bu taşlaşmış gençler Harry’e filmlerdeki canice bu çaba sırasında felce uğrayan zombileri hatırlatıyorlardı.

Connie endişeyle, «Bir ucubeler gösterisi,» dedi. Onun da bu sah nede tehlikeli bir şeyler olduğunu sezdiği anlaşılıyordu. Herhalde buraya «Duraklama»dan önce girselerdi bunu böyle kolaylıkla farkedemeyeceklerdi.

«Bin dokuz yüz doksanlara hoşgeldiniz.»

Dans pistinin çevresinde duran zombilerin bazılarının ellerinde parlak renkli balonlar vardı. Ama bunlar sicimlere ya da çubuklara bağlı değillerdi. Şurada on yedi, on sekiz yaşında kızıl saçlı, çilli bir delikanlı kanarya sarısı bir balonun sönmemesi için boynunu çekerek uzatmış, ve işaret parmağına sarmıştı. Burada Pancho Villa bıyıklı bir genç, yeşil bir balonun boynunu baş ve işaret parmakları arasında sıkıca tutuyordu. Mavi gözleri boş boş bakan sarışın bir kız da öyle. Parmaklarını kullanmayanlar da kırtasiyecilerde kutuyla satılan menteşeli klipslerde yararlanıyorlardı. Birkaç rave’d balonların boyunlarını dudaklarının arasına sıkıştırmış, diazot monoksidi içlerine çekiyorlardı. Onları bir satıcıdan almışlardı. Herhalde adam şimdi binanın arka tarafındaki bir kamyonetten satış yapıyordu. Bütün o boş boş ya da heyecanlı bakışlara ve parlak renkli balonlara rağmen, insan bir grup yaşayan ölünün bir çocuğun doğum günü partisine dalıverdiğini sanıyordu.

«Duraklama» sahneyi çok daha acayip ve ilginç bir hale sokmuştu ama bütün bunlar Harry için iç sıkacak kadar tanıdıktı. Sonuçta cinayet şubesinden bir dedektifti ve rave’lerde bazen ani ölüm vakaları da görülüyordu.

Kimi kez buna fazla dozda uyuşturucu neden oluyordu. Hiçbir dişçi hastasına yüzde seksenden daha yüksek dozda diazot monoksit vererek onu uyuşturmazdı. Ama rave'lerdeki gazlar çoğu zaman saftı, oksijen karıştırılmıyordu. Bir genç kısa bir sürede sık sık saf gazı soluduğu ya da bir balonun ucunu uzun zaman ağzından çıkarmadığı zaman sadece kıkır kıkır gülerek dikkati üzerine çekmekle kalmıyor, felç geçiriyor ve o yüzden ölüyordu. Ya da daha kötüsü, kriz onu öldürmüyor ama beynine tedavi edilemeyecek kadar ciddi zararlar veriyordu. Ondan sonra bu rave’ci ya yerde karaya vurmuş balık gibi çırpınıyor ya da katatoni başlıyordu.

Harry deponun gerisinde boydan boya uzanan balkonumsu bir yer olduğunu farketti. Ana zeminden altı metre kadar yukarda olan bu yere iki uçlardaki tahta merdivenlerden çıkılıyordu.

Harry yukarıyı işaret etti. «Oraya çıkalım.»

O kadar yükseklikten bütün deponun içini görebileceklerdi. Tiktak hangi kapıdan girerse girsin o sesini de hemen duyacaklardı.

Binanın dibine doğru giderlerken iri göğüslü iki genç kadının yanından geçtiler. İkisi de üzerinde «Sadece HAYIR De» yazılı dar tişörtler giymişlerdi. Nancy Reagen’ın uyuşturucu aleyhindeki kampanyasıyla ilgili bir tür rave alayıydı bu. iki genç kadının başka şeylere değilse bile diazot monokside, «Evet,» dedikleri anlaşılıyordu. (No, yani «hayır,» Diazot Monoksidin İngilizce karşılığı olan Nitrous Oxide’in başharfleriydi.)

Duvarın yakınında yerde yatan üç kızın etrafından dolaşmak zorunda kaldılar. İkisinin elinde yarı sönmüş balonlar vardı. Gülme krizi yüzünden suratları kızardığı bir sırada «Duraklama» yüzünden donup kalmışlardı. Üçüncüsü ise baygındı. Ağzı açıktı. İyice sönmüş olan balon göğsünün üzerinde duruyordu.

Deponun dibinde, sağ taraftaki merdivenin yakınında duvara koskocaman bembeyaz bir X çizilmişti; deponun her köşesinden görülecek kadar büyüktü. Miki Fare tişörtlü iki adam heyecanlı bir alışveriş sırasında duraklamışlardı. Onlardan birinin fare kulaklı bir şapkası vardı İki satıcı müşterilerden yirmi dolarları alıyor ve onlara Vecd kapsülleri ya da aynı uyuşturucu emdirilmiş disko bisküvileri veriyorlardı.

Yeniyetme bir kıza rastladılar. En fazla on beşindeydi. Bakışları pek saf, yüzü de genç bir rahibeninki kadar masumdu. Üzerinde bir çifte resmi olan bir tişört giymişti. Silahın altında «Pompalama işi» yazılıydı. Kız bir disko bisküvisini ağzına götürürken duraklamıştı.

Connie bisküviyi kızın katılaşmış parmaklarının arasından alıp yere attı ama bisküvi zemine düşecek kadar hız kazanamadı. Bunun üzerine ayakkabısının burnuyla yere kadar itti, sonra da ezdi. «Aptal çocuk!»

Harry, «Senden beklenmeyecek bir şey bu,» dedi.

«Ne?»

«Olgun biri gibi davranıyorsun.»

«Belki birinin böyle davranması gerekiyor!» Metilenedioksimetanfe tamin ya da Vecd halüsinasyona neden olan bir uyarıcıydı. Bu maddeyi kullanan birdenbire müthiş enerji kazanıyor ve kendini aşırı zinde hisse diyordu. Ayrıca dalgaya düştüğü zaman yanında hangi yabancı varsa onunla hemen senlibenli oluyordu.

Bazen rave’lerde başka uyuşturucular da görülüyordu ama en çok NO ve Vecd kullanılıyordu. Gençler NO’nun bağımlılığa neden olma yan, insanı sadece güldüren bir şey olduğunu düşünüyorlardı. Öyle değil miydi ya? Vecd ise hemcinsleriyle uyumlu bir ilişki kurmanı ve Doğa Anaya ayak uydurmanı sağlıyordu. Öyle değil mi? Bu madde boy le bir ün yapmıştı işte. Ekolojiye önem veren barış savunucularının seçtikleri uyuşturucu da buydu. Gezegeni kurtarmak için yapılan toplantılar da bu maddeden bol bol kullanılıyordu. Tabii bu uyuşturucu madde meraklıları olmayacak şeyler ileri sürüp duruyorlardı. «Evet, bu madde kalp hastaları için tehlikeli olabilir. Ama bütün ABD’deki resmi kayıtlarda Vecd’den ölmüş olan bir tek kişi bile yok. Evet, doğru, bilim adamları geçenlerde Vecd’in beyinde iğne başı büyüklüğünde delikler açtığım kanıtladılar. Vecd devamlı kullanılırsa böyle yüzlerce, hatta binlerce delik açılıyormuş. Ama bu deliklerin insanın kafa gücünü azalttığını gösteren bir şey yok. Aslında bu delikler herhalde kozmik ışınların beyne daha iyi girmesini sağlıyor ve insanın aydınlanmasına yardım ediyor. Öyle değil mi?»

Harry balkona çıkarken basamakların arasından aşağıya baktı. Basamakların altları kapalı değildi. Merdivenin altındaki gölgelerin arasında sevişirken donmuş çiftler yatıyorlardı.

Bir tek Vecd kapsülü, bunu kullanan erotik şeyler hissederse dünyadaki bütün seks derslerinin ve prezervatif kullanılması konusundaki anlaşılır bir biçimde yazılmış bütün broşürlerin etkisini siliveriyordu. Çok kişi Vecd yüzünden seks arzuları duyuyordu. Eh, yeni tanıştığın yabancı ruhuna bu kadar uygun biriyken hastalığı nasıl düşünebilirdin? Sen Yang’dın o da Yin. Üçüncü gözün onun ışıklı ve saf olduğunu görüyordu. Her ihtiyaç ve isteğine ayak uydurabiliyordu.

Balkonumsu yere gelince buranın aşağıdan daha loş olduğunu gördüler. Ama Harry yerde yatan ya da sırtlarını duvara dayayarak oturmuş olan çiftleri yine de farketti. Merdivenin altındakilerden daha saldırganca sevişiyorlardı. Dil düelloları, düğmeleri açılmış bluzlar, fermuarları indirilmiş blucinler, içerileri araştıran eller... işte tam o sırada duraklamışlardı.

İki ya da üç çift Vecd’in etkisiyle nerede olduklarını ve en basit edep kurallarını bile unutmuş, şu ya da bu biçimde resmen yatıyorlardı... ve «Duraklama»ya yakalanmışlardı.

Depodaki o acı sirk gibi, balkondaki sahne de çok kasvet vericiydi. Fazla titiz olmayan bir röntgencinin bile erotik bulmayacağı bir sahneydi. Tersine, Hieronymus Bosch’un Cehennem ve oradaki yaratıklarla ilgili tabloları kadar düşündürücüydü. İnsanın sıkıntıyla birçok şey düşünmesine neden oluyordu.

Aşağıya bakabilmek için çiftlerin arasından geçerek trabzana gittiler. Harry, «Neye bastığına dikkat et.» dedi.

«iğrençsin.»

«Ben sadece bir centilmen gibi davranmaya çalışıyorum.»

«Eh, bu yerde öyle binlerinin olmadığı kesin.

Parmaklığın üzerinden baktıklarında aşağıdaki donmuş kalabalığı daha iyi gördüler. Onlar sonsuza dek eğleneceklerdi.

Connie, «Tanrım, üşüyorum...» diye mırıldandı.

«Ben de.»

Yan yana dürüp kollarını birbirlerinin bellerine doladılar. Görünüşte bunun nedeni vücut ısılarını paylaşma isteğiydi.

Harry yaşamı boyunca kendini hiç kimseye şu andaki kadar yakın hissetmemişti. Ama aşk anlamında değildi bu. Arkalarında, yerlerde bir birlerini yoklayan, kendilerinden geçmiş çiftler o anda romantik duygulara kapılmasını önlüyordu. Atmosfer bu tür duygulara uygun değildi Harry aslında iki arkadaş arasındaki o platonik yakınlığı duyuyordu Güçlerinin sınırları zorlanan, hatta onları aşmak zorunda kalan iki ortağın dostluğunu. Şafaktan önce birlikte öleceklerdi herhalde, işin e ı önemli yanı da şuydu. İkisi de o zamana kadar yaşamdan ne istedikleri ne ve her şeyin ne anlama geldiğine karar verememişlerdi.

Connie, «Bana son zamanlarda bütün çocukların böyle yerlere gelmediklerini söyle.» dedi. «Beyinleri kimyasal maddelerle doldurmadıklarını...»

«Gerçekten de öyle. Hepsi de böyle yapmıyor. Hatta çoğunun yaptığı bile söylenemez. Çocukların çoğunun akılları oldukça başlarında.

«Çünkü ben bu çocukların, büyüklerin deyişiyle bundan sonraki lider kuşağı’nın tipik temsilcileri olduklarını düşünmek istemiyorum.»

«Değiller zaten.»

Connie, «Eğer bu güruh gerçek temsilcilerse,» dedi. «O zaman ‘Bin Yıl Öncesinin Kotilyon Dansı’, şu son birkaç yıldır çektiklerimizde daha da kötü olacak demektir.»

Harry. «Vecd, beyinde topluiğne başı kadar delikler açıyor,» diye mırıldandı.

«Biliyorum. Şunu bir düşün: Temsilciler Meclisi bu uyuşturucular kullanan kızlarla oğlanlardan oluşursa hükümet daha da beceriksizleşir.»

«Şimdiden öyle olmadığını nereden biliyorsun?»

Genç kadın buruk buruk güldü. «Doğru. Bu çok şeyi açıklardı.»

Hava ne sıcaktı, ne de soğuk. Ama eskisinden daha şiddetle titriyorlardı.

Depo hâlâ ölüm sessizliği içindeydi

Connie. «Apartmanın için üzüldüm,» dedi.

«Ne?»

«Unuttun mu? Orası yandı.»

«Ah...» Harry omzunu silkti.

«Daireni ne kadar çok sevdiğini biliyorum.»

«Sigortalıydı.'

«Ama yine de hoş bir yerdi. Rahat Har şey yerli yerinde.»

«Ya... Sen apartmanıma bir defa geldin. Bana orasının ‘bir insanın kendisinin yarattığı kusursuz bir hapishane’ olduğunu söyledin. Benim de ‘Boston’dan San Diego’ya kadar anal etkide kalmış bütün titiz delilerin parlak bir örneği’ olduğumu.»

«Ben öyle bir şey söylemedim.»

«Hayır, söyledin.»

«Sahi mi?»

«Şey, bana kızmıştın.»

«Öyle olmalı. Niye?»

«Norton Lewis’i tutukladığımız gündü. Adam bizi biraz uğraştırmış tı. Ben de senin onu vurmana izin vermemiştim.»

«Doğru. Onu vurmayı gerçekten istiyordum.»

«Buna gerek yoktu ki.»

Genç kadın içini çekti. «Ben onu vurmak niyetindeydim.»

«Onu yine de yakaladık.»

«Ama her şey kötüye varabilirdi: Şansın vardı, Harry. Her neyse... O itoğlu it vurulmayı hak etmişti.»

Hary, «Buna itiraz edecek değilim,» dedi.

«Şey... O konuda ciddi değildim... Yani apartmanın konusunda.»

«Hayır, pekâlâ ciddiydin.»

«Tamam, ciddiydim. Ama artık fikrimi değiştirdim. Bu karmakarışık, berbat bir dünya. Hepimizin onunla başa çıkmak için bir yol bulmaya ihtiyacı var. Senin yöntemin çoğununkinden iyi. Örneğin, benimkinden.»

«Biliyor musun, bence burada ne oluyor? Galiba psikologların ‘bağlanma’ dedikleri şey bu.»

«Tanrım! Öyle olmadığını umarım.»

«Bence öyle.»

Connie gülümsedi. «Bence bu haftalar, hatta aylar önce oldu. Ama bunu ancak şimdi itiraf ediyoruz.»

Bir süre dostça bir sessizlik içinde öyle dunular.

Harry, Pasifik Kıyı Karayolunda sayı saymaya başlayan Golem’den kaçalı aradan ne kadar zaman geçtiğini kendi kendine sordu Ona bir saatten beri kaçıyormuş gibi geliyordu. Oysa gerçek zamanda yaşamıyorsan süre konusunda bir fikir edinmen imkânsızdı.

«Duraklamamda kaldıkları, sure uzadıkça Harry, düşmanlarının eziyetinin bir saat süreceği konusundaki sözlerine giderek daha inanıyordu.

Ona Tiktak göründüğü kadar olağanüstü güçlü değilmiş gibi geliyordu. Bunun nedeni sadece buna inanmak istemesi değildi, işe bir polisin önsezileri de karışıyordu Tiktakın o olağanüstü yeteneklerinin bir sınırı olmalı, diye düşünmekteydi. «Duraklamayı» oluşturmak o kadar yorucu bir şey olmalı ki, fazla sürdüremiyor.

K5Düşmanlarının yarattığı o değişmiş gerçeği kontrol etme çabalarına  rağmen, Harry’le Connie yavaş yavaş hareket eden oyun taşları olmaktan çıkıyorlardı. Sonunda oyun tahtasından kımıldamayan taşlara dönüşeceklerdi.

Harry, bir gece önce arabasının radyosundan yükselen o sesi duyduğu zaman geçirdiği şoku düşündü, Irvine’deki yanan apartmanından büyük bir hızla Costa Mesa’ya, Connie’nin evine gidiyordu. Ancak o ana dek Golem serserinin sözlerinin önemini kavrayamamıştı «Artık dinlenmem gerekiyor, kahraman. Dinlenmeliyim... yoruldum. Biraz kestirmeliyim...» Yaratık başka şeyler de söylemiş, daha çok tehditler savurmuştu. Hırıltılı ses gitgide hafiflemiş, sonunda yerini sessizliğe bırakmıştı. Ancak Harry şimdi birdenbire olayın önemli yanının, TikTakın radyodan onunla konuşması olmadığını anlıyordu, önemli olan olayın ortaya koyduğu gerçeklerdi: Bu tanrı gibi yetenekleri olan yaratığın güçleri kısıtlıydı. Ve sıradan bir ölümlü gibi zaman zaman dinlenmek zorundaydı.

Harry bu konuyu düşündüğü zaman başka bir şeyi daha kavradı Tiktak en gösterişli oyunlarından sonra bir saat ya da daha uzun bir süre gözükmüyor ve işkenceye devam etmiyordu.

«Dinlenmem gerekiyor, kahraman... Yorgunum. . Biraz uyku...»

Harry daha önce Connie' nin apartmanında ona söylediklerini anımsıyordu. «Normalüstü müthiş güçleri olan bir sosyopat o. Ama onun da, zayıf yanları, savunmasız tarafları olmalı.» Ondan sonraki saatlerde Tiktak her biri bir öncekinden daha da şaşırtıcı olan bir dizi oyun oynamıştı. Harry de onlara bakarak gitgide daha kötümser olmuştu. Ama şimdi iyimserliği yeniden canlanıyordu.

«Dinlenmem gerekiyor, kahraman... Yorgunum... Biraz uyku...

Tam bu umut dolu düşüncelerini Connie’yle paylaşacağı zaman genç kadın ansızın kaskatı kesildi. Harry'nin kolu hala onun belindeydi. O yüzden titremesinin birdenbire kesildiğini farketti. Bir an Connie’nin çok fazla üşüdüğü için «entropi»ye teslim olduğunu ve «Duraklamaya katıldığını sanarak korktu. Ama sonra genç kadının çok hafif bir ses yüzünden başını yana doğru eğmiş olduğunu farketti. Harry dalgın dalgın düşünürken bu sesi duymamıştı.

O ses tekrar duyuldu. Bir şıkırtı.

Sonra hafif bir hışırtı.

Daha yüksek bir takırtı.

Sesler boğuk ve kısaydı. Kıyı karayolundan uzun uzun koşarken çıkardıkları gürültüler gibi.

Telaşlanan Connie kolunu Harry’nin belinden çekti. Harry de öyle yaptı.

Aşağıda, depoda Golem serseri demir gölgelerin ve bazı şeyleri aydınlatan donmuş ışıkların arasından geçiyordu. Zombi seyirciler ve taşlaşmış dansçıların aralarında dolaşıyordu. Tiktak iki polisi izleyerek onların kullandıkları kapıdan içeri girmişti.

Connie’nin içinden hemen parmaklıktan gerilemek geldi. Böylece Golem yukarı bakıp onu görmeyecekti. Ama sonra daha çok reflekse bağlı olan bu dürtüyü yendi ve hareketsiz kaldı. «Duraklama»nın o çok derin sessizliğinde yere sürülen ayakkabı tabanının çıkardığı hışırtı ya da zemindeki bir tahtanın pek hafif gıcırtısı bile yaratığın dikkatini üzerlerine çekecekti.

Harry de yine içgüdüleri yüzünden gösterdiği tepkiyi hemen kontroluna alacak kadar hızlı davrandı. Şimdi hemen hemen «Duraklama»ya yakalanmış rave‘çiler kadar hareketsizdi. Çok şükür'

Yaratık yukarı bakarsa onları göremeyebilirdi. Işıklar daha çok aşağıyı aydınlatıyordu. Balkonumsu yer gölgeler içindeydi.

Connie o budalaca umuda sıkıca sarılmış olduğunu farketti Yani Tiktakın verdiği sözü tuttuğu ve onları sadece normal duyularla izlediği umuduna. Sanki birçok insanı öldüren bir sosyopat katil, normalüstü güçleri olsun olmasın, verdiği sözü tutarmış gibi. Ondan beklenmeyecek. budalaca bir düşünceydi bu. Ama genç kadın yine de bu ihtimale sıkıca sarılıyordu. Dünya madem peri masallarını andıran derin bir büyünün etkisinde kalıyordu, o halde Connie’nin umut ve isteklerinin de birazcık gücü olamayacağını kim söyleyebilirdi?

Bu ondan hiç beklenmeyecek bir şeydi. O daha çocukken umutlanmaktan vazgeçmişti. Hiçbir zaman bir armağan, bir kutsama dilememiş, çilelerinin sona ermesini de istememişti.

«Herkes değişebilir...» derlerdi. Connie buna da hiç inanmamıştı. Yaşamının büyük bir bölümü boyunca hiç değişmemiş, dünyadan, hak etmek için iki katı çabaladığı şeylerden daha fazlasını da istememişti. Beklentilerinden daha fazlasının olmaması garip bir biçimde kederini azaltmıştı.

«Yaşam bir ejderhanın gözyaşları kadar acı olabilir. Ancak ejderhanın gözyaşlarının acı ya da tatlı olması tümüyle her insanın tadı nasıl algıladığına bağlıdır.»

Ya da her kadının.

Şimdi Connie içinde bir şeyin kıpırdandığını hissediyordu. Önemli bir değişiklik oluyordu. O da yaşamak ve bunun nasıl gelişeceğini görmek istiyordu.

Ama aşağıda Golem serseri dolaşarak onları arıyordu.

Connie ağzından soluk alıyordu. Usulca, ağır ağır.

Dev yaratık, fosilleşmiş dansçıların arasında dolaşıyor, iri kafasını bir sağa, bir sola çevirerek düzenli bir biçimde kalabalığı inceliyordu Golem donmuş lazerler ve projektörlerin aydınlattığı yerlerden geçerken renk değiştiriyordu: kırmızıdan yeşile, yeşilden sarıya, sarıdan kırmızıya, beyaza, sonra yeşile... Işık huzmelerinin arasında kaldığı zamansa gri ya da kara oluyordu. Ama gözleri hep maviydi. Işıklı ve acayip.

Dansçıların arasındaki açıklık daralınca Golem blucin ve mavi çizgi İt kadife ceket giymiş bir genci yana itti. Dansçı geriye doğru devrildi Ama «Duraklama»yla dondurulmuş her cismin karşı koyma gücü onun yere yuvarlanmasını engelledi. Delikanlı şimdi zeminle kırk beş derecelik bir açı yapmış, öyle tehlikeli bir biçimde duruyordu. Hâlâ dans ediyormuş gibiydi. Yüzünde o keyifli ifade vardı. Zaman yeniden akmaya başlar başlamaz daha bir saniye bile geçmeden düşmesini tamamlaya çaktı. Tabii zaman yeniden hareketlenirse...

Dev Golem mağara gibi depoda ön taraftan arkaya giderken diğer dansçıları da itti. Onlar yuvarlandılar, döndüler, sarsıldılar ve kafalarını birbirine vurdular. Bütün bu hareketler «Duraklama» sona erinceye kadar tamamlanmayacaktı. Gerçek zaman yeniden başladığında binadan çıkmak da ayrı bir sorun olacaktı. Çünkü o yaratığın «Duraklama» sırasında aralarından geçtiğini görmemiş olan ratye’ciler itilip kakılmala

rından, yere yuvarlanmalarından yakınlarındakileri sorumlu tutacaklardı. İlk yarım dakika içinde belki on iki kavga çıkacaktı. Kargaşa başlayacak ve kargaşa da yerini mutlaka paniğe bırakacaktı. Lazerler ve projektörler kalabalığı tarar, tekno müziğin uğuldayan davulu duvarları sarsar ve her tarafta bilinmeyen bir nedenle şiddet hareketleri patlak verirken, telaşla dışarı kaçmak isteyen gençler kapıların önüne yığılacaklardı. O hengamede bazılarının ayaklar altında ezilerek ölmelerini ancak bir mucize önleyecekti.

Connie dans pistindeki güruha karşı özel bir dostluk duymuyordu. Çünkü onların rave'e gelmelerinin nedenlerinden biri de yasalara ve polislere meydan okumaktı. 8u çocuklar toplum bakımından şaşkın, asi ve yıkıcıydılar. Ama yine de insandılar. Tiktakın onların arasından, dünya eski halini aldığı zaman bu çocukların başlarına neler geleceğini düşünmeden hoyratça geçmesi, yaratığın bu zalimliği genç kadını kızdırıyordu.

Connie yanında duran Harry’e baktı ve onun da yüzüyle gözlerinde aynı öfkenin olduğunu gördü. Dişlerini öylesine sıkmıştı ki, çene kasları kabarmıştı.

Ne çare ki, aşağıda olanları durdurmak için yapabilecekleri hiçbir şey yoktu. Kurşunlar Tiktakı etkilemiyordu. Golem'in içten ricalara aldırmayacağı da kesindi.

Ayrıca konuşurlarsa sadece yerlerini belli etmiş olacaklardı. Golemserseri bir defa olsun balkonumsu yere bakmamıştı. Şimdiki halde onları bulmak için normal duyulardan fazlasını kullandığını gösteren hiçbir şey yortu. Dev yaratığın onların depoda olduğunu kesinlikle bildiğini gösteren bir şey de.

Sonra Tiktak kargaşa çıkarmak ve arkasında kanlı bir sahne bırakmak niyetinde olduğunu açıklayan korkunç, gaddarca bir şey yaptı. Golem yirmi yaşlarında, kuzguni siyah saçlı bir kızın önünde durdu. Kız ince kollarını havaya kaldırmıştı. Mutlulukla kendinden geçmiş gibiydi. Bazen ritmik hareket ve etkileyici ilkel müzik, uyuşturucunun yardımı olmadan da bir dansçıyı böyle etkilerdi. Dev yaratık kızın tepesine dikildi. Güzelliği sanki onu etkilemiş gibi dansçıyı inceledi. Sonra da iri. iğrenç elleriyle kızın bir kolunu kavradı ve sarsıcı bir şiddetle hızla çevirdi. Kızın kolunu omzundan kopardı. Islak, alçak bir sesle güldü ve kolu arkasına attı. Kol başka iki dansçının arasında, havada kaldı.

Hiç kan akmadı. Sanki TikTak bir mankenin kolunu yerinden çıkarmıştı. Ama tabii zaman akıncaya kadar kan olmayacaktı. Ondan sonra bu hareketin çılgınca yanı ve sonuçları belirginleşecekti.

Connie, Golem’in ondan sonra ne yaptığını görmeye dayanamayacaktı, gözlerini yumdu. Cinayet şubesinden bir polis olarak bilinçsizce bir barbarlığın neden olduğu sayısız vakayla karşılaşmıştı, iblisçe bir zalimlikle işlenmiş cinayetlerle ilgili yığınla gazete kupürü toplamıştı. Ve bu psikotik köpeğin zavallı Ricky Estefan’a neler yaptığını da görmüştü. Ama şimdi dans pistinde yaptığı o korkunç, vahşice şey Connie’yi her zamankinden çok daha fazla sarsmıştı.

Connie’nin soluğunun kesilmesine neden olan fark belki de genç kurbanın tümüyle aciz durumda olmasıydı. Genç kadın şimdi iç ya da dıştaki soğuklukla ilgisi olmayan bir nedenle titriyordu. Sebep duyduğu o buz gibi dehşetti. Bütün kurbanlar bir dereceye kadar aciz durumda olurlardı her zaman. Zaten o yüzden aralarındaki canavarların hedefi haline gelirlerdi. Ama bu güzel genç kızın acizliği hepsinden çok daha feciydi. Çünkü saldırganın geldiğini hiç görmemişti. Gittiğini de görmeyecek, onun kim olduğunu bilmeyecekti. Birdenbire ölümle karşılaşacaktı. Yukarlardan dalışa geçtiğini hiç görmediği bir atmacanın ustura kadar keskin pençelerini geçirdiği masum bir tarla faresi gibi. Genç kız sakatlanmıştı ama saldırının farkında bile değildi. Tadabileceği salt mutluluk ve sürebileceği endişesiz yaşantının son anında donmuştu. Artık sonsuza kadar sakat kalacak, hatta belki de ölecekti. Gülümsemesi yüzüne boyanmıştı sanki. Saldırgan ona hissetme ve tepki gösterme yeteneklerini geri verinceye kadar kaybını bilmeyecek, acı duymayacak ve haykıramayacaktı.

Connie de, o canavar gibi düşmanı için aşağıdaki genç dansçı kadar savunmasızdı. Acizdi. Koşarak nereye kadar kaçarsa kaçsın, ne kadar zekice planlar yaparsa yapsın hiçbir savunma yeterli, saklanacağı hiçbir yer güvenli olmayacaktı.

Genç kadın aslında fazla dindar sayılmazdı ama artık aşırı tutucu bir Hıristiyanın Şeytanın dünyada dolaşması ve Kıyamet Gününü başlatması için Cehennemden salıverilmesi fikri karşısında neden titreyeceğini anlamıştı.

Connie içinde kurşuni kusmuklar kabarınca çıkarmaktan korktu.

Yanında Harry çok hafit, ıslığa benzeyen bir ses çıkardı. Connie de gözlerini açtı. Bütün dayanma gücünü toplayarak ölümle karşı karşıya gelmek niyetindeydi. Karşı koymak yararsız olsa bile.

Aşağıda, depoda Golemserseri onların çıktıkları merdivenin altına geldi. Orada kararsızca durdu. Sanki dönüp uzaklaşmasının ve başka yerleri aramasının daha iyi olup olmayacağını düşünüyordu.

Connie biraz umutlanmaya cesaret etti. Belki de avaz avaz bağırmaları için güçlü nedenler olmasına rağmen sessizce bekledikleri için Tiktakın onların burada bir yerde saklanmadıklarını düşünmesini sağlamışlardı.

Sonra Golemserseri o kaba, iblisçe sesiyle, «Ah ah oh...» diyerek merdivenden çıkmaya başladı. «Burnuma kahraman polislerin kan kokusu geliyor.»

Sesi buz gibiydi ve insanca bir yanı yoktu. Bir krokodil de konuşsaydı sesi ancak böyle olurdu. Ama bu seste yine de tuhaf, farkedilebilen çocukça bir neşe vardı.

Gelişememiş biri.

Psikotik bir çocuk.

Connie, Harry’nin apartmanını yakan serserinin alevlerle kavrulurken, «Sizlerle oynamak çok eğlenceli...» dediğini anlattığını hatırladı. Bu, katilin özel oyunuydu. Onun kurallarına göre oynanıyordu. Ya da isterse hiçbir kurala uyulmadan. Connie ve Harry sadece onun oyuncaklarıydı. Genç kadın katilin sözünde duracağını ummakla aptallık etmişti.

Tiktak merdivenden çıkarken ayaklarının ağırlığı altında tahta basamaklar zangırdıyor ve bütün yapı sarsılıyordu. Golem hızla çıkıyordu yukarı. BUUM, BUUM, BUUM, BUUM!

Harry, Connie’yi kolundan tuttu. «Çabuk! Öbür merdivenden inelim!»

Trabzandan dönerek Golem’in çıktığı yana değil de diğer tarafa doğru koşacak oldular. Sonra durdular.

Çünkü ikinci merdivenin başında da Golem’in bir eşi duruyordu. Dev gibiydi. Saçları kabarıktı, sakalı da karışık. Trençkotu kara bir pelerine benziyordu. Dudaklarını yaymış sırıtıyor, derin göz çukurlarında mavi alevler titreşiyordu.

Artık Tiktakın gücünün etkisi konusunda yeni bir şey daha öğrenmişlerdi. Katil aynı zamanda en aşağı iki yapay vücut oluşturuyor ve onları kontrol edebiliyordu.

İlk Golem sağda merdivenin yukarısına ulaştı ve onlara doğru yürümeye başladı. Yaratıkların tahta zeminli balkonumsu yerde telaşla yürüdüklerini duydu. BUUM BUUM BUUM BUUM! Omzunun üzerinden geriye, yukarıya bakınca onların iki yandaki merdivenlere doğru gittiklerini gördü.

Hâlâ deponun zemininden üç, üç buçuk metre yukarıdaydı. Sinirlenecek kadar ağır ağır aşağıya doğru ‘yüzüyordu.’ Zorlukla, santim santim ilerliyor, lazerlerin ve projektörlerin sabit renkli ışıklarından geçiyordu. Çok zorlandığı için soluk soluğa kalmıştı. Vücudu da giderek daha hızlı soğuyordu. İyice soğuyordu.

Connie’nin yakında bir duvar ya da tavana destek olan bir sütun gibi iterek güç alabileceği bir şey olsaydı, daha hızlanabilecekti. Ama etrafında havadan başka hiçbir şey yoktu. Ondan güç almak imkânsızdı. Bu tıpkı ayakkabılarının bağlarını çekerek havalanmaya benzeyecekti.

Harry solda, ondan bir adım öndeydi. Ama onun da Connie’den daha hızlı gittiği yoktu. Daha öndeydi, çünkü Connie’den önce harekete geçmişti.

Tekme at. Kollarını çek. Çırpın.

Connie’nin o özgürlük duygusu çabucak değişti. Artık kendini kapana kısılmış gibi hissediyor, havada yüzdüğünü de düşünmüyordu.

BUUM BUUM BUUM BUUM BUUM! Peşlerindeki düşmanların ayak sesleri koskocaman yerde boğuk boğuk yankılanıyordu.

Connie yerden belki iki buçuk metre yukarıdaydı. Dansçıların arasındaki bir açıklığa doğru gidiyordu. Tekme at. Çek. Tekme at ve çek. Hareket etmeyi sürdür. Haydi. Çok soğuk.

Connie tekrar omzunun üzerinden baktı. Oysa bu hareketinin onu yavaşlatmasından korkuyordu.

Golem’lerden hiç olmazsa biri merdivenin başına erişmişti. Şimdi basamakları ikişer ikişer atlayarak iniyordu. Pelerine benzeyen trençkotunun içinde omuzlarını kamburlaştırmış, iri kafasını eğmişti. Bir goril gibi yalpalayarak basamaktan basamağa atlıyordu. Yaratık Connie’ye çoktan unutmuş olduğu bir masal kitabındaki bir resmi hatırlattı, Orta çağlara özgü bir efsanedeki kötü devi.

Connie öyle çabalıyordu ki, kalbi sanki patlayacaktı. Artık yerle arasında iki buçuk metre kadar kalmıştı. Ama kafası aşağıya doğruydu. Onun için zorlukla tâ aşağıya, betona kadar inmesi gerekecekti. Dayanarak dengesini bulabileceği en yakındaki katı yüzey oydu. Ondan sonra ayağa kalkabilecekti.

BUUM BUUM BUUM BUUM BUUM!

Golem merdivenin alt basamağına ulaştı.

Connie bitkin düşmüştü. Ve donuyordu.

Harry’nin soğuğa ve onlara karşı koyan havaya küfrettiğini duydu.

O uçmayla ilgili güzel düş, bütün kâbusların en klasik olanına dönüşmüştü. İnsan bu düşünde ancak pek ağır ağır kaçabilirdi. Oysa ejderha onu dehşet verici bir hız ve çeviklikle kovalardı.

Connie artık iki metre kadar aşağıda olan zemine bütün dikkatini verdi ama sol gözünün ucuyla da bir hareketi farketti. Sonra Harry’nin bağırdığını duydu. Bir Golem ona erişmişti.

Havada duran, ayakları geride ve başından yukarıda olan Connie bir iblisle savaşmak için dalışa geçmiş bir meleğe benziyordu. Genç kadın diğer Golemle yüz yüze geldi. Ama ne yazık ki, Connie’de bir meleğinki gibi alev alev yanan bir kılıç, bir yıldırım ya da Tanrının kutsadığı ve iblisleri Cehennemin ateş ve katran kuyusuna geri gönderecek güçte olan bir muska yoktu.

Tiktak sırıtarak Connie’yi boynundan yakaladı. Eli öyle iriydi ki, kadının boynunu kavradığı zaman şişman başparmağı ensede diğerlerinin altında kaldı. Ama yaratık Connie’nin boğazını hemen sıkarak nefes borusunu ezmedi. Onun soluk almasına izin verdi.

Connie yaratığın Ricky Estefan’ın başını nasıl arkaya döndürmüş olduğunu hatırladı. Kuzguni saçlı dansçının ince kolunu nasıl rahatça kopardığını da.

Müthiş bir öfke kadının dehşetini yendi. O korkunç, iri surata tükürerek, «Bırak beni, hayvan,» diye homurdandı.

Yüzüne pis kokulu bir soluk gelince Connie suratını buruşturdu. Yüzü yaralı Golemserseri, «Seni kutlarım, kaltak,» dedi. «Süre doldu.»

Golem’in gözlerindeki mavi alevler bir an daha parlaklaştı. Sonra söndüler. Geride kapkara göz çukurları kaldı. Connie bu çukurlarda sonsuzluğun bile sonunu görebileceğini düşündü. Sokak serserisinin bu dev Golem’in suratına çizilmiş olan iğrenç yüzü birdenbire değişti. Et ve kıl, çamur ya da kilden yapılmışa benzeyen son derecede ayrıntılı, kahverengi bir surata dönüştü. Bunun kökünde incecik çatlaklardan oluşan bir ağ belirdi. Sonra bunlar helezonlar çizerek devin bütün suratına yayıldı. Ve bir an içinde bütün surat ufalandı.

Dev serserinin bütün vücudu eridi. Tekno müzik kulakları sağır edecek bir patlamayla notanın tam ortasından tekrar başladı. Artık havada asılı olmayan Connie, iki metreden deponun zeminine düştü. Yüzü Golem’in gövdesini oluşturan nemli toprak, kum, ot, çürümüş yaprak ve böceklerden oluşan yığına girdi. Artık canlılığı kalmamış olan o yığın yüzünden yararlanmaktan kurtuldu. Ama tiksintiyle öğürüp tükürdü.

Etrafında, o gürültülü müziğin arasında bile birilerinin şok, dehşet ve acıyla bağırdıklarını duyuyordu.

Golemserseri, «Artık oyun bitti,» dedikten sonra uysalca kayboldu. Harry havadan yere düştü, ıslak toprak kokan yığının üzerine karınüstü yuvarlandı.

Yüzünün hemen önünde tümüyle topraktan oluşmuş bir el vardı. Ricky’nin kulübesinde gördüklerine benziyordu ama daha iriydi. Parmaklardan ikisi doğaüstü enerjinin kalıntıları yüzünden oynuyor ve san ki Harry’nin burnuna doğru uzanıyordu. Harry yumruğunu o gövdesi olmayan iğrenç şeye indirerek onu paramparça etti.

Haykıran dansçılar sendeleyerek ona takıldılar ve sırtıyla bacaklarının üzerine devrildiler. Harry yuvarlanan insanların altından çıkarak ayağa kalktı.

Batman tişörtü giymiş öfkeli bir delikanlı ona doğru koşarak yumruğunu salladı. Harry eğildi ve sağ yumruğunu çocuğun midesine gömdü. Çenesinin altına da sol aparkütü yapıştırdı. Delikanlı yere yığılınca üzerinden atlayarak Connie’yi bulmak için etrafına bakındı.

Genç kadın yakınındaydı. Haşin görünüşlü bir kızı bir karate tekmesiyle yere devirdi. Sonra tek ayağının üzerinde dönerek dirseğini kaslı gövdeli bir gencin karın boşluğuna vurdu. Delikanlı yere yuvarlanırken suratında hayret dolu bir ifade belirdi. Connie’yle ayakkabılarını sileceğini, sonra da onu bir kenara atacağını sandığı anlaşılıyordu.

Harry, o da kendini benim kadar kötü hissediyorsa, diye düşündü Fazla dayanamaz. Eklemleri «Duraklama» sırasında içine işleyen o soğuk yüzünden sızlıyordu. Çok da yorgundu, sanki sırtında ağır bir yükle kilometrelerce yürümüştü.

Harry ortağının yanına gitti. Müzik ve diğer gürültüler arasında sesini duyurmak için, «Biz bu saçmalıklar için çok yaşlıyız!» diye bağırdı. «Haydi, gel. Buradan gidelim.»

Çok yerde dans yerini kavgaya bırakmıştı. Ya da hiç olmazsa şiddetli itişip kakışmalara. Bunun nedeni Tiktakın duraklamış kalabalığın arasından geçerken oynadığı oyunlardı. Ancak gençlerin hepsi de rave’in tehlikeli bir kavgaya dönüştüğünün farkında değillerdi. Çünkü itişip kakışanlardan bazıları sanki gürültülü ama oldukça zararsız bir ‘vurma’ dansına katıldıklarını sanıyormuş gibi gülüyorlardı.

Harry’le Connie binanın ön tarafından çok uzaktaydılar. Kalabalık işin içyüzünü öğrenmeden oraya erişmeleri imkânsızdı. Aslında hemen yangın çıkması gibi bir tehlike yoktu. Ama paniğe kapılan bir kalabalık alevleri görmüş gibi davranırdı. Hatta içlerinden bazılarının alevleri gördüklerine inanacakları da kesindi.

Harry o kargaşada birbirlerinden ayrılmamaları için Connie’nin elini sıkıca yakaladı. Onu arka duvara doğru götürdü. Orada da başka kapılar olduğundan emindi.

O kargaşada gençlerin gerçek şiddetle hayalisini neden birbirine karıştıracaklarını anlamak kolaydı. Uyuşturucu almamış olsalardı bile durum değişmeyecekti. Projektörler öne arkaya dönüyor, parlak renkli lazer ışınları depoda karmaşık şekiller çiziyorlardı. Elektronik flaşlar çakıyor, enerjik kalabalığın arasında hayaletleri anımsatan gölgeler zıplıyor, dönüyor, eğilip bükülüyorlardı. Gençlerin yüzleri, yansıyan ışıkların oluşturduğu, durmadan değişen karnaval maskelerinin altında garip ve gizemliydi. İki büyük duvarda psikadelik film görüntüleri kıvrılıyor, sanki kalp gibi atıyorlardı. Diskjokey müziğin sesini yükseltmişti. Sadece kalabalığın gürültüsü bile İnsanın aklını karıştırmak için yeterliydi. Duyulara iyice yüklenilmişti. Bu gençler şiddetli bir karşılaşmayı, duyulan fazla neşenin bir ifadesi sanabilirlerdi. Hatta daha da iyi bir şey olduğunu.

Harry’nin arkasından, çok gerilerden bir çığlık yükseldi. Bu diğerlerine hiç benzemiyordu. Çok tiz ve isterikti. Çığlık arka plandaki uğultuyu yardı. O kakafoni arasında bile dikkatleri çekti. «Duraklama» sona ereli beri ancak bir dakika geçmişti. Hatta belki de daha kısa bir süre. Harry çığlık atanın şoktan yeni yeni kurtulan siyah saçlı kız olduğunu düşündü. Zavallı omzunun kanlı, küt bir parçayla sona erdiğini farketmişti. Ya da başka biri o kanlı kopuk kolu görüp haykırmıştı.

Bu kalbi durduracak kadar etkili çığlık dikkati çekmese bile, kalaba

Iık daha uzun bir süre hiçbir şeyi farketmeden eğlenmeyi sürdürmeyecekti. Hiçbir şey suratın ortasına indirilen bir yumruk kadar insanı hayallerden uyandırmaz ve gerçeklerle karşılaşmasını sağlamazdı. Rave’çilerin çoğu ruh halinin değiştiğini farkettikleri zaman hepsi de kapılara koşacaklardı. Yangın olmamasına rağmen bu panik ölümlere yol açabilirdi.

Görev duygusu ve bir polise özgü vicdanı Harry’i geri dönmeye zorluyordu. Kızı ve kopuk kolunu bulmalı, ilk yardım uygulamalıydı. Ama o coşkulu kalabalıkta zavallıyı bulamayacağını biliyordu. Kızı bulsa bile bu kaynaşan kalabalıkta ona yardım edemeyecekti. Şiddet gitgide artarak kasırga boyutlarına erişiyordu.

Harry, Connie’nin elini sıkıca tutup dansçıların arasından çıktı. Ellerinde biralar ve diazot monoksit dolu balonlarla haykırıp bağıran seyircileri yararak tâ deponun arka duvarına kadar gittiler. Burası balkonumsu yerin altındaydı. Partinin ışıkları oraya kadar erişmiyordu. Binanın en karanlık yeri orasıydı.

Harry sağa sola baktı ama bir kapı göremedi.

Bu da şaşırtıcı değildi. Ne de olsa rave aslında yasadışı bir uyuşturucu partisiydi. Boş bir depoda yapılan bir eğlence. Bir otelin çıkış kapılarının üzerinde kırmızı ışıklar yanan balo salonunda verilen, kontrollü bir mezuniyet balosu değildi. Ama Tanrım «Duraklama»dan ve Golem' lerle yaptıkları savaştan sağ çıktıktan sonra aynı anda kapıdan fırlamaya çalışan, uyuşturucudan sapıtmış yüzlerce çocuğun ayaklarının altında ezilerek ölmek çok acı ve budalaca bir şey olacaktı.

Harry sağ tarafa gitmeye karar verdi. Bunun tek nedeni bir yana gitmek zorunda olmasıydı. Baygın çocuklar yerde yatıyorlardı. Gülme gazını içlerine çok çekmişlerdi. Ancak ağır ağır kendilerine geliyorlardı. Harry kimsenin üstüne basmamaya çalışıyordu. Ama balkonumsu yerin aşağısı öyle loştu ki, bazı koyu giysili çocukları ancak onlara takıldığı zaman farkedebiliyordu.

Bir kapı! Harry az kalsın farketmeden geçip gidecekti.

Arkasında, depoda müzik her zamanki gibi gürültüyle çalıyordu ama kalabalığın sesinin niteliğinde bir değişiklik olmuştu. Artık keyifli bir kükreme olmaktan çıkarak boğuklaşmış, daha çirkin bir homurtuya dönüşmüştü. Zaman zaman panik dolu çığlıklar da duyuluyordu.

Connie, Harry’nin elini öyle sıkı tutuyordu ki, adamın eklemleri birbirine sürtünüyordu.

Harry loşlukta kapıyı itti, omzuyla dayandı. Ama kanat kımıldamadı. Hayır. Dışarı açılan bir kapı olacaktı. Onun için kanadı içeri çekmek gerekiyordu. Ama bu da bir işe yaramadı.

Kalabalık dağılarak dış duvarlara doğru yayıldı. Çığlıklar dalga dalga yükseldi. Harry arka duvara doğru dalga dalga gelen güruhun sıcaklık ve dehşetini hissedebiliyordu. Gençler ana kapıların nerede olduğunu hatırlayamayacak kadar şaşırmışlardı.

Harry eliyle yoklayarak kapının tokmağını ya da sürgüsünü aradı. Kapının kilitli olmaması için dua ediyordu. Sonunda dik bir tokmak buldu, üstünde bir mandal vardı. Mandala basınca bir şeyin şıkırdadığını duydu.

Kaçmaya çalışan kalabalığın ilk grubu onlara arkadan çarptı. Connie haykırdı. Harry gençleri geri itmeye çalıştı. Kapıyı açabilmek için onları yana çekmeye çabalıyordu. Tanrım, yalvarırım, bir tuvalet kapısı olmasın bu! Ya da bir dolabın kapağı! Yoksa burada ezilir, havasızlıktan boğuluruz!

Parmağını mandala iyice bastırdı. Kapı açıldı. Harry kanadı içeri doğru çekerek kalabalığa beklemeleri için bağırdı. «Bekleyin, bekleyin! Tanrı aşkına!» Sonra kanadı elinden kaptılar. Kapı ardına kadar açıldı. Harry’le Connie arkalarındaki çaresiz kalabalığın oluşturduğu dalganın etkisiyle serin gece havasına sürüklendiler.

Araba parkında on ikiden fazla rave’ci vardı. Beyaz bir Ford kamyonetin arkasında toplanmışlardı. Taşıta bir dizi yeşil ve bir dizi de kırmızı Noel ağacı ışıkları asılmıştı. Bu ampuller arabanın akümlatöründen ışık alıyordu. Binanın arkasıyla derin vadinin çalı kaplı dik yamacı arasında, karanlık gecede tek ışıklı şey bu kamyonetti. Uzun saçlı bir adam, taşıtın arkasındaki bir elarabasına bağlanmış olan basınçlı bir tüpten balonlara diazot monoksit dolduruyordu. Ve kafası dazlak bir adam da beş dolarlıkları topluyordu. Hem satıcılar, hem de alıcılar haykıran, bağırt şan kalabalık deponun arka kapısından dışarı fırladığı zaman, hayretle başlarını kaldırdılar.

Harry’le Connie birbirlerinden ayrılarak kamyonetin arkasındaki grubun iki yanından geçtiler. Harry direksiyon tarafındaki kapıya gitti. Connie ise öbür taraftakine.

Harry kapıyı hızla açıp direksiyona geçmeye hazırlanırken başı traş lı adam onu kolundan yakaladı. «Hey! Sen ne yaptığını sanıyorsun, be adam?»

Uyuşturucu satıcısı onu geriye çekerek taşıttan indirmeye çalışır ken Harry elini ceketinin altına soktu ve tabancasını çıkardı. Dönüp namluyu düşmanının dudaklarına dayadı. «Dişlerini başının arkasından dışarı uçurmamı ister misin?»

Kabak kafalı adamın gözleri irileşti. Zararsız bir insan olduğunu belirtmek için ellerini havaya kaldırarak hızla geriledi. «Yapma, yapma, adamım! Sakin ol! Kamyoneti al! Senin olsun. Biraz eğlen. Keyif çat.»

Harry, Connie’nin yöntemlerini beğenmiyordu ama sorunları onun gibi çözünce zaman kazanmış oluyordu.

Harry tekrar direksiyona geçti. Kapıyı kapatıp tabancasını kılıfına soktu.

Connie yandaki yere oturmuştu bile.

Anahtar kontaktaydı. Motor da Noel ışıklarının yanmasını sağlayan akümlatörün boşalmaması için çalışıyordu. Noel ışıkları, Tanrı aşkına. Bu NO satıcıları süslü şeylerden hoşlanıyorlardı anlaşılan.

Harry elfrenini boşaltarak farları yaktı. Vites değiştirip olanca gücüyle gaz pedalına bastı. Lastikler bir an döndü, etrafa dumanlar yayıldı. Sonra asfaltta öfkeli domuzlar gibi cırlak sesler çıkardılar. Bütün rave’çiler telaşla kaçıştılar. Sonra lastikler yolu kavradı ve kamyonet deponun arka köşesine doğru fırladı. Harry kalabalığın yolundan çekilmesi için kornaya bastı.

Köşeyi dönerlerken Connie eliyle panele dayanarak, «Gidiş yolu iki dakika sonra arabalar yüzünden tıkanacak,» dedi.

Harry köşeyi dönerken arabanın iki tekeri bile yola pek değmiyordu. «Evet. Herkes polisler gelmeden kaçmaya çalışacak.»

«Polisler de her partinin zevkini kaçırırlar.»

«Aptallar da ondan.»

«Eğlenceden hoşlanmıyorlar.»

«Namus kumkumaları ne olacak!»

Deponun yanındaki geniş bahçe yolundan sarsılarak indiler. O tarafta çıkış kapısı yoktu. Tabii paniğe kapılmış insanlar da. Kamyonu sürmek kolaydı. Motor güçlü, süspansiyon da uygundu. Harry polis geldiği zaman satıcının çabucak kaçabilmesi için taşıtta eklemeler yapılmış olduğunu düşündü.

Deponun önünde durum değişti. Harry kaçan gruplara çarpmamak için hem freni, hem kornayı kullanmak zorunda kaldı. Deli gibi bir sağa gidiyordu, bir sola. Binadan pek çok kişi Harry’nin tahmin ettiğinden daha çabuk kaçmıştı.

Connie yerinde dönerek yan pencereden önünden geçtikleri binaya baktı. «Organizatörler gençlerin çıkmaları için o araba kapılarını açmakla akıllılık etmişler.»

Harry, «O kapıların açılabilmesine şaştım,» dedi. «Tanrı bilir, bu depo ne kadar zamandır boş.»

içerdeki baskı çok çabuk kaldırılmıştı. O yüzden de ölü sayısı daha az olacaktı. Tabii birileri öldüyse.

Harry direksiyonu kırarak yolun soluna doğru gitti. Kamyonetin arka tamponuyla park etmiş olan bir arabayı sıyırdı ama yine de yoluna devam etti. Oraya kadar gelebilmiş olan ve Godzilla filmlerinde kükreyen dev kertenkeleden kaçan dehşete kapılmış insanlar gibi yolun ortasından koşan birkaç rave’ciye korna çaldı.

Connie, «O kabak kafalı adama tabanca çektin,» dedi.

«Evet.»

«Kafasını uçuracağını söyledin sanırım?»

«Evet, öyle bir şey.»

«Ona rozetini göstermedin değil mi?»

«Tabancaya daha büyük saygısı olacağını düşündüm. Herhalde rozete hiç saygısı yok.»

Genç kadın, «Senden hoşlanabilirim, Harry Lyon,» diye mırıldandı.

«Geleceğimiz yok ki. Tabii şafağı atlatabilirsek o başka.»

Birkaç saniye içinde depodan yürüyerek ayrılmış olan bütün gençleri geride bıraktılar. Harry gaz pedalını kökledi. Uçarcasına ilerleyerek oraya gelirken önünden geçtikleri yerleri geride bıraktılar.

Harry, Laguna Beach Polisi gelmeden oradan iyice uzaklaşmayı İstiyordu. Polis gelecekti, hem de kısa bir süre sonra. Rave felaketinin kötü sonuçlarına karışırlarsa uzun süre oradan ayrılamazlardı. Belki bu yüzden Tiktakı yakalamak için ellerindeki tek fırsatı da kaçırmış olacaklardı.

Connie, «Nereye gidiyoruz?» diye sordu.

«Yeşil Eve.»

«Evet. Belki Sammy hâlâ oradadır.»

«Sammy mi?»

«O sokak serserisi. Adı Sammy’di.»

«Evet. O ve konuşan köpek.»

Connie, «Konuşan köpek mi?» dedi.

«Şey... Belki konuşmuyor, ama bize söylemek istediği bir şey var. Bilmemiz gereken bir şey. Bundan kesinlikle eminim. Ve köpek belki de konuşabiliyor... Kahretsin! Artık böyle şeyleri nasıl bilebiliriz? Çılgın bir dünya bu. Çok çılgın bir gece. Peri masallarında konuşan hayvanlar vardır. Neden Laguna Beach’de de konuşan bir köpek olmasın?»

Harry saçmasapan konuştuğunu farketti. Ama arabayı öyle hızlı ve pervasızca sürüyordu ki, Connie’ye bakıp onun kendisini kuşkuyla süzüp süzmediğini anlamak için bile gözlerini yoldan ayırmaya cesaret edemiyordu.

Ama genç kadın, «Plan nedir?» dedi. Bu sözlerinden ortağının aklından kuşkulanmaya başlamadığı anlaşılıyordu.

«Bence elimizde küçük bir fırsat var.»

«Tiktakın arada sırada dinlenmesi gerektiği için mi? Sana arabanın radyosundan açıkladığı gibi...»

«Evet. Özellikle şimdiki gibi bir olaydan sonra. Tiktak her zaman bir saat arayla ortaya çıkıyor. Hatta bazen arada daha uzun bir süre oluyor.»

«Ortaya çıkmıyor, görünüyor.»

«Her neyse.»

Birkaç köşeyi döndükten sonra evlerin bulunduğu semtlere geldiler. Laguna’dan Pasifik Kıyı Karayoluna doğru gittiler.

Bir dörtyol ağzında bir polis devriye arabasıyla ambülans, acil durum projektörleri çakarak yanlarından geçtiler. Depodan alınan çağrıya cevap verdikleri kesindi.

Connie, «İlk cevap,» dedi.

«Arabasında telefon olan biri 911’i çevirmiş olmalı.» Harry, belki kolu kopan kıza zamanında erişerek onu kurtarırlar, diye düşündü. Hatta belki doktorlar o kolu yerine dikebilirler. Evet. Belki Kaz Ana masalları da gerçekti...

Hem «Duraklama» ve hem de rave'den kaçtığı için keyiflenmişti. Ama Golem’in genç kızın ince kolunu nasıl vahşice kopardığını olanca canlılığıyla hatırlarken kanındaki adrenalin düzeyi hızla düştü. Çaresizlik, kafasındaki düşüncelerin arasına sızmaya başladı.

Connie, «Tiktak dinlenir ve uyurken,» dedi. «Elimize bir fırsat geçtiğini söylüyorsun. Ama biz onu çabucak nasıl bulabiliriz?»

«Herhalde Nancy Quan’ın portrelerinden birinin yardımıyla bulamayız. Bu kesin. Artık bu yöntemden yararlanmak için yeterli zamanımız yok.»

Genç kadın, «Bence Tiktak bundan sonra göründüğü zaman bizi öldürecek,» diye fikrini açıkladı. «Artık oyunlar oynamayacak.»

«Ben de öyle düşünüyorum.»

«Ya da hiç olmazsa beni öldürecek. Daha sonra sıra sana gelecek.»

«Şafak sökünceye kadar bu işi bitirecek. Bizim küçük oğlan hiç olmazsa bu sözünü yerine getirecek.»

Bir süre konuşmadılar. Sıkıntılı sıkıntılı düşünüyorlardı.

Sonra genç kadın, «Ee, ne yapacağız şimdi?» diye sordu.

«Belki Yeşil Evin önündeki serseri...»

«Sammy.»

«İşimize yarayacak bir şeyler biliyor. Ama bilmiyorsa o zaman... Kahretsin! Bilmiyorum. Durum umutsuz gibi gözüküyor, değil mi?

Connie sert sert, «Hayır,» dedi. «Hiçbir şey umutsuz olamaz. Hayat varsa, umut da vardır. Umut olan yerde her zaman çabalamaya, devam etmeye değer.»

Harry karanlık evlerle dolu bir sokağın köşesinden hızla dönerek başka bir yola girdi. Kamyonetin dengesini bulmasını sağladı ve gaz pedalından biraz ayağını çekti. Dönüp ortağına hayretle baktı. «Hiçbir şey umutsuz olamaz, öyle mi? Sana ne oldu böyle?»

Connie başını salladı. «Bilmiyorum. Her neyse hâlâ oluyor?»

Connie’yle Harry uzun «Duraklama»nın en aşağı yarım saatini kaçarak geçirmiş, sonunda derin vadinin dibindeki depoya varmışlardı. Başladıkları noktaya dönmek için aynı uzun süre gerekmiyordu. Connie’nin saatine göre, diazot monoksit satıcısının kamyonetine elkoyduktan sonra beş dakikadan daha kısa bir sürede deniz kıyısındaki karayoluna ulaştılar. Bunun bir nedeni daha kestirmeden gitmeleri, bir nedeni de Harry’nin taşıtı genç kadını bile korkutacak kadar hızlı sürmesiydi.

Taşıtın yanlarına takılı Noel ışıklarından hâlâ kırılmamış olanlarını gürültüyle şangırdatarak Yeşil Evin önünde durdukları sırada saat 1.37’i birkaç saniye geçtiğini gösteriyordu. Yani «Duraklama» 1.29’da hem başlayalı, hem de biteli aradan sadece sekiz dakikadan biraz uzun bir süre geçmişti. Kalabalık depodan çıkmak ve taşıtı tabanca tehdidiyle almak için sadece üç dakika harcamışlardı. Ama tabii bu süre onlara çok daha uzun gelmişti.

Güneye inen şeritte olan çekiciyle Volvo gitmişti. Zaman yeniden akmaya başladığı an sürücüler olağanüstü bir şey olduğunun farkına bile varmadan yollarına devam etmişlerdi. Diğer trafik güneye ve kuzeye gidiyordu.

Connie, Sammy’nin Yeşil Evin önündeki kaldırımda durduğunu görünce rahatladı. Serseri ellerini çıldırmış gibi sallıyor, barın permalı saçlı, Armani elbiseli ve elde boyanmış ipek kravatlı müdürüyle tartışıyordu. Garsonlardan biri kapıda durmuştu. Bu tartışma şiddet hareketine dönüşürse patronuna yardım edeceği anlaşılıyordu.

Connie’yle Harry kamyonetten inince müdür onları gördü ve Sammy’i bırakarak döndü. «Siz!» dedi. «Tanrım, siz!» Kararlı, hatta öfkeli bir tavırla onlara doğru geldi. Sanki hesabı ödemeden çıkıp gitmişler gibi.

Bardaki müşteriler ve diğer personel pencerenin önünde olanları seyrediyorlardı. Connie içlerinden bazılarını tanıdı. Onları Sammy ve köpekle seyredenlerdi. «Duraklama» başladığı zaman da gözleri kaldırıma dikili, taşlaşmış gibi kalakalmışlardı.

Müdür yaklaşırken, «Burada ne oluyor?» diye sordu. Sesinden sinir krizi geçirmek üzere olduğu belliydi. «Nasıl oldu bu? Nereye gittiniz? Bu... bu... kamyonet de nesi?»

Connie kendine, bu adam bizim bir an içinde gözlerinin önünden birdenbire kaybolduğumuzu gördü, diye hatırlatmak zorunda kaldı. Köpek inledi ve havayı ısırıyormuş gibi yaptı. Sonra ağaçların arasına daldı. Böylece bize bir şeyler olacağını haber verdi. Sammy de korkup geçide doğru kaçtı. Ama Harry’le ben burada kaldık. Barın penceresin dekiler bizi görüyorlardı. Sonra «Duraklama» başladı. Biz de canımızı kurtarmak için kaçmak zorunda kaldık. «Duraklama» sona erdi ama biz kaldırımda değildik artık. Seyircilere ikimiz birdenbire ortadan kaybolmuşuz gibi geldi. Sekiz dakika sonra yeşilli kırmızılı Noel ışıklarıyla süslenmiş beyaz bir kamyonetle çıkageldik.

Müdürün öfke ve merakı anlaşılacak bir şeydi.

Eğer Tiktakı bulup zararsız hale getirme ihtimali pek zayıf olmasaydı ve tıkırdayarak geçen saniyeler onları amansızca ölüme yaklaştırma saydı, lokantanın önündeki kargaşa belki onları güldürecekti. Kahretsin! Gerçekten komik bir olaydı. Ama Connie’yle Harry’nin orada durup gülerek kaybedecek zamanları yoktu.

Müdür, «Nedir bu?» diye sordu. «Burada ne oldu? Neler oluyor? Şuradaki o zırdelinin anlattıklarından hiçbir anlam çıkaramadım.»

«Zırdeli»den kasti Sammy’di.

Harry, «O zırdeli değil,» dedi.

Connie, Harry’e anlamlı anlamlı baktı. «Evet, zırdeli. En iyisi sen gidip onunla konuş. Ben bu olayla ilgilenirim.» Genç kadın ortağının şiddete başvurmasından korkuyordu. O da, Connie gibi zamanın kısıtlı olduğunu biliyordu. Bu yüzden tabancasını çekerek müdürü sesini kesip içeri girmezse dişlerini kafasının arkasından dışarı uçurmakla tehdit edebilirdi. Genç kadın ortağının bazı sorunlara daha saldırgan yaklaşmasını çok takdir ediyordu. Ama saldırganlığın da zamanı ve yeri vardı. Şimdiyse sırası değildi.

Harry, Sammy’le konuşmaya gitti.

Connie bir kolunu müdürün omuzuna atarak onu yoldan lokantanın ön kapısına götürdü. Yumuşak ama otoriter bir sesle konuşuyor, Dedektif Lyon’la önemli ve acil bir iş üzerinde olduklarını açıklıyordu. Daha sonra gelip her şeyi anlatacağına söz verdi. «... Şu olay çözümlenir çözümlenmez...»

Aslında Harry’nin görevi insanları yatıştırıp sakinleştirmek, Connie’ninki ise onları sarsmaktı. Buna rağmen lokanta müdürü konusunda oldukça başarılı oldu. Tabii geri dönüp adama bir şey anlatmak niyetinde değildi. Zaten insanların birdenbire ortadan kayboluvermelerini nasıl açıklayabileceğini de bilmiyordu. Ama adam sakinleşti. Connie de onu, kapıda bekleyen goril garsonla içeri girmesi için ikna etti.

Sonra gidip ağaççıkların arasına baktı ama tahmin ettiği gibiydi. Köpek artık orada saklanmıyordu. Gitmişti.

O da kaldırımda konuşan Harry’le Sammy’e katıldı. Sokak serserisi, «Ben onun nerede yaşadığını nasıl bilebilirim?» diyordu. «O uzaylı, kendi gezegeninden çok uzaklarda. Herhalde uzay gemisini bu civarda bir yere sakladı.»

Harry genç kadının umduğundan daha büyük bir sabırla, «Sen bunları unut,» diye cevap verdi. «O uzaylı değil...»

İrkildiler. Bir köpek havlıyordu.

Connie hızla dönünce kulağı düşük sokak köpeğini gördü. Blokun güney köşesini dönmüş, yokuşu tırmanıyordu. Peşinden bir kadınla beş yaşlarında bir çocuk geliyorlardı.

Köpek onların dikkatlerini çektiğini farkeder farketmez, çocuğu blucininin bir paçasından yakaladı, dişleriyle sabırsızca çekmeye başladı. Birkaç adım sonra onu bırakıp Connie’ye koştu. Onunla kendi ailesi arasındaki uzaklığın ortasında durdu. Connie'ye havladı. Sonra da kadınla çocuğa. Sonra yere oturarak bir sağa baktı, bir sola. Sanki, «Yeterince çaba göstermedim mi?» diyordu.

Kadınla çocuk hem meraklanmış, hem de korkmuş gibiydiler. Anne bir bakıma çekici bir kadındı, oğlu da sevimliydi. Giysileri tertemizdi. Ama ikisinde de sokakları çok iyi tanıyan insanlara özgü o ihtiyatlı ve sıkıntılı hal vardı.

Connie gülümseyerek ana oğula ağır ağır yaklaştı. Köpeğin önünden geçerken hayvan ayağa kalkarak onun yanında yürümeye başladı. Sırıtıyor, soluyordu.

Bu, insanda adeta huşu uyandıran, gizemli bir andı. Connie nasıl bir bağlantı kurarlarsa kursunlar bunun Harry’le kendisi için çok önemli olacağını seziyordu. Bu ya yaşamalarını sağlayacak ya da ölmelerine neden olacaktı. Belki diğerleri için de durum aynıydı.

Genç kadın ana oğula ne söyleyeceğini bilmiyordu. Ancak onlara konuşacak kadar yaklaştığı zaman, «Siz de son zamanlarda... garip bir olayla karşılaştınız mı?» diye sordu.

Kadın hayretle gözlerini kırpıştırdı. «Garip bir olayla mı? Ah, evet! Ah, Tanrım, evet!»

Üçüncü Bölüm 

Korudaki İnsanı Korkutan Küçük Kulübe

Uzaklarda, Çin’de İnsanlar bazen şöyle der:

Yaşam çoğu zaman acıdır Ve pek ender neşeli olur.

Bütün yıllar boyunca Ejderhanın gözyaşları kadar Acı olan dev keder çağlayanları Akar akar ve Yarınlarımızı boğar.

Uzaklarda, Çin’de İnsanlar şöyle der:

Yaşam bazen neşelidir Ama çoğu zaman kurşunidir.

Yaşantıya baharat gibi Ejderhanın gözyaşları katılır.

Ama bu tat veren şey sadece

Yıllardan oluşan içkimize konmuş baharattır.

Kötü zamanlar sadece pirinçtir,

Gözyaşları da bir başka tat.

Bu bizi besler

Bu tadını çıkaracağımız bir şeydir.

«The Book of Counted Sorrows»

Woofer, işte artık biliyorlar, diye düşündü.

O iyi bir köpekti. İyi bir köpek. İyi.

Şimdi hepsi bir aradaydılar. O kadınla oğlu. Pis kokulu adam. O kadar kokmayan adam ve çocuğu olmayan kadın. Hepsine de seniöldürecekşeyin kokusu sinmişti. Woofer da zaten bu yüzden onları bira raya getirmesi gerektiğini anlamıştı.

Neden bir araya geldiklerini onlar da biliyorlardı. Şimdi insanyemekyerinin önünde durmuş birbirleriyle konuşuyorlardı. Hızlı hızlı. Hepsi de heyecanlıydılar. Bazen hep bir ağızdan konuşuyorlardı. O arada çocukla kadınlar ve kokmayan adam öbür pis erkeğin rüzgârın kendilerine doğru esmediği tarafta durmasına dikkat ediyorlardı.

O arada sık sık eğiliyor, Woofer’ı okşayıp kulaklarının arkasını kaşıyorlardı. Ona iyi bir köpek olduğunu söylüyorlardı, iyi bir köpek. Woofer hakkında köpeğin pek de anlayamadığı başka güzel şeyler daha söylüyorlardı. İşte en güzeli buydu. Postunu tutuşturmayacaklarından emin olduğu insanlar tarafından okşanıp kaşınmak, onlar tarafından sevilmek harikaydı. Üstelik onların hiçbirinin üzerine kedi kokusu sinme mlşti.

Vaktiyle onu «Prens» diye çağıran küçük kızdan çok sonra, bazı insanlar Woofer’ı kendi yerlerine götürmüş ve ona yiyecekler vermişlerdi. Ona «Max» adını takmışlardı. Ama bir kedileri vardı onların. Koskocaman bir kedileri. Zalim hayvanın adı Fluffy’di. Max, Fluffy’i bir kez olsun kovalamamıştı. Zaten o günlerde kedileri kovalamak âdetinde değildi. Ama Fluffy, Max’tan hoşlanmıyor, onun insanların yerinde kalmasını istemiyordu. Onun için Max’in yemeklerini çalıyor, bazen de su kabına işiyordu. Gündüzleri o iyi insanlar başka bir yere gidiyorlar, Max’la Fluffy yalnız kalıyorlardı. Kedi haykırıyor, çıldırmış gibi bağırıp Max’i etrafta kovalıyordu. Ya da yüksek yerlerden Max’in sırtına, atlıyordu. Çok iri bir kediydi. Bağırıyor, tıslıyordu. Delinin tekiydi. Sonunda Max orasının Fluffy’nin yeri olduğunu anladı. Orası kendi yeri değildi. Sadece Fluffy’nindi orası. Köpek de o iyi insanları bırakıp gitti. Ve ondan sonra adı yine «Kuçukuçu» oldu.

Woofer işte o günden beri bir şeyden korkuyordu. Onu kendi yerlerine götürmeye ve hep beslemeye razı olacak iyi insanlar bulduğu zaman onların kedi kedi koktuklarını farketmekten. Onlarla birlikte yerlerine giderek kapıdan girdiğinde içerde Fluffy’nin olduğunu görmekten. İri. Kötü. Deli Fluffy’nin.

Onun için şimdi bu iyi insanlardan hiçbirinin kedi kokmaması Woofer’i sevindiriyordu. Çünkü içlerinden biri onunla bir aile oluşturmak isterse güvende olacaktı. Ve bir kedinin su kabına işeyeceğinden korkmayacaktı.

Bir süre sonra insanlar öyle heyecanlandılar ki, artık Woofer, eskisi kadar sık okşamaz, onun çok iyi bir köpek olduğunu söylemez oldular. Woofer da bu yüzden sıkılmaya başladı. Esnedi. Yere uzandı. Uyuyabilirdi de. Çok yorulmuştu. İyi bir köpeğin işi başından aşkın oluyordu.

Ama Woofer sonra yemekyerindeki insanları gördü. Camdan bakıyorlardı. İlginçti bu. Pencerelerin önünde durmuş, dışarı bakıyorlardı. Ona bakıyorlardı.

Belki Woofer'in sevimli bir köpek olduğunu düşünüyorlardı.

Belki de ona yiyecek vermek istiyorlardı.

Ona yemek vermek istememeleri için bir neden var mıydı?

Woofer kalkıp yemekyerine doğru gitti. Başını dimdik tutuyor, biraz cakalı cakalı yürüyordu. Kuyruğunu da sallıyordu tabii. İnsanlar böyle şeylerden hoşlanırlardı.

Woofer kapıya giderek bekledi. Ama kimse açmadı. Köpek bir pençesini kapıya dayadı. Bekledi. Ama kimse gözükmedi. Kapıyı tırmaladı. Yine gelen olmadı.

Woofer penceredeki insanların onu görebilecekleri bir yere kadar gitti. Kuyruğunu salladı, başını eğerek bir kulağını dikleştirdi. İçeridekiler onu gördüler.

Tekrar kapıya gitti. Bekledi. Bekledi.

Bekledi.

Kapıyı tırmaladı. Ama gelen olmadı.

Belki de bu insanlar Woofer’in yemek istediğini bilmiyorlardı. Ya da belki de ondan korkuyorlardı. Woofer’in kötü bir köpek olduğunu sanıyorlardı. Oysa o kötü bir köpek gibi gözükmüyordu. Ondan nasıl korkarlardı? Onlar ne zaman korkmaları gerektiğini bilmiyorlar mıydı?

Ne zaman da korkmamaları gerektiğini? Woofer hiçbir zaman yüksek bir yere çıkarak onların üzerine atlamazdı. Su kaplarına da işemezdi. Aptal insanlar. Aptallar.

Sonunda ona yiyecek vermeyeceklerini anlayınca biraraya getirdiği o iyi insanların yanına döndü. Onlara doğru giderken penceredeki insanların neyi kaçırdıklarını anlamaları için kafasını dikleştirerek cakalı cakalı yürüdü.

Ama kadınlarla çocuğun, pis kokulu adamla fazla kokmayanın yanına döndüğünde bir terslik olduğunu anladı. Bunu hissediyor, kokusunu alıyordu.

Onlar korkuyorlardı. Bu da yeni bir şey değildi. Bu insanların hepsi de Woofer onları ilk kokladığı zamandan beri korkuyorlardı. Ama bu seferki değişik bir korkuydu. Daha kötü bir korku.

Onlarda hafif bir yere yat ve öl kokusu da vardı. Hayvanlar bazen böyle kokarlardı, ihtiyarladıkları zaman. Ya da çok yorgun ve hasta olduklarında. Ama insanlarda sık sık gördüğü bir şey değildi bu. Tabii insanların böyle koktukları bir yer biliyordu. Bu gece daha önce kadın ve çocukla oraya gitmişti.

İlginç bir durumdu bu.

Ama kötü bir biçimde ilginç.

Woofer bu iyi insanlarda azıcık bile yereyatveöl kokusu olduğu için endişelendi. Onların ne derdi var? Hasta değiller. Belki şu pis pis kokan adam biraz hasta. Ama diğerleri değil. Yaşlı da sayılmazlar...

Sesleri de farklı. Biraz heyecanlı. Deminki kadar değil. Biraz yorgun ve kederli. Bir şey daha var... Ne? Bir şey... Ne? Ne?

Köpek gruptakilerin ayaklarının çevresini kokladı. Teker teker. Hıh hıh. Hıh hıh. Hıh hıh. O pis adamı bile kokladı. Sonra birdenbire bu insanların dertlerinin ne olduğunu anladı. Ve buna inanamadı. İnanamadı.

Woofer şaşırdı. Çok şaşırdı. Geri geri giderek insanlara baktı. Hayretle.

Onların hepsinde de o özel koku vardı. Onu kovalayayım mı? Yoksa o beni mi kovalar? Kaçayım mı, yoksa savaşayım mı? Gömdüğüm bir şeyi yerinden çıkaracak kadar aç mıyım? Yoksa insanların bana güzel bir şey verip vermeyeceklerini anlamak için bekleyeyim mi? Bu ne yapacağını bilememenin kokuşuydu. Bazen değişik bir tür korku kokusu da demekti. Şimdi olduğu gibi. Bu insanlar seniöldürecek şey’den korkuyorlardı. Ama şimdi ne yapacaklarını bilemedikleri için de korku duyuyorlardı.

Bu durum Woofer’i şaşırttı. O şimdi ne yapılması gerektiğini biliyordu. Ve o insan bile değildi. Ama insanların kafası bazan çok ağır çalışıyordu.

Woofer, tamam, diye düşündü. Onlara şimdi ne yapılması gerektiğini göstereceğim.

Havlamaya başladı. Tabii hepsi dönüp ona baktılar. Çünkü o fazla havlayan bir köpek değildi.

Woofer tekrar havladı ve grubun yanından geçerek yokuştan aşağıya inmeye başladı. Koştu, koştu. Sonra durup arkasına baktı ve tekrar havladı.

İnsanlar ona hayretle baktılar. Woofer çok şaşırdı.

Sonra koşarak insanların yanına döndü. Havladı, döndü. Tekrar koşarak yokuştan indi. Koştu, koştu. Durdu, geriye baktı. Yine havladı.

İnsanlar konuşuyorlardı şimdi. Woofer’a bakıyor ve konuşuyorlardı. Galiba onun ne demek istediğini anlamışlardı.

Woofer biraz daha koştu. Döndü, geriye baktı ve havladı.

İnsanlar heyecanlandılar. Durumu anlamışlardı. Şaşılacak bir şeydi.

Gruptakiler Woofer’ın onları nereye kadar götüreceğini bilmiyorlardı. Ama gecenin ikisinde etrafta dolaşan beş kişilik bir grubun dikkati fazla çekeceğinden emindiler. Bu yüzden Woofer’ın onlar yürürlerse yapacağı gibi, kamyonete de aynı şekilde yol gösterip göstermeyeceğini anlamaya karar verdiler. Bir taşıt daha az dikkat çekecekti.

Janet, Dedektif Gulliver’le Dedektif Lyon’un kamyonete takılı Noel ağacı ışıklarını çıkarmalarına yardım etti.

Köpeğin onları doğruca Tiktak adını taktıkları katile götüreceğini sanmıyorlardı. Ama ne olur ne olmaz, dizi dizi kırmızı ve yeşil ışıklarla dikkatleri üzerlerine çekmemeleri gerekiyordu.

Üçü böyle uğraşırlarken Sammy Shamroe, Ford’un etrafında dolaşıyor, onların peşinden giderek, «Ben budalanın biriydim,» diyordu. «Sokağa düşmüş biri. Ama bundan sonra defterimde yeni bir sayfa açacağım.» Bu sözleri kaç defadır tekrarlıyor, yeni bir yaşam süreceğine söz verirken gerçekten samimi olduğuna inanmalarını istiyordu. Bu onun için çok önemli gibiydi; buna kendinin de inanması için önce diğerlerinin ona inanmaları gerekiyordu.

Sammy, «Bende dünyanın gerçekten ihtiyaç duyduğu bir şey olduğunu hiçbir zaman düşünmedim,» dedi. «Çok değersiz bir insan olduğuma inandım her zaman. Sadece içi bomboş, tatlı dilli, gösteriş düşkünü bir palavracı olduğuma. Ama şimdi, burada dünyayı bir uzaylıdan kurtarmaya çalışıyorum. Pekâlâ, aslında o bir uzaylı değil. Ve ben de dünyayı kendi başıma kurtarmıyorum. Ama onun kurtarılmasına yardım ettiğim kesin!»

Woofer’ın yaptıkları Janet’i hâlâ şaşırtıyordu. Hiç kimse köpeğin beşinin de aynı tehditle karşı karşıya olduğunu nasıl anladığını bilemiyordu. Onları biraraya getirmesinin yararlı olacağını nasıl sezdiği bir sırdı. Hayvanların duyularının bazı bakımlardan insanlarınkinden zayıf olduğu biliniyordu. Ama bazı bakımlardan da çok daha güçlüydü bu duyular. Belki o beş duyudan daha fazlası, anlaşılması zor olan bazı yetenekleri vardı.

Janet bundan sonra başka bir köpeğe ya da herhangi bir hayvana eski gözle bakmayacaktı. Köpeğin yaşamlarına karışmasına izin vermesi ve çok kötü durumda olmasına rağmen yine de hayvanı beslemesi şimdiye kadar yaptıklarının en akıllısı sayılırdı.

Tüm ampulleri indirip topladılar ve kamyonetin arkasına koydular.

Sammy onları taşıtın arka kapısına kadar izledi. «Artık içkiyi tamamen bıraktım. İnanılacak gibi mi? Ama doğru. Artık içki yok. Bir damla bile. Asla!»

Woofer bir sokak lambasının yarattığı ışık gölcüğünde, kaldırımda oturuyordu. Danny yanındaydı. Köpek insanları seyrediyor ve sabırla bekliyordu.

Janet başlangıçta Gulliver’le Lyon’un dedektif olduklarını öğrendiği zaman Danny’nin elinden tuttuğu gibi kaçmak istemişti. Az kalsın kaçacaktı da. Öldürdüğü kocasının cesedi şimdi Arizona’da çölün kumları üzerinde çürüyordu. Nefret ettiği o adamın hâlâ bıraktığı yerde olup olmadığını bile bilmiyordu. Vince’in cesedi bulunursa onu sorguya çekmek isteyeceklerdi. Belki hakkında bir tutuklama emri çıkarılmıştı bile.

Daha da önemlisi, yaşamı boyunca otoriteyi temsil eden hiç kimse ona dostluk göstermemişti. Pasific View Bakımevinin sahibi Bay İshigura dışında Janet yetkili insanların başka bir tür olduklarını düşünüyordu. Onunla aralarında hiçbir ortak yan olmayan birileri.

Ama Dedektif Gulliver’le Lyon güvenilir, iyi niyetli ve anlayışlı kişilere benziyorlardı. Janet onların Danny’nin elinden alınmasına izin verecek tipte insanlar olduklarını sanmıyordu. Tabii iki dedektife Vince’i öldürdüğünü söylemek niyetinde değildi. Ama onlarla ortak yanları vardı. En önemlisi de, yaşama isteği ve Tiktak onları öldürmeden o canavarı yakalama arzusuydu.

Dedektiflere daha çok, seçme şansı olmadığı için güvenmeye karar vermişti Janet. Bu işe hep birlikte girişiyorlardı. Ayrıca Woofer onlara güvendiği için polislerle dost olmuştu.

Dedektif Lyon bileğindeki saate bir göz attı. «İkiye beş var. Tanrı aşkına, harekete geçelim artık.»

Janet, Danny’i yanına çağırdı. Kadınla oğlu kamyonetin arkasına bindiler. Sammy Shamroe da binip kapıyı arkalarından kapattı.

Dedektif Lyon direksiyona geçerek motoru çalıştırdı, farları yaktı.

Kamyonetin arkasıyla önü arasında bir bölme yoktu. Janet, Danny ve Sammy ön kanepenin üzerinden ve camdan dışarı bakmak için oraya doluştular.

Okyanustan yükselen hafif sis kıyı karayolunda yılanlar gibi kıvrılıp bükülerek kayıyordu. Karşıdan gelen bir arabadan başka trafik yoktu. Taşıtın farları tembel tembel uçuşan sisleri uygun bir açıdan yakalayarak sağ kaldırımda başlayıp soldakinde sona eren gökkuşağı renginde yatay kurdeleler oluşturdu. Sonra araba o renklerin arasından geçerek gökkuşağını gecenin karanlığına doğru sürükledi.

Dedektif Gulliver hâlâ Woofer’la kaldırımda duruyordu.

Dedektif Lyon elfrenini boşaltıp vites değiştirdi. Sesini hafifçe yükselterek, «Tamam,» dedi. «Biz hazırız.»

Dedektif Gulliver kaldırımdan onun sözlerini duydu. Çünkü kamyonetin yan penceresi açıktı. Genç kadın köpeğe bir şeyler daha söyleyerek elleriyle hayvana gitmesini işaret etti. Woofer ona neşeyle bakıyordu.

Köpek bu insanların, onları birkaç dakika önce götürmek istediği yere doğru giderek yol göstermesini beklediklerini anlamıştı. Woofer yokuştan aşağıya koşmaya başladı, kaldırımdan kuzeye doğru gidiyordu. Bir blokun üçte bir kadarını aştı, sonra durdu ve Dedektif Gulliver’in kendisini izleyip izlemediğini anlamak için arkasına baktı. Genç kadının peşinde olduğunu görünce sevinerek kuyruğunu salladı.

Dedektif Lyon ayağını frenden çekerek kamyonun yokuştan ağır ağır inmesine izin verdi. Dedektif Gulliver’in hemen arkasından gidiyor, onun hızına uymaya çalışıyordu. Böylece köpek taşıtın da kendisini izlediğini anlayacaktı.

Kamyonet hızlı gitmiyordu ama Janet dengesini kaybetmemek için Dedektif Lyon’un koltuğunun arkalığına tutunmuştu. Sammy de Harry’ nin yanındaki koltuğun arkalığını tutuyordu. Danny bir eliyle annesinin kemerine yapışmıştı. Ayak parmaklarının ucunda yükselmiş, dışarda ne olduğunu görmeye çalışıyordu.

Dedektif Gulliver hemen hemen Woofer’a yetiştiği zaman köpek tekrar harekete geçti. Blokun sonuna kadar koştu ve arkaya bakmak için kavşakta durdu. Genç kadının kendisine yaklaşmasını seyretti. Sonra bir an kamyoneti inceledi. Bir Connie’ye baktı, bir taşıta. Zeki bir köpekti o. Ne olduğunu anlayacaktı.

Dedektif Lyon, «Keşke konuşabilseydim diye mırıldandı. «Bize öğrenmemiz gereken şeyleri açıklasaydı.»

Sammy sordu. «Kim?»

«Köpek.»

Dedektif Gulliver, Woofer’ı kavşaktan ondan sonraki blokun ortasına kadar izledi. Sonra durup Dedektif Lyon’un ona yetişmesini bekledi. Genç kadın Woofer ona dönünceye kadar orada durdu. Sonra kamyonetin diğer kapısını açıp bindi.

Köpek kaldırıma oturarak onlara baktı.

Dedektif Lyon taşıtı biraz sürdü.

Woofer tek kulağını dikleştirdi.

Kamyonet ilerledi.

Köpek ayağa kalkıp kuzeye doğru gitti. Durdu. Kamyonetin gelip gelmediğini anlamak için geriye baktı. Ondan sonra koşarak yoluna devam etti.

Dedektif Gulliver, «İyi köpek,» dedi.

Dedektif Lyon başını salladı. «Köpeklerin en iyisi.»

Danny gururla, «Ondan daha harika bir köpek olamaz,» dedi.

«Ben de bu fikri destekliyorum.» Sammy Shamroe elini usulca çocuğun saçlarına sürdü.

Danny başını annesine doğru çevirdi. «Bu adam gerçekten çok pis kokuyor, anne.»

Janet utandı. «Danny!»

Sammy, «Önemli değil,» diye mırıldandı. Yine pişman olduğunu açıklamak için o samimi ama karmaşık nutuklarından birine başlamak için ilham gelmişti. «Doğru. Ben pis pis kokuyorum. Berbat haldeyim. Uzun bir süreden beri böyleydim. Ama artık bütün bunlar sona erdi. Bu halde olmamın nedenlerinden birini öğrenmek ister misiniz? Çünkü ben her şeyi bildiğimi sanıyordum. Yaşamın ne olduğunu kesinlikle anladığımdan emindim. Yaşamın anlamsız olduğunu düşünüyordum. Gizemli bir yanı yoktu. Temelinde sadece biyoloji vardı. Ama bundan sonra... bu geceden sonra her şeye başka gözle bakıyorum. Her şeyi bilmediğimi de anlıyorum. Doğru bu. Kahretsin! Hiçbir şey bilmiyorum ben! Yaşamın gizemli yanı çok. Biyoloji dışında çok şey var. Böyle başka şeyler olduğuna göre şarap ya da kokaini ne yapayım? Hayır. Hiçbir şeye el sürmeyeceğim. Bir damla içki bile içmeyeceğim. Asla.»

Köpek bir blok ötede sağa saptı. Çok dik bir sokaktan doğuya doğru çıkmaya başladı.

Dedektif Lyon da Woofer’ in peşinden o sokağa girdi. Sonra saatine bir göz attı. «Saat iki. Kahretsin! Zaman çok hızlı geçiyor!»

Dışarıda Woofer artık onlara bakmak için ender olarak arkaya dönüyordu. Peşinden ayrılmayacaklarından emindi.

Köpeğin ilerlediği kaldırıma, bütün blok boyunca uzanan büyük fırça ağaçlarının diken diken çiçekleri dökülmüştü. Woofer doğuya giderken onları kokladı ve birkaç kez aksırdı.

Janet birdenbire köpeğin onları nereye götürdüğünü anladığını düşündü. «Bay İshigura’nın kliniği...»

Dedektif Gulliver ona bakmak için ön kanepede döndü. «Köpeğin nereye gittiğini biliyor musun?»

«Akşam yemeğini orada yedik. Mutfakta.» Janeî bir an durdu, sonra da bağırdı. «Tanrım! Gözleri olmayan o zavallı kör kadın!»

Pacific View Bakımevi ondan sonraki bloktaydı. Köpek basamaklardan çıktı ve kapının önüne oturdu.

Ziyaret saatlerinden sonra danışmada hiçbir görevli bulunmazdı. Harry kapının yukarısındaki camdan içeriye baktı. Sönük ışıklı bekleme salonu bomboştu.

Zili çalınca hoparlörden bir kadın sesi yükseldi. Harry polis olduğunu ve acil bir görevle oraya geldiğini açıkladı. Kadın endişelendi ama onunla işbirliği yapmaya hazır olduğu belliydi.

Görevli kadın bekleme salonunda belirinceye kadar Harry üç defa saatine baktı. Aslında kadın fazla gecikmemişti. Ama Harry, Ricky Este fan’ı ve kolu koparılan genç kızı düşünüyordu. Saatindeki kırmızı ışıklı noktanın çakarak geçtiğini haber verdiği her saniye kendi idamıyla ilgili bir geriye saymaydı.

Gece başhemşiresi olduğunu açıklayan kadın ciddi tavırlı bir Filipinliydi. Harry’i kapıdaki pencereden gördüğü zaman o dostça tavırları biraz kayboldu, kapıyı açmaya yanaşmadı.

Filipinli kadın onun polis olduğuna inanmıyordu. Harry başhemşire kendisinden kuşkulandığı için onu suçlamadı. Şu son on iki, on dört saatlik sürede başından geçenler yüzünden artık Sammy gibi ambalaj sandığında yaşayan bir serseriye benzemişti.

Filipinli başhemşire kanadı kapıdaki endüstri tipi zincirin izin verdiği kadar açtı. Zincir o kadar kalındı ki, herhalde onları nükleer füze silolarına herkesin girmemesi için kullanılıyordu. Harry başhemşirenin isteği üzerine aralıktan polis kimliğinin bulunduğu cüzdanı uzattı. Kimlikte şimdiki haline benzeyen, çirkin bir fotoğrafı vardı ama kadın onun bir kanun adamı olduğuna yine de inanamadı.

Gece başhemşiresi sevimli burnunun ucunu kırıştırarak, «Başka ne kanıtınız var?» diye sordu.

Harry tabancasını çekerek aralıktan uzatmak ve kadını, dişlerini başının arkasından dışarı uçurmakla tehdit etmek istedi. Ama başhemşirenin yaşı otuz beşle otuz sekiz arasıydı. Herhalde Amerika’ya göç etmeden önce Marcus rejimi sırasında kendini kollamayı iyi öğrenmişti. O yüzden Harry’nin suratına gülüp parmağını namluya sokar ve, «Canın cehenneme,» diyebilirdi.

O nedenle silahının yerini kadına Connie Gulliver’i gösterdi. Genç kadının İliç olmazsa bu kez üstübaşı Harry'den daha düzgündü. Connie aralıktan ufak tefek Gestapo Florence Nightingale’e gülümsedi. Nazik nazik konuştu ve istek üzerine aralıktan kendi kimliğini uzattı. Görenler de onların pahalı bir özel kliniğe değil, Fort Knox’daki ana kasaya girmeye kalkıştıklarını sanırdı.

Harry saatine baktı, 2.03’ü gösteriyordu.

O psikotik Houdini’nin gösteriler arasında fazla dinlendiğini sanmıyordu. Herhalde en fazla bir saat yetiyordu ona. Ama belki de bu süre bir buçuk saati buluyordu. Katil bu sürede doğaüstü akümlatörlerini doldurmaktaydı. Sahneye çıkan bir illüzyonistin de gerekli bütün ipek eşarplar, kumrular ve tavşanları yenlerine sokarak son gösteri için hazırlanması için bu kadar bir süre yeterli oluyordu.

Onların yarım saatten daha az bir süreleri kalmıştı.

Harry saatinin göz kırpan kırmızı ışığına öylesine dalmıştı ki, artık Connie’nin hemşireye ne söylediğini duymuyordu bile. Genç kadın Filipinliyi ya büyüledi ya da inanılmayacak kadar etkili bir tehdit savurdu. Her ne olduysa başhemşire emniyet zincirini açtı. Dedektiflerin kimlik cüzdanlarını gülümseyerek geri verdi. Artık Pacific View’ya girebileceklerdi.

Ancak gece başhemşiresi daha önce kapının önündeki en alt basamaklarda durdukları için farketmediği Janet’le Danny’i görünce biraz pişman oldu. Hele köpeği farkettiği zaman daha da büyük bir pişmanlık duydu. Tabii Woofer kuyruğunu sallayıp duruyordu. Kadına özellikle şirin gözükmeye çalıştığı belliydi. Başhemşire Sammy’i görüp kokusunu duyduğunda ise tekrar aksileşiyordu neredeyse.

Kapı kapı dolaşarak eşya satmaya çalışan satıcılarla polisler için en zor şey eşiği atlayarak içeri girebilmektir. Harry’le Connie içeri girdikten sonra onları dışarı atmak, sıradan bir elektrikli süpürge satıcısını defetmekten daha kolay değildi. Sattığı malın en üstün emme gücü olduğunu kanıtlamak için halının üzerine her türden örnek çöpleri saçan bir satıcıyı defetmekten hem de.

Filipinli hemşire onlara karşı koymanın hastaları işbirliği yapmaktan daha fazla rahatsız edeceğini anlayınca Tagalog lehçesinde birkaç kelime söyledi. Harry onun atalarına ve çocuklarına küfrettiğine karar verdi. Kadın onları koridordan geçirerek aradıkları hastanın odasına götürdü.

O arada fısıltıyla Bayan Drackman’ın yakışıklı ama ‘soğuk neva’ oğlunun ‘kafası karışık’ annesine bakılması için haftada yedi gün en iyi hemşireleri tuttuğunu açıkladı. Üç defa nöbet değiştiriliyordu. Pacific View’da bu kadar yoğun özen gösterilen tek hasta oydu. Oysa klinikte nispeten en ucuz sayılacak odada yatan hastalara bile haddinden fazla itina ediliyordu. Gece başhemşiresi bu ve benzeri anlamlı sözlerle ama çok nazik bir tavırla Bayan Drackman’ın oğlundan hiç hoşlanmadığını açıkladı. Özel hemşirelere gerek olmadığını, bunun klinik personeli için bir tür hakaret olduğunu düşünüyordu. Hasta ise insanın tüylerini diken diken ediyordu.

Gece nöbetindeki özel hemşire Tanya Delaney adında, zenci bir kadındı. Değişik bir güzelliği olan Tanya bu olmayacak saatte hastasının rahatsız edilmesini hoş karşılamadı. Polisler tarafından olsa bile. Dolayısıyla gece başhemşiresinden daha da ciddi bir engel oldu.

Yatakta yatan sıska, bembeyaz suratlı, kemikli kadının görünüşü korkunçtu. Harry gözlerini ondan alamıyordu. Bayan Drackman dikkati zorla üzerine çekiyordu. Çünkü şimdiki dehşet uyandıran görünüşünün altında vaktiyle güzel olduğunu belli eden, üzülecek kadar hafif ama yadsınmayacak kanıtlar gizliydi. Bu güzellik bir hayalet gibi kadının mahvolmuş yüzünden ve vücudundan ayrılmıyor, onu terketmiyordu bir türlü. Bayan Drackman’ın gençliğindeki görünüşüyle şimdiki halinin insanın kanını donduran bir biçimde kıyaslanmasına neden oluyordu.

Tanya Delaney, «Uyuyor,» dedi. O da diğerleri gibi fısıltıyla konuşuyordu. Grupla karyolanın arasında duruyor, görevini çok ciddiye aldığını belirtiyordu. «Çoğu zaman sakin uyuyamıyor. Onun İçin uyandırmak istemiyorum.»

Hastanın suratının ve başının altındaki yastıkların ötesinde, komodinin üzerinde buzlu su dolu krom bir termos konmuş mantar altlı bir tepsi duruyordu. Bir de sade siyah lake çerçeveli bir fotoğraf. Yirmi yaşla rında yakışıklı bir gencin resmiydi. Siyah saçları gürdü. Burnu gagamsıydı. Gözleri siyah beyaz fotoğrafta uçuk gri gibi duruyordu. Herhalde gerçekten de griydi, lekeli gümüş gibi. Tecate tişört ve blucin giymiş olan delikanlıydı bu. James Ordegard’ın kanlar içindeki kurbanlarını gördüğü zaman pembe diliyle dudaklarını yalayan delikanlı. Harry onu cinayet yerine gerilmiş olan sarı şeritlerin gerisine zorla götürdüğü ve kalabalığın karşısında utanılacak duruma düşürdüğü zaman delikanlının gözlerinde beliren o nefreti hatırladı.

Şaşkın şaşkın, «işte o,» dedi.

Tanya Delaney dedektifin bakışlarını izledi. «Bryan. Bayan Drackman’ın oğlu.»

Harry dönerek Connie’nin gözlerinin içine baktı. «Bu o.»

Sammy, «Fareadama benzemiyor...» diye mırıldandı. Hastadan iyice uzaklaşmak için en dipteki köşeye gitmişti. Belki de körlerin bu kayıplarına karşılık duyma ve koku alma duyularının çok hassaslaştığını anımsamıştı.

Köpek sadece bir defa usulca, miyavlar gibi bir ses çıkardı.

Janet Marco, uykusu gelmiş olan oğlunu kendine çekerek korkuyla fotoğrafa baktı. «Vince'e biraz benziyor... Saçları... Gözleri... Boşuna Vince’in geri geldiğini sanmadım...»

Harry, Vince’in kim olduğunu düşündü. Ama şu anda bu hiç önemli değildi. Connie’ye, «Bütün faturaları gerçekten oğlu ödüyorsa,» dedi. O zaman...»

Genç kadın onun sözlerini tamamladı. «Buradaki büroda adresi vardır.»

Harry başını salladı. «O gece başhemşiresi bizim dosyalara bakmamıza dünyada izin vermez. Araştırma izniyle gelinceye kadar onları canı pahasına korur.»

Hemşire Delaney, «Bence onu uyandırmadan gitmeniz daha iyi olur,» dedi.

Yataktaki beyaz korkuluk, «Ben uyumuyorum ki...» diye mırıldandı. Hiç açılmayan gözkapakları titreşmedi bile. İçlerindeki kaslar yıllar önce dumura uğramışlar gibi gevşekti. «Ben onun fotoğrafının burada durmasını istemiyorum. Ama o beni zorluyor.»

Harry, «Bayan Drackman...» diye başladı.

«Beni böyle çağırıyorlar ama bu doğru değil. Ben hiç evlenmedim.» Sesi ince ama bitkin değildi. Soğuk ve tizdi. «Ondan ne istiyorsunuz?

Harry konuşmasını sürdürdü. «Miss Drackman, biz polisiz. Size oğlunuz hakkında bazı sorular sormamız gerekiyor.» Tiktak hakkında adresinden daha fazla bir şeyler öğrenebileceksek bu fırsatı kaçırmamalıyız, diye düşünüyordu. Annesi belki onun nasıl bir yaratık olduğunu bilmiyor. Ama konuşması arasında o olağanüstü oğlunun savunmasız bir yanını açıklayabilir.

Kadın bir süre sesini çıkarmadı. Dudaklarını ısırıp duruyordu. Ağzını büzmüştü. Bu dudaklar öyle kansızdı ki, grimsi duruyordu.

Harry saatine baktı.

2.08.

Sıska kadın bir kolunu kaldırdı. Bir pençe kadar ince ve tehlikeli görünüşlü eliyle yatağın parmaklığını kavradı. «Tanya, bizi yalnız bırakır mısın?»

Hemşire biraz itiraz edecek oldu ama hasta bu isteğini daha sert bir sesle tekrarladı. Artık bir emirdi bu.

Hemşire dışarı çıkıp kapıyı arkasından kapar kapamaz, Jennifer Drackman, «Burada kaç kişisiniz?» diye sordu.

Connie cevap verdi. «Beş.» Köpeği hesaba katmamıştı.

«Hepiniz polis değilsiniz. Ve buraya sadece polisle ilgili bir iş için gelmediniz.» Jennifer Drackman durumu kavramış gibiydi. Belki de kör olarak geçirdiği uzun yılların telafi edilmesi için ona bu yetenek armağan edilmişti.

Kadının sesindeki bir şey, garip bir umut Harry’nin açıkça konuşmasına neden oldu. «Evet, hepimiz polis değiliz ve buraya sadece polis olarak gelmedik.«

Kadın öğrenmek istedi. «O size ne yaptı?»

Tiktak o kadar çok şey yapmıştı ki, hiçbiri bunu kısaca nasıl anlatacağını bilemedi.

Jennifer bu sessizliği doğru yorumlamıştı. «Siz onun ne olduğunu biliyor musunuz?» Bu olağanüstü bir soruydu. Annenin, oğlunun farklı olduğunu, hiç olmazsa bir dereceye kadar bildiğini açıklıyordu.

Harry, «Evet,» dedi. «Biliyoruz.»

«Herkes onun çok iyi bir çocuk olduğunu sanıyor.» Hastanın sesi titriyordu. «Beni dinlemiyorlar. Geri zekâlılar! Beni dinlemiyorlar... Bunca yıl... bana hiçbir zaman inanmadılar.»

Harry, «Biz dinleyeceğiz,» dedi. «Ve zaten inanıyoruz.»

Jennifer’in mahvolmuş suratında bir an umut dolu bir ifade titreşti. Ama umut bu yüz için o kadar yabancıydı ki, çabucak kayboldu. Kadın başını yastıklardan kaldırdı. Bu basit hareket yüzünden boynunun sarkmış derilerinin altında kirişler gerildi. «Ondan nefret ediyor musunuz?»

Kısa bir sessizlik oldu. Sonra Connie, «Evet,» dedi. «Ondan nefret ediyorum.»

Janet Marco da ekledi. «Ben de.»

Hasta, «Ondan müthiş nefret ediyorum,» diye açıkladı. «Hemen

hemen kendimden nefret ettiğim kadar.» Sesi şimdi safra suyu kadar acıydı. Bir an kurumuş yüzündeki o eski güzelliğinin izleri kayboldu. Şimdi son derece çirkin, acayip bir kocakarıya dönüşmüştü. «Onu öldürecek misiniz?»

Harry ne söyleyeceğini bilemedi.

Ama Bryan Drackman’ın annesi söz bulmakta onun kadar zorluk çekmiyordu. «Onu ben kendim öldürürdüm, öldürürdüm... Ama öyle bitkinim ki... çok bitkinim. Onu öldürecek misiniz?»

Harry, «Evet,» dedi.

Jennifer onu uyardı. «Bu kolay olmayacak.»

Adam başını salladı. «Evet, kolay olmayacak.» Yine saatine baktı. «Ve fazla zamanımız da yok.»

Bryan Drackman uyuyordu.

Derin ve doyurucu bir uykuydu. Canlandırıcı.

Rüyasında güçleri görüyordu. O yıldırımın geçtiği bir iletkendi. Rüyasında gündüzdü ama gökyüzü gece kadar karanlıktı. Son Hüküm Günü gökte kapkara bulutlar sanki kaynıyor, o zamana dek görülmemiş şiddette bir fırtına yüzünden bulutlardan akan elektrik Bryan’ın içine giriyordu. İstediğinde ellerinden toplar ya da mızraklar gibi yıldırımlar fırlıyordu. ‘Oluyordu... İlerde bir gün işlem tamamlanınca o fırtına olacaktı. Ulu, mahvedici ve temizleyici. Eskileri sürükleyip götürecek, dünyayı kanla yıkayacaktı. Yaşamalarına izin verdiklerinin gözlerinde beliren saygı, tapma ve sevgiyi görecekti. Sevgiyi, sevgiyi...

Gözleri olmayan geceden sisten eller körcesine uzandı. Arıyor, arıyorlardı. Buharımsı beyaz parmaklar merakla Jennifer Drackman’ın odasının pencerelerine dayandılar.

Lambanın ışığı termosun üzerindeki soğuk damlaların içinde pırıldıyor, paslanmaz çeliği cilalıyordu.

Connie, Harry’le karyolanın yanında duruyordu. Janet hemşirenin koltuğuna oturmuş, uyuyan oğlunu da kucağına almıştı. Köpek ayaklarının dibinde yatıyordu, kafasını pençelerine dayamıştı. Sammy köşede duruyor, gölgelere bürünmüş, sessizce ve ciddi ciddi dinliyordu. Belki de duyduğu hikâyede kendisininkine benzeyen bazı ayrıntıları farketmişti.

Yataktaki sıska kadın konuşurken sanki daha kurudu. Karanlık anılarını paylaşmak için gerekli enerjiyi sağlayabilmesi vücudunu yakması gerektiriyormuş gibi.

Harry’e kadın bütün o uzun yıllar boyunca yaşama sıkıca sırf bu an için sarılmış gibi geliyordu. Kendini lütfen dinlemekle yetinecek kimseleri değil, ona inanacak birilerini beklemişti.

Jennifer aşınmış, tozlanmış gibi bir izlenim uyandıran sesiyle, «O sadece yirmi yaşında...» dedi. «Ona hamile kaldığım zaman ben de yirmi ikisindeydim... Ama hikâyeye... ona hamile kalmadan... önceki yıllardan... söz ederek başlamalıyım.»

Basit bir hesap kadının şimdi kırk iki, kırk üç yaşında olduğunu ortaya koyuyordu. Harry, Connie ve diğerleri Jennifer’in oldukça genç sayılacağını kavradıkları zaman çıkardıkları hayret dolu hafif sesleri duydu, sinirli sinirli kımıldandıklarını farketti. Kadın sadece yaşlı durmuyor, şöyle on hatta yirmi yaş daha büyükmüş gibi gözükmüyordu. Kırk yıl daha yaşlıymış gibiydi.

Gecenin kararttığı camlarda gitgide yoğunlaşan sislerden ‘kataraktlar oluşurken Tiktak’ın annesi on altı yaşındayken evden nasıl kaçtığını anlattı. Okuldan bıkmıştı, heyecan ve deneyim istiyor, serüvene çocukça bir heves duyuyordu. Fiziksel bakımdan yaşına göre çok olgundu. On üç yaşından beri hem de. Ama sonradan anlayacağı gibi duygular bakımından pek gelişmemişti. Ve sandığı kadar da zeki değildi.

1960’ların sonu ve 70’ierin başında, önce Los Angeles, sonra da San Francisco’da özgür aşk kültürü doruk noktasına eriştiği sırada güzel bir kız onunla aynı kafada olan gençlerden birini seçebiliyordu. Birlikte adeta sonsuz çeşitte kafayı değiştiren kimyasal maddelerle deneyler yapabiliyorlardı. Jennifer önce birkaç dükkânda çalıştı. Psika delik posterler, Lava lambaları ve uyuşturucu için gerekli araç gereçleri satıyordu. Sonra fırsattan yararlanarak uyuşturucu satışına başladı. Kadın satıcı olduğu için uyuşturucu alanlar onunla yakından ilgileniyorlardı. Hem satış yeteneği, hem de güzel olduğu için. Kız da bu sayede sokaklarda fazla dağıtılmayan değişik maddeleri tatma fırsatını buluyordu.

Yataktaki o ihtiyarın içinde bir yerlerde hâlâ dolaşan o yolunu kaybetmiş kız, «En çok halüsinojenleri kullanıyordum,» dedi. «Tibet’teki mağaralardan getirilmiş, kurutulmuş mantarlar. Peru’da uzak vadilerde yetişen ışıltılı mantarlar. Kaktüs çiçeklerinden ve acayip köklerden damıtılmış sıvılar. Egzotik Afrika kertenkelelerinin dövülüp toz haline getirilmiş derileri. Küçük keler gözleri. Ve kurnaz kimyagerlerin laboratuvarlar da üretebilecekleri her şey. Hepsini de denemek istiyordum. Çoğunu tekrar tekrar kullanıyordum. Onlar beni hiç görmediğim yerlere götürüyorlar, kimsenin göremeyeceği şeyleri gösteriyorlardı.»

Bu tarz yaşantının Jennifer Drackman’ı çaresizliğin derinliklerine yuvarlamasına karşın, kadının sesinde soğuk bir istek, korkutucu bir özlem vardı.

Harry, Jennifer’in içinde bir yerin o yılları tekrar yaşama şansı verirse yine aynı seçimleri yapacağını sezdi.

«Duraklama» sırasında içine işleyen soğuktan hâlâ tam anlamıyla kurtulamamıştı. Şimdi soğukluk iliklerinin içine daha da yayılıyordu.

Saatine baktı. 2.12.

Jennifer, Harry’nin sabırsızlığını sezmiş gibi daha çabuk çabuk konuşmaya başladı. «Bin dokuz yüz yetmiş ikide hamile kaldım...»

Jennifer üç erkekten hangisinin çocuğunun babası olduğunu bilmiyordu. Ama önce bir bebeği olacağı için sevindi. Kafayı değiştiren pek çok kimyasal maddeyi kullanmanın kendisine neler öğrettiğini kesinlikle bilmiyordu. Ama sağduyu ve bilgi birikimi olduğuna inanıyordu. Bunu çocuğuyla paylaşacaktı. Sonra mantıksızca bir küçük adım daha attı. Halüsinojenleri hamileliği sırasında kullanır, hatta dozu arttırırsa çocuğu nun bilinç ve algıları iyice gelişecekti. Garip günlerdi bunlar. Çok kimse yaşamın anlamının peyote’de bulunacağına ve bir plak LSD'nin insanın Cennetteki taht salonuna girerek Tanrının yüzünü görmesini sağlayacağına inanıyordu.

Jennifer hamileliğinin ilk iki üç ayında kusursuz bir çocuk yetiştireceği için çok mutluydu. Belki o da bir başka Dylan, Lennon ya da Lenin olacaktı. Bir dâlhi, barışı sağlayan biri. Ama diğerlerinin hepsin

den daha gelişmiş. Çünkü onun aydınlanması daha rahimde başlamıştı. Bunu annesinin cesaretine ve ileriyi görme yeteneğine borçluydu.

Ama sonra kötü bir deneyim sonucu her şey değişti. Jennifer yaşantısının acı sonunun başlangıcını işaretleyen o kimyasal kokteyle kattığı her maddeyi hatırlayamıyordu. Ama onların arasında LSD ve Asya’da ender bulunan bir böceğin kabuğunun olduğunu biliyordu Bilincinin en yüksek noktaya eriştiğine inanıyordu Her zamankinden daha yükseklere çıkmıştı. Ama sonra bir dizi ışıklı yüceltici halüsinasyon birdenbire dehşet verici bir hal aldı. Kızın içine adsız ama sakatlayıcı bir korku doldu.

O kötü deneyim sona erdiği, ölüm ve genetik canavarlarla halüsinasyonlar kaybolduğu zaman bile Jennifer”in korkusu geçmedi Bu dehşet günbegün arttı. Önce korkusunun nereden kaynaklandığını anlayamadı. Ama sonra yavaş yavaş bütün dikkatini içindeki çocuğa vermeye başladı. Kafası değişikliğe uğradığı sırada bir uyarı almış olduğunu anladı. Bebeği bir Dylan değil bir canavardı. Dünyayı aydınlatmayacak, tersine karanlıklara gömecekti.

Bu düşünce doğru muydu, yoksa uyuşturucuların neden olduğu bir delilik miydi? içindeki çocuk değişim geçirmiş miydi, yoksa hâlâ normal bir cenin miydi? Jennifer bunu hiçbir zaman bilemeyecekti Çünkü o müthiş korkusu yüzünden bir yola başvurdu Belki de bu, son mutas yon faktörünü sağladı ve annesinin kullandığı sürüyle uyuşturucunun da katkısıyla Bryan bugünkü halini aldı. Jennifer çocuğunu aldırtmak istiyordu. Ama her zamanki yerlere gidecek değildi. Elbise askısıyla iş gören ebelerden, alkolik oldukları için arka sokaklarda yasadışı ameli yatlar yapmak zorunda kalan doktorlardan korkuyordu. Onların yerine tümüyle olağandışı ve çok daha tehlikeli yollara başvurdu

«Bu olay bin dokuz yüz yetmiş ikide oldu.» Hasta kadın karyolanın parmaklığını kavrayarak örtülerin altında debelendi. Kadidi çıkmış, yarı felçli vücudunu çevirerek daha rahat bir konum almaya çalışıyordu Beyaz saçları teller kadar sertti.

Işık yüzüne şimdi biraz daha değişik bir açıdan geliyordu. Harry kadının boş göz çukurlarının üzerim örten süt beyazı deride iplik kadar ince, mavi damarlar olduğunu farketti.

Sonra saatine baktı. 2..16.

Jennifer, «Yüksek Mahkeme kürtajı ancak bin dokuz yüz yetmiş üçün başlarında yasallaştırdı,» dedi. «O sırada hamileliğimin sor: ayın daydım. Yani o yasadan yararlanmam imkânsızdı. Benim için çok geçti artık.»

Tabii kürtaj o günlerde yasal olsaydı da Jennifer bir kliniğe gitmeyecekti. Çünkü bütün doktorlardan korkuyor, onlara güvenmiyordu. İstemediği çocuktan mistik bir Hintli homeopat uzmanının yardımıyla kurtulmaya çalıştı. Adam o sırada San Francisco’nun karşıt kültür merkezi sayılan Haigh Ashbury’de bir apartmanda çalışıyordu. Jennifer’e önce bazı otlardan yapılmış ilaçlar verdi. Bu bitkilerin rahmi gevşettiği ve bazen düşüklere neden olduğu biliniyordu. Ancak ilaçlar bir işe yaramadı. Adam da o zaman bir dizi etkili bitki şırıngasına başladı. Sıvı, çocuğun sürüklenmesi için basınçlı olarak veriliyordu.

Bu tedavi de işe yaramayınca Jennifer çaresizlikten kısa bir süre çok tutulan radyum şırıngası uygulayan bir şarlatana başvurdu. Bu sıvı sözüm ona anneye zarar verecek kadar radyoaktif değildi ama cenin için öldürücüydü. Gelgelelim bu daha radikal yöntemin de bir yararı olmadı.

Jennifer’e istemediği çocuk bilinçli olarak onun kendisinden kurtulma çabalarını izliyormuş gibi geliyordu. Bebek o yüzden de yaşama insanca olmayan bir güçle sarılıyordu. Kızın nefret ettiği cenin henüz doğmamış olan sıradan bir ölümsüzden çok daha güçlüydü. Rahimde bile savunmasız değildi o.

2.18.kadar zıttı ki. Harry çoğu kez kendi kendine genç kadının onu çıldırttığını söylemişti. Ama şimdi Connie’nin gözlerini, saçlarının pırıltısını, dolgun dudaklarını düşünmekten kendini alamıyordu. İtiraf etmek isteme meşine karşın tavırlarındaki bu değişiklik bir süreden beri giderek hızlanıyordu. Ve bugün kafasındaki vitesi değiştirmişti.

Harry sabırsızlanıyordu. Jennifer şu ana kadar onlara Tiktakla başa çıkmalarını sağlayacak hiçbir şey söylememişti. «Oğlunuzu nere de bulabiliriz?»

Jennifer belki de bir daha böyle dinleyiciler bulamayacağını düşünüyordu. Hikâyesini, bedeli ne olursa olsun, kısalmayacaktı. Her şeyi açıklamasının günahlarının bir tür kefareti olduğunu düşündüğü belliydi.

Harry artık kadının sesine büe zorlukla dayanıyordu. Jennifer’in yüzünü görmeye ise hiç gelemiyordu. Connie’yi karyolanın yanında bırakarak pencereye gitti, serin ve temiz gibi gözüken sislere baktı.

Jennifer, «Yaşam benim için uyuşturucunun neden olduğu kötü bir hayale dönüştü,» dedi.

Doğmamış çocuğa karşı duyduğu korkunun uyuşturucu kullanırken hissettiklerinden çok daha korkunç olduğunu söyledi içinde bir canavar olduğu inancı her gün daha artıyordu. Uykuya ihtiyacı vardı.

Ama feci rüyalar gördüğü için uyumaktan korkuyordu. Düşlerinde sarsıcı şiddet sahneleri yer alıyor, insanlar türlü acılar çekiyorlardı. Üstelik görülmeyen ama korkunç olduğu anlaşılan bir şey de daima gölgelerin arasında dolaşıyordu.

«Bir gün beni sokakta buldular. Haykırıyor, karnımı tırmalıyor ve içindeki hayvanla ilgili saçmasapan sözler söylüyormuşum. Beni psikiyatri koğuşuna yatırdılar.»

Jennifer’i oradan Orange İlçesine yolladılar. Altı yıl önce terkettiği annesinin kontrolunda olacaktı. Fiziki muayeneler Jennifer’in vücudunda çeşitli aksaklıklar olduğunu ortaya koydu. Rahimde yaralar, iç organlarında garip polipler ve urlar vardı. Kan tablosu son derecede anormaldi.

Henüz doğmamış olan çocukta bir anormallik fark edilmemişti. Ama Jennifer bebeğin bir canavar olduğuna inanıyordu hâlâ. Günler hatta saatler geçerken sinir krizleri büsbütün artıyor, uzmanların önerileri de, din adamlarının tavsiyeleri de korkularını geçiremiyordu.

Jennifer’i, çocuğundan kurtulmak amacıyla yaptığı şeyleri göz onüne alarak kontrollü doğum için hastaneye yatırdılar. Sinir krizleri sonunda deliliğe dönüştü. Eskiden aldığı uyuşturucuların zaman zaman neden olduğu, organik canavarlarla ilgili hayaller görüyordu. Ayrıca mantıksız bir inanca da saplanmıştı. Dünyaya getireceği çocuğa baktığı an lanetlenecek ve Cehennemlik olacaktı. Doğum anormal denilecek kadar zor oldu ve uzun sürdü. Kızın ruhsal durumu yüzünden çoğu zaman ellerini ayaklarını bağlamak zorunda kaldılar. Tam inatçı bebek dünyaya geleceği sırada Jennifer’in bağlarını rahat etmesi için biraz gevşettiler. İşte o zaman başparmaklarıyla kendi gözlerini oydu.

Pencereden siste belirip dağılan şekilleri seyretmekte olan Harry ürperdi.

Jennifer Drackman, «Ve o doğdu,» dedi. «O doğdu.»

Gözleri olmamasına rağmen dünyaya getirdiği yaratığın o kara ruhunu biliyordu. Ama güzel bir bebekti Bryan. Sonra güzel bir çocuk oldu. (Daha doğrusu kadına öyle söylediler.) Şimdi de yakışıklı bir gençti. Yıllar geçerken kimse kendi gözlerini oyan bir kadının paranoyak sözlerini ciddiye almadı.

Harry saatine baktı. 2.21.

Güvenli kırk dakikaları kalmıştı. En fazla! Hatta belki bu süre daha da azdı.

«Pek çok ameliyat geçirdim. Hamileliğin neden olduğu komplikasyonlar, gözlerim ve mikroplanma yüzünden. Sağlığım gitgide daha bozuluyordu. Birkaç defa felç oldum. Annemle hiçbir zaman eve dönmedim. Bence böylesi çok iyiydi. Çünkü o oradaydı. Uzun yıllar boyunca bir devlet hastanesinde yattım. Ölmek istiyor, bunun için dua ediyordum. Ama kendimi öldüremeyecek kadar halsizdim... Pek çok bakımdan zayıftım. Sonra o, iki yıl önce, yani annemi öldürdükten sonra, beni buraya yatırdı.»

Connie, «Onun annenizi öldürdüğünü nereden biliyorsunuz?» diye sordu.

«Bana kendisi söyledi. Bunu nasıl yaptığını da anlattı. Gücünü bana açıkladı. O gücün nasıl günden güne arttığını da. Ben onun söylediği her şeyi yapabileceğine inanıyorum. Ya siz?»

Connie, «Evet,» dedi.

Harry, «Nerede oturuyor?» diye söze karıştı. Hâlâ sislere bakıyordu.

«Annemin evinde.»

«Adres nedir?»

«Bazı şeyler kafamda bulanıklaşmış durumda... Ama bunu hatırlıyorum.» Jennifer adresi açıkladı.

Harry evin yerini hemen hemen bildiğini düşündü. Pacific View’ dan çok uzakta değildi orası.

Yine saatine baktı. 2.23.

Harry bir an önce odadan çıkmak istiyordu. Bunun tek nedeni Bryan Drackman’la bir an önce hesaplaşmaları değildi. Pencereden döndü. «Haydi, gidelim.»

Sammy Shamroe gölgeli köşeden çıktı. Janet kucağında uyuyan çocuğuyla hemşirenin koltuğundan kalktı. Köpek de öyle.

Ama Connie’nin sormak istediği bir soru vardı. «Neden Bryan sık sık buraya, sizi görmeye geliyor?»

Jennifer Drackman o ana kadar sımsıkı tuttuğu parmaklığı bıraktı. Eli aşağıya doğru kaydı. «Sevgi yüzünden.»

«Buraya sizi sevdiği için mi geliyor?»

«Hayır, hayır. Bu imkânsız. Onda sevmek yeteneği yok. Bu kelimenin anlamını bile bilmiyor. Sadece bildiğini sanıyor. Ama benim onu sevmemi istiyor.» Yataktaki iskelet gibi kadın kuru bir sesle, neşesizce güldü. «İnanılacak şey mi bu? O bana sevgi için geliyor.»

Harry bu hasta kadının dünyaya getirdiği o istenmeyen psikotik çocuğa bir an acır gibi olduğunu farkederek şaşırdı.

Bu oda, sıcak ve rahattı ama dünyada sevgi bulmak için gidilecek son yerdi.

Sisler Pasifik’ten akarak karanlık kıyıyı kucaklıyordu. Yoğun, kalın ve serindiler; dalgaları modern denizden daha içerlere erişen pek eski bir okyanusun hayaleti gibi, uyuyan kentlerden akıp geçiyorlardı.

Harry taşıtı kıyı karayolundan güneye doğru sürüyordu. Hem de görüş alanının darlığına göre tehlikeli sayılacak bir hızla. Bir arabaya arkadan bindirme riskinin, Drackman’ların evine Tiktakı yakalayamayacak kadar geç gitmeleri tehlikesinin yanında pek de önemli sayılmayacağına karar vermişti. Katili o bütün gücüne kavuşmadan kıstırmak zorundaydılar.

Harry’nin direksiyonu kavrayan avuçları terden ıslanmıştı. Sanki sisler derisinin üzerinde yoğunlaşmıştı. Ama kamyonetin içinde sis yoktu.

2.27.

Tiktak dinlenmeye gideli hemen hemen bir saat olmuştu. Bir bakıma bu kısa sürede pek çok şey başarmışlardı. Ama diğer yandan zaman, şarkıdaki gibi, bir nehre değil, dakikalardan oluşan ve her şeyi eziveren bir çığa benziyordu.

Geride Janet’le Sammy endişeli b'r sessizlik içinde oturuyorlardı. Çocuk uyuyordu. Köpekse huzursuzmuş gibiydi.

Harry’nin yanındaki koltukta oturan Connie, tavandaki haritaya bakmak için kullanılan küçük ampülü yaktı. Her fişek yalağında bir kurşun olup olmadığını anlamak için tabancasının silindirini açtı.

Silahını ikinci kez kontrol ediyordu.

Harry genç kadının kafasından geçenleri biliyordu. Connie va Tiktak uyandaysa, diye düşünüyordu. Ya ben silahımı son defa kontrol edeli beri zamanı durdurduysa? Ya silahımdaki bütün kurşunları boşalttıysa? Tam onu vurma fırsatını yakaladığım zaman tabancanın tetiği boş fişek yataklarına vurur ve o yaratık da alayla gülerse?

Ama durum biraz öncekinin aynıydı. Kurşunlar pırıldıyordu. Bütün fişek yuvaları doluydu.

Harry genç kadının son derecede yorgun gözüktüğünü düşündü. Yüz hatları gerilmişti, gözleri kıpkırmızıydı ve sulanıyordu. Harry meslek hayatlarında karşılaştıkları en tehlikeli katili bu yorgun halde yakalamaya çalışacakları için kaygılıydı. Her zamanki formunda olmadığını biliyordu. Tepkileri ağırlaşmıştı, kafası hızlı çalışmıyordu.

Sammy, «Eve kimler girecek?» diye sordu.

Connie, «Harry’le ben,» dedi. «Biz profesyoneliz. Mantıklı olan tek şey bu.»

Janet atıldı. «Ya biz?»

«Kamyonette bekleyeceksiniz.»

Sammy, «Bana size yardım etmem gerekiyormuş gibi geliyor.» dedi.

«Bunu düşünme bile.» Connie’nin sesi sertti.

«İçeri nasıl gireceksiniz?»

Harry, «Ortağımda tam bir maymuncuk takımı var,» diye açıkladı.

Connie içinde maymuncukların bulunduğu katlanmış kesenin yerinde olup olmadığını anlamak için ceplerinden birine vurdu.

Janet, «Ya uyumuyorsa?» dedi.

Harry arabayı sürerken bir yandan da sokak tabelalarına bakıyordu «Uyuyor olacak.»

«Ama ya uyumuyorsa?»

Harry, «Uyuması gerekir,» diye cevap verdi. Bu sözler seçeneklerin korkulacak kadar az olduğunu açıklıyordu.

2.29. Kahretsin. Zaman daha önce durmuştu Şimdi de fazla bir hızla ilerliyordu.

Sokağın adı Phaedra Yoluydu Laguna Beach'in sokak tabelaları çok küçüktü. Üzerlerindeki yazıları okumak zor oluyordu. Özellikle siste. Harry direksiyonun üzerine eğilerek, gözlerini kısmıştı

Sammy endişeyle, «O nasıl öldürülür?» diye sordu. «Fareadam nasıl öldürülebilir ki? Bu imkânsız.»

Connie, «Onu sadece yaralamak riskini göze alamayız.» dedi. «Bu kesin. Kendi kendini iyileştirebiliyor.»

Phaedra Yolu. Phaedra. Haydi, haydi!

Harry, «Eğer Tiktakta kendi kendini iyileştirme yeteneği varsa,» diyerek başını salladı. «O zaman bunun kaynağı da belli. Gücünü aldığı kaynak bu.»

Janet, «Kafası,» dedi.

Phaedra, Phaedra, Phaedra...

Harry, Tiktakın oturduğu sokağın bulunduğu mahalleye geldiklerinden emindi. Onun için kamyoneti yavaşlattı. «Evet. İrade gücü! Kafa gücü! Psişik yetenek kafa gücüdür. Kafanın yeri de beyindir.»

Connie, «Onu kafasından vurmalı,» dedi.

Ortağı da aynı fikirdeydi. «Hem de yakından.»

Genç kadının yüzünde haşin bir ifade belirmişti. «Tek çare bu. Bu köpek jürinin önünde yargılanamaz. Beynini hemen yok etmeliyiz. Onu çabucak öldürmeliyiz. Karşılık vermek için fırsat bulamamalı.»

Harry, Golem serserinin apartmanının yatak odasında etrafa ateş topları atışını hatırlamıştı. Yaktığı her şeyden nasıl kızgınlıktan beyazlaşmış alevler çıktığını da. «Evet. Kesinlikle. Tiktak karşılık verme fırsatını bulamadan bu işi bitirmeliyiz. Hah! İşte Phaedra Yolu!»

Jennifer Drackmarı’dan aidıkları adres Pacific View Bakımevinden üç kilometre kadar bile uzakta değildi. Sokağı 2.31’de buldular. «Durak lama»nın başlayıp bitmesinden sonra bir saatten biraz daha uzun bir süre geçmişti.

Phaedra Yolu kısa bir sokaktan çok uzun bir bahçe yoluna benziyordu. Burada okyanusu gören beş ev vardı sadece. Tabii sis yüzünden şu ara Pasifik gözükmüyordu o da başka. İlkbahardan sonbahara kadar bütün bu kıyı şeridine kumsalların yakınında araba bırakılacak yerler arayanın turistler doluştukları için yolun ağzına bir tabela konmuştu. Sert bir uyarı vardı. «ÖZEL KURALLARA UYMAYANLARIN TAŞITLARI ÇEKİLECEKTİR!» Ama yolun başında girmelerine engel olacak bir kapı yoktu

Harry yola sapmadı. Yol kısaydı ve kamyonet de uyuyanları uyandıracak, sabahın bu saatinde dikkatleri üzerlerine çekecek kadar gürültülüydü. Bu nedenle yol ağzının önünden geçti Yavaşlayarak karayolunun üzerinde altmış metre kadar ileride durdu.

Her şey daha iyiydi. Herkes beraberdi. Belki hepsi birden bir aile oluşturur ve beslemek için bir köpek de isterlerdi. Hep birlikte kuru ve sıcak bir insanyerinde yaşarlardı. Ama işte sonradan her şey kötüleşmişti. Kötü!

Ölüm geliyordu. Oğlu olmayan kadınla kötü kokmayan o adam kamyonetin önünde oturuyorlardı... ve çevrelerini gelen ölüm sarıyordu.

Woofer bunu onların üzerinde buluyordu. Ama bu bir koku değildi. Köpek bunu onların üzerinde görüyordu. Ama ikisi de eskisinden farklı gözükmüyorlardı. Gelenölümün sesi çıkmıyordu ama Woofer onları dinlediği zaman bunu duyuyordu. Ellerini ve yüzlerini yalarsa gelenölümün kendine özgü bir tadı olmadığını anlayacaktı. Ama yine de onun adamla kadının üzerine sinmiş olduğunu bilecekti. Woofer’ı okşar ya da kaşırlarsa dokunuşlarında gelenölümü sezecekti. Bu, Woofer’ın sezdiği ama nasıl yaptığını bilemediği birkaç şeyden biriydi. Gelenölüm.

Köpek titriyor, titremesine engel olamıyordu.

Gelenölüm.

Kötü. Çok kötü. Yanlış.

Woofer, bir şey yapmalıyım, diye düşünüyordu. Ama ne? Ne ne ne ne?

Köpek gelenölümün ne zaman yaklaşacağını bilmiyordu. Nerede ve nasıl olacağını da. Gelenölüm ikisine de mi yaklaşacaktı, yoksa sadece birine mi? Belki birineydi. Woofer gelenölümü ikisinin üzerinde de hissediyordu. Çünkü bu sadece onlar beraberken olacaktı. Köpek bu şeyi iyice algılayamıyordu. O pis adamın üzerindeki sayısız kokuyu aldığı gibi. Hepsinin kokusunu da duyduğu gibi. Çünkü bu aslında kokusu ya da tadı alınacak bir şey değildi. Daha çok hissedilecek bir şeydi. Bir soğukluk, bir karanlık, bir derinlik. Gelenölüm...

O halde...

Bir şey yap.

O halde...

Bir şey yap.

Ne ne ne?

Harry motoru durdurup farları söndürdüğü zaman sessizlik ona «Duraklama» sırasındaki kadar derinmiş gibi geldi.

Köpek telaşlıydı, etrafı kokluyor ve inliyordu. Havlamaya başlarsa kamyonette olduğu için sesi boğuklaşacaktı. Ayrıca Harry, Drackman’ların evinden bir hayli uzak olduklarından emindi. Onun için Tiktak köpek havladığı için uyanmayacaktı.

Sammy, «Şey... durumu ne kadar zaman sonra anlayacağız?. » diye sordu. «Yani sizin onu öldüremediğinizi... yaratığın sizi yakaladığını? Çok üzgünüm ama bunu sormam gerekiyor. Ne zaman kaçmaya başlayalım?»

Connie, «O bizi yakarsa siz kaçma fırsatı bulamayacaksınız,» dedi.

Harry dönerek kamyonetin arkasında gölgelerin arasında oturan kadınla adama baktı. «Evet... Tiktak onu nasıl bulduğumuzu merak eder. Bizi öldürdükten hemen sonra yeni bir 'Duraklama' başlar. Tik  tak hepinizi araştırır. Her şeyi de. Ne olduğunu anlamaya çalışır. Bizi yakaladığını hemen anlarsınız. Çünkü gerçek zamanda birkaç saniye sonra Golem’lerinden biri ortaya çıkar. Hem de burada, bu kamyonetin içinde sanırım.»

Sammy gözlerini ciddi ciddi kırpıştırdı. Sonra diliyle çatlak dudaklarını yaladı. «O halde onu mutlaka öldürün, Tanrı aşkına!»

Harry sessizce kapıyı açarken Connie arabanın diğer tarafından indi. Aşağı atlarken köpek de öndeki koltukların arasından usulca geçti. Harry daha ne olduğunu anlayamadan onu izledi.

Harry, Woofer bacaklarına sürünerek geçerken onu yakalamaya çalıştı, ama beceremedi. «Woofer, olmaz...» diye fısıldadı.

Köpek ona aldırmadan kamyonetin arkasına doğru gitti.

Harry onu izledi.

Woofer birdenbire koşmaya başladı. Harry onu izlemeye çalıştıysa da köpek ondan çok hızlıydı. Yoğun sislerin arasında koştu. Karayolundan Drackman’ların evine giden yola doğru ilerliyordu.

Connie yanına geldiği sırada Harry usulca küfredip duruyordu.

Genç kadın, «Oraya gidemez...» diye fısıldadı.

«Neden gidemezmiş?»

«Tanrım! Tiktakın kuşkulanmasına neden olacak bir şey yaparsa...»

Harry saatine baktı. 2.34.

Belki yirmi, yirmi beş dakikaları vardı. Ya da çok geç kalmışlardı belki de.

Harry köpeği düşünerek kaygılanmaları için zamanları olmadığına karar verdi. Ortağına, «Unutma,» dedi. «Kafasına ateş edeceğiz. Çabucak ve yakından. Tek yol bu.»

Phaedra Yolunun başına ulaştıklarında Harry geriye, kamyonete doğru baktı. Ama sisler taşıtı yutmuştu sanki.

Woofer korkmuyordu. Hayır. Korkmuyordu.

Bir köpekti o. Sivri dişleri ve pençeleri vardı. Güçlü ve çevikti.

Woofer sürünürcesine ilerleyerek sık ve yüksek zakkum ağaççıklarının yanından geçti. Daha önce geldiği insanyeriydi burası. Yüksek beyaz duvarlar. Karanlık pencereler. Yukarılarda hafif bir ışığın aydınlattığı dörtköşe bir pencere.

Seniöldürecekşeyin kokusu sise iyice yayılmıştı. Ama sisteki bütün kokular gibi keskin değildi. Kolayca izlemek imkânsızdı.

Demir parmaklık. Dardı burası. Woofer kıvrılıp büküldü. Ve parmaklıktan geçti.

İnsanyerinin köşesine geldiğin zaman dikkatli ol. O kötü şey geçen sefer oradaydı. Yerin arkasında. Elinde yiyecek paketleri vardı. Çikolata. Çörek. Kızarmış patates. Ben onlardan yiyemedim. Ama az kalsın yakalanıyordum. Onun için bu kez önce burnunu köşeden uzat. Kokla kokla kokla. Sonra bakmak için kafanı çıkar. O gençkötüşey görünürlerde yok. Daha önce buradaydı. Şimdi değil. Buraya kadar güvendeyim.

İnsanyerinin arkası. Ot, toprak, insanların yerlere koydukları yassı taşlar. Ağaççıklar. Çiçekler.

Kapı. Ve köpekler için olan küçük kapak.

Dikkat. Kokla. Gençkötüşey kokusu çok güçlü. Korkmuyorum. Hayır, hayır, hayır, hayır. Ben bir köpeğim. İyi köpek. İyi.

Dikkatli ol. Başını uzatarak köpek kapağını kaldır. Kapak hafifçe gıcırdadı. İnsanyemekyeri. Karanlık, karanlık.

Woofer içerideydi artık.

Fosforlu gibi pırıldayan sis etraftaki ışık kaynaklarının her ışınını kırıyordu. Bir evin önündeki mantar biçimi Malibu lambalarından bir diğerindeki ışıklı numaraya kadar. Sis sanki geceyi aydınlatıyordu. Ama aslında ağır ağır dönen, şekilsiz ışıltısı kandırıcıydı. Hiçbir şeyi belirlemiyor, çoğu yeri gizliyordu.

Harry önünden geçtikleri evleri pek iyi seçemiyordu, yalnızca büyük olduklarının farkındaydı. Bunlardan ilki moderndi. Birkaç yerde, sislerin arasından sert açılar görülüyordu. Ama diğerleri daha eski Akdeniz tipi evlere benziyordu. Laguna tarihinin daha zarif bir döneminden kalmışlardı. Bu bir yılın sonlarında yapılmadıkları belliydi. Olgun palmiye ve kauçuklar onları koruyordu.

Phaedra Yolu denize doğru uzanan küçük bir burnun kıyısını izliyordu. Pacific View’daki, zamanından çok önce ihtiyarlamış olan kadına göre Drackman’ların evi en uçtaydı. Tam burunda.

Harry burnun ucunda lamba gözlü baykuşlar ve sürünerek ilerleyen kurtlarla dolu, küçük ama anormal karanlık bir ormanla karşılaşsa lardı hiç şaşmayacaktı. Drackman’ların evi de ormanın ortasında olacaktı. Geleneklere göre cadılar, büyücüler, sihirbazlar, devler ve benzer yaratıkların yaşadığı uğursuz ve kasvetli bir ev. Ne olsa Harry’ nin başına gelenlerin temelinde sanki peri masallarının o daha karanlık yanları gizliydi.

Neredeyse o tür bir evle karşılaşmalarını dileyecekti. Böylesi, bir düzenin simgesi olarak hiç olmazsa içini rahatlatacaktı.

Ama Drackman’ların evine geldiklerinde geleneklere sadece sisin uyduğunu gördüler. Ev, mimari ve bahçe düzeni bakımından halk hikâyeleri ve peri masallarının Harry’i uzun zamandan beri hazırladıkları o korkunç küçük kulübe kadar ürkütücü değildi.

Komşu evlerde olduğu gibi burada da, fazla geniş sayılmayacak ön avluda palmiye ağaçları vardı. Etrafı saran sise rağmen sık bugenvil sarmaşıklarının beyaz alçı kaplı duvara tırmanarak, kırmızı kiremit dama yayıldığı görülebiliyordu. Bahçe yoluna bitkinin parlak renkli çiçekleri dökülmüştü. Garaj kapının bir tarafındaki gece lambası evin numarasını aydınlatıyordu. Bu ışık bahçe yolunda mücevherler gibi parlayan bugenvil koncalarının üzerindeki boncuklara benzeyen yüzlerce çiy tanesine vuruyordu.

Fazla güzeldi burası. Harry bu güzellik yüzünden mantıksız bir öfke duydu. Hiçbir şey gerektiği gibi değildi. Düzen umudu hiç kalmamıştı.

İki ortak içerde birinin olup olmadığını anlamak için çabucak evin kuzey ve güney taraflarını kontrol ettiler. İki yerde ışık vardı.

Bunlardan biri yukarıda, güney tarafındaydı. Arkaya doğruydu. Işığın sızdığı tek pencere ön taraftan gözükmüyordu. Belki bir yatak odasıydı orası.

Harry, ışık yandığına göre, diye düşündü. Tiktak artık uyandı demektir. Ya da hiç yatmadı. Ancak... bazı çocuklar odada ışık yanmadıkça uyuyamazlar. Tiktak da birçok bakımdan bir çocuktan farksız. Yirmi yaşında, deli, kötü, son derece tehlikeli bir çocuk o.

İkinci ışık evin kuzey tarafındaydı. İlk katta, arkadaki köşedeydi. Zemin katında olduğu için içeri bakabildiler. Ve o bembeyaz mutfağı gördüler. Boştu orası. Bir iskemle cam üstlü bir masadan yarı döndürülmüştü, biri daha önce orada oturmuş gibi.

2.39.

İki ışık da evin arka tarafına doğru olduğu için batı tarafında içeriye girmeye kalkışmadılar. Yani arkadan. Tiktak yukarıda, ışık yanan odada uyuyor ya da uyanık oturuyorsa çıkacak o hafif gürültüleri, hemen alttan geliyorsa, daha kolay duyacaktı.

Connie’de maymuncuk takımı olduğu için pencereleri denemediler bile. Doğruca ön kapıya gittiler. Kabartma panoları ve pirinçden bir tokmağı olan meşe tahtasından yapılmış büyük bir kapıydı.

Kapının iki yanında kurşunlu kesme cam geçirilmiş pencereler vardı. Harry onlardan birine alnını dayayarak gerideki antreye baktı. Antreyi ve daha gerideki gölgeli holü, dipteki yarı aralık kapıdan süzülen ışık yüzünden kolaylıkla görebiliyordu. Herhalde mutfak kapısıydı.

Connie maymuncukların durduğu keseyi açtı. Çalışmaya başlamadan önce bütün iyi hırsızların yaptıkları gibi, kapıyı yokladı. Kilitli değildi. Kanadı birazcık araladı. Sonra maymuncuk kesesini katlama zahmetine girmeden hepsini cebine tıktı. Çubuklu kadife ceketinin altından, koltuğundaki kılıfından tabancasını çekti.

Harry de onun gibi yaptı.

Connie durakladığı zaman ortağı onun yine silahın silindirini açmış olduğunu anladı. Kurşunların hâlâ yuvalarında olup olmadığını anlamak için tabancayı parmaklarıyla yokladı ve silindiri kaparken çıkan pek hafif şıkırtıyı duydu Harry. Tiktakın oyun oynamadığına karar verdiği anlaşılıyordu

İçeriye önce Connie girdi. Çünkü kapıya daha yakındı. Harry de onu izledi.

Mermer döşeli antrede yirmi saniye... yarım dakika beklediler. Hiç kımıldamıyor, etrafı dinliyorlardı. Tabancalarını iki elleriyle kavramışlardı Nişangâh gözlerinin hizasından biraz aşağıdaydı. Harry silahı sola çevirmişti, Connie de sağa.

Etraf çok sessizdi.

Dağ Kralının mağarası. Bir yerde bir dev uyuyordu. Ya da uyumuyordu. Belki de sadece bekliyordu.

Mutfaktaki floresan lambalardan hole süzülen ışık çok hafifti. Antre iyice loştu. Solda aynalar vardı. Aynalarda yansımalarını gördüler. Gölge gibi siluetlerini. Sağdaki kapı hayal meyal gözüküyordu, ya oturma odasına açılıyordu ya da bir dolabın kapağıydı.

İlerde, solda dönemeçli bir merdiven gölgeler içindeki bir sahanlığa çıkıyordu. Geride, ikinci katın oradan göremedikleri koridora uzanıyordu.

Tam önlerinde ilk katın holü vardı. İki yanda kemerler ve karanlık odalar görülüyordu. Dipte, ışığı yanan mutfağın kapısı on, on beş santim kadar aralıktı.

Harry bu işten nefret ediyordu. Bunu kaç defa yapmıştı. Bu konuda deneyimi vardı ve ustaydı. Ama yine de nefret ediyordu.

Sessizlik sürüyordu. Sesler Harry’nin içindeydi. Kalp atışlarını dinledi. Durum henüz kötü sayılmazdı. Kalbi hızla ama düzgün çarpıyordu, henüz kontrol altındaydı.

Bu işe girmişlerdi artık. Harry sokak kapısını arkalarından usulca kapattı. Bir cenaze evinin kadife perdeli salonunda içi kapitone bir tabut kapağı kapatılırken ancak bu kadar bir gürültü duyulabilirdi.

Bryan bir yok etme rüyasından, gerçek kurbanlar ve gerçek kan sağlayarak onu doyuma ulaştıran asıl dünyaya uyandı.

Bir an siyah çarşafların üzerinde çırçıplak yatarak gözlerini kara tavana dikti. Henüz düşün etkisinden kurtulamamış olduğu için karanlık gecede, ışıksız bir denizin üzerinde, yıldızsız gökyüzünün altında uçtuğunu hayal edebildi. Ağırlığı kalmamıştı, sanki yüzüyordu.

Onda uçma gücü yoktu. Telekinesis konusunda da özellikle usta olduğu söylenemezdi. Ama tam anlamıyla ‘Olduğu’ zaman uçma yeteneğini ve bütün maddeleri akla gelecek her türlü biçimde oynatma gücünü de elde edeceğinden emindi.

Delikanlı yavaş yavaş ipek çarşafın buruşuk katlarının sırtına ve kaba etlerine rahatsız ederek battığını farketti. Havanın serinliği, ağzındaki ekşi tat ve midesinin guruldamasına neden olan açlığı onu rahatsız ediyordu. Böylece hayal gücü engellenmiş oldu. Cehennemdeki Styx Irmağı kadar kara olan deniz siyah çarşaflara dönüştü. Yıldızsız gökyüzü yarı parlak siyah boya sürülmüş tavana. Bryan yerçekiminin onu hâlâ etkilediğini itiraf etmek zorunda kaldı.

Delikanlı doğruldu, ayaklarını karyolanın yanından uzatıp yataktan kalktı. Esneyerek uzun uzun, tatlı tatlı gerindi. Duvarlardaki aynalarda kendini inceliyordu. İlerde bir gün, insan sürüsünü ayıkladıktan sonra, yaşamalarına izin verdiklerinin arasından sanatçılar da çıkacaktı. Bu ressamlar ondan ilham alarak resimlerim yapacaklardı. Portreleri huşu ve saygıyla dopdolu olacaktı. Avrupa’nın en büyük müzelerindeki, konularını Incil'deki kişilerden alan tablolar gibi. Katedrallerin tavanlarına yapılan ilham dolu sahnelerde onu ayaklarının dibinde ölen aşağılık kitleleri cezalandıran bir dev gibi göstereceklerdi.

Bryan aynalardan dönerek üzerlerinde cam kavanozların durduğu siyah lake raflara baktı. Uyurken başucundaki lambalardan birini söndürmediği için o adak gözler onu tanrısal rüyalar görürken seyretmişlerdi. Şimdi de ona bakıyorlardı. Taparcasına.

Elleriyle vücudunun arasına hapsettiği o mavi gözlerin verdiği zevki hatırladı. Sevgiyle yaptıkları incelemenin o ıslak mahremiyetini.

Kırmızı robdöşambırı rafların altında, attığı yerde duruyordu. Alıp giydi, kuşağını sıkarak bağladı.

O arada gözleri dikkatle inceliyordu. Ama hiçbiri onu reddetmiyor, küçümsemiyordu.

Kimbilir kaçıncı defa, keşke bu koleksiyonda annemin gözleri de olsaydı, diye düşündü. O zaman annemin bütün güzelliğimi anlayabilmesi için gözlerinin biçimli vücudumun her iç bükey ve dış bükey kavisini görmesine izin verirdim. Annem benim güzelliğimi hiç görmedi. Beni görseydi iğrenç bir mütasyonla ilgili korkularının budalaca olduğunu anlardı. Gözlerini feda etmesinin gereksiz ve aptalca olduğunu da...

Annesinin gözleri şimdi karşısında olsaydı onlardan birini ağzına atacak ve dilinin üzerinde durmasına izin verecekti. Sonra gözü tümüyle yutacaktı. Annesinin sadece dışı değil, içi bakımından da kusursuz olduğunu görmesini sağlayacaktı. Annesi o zaman her şeyi anlayacak ve Bryan’ın doğduğu gece kendi kendini parçaladığı için yakınacaktı. O zaman birbirlerinden ayrı kaldıkları aradaki uzun yılları sanki hiç yaşamamışlar gibi olacaktı. Yeni tanrının annesi, isteyerek onun yanında yer alacak, kendisini destekleyecekti. O zaman Bryan’ın ‘Oluşu’ daha kolaylaşacak ve daha hızlı tamamlanacaktı. Tahta doğru yükselmesi ve vahiyler devrinin başlaması da çabuklaşacaktı.

Ama hastane personeli annesinin yaralı gözlerini çoktan atmıştı. Kirli kandan, kesilmiş apandisite kadar ölü dokuları ne yapıyorlarsa aynısını yapmışlardı.

Bryan üzüntüyle içini çekti.

Harry antrede dururken holün dibine, açık mutfak kapısından sızan ışığa bakmamaya çalışıyordu. Böylece gözleri karanlığa daha çabuk alışacaktı. Harekete geçmenin zamanı gelmişti artık. Ama şimdi bir seçim yapmaları gerekiyordu.

Başka zaman olsaydı Connie’yle evin içini oda oda ararlardı. Birlikte iyi çalışan ortakların her temel durum için geliştirdikleri ve ikisinin de tümüyle kavradığı güvenilir yöntemleri vardı. Ama bunlar aynı zamanda esnekti.

Esneklik şarttı, çünkü bazı durumlar hiç de sıradan sayılmazdı. Şimdiki gibi.

Harry, Connie’yle birlikte kalmalarının iyi bir fikir olmadığını düşünüyordu. Çünkü karşılarında tabancalar, makineliler, hatta patlayıcılardan daha üstün silahları olan biri vardı. Ordegard’ın ikisini de elbombasıyla öldürmesine ramak kalmıştı. Ama bu çöp torbası, parmaklarından fışkıran top biçimi bir yıldırımla onları kolaylıkla öldürebilirdi. Ya da daha görmedikleri sihirli başka bir yöntemle.

Bin dokuz yüz doksanlara hoşgeldiniz!

Oysa birbirlerinden uzaklaşır, örneğin biri zemin katını araştırırken diğeri yukarıdaki odalara bakarsa, hem çok değerli zamanlarını fazla ziyan etmezler, hem de o anormal yaratığı gafil avlama şansını arttırırlardı.

Harry, Connıe’ye sokularak omzuna dokundu. Dudaklarını kulağına yaklaştırıp hafif bir fısıltıyla, «Ben yukarıya, sen burada,» dedi.

Connie’nin vücudunun kaskatı kesilmesinden bu iş ayrımından hiç hoşlanmadığını anladı. Bunun nedenini biliyordu. Alt katın penceresinden aydınlık olan mutfağa bakmış ve orada kimse olmadığını görmüşlerdi. Evdeki diğer tek ışık ikinci kattaydı. Yani Tiktakın yukarıdaki odada olması ihtimali daha fazlaydı. Connie, Harry yukarıya yalnız başına çıkarsa onun işi yüzüne gözüne bulaştırmasından korkmuyordu. Sadece Tiktaktan öylesine nefret ediyordu ki, onun beynine kurşunu sıkabilmek için aynı derecede şansı olmasını istiyordu.

Ancak durum bu konuyu tartışmaya uygun olmadığı gibi zamanları da yoktu. Connie de biliyordu bunu. Bu olayda plan yapamazlardı. Gelişmelere ayak uydurmak zorundaydılar. Harry antreden merdivenlere doğru giderken onu durdurmaya kalkmadı.

Bryan adak gözlere arkasını dönerek odanın açık kapısına doğru gitti. Hareket ederken ipek robdöşambrı hafifçe hışırdıyordu.

Zamanı saniyeyi, dakikasına kadar bilirdi hep. Onun için şimdi şafağın sökmesine daha birkaç saat olduğunun farkındaydı. O çok önemli kahraman polise verdiği sözü tutması için acele etmesine gerek yoktu. Ama adamın yerini bulmayı çok istiyordu. Zamanın durduğunu ve dünyanın bir saklambaç için dondurulduğunu gördükten sonra onun nasıl müthiş bir çaresizlikle kıvrandığını seyretmeliydi. Adamın korkusu ve artık düşmanına karşı duyduğu huşu, Bryan’ı müthiş sevindirecekti. Bunun bir süre zevkini çıkarmaya değerdi.

Ama önce fiziksel açlığını gidermesi gerekiyordu. Uyku gücünü toplamak için gerekli olan şeylerden sadece biriydi. Son yaratma seansı sırasında birkaç kilo verdiğinin farkındaydı. En Büyük ve En Gizli gücünü kullanmasının bedelini her zaman böyle ödüyordu. Açlıktan ölüyordu, tuzlu ve tatlı yiyeceklere ihtiyacı vardı.

Yatak odasından çıkıp sağa döndü. Yani evin ön tarafından diğer yana doğru. Koridordan arka merdivenlere gitti. Oradan doğrudan doğruya mutfağa iniliyordu.

Yatak odasından dışarı süzülen ışık hem sağ, hem de sol yandaki aynalarda kendini hareket halinde görmesine yetiyordu. ‘Olmaya’ başlayan genç bir tanrının görüntüleri vardı o aynalarda. Bu bir haşmet ve güç gösterisiydi. Hükümdarların rengi olan kırmızılar içinde azimle yürüyordu. Hükümdarlara özgü kırmızı. Kırmızı üstüne kırmızı üstüne kırmızı.

Connie, Harry'den ayrılmak istemiyor, ortağı için endişeleniyordu.

Klinikte, yaşlı kadının odasındayken onu mezardan çıkarılmış bir ölüye benzetmişti. Harry en çok çaresizlikten yorgundu. Ayaklı bir sıyrık ve çürük yığını gibiydi. On iki saatten biraz uzunca bir sürede bütün dünyasının yıkıldığını görmüştü. Sadece malını mülkünü değil, değer verdiği inançlarını da kaybetmişti. Kendisiyle ilgili düşünceleri de değişmişti.

Tabii mallan kaybetmek dışında aynı şey Connie için de söylenebilirdi. Evi ayrı ayrı aramalarını istememesinin diğer bir nedeni de buydu, ikisi de en güçlü ve uyanık hallerinde değildi. Oysa katilin yetenekleri yüzünden her zamankinden daha da avantajlı durumda olmaları gerekiyordu. Onun için birbirlerinden ayrılmak zorundaydılar.

Harry merdivene giderek basamaklardan çıkarken, Connie istemeye istemeye antrede, sağ taraftaki kapıya doğru döndü. Tabancası sağ elinde olan genç kadın soluyla yatay tokmağı indirdi. Kilit hafifçe çatırdadı. Kanadı içeriye, sağa doğru itti.

Artık eşiği aşmaktan başka çare yoktu. Kapıdan elinden geldiği kadar hızla uzaklaşması gerekiyordu. Çünkü kapılar her zaman en tehlikeli yerlerdi. Connie içeri girerken sola doğru kaydı. Kollarını öne doğru uzatmış, silahını iki eliyle kavramıştı. Sırtı duvara dönüktü. Karanlıkta etrafı görebilmek için gözlerini kıstı. Elektrik düğmesini bulup kullanması imkânsızdı. O zaman katil durumu hemen anlardı.

Odanın şaşılacak kadar çok penceresi vardı. Kuzey, doğu ve batı duvarlarında. Evin dışında bu kadar çok pencere yoktu ki, diye düşündü. Öyle değil mi? Ama bu camlar içeriyi pek az aydınlatabiliyordu. Pencereleri ışıklı gibi gözüken sisler sarıyordu. Bulanık, gri sulara benziyorlardı. Connie sanki bir batisferle denizin altına inmiş gibi garip bir duyguya kapıldı.

Odada bir acayiplik vardı. İnsana nedense doğru dürüst bir yermiş gibi gelmiyordu. Connie sezdiğinin ne olduğunu bilemiyor, tersliğin nerede olduğunu anlayamıyordu. Ama odada böyle bir şey olduğu belliydi.

Arkasındaki duvara süründüğü zaman onda da bir acayiplik olduğunu farketti. Çok düzgündü... ve soğuktu.

Sol elini tabancadan çekerek arkayı yokladı. Cam. Bu duvar camdandı. Ama dokunduğu bir pencere değildi. Çünkü odayla antre arasındaki duvardı bu.

Connie’nin aklı bir an karıştı. Telaşla düşünmeye, işin içinden çıkmaya çalıştı. Çünkü bu koşullarda izah edilemeyen her şey insanı korkuturdu. Sonra duvardakinin ayna olduğunu anladı. Parmaklan dikey bir kenardan başka büyük bir cama kaydı. Aynalıydı burası. Yerden tavana kadar. Antrenin güney duvarı gibi.

Connie arkasına, önünden usulca kaydığı duvara baktığından orada kuzey tarafındaki pencerelerin ve daha gerideki sislerin yansımalarını gördü. Boşuna evde olduğundan daha fazla pencere bulunduğunu sanmamıştı. Pencere olmayan güney ve batı duvarları ayna kaplıydı. Connie’nin farkettiği pencerlerin yarısı da sadece birer görüntüydü.

Odada onu neyin rahatsız ettiğini de anladı. Durmadan sola doğru gitmiş, pencerelerle değişik açılar yapmaya çalışmıştı. Ama o sırada kendisiyle grimsi dikdörtgen camlar arasında herhangi bir eşyanın siluetini görmemişti. Arkası güney duvarına döndürülmüş herhangi bir eşyaya da çarpmamıştı.

Connie tabancasını tekrar iki eliyle kavrayarak usul usul odanın ortasına doğru gitti. Bir şeyi devirmek ve katilin dikkatini oraya çekmekten korkuyordu. İhtiyatla santim santim, adım adım ilerlerken yolunun üzerinde bir şey olmadığına inandı.

Oda boştu. Duvarları aynalı ve bomboştu.

Odanın ortasına yaklaşırken koyu gölgelere rağmen soldaki aynada hayalinin belirdiğini farketti. Biçimi onunkine benzeyen bir hayalet doğuya bakan sis grisi pencerenin aksinin içinden geçiyordu.

Tiktak orada değildi.

Harry’lerden oluşan karmaşık bir grup yukarki katın koridorunda ilerledi. Bu tabancalı kopyaların arkasında buruşup kirlenmiş giysiler vardı. Sakalları uzamış suratları grimsi duruyordu. Sinirleri gerilmiş, kaşları çatılmıştı. Yüzlerce, binlerce Harry vardı. Sayısız dedektiften oluşmuş bir ordu. Adamlar kavisli bir çizgi üzerinde, omuz omza ilerliyorlardı. Sıra sağda ve solda sonsuza dek uzanıyordu. Matematiksel simetri si ve kusursuz koreografisi yüzünden düzenin en kutsalı olması gerekirdi. Ancak yan gözle görüldüğü zaman bile Harry’nin aklını karıştırıyor, doğrudan doğruya sağa ya da sola bakarsa başı dönüyordu.

Bütün duvarlara yerden tavana kadar aynalar geçirilmişti. Bütün oda kapılarına da. Bunlar bir sonsuzluk hayali yaratmaktaydı. Harry’nin akislerini ileri geri yansıtıyorlardı. Akislerin akislerinin akislerini.

Harry ilerlerken her odayı teker teker kontrol etmesi gerektiğini biliyordu. Arkasında incelenmemiş hiçbir yer bırakmamalıydı. Tiktak herhangi bir odadan çıkarak arkasından yaklaşabilirdi. Ama ikinci kattaki tek ışık ilerdeydi, açık olan tek kapıdan dışarı süzülüyordu. Ricky Estofan’ ı öldüren o aşağılık yaratığın başka yerde değil, o odada olması ihtimali güçlüydü.

Harry çok yorgun olduğu için polislere özgü o önsezileri kendisini  terketmişti. Ama aynı zaman adrenalin yüzünden sinirleri öylesine gerilmişti ki, ölçülü bir biçimde, sakin sakin tepki gösterebileceğine inanmıyordu. Geleneksel işlemlerin canı cehenneme, dedi kendi kendine. Akıntıyla sürüklen. Dalgaların seni götürmelerine izin ver... Artık gerideki, kontrol etmediği odalara aldıracak değildi. Doğruca sağ taraftaki arkasında ışık yanan kapıya gitti.

Kapıda durup eşiği aşmadan önce, tam karşıdaki duvarı kaplayan ayna sayesinde odanın bir bölümünü görebilecekti. Harry sırtını aynalı duvara dayayarak kapının yanında durdu. Odanın, koridordaki bir başka aynaya vuran bir bölümünü yandan görebiliyordu şimdi.

Bütün görebildiği karmaşık siyah düzeyler ve açılardı. Lambanın ışığının aydınlattığı değişik siyah dokular. Siyah fon önündeki siyah şekiller. Bunların hepsi de kübik ve acayipti. Başka bir renk gözükmüyordu. Tiktak da öyle.

Harry birdenbire bir gerçeği farketti. Odanın sadece bir bölümünü görebiliyordu. Odanın göremediği bir yerinde duran bir kimse açıya göre onun duvardan duvara yansıyarak sonsuza kadar uzanan akislerini farkedebilirdi.

Harry kapıya yaklaşıp eşiği aştı. Eğilmiş, hızlı hareket ediyordu. İki eliyle kavradığı tabancasını ileriye doğru uzatmıştı. Koridordaki halı yatak odasının içersine doğru uzanmıyordu. Onun yerine zemine siyah fayans döşenmişti. Harry yürürken ayakkabıları fayanslara süründü ve hafif bir gürültü çıktı. Şıkhışşşık! Üç adım attıktan sonra donmuş gibi kaldı. Tanrım! Bu gürültüyü kimsenin duymadığını umarım!

Karanlık bir oda daha... ilkinden daha büyüktü. Zemin katındaki hole açılıyordu. Aslında burasının bir oturma odası olması gerekirdi. İncimsi bir pırıltısı olan sisler yine pencereleri aydınlatıyordu. Aynalara da yine pencerelerin yansımaları vuruyordu.

Connie artık o özel durumu bildiğinden, antreden girilen odada olduğu gibi fazla zaman kaybetmiyordu artık. Bu odada pencereleri olmayan üç duvar da aynalarla kaplanmıştı ve içeride eşya yoktu.

Connie’nin kara parlak yüzeylerde kayan siluetleri adımlarını ona kusursuzca uyduruyorlardı. Hayaletler gibi. Kısa bir an için birbirlerine karışan ve kolay kolay gözükmeyen paralel dünyalardaki diğer Connie’ler gibi.

Tiktakın kendine bakmaktan hoşlandığı anlaşılıyordu.

Genç kadın da ona bakmak istiyordu. Ama aynadaki hayaline değil, kendisine.

Connie sessizce tekrar aşağı katın holüne çıkarak ilerledi.

Mutfağın yanındaki büyük kiler çörekler, sert şekerler, karamelalar, her tür çikolata, kırmızı ve siyah meyan balı, dünyanın dört bir yanından getirilmiş teneke teneke tatlı bisküviler ve egzotik kekler, poşetler dolusu peynirli patlamış mısırlar, karamelli patlamış mısırlar, kızarmış patatesler, küçük tortulalar, peynir tadında küçük tortillalar, incecik batonsaleler, kutu kutu mahun cevizleri, bademler, yerfıstıkları ve karışık yemişlerle doluydu. Burada ayrıca milyonlarla dolar da vardı. Sıkı desteler halinde yirmilik ve yüzlük banknotlar.

Bryan tatlılarla tuzluları inceleyerek ne yiyeceğine karar vermeye çalışırken yüz dolardan oluşan bir desteyi dalgın dalgın alıp başparmağıyla paraların sert kenarlarını yokladı. Drackman Ninenin en hoşlanmayacağı yemek ne olabilir, diye düşünüyordu.

Bu parayı büyükannesini öldürür öldürmez ele geçirmişti. Dünyayı, o En Büyük ve En Gizli gücüyle durdurmuş ve yığınla paranın çelik kapılar, kilitli kapaklar, alarm sistemleri ve silahlı nöbetçiler tarafından korunduğu yerleri dolaşmıştı. İstediği her şeyi almış ve onu farketmeyen, ciddi suratlı, silahlı, üniformalı salaklara gülmüştü.

Ne var ki, çok geçmeden paraya hemen hiç ihtiyacı olmadığını anlamıştı. Güçlerini, sadece para değil istediği her şeyi almak için kullanabilecekti. Sorguya çekilmesi olasılığına karşı da güçlü yasal destek sağlamak için satış kayıtlarını değiştirebilecekti. Diğer resmi kayıtları da, Zaten onu sorguya çekmeye kalkışırlarsa kendisinden kuşkulanmak cüretini gösteren o budalaları ortadan kaldırması yeterli olacaktı. Ve başka araştırma yapılmaması için bu aptalların kayıtlarını da değiştirecekti.

Ondan sonra peşin para biriktirmeyi bırakmıştı. Ama desteleri yine de başparmağıyla karıştırmak ve o hoş hışırtıyı dinlemek hoşuna gidiyordu. Parayı koklamak ve bazen onunla oynamak da öyle. Başkalarından bu bakımdan da farklı olduğunu bilmek çok hoştu. Paraya ihtiyacı yoktu. Maddi şeylerin neden olduğu endişelerden de uzaktı. İsterse dünyanın en zengin adamı olabileceğini düşünmek ona ayrı bir zevk veriyordu. Rockefeller’lardan, Kennedy’lerden çok daha zengin. Odaları sırayla tıkabasa parayla doldurabilirdi. Para ve zümrütlerle ya da pırlantalar ve yakutlarla. Her şeyle, her şeyle! Mağaralarında, hâzinelerinin içinde yaşayan eski zaman korsanları gibi!

Para destesini aldığı rafa attı. Kilerin yiyecekleri koyduğu tarafından iki kutu Reese fıstık ezmeli şekerleme ve aile boyu poşete konmuş Hawai tarzı kızarmış patatesi aldı. Bu patatesler diğerlerine göre çok yağlıydı. Herhalde bunu düşünmek bile Drackman Ninenin kriz geçirmesine neden olurdu.

Harry’nin kalbi öyle hızlı ve şiddetli atıyordu ki, kulakları gümbürdüyordu. Herhalde o yüzden yaklaşan birinin ayak seslerini duyamayacaktı.

Siyah yatak odasındaki kara raflarda sürüyle göz berrak sıvılarda yüzüyor, lambanın kehlibarımsı ışığında hafifçe parlıyorlardı. İçlerinden bazıları hayvanlarındı. Daha doğrusu öyle olmaları gerekirdi. Çünkü çok acayiptiler. Ama diğerleri insan gözleriydi! Kahretsin! Bunun kuşku götürecek tarafı yoktu. Gözlerden bazıları kahverengiydi, bazıları siyah, mavi, yeşil, ela. Kapaklarla kirpikler onları gölgelemediği için bu gözler insana korku doluymuş gibi geliyordu. Korkuyla irileşmişler ve sonsuza dek öyle duracaklardı sanki.

Harry deli gibi, bu ölü gözlere yeterince yakından bakarsam, diye düşündü. Merceklerde Tiktakın hayallerini görebilir miyim? Her kurbanın bu dünyada gördüğüm son şey o... Ama tabii bunun imkânsız olduğunu biliyordu. Zaten o gözlere yakından bakmak istediği de yoktu.

Haydi, yürü. O deli itoğlu it burada. Bu evde... bir yerde. Psişik gücü olan bir Charles Manşon o, Tanrı aşkına!

Tiktak yatakta değildi. Çarşaflar buruşmuş, sağa sola atılmıştı. Katil başka bir yerdeydi.

Jeffrey Dahmer’la Süpermenin karışımı. Bir büyücü gibi sihirle iş gören bir John Wayne Gacy.

Yatakta olmadığına göre... Uyanık! Ah, Tanrım! Uyanık ve onun için daha da tehlikeli. Yanına sokulmak daha zor!

Dolap. İçine bak. Sadece giysiler. Çok değil. Çoğu blucin ve kırmızı robdöşambr. Haydi, yürü, haydi!

Bu küçük sürüngen, Ed Gein, Richard Ramirez, Randy Kraft, Richard Speck, Charles Whitman, Karın Deşen Jack ve efsaneleşmiş bütün katil sosyopatların bir toplamı! Ve ölçülemeyecek kadar güçlü, normal üstü yetenekleri de var.

Yandaki banyo. Kapıdan gir. Burası karanlık. Elektrik düğmesini bul. Sadece aynalar, yine aynalar. Bütün duvarlarda ve tavanda.

Harry siyah yatak odasına döndü. Kara seramiklerin üzerine mümkün olduğu kadar sessizce basmaya çalışarak kapıya doğru gitti. O sıvılarda yüzen gözlere tekrar bakmak istemiyordu ama dayanamadı. Yeniden baktığı Ricky Estefan’ın gözlerinin de o kavanozlardakilerin arasında olması gerektiğini anladı. Ama hangi çiftin arkadaşınınki olduğunu bilemedi. Zaten bu koşullarda olanaksızdı. Şu anda Ricky’nin gözlerinin rengini bile hatırlayamıyordu.

Kapıya erişerek eşiği aştı ve koridora çıktı. Gözucuyla sol tarafta bir şeyin kımıldadığını gördü. Ama farkettiği, yine bir başka Harry Lyon değildi. Bir şey ona doğru geliyordu. Aşağıdan. Aynadaki bir hayal değildi bu. Harry hızla dönüp tabancayı uzattı. Tetikteki parmağını gerdi. Kendi kendine, onu kafasından vurmam şart, diyordu. Kafasından vurmalıyım. Sadece kafasından. Ancak onu bu durdurabilir.

Ama gelen Woofer’di. Kuyruğunu sallıyordu. Başını yana eğmişti.

Onu düşman sanan Harry köpeği az kalsın öldürüyordu. Tabii Tik  tak da silah sesini duyacak ve evde binlerinin olduğunu anlayacaktı. Tam ateş etmek üzereyken, tetikteki parmağını hafifçe gevşetti. Sesi gırtlağında düğümlenmeseydi bir hata yapacak ve Woofer’a küfretmeye başlayacaktı.

Connie etrafı dinliyor ve ikinci kattan silah sesinin gelmesini bekliyordu. Harry’nin Tiktakı uyurken kıstırdığını ve birkaç kurşunla beynini paramparça edeceğini ummaktaydı. Gitgide uzayan sessizlik sinirlerini bozmaya başlıyordu.

Connie oturma odasının karşısındaki yine aynalı bir salonu çabucak kontrol ettikten sonra dışarı çıkmıştı. Şimdi normal bir evde yemek salonu görevi yapacak bir odadaydı. Burayı kontrol etmek diğer yerlere göre daha kolaydı. Çünkü bitişikteki mutfakta yanan floresan ışıklar kapının altından giriyor ve karanlıkları biraz olsun yarıyordu.

Duvarlardan birinde pencereler vardı. Diğer üçü aynalıydı. İçeride hiç eşya yoktu. Bir iskemle bile. Connie, herhalde bu sürüngen yemek salonunda ziftlenmiyor, diye düşündü. Onun sık sık ziyafetler vermeye meraklı, dost canlısı biri olmadığı da kesin.

Kemerin altından geçip ilk katın holüne çıkmaya hazırlandı. Sonra da doğrudan doğruya mutfağa gitmeye karar verdi. Dışarıdayken pencereden içeriye, mutfağa bakmışlardı. Tiktakın orada olmadığını biliyordu. Ama emin olmak için mutfağı tekrar kontrol etmek zorundaydı. Ondan sonra yukarıya çıkarak Harry’e katılacaktı.

Bryan elinde iki kutu Reese fıstık ezmesi şekerlemesi ve bir poşet kızarmış patatesle kilerden mutfağa geçti. Kilerin ışığını söndürmemişti. Masaya baktı ama canı orada yemek istemiyordu. Yoğun bir sis pencerelere yapışmış gibiydi. Dışarı, verandaya çıkarsa aşağıda kıyıya vuran dalgaları göremeyecekti. Oysa orada yemek yemesinin baş nedeni buydu.

Zaten kendini en mutlu, adak gözler onu seyrederken hissediyordu. Yukarı çıkıp yiyecekleri yatak odasında atıştırmaya karar verdi. Mutfağın zeminine döşenmiş olan o pırıl pırıl beyaz fayanslar robdöşambrının kırmızılığını yansıtacak kadar cilalıydı. Mutfaktan arka merdivene doğru giderken sanki devamlı buharlaşan ince bir tabaka kanın içinde yürüyormuş gibiydi.

Köpek Harry’e kuyruğunu sallamak için durakladıktan sonra telaşla onun önünden geçip koridorun dibine doğru gitti. Sonra durarak arka merdivene baktı. Tetikteydi.

Eğer Tiktak buradaki, benim kontrol etmediğim odalardan birinde olsaydı köpek o kapıyla ilgilenirdi. Ama bütün kapıların önünden koşarak geçti ve koridorun dibine gitti, diye düşünen Harry hayvana katıldı.

Dar merdiven iki yanı kapalı bir helezondu Bir fenerdeki gibi döne

döne aşağıya doğru iniyor, sonra gözden kayboluyordu. Sağda iç bükey duvara dar ve yüksek aynalar takılmıştı; hemen önlerindeki basamakları yansıtıyorlardı. Ayna panolar birbirleriyle hafif bir açı yapıyor böylece her ayna bir öncekindeki görüntüyü yansıtıyordu. Böyle bir şey ancak lunaparklardaki aynalı koridorlarda olurdu. Harry bu garip etki yüzünden ilk birkaç panoda kendini tam olarak görüyordu. Sonraki her panoda ise görüntüsü sırayla eksilmeye başlıyordu. Sonunda merdivenin ilk dönemecinin hemen yanındaki aynada hiç gözükmüyordu.

Tam merdivenden ineceği sırada Woofer kaskatı kesildi ve onu engellemek için pantolonunun paçasına dişlerini geçirdi. Harry artık o zamana kadar köpeği iyi tanımıştı. Onu engelleme çabalarının aşağıda tehlike olduğu anlamına geldiğini anlıyordu.

Ne var ki, o tehlikeyi arıyordu. Tehlikeyi, o kendisini bulmadan yakalamak zorundaydı. Tek umutları düşmanı gafil avlamaktı. Gürültü etmeden ya da hayvanın havlamasına neden olmadan paçasını kurtarmaya çalıştı. Ama Woofer onu çok sıkıca yakalamıştı.

Kahretsin!

Connie mutfağa girmeden hemen önce bir ses duyduğunu sandı. O yüzden yemek salonunda, mutfağa açılan kapının önünde durakladı. Etrafı dikkatle dinledi. Ama hiçbir şey duymadı. Hiçbir şey.

Orada sonsuza kadar bekleyemezdi. Kapı, kanadı hem arkaya hem öne açılan türdendi. Kanadı ihtiyatla kendine doğru çekerek yanından dolaştı. Kapıyı içeri doğru iterse mutfağı iyice göremeyeceğini düşünmüştü.

Mutfak ilk bakışta boşmuş gibi gözüküyordu.

Harry yine ayağını çekiştirdi ama biraz öncekinden daha iyi bir sonuç alamadı. Woofer onu sıkıca tutuyordu.

Tekrar aynalı merdivenden aşağıya baktı. Korkunç şeyler düşünmeye başlıyordu. Tiktak aşağıdaydı. Neredeyse ellerinden kaçacaktı. Daha da kötüsü Connie’yte karşılaşacak ve onu öldürecekti. Hep bu köpek usulca aşağıya inip, katüe arkadan yaklaşmasına izin vermediği için. Sonunda tabancasının kabzasıyla Wooferin başına vurdu. Hayvanin ses çıkarması tehlikesini göze almıştı.

Şaşıran köpek Harry’nın paçasını bıraktı... ve neyse ki bağırmadı. Koridordan ilk basamağa atlayan Harry merdivenden inerken ilk helezonun en uzaktaki kavisine takılmış olan aynada bir an kırmızı bir şey gördü. Sonra bir kırmızılık daha. Ve dalgalanan kırmızı bir kumaş.

Harry gördüğünün ne anlama geldiğini daha anlayamadan, köpek hızla yanından geçti. Az kalsın onu deviriyordu. Hayvan merdivenden aşağıya daldı. Sonra Harry eteğe benzeyen bir kırmızılık gördü. Kırmızı bir kol. Çıplak bir bilekle elin bir kısmı. Bir erkeğin eliydi' bu. Bir şeyi tutuyordu. Merdivenden çıkıyordu. Belki de Tiktaktı... Köpek delice bir hızla ona doğru iniyordu.

Bryan elindeki şekerlemelerinden başını kaldırdı ve dudakları gerilip dişleri ortaya çıkmış bir sürü köpeğin merdivenden hızla kendisine doğru indiğini gördü. Köpekler birbirinin eşiydi. Tabii orada sürüyle köpek yoktu. Sadece bir köpeğin görüntüsü birbiriyie açılar yapan aynalara yansıyordu. Böylece hayvanı o daha saldırıya geçmeden gördü. Ama köpek önündeki dönemeçten fırlamadan önce sadece inleyecek kadar zaman bulabildi. Hayvan öyle hızlı iniyordu ki, ayağı kaydı ve dış duvara çarptı. Bryan şekerlemelerini düşürdü. Köpek ayaklarını basamaklara dayamayı becerip onun üzerine atıldı Katilin suratıyla göğsüne çarptı. İkisi de geriye doğru devrildiler. Basamaklardan yuvarlanırken köpek hırlıyor, dişlerini birbirine vuruyordu.

Bir hırıltı. Hayret dolu bir ses. Sonra merdivenden yuvarlanan gövdelerin çıkardığı gürültü. Connie kilerde deste deste para dolu rafların önünde duruyordu. Sesleri duyar duymaz kemere doğru döndü Arka merdiven kemerin gerisinde yükseliyor, sonra gözden kayboluyordu.

Köpekle Tiktak mutfağa yuvarlandılar. Katil arka üstüydü. Woofer ise onun üzerine çullanmıştı. Connie bir an hayvanın delikanlının gırtlağını parçalayacağını sandı. Sonra köpek acı acı bağırdı ve Tiktaktan uzağa fırladı. Katil onu ne eliyle yakalayarak atmıştı, ne de tekmeyle. Woofer’ı telekinetik bir güç akımı mutfağın öbür tarafına fırlatmıştı

Tiktakı bulmuşlardı işte. Ama Tanrım, her şey çok ters gidiyordu. Connie tabancanın namlusunu Tiktakın kafasına dayayarak tetiği çekecek kadar yakın değildi. İki buçuk metre kadar uzaktaydı. Ona rağmen yine de ateş etti Daha kopek havada uçarken. Woofer buzdolabının önüne çarparken tetiği ikinci defa çekli. İki kurşun da katile geldi. Çünkü Tiktak, ilk kurşunu yiyinceye kadar kadının mutfakta olduğunu fark bile etmemişti. Kurşun göğsüne gelmiş olmalıydı. İkincisi ise bacağına.

Tiktak yuvarlanarak karınüstü döndü. Connie tekrar ateş etti, kurşun yerden sekerken etrafa seramik parçaları saçıldı. Tiktak yattığı yerden bir elini genç kadına doğru uzattı. Avucunu iyice açmıştı. Köpeği fırlatan garip akım. Connie’ye doğru uzandı. Genç kadın havalandığını hissetti, sonra da mutfak kapısına şiddetle çarptı. Kapıdaki cam kırıldı. Can acısı Connie’nin omurgasından yukarıya doğru çıktı. Tabancası elinden fırladı. Fitilli kadife ceketi birdenbire alev aldı.

Dişlerini göstererek hırlayan köpek Harry'nin yanından yıldırım gibi geçip sendeleyerek, sıçrayarak, zıplayarak dar merdivenin ilk dönemecinde kaybolduğu zaman adam da onu izledi. Basamaklardan ikişer ikişer iniyordu; dönemece erişemeden düştü, başını çarptığı aynalardan biri çatladı. Ama tâ aşağıya kadar yuvarlanmadı, merdivenin ortasında bir yerde sıkıştı. Bir bacağı bükülmüş ve altında kalmıştı.

Sersemleyen Harry telaşla tabancasını aradı. Sonra onu hâlâ sımsıkı tuttuğunu farketti. Ayağa kalkıp merdivenden inmeyi sürdürdü. Başı dönüyor, dengesini kaybetmemek için bir elini aynalara dayıyordu.

Köpek inledi, tabanca sesi etrafta yankılandı. Harry helezondan telaşla inerek son dönemeci aştı. Sonunda alt basamağa erişti. Connie’nin geriye doğru uçarak kapıya çarptığını gördü. Giysisi yanıyordu. Tiktak tam merdivenin önünde yüzükoyun yatıyordu. Yüzü mutfağa doğruydu. Harry son basamaktan delikanlının kırmızı ipeğin sıkıca sardığı sırtına atladı. Hem de şiddetle. Namluyu Tiktakın kafatasının köküne dayadı. Birdenbire tabancanın madeninin yeşil bir ışık çıkarmaya başladığını farketti. Avucunda pek çabuk yayılacağı anlaşılan müthiş bir sıcaklığın ilk habercilerini hissetti. Ama yine de tetiği çekti. Boğuk bir patlama sesi duyuldu. Sanki bir yastığın arkasından ateş etmişti. Yeşil ışık parlarken birdenbire kayboldu. Harry tetiği tekrar çekerek ikinci kurşunu da yaratığın beynine yolladı. Herhalde bu kadarı yeterliydi. Yeterli olması gerekiyordu. Ama insan sihirli şeyler konusunda kesin bir şey söyleyemezdi. Özellikle de bu çılgınca bin dokuz yüz doksanlarda Harry o yüzden tekrar ateş etti. Sürüngenin kafatası ayrılıyor, çekiçle vurulmuş bir kavun gibi parçalanıyordu. Ama Harry yine tetiği çekti. Sonra tekrar. Yani beşinci defa. Sonunda yere korkunç bir şeyler yayıldı ve tabancada kurşun kalmadı. Horoz boş kovana vurarak kuru sesler çıkarıyordu artık. Çıt çıt çıt

Harry tabancasının boş olduğunu anlayıncaya kadar Connie yanan ceketini çıkarmış ve alevleri söndürmüştü, Harry ölü yaratığın üzerinden kalkıp ortağının yanına gitmeyi başardı. Connie'nin bir meşale gibi yanmamak için böylesine hızlı davranmış olması şaşılacak bir şeydi. Çünkü sol bileği kırıldığı için ceketi çıkarmakta çok zorluk çekmişti. Ayrıca sol kolu da yanmıştı ama ciddi bir yaralanma değildi.

Harry, «O öldü,» dedi. Sanki bunu söylemeye ihtiyacı vardı. Sonra genç kadına sarıldı. Connie’nin canını yakmamaya çalışarak onu olabildiğince kendine çekti.

Genç kadın da bu kucaklamaya tek koluyla, ateşle karşılık verdi. Bir süre öylece durdular. Konuşacak halde değildiler. Sonra köpek etrafı koklayarak yaklaştı. Topallıyor, sağ art ayağını yere basmamaya çalışıyordu. Ama bunun dışında başka bir derdi yok gibiydi.

Harry birdenbire Woofer’ın aslında bir felakete yol açmadığını anladı. Tersine, köpeğin onlara yardımı dokunmuştu. Merdivenden hızla inerek Tiktakı aşağıya yuvarlamıştı. Böylece yaratık Harry’le Connie’nin eve girdiklerini birkaç saniye daha anlayamamıştı. Hayati birkaç saniye. Woofer olmasaydı şimdi ölmüş, yerde yatıyor olacaklardı. Golem’lerin efendisi ise yaşayacak ve pis pis sırıtacaktı.

Harry batı! inançlara bağlı bir korkuyla ürperdi. Connie’yi bırakarak tekrar cesedin yanına döndü. Tiktakın öldüğüne inanmak için ona tekrar bakacaktı.

Bin dokuz yüz kırklarda evleri daha iyi yapıyorlardı. Duvarlar kalındı ve bir hayli yalıtım maddesi de kullanıyorlardı. Belki de komşular bu yüzden silah seslerini duyarak telaşlanmadılar. Ve yine bu nedenle sisli gecede yaklaşan sirenlerin sesleri duyulmadı.

Ama Connie birdenbire, acaba Tiktak yaşamının son anlarında dünyaya yine bir ‘Duraklama’ mı uyguladı, diye düşündü. Kendi evi dışında her yere? Bizi sakatlayacak, sonra da ağır ağır öldürecekti belki de. Dünyayı durdurduysa, artık öldüğüne göre her şey yeniden başlayabilecek mi? Yoksa ben, Harry ve köpek bir zamanlar yaşayan milyonlarca mankenin arasında yalnız başımıza dolaşacak mıyız?

Genç kadın mutfak kapısına koşup karanlık geceye fırladı. Serin bir rüzgâr yüzünü okşayarak saçlarını uçurdu. Sisler kıvrılıp bükülerek uçuşuyordu. Kâğıtların uçmaması için kullanılan akrilik süslerin içindeki ışıltılı bulutlara hiç benzemiyordu. Dalgalar aşağıdaki kıyıya çarparak gümbürdüyordu. Bunlar yaşayan bir dünyaya özgü, güzel, çok güzel seslerdi.

Görevlerini bilen ve adalete inanan polislerdi onlar. Ama bu olaydan sonra yasaların emrettiği işlemleri uygulayacak kadar aptal değillerdi. Yerel polisi çağırarak olayın içyüzünü onlara açıklayamazlardı. Bu imkânsızdı. Ölmüş olan Bryan Drackman artık sadece yirmi yaşında bir gençti. Onda şaşılacak güçler olduğunu gösteren hiçbir şey yoktu. Gerçeği açıkladıkları takdirde bir akıl hastanesi ya da hapishaneyi boylamaları işten bile değildi.

Ancak Tiktakın yatak odasında, raflardaki kavanozlarda yüzen kör gözler ve aynalarla dolu evin acayipliği katil bir psikopatla karşılaştıklarını kanıtlamaya yetecekti. Tiktakın gözlerini çaldığı ölüleri bulup ortaya çıkaramasalar bile, yine de gaddarca bir cinayet işlediğini açıklamak için bir ölüyü gösterebilirlerdi. Dana Point'te yılanlar ve Tarantulaların arasında yatan, gözleri çalınmış Rick Estefan’ı.

Harry’le Connie kilerde durmuş para dolu raflara bakarlarken genç kadın, «Ne yapıp yapıp her şeyi açıklayabilecek bir hikâye uydurmalıyız,» dedi. «Bütün acayiplikleri, zayıf noktaları ve bu vakada neden bilinen yöntemleri uygulamadığımızı izah edecek bir şey. Kapıyı kapayıp buradan uzaklaşamayız. Çünkü Pacific View'da çok kimse bu gece kliniğe gittiğimizi, Tiktakın annesiyle konuşup adresini bulmaya çalıştığımızı biliyor.»

Harry uykulu uykulu, «Hikâye mi?» diye mırıldandı. «Ah, Tanrım! Nasıl bir hikâye?»

Connie bileği sancıdığı için yüzünü buruşturdu. «Bilmiyorum. Bu artık sana kalmış bir şey.»

«Bana mı? Neden bana?»

«Çünkü sen her zaman peri masallarını severdin. Sen de bir masal uydur. Bunun dairenin yanmasını, Ricky Estefan’ı ve burada olanları açıklaması gerekiyor.» Harry hâlâ genç kadının işaret ettiği yığınla paraya bakıyordu. «Hiç olmazsa bu kadarını... Aslında bu para hikâyeyi karmakarışık bir hale sokacak. Parayı buradan götürüp masalı sadeleştirelim.»

Harry, «Ben onun parasını istemiyorum,» dedi.

«Ben de öyle. Onun bir tek dolarına bile elimi sürmem. Ama Tiktakın bu paralan kimlerden çaldığını hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz. Onun için bütün bunlar hükümete teslim edilecek. Ben ona ziyan etmesi için daha da para vermeye dayanamayacağım. Ayrıca ikimiz de bu paradan yararlanabilecek birkaç kişiyi tanıyoruz. Öyle değil mi?»

Harry, «Tanrım,» dedi. «Onlar hâlâ kamyonette bekliyorlar.»

«Şimdi bu paralan bir şeylere doldurup onlara verelim. Janet onları alıp kamyonetle götürür. Köpeği de tabii. Böylece bu işe karıştırılmaktan kurtulurlar. O sırada sen de hikâyeyi hazırlarsın. Onlar gittikten sonra polisi çağırırız.»

«Connie, ben hiç...»

Genç kadın raftaki bir kutudan plastik bir çöp torbası alarak, «Düşünmeye başlasan iyi olur,» dedi.

«Ama bu her şeyden de çılgınca...»

Connie sağlam eliyle poşeti açarak ortağını uyardı. «Fazla zamanımız yok.»

Harry öfkeyle, «Tamam, tamam.»

Genç kadın para destelerini çöp poşetine doldurmaya başladı. «Hikâyeni dinlemek için sabırsızlanıyorum.» Harry o sırada ikinci bir poşeti açıyordu. «Herhalde bu çok eğlenceli bir şey olacak, Harry.»

İyi bir gündü bu. İyi bir gün. İyi. Güneş parlıyor, rüzgâr Woofer’ın tüylerinin arasından geçiyordu. Onların arasında ilginç böcekler dolaşıyordu. İnsanların ayakkabılarına uzaklardaki ilginç yerlerin ilginç kokuları sinmişti. Ve orada hiç kedi de yoktu.

Herkes oradaydı. Hepsi de birarada. Janet sabahın erken saatlerinden beri bu insanyerinin, daha doğrusu bu insan ve köpekyerinin, onların hepsinin yerinin yiyecekodasında nefis kokulu şeyler hazırlıyordu. Sammy bahçedeydi. Sarmaşıklardan domatesleri koparıyor, havuçtan topraktan çıkarıyordu. Bu da çok ilginçti. Demek Sammy havuçları kemikler gibi yere gömmüştü. Sammy sonra onları yiyecekodasına götürdü. Janet’in nefis şeyler yapması için. Daha sonra da insanların yerlerinin arkasına, otların bir bölümünün arasına koydukları taşları yıkadı. Hem de hortumla yıkadı. Suları etrafa püskürttü Su serin ve tatlıydı. Herkes gülüyor, hortumdan kaçıyordu. Evet, evet, evet. Danny de oradaydı. Taşların üzerinde duran masanın örtüsünün serilmesine, iskemlelerin, tabakların ve diğer şeylerin dizilmesine yardım ediyordu. Janet, Danny, Sammy. Woofer artık onların adlarını biliyordu. Çünkü onlarla birlikte bu isimleri öğrenecek kadar yaşamıştı. Janet, Danny ve Sammy beraberdiler. JanetDannySammy ve Woofer’ın yerinde yaşıyorlardı.

Köpek bir zamanlar adının Prens olduğunu hatırlıyordu. Max olduğunu da. Bunu özellikle suyunun içine çişini eden kedi yüzünden anımsıyordu Sonra uzun bir süre herkesin onu, kuçu kuçu diye çağırdığını da hatırlıyordu. Ama o artık sadece «Woofer» adına cevap veriyordu.

Sonra... diğerleri de geldiler. Kendi arabalarıyla. Woofer onların adını da hemen hemen iyi biliyordu. Çünkü onlar çok sık geliyorlardı buraya. Onları sık sık ziyaret ediyorlardı. Harry. Connie ve Ellie. Fliie, Danny boyundaydı. Hepsi de HanyOonnie, Ellie ve Toto nun yerinden onları görmeye geliyorlardı.

Toto iyi köpekti o. iyi bir köpek, iyi. Bir dosttu.

Woofer, Toto’yu doğruca bahçeye götürdü. İkisinin de orayı kazmalarına izin verilmiyordu. Yeri ancak kötü köpekler kazardı. Bunu yaparlarsa onlar da kötü köpekler olurlardı. Kötü köpekler, kötü. Woofer, Toto’ya havuçların kemikler gibi gömülmüş oldukları yeri göstermek istiyordu, iki köpek etrafı kokladılar. Kokladılar. Orada daha havuç gömülüydü, işte bu da ilginçti.

Woofer sonra Toto. Danny ve Ellie’yle oynadı. Koşuyor, kovalıyor, sıçrıyor otların arasında yuvarlanıyor, yuvarlanıyordu.

İyi bir gündü bu. Günlerin en iyisi. En iyisi.

Sonra yemekler! Yemekleri Onları insanyiyeoekodasından getirip ağaçların gölgesinde, taşların üzerinde duran masaya yığdılar Woofer kokladı, kokladı. Jambon, tavuk, patates salatası, hardal, peynir. Peynir iyiydi. Yerken dişine yapışıyordu ama iyiydi. Sofrada daha başka yiyecekler de vardı Sürüyle yiyecek.

Woofer, zıplamamalıyım diye düşündü. İyi bir köpek olmalıyım İyi bir köpek olmalıyım. İyi Köpeklere daha fazla yiyecek verirler. Hem de sadece emek artıkları değil. Koskoca parçalar. Evet evet evet evet evet.

Ah, bir çekirge sıçradı! Bir çekirge! Haydi onu kovala, kovala! Yakala, yakala, yakala! Toto da sıçrıyor O tarafa, bu tarafa, o tarafa. Çekirge...

Ah, dur, dur! Evet, yemek. Masaya dön. Otur. Göğsünü şişir. Başını yana eğ. Kuyruğunu salla. İnsanlar buna bayılırlar. Dudaklarını yala, onlara ne istediğini ima et.

Ah, işte geliyor! Ne ne ne ne? Jambon! Başlangıç için bir jambon parçası. İyi, iyi, iyi, iyi. Nefis bir başlangıç bu. Çok iyi bir başlangıç.

Ne kadar iyi bir gün bu. Her zaman geleceğini bildiğim gün. Pek çok güzel günden biri. Birbiri ardına geliyorlar. Hem de artık uzun bir süreden beri. Çünkü istediğim oldu. Gerçekten oldu Bir köşeyi daha döndüm, başka yeni yabancı bir yere daha baktım. Ve o harika şeyi buldum. Orada beni beklediğine her zaman inandığım o harika şeyi. O harika şeyi, o harika şeyi. O da bu yer, bu zaman ve bu insanlar.

Ve şimdi bir dilim tavuk eti geliyor. Kalın ve sulu..

Okuyucularıma Not

Connie’yle Harry'nin, «Bin Yıl Öncesinin Kotilyon Dansı» adını koydukları olaylar, zalimlikler, gerçekten işlenmiş olan suçlardır. Tabii şimdi Tiktak kadar güçlü biri dünyamızda dolaşmıyor. Ama onun kötülük etme gücü sadece romanlara özgü ve benzersiz değildir.