RAYMOND E. FEIST

Güney Kaliforniya’da doğdu ve büyüdü. Kaliforniya Üniversitesi’nde İletişim Bilimleri eğitimi aldı. Çok satan ve övgü toplayan Gediksavaşları Efsanesi (Riftwar Saga) kitaplarının, The Serpentwar Saga dizisinin ilk kitabının yazarıdır. Daughter of the Empire, Servent of the Empire ve Mistress of the Empire kitaplarını Janny Wurts ile birlikte kaleme almıştır.

Feist, Rancho Santa Fe, Kaliforniya’da eşi, roman yazarı Kathlyn Starbuck ve kızıyla yaşamaktadır.

İthaki Yayınları - 157

Raymond E. Feist

Büyücü - Usta / Gediksavaşları Efsanesi 2. Cilt

Özgün Adı: Riftwar Saga 2

Magician

- Master -

İngilizceden çeviren: Ardan Tüzünsoy

5. Baskı, Nisan 2011, İstanbul

© Türkçe Çeviri: Ardan Tüzünsoy, 2002

© İthaki Yayınları, 2002

© Raymond E. Feist, 1982, 1992

Bu eserin yayın hakkı Akçalı Telif Hakları Ajansı aracılığıyla satın alınmıştır.

Yayıncının yazılı izni olmaksızın alıntı yapılamaz.

İthaki™ Penguen Kitap-Kaset Bas. Yay. Paz. Tic. Ltd. Şti.’nin yan kuruluşudur.

Mühürdar Cad. İlter Ertüzün Sok. 4/6 34710 Kadıköy-İstanbul

Tel: (0216) 330 93 08 - 348 36 97 / Faks: (0216) 449 98 34

ithaki@ithaki.com.tr - www.ithaki.com.tr - www.ilknokta.com

GEDİKSAVAŞLARI EFSANESİ
2. CİLT

BÜYÜCÜ
- Usta -

RAYMOND E. FEIST

Çeviren: ARDAN TÜZÜNSOY

2. KİTAP
USTA

1

KÖLE

Can çekişen köle, çığlık çığlığa bağırarak yatıyordu.

Gün, acımasız derecede sıcaktı. Diğer köleler kendi işlerine bakıyor, ellerinden geldiğince sesi yok saymaya çalışıyorlardı. Çalışma kampında hayat değersizdi ve birçoklarını bekleyen kaderi düşünmek bir şeye yaramazdı. Ölen adam, yılana benzer bir bataklık yaratığı olan bir relli tarafından ısırılmıştı. Zehri yavaş etki eden cinstendi ve çok acı vericiydi; büyüden başka da tedavisi yoktu.

Birden sessizlik oldu. Pug başını kaldırınca, bir Tsurani muhafızının kılıcını sildiğini gördü. Pug’ın omzuna bir el dokundu. Laurie kulağına fısıldadı, “Muhterem gözetmenimiz Toffson’ın ölürken çıkardığı seslerden rahatsız oldu, anlaşılan.”

Pug bir kangal ipi belinin etrafına sıkıca bağladı. “Hiç değilse çabuk bitti." Krallıktaki Tyr-Sog şehrinden gelmiş uzun boylu, sarışın şarkıcıya baktı ve “Gözünü açık tut,” dedi, “Bu defaki eski, çürümüş olabilir.” Pug başka tek kelime etmeden, Tsuranilerin odunu ve reçinesi için hasat ettikleri ngaggi cinsinden ağacının gövdesine çabucak tırmandı. Çok az metalleri olan Tsuraniler, onların yerini tutacak şeyler bulma konusunda ustalaşmıştı. Bu ağacın odunu kâğıt gibi işlendikten sonra kurutulduğunda inanılmaz bir sertliğe ulaşıyor ve yüzlerce şeyin yapımında kullanılabiliyordu. Reçinesi ahşap kaplamasında ve hayvan derilerini tabaklamakta kullanılıyordu. Gereğince tabaklanmış hayvan derileriyle, Midkemia zincirli zırhları kadar sert olan bir deri giysi üretilebiliyordu; sıkıştırılmış tahtadan yapılan silahlar ise Midkemia çeliğine neredeyse denkti.

Bataklık kampında geçirdiği dört yıl Pug’ın bedenini sertleştirmişti. Ağaca tırmanırken güçlü kasları geriliyordu. Tsurani yuva gezegeninin insafsız güneşi yüzünden tenine derin bir bronzluk yerleşmişti. Yüzü bir köle sakalıyla kaplıydı.

Pug en öndeki iri dallara erişti ve aşağıdaki arkadaşına baktı. Laurie dizine kadar karanlık sulara gömülmüş, çalışırlarken rahat vermeyen böcekleri dalgın dalgın savuşturuyordu. Pug Laurie’yi severdi. Ozan burada olmamalıydı, ama ona bakılırsa, Tsurani askerlerini görmek umuduyla bir devriyenin ardına da takılmamalıydı. Kendisine Krallığın dört yanına uzanan bir ün kazandıracak baladlar için malzeme toplamak istediğini söylüyordu. Umduğundan fazlasını görmüştü. Devriye büyük bir Tsurani saldırısına uğramış, Laurie de esir düşmüştü. Bu kampa dört ayı aşkın bir süre önce gelmiş ve kısa zamanda Pug ile arkadaş olmuşlardı.

Pug bir gözüyle sürekli Kelewanlı ağaç sakinlerini arayarak tırmanışını sürdürdü. Ağacın tepesine çıkmak için en uygun yere uzanırken gözünün ucuyla bir hareket görünce donup kaldı. Bunun sadece bir iğneci, kendini ngaggi iğnelerinden bir kümeye benzemesi sayesinde koruyan bir yaratık olduğunu görünce rahatladı. Hayvan insandan aceleyle uzaklaştı ve komşu bir ağacın dallarından birine kısa bir atlayış yaptı. Pug bir inceleme daha yaptıktan sonra iplerini bağlamaya başladı. İşi büyük ağaçların tepelerini keserek, düşüşün aşağıdakiler için daha az tehlikeli olmasını sağlamaktı.

Pug ağaç kabuğuna baltasıyla birkaç darbe indirdikten sonra, baltanın kabuğun altındaki daha yumuşak olan tahtaya gömüldüğünü hissetti. Dikkatlice koklayan burnu belli belirsiz ve keskin bir koku aldı. Küfrederek aşağıdaki Laurie’ye, “Bu çürümüş. Gözetmene söyle,” diye bağırdı.

Ağaçların tepelerinin üzerinden bakarak bekledi. Dört bir yanında böcekler ve kuşa benzer yaratıklar uçuşuyordu. Bu dünyada köle olarak geçirdiği dört yıl boyunca, bu canlı türlerinin görünümüne alışamamıştı. Midkemia’dakilerden pek de farklı değillerdi, ama farklılıklar kadar benzerlikler de ona burasının yuvası olmadığını hatırlatıyordu. Arıların parlak kırmızı değil, sarı siyah çizgili olması gerekirdi. Kartalların kanatlarında sarı, şahinlerin kanatlarında da mor şeritler olmamalıydı. Bu yaratıklar arı, kartal ya da şahin değildi, ama aradaki benzerlikler dikkat çekiciydi. Pug Kelewan’daki daha tuhaf yaratıkları kabullenirken bunun kadar zorlanmamıştı. Fazladan iki güdük bacağı olan ve bir tür ineğe benzeyen, evcil yük hayvanı altı bacaklı needra ya da Tsuranilere hizmet eden ve dillerini konuşabilen böceğimsi cho-ja: Bunlar zamanla ona tanıdık gelir olmuştu. Ama gözünün ucuyla bir yaratığı görüp de onun Midkemialı olmasını beklerken, olmadığını her gördüğünde, çaresizlik çöküyordu üzerine.

Laurie’nin sesi onu derin düşüncelerinden kopardı. “Gözetmen geliyor.”

Pug küfretti. Gözetmen suda yürüyerek üstünü başını pisletecekse, kafası bozulacak, demekti -bu da ancak dayak ya da her daim az olan yiyeceklerin daha da azalması anlamına gelebilirdi. Kesme işindeki gecikme yüzünden zaten kızmış olacaktı. Bir grup oyukçu -altı bacaklı, kunduza benzer yaratıklar- büyük ağaçların köklerini kendilerine yuva bellemişti. Körpe kökleri kemiyorlardı, ağaçlar da hastalanıp ölüyordu. Yumuşak, küspeli odun rutubetleniyor, sonra da sulanıyor, bir zaman sonra da ağaç içten çöküyordu. Oyukçu tünellerinin birçoğunu zehirlemişlerdi, ama ağaçlar çoktan hasar görmüştü.

Sahibi bataklıkta suları şapırdatarak yürürken koca küfürler savuran, sert bir ses, gözetmen Nogamu’nun gelişini haber verdi. Nogamu da bir köleydi, ancak bir kölenin erişebileceği en yüksek rütbeye erişmişti ve hiçbir zaman özgür olmayı bekleyemeyecek olsa da, birçok ayrıcalığı vardı ve emrine verilen askerlere ya da özgür adamlara buyruk verebilirdi. Genç bir asker, hafif bir gülümsemeyle ardından yürüyordu. Yüzü özgür Tsuraniler gibi tıraşlıydı ve başını kaldırıp Pug’a baktığında, köle onu iyice görebildi. Birçok Tsuranide olduğu gibi belirgin elmacık kemikleri ve neredeyse siyah gözleri vardı. Kara gözleri Pug’ı gördü ve hafifçe başını sallar gibi oldu. Mavi zırhı Pug’ın bilmediği cinstendi, ama tuhaf Tsurani askeri organizasyonu düşünüldüğünde, bu şaşırtıcı bir şey değildi. Her aile, etki alanı, bölge, kasaba, şehir ve ilin bile kendi ordusu var gibiydi. Bunların İmparatorluk içinde birbirleriyle olan bağlantıları, Pug’ın kavrayışını aşıyordu.

Gözetmen ağacın dibinde durdu, kısa cüppesini suyun üzerinde tutuyordu. Görünüş itibariyle zaten benzediği ayılar gibi homurdandı ve yukarıdaki Pug’a bağırdı, “Şu çürük ağaç meselesi de neymiş?”

Pug Tsurani dilini kamptaki tüm Midkemialılardan daha iyi bilirdi, çünkü birkaç eski Tsurani kölesi dışında herkesten daha uzun zamandır oradaydı. Aşağıya doğru bağırdı, “Çürük çürük kokuyor. Başka bir tanesini işleyip bunu kendi haline bıraksak iyi olur, Köle Başı.”

Gözetmen yumruğunu salladı. “Topunuz tembelsiniz. Bu ağaçta bir şey yok. İyi durumda. Tek derdiniz işten kaytarmak. Şimdi kesin şunu!”

Pug içini çekti. Nogamu, ya da tüm Midkemialı kölelerin taktığı adıyla Ayı ile tartışılmazdı. Kafasının birşeylere bozuk olduğu belliydi ve bedelini köleler ödeyecekti. Pug ağacın üst kısmını çentmeye başladı ve çok geçmeden parça yere devrildi. Çürüme kokusu yoğundu ve Pug ipleri çabucak çıkardı. Tam ipin son parçasını beline sarmıştı ki, tam önünden bir yarılma sesi geldi. Aşağıdaki suda dikilen kölelere, “Düşüyor!” diye bağırdı. Tümü de tereddüt etmeden koştular. “Düşüyor!” haykırışları asla kulak ardı edilmezdi.

Üstü kesilip atıldığı için ağacın gövdesi ikiye bölünmekteydi. Bu sıkça görülen bir şey olmamasına rağmen, bir ağaç küspesi gücünü yitirecek kadar bozulmuşsa, kabuktaki herhangi bir kusur, ağacın kendi ağırlığı altında ikiye bölünmesine neden olabilirdi. Dallar ağacın iki yarısını çekerek birbirinden ayırırdı. Pug ağaç gövdesine bağlı olsa, ipler kopana kadar onu da ikiye bölerlerdi.

Pug düşüşün yönünü tarttı; ağacın üzerinde durduğu yarısı hareket etmeye başladığında da kendisini öteye savurdu. Yarım metre derinliğindeki suyun düşüşünü olabildiğince yumuşatmasını sağlamaya çalışarak suya dümdüz, sırt üstü çarptı. Suyun darbesinin hemen ardından zeminle olan daha sert çarpışma geldi. Taban büyük ölçüde çamurla kaplıydı, bu yüzden pek zarar görmedi. Tabana çarptığında ciğerlerindeki hava patlayarak ağzından dışarı uğradı ve bir an sersemledi. Aklını doğrulup oturacak ve ağız dolusu hava soluyacak kadar topladı.

Aniden ağır bir şey ona karnından toslayarak nefesini kesti ve başını yeniden suyun içine batırdı. Hareket etmeye çabaladı ve karnının üzerinde iri bir dalın durduğunu gördü. Hava almak için kafasını suyun dışına zar zor çıkarabiliyordu. Ciğerleri yanıyordu ve nefes alışı denetimsizdi. Nefes borusuna su doluyordu ve öksürmeye başladı. Öksürür ve su tükürürken sakin olmaya çalıştı, ama içinde paniğin yükseldiğini hissetti. Ümitsizce üzerindeki ağırlığı itmeye çalıştı, ama yerinden oynatamadı.

Birden kafasını suyun üzerinde buldu; Laurie, “Tükür, Pug!” diyordu, “Pisliği at ciğerinden, yoksa ciğer hummasına tutulursun.”

Pug öksürdü ve tükürdü. Laurie başını tuttuğundan, nefes alabiliyordu.

Laurie, “Tutun şu dalı. Onu altından çekeceğim,” diye bağırdı.

Birkaç köle suları şapırdatarak üzerine geldiler, bedenlerinde ter boncuk boncuktu. Suyun altına uzanıp dalı kavradılar. Asılarak bir parça kımıldatmayı başardılar, ama Laurie Pug’ı daim altından çekemiyordu.

“Baltaları getirin; dalı ağaçtan kesmemiz gerekecek.”

Başka köleler baltaları getirmeye başlamıştı ki, Nogamu bağırdı, “Hayır. Bırakın onu. Buna zamanımız yok. Kesilecek ağaçlar var.”

Laurie neredeyse çığlık çığlığa, “Onu bırakamayız! Boğulur!” diye bağırdı.

Gözetmen suyu geçti ve kamçısını Laurie’nin suratına indirdi. Kamçı ozanın yanağında derin bir yarık açtı, ama Laurie arkadaşının başını bırakmadı. “İşine dön, köle. Benimle böyle konuştuğun için bu gece dayak yiyeceksin. Tepeleri kesebilecek başkaları var. Şimdi, koyver onu!” Laurie’ye bir kez daha vurdu. Laurie acıyla kasıldı, ama Pug’ın başını suyun üzerinde tutmaya devam etti.

Nogamu üçüncü kez vurmak için kamçısını kaldırdı, ama arkasından gelen bir ses onu durdurdu. “Köleyi dalın altından kesip çıkarın.” Laurie konuşanın köle başının yanındaki genç asker olduğunu gördü. Buyruklarının sorgulanmasına alışık olmayan gözetmen hızla döndü. Konuşanın kim olduğunu gördüğünde, dilinin ucuna kadar gelen sözcükleri yuttu. Başını eğerek, “Lordum nasıl isterse,” dedi.

Baltalı kölelere Pug’ı kurtarmaları için işaret verdi ve Pug çok geçmeden dalın altından kurtuldu. Laurie onu genç askerin durduğu yere kadar taşıdı. Pug ciğerlerindeki son suyu da öksürerek attıktan sonra, güçlükle nefes alarak, “Efendiye yaşamım için teşekkür ederim,” dedi.

Adam hiçbir şey söylemedi, ama gözetmen yaklaştığında sözlerini ona yöneltti. “Köle haklıydı, sen de haksızdın. Ağaç çürümüştü. Kendi yanlış muhakemen ve kötü mizacın yüzünden onu cezalandırman doğru değil. Seni dövdürmem gerekir, ama buna zaman ayırmayacağım. İş ağır ilerliyor ve babam hoşnut değil.”

Nogamu başını eğdi. “Lordumun gözlerinde saygınlığımı yitirdim. Kendimi öldürmek için iznini alabilir miyim?”

“Hayır. Bu fazlasıyla büyük bir onur olur. İşine dön.”

Gözetmenin yüzü dile getirilmeyen utanç ve öfkeyle kızardı. Kamçısını kaldırarak Laurie ile Pug’a işaret etti. “Siz ikiniz, işe dönün.”

Laurie ayaklandı, Pug ise çabalıyordu. Boğulmasına ramak kaldığından dizleri titriyordu, ama birkaç kez denedikten sonra başarılı oldu.

Genç lord, “Bu ikisi günün geri kalanında işten muaf tutulacak,” dedi. “Bu,” -Pug’ı işaret etti- “pek işe yaramaz. Ötekisinin de açtığın o kesikleri temizletmesi gerek, yoksa iltihaplanır.” Muhafızlardan birine döndü. “Onları kampa geri götür ve ihtiyaçlarını karşıla.”

Pug minnettardı, kendisinden çok Laurie için. Pug bir parça dinlendikten sonra işe dönebilirdi, ama bataklıkta açık bir yara çoğu zaman ölüm fermanı sayılırdı. Bu sıcak, pis yerde enfeksiyonlar çabuk gelirdi ve onlarla başa çıkmanın fazla yolu yoktu.

Muhafızı izlediler. Giderlerken, Pug köle başının onları gözlerinde bariz bir nefretle izlediğini görebiliyordu.

Zemin tahtaları gıcırdadı ve Pug hemen uyandı. Kölelikten gelme ihtiyatı, gecenin köründeki bu sesin kulübeye ait olmadığını söylüyordu.

Karanlığın içinde ayak seslerinin yaklaştığı duyuluyordu; sonra ot minderinin ayakucunda durdular. Yandaki ot minderden Laurie’nin aldığı keskin nefesi duydu ve ozanın da uyanık olduğunu anladı. Davetsiz misafir muhtemelen kölelerin yarısını uyandırmıştı. Yabancı, bir şey yüzünden tereddüt içindeydi ve Pug belirsizlik yüzünden gergin bir halde bekledi. Bir homurtu oldu ve Pug duraklamadan minderinden öteye yuvarlandı. Ağır bir şey çatırtıyla indi ve bir hançerin, göğsünün daha birkaç saniye önce olduğu yere çarparken çıkardığı yumuşak pat sesini duydu. Oda birden hareketlendi. Kölelerin bağırdığı ve kapıya koştuğu duyulabiliyordu.

Pug ellerin karanlıkta ona uzandığını hissetti ve göğsünün üzerinde keskin bir acı patladı. Kör bir şekilde kendisine saldırana uzandı ve bıçağı almak için onunla boğuşmaya başladı. Bir başka bıçak darbesiyle sağ elinin ayası baştan başa kesildi. Saldırgan aniden hareket etmeyi kesti ve Pug üçüncü bir gövdenin müstakbel katilin üzerinde olduğunu gördü.

Askerler ellerinde lambalarla kulübeye akın ettiler ve Pug Laurie’nin Nogamu’nun hareketsiz bedeninin üzerinde yatmakta olduğunu görebildi. Ayı hâlâ nefes alıyordu, ancak hançerin kaburgalarına saplanmış haline bakılırsa, bu uzun sürmeyecekti.

Pug ile Laurie’nin yaşamlarını kurtarmış olan genç asker içeri girdi ve diğerleri ona yol açtılar. Üçünün başına dikilip, “Öldü mü?” diye sordu.

Gözetmenin gözleri açıldı ve hafif bir fısıltıyla, “Hayattayım, lordum,” dedi, “Ama dövüşerek ölüyorum.” Terden sırılsıklam yüzünde zayıf, ama asi bir gülümseme belirdi.

Genç askerin yüzünde herhangi bir duygu kendisini göstermiyordu, ama gözleri alev almış gibiydi. “Sanmam,” dedi usulca. Odadaki askerlerden ikisine döndü. “Onu hemen dışarı götürüp asın. Klanının şarkısını söyleyebileceği hiçbir övüncü olmayacak. Bedenini orada böceklere bırakın. Emirlerime itaatsizlik edilmeyeceğini hatırlatan bir ibret olsun. Gidin.”

Can çekişen adamın yüzü soldu ve dudakları titredi. “Hayır, efendim. Yalvarıyorum, bırakın dövüşte öleyim. Sadece birkaç dakika daha.” Dudağının köşesinde kanlı köpük göründü.

İki iriyarı asker Nogamu’ya uzandılar ve çektiği acıya kulak asmadan onu dışarıya sürüklediler. Yolun tamamı boyunca acı acı bağırdığı duyulabiliyordu. Sesinde kalan güç hayret vericiydi; ipten duyduğu korku gücüne güç katmıştı âdeta.

Ses boğulan bir haykırışla son bulana dek, hiç hareket etmeden durdular. Genç subay daha sonra Pug ile Laurie’ye döndü. Pug otururken göğsündeki uzun, derin olmayan bir yarıktan kan fışkırıyordu. Yaralı elini diğer eliyle kavramıştı. Eli derinden kesilmişti ve parmakları hareket etmiyordu.

Genç asker Laurie’ye, “Yaralı arkadaşını getir,” diye buyurdu.

Laurie Pug’ın ayağa kalkmasına yardım etti ve köle kulübesinin dışına çıkan subayı izlediler. Subay onları binalar arasından geçirerek kendi kaldığı yere getirdi ve girmelerini emretti. İçeri girdikten sonra, kampın hekimini getirmesi için muhafızlardan birini gönderdi. Hekim gelene kadar onları sessizce bekletti. Hekim ihtiyar bir Tsurani idi; tanrılarından birinin cüppesine bürünmüştü -Midkemialılar hangisi olduğunu anlayamadı. Pug’ın yaralarını muayene etti ve göğüsteki yaranın önemsiz olduğuna karar verdi. Elin ise başka bir hikâye olduğunu söyledi.

“Kesik derin ve kaslarla tendonlar kesilmiş. İyileşir, ama hareket kaybı olur ve kavrama epey zayıflar. Muhtemelen hafif işler için uygun olur.”

Asker başını salladı, yüzünde tuhaf bir ifade vardı: tiksinti ile sabırsızlık karışımı. “Pekâlâ. Yaralara pansuman yap ve bizi yalnız bırak.”

Hekim yaraları temizleme işine girişti. Yirmi kadar dikiş attıktan sonra eli sardı, Pug’a onu temiz tutmasını tembihledi ve oradan ayrıldı. Pug acıyı göz ardı ederek eskiden kalma bir zihin alıştırmasıyla kafasını rahatlattı.

Hekim gittikten sonra asker önündeki iki köleyi inceledi. “Yasaya göre köle başını öldürdüğünüz için sizi astırmam gerekiyor.”

Hiçbir şey söylemediler. Konuşmaları emredilene dek sessiz kalacaklardı.

“Ama köle başını asan ben olduğum için, işime gelirse, canınızı bağışlamakta özgürüm. Sizi onu yaraladığınız için cezalandırmakla yetinebilirim.” Durakladı. “Kendinizi cezalandırılmış sayın.”

Elini sallayarak, “Beni yalnız bırakın, ama gün doğarken geri dönün,” dedi. “Sizinle ne yapacağıma karar vermem gerekiyor.”

Kendilerini şanslı hissederek oradan ayrıldılar, çünkü çoğu koşulda sabık köle başının yanında asılı olmaları beklenirdi. Binaları geçerlerken Laurie, “Bu da neydi, acaba,” dedi.

Pug, “Canım öyle yanıyor ki, bunu merak edecek halde değilim. Sadece yarını göreceğimiz için minnettarım,” dedi.

Köle kulübesine gelene kadar Laurie hiçbir şey söylemedi. “Bence genç lord bir şeyler peşinde.”

“Her neyse. Efendilerimizi anlamaya çalışmaktan uzun süre önce vazgeçtim. Bu zamana kadar sağ kalmamın nedeni de bu, Laurie. Sadece bana söyleneni yapıyor ve katlanıyorum.” Pug soluk ay ışığında sabık gözetmenin bedeninin asılı olduğu görülebilen ağacı işaret etti -bu gece yalnızca küçük ay vardı. “İnsanın sonunun böyle olması işten bile değil.”

Laurie başını salladı. “Belki de haklısın. Hâlâ kaçmayı düşünüyorum.”

Pug güldü, kısa, acı bir sesti. “Nereye, ozan? Nereye kaçabilirsin? Gediğe ve on bin Tsuraniye doğru mu?”

Laurie hiçbir şey demedi. Ot minderlerine döndüler ve rutubetli sıcakta uyumaya çalıştılar.

Genç subay minderlerden oluşan bir yığının üzerinde Tsurani usulü bağdaş kurmuş, oturuyordu. Pug ile Laurie’ye eşlik etmiş olan muhafızı yolladı ve iki köleye oturmalarını işaret etti. Çekinerek oturdular, zira bir köleye genellikle efendisinin huzurunda oturma izni verilmezdi.

“Ben Shinzawailerden Hokanu. Babam bu kampın sahibidir,” diye doğruca söze başladı. “Bu yılki hasattan hiç de memnun değil. Ne yapılabileceğine bakmak için beni gönderdi. Şimdi de aptal adamın biri kendi budalalığı için sizi suçladı diye işi idare edecek gözetmenim kalmadı. Ne yapayım?”

Hiçbir şey söylemediler. “Ne kadar zamandır buradasınız?” diye sordu.

Pug ve Laurie sırayla yanıt verdiler. Yanıtlar üzerinde düşündü, sonra Laurie’ye işaret ederek, “Sen,” dedi, “her halükârda dilimizi barbarlardan daha iyi konuşuyor olman dışında olağandışı sayılmazsın. Ama sen,” -Pug’a işaret ederek- “dikkafalı yurttaşlarının çoğundan uzun süre hayatta kalmışsın, dilimizi de iyi konuşuyorsun. Uzak illerin birinden gelen bir köylü dahi sanılabilirsin.”

Hokanu’nun nereye varmaya çalıştığından emin olamayarak, huzursuzluk içinde oturdular. Pug bu genç lorddan olsa olsa bir iki yaş büyük olduğunu hayretle fark etti. Adam bu türden bir erk için genç sayılırdı. Tsuranilerin adetleri son derece tuhaftı. Crydee’de olsa, hâlâ bir çömez, asil ise de, devlet yönetimi konusundaki eğitimini sürdürüyor olurdu.

“Nasıl oluyor da böyle iyi konuşabiliyorsun?” diye sordu Pug’a.

“Efendim, en önce yakalanıp buraya getirilenler arasındaydım. Onca Tsurani kölenin arasında sadece yedi kişiydik. Bir süre sonra, geriye bir tek ben kaldım. Ötekiler kavuran hummadan ya da iltihaplanan yaralardan öldüler veya muhafızlar tarafından öldürüldüler. Kendi dilimi bilen, konuşabileceğim kimse yoktu. Bir yılı aşkın süre yurttaşlarımdan biri bu kampa gelmedi.

Subay başını salladı, sonra da Laurie’ye, “Ya sen?” dedi.

“Efendim, ben bir şarkıcı, kendi yurdumda bir ozanım. Uzun yolculuklara çıkmak bizim geleneğimizdir ve birçok dil öğreniriz. Aynı zamanda iyi bir müzik kulağım da var. Sizin diliniz benim dünyamda tınılı dil denilen türden; aynı sese sahip sözcükler farklı tondan telaffuz edildiğinde farklı anlamlara geliyor. Krallığımızın güneyinde bu türden birkaç dil vardır. Çabuk öğrenirim.”

Askerin gözlerinde bir parıltı belirdi. “Bu şeyleri bilmek iyi oluyor.” Derin düşüncelere daldı. Bir an sonra kendi kendisine kafa salladı. “Bir adamın talihini şekillendiren birçok etmen vardır, köleler.” Gülümsedi, erkekten çok bir çocuğa benziyordu. “Bu kamp bir rezalet. Shinzawai Lordu olan babam için bir rapor hazırlamam gerekiyor. Sanırım sorunların ne olduğunu biliyorum.” Pug’ı işaret etti. “Bu konudaki düşüncelerini almak isterim. Burada herkesten uzun süredir bulunuyorsun.”

Pug kendine çekidüzen verdi. Biri herhangi bir konudaki fikrini sormayalı uzun zaman olmuştu. “Efendim, ilk gözetmen, yani ben esir düştüğümde burada olan, köle bile olsalar adamların açlıktan zayıf düştüklerinde iyi çalıştırılamayacağını anlayan, kurnaz bir adamdı. Yiyeceğimiz daha iyiydi ve yaralandığımızda iyileşmemiz için zaman tanınırdı. Nogamu her türden aksaklığı şahsına bir hakaret sayan, huysuz bir adamdı. Oyukçular bir ormanı ziyan etse, bu kölelerin suçu olurdu. Bir köle ölse, bunu iş gücü üzerindeki gözetimini gözden düşürmek için bir komplo sayardı. Her bir güçlüğün ödülü yeni bir yiyecek kesintisi ya da çalışma saatlerinde artış anlamına gelirdi. Herhangi bir talihli olay da hakkı sayılırdı.”

“Bunu tahmin etmiştim. Nogamu zamanında çok önemli bir adamdı. Babasının mülkünün hadonrası, -yani kâhyasıydı. Ailesi İmparatorluk aleyhine komplo düzenlemek suçundan mahkûm oldu ve kendi klanı onun tüm ailesini, yani asılmayanları, köle olarak sattı. Hiçbir zaman iyi bir köle olmadı. Ona kampın sorumluluğu verilirse, yeteneklerini kullanması için yararlı bir yol bulunur, sanılmıştı. Bunun öyle olmadığı anlaşıldı.

“Adamlar arasında kumanda edecek, yetenekli biri var mı?”

Laurie başım yana eğdi ve, “Efendim, Pug...” dedi.

“Olmaz. İkiniz için de başka planlarım var.”

Pug şaşırdı ve adamın ne demek istediğini merak etti. “Belki Chogana olur, efendim. Mahsulü bozulup da vergiler yüzünden köle olarak satılmadan önce çiftçiydi. Bu işten anlar.”

Asker ellerini bir kez çırptı ve odada anında bir muhafız peydah oldu. “Chogana adlı köleyi çağırtın.”

Muhafız selam verdi ve gitti. “Tsurani olması iyi bir şey,” dedi asker. “Siz barbarlar haddinizi bilmezsiniz ve sizlerden birini işin başına geçirsem olacakları düşünmek bile istemiyorum. Askerlerime ağaçları kestirirken kölelere nöbet tutturursunuz.”

Bir anlık sessizlik oldu, sonra Laurie güldü. Dolgun, derin bir sesti. Hokanu gülümsedi. Pug onu yakından izliyordu. Yaşamlarını elinde tutan genç adam, güvenlerini kazanmak için elinden geleni yapıyor gibiydi. Laurie ona ısınmış görünüyordu, ama Pug duygularını denetim altında tutuyordu. Savaşın asillerle avam tabakadan adamları yoldaş yaptığı, rütbeyi dikkate almaksızın yiyeceği ve sefaleti paylaşabilir kıldığı eski Midkemia toplumundan çok uzaktı. Tsuraniler hakkında en başta öğrendiği şeylerden biri, bir an için bile olsa, konumlarını asla unutmamalarıydı. Bu kulübede yaşanmakta olan her neyse, tesadüf değil, bu askerin düzenlediği bir şeydi. Hokanu sanki Pug’ın gözlerini üzerinde hissetmişti ve ona baktı. Pug bir köleden beklendiği üzerine bakışlarını yere indirmeden önce gözleri kısa bir süre kilitlendi. Bir an için aralarında bir iletişim oldu. Sanki asker şöyle demiş gibiydi: Dost olduğuma inanmıyorsun. Öyle olsun, payına düşeni yaptığın sürece.

Hokanu elini sallayarak, “Kulübenize dönün,” dedi. “İyice dinlenin, çünkü öğle yemeğinin ardından yola çıkıyoruz.”

Ayağa kalkıp eğilerek selam verdiler, sonra da kulübeden geri geri çıktılar. Pug sessizlik içinde yürüyordu, ama Laurie, “Acaba nereye gidiyoruz,” dedi. Bir yanıt gelmediğinde de, “Neresi olursa olsun, buradan iyi bir yer olacağı kesin,” diye ekledi.

Pug öyle olacağından şüpheliydi.

Bir el Pug’ı omzundan sarsarak uyandırdı. Sabah sıcağında dalmış, öğle yemeğinin ardından Laurie ile birlikte genç asille çıkacakları yolculuktan önceki fazladan istirahati değerlendiriyordu. Pug’ın önerdiği eski çiftçi Chogana derin bir uykuda olan Laurie’yi göstererek, sessiz olmasını işaret etti.

Pug ihtiyar çiftçiyle birlikte kulübeden çıkıp, binanın gölgesine oturdu. Chogana adeti olduğu üzere ağır ağır konuşarak, “Lordum Hokanu kampın yeni köle başı seçilmemde senin aracı olduğunu söyledi,” dedi. Pug’ın önünde eğilirken esmer, kırışık yüzüne soylu bir ifade geldi. “Sana minnettarım.”

O kampta çok resmi ve alışılmadık olan bir hareketle, Pug selamına karşılık verdi. “Minnettar olunacak bir şey yok. Bir gözetmenin yapması gerektiği gibi davranacaksın. Kardeşlerimize iyi bakacaksın.”

Chogana’nın ihtiyar yüzü, yıllar boyu tatula fıstığı çiğnemekten kahverengi olmuş dişlerini ortaya çıkaran bir sırıtışla gerildi. Hafif uyuşturucu etkisi olan bu fıstık -bataklıkta kolayca bulunabilirdi- verimliliği düşürmüyor, işin daha az yıpratıcı gelmesini sağlıyordu. Midkemialıların çoğu gibi Pug da, açıklayamayacağı nedenler yüzünden bu alışkanlıktan uzak durmuştu. İradesinin son kalesini de teslim etmek gibi bir şeydi bu.

Chogana, parlak ışık altında iyice kısılmış gözleriyle kampa baktı. Kamp, genç lordun koruması ve aşçının ekibi dışında boştu. Uzaklarda, ağaçların arasında çalışan işçilerin sesleri duyuluyordu.

“Szetac’ta, babamın çiftliğinde küçük bir çocukken,” diye başladı Chogana, “bir yeteneğim olduğu keşfedildi. Beni incelediler ve eksik buldular.” Pug son söylediğinin ne anlama geldiğini anlayamamıştı, ama sözünü de kesmedi. “Ben de babam gibi çiftçi oldum. Ama yeteneğim hâlâ vardı. Bazen Pug, insanların içinde bir şeyler görüyorum. Yaşım ilerledikçe, yeteneğim de duyulmaya başladı ve insanlar, genellikle fakir insanlar, gelip benden tavsiye istediler. Henüz gençken kibirliydim ve gördüklerimi söylemek karşılığında çok para alırdım. Yaşlanınca alçakgönüllü oldum ve ne veriyorlarsa onu aldım, ama hâlâ gördüklerimi söylüyordum. Her halükârda, insanlar yanımdan öfkeli olarak ayrılıyorlardı. Neden biliyor musun?” diye sordu kıkırdayarak. Pug başını iki yana salladı. “Çünkü gerçeği değil, duymak istediklerini duymak için geliyorlardı.”

Pug da Chogana ile gülmeye başladı. “Ben de yeteneğim körelmiş gibi yaptım, bir süre sonra da çiftliğime kimse gelmez oldu. Ama aslında yeteneğim körelmemişti, Pug, hâlâ insanlarda bir şeyler görebiliyorum, zaman zaman. Sende de bir şey gördüm ve sen ebediyen buradan ayrılmadan önce bunu sana söyleyeceğim. Ben bu kampta öleceğim, ama senin önünde farklı bir yazgı var. Beni dinleyecek misin?” Pug dinleyeceğini söyledi ve Chogana devam etti, “Senin içinde hapsolmuş bir güç var. Ne olduğunu ve ne anlama geldiğini ise bilemiyorum.”

Tsuranilerin büyücülere karşı tavırlarını bilen Pug, birinin eski zanaatini fark etmiş olması olasılığı karşısında birden paniğe kapıldı. Birçokları için o sadece kamptaki herhangi bir köle, birkaçı için de eski bir toprak beyi idi.

Chogana gözleri kapalı olarak konuşmaya devam etti. “Rüyamda seni gördüm, Pug. Bir kuledeydin ve korkunç bir düşmanla karşılaşıyordun.” Gözlerini açtı. “Bu rüyanın ne anlama geldiğini bilmiyorum, ama bunu mutlaka bilmen gerekiyor. Düşmanınla karşılaşacağın o kuleye çıkmadan önce, wal’ini arayıp bulmalısın; bu, varlığının gizli merkezi, içindeki mutlak huzur mekânıdır. Oraya bir kez girersen, artık hiçbir şey sana zarar veremez. Bedenin acı çekebilir, hatta ölebilir, ama wal’inin içinde sen hep rahat ve huzurlu olursun. İyice ara, Pug, çok az adam Wal’ini bulabilir.”

Chogana ayağa kalktı. “Birazdan yola çıkacaksınız. Gel, Laurie’yi uyandırmalıyız.”

Kulübenin girişine doğru yürürlerken Pug, “Teşekkür ederim, Chogana,” dedi. “Ama bir şey aklıma takıldı: Kuledeki bir düşmandan söz ettin. Kim olduğunu biliyor musun?”

Chogana bir kahkaha atarak başını aşağı yukarı salladı. “Ah, evet, onu gördüm.” Kulübenin basamaklarını çıkarken hâlâ kıkırdıyordu. “Bir insanın en korkulası düşmanıdır o.” Kısık gözleriyle Pug’ı süzdü. “O sendin.”

Pug ve Laurie tapınağın merdivenlerinde oturuyorlardı, etraflarında da altı Tsurani muhafızı dolaşıyordu. Muhafızlar yolculuk boyunca —hemen hemen- nazik davranmışlardı. Yolculuk zor olmasa bile yorucu geçmişti. Ne at, ne de at yerine geçecek bir şey yoktu ve bir needra arabasına binmeyen her Tsurani -bazen başkalarının ayakları üzerinde- yürüyerek yolculuk ediyordu. Soylular ise nefes nefese kalmış, ter içindeki kölelerin sırtlarındaki tahtırevanlar üzerinde taşınarak geniş caddelerde bir aşağı, bir yukarı dolaşıyorlardı.

Pug ve Laurie’ye kölelere verilen türden kısa, gri renkli cüppeler verilmişti. Bataklıklarda yeterli olan peştemalleri, Tsurani vatandaşları arasında dolaşmak için uygun görülmemişti. Krallıktakiler kadar olmasa da, Tsuraniler de edepliliğe önem verirlerdi.

Savaş Körfezi denilen dev su kütlesinin sahili boyunca çıkan yolu takip etmişlerdi. Pug, eğer bu bir körfez ise, Midkemia’daki tüm körfezlerden daha büyük olduğunu düşündü, üzerinde yükselen ulu yamaçlardan bile diğer tarafını görmek mümkün değildi. Günlerce yol aldıktan sonra ekilmiş arazilere ulaşmışlardı, kısa bir süre sonra da karşı sahil görünmüştü. Birkaç gün daha yol aldıktan sonra da Jamar şehrine gelmişlerdi.

Pug ile Laurie çevrelerinde akıp giden trafiği izlerken, Hokanu tapınakta bir kurban kesti. Tsuraniler renklere fazlasıyla düşkündü anlaşılan. Burada, en düşük dereceli işçiler bile parlak renkli, kısa cüppeler giyiyorlardı. Varlıklı olanlar ise titizlikle işlenmiş desenleri olan, daha da göz alıcı giysiler giyiyorlardı. Yalnızca kölelerin renkli giysileri yoktu.

Şehrin her yeri insanlarla dolup taşıyordu: çiftçiler, tüccarlar, işçiler ve yolcular. Yanlarından, ürün ve mallarla dolu needra kervanları geçiyordu. İnsanların bu kadar çok sayıda olması Pug ve Laurie’nin başını döndürmüştü; Tsuraniler, âdeta İmparatorluk’un ticareti insanların durup dinlenmesini bekleyemezmişçesine, tıpkı karıncalar gibi koşuşturuyorlardı. Geçenlerin çoğu durup, dev barbarlar olarak gördükleri Midkemialılara bakıyorlardı. En uzunlarının boyları bir metre altmış beş santimi geçmiyordu ve erişkin boyu bir metre yetmiş santim olan Pug bile aralarında uzun boylu sayılıyordu. Midkemialılara gelince, onlar da Tsuranilere bücür der olmuştu.

Pug ve Laurie çevrelerine bakındılar. Şehrin merkezinde, büyük tapınakların olduğu yerde bekliyorlardı. Bir dizi parkın ortasında, farklı boyutlarda on piramit vardı. Hepsi de taşlarla bezenmiş ya da boyanmış olan zengin duvar resimleriyle süslüydü. Genç adamlar, bulundukları yerden, parkların üç tanesini görebiliyorlardı. Her birinin terasları, içlerinde dolaşan minyatür akarsuları, hatta minik şelaleleri bile vardı. Parkların çimenlerle kaplı zeminleri cüce ağaçlarla olduğu kadar, gölge yapan büyük ağaçlarla da bezenmişti. Dolaşan müzisyenler flütler ve tuhaf enstrümanlar ile yabancı, çok sesli bir müzik çalıyor, parkta dinlenen ya da yoldan geçenleri eğlendiriyorlardı.

Laurie bütün dikkatini vermiş, dinliyordu. “Şu yarım vuruşları dinlesene! Ve şu kısa minörleri!” İç çekti ve bakışları yere indi, hüzünlenmişti. “Yabancı da olsa, müzik bu.” Pug’a baktı, sesi her zamanki neşesinden yoksundu. “Keşke tekrar çalabilseydim.” Uzaktaki müzisyenlere baktı. “Tsurani müziğinden hoşlanmaya bile başlayabilirdim.” Pug onu özlemleriyle baş başa bıraktı.

Pug gözlerini hareketli şehir meydanında gezdirerek, şehrin dış bölgesine girdiklerinden beri durmaksızın karşılarına çıkan izlenimleri toparlamaya çalıştı. Her yerde insanlar bir koşuşturmaca içindeydi. Tapınakların az ötesinde, Kraliyet şehirlerindekilere benzeyen, ama daha büyük olan bir pazar yerinden geçtiler. Sokak satıcılarının ve müşterilerin patırtısı, kokular, sıcak, ona tuhaf bir şekilde yurdunu anımsatıyordu.

Hokanu’nun grubu yaklaşırken, baştaki muhafızlar, “Shinzawai! Shinzawai!” diye seslenerek bir soylunun yaklaştığını haber veriyor ve avamlar yoldan çekiliyordu. Grup, şehirde yalnızca bir kez durup yol verdi: parlak kırmızı tüylerden yapılmış cüppelere bürünmüş, baştan aşağı kırmızılar içindeki bir grup adama. Pug’ın başrahip olduğunu sandığı adam, kırmızı bir kafatasına benzetilmiş, ahşap bir maske takmış, diğerleriyse yüzlerini kırmızıya boyamışlardı. Kamıştan düdükler çalıyorlar, insanlar da kaçışarak yollarından çekiliyorlardı. Askerlerden biri bir korunma işareti yaptı, Pug da daha sonra bu adamların, ölümün ta kendisi olan tanrıça Sibi’nin erkek kardeşi, yürek yiyen Turakamu’nun rahipleri olduklarını öğrendi.

Pug yakındaki bir muhafıza dönüp, konuşmak için izin istediğini işaret etti. Muhafız başını bir kez salladı ve Pug, Hokanu’nun dua ettiği tapınağı göstererek, “Efendim, burada hangi tanrı yaşıyor?” diye sordu.

Asker samimi bir tavırla, “Seni cahil barbar,” diye cevap verdi, “tanrılar bu binalarda değil, Yukarı ve Aşağı Cennetlerde yaşarlar. Bu tapınak ise insanların adakta bulunmaları için. Burada lordumun oğlu, Yukarı Cennetin iyi tanrısı Chochocan ve onun hizmetkârı olan barış tanrısı Tomachaca’ya, Shinzawailere iyi şans getirmesi için dilekte ve adakta bulunacak.”

Hokanu dönünce tekrar yola koyuldular. Şehirde yol alırlarken Pug hâlâ yanlarından geçtikleri insanları inceliyordu. İnanılmaz bir kalabalık vardı, buna nasıl tahammül ettiklerini merak ediyordu. Pug ve Laurie, tıpkı şehire ilk kez inmiş köylüler gibi Jamar’ın harikalarını hayretler içinde izliyorlardı. Sözümona çok yer görmüş olan ozan dahi, gördüklerinin bazıları karşısında şaşkınlık içinde kalıyordu. Bir süre sonra muhafızlar, barbarların en sıradan şeylere bile büyük bir keyifle bakmalarıyla dalga geçer olmuşlardı.

Geçtikleri her bina ahşaptan ve kumaşı andıran, ama katı, yarı saydam bir maddeden yapılmıştı. Tapınaklar gibi birkaçı da taşlarla inşa edilmişti, ama en dikkat çekici olan şey, tapınaklardan işçi kulübelerine kadar gördükleri her binanın, koyu kahverengi bir cila vurulmuş bordürleri ve kapı kasaları dışında tamamen beyaza boyanmış olmasıydı. Görünen her yüzey rengârenk resimlerle süslenmişti. Her yer hayvanlar, manzaralar, tanrısal imgeler ve savaş sahneleriyle kaplıydı. Gözlere layık, tam bir renk cümbüşüydü.

Tapınakların kuzeyinde, parklardan birinin karşısında, çalılarla çevrilmiş açık bahçelerle diğerlerinden ayrılmış ve geniş bir caddeye bakan, tek bir bina vardı. Kendi muhafızlarınınkilere benzer zırh ve başlıklar içindeki iki muhafız kapıyı koruyorlardı. Hokanu yaklaşınca onu selamladılar.

Diğer muhafızlar köleleri genç efendinin yanında bırakıp, tek kelime etmeden evin arkasına dolaştılar. Onun bir işareti üzerine, kapı muhafızlarından biri, bir örtüyle kapatılmış olan geniş kapıyı açtı. Her iki yanında kapılar olan, arkaya doğru uzanan açık bir koridora girdiler. Hokanu onları, evdeki kölelerden birinin açtığı, arkadaki bir kapıya götürdü.

O zaman Pug ve Laurie evin, ortasında her taraftan girilebilen, geniş bir bahçesi olan bir kare şeklinde tasarlandığını anladılar. Fokurdayan bir havuzun yanında yaşlıca bir adam oturuyordu, sade ama gösterişli, lacivert bir cüppe giymişti. Elindeki bir parşömen tomarına göz atıyordu. Üçü içeri girince başını kaldırdı ve Hokanu’yu karşılamak için kalktı.

Genç adam başlığını çıkarıp esas duruşa geçti. Pug ve Laurie ses çıkarmadan, biraz daha geride durdular. Adam başıyla onayladı ve Hokanu yaklaştı. Kucaklaştılar ve yaşlı adam, “Seni tekrar görmek güzel, oğlum,” dedi. “Kampta işler nasıldı?”

Hokanu kamp hakkındaki raporunu verdi, kısa ve öz konuşuyor, önemli olan hiçbir noktayı atlamıyordu. Ardından, durumu düzeltmek için yapılanlardan söz etti. “Böylece yeni gözetmen, kölelere yeterince yemek ve istirahat sağlayacak. Yakında verimi artıracaktır.”

Babası başıyla onayladı. “Akıllıca hareket etmişsin, oğlum. İlerlemeyi ölçmek üzere birkaç ay sonra başka birini göndeririz, ama durum nasıl olsa şimdikinden daha kötü olamaz. Savaş Lordu daha fazla üretim istiyor, bizimle arası da zaten iyi değil.”

Köleleri ilk kez olarak fark etti. Pug ve Laurie’yi göstererek yalnızca, “Ya bunlar?” dedi.

“Bunlar olağandışı. Ağabeyim kuzeye gitmeden önceki gece konuştuklarımızı düşündüm. İşe yarayabilirler.”

“Bundan kimseye söz ettin mi?” Kurşun rengi gözlerinin çevresinde sert hatlar belirdi. Boyu çok daha kısa da olsa, Pug’a Lord Borric’i anımsatıyordu.

“Hayır baba. Yalnızca o gece konseyde olanlara-”

Evin efendisi elini sallayarak sözünü kesti. “Fikirlerini sonrası için sakla. ‘Bir şehirde sırlara güven olmaz.’ Septiem’e haber ver. Evi kapatıp, sabahleyin mâlikanemize gitmek üzere yola çıkıyoruz.”

Hokanu hafifçe eğilerek selam verdi ve çıkmak üzere döndü. “Hokanu.” Babasının sesi onu durdurdu. “İyi iş gördün.” Genç adam bahçeden ayrılırken yüzündeki gurur açıkça okunuyordu.

Evin efendisi küçük bir fıskiyenin yanındaki, oyma taştan bir bankın üzerine tekrar oturdu ve iki köleyi süzdü. “Adlarınız ne sizin?”

“Pug, efendim.”

“Laurie, efendim.”

Bu basit cevaplardan bir fikir edinmiş gibiydi. Sol tarafını işaret edip, “Şu kapı,” dedi, “mutfaklara gider. Hadonramın adı Septiem’dir. O sizinle ilgilenecektir. Şimdi gidin.”

Selam verip bahçeden çıktılar. Evde yollarını ararlarken, Pug bir köşede karşılarına çıkan genç bir kızı neredeyse yere deviriyordu. Kız bir köle giysisi giymişti ve bir sepet dolusu çamaşır taşıyordu. Sepet elinden fırlayıp düştü.

“Eyvah!” diye bağırdı kız. “Bunları yeni yıkamıştım. Şimdi hepsini tekrar yıkamam gerekecek.” Pug hemen eğilip toplamasına yardım etti. Kızın bir Tsuraniye göre uzun olan boyu neredeyse Pug’a eşitti, vücudu da düzgündü. Kahverengi saçlarını arkada toplamıştı, kahverengi gözlerini de uzun, koyu kirpikler süslüyordu. Pug giysileri toplamayı bırakıp, bariz bir hayranlıkla kızı süzmeye başladı. Kız onun bakışları karşısında bir an tereddüt etti, sonra kalan giysileri hemen toparlayıp aceleyle uzaklaştı. Laurie arkasından bakarak kızın ince bedenini ve kısacık köle giysisinin iyice ortaya çıkardığı bronzlaşmış bacaklarını süzdü.

Laurie Pug’ın omzuna vurdu. “Ha! Sana şansımızın açılacağını söylemiştim.”

Evden çıkıp, iştahlarını kabartan bir sıcak yemek kokusuyla dolu mutfağa geldiler. “Bence o kızı çok etkiledin, Pug.”

Pug’ın kadınlarla fazla bir deneyimi olmamıştı, kulaklarının hemen kızardığını hissetti. Köle kampında çoğu zaman kadınlardan konuşulurdu ve her şeyden çok bu yüzden kendini hep toy bir çocuk gibi hissetmişti. Laurie’nin onunla dalga geçip geçmediğini görmek için dönünce, sarışın şarkıcının arkasına baktığını gördü. Onun bakışlarını takip edince de, utangaç bir gülümseme taşıyan bir yüzün evdeki bir pencerenin arkasına kaçtığını gördü.

Ertesi gün, Shinzawai Ailesi tam bir telaş içindeydi. Köleler ve hizmetkârlar, kuzeye yapılacak olan yolculuğun hazırlıkları için dört bir yana koşturuyorlardı. Evde kendilerine bir iş verecek kadar vakti olan kimse olmadığı için, Pug ve Laurie de boş kalmışlardı. Geniş, söğüte benzeyen bir ağacın gölgesinde oturmuş, bir yandan koşuşturmacayı izlerken, bir yandan da kendileri için yeni bir şey olan boş zamanlarının tadını çıkarıyorlardı.

“Bunlar delirmiş, Pug. Kervanlar için bile bu kadar hazırlık yapıldığını görmemiştim. Sanki her şeylerini yanlarına alacak gibiler.”

“Belki de öyledir. Bu insanlar artık beni şaşırtmıyor.” Pug doğrulup ağacın gövdesine yaslandı. “Mantığa kafa tutan şeylere şahit oldum.”

“Doğru. Ama benim kadar çok yer gezip görünce anlıyorsun ki, bir şey ne kadar farklı görünüyorsa, o kadar sıradandır.”

“Ne demek istiyorsun?”

Laurie de kalkıp, ağacın diğer tarafına yaslandı. Kısık bir sesle, “Emin değilim, ama bir şeyler döndüğü ve bunda bizim de bir rolümüz olduğu kesin,” dedi. “Gözümüzü dört açarsak, durumu lehimize çevirebiliriz. Bunu hiç unutma. Birisi senden bir şey isteyecek olursa, konumlarınız görünüşte ne kadar farklı olursa olsun, daima pazarlık edebilirsin.”

“Tabii. Ona istediğini ver, o da yaşamana izin versin.”

Laurie gözlerinde bir coşku parıltısıyla, “Bu kadar kötümser olmak için fazla gençsin,” diye karşı çıktı. “Bak ne diyeceğim. Sen görmüş geçirmiş pozlarını benim gibi eski gezginlere bırak, ben de hiçbir fırsatı kaçırmamanı sağlarım.”

Pug homurdandı. “Ne fırsatı?”

Laurie Pug’ın arkasını işaret ederek, “Her şeyden önce,” dedi, “dün neredeyse yere yıktığın o kız, şuradaki kutuları kaldırmakta pek zorlanıyor.” Dönüp bakan Pug, çamaşırcı kızın arabalara yüklenecek olan çok sayıdaki ağır kutuyu üst üste koymaya çalıştığını gördü. “Bence biraz yardıma hayır demez, sen ne diyorsun?”

Pug’ın kararsızlığı yüzünden okunuyordu. “Ne...?”

Laurie onu hafifçe iteledi. “Yürüsene budala. Şimdi biraz yardım, sonra... kim bilir?”

Pug duraksadı. “Sonra mı?”

“Tanrılar adına!” diye güldü Laurie ve Pug’ın kıçına şaka yollu bir tekme attı.

Ozanın neşesi bulaşıcıydı, Pug da kıza yaklaşırken gülümsüyordu. Kız büyük bir tahta kutuyu, bir başkasının üzerine koymaya çalışıyordu. Pug elinden aldı. “Dur, ben yapayım.”

Kız kararsızca geri çekildi. “Aslında ağır değil. Ama bana göre fazla yüksek.” Pug dışında her yere bakıyordu.

Pug hassas elini pek fazla zorlamadan kutuyu kolayca kaldırıp diğerlerinin üzerine koydu. Sıradan bir iş yapmış edasıyla, “İşte oldu,” dedi.

Kız, gözlerinin önüne düşmüş olan kaçamak bir tutam saçı arkaya attı. “Sen barbarsın, değil mi?” Sesinde tereddüt vardı.

Pug irkildi. “Bu, sizin taktığınız isim. Ben de kendimi herkes kadar medeni görüyorum.”

Kız kızardı. “Seni gücendirmek istemedim. Benim halkım da barbar olarak nitelenir. Tsurani olmayan herkese böyle derler. Ben, diğer dünyadansın demek istemiştim.”

Pug başıyla onayladı. “Adın ne?”

Kız, “Katala,” dedi ve hemen, “Seninki ne?” diye ekledi.

“Pug.”

Kız gülümsedi. “Garip bir isim bu. Pug.” Tınısından hoşlanmış gibiydi.

O sırada hadonra Septiem evin köşesinde belirdi, yaşlı ama dik duran, emekli bir general havası taşıyan bir adamdı. “Siz ikiniz!”diye çıkıştı. “Yapılacak işler var! Orada öylece dikilmeyin.”

Katala koşarak eve girdi, Pug da ne yapacağını bilemez bir halde, sarı cüppeli kâhyanın önünde kalakaldı. “Sen! Adın ne?”

“Pug, efendim.”

“Anlaşılan sana ve sarışın dev arkadaşına bir iş verilmemiş. Bunu düzeltiriz. Çağır onu.”

Pug iç çekti. Boş zamanları buraya kadardı. Laurie’ye gelmesini işaret etti ve arabaları yükleme işine verildiler.

2

MALİKÂNE

Son üç hafta boyunca hava giderek serinlemişti.

Yine de yaz sıcağı hissediliyordu. Bu topraklarda kış mevsimi, tabii buna mevsim denirse, yalnızca altı hafta sürer ve kuzeyden gelen kısa, serin yağmurlarla geçerdi. Ağaçlar mavimsi yeşil yapraklarının çok azını dökerdi, sonbaharın geldiğini gösteren hiçbir belirti de olmazdı. Tsuranuanni’de geçirdiği dört yıl boyunca Pug mevsimlerin değiştiğini gösteren o tanıdık işaretlerin hiçbirini görmemişti: ne kuş göçleri, ne sabahları düşen çiy, ne donan yağmurlar, kar, ne de yabani çiçeklerin açması. Bu topraklar ebediyen yazın yumuşak kehribar rengine bürünmüştü âdeta.

Yolculuğun ilk birkaç günü boyunca Jamar’dan kuzeydeki Sulanqu şehrine giden yolu takip etmişlerdi. Gagajin nehri ardı arkası kesilmeyen tekneler ve mavnaları taşırken, yol da kervanlar, çiftçi arabaları ve tahtırevanlarla taşınan soylularla en az nehir kadar kalabalıktı.

Shinzawai Lordu ilk gün, Yüce Konseye katılmak üzere tekneyle Kutsal Şehir’e gitmişti. Ev halkı daha rahat bir tempoyla yol alıyordu. Sulanqu şehrinin dışında Hokanu, Acoma Leydisi’ni ziyaret etmek üzere bir mola verdi ve Pug ile Laurie, yeni yakalanmış bir Midkemialı köle ile sohbet etme fırsatı buldular. Haberler iç karartıcıydı. Son duyduklarından beri değişen bir şey yoktu; yenişememe hali devam ediyordu.

Kutsal Şehir’de Shinzawai Lordu da oğluna katıldı ve Silmani şehrinin dışındaki Shinzawai malikânesine doğru yollarına devam ettiler. Oradan kuzeye kadar olan yolculuk olaysız geçti.

Shinzawai kervanı, ailenin kuzeydeki malikânesinin sınırlarına yaklaşıyordu. Yol boyunca Pug ve Laurie’nin mutfak kaplarını boşaltmak, needra pisliklerini temizlemek ve malzemeleri indirip bindirmek gibi ara sıra çıkan işler dışında yapacakları pek bir şey yoktu. Şimdi de bir arabanın arkasında oturmuş, ayaklarını sallayarak yolculuk ediyorlardı. Laurie içi karpuza benzeyen ve iri, yeşil bir narı andıran, olgun bir jomach meyvesini dişledi. Çekirdeklerini tükürürken, “Elin nasıl?” diye sordu.

Pug avucu boyunca yayılmış kızıl, buruşuk yarayı inceledi. “Hâlâ sert. Sanırım daha fazla da iyileşmez.”

Laurie bir baktı. “Bir daha kılıç taşıyabileceğini sanmam.” Sırıttı.

Pug kahkahalarla güldü. “Sen de öyle. Nedense içimde, İmparatorluk Atlı Birlikleri’nde sana iş bulamayacaklarmış gibi bir his var.”

Laurie ağzındaki çekirdekleri püskürttü ve arkalarında gelen arabayı çeken needranın burnuna çarptılar. Altı bacaklı hayvan homurdandı ve sürücüsü sopasını öfkeyle onlara doğru salladı. “İmparatorun hiç atı olmadığı ve bu nedenle atlı birlikleri de olmadığı gerçeğini saymazsak, bundan daha güzel bir iş düşünemezdim.”

Pug alaycı bir ifadeyle güldü.

Laurie bir aristokrat havasıyla konuşarak, “Şunu biliniz ki, sevgili dostum,” dedi, “biz ozanların yolu, sayıları az da olsa, bin bir güçlükle kazandığımız paralara göz dikmiş, pek de saygıdeğer olmayan bazı müşteriler, yani eşkiyalar ve haydutlar tarafından sık sık kesilir. Kendini savunma becerisini edinemeyen, bizim meslekte fazla kalamaz, bilmem anlatabildim mi?”

Pug gülümsedi. Şehirlerde bir ozanın âdeta kutsal bir kişi olarak görüldüğünü biliyordu, çünkü ona zarar verilecek ya da soyulacak olsa bu duyulur ve herkes oradan ayağını keserdi. Yolda ise durum farklıydı. Laurie’nin kendi başının çaresine bakabileceğine inancı tamdı, ama bu kibirli sözlerinin karşılıksız kalmasına da izin verecek değildi. Ama tam ağzını açmıştı ki, kervanın ön tarafından gelen bağırışmalar sözünü kesti. Muhafızlar hemen fırladılar, Laurie de kısa boylu yol arkadaşına döndü. “Bu da neyin nesi böyle?”

Cevabını beklemeden aşağı atlayıp koşmaya başladı. Pug da onu izledi. Kervanın başına, Shinzawai Lordu’nun tahtırevanının arkasına vardıklarında, yoldan kendilerine doğru yaklaşan bazı şekiller gördüler. Laurie Pug’ın koluna yapıştı. “Atlılar!”

Pug neredeyse gözlerine inanamayacaktı, çünkü Shinzawai malikânesinden gelen yoldan, görünüşe göre gerçekten de atlılar yaklaşıyordu. Yaklaştıkları zamansa bir atlı ve üç cho-ja olduklarını gördü, üçü de gösterişli lacivert giysiler giymişlerdi.

Kahverengi saçlı, çoğundan uzun boylu, genç bir Tsurani olan atlı, atından indi. Hareketleri hantaldı ve Laurie, “En iyi binekleri bu ise, askeri anlamda hiçbir tehdit oluşturamazlar,” dedi. “Bak, ne eyer, ne de gem yok, yalnızca deri kayışlardan yapılmış, uydurma bir koşum var. Zavallı at da görünüşüne bakılırsa, aylardır iyi bir tımar yüzü görmemiş.”

Atlı yaklaşırken tahtırevanın perdesi aralandı. Köleler tahtırevanı yere indirdiler ve Shinzawai Lordu dışarı çıktı. Hokanu kervanın arkasında, muhafızların arasında bulunduğu yerden babasının yanına gelmiş, atlıyla kucaklaşıp selâmlaşıyordu. Sonra atlı Shinzawai Lordu’nu kucakladı. Pug ve Laurie atlının, “Baba! Seni tekrar görmek güzel,” dediğini duydular.

Shinzawai Lordu da, “Kasumi! Büyük oğlumu görmek çok güzel,” dedi. “Ne zaman döndün?”

“Bir haftadan az bir süre önce. Jamar’a gelecektim, ama buraya geleceğinizi duydum, ben de bekledim.”

“Buna memnun oldum. Yanındakiler kim?” Yaratıkları işaret etti.

En öndekini göstererek, “Bu,” dedi, “Hücum Önderi X’calak, Midkemia dağlarının altındaki kısa boylularla savaştan yeni döndü.”

Yaratık ileri çıkıp elini kaldırarak -tıpkı bir insan gibi- selam verdi ve güçlü, tiz bir sesle, “Selam sana, Shinzawai Lordu Kamatsu,” dedi. “Ceddinize saygılar.”

Shinzawai Lordu da belini hafifçe eğerek selam verdi. “Selam, X’calak. Kovanınıza saygılar. Cho-jalara kapımız her zaman açıktır.”

Yaratık geri çekilip bekledi. Lord dönüp ata baktı. “Üzerine oturduğun bu şey de nedir, oğlum?”

“Bir at, Baba. Barbarların savaşta bindikleri bir yaratık. Sana daha önce de onlardan söz etmiştim. Gerçekten inanılmaz bir yaratık. Üzerindeyken, en hızlı cho-ja koşucusunu bile geçebilirim.”

“Üzerinde nasıl duruyorsun peki?”

Shinzawailerin büyük oğlu güldü. “Korkarım ki, büyük zorlukla. Barbarların bunun için bazı numaraları var, ama henüz öğrenemedim.”

Hokanu gülümsedi. “Belki birkaç ders ayarlayabiliriz.”

Kasumi samimi bir hareketle sırtına bir şaplak attı. “Birkaç barbardan istedim, ne yazık ki, hepsi ölüydü.”

“Burada ölü olmayan iki tane var.”

Kasumi erkek kardeşinin arkasına bakınca, etraflarında toplanmış olan kölelerden en az bir baş boyu daha uzun olan Laurie’yi gördü. “Pekâlâ. Eh, ondan bunu istemeliyiz. Baba, iznin olursa, eve dönüp gelişiniz için hazırlıkları tamamlamak istiyorum.”

Kamatsu oğluna sarılıp onayladı. Büyük oğul atın yelesini avuçladı ve atletik bir sıçrayışla bindi. El sallayarak uzaklaştı.

Pug ve Laurie hemen arabadaki yerlerine döndüler. Laurie, “Daha önce o şeylerden görmüş müydün hiç?” diye sordu.

Pug başıyla onayladı. “Evet. Tsuraniler onlara cho-ja diyor. Tıpkı karıncalar gibi büyük kovan tümseklerinde yaşarlar. Kampta konuştuğum Tsurani köleler, onların çok uzun zamandır var olduklarını söylemişlerdi. İmparatorluk’a sadıklar, ama hatırladığıma göre biri, her kovanın kendi kraliçesi olduğunu söylemişti.”

Laurie tek eliyle tutunarak, arabanın ön tarafını kolaçan etti. “Onlarla yaya olarak karşılaşmak istemem. Nasıl koştuklarına baksana.”

Pug bir şey söylemedi. Shinzawailerin büyük oğlunun dağın eteklerindeki kısa boylular hakkında söyledikleri, eski anıları canlandırmıştı. Tomas yaşıyorsa, diye düşündü, şimdi yetişkin bir adamdır. Eğer yaşıyorsa.

Shinzawai malikânesi muazzamdı. Pug’ın gördüğü -tapınak ve saraylar hariç- en büyük bina olduğu açıktı. Bir tepeye kurulmuştu ve miller boyu uzayıp giden bir doğa manzarasına hakimdi. Ev tıpkı Jamar’daki gibi kare şeklindeydi, ama boyutları kat kat büyüktü. Şehirdeki ev bunun iç bahçesine rahatlıkla sığabilirdi. Bahçenin arkasında da dış binalar, mutfak ve köle kulübeleri vardı.

Pug bahçeyi görebilmek için başını dışarı uzattı, ama hızlı yürüyorlardı ve her şeyi iyice görmeye yetecek zaman yoktu. Hadonra Septiem ona çıkıştı. “Oyalanma.”

Pug adımlarını açıp Laurie’nin arkasına yetişti. Ama kısa bir göz atışta bile bahçe oldukça etkileyiciydi. Minyatür ağaçların ve çiçek açmış bitkilerin ortasına yapılmış üç havuzun yanlarına çok sayıda gölgelik ağaç dikilmişti. Rahat dinlenme için taş banklar yerleştirilmişti ve her yerde çakıllarla döşenmiş zarif yollar vardı. Bu minik parkın çevresinde de üç katlı bina yükseliyordu. Üstteki iki katta balkonlar vardı ve çok sayıda merdivenle birbirlerine bağlanmışlardı. Üst katlarda koşuşturan hizmetçiler görülebiliyordu, ama bahçede, en azından geçtikleri kısmında, başka kimse yok gibiydi.

Kayarak açılan bir kapıya geldiklerinde Septiem onlara döndü. Sert bir sesle, “Sizi iki barbar, bu evin efendilerinin önünde hareketlerinize dikkat edin, yoksa tanrılar adına yemin ederim ki, ikinizin de sırtlarındaki deriyi santim santim yüzdürürüm. Size ne söylüyorsam hepsini yapacaksınız, yoksa Efendi Hokanu’nun sizi bataklıklarda çürümeye bırakmış olmasını dilersiniz.”

Kapıyı kaydırarak açtı ve kölelerin geldiğini duyurdu. İçeri girmeleri emredildi ve Septiem ikisini birden içeri itti. Kendilerini üzeri bir resimle kaplı, yarı saydam, büyük bir kapıdan süzülen, rengârenk ışıkla dolu bir odada buldular. Duvarlarda küçük ve zarif, her biri usta işi olan oymalar, goblenler ve tablolar asılıydı. Zemin, Tsuranilerde adet olduğu üzere kalın bir minder yığınıyla kaplıydı. Büyük bir minderin üzerinde Shinzawai Lordu Kamatsu oturuyordu; iki oğlu ise karşısındaydı. Hepsi de kumaşı ve dikimi pahalı olan, yalnızca çalışmadıkları zamanlarda giydikleri kısa giysiler içindeydiler. Pug ve Laurie, kendileriyle konuşulana dek gözlerini yerden kaldırmadan beklediler.

İlk konuşan Hokanu oldu. “Sarışın devin adı Loh-’re, daha normal boylu olan da Poog.”

Laurie ağzını açacak gibi oldu, ama daha ağzını açamadan Pug onu dirseğiyle dürttü.

Büyük oğul bu hareketi fark etti ve, “Konuşacak mısın?” dedi.

Laurie başını kaldırdı, sonra hemen indirdi. Emirler çok açıktı: Konuşman emredilene kadar konuşma. Laurie bu sorunun bir emir olduğundan emin değildi.

Evin efendisi, “Konuş,” dedi.

Laurie Kasumi’ye baktı. “Ben Laurie’yim, efendim. Loree. Arkadaşım da Poog değil, Pug.”

Hokanu yanlışın düzeltilmesine şaşırmış gibiydi, ama büyük kardeş başıyla onayladı ve isimleri doğru olarak telaffuz edene kadar birkaç defa tekrarladı. Sonra, “Hiç ata bindiniz mi?” diye sordu.

İki köle de olumlu anlamda başlarını salladılar. Kasumi, “İyi,” dedi. “Öyleyse bana bunun en iyi nasıl yapılacağını gösterebilirsiniz.”

Pug, eğik duran boynunun müsaade ettiği kadarıyla bakışlarını odada gezdirirken, gözüne bir şey çarptı. Shinzawai Lordu’nun yanında bir oyun tahtası ve tanıdık figürlere benzer bir şeyler duruyordu. Kamatsu bunu fark etti ve, “Bu oyunu biliyor musun?” diye sordu. Uzanıp oyun tahtasını alarak önüne koydu.

Pug, “Efendim, bu oyunu biliyorum,” dedi. “Biz buna satranç deriz.”

Hokanu, öne doğru uzanmış olan kardeşine baktı. “Birçoklarının da söylediği gibi, Baba, barbarlarla daha önce de ilişkiler olmuş.”

Babası elini sallayarak bu yorumu geçiştirdi. “Bu bir teori.” Pug’a, “Otur ve taşların nasıl hareket ettiklerini göster,” dedi.

Pug oturup, Kulgan’ın öğrettiklerini hatırlamaya çalıştı. Bu oyunda vasat bir öğrenciydi, ama birkaç temel açılış biliyordu. Bir piyonu ileri sürdü ve, “Bu taş yalnızca bir kare ilerleyebilir, efendim, ama ilk olarak oynandığı zaman hariç,” dedi. “O zaman iki kare ilerleyebilir.” Evin efendisi başıyla onaylayarak, devam etmesini işaret etti. “Bu taş da attır ve şu şekilde hareket eder,” dedi Pug.

Çeşitli taşların hareketlerini gösterdikten sonra, Shinzawai Lordu, “Biz bu oyuna şah deriz,” dedi. “Taşların adları farklı, ama aynı oyun. Gel, oynayacağız.”

Kamatsu beyaz taşları Pug’a verdi. O, şahın önündeki piyonu ilerleterek sıradan bir açılış yaptı, Kamatsu da karşılık verdi. Pug kötü oynadı ve kısa sürede yenildi. Diğerleri oyun boyunca çıt çıkarmadan izlediler. Oyun bitince lord, “Kendi halkın içinde iyi bir oyuncu musun?” dedi.

“Hayır, efendim. Kötü bir oyuncuyum.”

Gözlerinin kenarları kırışarak gülümsedi. “Öyleyse halkın sanıldığı kadar barbar olmasa gerek. Yakında yine oynayacağız.”

Büyük oğluna başıyla işaret verdi ve Kasumi ayağa kalktı. Babasına eğilip selam vererek Pug ve Laurie’ye, “Gelin,” dedi.

Evin efendisine selam verip, Kasumi’nin ardından odadan çıktılar. Onları evin içinden geçirerek şilte ve minderlerle dolu, daha küçük bir odaya getirdi. “Burada uyuyacaksınız. Benim odam hemen bitişikte. Sizi her an elimin altında istiyorum.”

Laurie sesini yükselterek konuşmaya cüret etti. “Efendimiz bizden ne istiyor?”

Kasumi onu bir an süzdü. “Siz barbarlardan asla iyi köle olmaz. Haddinizi hemen aşıyorsunuz.”

Laurie bir özür gevelemeye başladı, ama sözü kesildi. “Bunun bir önemi yok. Beni eğiteceksin, Laurie. Ata binmeyi ve dilinizi konuşmayı öğreteceksin. İkiniz de. Kendi aranızda konuşurken çıkardığınız şu” -duraksadı, sonra düz, burundan gelen bir wa-wa-wa sesi çıkardı- “seslerinin ne anlama geldiğini öğreneceğim.”

Tüm evde yankılanan tek bir çan sesi konuşmalarını böldü. Kasumi, “Bir Yüce geliyor," dedi. “Odanızda kalın. Benim gidip babamla birlikte onu karşılamam gerek.” Aceleyle uzaklaşarak, iki Midkemialıyı yeni odalarında, hayatlarındaki bu son değişikliği düşünmeye bıraktı.

Bunu izleyen iki gün içinde Pug ve Laurie, Shinzawailerin önemli misafirini iki kez gördüler. Görünüşü Shinzawai lorduna oldukça benziyordu, ama ondan daha inceydi ve Tsurani Yücelerine özgü siyah cüppeyi giyiyordu. Pug hizmetkârlara sorduğu birkaç soruyla pek bir şey öğrenememişti. Gördükleri, Tsuranilerin Yücelere karşı neden böylesine bir korkuyla karışık saygı duyduklarını anlamaları için yeterli olmamıştı. Apayrı bir güç gibiydiler ve Tsurani sosyal yapısını pek kavrayamamış olan Pug, tam olarak nasıl bir konuma sahip olduklarını bilemiyordu. Önceleri bir tür toplumsal utanç taşıdıklarını düşünmüştü, çünkü kendisine söylenen tek şey, Yücelerin “yasanın dışında” olduklarıydı. Daha sonra, Pug’ın önemli konulardaki bilgisizliğine inanamayan bir Tsurani kölesi artık bıkmış ve Yücelerin, İmparator için yaptıkları ve ne olduğu bilinmeyen bir hizmet karşılığında çok az toplumsal sınırlamaya tabi olduklarını, bazen de hiç olmadıklarını açıklamıştı.

Bu arada Pug, esaretin verdiği yabancılık duygusunu hafifleten bir keşif yapmıştı. Needra ağıllarının arkasında viyaklayan, kuyruklarını sallayan köpeklerle dolu bir köpek kulübesi bulmuştu. Kelewan’da gördüğü, Midkemia’dakilere benzeyen tek hayvan bunlardı ve yanında olmalarından tarifsiz bir zevk duyuyordu. Hemen odalarına geri koşup Laurie’yi kulübeye getirmişti. Şimdi de oynaşıp duran bir grup köpeğin ortasında oturuyorlardı.

Laurie heyecanla oynamalarına güldü. Dük’ün av köpeklerine pek benzemiyorlardı, bacakları daha uzun ve daha zayıftılar. Kulakları sivriydi ve duydukları her seste dikiliyorlardı.

“Daha önce de bunlar gibisini görmüştüm, Gulbi’de. Kuzey Büyük Kesh Ticaret Yolu’nda bir şehirdir. Bunlara tazı denir ve Güneş Vadisi yakınlarındaki çayırlarda hızlı kedileri ve antilopları yakalamak için kullanılırlar.”

Rachmad adında zayıf, gözkapakları sarkmış bir köle olan kulübe bakıcısı yaklaşıp onları kuşkuyla izledi. “Burada ne yapıyorsunuz?”

Laurie huysuz adama bir baktı ve şaka yollu bir hareketle bir yavrunun burnunu çekti. “Yurdumuzdan ayrıldığımızdan beri köpek görmemiştik, Rachmad. Efendimiz Yüce ile ilgileniyor, biz de güzel kulübeni ziyaret edelim dedik.”

“Güzel kulübe” sözünü duyunca sert yüz birden ışıldadı. “Köpekleri sağlıklı tutmaya çalışıyorum. Onları kilit altında tutmamız gerek, yoksa kendilerini hiç sevmeyen cho-jalarla uğraşıyorlar.” Pug bir an için, onların da atlar gibi Midkemia’dan alınmış olabileceğini düşündü. Nereden geldiklerini sorunca Rachmad ona sanki bir deliymiş gibi baktı. “Herhalde güneşte biraz fazla kaldın sen. Köpekler hep vardı.” Bu son sözle birlikte konuşmasını noktalayıp gitti.

O gece geç saatlerde Pug uyandığında, Laurie’yi odalarına girerken gördü. “Neredeydin?”

“Şşt! Tüm evi ayağa kaldırmak mı istiyorsun? Uyumana bak.”

“Nereye gittin?” diye sordu Pug kısık sesle.

Loş ışıkta Laurie’nin sırıtışı görülebiliyordu. “Aşçı yamaklarından birine uğradım, biraz... sohbet ettik.”

“Ya. Almorella mı?”

“Evet,” diye coşkuyla cevap verdi. “Ne kız ama.” Mutfakta çalışan genç köle kız, kervanın dört gün önceki gelişinden beri Laurie’yle uzun uzun bakışıyordu.

Laurie bir anlık sessizlikten sonra, “Sen de birkaç arkadaş edinmelisin,” dedi. “Her şeye bambaşka bir açıdan bakmanı sağlıyor.”

“Eminim öyledir,” dedi Pug, sitemle karışık bir imrenmeyle. Almorella Pug’a yakın bir yaşta, parlak koyu renk gözlü, zeki ve neşeli bir kızdı.

“Şu küçük Katala’ya gelince. Bana kalırsa o da sana göz koymuş.”

Yanakları kızaran Pug arkadaşına bir yastık fırlattı. “Öf, kapa çeneni de uyu.”

Laurie kahkahasını bastırdı. Şiltesine dönüp Pug’ı düşünceleriyle baş başa bıraktı.

Havada hafif bir yağmur kokusu vardı ve Pug bunun verdiği serinlik hissini memnuniyetle karşılamıştı. Laurie Kasumi’nin atının üzerinde oturuyor, genç subay da yanında durmuş izliyordu. Tsurani zanaatkârları Laurie’nin tarifine göre bir eyer ve gem yapmışlardı, şimdi de Laurie bunların nasıl kullanıldıklarını gösteriyordu.

“Bu at savaş eğitimi almış,” diye bağırdı Laurie. “Boynundan dizginlenebiliyor,” -dizginleri atın boynunun önce bir, sonra diğer tarafına getirerek gösterdi- “ya da bacaklarla yönlendirilebiliyor.” Ellerini kaldırarak evin büyük oğluna bunun nasıl yapıldığını gösterdi.

Genç soyluyu üç haftadır eğitiyorlardı, o da bu işe doğal bir yatkınlığı olduğunu göstermişti. Laurie attan indi ve Kasumi bindi. Tsurani başlangıçta biraz hantal hareket ediyor, eyeri ona tuhaf bir his veriyordu. Seke seke ilerlerken Pug, “Efendim, bacaklarınızın alt kısmıyla sıkıca kavrayın!” diye seslendi. At baskıyı hissetti ve temposunu artırdı. Kasumi ise artan hız karşısında endişeleneceğine heyecanlanmış görünüyordu. “Topuklarınızı aşağıda tutun!” diye bağırdı Pug. Sonra Kasumi iki köleden de başka talimat almadan atın böğrünü sertçe dürttü ve açık arazide koşturmaya başladı.

Laurie çayırlarda gözden yitişini izledi ve, “Ya doğuştan binici ya da kendini öldürecek,” dedi.

Pug başıyla onayladı. “Bence püf noktasını kaptı. Cesaretten yoksun olmadığı da kesin..”

Laurie yerden uzun bir ot koparıp dişlerinin arasına aldı. Eğilip ayaklarının dibinde yatan bir dişi köpeğin kulağını sıvazladı, bunu yapmaktaki amacı köpekle oynamak olduğu kadar, dikkatini dağıtarak atın peşinden gitmesine de engel olmaktı. Köpek sırt üstü uzandı ve oynaşarak elini ısırdı.

Laurie Pug’a döndü. “Dostumuzun neler çevirdiğini merak ediyorum.”

Pug omuzlarını silkti. “Ne demek istiyorsun?”

“İlk geldiğimiz zamanı hatırlıyor musun? Kasumi’nin yanındaki cho-jalarla birlikte yola çıkmak üzere olduğunu duymuştum. Eh, o üç cho-ja askeri bu sabah gittiler -zaten Bethel de o yüzden ağılın dışında, burada- ve kulağıma gelen söylentilere göre, Shinzawailerin büyük oğlunun emirleri birdenbire değişmiş. Bütün bunları şu binicilik ve lisan dersleriyle birleştirince, ortaya ne çıkıyor?”

Pug gerindi. “Bilmiyorum.”

“Ben de bilmiyorum.” Laurie’nin sesi sıkıntılıydı. “Ama çok önemli şeyler oluyor.” Gözlerini ovaya çevirip sakin bir sesle, “Tüm istediğim dolaşıp öykülerimi anlatmak, şarkılarımı söylemek ve günün birinde de bir hanı olan bir dula rastlamaktı.”

Pug güldü. “Bence bütün bu hoş maceralardan sonra meyhane işletmek sana sıkıcı gelir.”

“Ne hoş maceralar ama. Bir grup dağlı milis ile birlikte at sürerken karşımıza tüm Tsurani ordusu çıkıveriyor. O zamandan bu yana defalarca dövüldüm, bataklıklarda çamur kazıyarak dört aydan fazla zaman geçirdim, bu dünyanın yarısını yürüyerek kat ettim-”

“Hatırladığım kadarıyla bir arabada yol almıştın.”

“Tamam, dünyanın yarısını arabayla tat ettim, şimdi de bir Tsuranuanni lordunun büyük oğlu Kasumi Shinzawai’ye binicilik dersleri veriyorum. Büyük baladlar için pek uygun bir malzeme sayılmaz.”

Pug acı acı gülümsedi. “Bataklıklarda dört yıl da geçirebilirdin. Kendini şanslı saymalısın. En azından yarın da burada olacağına güvenebilirsin. Tabii Septiem seni gece geç saatlerde mutfakta yaramazlık yaparken yakalamazsa.”

Laurie Pug’ı dikkatle süzdü. “Şaka ediyorsun. Yani Septiem hakkında. Sana sormayı defalarca düşündüm, Pug. Neden esir olmadan önceki hayatından hiç söz etmiyorsun?”

Pug dalgınlıkla bakışlarını çevirdi. “Bataklıktaki kampta edindiğim bir alışkanlık bu. Bir zamanlar ne olduğunu hatırlamanın bir faydası olmuyor. Özgür olarak doğduklarını unutamadıkları için ölen cesur adamlar gördüm.”

Laurie köpeğin kulağını okşadı. “Ama burada durum farklı.”

“Öyle mi, dersin? Jamar’dayken birinin senden bir şey istemesi hakkında söylediklerini hatırlasana. Bence burada ne kadar rahat edersen, senden istediklerini almaları da o kadar kolay olur. Şu Shinzawai lordu hiç de aptal değil.” Sonra sözde konuyu değiştirerek, “Bir köpek ya da atı kırbaçla mı, şefkatle mi eğitmek mi daha iyidir?” diye sordu.

Laurie başım kaldırdı. “Ne? Ha, şefkatle, ama disiplin de kullanman gerek.”

Pug onayladı. “Bence biz de Bethel ve türdeşleri gibi muamele görüyoruz. Ama hâlâ köleyiz. Bunu asla unutma.”

Laurie bir şey söylemeden, uzun uzun uzaklara baktı.

Yeniden görünen evin büyük oğlunun bağırışları, ikisini de daldıkları düşüncelerinden ayırdı. Atını önlerinde durdurarak aşağı indi. Yarım yamalak Kraliyet diliyle, “Uçuyor bu,” dedi. Kasumi becerikli bir öğrenciydi ve dili çabucak öğreniyordu. Dil derslerini, Midkemia ülkesi ve insanları hakkında ardı arkası kesilmeyen sorularıyla destekliyordu. Kraliyetteki hayatta olup da ilgisini çekmeyen tek bir şey bile yok gibiydi. Satıcılarla nasıl pazarlık edildiği ya da farklı rütbelerdeki kişilerle konuşurken nasıl hitap edilmesi gerektiği gibi son derece sıradan şeyler hakkında bile sorular sormuştu.

Kasumi atı kendisi için özel olarak yapılmış olan sundurmaya götürürken, Pug da atın ayaklarında bir rahatsızlık olup olmadığına baktı. Reçine yedirilmiş tahtadan, deneme yanılma yöntemiyle nallar yapmışlardı ve göründüğü kadarıyla işe yaramışlardı. Yürürken Kasumi, “Aklıma bir şey takıldı,” dedi. “Lordlar Kongresi hakkında söylediklerinizi de düşününce, Kralınızın nasıl yönettiğini anlamıyorum. Lütfen bu konuyu açıklayın.”

Laurie bir kaşını kaldırarak Pug’a baktı. Kraliyet politikaları hakkında Laurie’den daha fazlasını bilmese de, bildiklerini daha iyi açıklayabilirdi. Pug, “Kralı kongre seçer,” dedi, “ama bu daha çok bir usûl meselesidir.”

“Usül mü?”

“Yani gelenek. Tahtın varisi daima seçilir, belli bir varis olmadığı zamanlar hariç. Bu, iç savaşı durdurmanın en iyi yoludur, çünkü kongrenin kararı son sözdür.” Krondor Prensi’nin yeğeni karşısında nasıl çekildiğini ve kongrenin onun dileğine uyduğunu anlattı. “Peki İmparatorluk’ta işler nasıl yürüyor?”

Kasumi biraz düşündükten sonra, “Aslında pek de farklı sayılmaz,” dedi. “Her imparator tanrıların seçimidir, ama bana anlattıklarınıza bakılırsa, sizin Kralınıza benzemez. Kutsal Şehir’de yaşar ve hükmeder, ama onunki ruhani bir liderliktir. Bizi tanrıların gazabından korur.”

Laurie, “Peki yöneten kimdir?” diye sordu.

Sundurmaya vardılar ve Kasumi eyerle gemi çıkarıp atı tımarlamaya başladı. “Burada işler sizin ülkenizde olduğundan farklı.” Dillerini konuşmakta zorlanmaya başlamıştı ve Tsurani diline döndü. “Bir ailenin Yönetici Lordu, mülkiyeti üzerinde mutlak hakimiyet sahibidir. Her aile bir klana aittir, klanın en güçlü lordu da Savaş Şefi’dir. Klan içinde her aile lordunun kendi gücü ölçüsünde yetkileri vardır. Shinzawailer Kanazawai klanına bağlıdır. Biz bu klan içinde, Kedalardan sonra en güçlü ikinci aileyiz. Babam gençliğinde klan ordularının komutanı, bir Savaş Şefi idi, sizin anlayacağınız generaldi. Ailelerin konumları nesilden nesile değişir, yani benim o kadar yüksek bir konuma gelmem pek mümkün değil.

“Her klanın önde gelen lordları Yüce Konsey’i oluştururlar. Savaş Lordu’na danışmanlık yaparlar. O, İmparator adına yönetir, ama İmparator’un onun idaresini geçersiz kılması da mümkün.”

“İmparator Savaş Lordu’nun idaresini gerçekten de geçersiz kılar mı?” diye sordu Laurie.

“Asla.”

“Savaş Lordu nasıl seçilir?” diye sordu Pug.

“Bunu açıklamak kolay değil. Eski Savaş Lordu ölünce klanlar toplanır. Lordlar büyük bir topluluk oluştururlar, yalnızca konsey değil, her ailenin başı da gelir. Baş başa verip planlar yaparlar, bazen kan davaları çıkar, ama sonunda yeni bir Savaş Lordu seçilir.”

Pug gözlerinin önüne düşen saçları arkaya itti. “Madem ki Savaş Lordu’nun klanı en güçlüsü, makamı yeniden almalarına kim engel olabilir ki?”

Kasumi sıkıntılı görünüyordu. “Bunu açıklamak kolay değil. Belki de anlamak için Tsurani olmanız gerek. Bir klan ya da içindeki bir aile ne kadar güçlenirse güçlensin, yalnızca beş aileden birinin lordu Savaş Lordu seçilebilir. Onlar da Keda, Tonmargu, Minwanabi, Oaxatucan ve Xacatecas aileleridir. Yani aday olabilecek yalnızca beş lord var. Şimdiki Savaş Lordu bir Oaxatucan, yani Kanazawai klanının yıldızı pek parlak değil. Onun klanı, yani Omechanlar şimdi yükselişte. Onlara rakip olabilecek olan yalnızca Minwanabiler ve şu anda iki aile savaş yüzünden işbirliği yapmış durumda. İşte durum bu.”

Laurie başını salladı. “Bu aile ve klan meselelerinin yanında bizim politik işlerimiz çok basit kalıyor.”

Kasumi güldü. “Bu politika değil. Politika partilerin alanına girer.”

“Partiler mi?” diye sordu Laurie, kafasının iyice karıştığı belliydi.

“Birçok parti var. Mavi Çark, Altın Çiçek, Yeşim Göz, Gelişim Partisi, Savaş Partisi ve başkaları. Aileler kendi ihtiyaçlarına göre farklı partilere üye olabilirler. Bazen bir klan içindeki aileler farklı partilere katılırlar. Bazen de o dönemdeki ihtiyaçlarına göre parti değiştirebilirler. Kimi zaman da aynı anda iki partiyi birden desteklerler ya da hiçbirini.”

“Çok istikrarsız bir yönetim gibi görünüyor,” dedi Laurie.

Kasumi güldü. “İki bin yıldan uzun süredir ayakta. Bizde eski bir deyiş vardır: Yüce Konseyde kardeş olmaz.’ Bunu aklınızdan çıkarmayın, belki o zaman anlarsınız.”

Pug bir sonraki sorusunu iyice ölçüp tarttıktan sonra sordu. “Efendim, bütün bunlar arasında Yüceler’den hiç söz etmediniz. Neden acaba?”

Kasumi atı tımarlamayı bırakıp bir an Pug’a baktı, sonra işine devam etti. “Onların politikayla bir ilgileri yok. Yasaların dışındadırlar ve bir klana da bağlı değildirler.” Yine duraksadı. “Neden soruyorsun?"

“Anladığım kadarıyla çok büyük bir saygı görüyorlar ve bir tanesi buraya geldiğine göre, beni aydınlatabilirsiniz diye düşündüm.”

“Saygı görüyorlar, çünkü İmparatorluk’un kaderi daima onların ellerindedir. Bu çok ciddi bir sorumluluk. Bütün bağlarını terk ederler ve pek azının büyücüler topluluğu dışında özel bir hayatı vardır. Ailesi olanlar onlardan ayrı yaşarlar ve çocukları da yaşları gelince kendi eski ailelerinin yanına gönderilirler. Kolay bir şey değil. Çok şeyden feragat ederler.”

Pug Kasumi’yi dikkatle süzdü. Söyledikleri canını sıkmıştı sanki. “Babamı görmeye gelen Yüce de, çocukken ailemizin bir üyesiydi. O benim amcamdı. Artık durum bizim için zor, çünkü resmiyeti korumak zorunda ve akrabalık talep edemez. Bana kalırsa, bizden uzak durması daha iyi.” Son cümlesini alçak sesle söylemişti.

Laurie de kısık bir sesle, “Neden, efendim?” diye sordu.

“Çünkü bu Hokanu için çok zor. Benim kardeşim olmadan önce Yüce’nin oğluydu o.”

Atın bakımını bitirip kulübeden ayrıldılar. Yemek saatinin yaklaştığını bilen Bethel önden koşuyordu. Köpek kulübelerinin önünden geçerken Rachmad onu çağırınca o da diğer köpeklere katıldı.

Yol boyunca tek kelime etmediler, Kasumi odasına giderken de Midkemialılara başka bir şey söylemedi. Pug şiltesine uzanıp akşam yemeği çağrısını beklerken öğrendiklerini düşündü. Tuhaf yanlarına rağmen Tsuraniler de tıpkı diğer insanlar gibiydiler. Her nasılsa bunu hem rahatlatıcı, hem de rahatsız edici buluyordu.

İki hafta sonra Pug’ın düşünmesi gereken başka bir sorun çıktı. Katala bir süredir Pug’ın ilgisizliğinden hiç de hoşnut olmadığını belli ediyordu. Başlangıçta basit hareketlerle, sonra daha bariz işaretlerle onun ilgisini çekmeye çalışmıştı. O öğleden sonra mutfağın arkasında Pug ona rastladığında ise işler çığrından çıkmıştı.

Laurie ve Kasumi, bir süredir Shinzawaili bir ahşap ustasının da yardımıyla küçük bir kopuz yapmaya çalışıyorlardı. Kasumi ozanın müziğine ilgi duyduğunu söylemiş ve son birkaç gün boyunca Laurie’nin ağacın hangi damarının uygun olduğu, tahtanın nasıl kesileceği ve çalgıya şekil verme yöntemi konusunda usta ile tartışmalarını yakından izlemişti. Needra bağırsaklarından iyi tel olup olmayacağı ve daha binlerce ayrıntı kafasını iyice karıştırmıştı. Pug ise bütün bunları pek de ilgi çekici bulmamış ve birkaç gün sonra uzaklaşmak için her türlü bahaneyi uydurur olmuştu. İşlenen ağacın kokusu ona bataklıkta kesilen ağaçların kokusunu hatırlatıyor ve bu da ahşap ustasının kulübesindeki reçine kaplarından uzak durmasına neden oluyordu.

O öğleden sonra Katala köşeden göründüğünde de, mutfak sundurmasının gölgesinde yatıyordu. Onu görünce kanının çekildiğini hissetti. Onu çok çekici buluyor, ama konuşmaya çalıştığında söyleyecek bir şey bulamıyordu. Yalnızca birkaç boş laf geveliyor, mahçup oluyor ve aceleyle uzaklaşıyordu. Son zamanlarda da hiçbir şey söylememeye başlamıştı. O öğleden sonra kız yaklaşırken de ona belli belirsiz gülümsemiş, kızda önünden geçip uzaklaşmaya başlamıştı. Birdenbire dönmüştü, ağlamak üzereydi.

“Neden beni beğenmiyorsun? Çok çirkinim de yüzümü görmeye mi dayanamıyorsun?"

Pug ağzı açık, tek kelime edemeden donakalmıştı. Kız bir an durmuş, sonra Pug’ın bacağına bir tekme atmıştı. Burnunu çekerek, “Aptal barbar,” demiş ve hızla uzaklaşmıştı.

Pug şimdi de odasında, öğleden sonra yaşadığı olay yüzünden şaşkın ve huzursuz bir halde oturuyordu. Laurie kopuzu için tahtadan akort anahtarları oyuyordu. Nihayet bıçağını bırakıp, “Sorun ne, Pug?” diye sordu. “Gören de seni Köle Başı yapıp bataklıklara geri yolluyorlarmış sanır.”

Pug şiltesinde sırt üstü uzanıp, gözlerini tavana dikti. “Sorun Katala.”

“Ya,” dedi Laurie.

“Ne demek, ‘ya’?”

“Hiç, sadece Almorella bana kızcağızın son iki haftadır çok huysuzlaştığını söylemişti, son günlerde senin de mezbahalık öküzden farkın yok. Neler oluyor?”

“Bilmiyorum. O... o sadece... O bugün beni tekmeledi.”

Laurie başını arkaya savurup bir kahkaha attı. “Tanrı aşkına, bunu neden yaptı peki?”

“Bilmiyorum. Tekmeledi işte.”

“Sen ne yaptın peki?”

“Hiçbir şey yapmadım.”

“Ha!” diye patladı Laurie coşkuyla. “İşte mesele bu, Pug. Bir kadının, hoşlanmadığı bir erkeğin aşırı ilgi göstermesinden daha çok nefret ettiği tek bir şey vardır -o da, hoşlandığı bir erkeğin yeterince ilgi göstermemesidir.”

Pug sıkıntılı görünüyordu. “Ben de öyle bir şey olduğunu tahmin etmiştim.”

Laurie’nin yüzünde bir şaşkınlık ifadesi belirdi. “Ne o? Onu beğenmiyor musun?”

Pug öne doğru eğilip dirseklerini dizlerine dayayarak, “Sorun bu değil. Onu beğeniyorum. Çok güzel ve hoş biri. Ama...”

“Ama ne?”

Pug arkadaşına keskin bir bakış attı, kendisini alaya alıp almadığını anlamak ister gibiydi. Laurie gülümsüyordu, ama dostça, güven verici bir ifadeyle. Pug devam etti. “Ama... başka biri var.”

Laurie ağzı açık kalakaldı, sonra toparlanıp ağzını kapattı. “Kim? Almorella’yı saymazsak, tanrıların unuttuğu bu dünyadaki en güzel kız Katala.” İç çekti. “Doğrusu Almorella’dan bile güzel, ama sadece birazcık. Hem ben senin başka bir kadınla konuştuğunu hiç görmedim, biriyle kırıştırsan da fark ederdim.”

Pug başını sallayıp bakışlarını indirdi. “Hayır, Laurie. Demek istediğim geride, ülkemde biri var.”

Laurie’nin ağzı yine açık kaldı, sonra kendini geriye bırakıp yüksek sesle iç çekti. “ ‘Ülkemde’ mi! Bu küçük çocukla ne yapacağım ben? Bunda hiç kafa yok yahu!” Dirseğinin üzerinde doğrulup, “Bu konuşan Pug olabilir mi?” dedi. “Bana geçmişi geçmişte bırakmamı öğütleyen dostum? Ülkende bıraktığın hayatı düşünmenin yalnızca ölümü çabuklaştıracağında ısrar eden kişi?”

Pug iğneli sorulara kulak asmadı. “Bu farklı.”

“Nesi farklıymış? Ruthia aşkına -ki o eşref saatinde budakları, sarhoşları ve ozanları korur- bunun farklı olduğunu nasıl söyleyebilirsin? O kız her kimse, onu bir daha görmek için on kere on binde bir şansın var mı sence?”

“Biliyorum, ama Carline’i düşünmek beni sayısız defa aklımı yitirmekten kurtardı...” Yüksek sesle iç çekti. “Hepimizin bir düşe ihtiyacı var, Laurie.”

Laurie bir an sessizce arkadaşına baktı. “Evet, Pug. Hepimizin bir düşe ihtiyacı var. Yine de,” diye ekledi bilgiç bir ifadeyle, “düş başka şey; canlı, nefes alan, sıcak bir kadın başka şey.” Pug’ın bu sözden rahatsız olduğunu görünce konuyu değiştirdi. “Carline kim, Pug?”

“Lordum Borric’in kızı.”

Laurie’nin gözleri faltaşı gibi açıldı. “Prenses Carline mi?” Pug onayladı. Laurie’nin sesinden keyiflendiği belliydi. “Krondor Prensi’nin kızından sonra Batı Krallığı’nın en gözde soylu kızı mı? Bazı yanların varmış ki, kırk yıl düşünsem aklıma gelmez! Bana ondan söz etsene.”

Pug başlangıçta çekinerek konuşmaya başladı, önce delikanlılığında kıza duyduğu tutkuyu, sonra ilişkilerinin nasıl geliştiğini anlattı. Laurie bir şey söylemedi, soru sormayı bir kenara bırakıp, Pug’ın yıllarca bastırdığı duygularını dökmesine izin verdi. Sonunda Pug, “Belki de Katala’nın canımı bu kadar sıkan tarafı budur. Bazı yönlerden Carline’e benziyor. İkisi de inatçı ve açık yürekliler,” dedi.

Laurie bir şey söylemeden başını salladı. Pug sessizliğe gömüldü, bir an sonra da, “Crydee’de olduğum zamanlar, Carline’e âşık olduğumu sanmıştım. Ama bilemiyorum. Bu tuhaf bir şey mi?”

Laurie olumsuz anlamda başını salladı. “Hayır, Pug. Birini sevmenin birçok yolu var. Bazen aşkı öyle çok isteriz ki, kime âşık olduğumuza pek de bakmayız. Bazense aşkı öylesine kutsayıp yüceltiriz ki, hiçbir sefil insanoğlu gözümüze yeterli görünmez. Ama çoğu zaman aşk kendini ifade etmek, karşındakine, ‘Sende aziz tuttuğum bir şeyler var,’ demek için bir fırsattır. İşin içinde evlilik, hatta bedensel aşk olması da gerekmez. Aile sevgisi, şehir ya da ülke sevgisi, hayata ve insanlara karşı duyulan sevgi olabilir. Hepsi birbirinden farklı, ama hepsi aşk işte. Ama söylesene, Katala’ya karşı olan hislerin Carline’e karşı olanlar gibi mi?”

Pug omuz silkip gülümsedi. “Hayır, pek aynı sayılmazlar. Carline yanımdayken, bilirsin işte, hep biraz uzağımda olmasını isterdim. Herhalde olanları kontrol altında tutma isteğiydi.”

Laurie hafifçe güldü. “Ya Katala?”

Pug yine omuzlarını silkti. “Bilemiyorum. Bu farklı. Onu kontrol altında tutmam gerektiğini hissetmiyorum. Daha ziyade, ona bir şeyler söylemek istiyorum, ama bunu nasıl yapacağımı bilmiyorum. Bana ilk kez gülümsediğinde de öyle oldu. Sessiz kalıp bana fırsat verdiğinde Carline ile konuşabiliyordum. Katala sessiz duruyor, ama ona ne söyleyeceğimi bilmiyorum.” Bir an durdu, sonra yarı iç çekip, yarı inleyerek, “Katala’yı düşünmek bile canımı acıtıyor, Laurie,” dedi.

Laurie geri uzanırken, ağzından dostça bir kıkırtı kaçırdı. “Evet, o acıyı ben de bilirim. Kadınlar konusunda da ilginç bir zevkin olduğunu kabul etmeliyim. Benim gördüğüm kadarıyla Katala bir hazine. Prenses Carline’e gelince...”

Pug sözünü keserek, “Döndüğümüzde sizi tanıştırayım bari,” dedi.

Laurie bunu fazla önemsemedi. “Bu sözünü hatırlatırım. Bak, harika kadınlar bulmakta çok iyisin, tüm söylediğim bu.” Biraz üzgün bir ses tonuyla da, “Keşke ben de öyle olabilseydim,” diye ekledi. “Hayatımda yalnızca meyhane yosmaları, çiftçi kızları ve adi sokak fahişeleri oldu. Sana ne söyleyeceğimi bilemiyorum.”

“Laurie,” dedi Pug. Laurie doğrulup arkadaşına baktı. “Ne... ne yapacağımı bilmiyorum.”

Laurie Pug’ı bir an süzdü, sonra yavaş yavaş anladı ve kahkahalarla başını geriye savurdu. Pug’ın kızmaya başladığını anladı ve sakinleşmesi için ellerini kaldırdı. “Özür dilerim, Pug. Seni utandırmak istemedim. Duymayı umduğum şey bu değildi, hepsi bu.”

Pug biraz yatışarak, “Yakalanıp esir edildiğimde gençtim, henüz on altı yaşımda bile değildim. Hiçbir zaman diğer çocuklarla aynı boyda olamadım, bu yüzden kızlar da bana pek ilgi göstermezlerdi, yani Carline’den önce; toprak beyi olduktan sonra da benimle konuşmaya korkar oldular. Sonra da... Kahretsin, Laurie. Dört yıldır bataklıklardayım. Bir kadınla tanışmak için şansım var mıydı sanki?”

Laurie bir an sessizce durdu ve odadaki gerginlik dağıldı. “Pug, bu kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi, ama dediğin gibi, şansın var mıydı ki?”

“Laurie, ne yapacağım ben?”

“Ne yapmak istiyorsun?” Laurie endişeli bir ifadeyle Pug’a baktı.

“Ona... gitmek istiyorum. Galiba. Emin değilim.”

Laurie çenesini ovuşturdu. “Bak, Pug, bu tür bir konuşmayı, günün birinde bir oğlum olacak olursa ancak onunla yapacağımı düşünmüştüm. Seninle alay etmek istememiştim. Ama beni hazırlıksız yakaladın.” Bakışlarını kaçırıp düşüncelerini toparladı, “Ben daha on iki yaşındayken babam beni evden kovdu; ben en büyük çocuğuydum ve besleyecek yedi boğazı daha vardı. Çiftçilikten de hiç hoşlanmamıştım zaten. Bir komşu çocukla birlikte Tyr-Sog’a gittik ve bir yıl boyunca sokaklarda yaşadık. O aşçı yamağı olup bir paralı asker birliğine katıldı, sonra da asker oldu. Bense gezgin bir müzisyen topluluğuna katıldım. Bir jonglöre çıraklık edip ondan şarkılar, destanlar ve baladlar öğrendim ve dolaşıp durdum.

“Kısa zamanda büyümüş, on üç yaşında bir erkek olmuştum. Toplulukta bir de kadın vardı, bir şarkıcının dul eşiydi ve erkek kardeşleri ve kuzenleriyle birlikte seyahat ediyordu. Yirmi yaşını yeni geçmişti, ama o zamanlar bana çok büyük görünüyordu. Kadınlarla erkekler arasındaki oyunları bana tanıtan da o oldu.” Bir an durup, uzun zamandır unutmuş olduğu anılarına daldı.

Laurie gülümsedi. “On beş yıldan daha uzun zaman oldu, Pug. Ama yüzü hâlâ gözümün önünde. İkimiz de biraz kaybolmuş gibiydik. Kesinlikle planlanmış bir şey değildi. Yoldayken bir öğleden sonra oluverdi işte.

“O çok... nazikti.” Pug’a baktı. “Böbürlenmeme rağmen, korktuğumu biliyordu.” Gülümseyip gözlerini kapadı. “Yüzünün arkasındaki ağaçların arasındaki güneş ışığı ve yabani çiçeklerinkine karışan kokusu hâlâ aklımda.” Gözlerini açtı, “Bunu izleyen iki yıl boyunca birlikteydik, bu arada ben de şarkı söylemeyi öğrendim. Sonra topluluktan ayrıldım.”

“Ne oldu?” diye sordu Pug, bu onun için yeni bir hikâyeydi. Laurie gençliğinden daha önce hiç söz etmemişti.

“Yeniden evlendi. İyi bir adamdı, Malac Geçidi’nden Durrony Vadisi’ne giden yolda bir hanı vardı. Adamın karısı bir yıl önce hummadan ölmüş ve iki küçük oğluyla kalakalmıştı. Durumu bana açıklamaya çalıştı, ama onu dinlemedim. Hiçbir şeyden haberim yoktu ki. Daha on altı yaşımdaydım ve dünya basit bir yerdi.”

Pug onayladı. “Ne demek istediğini anlıyorum.”

Laurie, “Bak, söylemeye çalıştığım şu ki, derdini anlıyorum,” dedi. “İşlerin nasıl yürüdüğünü açıklayabilirim...”

Pug, “Bunu biliyorum,” dedi. “Beni de rahipler yetiştirmedi ya.”

“Ama işlerin nasıl yürüdüğünü bilmiyorsun.”

Pug başıyla onayladı ve ikisi de kahkahalarla güldüler. “Bence dosdoğru kıza gidip duygularını açmalısın,” dedi Laurie.

“Sadece konuşayım mı yani?”

“Tabii. Aşk da diğer birçok şey gibi, en iyi kafayla yapılır. Aptalca çabaları aptalca işlere sakla. Hadi git şimdi.”

“Şimdi mi?” diye sordu Pug paniğe kapılmış bir halde.

“En erken zaman bu, değil mi?”

Pug onaylayıp, tek kelime etmeden dışarı çıktı. Karanlık, sessiz koridorlarda ilerleyip kölelerin kulübelerinin olduğu yere çıktı ve kızın kapısını buldu. Kapıyı çalmak üzere elini kaldırdı, sonra durdu. Bir an sessizce durup, ne yapacağına karar vermeye çalışıyordu ki, kapı açılıverdi. Almorella saçları dağınık bir halde karşısında durmuş, cüppesine sarınmıştı. “Ha,” diye fısıldadı, “Laurie geldi sanmıştım. Biraz bekle.” Odanın içinde kayboldu, hemen sonra ellerinde birkaç şeyle yine göründü. Pug’ın omzuna vurdu ve Laurie ile onun odalarının olduğu tarafa doğru gözden kayboldu.

Pug kapıda durdu, sonra yavaşça içeri girdi. Şiltesinde, bir örtünün altında uzanmış olan Katala’yı görebiliyordu. Onun olduğu tarafa gidip yanında çömeldi. Omzuna dokunup yavaşça adını fısıldadı. Kız uyanıp, örtüyü üzerine çekerek birdenbire doğruldu ve, “Ne işin var burada?” dedi.

“Ben... ben seninle konuşmak istedim.” Bir kez konuşmaya başlayınca sözcükler art arda sıralandı. “Seni kızdıracak bir şey yaptıysam özür dilerim. Ya da hiçbir şey yapmadıysam. Demek istediğim, Laurie dedi ki, birisi bir şey yapmanı beklerken yapmazsan, bu aşırı ilgi göstermek kadar kötü bir şeymiş. Anlarsın ya, ben de pek emin değilim.” Ne kadar utanıp sıkıldığını karanlığa rağmen görebilen Katala, gülmemek için eliyle ağzını kapattı. “Demek... demek istiyorum ki, özür dilerim. Yaptığım şeyler için. Ya da yapmadığım...”

Kız, parmağının ucuyla ağzını kapatarak onu susturdu. Kolunu uzatıp boynuna dolayarak başını aşağı doğru çekti. Onu yavaşça öptü, sonra da, “Budala seni. Git kapıyı kapat,” dedi.

Yan yana uzanmışlardı, Katala’nın kolu Pug’ın göğsündeydi, o ise gözlerini tavana dikmişti. Kız yorgun sesler çıkarıyor, o da parmaklarını dolgun saçlarında ve yumuşak omzunda gezdiriyordu.

“Ne var?” diye sordu kız uykulu bir sesle.

“Sadece düşünüyordum da, Dük’ün maiyetinin üyesi olduğumdan beri böylesine mutlu olmamıştım.”

“İyi.” Biraz daha uyanır gibi oldu. “Dük nedir?”

Pug bir an düşündü. “Buradaki bir lord gibi, ama daha farklı. Düküm Kral’ın kuzeni ve Krallık’taki üçüncü en güçlü adamdı.”

Kız ona biraz daha sokuldu. “Böyle bir adamın maiyetinde olduğuna göre önemli biri olmalısın.”

“Pek sayılmaz; ona bir hizmette bulundum ve ödüllendirildim.” O anda Carline’den söz etmek istemiyordu. Prenses hakkındaki delikanlılık fantezileri bu geceden sonra gözüne biraz çocukça görünmüştü.

Katala yüz üstü döndü. Kolunu kaldırıp başını eline yasladı. “Keşke her şey farklı olsaydı.”

“Neden, sevgilim?”

“Babam Thuril’de bir çiftçiydi. Biz Kelewan’daki son özgür insanlar arasındayız. Oraya gidebilseydik, Savaşçılar Konseyi olan Coaldra’da yer alabilirdin. Becerikli adamlara her zaman ihtiyaçları vardır. O zaman birlikte olabilirdik.”

“Burada da birlikteyiz ya.”

Katala ona hafif bir öpücük kondurdu. “Evet, sevgili Pug, birlikteyiz. Ama ikimiz de özgür olmanın nasıl bir şey olduğunu hatırlıyoruz, değil mi?”

Pug doğruldu. “Bu tür şeyleri aklıma getirmemeye çalışıyorum.”

Kız tıpkı bir çocuğa sarılır gibi kollarını ona doladı. “Bataklıklar korkunç olmalı. Öyküler duyuyoruz, ama kimse de gerçeği bilmiyor,” dedi usulca.

“Bilmemeniz daha iyi.”

Katala onu öptü ve az sonra iki kişinin paylaştığı ve korkunç ve yabancı olan her şeyin unutulduğu o ebedi, güvenli yere döndüler. Gecenin geri kalanında birbirlerine zevkler sunarak, her ikisi için de yeni olan bir duygu derinliğini keşfettiler. Pug onun daha önce başka erkeklerle birlikte olup olmadığını bilemiyordu, sormadı da. Onun için bir önemi yoktu. Önemli olan tek şey, o anda orada, onun yanında olmasıydı. Yepyeni hazlar ve duygularla dolu bir denizde bulmuştu kendini. Duygularını tam anlamıyla anlıyor değildi, ama Katala için hissettiklerinin Carline için hissettiği belirsiz, tutkulu özlemden daha somut, daha yoğun olduğundan da kuşkusu yoktu.

Haftalar geçtikçe Pug hayatının güven verici bir tempoya girdiğini hissediyordu. Bazı akşamlar Shinzawai Lordu ile satranç -ya da oradaki adıyla şah- oynuyor, aralarında geçen konuşmalar da Pug’a Tsurani yaşam biçimi konusunda bir fikir veriyordu. Bu insanları artık yabancı olarak görmüyor, onların günlük yaşamıyla kendi çocukluğunda yaşadıkları arasında benzerlikler buluyordu. Şaşırtıcı farklılıklar da vardı, onurlarına şaşırtıcı bir bağlılık gibi, ama benzerlikler farklılıklardan kat be kat fazlaydı.

Katala varlığının tek odağı haline gelmişti. Zaman buldukça buluşuyorlar, yiyeceklerini paylaşıyor, ayak üstü biraz konuşuyor ve her fırsatta gecelerini birlikte geçiriyorlardı. Pug, evdeki diğer kölelerin gece buluşmalarının farkında olduklarından emindi, ama Tsurani hayat tarzına bu kadar yakın olmak, yanında başkalarının davranışlarına karşı bir vurdumduymazlık da getiriyordu ve kimse iki kölenin arasında geçenlerle pek ilgilenmiyordu.

Pug, Katala ile geçirdiği ilk geceden birkaç hafta sonra Kasumi ile baş başa kaldı, Laurie ise kopuzunu bitiren ahşap ustası ile yeni bir atışmaya girmişti. Adamcağız Laurie’nin, çalgının parlak sarıya boyanmasına ve kenarlarının mor olmasına itiraz etmesini mantıksız buluyordu. Kendisi de doğal ahşap tonlarının olduğu gibi bırakılmasında bir anlam göremiyordu. Şarkıcı ahşap ustasına doğru tını için tahtanın nasıl olması gerektiğini mantıktan ziyade yüksek sesle anlatmaya devam ederken Pug ve Kasumi yanlarından ayrılmışlardı.

Ahırların arasından geçtiler. Yeni yakalanmış birçok at Shinzawai Lordu’nun adamları tarafından satın alınmış ve malikânesine gönderilmişti, Pug bunun çok pahalıya geldiğini ve politik bir nedeni de olduğunu tahmin ediyordu. Kasumi kölelerle birlikteyken daima Kraliyet Lisanını konuşuyor ve kendisine adıyla hitap edilmesinde ısrar ediyordu. Dili öğrenmekte de, ata binmeyi öğrenmekte olduğu kadar becerikli olduğunu göstermişti.

“Dostumuz Laurie,” dedi evin büyük oğlu, “Tsurani anlayışına göre asla iyi bir köle olamaz. Sanatlarımızı hiç takdir etmiyor.”

Pug ahşap ustasının kulübesinden hâlâ duyulabilen tartışmaya kulak verdi. “Bence daha ziyade kendi sanatının takdir edilmesini düşünüyor.”

Ağıla geldiler ve azgın, kır renkli bir aygır yaklaştıklarını görünce şaha kalkıp kişnemeye başladı. At bir hafta önce getirilip, çok sayıda kayışla bir arabaya bağlanmıştı ve yaklaşan herkese saldırıyordu.

“Sence bunun bu kadar sorun çıkarmasının nedeni ne, Pug?”

Pug muhteşem hayvanın ağılda koşuşturarak, diğer atları adamlardan uzaklaştırmasını izledi. Kısraklar ve onun kadar güçlü olmayan bir aygır yeterince uzaklaşınca, kır olanı dönüp kuşkuyla iki adama baktı.

“Emin değilim. Ya sadece huysuz bir hayvan, belki de kötü muamele gördüğü için, ya da özel olarak eğitilmiş bir savaş atı. Savaş bineklerimizin çoğu çarpışma sırasında gerilememek, dizginleri çekilince sakinleşmek ve gergin anlarda binicisinin emirlerine uymak üzere eğitilirler. Birkaçı, ki bunlara genellikle lordlar biner, yalnızca sahiplerine itaat etmek üzere eğitilirler; bunlar binek oldukları kadar, saldırmak üzere eğitilmiş birer silahtırlar da. Belki bu da onlardandır.”

Kasumi yeri eşeleyip başını savuran hayvanı dikkatle inceledi. “Bir gün ona bineceğim,” dedi. “Her halükârda, güçlü bir soyu olacak. Şu anda elimizde beş kısrak var ve Babam beş tane daha aldı. Birkaç hafta içinde buraya gelecekler, daha da fazlasını bulmak için İmparatorluk’taki tüm malikâneleri köşe bucak tarıyoruz.” Kasumi dalıp gitmişti. “Pug, dünyanıza ilk gittiğimde atlarınızı görmeye bile dayanamıyordum. Üzerimize sürülüyorlardı ve askerlerimiz ölüyordu. Ama daha sonra ne kadar muhteşem yaratıklar olduklarını anladım. Hâlâ sizin dünyanızdayken, bazı köleler her şeyden çok yetiştirdikleri iyi atlarla tanınan soylu aileler olduğundan söz ediyorlardı. Bir gün İmparatorluk’un en iyi atları Shinzawai atları olacak.”

“Bunlara bakılırsa, iyi bir başlangıç yapmışsınız, ama bu konuda fazla bir şey bilmesem de, hayvan üretmek için daha büyük sürülere ihtiyacınız var.”

“Ne kadar gerekiyorsa o kadar alırız.”

“Kasumi, liderleriniz savaşın telaşı içinde bu hayvanları nasıl kurtarabiliyorlar? Fethinizi ilerletmek istiyorsanız kısa sürede atlı birimler oluşturmanız gerekecek.”

Kasumi’nin yüzü düşünceli bir ifadeye büründü. “Liderlerimizin büyük çoğunluğu geleneklere takılıp kalmışlar, Pug. Atlı birlikler yetiştirmenin yararını görmeyi reddediyorlar. Hepsi aptal. Sizin atlılarınız bizim savaşçılarımızı ezip geçiyorlar, onlarsa sizin halkınıza barbar derken kendileri hiçbir şey öğrenemiyorlar. Bir defasında senin ülkende bir şatoyu kuşatmıştım, orayı savunanlar bana savaş sanatı hakkında çok şey öğrettiler. Bunu söylediğim için bana hain yaftasını yakıştıracaklar çoktur, ama orada yalnızca sayısal üstünlüğümüz sayesinde dayanabildik. Çoğu alanda sizin generalleriniz daha becerikli. Askerlerini ölüme göndermek yerine onları canlı tutmaya çalışmalarından alınacak önemli dersler var.

“Hayır, işin aslı şu ki, başımızdaki adamlar düpedüz-” Durdu, tehlikeli şeyler söylemeye başladığını fark etmişti. “İşin aslı şu ki,” dedi sonunda, “bizler de sizler kadar inatçıyız.”

Bir an Pug’ın yüzüne baktı, sonra gülümsedi. “Savaş Lordu’nun Yüceleri onları inceleyip bizim cho-jalar gibi zeki yoldaşlar mı, yoksa sadece hayvan mı olduklarını anlasınlar diye, ilk yıl baskınlar yapıp atlar ele geçirdik. Çok komik bir manzaraydı. Savaş Lordu, bir ata binmeyi ilk deneyecek kişi olmakta ısrar ediyordu. Herhalde şu bizim iri griye benzer bir tanesini seçmiş olsa gerek, çünkü yaklaşır yaklaşmaz hayvan üzerine saldırdı, neredeyse onu öldürecekti. Saygıdeğer efendimiz de, kendisi başarısız olunca başkasının da denemesine izin vermedi. Bana kalırsa kendisi de bir başka hayvanla yeniden denemeye korkuyordu. Savaş Lordumuz Almecho, bir Tsurani için bile son derece gururlu ve asabi biridir.”

Pug, “Öyleyse nasıl oluyor da babanız yakalanmış atları satın almaya devam ediyor?” dedi. “Ve nasıl oluyor da onun emirlerine karşı gelerek ata biniyorsunuz?”

Kasumi’nin gülüşü tüm yüzünü kapladı. “Babam konseyde hayli söz sahibidir. Bizde politika oldukça tuhaftır ve bizzat Cennetin Işığı’ndan gelen emirler hariç her emri çiğnemenin yolları vardır, isterse Savaş Lordu ya da Yüce Konsey’den gelsin. Ama tabii en önemli nedeni şu ki, atlar buradalar, Savaş Lordu ise değil.” Gülümsedi. “Savaş Lordu yalnızca cephede tek güçtür. Bu mülkün üzerinde ise babamın isteklerine kimse karşı gelemez.”

Pug, Shinzawai malikânesine geldiğinden beri Kasumi ile babasının neler çevirdiklerini düşünmeden edemiyordu. Politik bir entrikaya karıştıklarından kuşkusu yoktu, ama işin ucunda ne olacağı konusunda da hiçbir fikri yoktu. Kamatsu kadar güçlü bir lord bu kadar emeği, Kasumi kadar sevdiği bir oğlunun kaprisi için bile harcamazdı. Ama Pug, olanlara durumun gerektirdiğinden daha fazla karışmaması gerektiğinin farkındaydı. Konuyu değiştirdi. “Kasumi, bir şeyi merak ediyorum.”

“Evet?”

“Kölelerin evlenmesiyle ilgili yasalar nelerdir?”

Kasumi bu soruya şaşırmamış gibiydi. “Köleler efendilerinin izniyle evlenebilirler. Ama bu izin nadiren verilir. Evlenen karıkocayı birbirinden ayırmak mümkün değildir; anne baba yaşadıkları sürece çocukları da satılamaz. Yasa böyle der. Evli bir çift uzun zaman yaşayacak olursa, doğacak üç dört nesil köle malikâneye büyük bir maddi yük olabilir. Ama bazen izin verildiği de olur. Neden, Katala’yı kendine eş olarak almak mı istiyorsun?”

Pug şaşırmış görünüyordu. “Biliyor muydun?”

Kasumi böbürlenmeden, “Babamın topraklarında onun bilgisi dışında hiçbir şey olmaz, bana da güvenir. Bu büyük bir onur,” dedi.

Pug düşünceli bir ifadeyle onayladı. “Henüz emin değilim. Ona karşı olan duygularım çok güçlü, ama bir şey bana engel oluyor. Sanki...” Doğru sözcükleri bulamadı ve omuzlarım silkti.

Kasumi ona bir an dikkatle baktı ve, “Babamın isteği sayesinde ve onun dilediği şekilde yaşıyorsun,” dedi. Kasumi biraz durdu ve Pug, birisi güçlü bir lordun oğlu, diğeri ise onun babasının en değersiz malı, bir köle olan iki adam arasında hâlâ ne kadar derin bir uçurum olduğunu tüm acısıyla fark etti. Sahte dostluk perdesi yırtılırcasına sıyrılmış, Pug bataklıklarda öğrendiği şeyi bir defa daha hatırlamıştı: Burada hayat ucuzdu ve Pug ile feci bir son arasındaki tek engel, bu adamın ya da babasının canlarının istemesiydi.

Kasumi Pug’ın aklını okuyormuşçasına, “Unutma, Pug, yasalar kesindir,” dedi. “Bir köle asla özgür olamaz. Yine de, bir tarafta bataklıklar var, diğer tarafta ise burası. Ve biz Tsuranuanni halkına göre, siz Kraliyet halkı fazlasıyla sabırsızsınız.”

Pug Kasumi’nin kendisine bir şeyler, belki de önemli bir şeyler söylemeye çalıştığının farkındaydı. Kasumi zaman zaman çok açık yürekli olsa da, Pug’ın ancak ketum olarak nitelendirebildiği o Tsurani havasına bir anda bürünebiliyordu. Kasumi’nin sözlerinin ardında sessiz bir gerginlik vardı ve Pug üstüne gitmemenin en iyisi olacağını düşündü. Bir kez daha konuyu değiştirerek, “Savaş nasıl gidiyor, Kasumi?” diye sordu.

Kasumi iç çekti, “İki taraf için de kötü.” Gri aygırı izliyordu. “Son üç yıldır değişmeyen, sabit cephelerde savaşıyoruz. Son iki hücumumuz püskürtüldü, ama sizin ordunuz da bir başarı kazanamadı. Artık çarpışma olmadan haftalar geçiyor. Sonra sizinkiler bizim kuşattığımız bölgelerden birine baskın yapıyorlar, biz de misilleme yapıyoruz. Dökülen kanlar dışında hiçbir şey elde edildiği yok. Her şey çok anlamsız, pek şeref kazanıldığı da yok.”

Pug şaşırmıştı. Tsuraniler hakkında gördüğü her şey, Meecham’ın yıllar önceki, Tsuranilerin çok savaşçı bir ırk oldukları yolundaki gözlemini destekliyordu. Bu malikâneye gelirken de nereye baksa askerler görmüştü. Evin iki oğlu da askerdi, tıpkı gençliğinde babalarının da olduğu gibi. Hokanu, Shinzawai Lordu’nun ikinci oğlu olması sayesinde babasının garnizonunda Birinci Hücum önderiydi, ama bataklıktaki kampta köle başı sorununu çözüşü, Hokanu’nun acımasız bir beceriye de sahip olduğunu gösteriyordu ve Pug bunun alışılmadık bir şey olmadığını biliyordu. O Tsurani idi ve Tsurani yöntemleri çok küçük yaşta öğretilir, kesin olarak uygulanırdı.

Kasumi gözlemlendiğini hissetti ve, “Pug, korkarım ki, sizin yabancı yöntemleriniz beni yumuşatıyor,” dedi. Duraksadı. “Haydi bana halkından ve hayatınızdan biraz daha...” Kasumi donakaldı. Pug’ın koluna yapışıp başını dikerek dinledi. Bir an sonra ise, “Hayır! Olamaz bu!” dedi. Aniden arkasına dönerek, “Baskın var! Thünler!” diye bağırdı.

Pug dinledi ve uzaktan gelen boğuk gümbürtüyü o da duydu, sanki bir at sürüsü düzlüklerde dörtnala koşturuyordu. Ağılın çitlerine tırmanıp gözlerini uzaklara dikti. Ağılın sona erdiği, seyrek ağaçlı bölgeden itibaren geniş bir çayır uzanıyordu. Endişe verici gürültü arkasında geliyordu, ama ağaçların oluşturduğu hattın civarında şekillerin belirmeye başladığını görebiliyordu.

Thün denilen yaratıklar malikâneye doğru hızla yaklaşırlarken Pug dehşetle karışık bir şaşkınlıkla izliyordu. Pug’ın durduğu yere doğru çılgınca bir hızla yaklaştıkça büyüyorlardı da. İri, kentaurvari {1} yaratıklardı, uzaktan atlı binicilere benziyorlardı. Gövdelerinin alt kısmı attan çok iri bir geyiği andırıyordu, ama daha kaslıydılar. Gövdelerinin üst kısmı tamamen insansıydı, yüzleri ise her şeyden çok, uzun burunlu bir maymuna benziyordu. Yüzleri hariç tüm bedenleri orta uzunlukta, gri ve beyaz lekeli bir postla kaplıydı. Her yaratık, bir sopa ya da tahta bir sapa tutturulmuş taştan bir balta taşıyordu.

Hokanu ve evin muhafızları, askerlerin kaldığı binadan çıkıp ağılın yanında yerlerini aldılar. Okçular yaylarını hazırladılar, kılıçlı askerler de safta durarak çarpışmaya hazırlandılar.

Birdenbire Laurie Pug’ın yanında belirdi, hemen hemen bitmiş olan kopuzu elindeydi. “Ne?”

“Thün baskını!”

Gördüğü manzara karşısında Laurie de Pug kadar hayret etmişti. Birden kopuzunu bir kenara bırakıp ağıla atlayıverdi. “Ne yaptığını sanıyorsun?” diye bağırdı Pug.

Ozan kendini koruyarak gri aygırın yanından geçti ve başka bir ata, küçük sürünün lider kısrağına bindi. “Hayvanları güvenli bir yere götürmeye çalışıyorum.”

Pug başını sallayıp kapıyı açtı. Laurie atı dışarı sürdü, ama gri olanı diğerlerini geride tutarak onu izlemelerine engel oluyordu. Pug bir an tereddüt etti ve sonra, “Algon, umarım ne öğrettiğini biliyorsundur,” dedi. Sakin bir edayla aygıra doğra yürümeye başladı, sessizce bir komuta hissi uyandırmaya çalışıyordu. Aygır kulaklarını geriye yatırıp ona kişneyince Pug, “Dur!” dedi.

Emri duyan atın kulakları dikildi, karar vermeye çalışıyordu sanki. Pug zamanlamanın çok önemli olduğunu biliyordu ve yürüyüş temposunu bozmadı. Yanına yaklaşırken at onu inceliyordu, Pug bir kez daha, “Dur!” dedi. Sonra, hayvanın fırlamasına fırsat vermeden yelesini avuçlayarak sırtına bindi.

Belki öyle şartlandığı için, belki de şans eseri, savaş eğitimli at Pug’ın eski sahibine, emrine uymasını gerektirecek kadar benzediğine karar verdi. Belki de çevrelerini saran savaş gürültüsü yüzündendi, ama nedeni ne olursa olsun, gri at Pug’ın emirleri üzerine fırladı ve bir çırpıda kapıyı aştı. Pug bacaklarını tüm gücüyle ata sarmıştı. At sola dönerek kapının önünü açarken Pug, “Laurie, diğerlerini götür!” diye bağırdı. Pug geriye dönüp bakınca, Laurie’nin sürünün başı olan atla kapıdan çıktığını, diğerlerinin de onu izlediklerini gördü.

Pug Kasumi’nin elinde bir eyerle ahırdan fırladığını gördü ve çıplak hayvanın üzerinde elinden geldiğince sıkı durarak, “Hoo!” diye bağırdı. Aygır yavaşladı ve Pug, “Dur!” diye emretti. Gri at bir dövüş beklercesine yeri eşeliyordu. Kasumi yaklaşırken, “Atları çarpışmadan uzak tutun,” diye bağırdı. “Bu bir Kan Baskını, her Thün en az bir can alana kadar geri çekilmezler.” Laurie’ye durması için seslendi, küçük sürü bir araya toplanıp dönmeye başlayınca da, hemen bir atı eyerledi ve diğerlerinden uzaklaştırdı.

Pug mahmuzladı ve gri atla Laurie’nin bindiği kısrak diğer dört atı malikâne evinin yan tarafına götürdüler. Hayvanları, hücum eden Thünlerin göremeyeceği bir yerde bir araya topladılar.

Bir asker, ellerinde silahlarla evin köşesinde belirdi. Pug ve Laurie’nin yanına gelip, “Efendim Kasumi atları canınız pahasına korumanızı emrediyor,” diye bağırdı. Kölelere birer kılıç ve kalkan verdikten sonra savaşa katılmak üzere geri döndü.

Pug tuhaf kılıç ile kalkanı inceledi, ağırlıkları eğitiminde kullandıklarının ancak yarısı kadardı. Kasumi bir yandan at sürerek, bir yandan da bir Thün savaşçısıyla çarpışarak evin köşesini dönerken gelen tiz bir çığlık dikkatini dağıttı. Shinzawailerin en büyük oğlu ata iyi biniyordu ve at üstünde çarpışma konusunda fazla bir eğitim almamış olmasa da, kılıç kullanmakta ustaydı. Onun deneyimsizliğine karşın, Thün de atlara karşı deneyimsizdi, kendi türünden birine karşı savaşmak gibi bir şeydi bu, at da saldırıyor, yaratığın göğsünü ve yüzünü ısırıyordu.

Pug’ın gri atı Thün’e yetişti ve şaha kalktı, onu neredeyse sırtından atacaktı. Yelesine sımsıkı tutunup bacaklarının alt kısmıyla da iyice sarıldı. Diğer atlar da huysuzlanınca, Pug kendi atının saldırmasına engel olmakta zorlandı. Laurie, “O şeylerin kokusunu sevmediler,” diye bağırdı. “Kasumi’nin atı nasıl davranıyor baksana.”

Bir başka yaratık daha ortaya çıktı ve Laurie haykırarak atını önüne doğru sürdü. Karşılaştıkları anda silahlanın indirdiler, Laurie Thün’ün sopasının darbesini kalkanıyla karşıladı. Onun kılıcı ise yaratığın göğsüne indi ve yaratık gırtlaktan gelen, tuhaf bir dilde bir çığlık atıp bir an sendeledikten sonra düştü.

Pug evin içinden bir çığlık geldiğini duydu ve dönünce, birisinin kapı kanatlarından birini parçalayarak dışarı fırladığını gördü. Sersemlemiş haldeki bir köle sendeleyerek doğruldu, sonra yere yığıldı, başındaki bir yaradan kanlar sızıyordu. Başkaları da koşturarak kapıdan çıkıyorlardı.

Pug koşarak evden çıkanların arasında Katala ve Almorella’yı da gördü, peşlerinde bir Thün savaşçısı vardı. Yaratık Katala’yı sıkıştırdı, sopasını başının üzerine kaldırmıştı.

Pug kızın adını haykırdı ve gri at binicisinin endişesini hissetti. Koca savaş atı emir almadan ileri fırlayarak, Thün ile vurmak üzere olduğu köle kızın arasına girdi. Belki savaş seslerinden, belki de Thünlerin kokusu yüzünden, at çıldırmış gibiydi. Tüm gücüyle Thün’e çarpıp, ısırarak ve güçlü ön ayaklarıyla vurarak onu alaşağı etti. Çarpışmanın etkisiyle Pug da savrulmuş ve sertçe düşmüştü. Bir an sersemlemiş bir halde yerde kaldıktan sonra doğruldu. Sendeleyerek, çömelmiş bir halde kalakalmış olan Katala’nın yanına gitti ve onu çekerek delirmiş aygırdan uzaklaştırdı.

Gri at hareketsiz Thün’ün üzerinde şaha kalkıyor, toynaklarını yıldırım gibi üzerine indiriyordu. Savaş atı, yerdeki yaratıkta en ufak bir hayat belirtisi kalmayana dek Thün’e defalarca vurdu.

Pug ata bağırarak durmasını emretti ve savaş atı huysuz bir homurtuyla saldırmayı bırakıp durdu, ama kulakları hâlâ dimdikti ve Pug hayvanın titrediğini görebiliyordu. Yaklaştı ve titremesi kesilene dek boynunu okşadı.

Sonra sessizlik çöktü. Pug çevresine bakınınca, Laurie’nin dağılan atların peşinden gittiğini gördü. Kendisi de atını bırakıp Katala’ya döndü. Kız çimenlere oturmuş, titriyordu, Almorella da yanındaydı.

O da yanında diz çökerek, “İyi misin?” dedi.

Kız derin bir nefes alıp, korku dolu bir gülümseyişle, “Evet,” dedi, “ama bir an için ezileceğimden emindim.”

Pug artık kendisi için çok şey ifade eden kıza baktı ve, “Ben de öyle sandım,” dedi. Bir anda ikisi de gülümsediler. Almorella ayağa kalktı ve gidip diğerlerini görmekle ilgili bir şeyler söyledi. “Sana bir şey olacağından çok korktum,” dedi Pug. “Seni o yaratıktan kaçarken görünce, aklımı kaçıracağımı sandım.”

Katala Pug’ın yanağını okşadı ve Pug, yanaklarının gözyaşlarıyla ıslanmış olduğunu fark etti, “Senin için çok korktum,” dedi.

“Ben de senin için. Öyle gümbürtüyle Thün’ün üzerine atılınca, öleceksin sandım.” Sonra ağlamaya başladı. Yavaşça kollarının arasına sığındı. “Ölseydin ne yapardım, bilmiyorum.” Pug ona tüm gücüyle sarıldı. Katala kendini toparlayana dek, bir süre öylece oturdular. Sonra Pug’ın kollarından usulca sıyrılarak, “Malikâne harap oldu,” dedi. “Septiem bize binlerce iş verecek.” Doğrulmaya başladığı sırada, Pug elini yakaladı.

Ondan önce doğrularak, “Bunun farkında değildim, yani şu ana dek,” dedi. “Seni seviyorum, Katala.”

Kız yanağına dokunarak gülümsedi. “Ben de seni, Pug.”

Bu keşif anları, Shinzawai Lordu ve küçük oğlunun görünmesiyle bozuldu. Lord, Etrafa bakınarak evinin ne kadar hasar gördüğünü hesaplarken, baştan aşağı kana bulanmış haldeki Kasumi atıyla köşeden belirdi.

Kasumi babasını selamladı ve, “Kaçtılar,” dedi, “kuzeydeki kalelere adam gönderilmesini emrettim. Buraya sızdıklarına göre, garnizonlardan birini aşmış olmalılar.”

Shinzawai Lordu başını sallayarak durumu anladığını belirtti ve zararı tespit etmek üzere Baş Danışmanı ile diğer baş hizmetkârlarını çağırarak, evine girmek üzere döndü.

Katala Pug’a, “Sonra konuşuruz,” diye fısıldadıktan sonra hadonra Septiem’in kaba bağırışlarına cevap verdi. Pug da atını Kasumi’nin yanına sürmüş olan Laurie’ye katıldı.

Ozan yerdeki ölü yaratıklara baktı ve, “Nedir bunlar?” dedi.

Kasumi, “Thün,” dedi. “Kuzey tunduralarında yaşayan göçebe yaratıklardır. Kendi topraklarımızı onlarınkinden ayıran dağların eteklerindeki her geçitte kalelerimiz var. Bir defasında bu sınırları aştılar, biz de onları kuzeye sürdük. Onlar da zaman zaman sıcak güney topraklarına dönmenin yollarını arıyorlar.” Yaratıklardan birinin postuna bağlanmış bir tılsımı gösterdi. “Bu bir Kan Baskını’ydı. Hepsi de kendi topluluklarında kendini ispatlamamış, eşi de olmayan genç erkekler. Yazın olan savaş ayinlerinde başarılı olamamışlar ve güçlü erkekler tarafından sürüden kovulmuşlar. Topluluklarına dönmeden önce güneye gelmeleri ve en az bir Tsurani öldürmeleri gerek. Her biri geri dönerken bir Tsurani kellesi götürmeli ya da hiç geri dönmemek. Gelenekleri böyle. Kaçanlar da yakalanıp öldürülecekler, çünkü kendi topraklarına geri dönemezler.”

Laurie başını salladı. “Bu sık sık olur mu?”

“Her yıl,” dedi Hokanu buruk bir gülümsemeyle. “Çoğu zaman kaleler onları geri püskürtür, ama bu yılki hayli büyük bir grup olmalı. Birçoğu kalelerdeki adamlarımızın kafalarıyla kuzeye dönmüştür.”

Kasumi, “İki keşif kolunu da öldürmüş olmalılar,” dedi. Başını iki yana salladı. “Altmış ile yüz arasında adamımızı kaybettik.”

Hokanu ağabeyinin bu olumsuz durum karşısındaki mutsuzluğunu düşünür gibiydi. “Zararı görmek için bizzat bir keşif kolu götüreceğim.”

Kasumi’nin iznini aldı ve gitti. Kasumi Laurie’ye döndü. “Ya atlar?” Laurie, Pug’ın bindiği aygırın küçük sürünün başında beklediği yeri gösterdi.

Pug birdenbire söze girdi. “Kasumi, babandan Katala ile evlenmek için izin isteyeceğim.”

Kasumi’nin gözleri kısıldı. “İyi dinle, Pug. Sana açıklamaya çalıştım, ama galiba ne demek istediğimi anlamadın. Halkınız pek zeki değil. Açık konuşayım. İzin isteyebilirsin, ama reddedilirsin.”

Pug karşı çıkacak oldu, ama Kasumi onu susturdu. “Söylediğim gibi, sabırsız insanlarsınız. Bazı nedenler var. Daha fazlasını söyleyemem, ama bazı nedenler var, Pug.”

Pug’ın gözlerinde bir öfke kıvılcımı belirdi ve Kasumi Kralın Lisanı, “Bu evdeki herhangi bir askerin, özellikle de kardeşimin duyabileceği bir tonla tek bir öfkeli söz edersen, ölü bir köle olursun,” dedi.

Pug soğuk bir ifadeyle, “Emredersiniz, efendim,” dedi.

Pug’ın ifadesinin acılığını gören Kasumi yumuşak bir sesle, “Bazı nedenler var, Pug,” diye tekrarladı. Bir an için bir Tsurani efendisi değil de, acısını dindirmeye çalışan bir dost gibiydi. Bakışları Pug’ınkilere kilitlendi, sonra Kasumi’nin gözlerine bir perde indi, bir kez daha efendi ve köle olmuşlardı.

Pug bir köleden beklendiği gibi bakışlarını indirdi ve Kasumi, “Atlarla ilgilen,” dedi. Pug’ı orada bırakarak uzaklaştı.

Pug ricasından Katala’ya hiç söz etmedi. Kız onun canını fena halde sıkan, birlikte mutlu geçirdikleri zamanlarına gölge düşüren bir şeyler olduğunun farkındaydı. Pug da Katala’ya karşı aşkının ne kadar derin olduğunu öğrenmiş ve onun karmaşık yapısını keşfetmeye başlamıştı. İnatçı olmasının yanında zekiydi de. Bir şeyi anlaması için ona bir kez açıklaması yetiyordu. Halkı Thurillere özgü olan ve esaretin bir bıçak gibi bilediği keskin zekâsını sevmeyi öğrenmişti. Çevresinde olan biten her şeyi gözlemleyen bir uzmandı kız, evdeki tüm çalışanların zaafları hakkındaki acımasız yorumları onları kızdırıyor, Pug’ı ise eğlendiriyordu. Pug’ın dilini biraz olsun öğrenmekte ısrar ediyordu, o da ona Kraliyet Lisanını öğretmeye başlamıştı. Bunda da iyi bir öğrenci olduğunu göstermişti.

İki ay olaysız geçti; sonra bir gece Pug ve Laurie evin efendisinin akşam yemeği sofrasına çağrıldılar. Laurie kopuzu üzerinde çalışmayı bitirmişti ve en az yüz ufak tefek kusur bulmakla birlikte, çalınabilir hale geldiğine karar vermişti. O gece de Shinzawai Lordu için çalacaktı.

Odaya girdiklerinde, lordun siyah cüppeli bir konuğu olduğunu gördüler, aylar önce bir an gördükleri Yüce’ydi bu. Pug kapının yanında dururken Laurie alçak yemek masasının ucunda yerini aldı. Oturduğu minderi düzelttikten sonra çalmaya başladı.

İlk notalar duyulmaya başlamıştı ki, şarkı söylemeye başladı: Pug’ın da çok iyi bildiği, eski bir şarkıydı. Hasat coşkusundan ve toprakların zenginliklerinden söz ediyordu, Krallık’taki tüm çiftlik köylerinde çok sevilirdi. Pug hariç yalnızca Kasumi sözleri anlıyordu, ama babası Pug ile yaptığı satranç oyunlarında öğrendiği birkaç sözcüğü seçebiliyordu.

Pug Laurie’yi şarkı söylerken hiç duymamıştı ve gerçekten etkilenmişti. Ozan her ne kadar çok böbürleniyor olsa da, Pug’ın dinlediği herkesten iyiydi. Sesi berrak, gerçek bir enstrümandı ve söylediği şarkının hem sözlerini, hem de müziğini tam anlamıyla ortaya koyuyordu. Bitirince, masadakiler yemek bıçaklarım nazikçe masaya vurdular, Pug da bunun Tsuranice alkışlamak olduğuna karar verdi.

Laurie başka bir şarkıya başladı, Krallık’taki tüm festivallerde çalınan, canlı bir şarkıydı. Pug bu şarkıyı en son duyduğu zamanı hatırladı, Rillanon’a gitmek üzere Crydee’den ayrılmadan önceki yıl, Banapis Festivali’ndeydi. Yurdunun o tanıdık manzaralarını âdeta bir kez daha görüyordu. Pug yıllardır ilk kez, kendisini neredeyse yıkacak kadar derin bir üzüntü ve özleme kapıldı.

İyice yutkunarak gırtlağında tıkanan düğümü açtı. Sıla özlemi ve çaresiz bir bıkkınlık hissi içini kemiriyor, güçlükle edindiği özdenetiminin kayıp gittiğini hissediyordu. Hemen Kulgan’ın öğrettiği sakinleşme alıştırmalarından birine başvurdu. Üzerine bir ferahlık çöktü ve rahatladı. Laurie çalmaya devam ederken Pug tüm gücüyle yurdunun anılarını kafasından uzaklaştırmaya odaklandı. Tüm yeteneklerini kullanarak, anılarından geriye kalan tek miras olan amaçsız bir öfkeye karşı sığınabileceği bir dinginlik atmosferi yarattı.

Gösteri sırasında Pug Yüce’nin bakışlarını birçok defa üzerinde hissetti. Adam gözlerinde sorgulayıcı bir ifadeyle onu inceliyordu âdeta. Laurie bitirince büyücü öne eğilip ev sahibiyle konuştu.

Shinzawai Lordu Pug’ın masaya gelmesini işaret etti. O oturunca, Yüce konuştu. “Sana bir şey sormam gerek.” Sesi berrak ve güçlüydü, ses tonu da Kulgan’ın Pug’ı derslere hazırlarken kullandığı tonu anımsatıyordu. “Kimsin sen?”

Dolambaçsız, basit soru masadaki herkesi gafil avlamıştı. Evin efendisi büyücünün sorusu karşısında emin olamamıştı ve cevap vermeye başladı. “O bir köle...”

Yüce elini kaldırarak sözünü kesti. Pug, “Adım Pug, efendim,” dedi.

Adamın karanlık gözleri onu bir kez daha inceledi. “Kimsin sen?”

“Ben, bir zamanlar Crydee Dükü’nün sarayından olan Pug’ım.”

“Kimsin sen ki, burada durmuş bu gücü yayabiliyorsun?” Bunun üzerine Shinzawai ev halkının üçü de irkildiler, Laurie de anlamayan gözlerle Pug’a baktı.

“Ben bir köleyim, efendim.”

“Elini ver bana."

Pug uzandı ve Yüce elini tuttu. Adamın dudakları kıpırdandı ve gözleri kısıldı. Pug elinden vücuduna doğru bir sıcaklık yayıldığını hissetti. Oda yumuşak, beyaz bir pusla doluyordu âdeta. Az sonra tek görebildiği şey büyücünün gözleriydi. Aklı bulanmış, zaman donmuştu. Kafasının içinde, sanki bir şey dışarıdan girmeye çalışıyormuş gibi bir baskı hissediyordu. Direndi, baskı da kayboldu.

Görüşü berraklaştı, iki karanlık göz yüzünün önünden çekildi ve bir kez daha tüm odayı görebildi. Büyücü elini bıraktı. “Kimsin sen?” Ne kadar alakadar olduğunu gösteren tek belirti, gözünün bir an seğirmesiydi.

“Ben, büyücü Kulgan’ın çırağı Pug’ım.”

Bunun üzerine Shinzawai Lordu’nun rengi soldu, yüzünde şaşkın bir ifade belirdi. “Nasıl...”

Kara cüppeli Yüce doğruldu ve, “Bu köle artık bu evin malı değil. Bundan sonra Meclis’e ait,” dedi.

Odaya sessizlik çöktü. Pug olanları anlayamıyor, korkuyordu.

Büyücü cüppesinden bir alet çıkardı. Pug bunun bir benzerini, Tsurani kampındaki baskında da gördüğünü hatırladı ve korkusu iyice arttı. Büyücü aleti çalıştırdı ve o da diğeri gibi bir uğultu çıkardı. Elini Pug’ın omzuna koydu ve oda gri bir sisin içinde kayboldu.

3

DEĞİŞTİRİLMİŞ ÇOCUK

Elf Prensi sessizce oturuyordu.

Calin annesini bekliyordu. Aklını meşgul eden çok şey vardı ve onunla bu gece konuşması gerekiyordu. Savaş ilerlediği için Elvandar kameriyelerinde fazla zaman geçiremediğinden, son zamanlarda bunu yapmaya pek fırsat bulamamıştı. Dışdünyalılar nehrin karşı yakasına geçmeyi en son denediklerinden beri, elflerin Savaşönderi olarak hemen her gün cephedeydi.

Üç yıl önceki Crydee Şatosu baskınından beri dışdünyalılar her baharda, her elf başına bir düzine olarak gelmişler, nehrin karşı yakasını karıncalar gibi doldurmuşlardı. Elf büyüsü de her yıl onları geri püskürtmüştü. Yüzlercesi ormandaki uyku bahçelerine girip sonsuz bir uykuya dalarlar ve toprağın sardığı bedenleri büyülü ağaçları beslerdi. Kimileri orman perilerinin çağrılarına cevap vererek efsunlu perilerin şarkılarının peşinde koşar, doğaya ait varlıklara karşı kapıldıkları tutkularla, zalim sevgililerinin kollarında susuzluktan ölürken, canlarıyla orman perilerini beslerlerdi. Bazıları ise elf savaş borularının çağrısına gelen orman yaratıklarının, dev kurtların, ayıların ve aslanların eline düşerdi. Elf ormanlarındaki ağaçların dalları ve kökleri bile, dönüp kaçana dek istilacılara karşı koyarlardı.

Ama bu yıl, ilk defa olarak Kara Cüppeliler gelmişlerdi. Elf büyülerinin büyük bir kısmı yenilmişti. Elfler galebe çalmıştı, ama Calin, dışdünyalılar döndüğünde neler olacağını merak ediyordu.

Gri Kuleler’deki cüceler bu yıl bir kez daha elflerin yardımına koşmuşlardı. Moredhellerin Yeşil Yürek’ten gitmeleriyle birlikte cüceler dağlardaki kışlıklarından hızla çıkmış, Elvandar savunmasına katılmışlardı. Crydee baskınından sonra Cücelerin dışdünyalıları nehrin karşı yakasında tutmadaki ana faktör olduklarını kanıtladıkları üçüncü yıl oluyordu bu. Ve yine cücelerle birlikte Tomas denen adam gelmişti.

Annesi yaklaşırken Calin bakışlarını kaldırdı, sonra doğruldu. Kraliçe Aglaranna tahtına kuruldu ve, “Oğlum, seni tekrar görmek güzel,” dedi.

“Anne, seni görmek de güzel.” Annesinin ayaklarının dibine oturup, doğru sözcüklerin gelmesini bekledi. Karamsar havasını sezen annesi ise sabırla bekliyordu.

Nihayet konuştu. “Tomas beni endişelendiriyor.”

“Beni de,” dedi Kraliçe, ifadesi belirsiz ve dalgındı.

“Saraya geldiği zaman ortaya çıkmamanın nedeni bu mu?”

“Bu... ve başka nedenleri de var.”

“Nasıl oluyor da Eskiler’in büyüleri çağlar sonra bile tüm güçlerini koruyorlar?”

Tahtın arkasından bir ses geldi. “Demek sorun bu, ha?”

Şaşkın bir halde döndüler ve Dolgan karanlığın içinden çıkarak piposunu yaktı. Aglaranna kızmış görünüyordu. “Gri Kuleler’in cüceleri hep böyle gizlice mi dinlerler, Dolgan?”

Cüce şefi iğneli soruyu önemsemedi. “Çoğu zaman hayır, kraliçem. Ama ben yürüyüşe çıkmıştım -şu küçük ağaç odalar hemen dumanla doluveriyor- ve tesadüfen kulak misafiri oldum. Sözünüzü kesmek istemezdim.”

“Dilediğinde çok usulca yürüyebiliyorsun, Dolgan,” dedi Calin.

Dolgan omuzlarını silkip dumandan bir bulut üfledi. “Sessiz yürümenin sırrını bilenler yalnızca elfler değil ki. Ama biz şu adamdan söz ediyorduk. Söylediğiniz doğruysa, bu gerçekten de ciddi bir mesele. Haberim olsaydı, hediyeyi almasına asla izin vermezdim.”

Kraliçe gülümsedi. “Bu senin hatan değil, Dolgan. Bilemezdin. Tomas Eskiler’e özgü giysisi içinde aramıza geldiğinden beri bundan korkuyordum. Önceleri, ölümlü olduğu için Valheru büyüsünün onda işe yaramayacağını sandım, ama şimdi görüyorum ki, her yıl ölümlülükten biraz daha uzaklaşıyor.

“Bütün bunlara neden olan, bir dizi talihsiz olaydı. Ejderha büyüsü olmasa, Efsunörücülerimiz o hâzineyi yıllar önce keşfetmiş olurlardı. Yüzyıllar boyu bu tür kalıntıları arayıp yok ederek moredheller tarafından kullanılmasına engel olduk. Şimdi ise çok geç, çünkü Tomas zırhın yok edilmesine asla razı olmayacaktır.”

Dolgan piposundan bir nefes çekti. “Her kış uzun koridorlarda derin düşüncelere dalarak baharın ve savaşın gelmesini bekliyor. Onun için başka bir şeyin önemi yok sanki. Ya oturuyor ve yemek yiyor ya da kapıda dikilip karlara, başka kimsenin göremediği şeylere bakıyor. Böyle zamanlarda zırhını odasında kilitli tutuyor, seferde ise üzerinden hiç çıkarmıyor, uyurken bile. O değişti ve bu doğal bir değişim değil. Hayır, zırhı vermeye asla razı olmaz.”

“Onu zorlamaya çalışabiliriz,” dedi Kraliçe, “ama bu ters tepebilir. Onda vücut bulan bir şey var, halkımı kurtarabilecek bir şey, ben de onlar için birçok riske girebilirim.”

“Anlayamıyorum, Kraliçem,” dedi Dolgan.

“Ben de anladığımdan pek emin değilim, Dolgan, ama savaşta olan bir halkın Kraliçesiyim. Korkunç bir düşman topraklarımıza vahşice saldırıyor ve her yıl daha da cüretkârlaşıyor. Dışdünyalıların büyüsü güçlü bir büyü, belki de Eskiler yok olduklarından beri görülenlerin en güçlüsü. Ejderhanın hediyesindeki büyü halkımı kurtarabilir.”

Dolgan başını iki yana salladı. “Böylesi bir gücün metal bir zırhta hâlâ var olması garip doğrusu.”

Aglaranna cüceye gülümsedi. “Öyle mi? Ya taşıdığın Tholin’in Şahmerdanı? O da geçmişten gelen güçleri taşımıyor mu? Seni Batı cücelerinin tahtına bir kez daha varis yapan güçleri?”

Dolgan Kraliçe’ye sert bir bakış attı. “Geleneklerimizi iyi biliyorsunuz, Kraliçem. Çocuksu yüzünüzün ardında yılların bilgeliğinin olduğunu asla aklımdan çıkarmamalıyım.” Kraliçenin cevabını önemsemedi. “Tholin’in Mac Mordain Cadal’da ortadan kaybolmasından beri Batıda yıllar boyu krallardan yeterince çektik. Bizler de en az Dorgin’de Kral Halfdan’e bağlı olanlar kadar iyiyiz. Ama halkım tahtı geri isterse, bunu tartışmamız gerekecek, tabii bu savaş bitene kadar olmaz. Şimdi, şu gence ne olmuş?”

Aglaranna sıkıntılı görünüyordu. “Giderek değişiyor. Bu dönüşüme yardımcı olabiliriz. Efsunörücülerimiz şimdiden bunun üzerinde çalışıyorlar. Valheruların tüm gücü Tomas’ta saf haliyle uyanacak olursa, koruyucu gücümüzü tıpkı yolunda duran bir dal parçasını kenara iter gibi kolayca etkisiz kılabilir. Ama o doğuştan bir Eski değil. Onun doğası Valherulara yabancı, tıpkı onların doğasının diğerlerine karşı olduğu gibi. Efsunörücülerimizin de yardımıyla, ondaki sevgi, şefkat, anlayış gibi insani vasıflar saf Valheru gücünü değiştirebilir. Bu olursa, o... bizim için bir nimet olabilir.” Dolgan Kraliçe’nin başka bir şey söylemek üzere olduğunu kesin olarak fark etmişti, ama sözünü kesmedi. “Ama o Valheru gücü insanoğlunun körü körüne nefret, vahşet ve gaddarlığa yatkınlığıyla birleşecek olursa, korkulacak bir şeye dönüşür. Bu karışımdan ne çıkacağını ise ancak zaman gösterebilir.”

“Ejderha Lordları...” dedi Dolgan. “Bizim irfanımızda Valherulardan söz edilir, ama kopuk, kısıtlı bilgilerle. İzniniz olursa, daha fazlasını öğrenmek isterim.”

Kraliçe uzaklara daldı. “Bugün dünyadakilerin en eskisi olan ilimlerimiz Valherulardan söz eder, Dolgan. Birçok şeyi dillendirmem yasaktır, çağırılması, anılması korkunç olan şeylerin isimleridir bunlar, ama sana şu kadarını söyleyebilirim. İnsanlar ya da cüceler gelmeden uzun zaman önce, bu dünyaya Valherular hakimdi. Dünyanın kendi özünden oluşmuş, onun bir parçası olan, neredeyse tanrısal bir güçleri ve anlaşılmaz amaçları olan yaratıklardılar. Karmaşık ve çözülemez bir yapıları vardı. Her şeyden daha güçlüydüler. Dev ejderhaların sırtlarında uçarlardı, evrendeki hiçbir yer onlar için ulaşılmaz değildi. Başka dünyalara giderler, başka varlıklardan yağmaladıkları hoşlarına giden şeyleri, hazine ve bilgileri buraya getirirlerdi. Kendi arzu ve hevesleri dışında hiçbir yasaya tabi değillerdi. Çoğu zaman kendi aralarında da savaşırlar, anlaşmazlıklarını ancak ölümle çözerlerdi. Bu dünya onların hükmü altındaydı. Bizler de onlara ait yaratıklardık.

“O zamanlar biz ve moredhel bir ırktandık ve Valherular bizi tıpkı hayvan yetiştirir gibi yetiştirirlerdi. Her iki ırktan da güzelliğe ve başka özelliklere sahip olanlar seçilir ve... süs hayvanı olarak yetiştirilirlerdi. Bazıları da ormanlara ve tarlalara bakmak üzere yetiştirilirlerdi. Bunlardan vahşi doğada yaşayanlar elflerin ataları oldular, Valherular ile birlikte kalanlar ise moredhellerin.

“Ama bir gün durum değişti. Efendilerimiz her iki tarafa da zarar veren mücadelelerden vazgeçip birleştiler. Neden böyle yaptıklarını kimse hatırlamıyor, ama efendilerimize biz elflerden daha yakın olan moredheller arasında bunu bilen bazıları olabilir. Bu nedenleri o zamanlar biz de biliyorduk belki, ama Kaos Savaşları zamanıydı ve çok şey kaybedilmişti. Şu kadarını biliyoruz: Valheruların tüm hizmetkârları özgür bırakıldı ve o zamandan sonra ne elfler, ne de moredheller Eskiler’i bir daha görmediler. Kaos Savaşları patlak verince zaman ve mekânda büyük gedikler açıldı ve goblinler, insanlar ve cüceler onlardan geçerek bu dünyaya geldiler. Bizim halkımızdan ve moredhellerden pek azı kurtuldu, kurtulanlar da yurdumuzu kurdular. Moredheller elfler gibi kendi yollarını çizmek yerine, kayıp efendilerinin kudretine sahip olmayı arzuluyorlardı, böylece kurnazlıklarını Valheru’nun işaretlerini bulmak için kullandılar ve Kara Yol’a saptılar. Bir zamanlar kardeş olan bizlerin bu kadar farklı olmamızın nedeni de bu işte.

“Eski büyü hâlâ güçlü. Tomas güç ve cesaret bakımından herkesle boy ölçüşebilir. Büyüyü bilmeden elde etti, bu da bir fark oluşturabilir. Eski büyü moredhelleri Kara Yol Kardeşleri’ne dönüştürdü, çünkü gücü karanlık arzularla aradılar. Tomas ise iyi ve asil yürekli bir gençti, ruhunda kötülükten iz bile yoktu. Belki yetiştikçe büyünün karanlık yönünü kontrol altına almayı öğrenebilir.”

Dolgan başını kaşıdı. “Söylediğinize göre, bu büyük bir risk. Doğrusu ben de genç hakkında endişelenmiş, olaylara daha geniş bir çerçeveden pek bakmamıştım. Siz durumu benden daha iyi biliyorsunuz, ama umarım zırhın onda kalmasına izin verdiğimize pişman olacağımız günler gelmez.”

Kraliçe tahtından indi. “Ben de pişman olmayacağımızı ümit ediyorum. Dolgan. Burada, Elvandar’da, eski büyü daha güçsüz, Tomas da iyi yürekli biri. Bu belki de, değişikliğe karşı çıkmaktansa yumuşatmakla doğru olanı yaptığımıza dair bir işarettir.”

Dolgan saygıyla eğilerek selam verdi. “Bilgeliğiniz karşısında saygıyla eğiliyorum, Kraliçem. Haklı olmanız için de dua ediyorum.”

Kraliçe ikisine de iyi geceler dileyerek çıktı. Calin, “Ben de annem Kraliçe’nin başka bir duyguyla değil de bilgeliğiyle konuşmuş olması için dua ediyorum,” dedi.

“Ne demek istediğini anlayamadım, Elf Prensi.”

Calin kısa boylu adama yukarıdan baktı. “Bana aptal numarası yapma, Dolgan. Bilgeliğin herkesçe biliniyor ve büyük saygı görüyor. Sen de benim kadar iyi görüyorsun. Annemle Tomas arasında bir şeyler filizleniyor.”

Dolgan iç çekti, üflemesiyle piposunun dumanını dağıttı. “Evet, Calin, ben de gördüm. Bir bakış, daha fazlası değil, ama bu da yeterli.”

“Kendisi hâlâ inkâr ediyor ama, Tomas’a tıpkı bir zamanlar Kral babama baktığı gibi bakıyor.”

“Tomas da bir şeyler hissediyor,” dedi cüce, Elf Prensi’ni dikkatle süzerek, “ama Kraliçe’nin hisleri kadar sevecen değil. Yine de kendine oldukça hakim.”

“Dostuna dikkat et, Dolgan. Kraliçe’ye talip olacak olursa, sorun çıkacak demektir.”

“Ondan bu kadar mı nefret ediyorsun, Calin?”

Calin Dolgan’a düşünceli bir ifadeyle baktı. “Hayır, Dolgan. Tomas’tan nefret etmiyorum. Ondan korkuyorum. Bu da yeter.” Calin bir an sessiz kaldıktan sonra, “Biz Elvandar’da yaşayanlar, bir daha asla başka bir efendinin karşısında diz çökmeyeceğiz,” dedi. “Annemin Tomas’ın değişmesiyle ilgili umutları boşa çıkarsa, bir şeyler düşünmemiz gerekecek.”

Dolgan ağır ağır başını salladı. “Bu çok acı bir gün olurdu, Calin.”

“Kesinlikle öyle, Dolgan.” Calin annesinin tahtının önünden geçerek konsey dairesinden çıktı ve cüceyi yalnız bıraktı. Dolgan dışarıya, Elvandar’ın perileri andıran ışıklarına baktı, Elf Kraliçesi’nin umutlarının boşa çıkmaması için dua ediyordu.

Rüzgâr ovalarda uğulduyordu. Ashen-Shugar, Shuruga’nın geniş omuzlarında oturuyordu. Dev altın ejderhanın düşünceleri sahibine ulaştı. Avlanacak mıyız? Ejderha, açlığını düşünüyordu.

“Hayır. Bekleyeceğiz.”

Akın akın gelen moredheller yükselen şehre doğru yaklaşırlarken Kartal Bakışı’nın Hakimi bekledi. Yüzlercesi yarım dünya ötedeki taşocaklarından çıkarılmış dev taş bloklarını çekerek, ovalardaki şehre doğru sürüklüyorlardı. Birçoğu ölmüştü, birçoğu da ölecekti, ama bu önemsizdi. Acaba öyle miydi? Bu yeni ve yabancı düşünce Ashen-Shugar’ın canını sıkmıştı. Yukarıdan gelen bir kükremeyle birlikte bir başka dev ejderha daireler çizerek indi, bağırarak meydan okuyan, muazzam bir kara ejderhaydı. Shuruga başını kaldırıp gürleyerek cevap verdi. Sahibine de, Savaşacak mıyız? diye sordu.

“Hayır.”

Ashen-Shugar bineğinin hayal kırıklığına uğradığını hissetti, ama bunun üzerinde durmamayı tercih etti. Diğer ejderhanın zarif hareketlerle yakında bir yere inerek, muhteşem kanatlarını sırtına katlayışını izledi. Siyah pulları puslu gün ışığını cilalı abanoz gibi yansıtıyordu. Ejderhanın binicisi elini kaldırarak selam verdi.

Ashen-Shugar selama karşılık verdi ve diğer ejderha ihtiyatla yaklaştı. Shuruga tıslayınca Ashen-Shugar düşünmeden hayvana bir yumruk indirdi. Shuruga sessizliğe büründü.

Kaplanlar Lordu Draken-Korin, “Kartal Bakışı’nın Hakimi sonunda bize katılmaya mı geldi?” diye sordu. Ejderhasından inerken siyah ve turuncu çizgili zırhı parıldıyordu.

Nezaket gereği Ashen-Shugar da ejderhasından indi. Elini beyaz kabzalı altın kılıcından fazla uzaklaştırmıyordu, zaman değişiyor olsa da, Valherular güvenmek nedir bilmezlerdi. Eskiden olsa kolaylıkla savaşa tutuşabilirdi, ama artık bilgi gereksinimi ön plana çıkmıştı. Ashen-Shugar, “Hayır,” dedi. “Sadece izliyorum.”

Draken-Korin Kartal Bakışı’nın Hakimi’ni süzdü, soluk mavi gözlerinde hiçbir duygu belirtisi yoktu. “Katılmayan yalnızca sen kaldın, Ashen-Shugar.”

“Evreni bir uçtan bir uca yağmalamaya katılmaktan söz ediyorsun, Draken-Korin. Bu... bu planınız çılgınlık.”

“Ne çılgınlığı? Neden söz ettiğini anlamıyorum. Biz varız. Biz yapıyoruz. Başka ne var ki?”

“Bu bizim yöntemimiz değil.”

“Başkalarının yolumuza çıkmasına göz yummak da bizim yöntemimiz değil. Şu yeni varlıklar, bize karşı koyuyorlar.”

Ashen-Shugar gözlerini gökyüzüne doğru çevirdi. “Evet, öyle. Ama onlar diğerleri gibi değiller. Onlar da tıpkı bizim gibi bu dünyanın özünden yaratılmışlar.”

“Ne fark eder ki? Bizim soyumuzdan kaç kişi öldürdün? Dudaklarından ne kadar kan geçti? Karşına çıkanı öldürmelisin, yoksa o seni öldürür. Hepsi bundan ibaret.”

“Ya geride kalanlar, moredhel ve elfler?”

“Ne olmuş onlara? Onlar bir hiç.”

“Onlar bize aitler.”

“Dağlarda sana bir haller olmuş, Ashen-Shugar. Onlar bizim kullarımız. Gerçek bir güçleri yok. Yalnızca bizim zevkimiz için var onlar, o kadar. Seni endişelendiren ne?”

“Bilmiyorum. Bir şey var...”

“Tomas.”

Bir an için Tomas iki yerde birden bulunuyordu. Başını sallayınca görüntüler kayboldu. Başını çevirince Galain’in yanındaki çalılıklarda uzandığını gördü. Biraz geride de elfler ve cücelerden oluşan kuvvetler bekliyorlardı. Prens Calin’in genç kuzeni, nehrin karşısındaki Tsurani kampını işaret etti. Tomas arkadaşının işaret ettiği yere bakınca, kamp ateşlerinin yanında oturmuş dışdünya askerlerini gördü ve gülümsedi. “Kamplarından uzaklaşmıyorlar,” diye fısıldadı.

Galain başıyla onayladı. “Kamp ateşlerinin sıcaklığını aratacak kadar canlarını yaktık.”

Baharın ilerleyen günlerine özgü bir akşam esintisi dolaşıyor, Tsurani kampını pusla örtüyordu. Kamp ateşleri bile daha sönük yanıyor gibiydiler. Tomas bir kez daha kampı inceledi. “Otuz kişi saydım, doğu ve batıdaki kampların her birinde otuz daha var.”

Galain bir şey söylemeden Tomas’ın bir sonraki emrini bekledi. Elvandar’ın Savaşönderi Calin olmasına rağmen, Tomas elflerin ve cücelerin komutasını üstlenmişti. Önderliğin ona ne zaman geçtiği belli değildi, ama yavaş yavaş, bedenen büyüdükçe liderlikte de yükselmişti. Savaş sırasında bir şeyin yapılması için sadece bağırması yetiyordu, elfler ve cüceler söylediğini yerine getirmek için hemen koşturuyorlardı. Başlangıçta bu, emirler mantıklı ve tartışılmaz oldukları içindi. Ama bu kalıp zamanla yerleşmiş ve artık emirleri veren Tomas olduğu için itaat eder olmuşlardı.

Tomas Galain’e kendisini izlemesini işaret ederek nehir kıyısından indi ve Tsurani kampının görüş sahasının dışına, ağaçların arasında, derinlerde bekleyenlerin yanına geldiler. Dolgan, bir zamanlar Mac Mordain Cadal madenlerinden kurtardığı küçük çocuk olan genç adama baktı.

Tomas iki metreye yaklaşan boyuyla tüm elflerden daha uzundu. Güçlü bir özgüvenle yürüyordu, doğuştan bir savaşçı gibi. Cücelerle geçirdiği altı yıl boyunca bir erkek... ve daha fazlası olmuştu. Tomas önünde toplanan savaşçılara bakarken Dolgan onu izliyordu, onun Gri Kuleler’in karanlık madenlerinde artık korku ya da tehlike olmaksızın dolaşabileceğini anlamıştı.

“Diğer gözcüler döndüler mi?”

Dolgan başını sallayarak gözcülerin öne çıkmalarını işaret etti. Üç elf ve üç cüce yaklaştılar. “Kara Cüppeliler’den iz var mı?”

Gözcüler olmadığını işaret edince, beyaz ve altın rengine bürünmüş olan adam kaşlarını çattı. “Bir tanesini yakalayıp Elvandar’a götürebilsek, çok iyi olurdu. Son saldırıları bugüne kadar olanların en şiddetlisiydi. Güçlerinin sınırlarını öğrenebilmek için neler vermezdim."

Nehirden görülemeyecek kadar uzaklaştıklarına karar veren Dolgan piposunu çıkardı. Yakarken, “Tsuraniler Kara Cüppeliler’i, bir ejderhanın hâzinesini koruduğu gibi koruyorlar,” dedi.

Tomas buna güldü ve Dolgan bir an için o tanıdık çocuğu görür gibi oldu. “Evet, ejderhanın inini yağmalayan da cesur bir cüce olur.”

Galain, “Son üç yıldır süregelen yöntemlerini kullanırlarsa, büyük olasılıkla bu mevsim için bizimle işleri bitmiştir. Önümüzdeki bahara dek tek bir Kara Cüppeli bile görmeyebiliriz.” Tomas düşünceliydi, solgun gözlerinde kendine has bir parıltı vardı sanki. “Yöntemleri... yöntemleri almak, beklemek ve tekrar almak. Uzun süredir, nehri aşmadıkları sürece dilediklerini yapmalarına razıyız. Bu yöntemi değiştirmenin zamanı geldi. Başlarına yeterince dert olursak, şu Kara Cüppeliler’den birini ele geçirme fırsatını da yakalayabiliriz.”

Tomas’ın teklifinde saklı riski gören Dolgan olumsuz anlamda başım salladı. Ardından Tomas gülümseyerek, “Ayrıca nehir boyunca güçlerini biraz olsun zayıflatamazsak, cüceler ile ben kışı burada geçirmek zorunda kalacağız, çünkü dış-dünyalılar Yeşil Yürek’in derinliklerine girdiler,” dedi.

Galain uzun boylu arkadaşına baktı. Tomas her geçen yıl elflere daha çok benziyordu ve Galain çoğu zaman sözlerinde gizli olan belli belirsiz mizahı takdir edebiliyordu. Tomas’ın Kraliçe’nin yakınında kalmayı memnuniyetle karşılayacağını biliyordu. Ama onun büyüsü hakkındaki endişelerine rağmen, Tomas’tan hoşlanmaya başlamıştı. “Nasıl?”

“Sağdaki, soldaki ve gerideki kamplara okçular yolla. Benden bir yaban kazı sesi duyunca, nehrin karşı tarafına ok yağdırsınlar, ama o pozisyonların gerisinden, sanki asıl saldırı doğu ve batıdan geliyormuş gibi.” Gülümsedi, ifadesinde hiç de espri yoktu. “Bu da kampı, bizim biraz kan akıtmamıza yetecek kadar süre boşaltacaktır.”

Galain onayladı ve her kampa on okçu yolladı. Diğerleri de savaş hazırlıklarını yaptılar ve aradan yeterince zaman geçince Tomas ellerini ağzına götürdü. Avuçlarını kapatarak bir yaban kazı sesi çıkardı. Bir an sonra, kampın karşısında doğu ve batı yönlerinden çığlıklar duyulmaya başlamıştı. Tsurani kampındaki askerler kalkmış, her iki yana bakıyorlardı, birkaçı suyun kıyısına kadar inmiş, karanlık ormanı görmeye çalışıyordu. Tomas elini kaldırdı ve bir balta gibi indirdi.

Bir anda nehrin karşısındaki kampa ok yağmaya başladı ve Tsurani askerleri kalkanlarına koştular. Onlar tam olarak siper alamadan Tomas bir grup cücenin başında sığ geçitten geçerek nehri aştı. Başlarının üzerinden bir ok yağmuru daha geçti, sonra elfler yaylarını omuzlarına takıp kılıçlarını çektiler ve gerektiğinde koruma atışı yapmak üzere geride kalan on ikisi hariç onlar da cücelerin ardından saldırdılar.

Kıyıya ilk çıkan Tomas oldu ve kendisini nehrin kıyısında karşılayan bir Tsurani muhafızını hakladı. Bir an sonra ise aralarına dalmış, kıyım yapıyordu. Altın kılıcından Tsurani kanı saçılıyor, yaralı ve ölenlerin haykırışları rutubetli geceyi dolduruyordu.

Dolgan bir muhafızı öldürdü ve karşısına çıkacak başka kimse bulamadı. Dönünce Galain’in bir başka Tsurani’nin cesedi üzerinde durduğunu, ama gözlerini uzaktaki bir şeye diktiğini gördü. Cüce onun bakışını izleyince, başındaki bir kesikten kanlar sızan ve bir elini kaldırmış, merhamet dileyen yaralı bir Tsurani askerinin başında duran Tomas’ı gördü. Yüzünde ona ait olmayan bir vahşet maskesiyle adamın başında dikilmişti. Tuhaf ve dehşet verici bir haykırışla altın kılıcını indirerek Tsurani’nin hayatına son verdi. Hemen dönerek başka düşman aradı. Kimse çıkmayınca bir an dalgınlaştı, sonra gözleri tekrar odaklandı.

Galain bir cücenin, “Geliyorlar,” diye seslendiğini duydu. Hilenin anlaşıldığı Tsurani kamplarından gerçek çarpışma alanına doğru hızla gelenlerin bağırışmaları da duyuluyordu.

Tomas’ın grubu tek kelime etmeden, çabucak suyu geçti. Tsurani okçularının ok yağmuru başlayıp, karşı yakadaki elfler onlara cevap verdiklerinde, kıyıya ulaşmışlardı. Saldıran grup hemen ormanın derinliklerine, güvenli bir mesafeye çekildi.

Elfler ve cüceler durunca, biraz soluklanmak ve hâlâ kanlarında olan savaş coşkusunu dindirmek için oturdular. Galain Tomas’a baktı ve, “İyi iş gördük,” dedi. “Kaybımız yok, yalnızca birkaç hafif yaralı, otuz dışdünyalı da öldürüldü.”

Tomas gülümsemedi, bir an için bir şey duyuyormuş gibi düşünceli durdu. Dönüp Galain’e baktı, söylediklerini yeni anlıyordu âdeta. “Evet, iyi iş gördük, ama yarın yine saldırmalıyız, öbür gün de, ta ki, onlar bir tepki verene kadar.”

Geceler boyu nehri geçtiler. Bir kampa saldırıyorlar, ertesi gece ise millerce öteye hücum ediyorlardı. Bir gece saldırısız geçiyor, sonra aynı kamp üç gece üst üste saldırıya uğruyordu. Kimi zaman karşı kıyıdan atılan tek bir ok bir muhafızı haklıyor, arkadaşları da bir türlü gelmeyen saldırıya karşı hazır bekliyorlardı. Bir defasında hatlara şafaktan sonra, savunmacılar artık bir saldırı gelmeyeceğine karar verdikten sonra saldırdılar. Bir kampı yerle bir ederek güney ormanının içine doğru millerce ilerlediler ve silah taşıyan bir kervanı ele geçirdiler, hatta arabaları çeken altı bacaklı yaratıkları bile katlettiler. O baskından dönerken beş ayrı çarpışma oldu ve iki cüce, üç de elf kaybettiler.

Tomas ve sayıları artık üç yüzü aşkın elf ve cüceyi bulan ekibi oturmuş, diğer kamplardan gelecek haberleri bekliyorlardı. Yosun, bitki kökü ve yumru köklerle pişirilmiş geyik eti yahnisi yiyorlardı.

Bir ulak koşarak Tomas ve Galain’e yaklaştı. “Kral’ın ordusundan haber getirdim.” Arkasından da griler içindeki bir figür kamp ateşine yaklaştı.

Tomas ve Galain doğruldular. “Selam sana, Natalli Uzun Leon.”

“Selam sana, Galain,” diye karşılık verdi uzun boylu, esmer ulak.

Bir elf yeni gelenlere ekmek ve dumanı tüten bir kâse yahni getirdi, otururlarken Tomas, “Dük’ten ne haber var?” diye sordu.

Haberci lokmaları ardı ardına çiğnerken, “Lord Borric selamlarını yolluyor,” dedi. “Durum pek iç açıcı değil. Tsuraniler ağaçta biten yosun gibi doğuda yavaş yavaş ilerliyorlar. Birkaç metre yol alıyor, sonra duruyorlar. Anlaşılan hiç aceleleri yok. Dük’ün tahminine göre, sahile önümüzdeki yıl ulaşacak ve Özgür Şehirler’in kuzeyle bağlantısını kesecekler. Sonra da belki Zün ya da LaMut’a bir saldırı gelir. Kim bilir?”

Tomas, “Crydee’den haber var mı?” diye sordu.

“Ben yola çıkmadan hemen önce güvercinler gelmişti. Prens Arutha Tsuranilere karşı iyi dayanıyor. Tsuraniler orada da buradaki kadar talihsizler. Ama Yeşil Yürek’ten güneye doğru hareket ediyorlar.” Cüceleri ve Tomas’ı süzdü. “Elvandar’a kadar gelebilmenize şaşırdım doğrusu.”

Dolgan piposunu tüttürdü. “Uzun bir yoldu. Hızlı ve sessiz hareket etmemiz gerekti. İstilacılar hareketlendiklerine göre, dağlara dönmemiz pek mümkün görünmüyor. Bir kez ele geçirdiklerini vermek istemezler.”

Tomas ateşin önüne geldi. “Nöbetçilerini nasıl aştınız?”

“Baskınlarınız onların saflarında büyük kargaşaya yol açıyor. Batı Orduları’yla karşılaşan adamlar nehre doğru hücum etmek üzere hatlarından geri çekildiler. Ben de o gruplardan birini izledim. Arkalarına bakmayı düşünmediler bile. Tek yapmam gereken, çekildikleri zaman hatlarının gerisine kaymak, sonra da nehri geçmekti.”

Calin, “Bize karşı kaç kişi getiriyorlar?” diye sordu.

Leon omuzlarını silkti. “Ben altı bölük gördüm, başkaları da olmalı.” Bir Tsurani bölüğünün her biri otuz kişilik yirmi takımdan oluştuğunu tahmin ediyorlardı.

Tomas eldivenli ellerini birbirine vurdu. “Üç bin kişiyi geri getirdiklerine göre mutlaka başka bir geçiş planlıyorlar. Kamplarını yakıp yıkmamıza engel olmak için bizi yeniden ormanın derinliklerine sürmeyi düşünüyor olmalılar.” Gelip habercinin başına dikildi. “Kara Cüppelilerden gelen var mı?”

“İzlediğim bölükte zaman zaman birini görüyordum.”

Tomas ellerini bir kez daha çırptı. “Bu defa güçlü geliyorlar. Diğer kamplara haber salın. İki gün içinde, dışdünyalıları izleyecek izci ve ulaklar hariç tüm Elvandar orduları Kraliçe’nin sarayında toplanacak.”

Haberciler sessizce ateşin başından kalkıp, Crydee nehrinin kıyıları boyunca sıralanmış diğer elf gruplarına haber vermek üzere hemen yola koyuldular.

Tahtında oturan Ashen-Shugar dansözlerle ilgilenmiyordu. Dişi moredheller güzellik ve zerafetlerine bakılarak seçilirlerdi, ama onların cazibesi onu çekmiyordu. Aklı çok uzaklarda, yaklaşan savaştaydı. İçinde tuhaf bir şey oluşuyordu, tanımsız, boş bir duygu.

Buna hüzün denir, dedi içinden bir ses.

Sen kimsin ki beni rahatsız ederek yalnızlığımı bozuyorsun? diye düşündü Ashen-Shugar.

Ben, senin olmaya başladığın şeyim. Bu yalnızca bir düş, bir anı.

Ashen-Shugar öfkeyle haykırarak kılıcını çekip tahtından fırladı. Aynı anda müzisyenler de çalmayı bıraktılar. Dansözler, hizmetkârlar ve müzisyenler kendilerini yere atarak efendilerinin karşısında teslim oldular. “Ben, benim! Düş falan yok!”

Sen geçmişten bir hatırasın sadece, dedi ses. İkimiz bir oluyoruz.

Ashen-Shugar kılıcını kaldırdı ve indirdi. Korkuyla sinmiş bir hizmetkârın kafası yerde yuvarlandı. Ashen-Shugar diz çöküp elini fışkıran kanların üzerine koydu. Parmaklarını dudaklarına götürerek tuzlu tadı hissetti ve, “Bu yaşamın tadı değil mi!” diye haykırdı.

Bu bir yanılsama. Hepsi geçti.

“Bir tuhaflık hissediyorum, bir huzursuzluk, bu beni... beni... bir sözcük bulamıyorum.”

Bu korku.

Ashen-Shugar kılıcını bir kez daha savurdu ve genç bir dansöz öldü. “Bu şeyler, korkuyu onlar bilirler. Korkunun benimle ne işi var?”

Korkuyorsun. Bütün yaratıklar değişmekten korkar, tanrılar bile.

Kimsin sen? diye sessizce sordu Valheru.

Ben senim. Ben, senin olacağın şeyim. Ben, senin geçmişte olduğun şeyim. Ben Tomas’ım.

Aşağıdan gelen bir bağırış Tomas’ı kendine getirdi. Kalkıp küçük odasından çıktı ve ağaç dallarından yapılmış bir köprüden geçerek Kraliçe’nin sarayına doğru indi. Parmaklıkların arasından, Elvandar dağlarının eteklerinde kamp kurmuş yüzlerce cücenin loş silüetlerini görebiliyordu. Her saat yüzlerce elf ve cüce savaşçı daha gelip, emrindeki orduya katılıyorlardı. Yarın Calin, Tathar, Dolgan ve diğerleriyle birlikte mecliste yer alacak ve yaklaşan saldırıya karşı koyma planını açıklayacaktı.

Altı yıllık savaş Tomas’a, ona hâlâ rahat vermeyen düşlere karşı tuhaf bir bakış açısı kazandırmıştı. Savaş coşkusuna kapıldığı zamanlar, başka birinin düşlerine giriyordu. Elf ormanlarından uzak olduğu zamanlarda, o düşlere girme çağrısına karşı koymak daha da zorlaşıyordu. Bu davetler onu ilk zamanlar olduğu gibi korkutmuyordu. Uzun zaman önce ölmüş olan varlığın düşleri sayesinde artık insandan da öteydi. İçinde güçler vardı, beyaz ve altın rengi zırhını kendisinden önce giyenin bir parçası oldukları gibi, artık kendisinin bir parçası olan ve kullanabileceği güçler. Bir daha asla Crydeeli Tomas olamayacağını biliyordu, peki ama ne olacaktı?..

Arkasından çok hafif bir ayak sesi geldi. Geriye dönmeden, “İyi akşamlar, Kraliçem,” dedi.

Elf Kraliçesi gelip yanında durdu, yüzünde endişeli bir ifade vardı. “Hislerin elflerinkilere benzedi,” dedi kendi dilinde.

Tomas ona aynı dilde, adının eski anlamıyla hitap ederek, “Görünüşe göre öyle, Parlayan Ay,” dedi.

Dönüp baktığında gözlerinde şaşkınlığı gördü. Kraliçe uzanıp usulca yüzüne dokundu. “Dük’ün konsey odasında durmuşken, Elf Kraliçesi’yle konuşma düşüncesiyle bile telaşla titreyen o çocuk mu, şimdi bu dili anadiliymiş gibi konuşan?”

Tomas onun elini nazikçe itti. “Olduğum, senin de gördüğün neyse oyum ben.” Sesi sert, emreder gibi bir tondaydı.

Kraliçe onun yüzüne baktı, hatlarında gördüğü tanıdık ve korkunç bir şey neredeyse ürpermesine neden olacaktı. “Peki ne görüyorum, Tomas?"

Tomas onun sorusuna cevap vermeden, “Neden benden kaçıyorsunuz, leydim?” diye sordu.

Kraliçe nazikçe konuştu. “Aramızda bir şeyler oluşuyor ve bu olmamalı. Bu, daha bize ilk geldiğin anda filizlendi, Tomas.”

Tomas âdeta neşeli bir ifadeyle, “Ondan da önce, Kraliçem, seni ilk gördüğüm anda,” dedi. Uzun boyuyla ona yukarıdan bakıyordu. “Neden olamazmış bu şey? Yanına benden daha layık kim olabilir?”

Kraliçe bir an için kontrolünü yitirerek ondan uzaklaştı. O anda Tomas, çok az kişinin görebildiği bir şeyi gördü: Elf Kraliçesi’nin şaşkın ve tereddüt içinde, kendi kadim bilgeliğinden bile şüphe duyan halini. “Başka ne olursan ol, sen bir insansın. Sana bahşedilmiş olan bütün o güçlere rağmen, verilen ömür bir insan ömrü kadar. Ben, ruhum lordumun yanına, onun gittiği Kutlu Adalar’a gidene dek halkımı yöneteceğim. Sonra tahtı Calin alacak, kralın oğlu ve kendisi de bir Kral olarak. Halkım bu şekilde idare edilir.”

Tomas uzanıp onun yüzünü kendine doğru çevirdi. “Bu her zaman böyle değildi.”

Kraliçe’nin gözlerinde bir korku kıvılcımı belirdi. “Hayır, hep özgür bir halk değildik.”

Kraliçe onun sabırsızlandığını hissediyor, ama buna direnip sakin konuşmaya çalıştığını da görebiliyordu. “O halde, hiçbir şey hissetmiyor musun?”

Kraliçe bir adım geriledi. “Hissetmediğimi söylersem, yalan söylemiş olurum. Ama bu tuhaf bir çekim ve beni tereddütte bıraktığı gibi, bir hayli de endişelendiriyor. Valherulara bundan daha fazla, bir insanın başa çıkamayacağı kadar benzersen, seni burada barındıramayız. Eskiler’in dönmesine göz yumamayız.”

Tomas neşeyle acı karışımı tuhaf bir ifadeyle güldü. “Çocukken, sana çocukça bir arzuyla bakardım. Artık bir erkeğim ve erkekçe bir arzuyla bakıyorum. Bana seni isteyecek cüreti veren ve bunu yapmama aracı olan güç müdür, aynı zamanda bizi birbirimizden ayrı tutan?”

Aglaranna elini yanağına götürdü. “Bilemiyorum. Kraliyet ailesi hiç değişmemiştir. Başkaları insanlarla birlikte olabilir. Bense senin yaşlı ve güçsüz, benimse şu anda gördüğün gibi olacağım zamanki o üzüntüyü yaşayamam.”

Tomas’ın gözleri parıldadı ve sesi sertleşti. “Bu asla olmayacak, Kraliçem. Bu ormanlarda bin yıl yaşayacağım. Bundan hiç kuşkum yok. Ama artık seni rahatsız etmeyeceğim... diğer konular çözülene dek. Bunun gerçekleşmesi yazgımız, Aglaranna. Bunu sen de anlayacaksın.”

Kraliçe elini ağzına götürdü ve öylece kalakaldı, heyecandan gözleri dolmuştu. Tomas söylediklerini düşünmesi için onu yalnız bırakarak uzaklaştı. Aglaranna’nın içinde, Lord-Kralının ölümünden beri ilk kez iki duygu içinde çatışıyordu: Korku ve arzu.

Tomas açıklığın kıyısından gelen bağırış üzerine döndü. Ağaçların arasından bir elf geliyordu, ardında da basit giyimli bir adam vardı. Calin ve Dolgan’la konuşmayı bıraktı ve üçü, Kraliçe’nin yanına götürülen yabancının peşine takıldılar. Aglaranna tahtında oturmuştu, danışmanları da her iki yanındaki sıralarda yerlerini almışlardı. Tathar Kraliçe’nin yanında, ayaktaydı.

Yabancı tahta yaklaştı ve hafifçe eğilerek selam verdi. Tathar adama eşlik eden nöbetçiye bir bakış attı, ama elf kendinde değil gibiydi. Kahverengi giysili adam kusursuz bir elf diliyle, “Selamlar, Kraliçem,” dedi.

Aglaranna Kraliyet Kralın Lisanı’nda cevap verdi. “Aramıza gelmen büyük cesaret, yabancı.”

Adam değneğine dayanarak gülümsedi. “Yine de bir rehber bulmam gerekti, Elvandar’a yalnız başıma giremezdim.”

“Anlaşılan rehberinin fazla bir seçeneği yokmuş,” dedi Tathar.

Adam, “Her zaman bir seçenek vardır, her zaman aşikâr olmasa da,” dedi.

Tomas bir adım öne çıktı. “Buraya ne amaçla geldin?”

Adam sese dönerek gülümsedi. “Ah! Ejderha’nın hediyesini giyen. Selam olsun sana, Crydeeli Tomas.”

Tomas geriledi. Adamın gözlerinden güç yayılıyordu ve rahat tavırları, Tomas’ın hissettiği kuvveti perdeliyordu. “Kimsin sen?”

Adam, “Birçok adım vardır,” dedi, “ama burada bana Kara Macros derler.” Değneğini kaldırıp çevresinde kendisini izleyenlerin önünde savurdu. “Geldim, çünkü cüretkâr bir plana kalkıştınız.” Değneğini son olarak Tomas’a doğrulttu. Sonra ucunu yere indirip tekrar üzerine yaslandı. “Ama benim yardımım olmadan, bir Kara Cüppeli yakalama planı, Elvandar’a zarardan başka bir şey getirmez.” Belli belirsiz gülümsedi. “Yakında elinizde bir Kara Cüppeli olacak, ama henüz değil.” Sesinde ince bir alay vardı.

Aglaranna doğruldu. Omuzlarını geriye atmış, Macros’un gözlerinin içine bakıyordu. “Çok şey biliyorsun.”

Macros başını hafifçe eğdi. “Evet, çok şey bilirim, ki bu bazen rahatsızlık vericidir.” Onun yanından geçip, elini Tomas’ın omzuna koydu. Macros Tomas’ı Kraliçe’nin ayakta durduğu yerin yanına götürüp, omzuna hafifçe bastırarak oturttu. Kendisi de onun yanına oturup, değneğini de boynuyla omzunun arasına dayadı. Kraliçe’ye bakarak, “Tsuraniler ilk ışıkla birlikte gelecekler ve doğruca Elvandar’a saldıracaklar,” dedi.

Tathar Macros’un önüne çıkıp, “Bunu nereden biliyorsun?” dedi.

Macros yine gülümsedi. “Beni babanın da üyesi olduğu meclisten hatırlamıyor musun?”

Tathar gözleri büyüyerek geriledi. “Sen...”

“Ben oyum, ama artık o adı kullanmıyorum.”

Tathar sıkıntılı görünüyordu. “Çok uzun zaman önceydi. Bunun mümkün olacağını hiç sanmazdım.”

“Çok şey mümkündür,” dedi Macros. Manalı bakışlarını önce Kraliçe’ye, sonra Tomas’a çevirdi.

Aglaranna huzursuzluğunu belli etmeden yavaşça oturdu. “Sen efsuncu musun?”

Macros başını sallayarak onayladı. “Bana öyle derler, tabii artık öyküye eklenecek başka şeyler de var. Beni dinleyecek misiniz?”

Tathar Kraliçe’ye bakarak onayladı. “Uzun zaman önce bu adam yardımımıza koşmuştu. Nasıl aynı adam olduğunu bilemiyorum, ama o zaman sizin ve benim babalarımızın gerçek bir dostuydu. Ona güvenebiliriz.”

“O halde, önerin nedir?” diye sordu Kraliçe.

“Tsurani büyücüleri nöbetçilerinizin yerlerini belirlediler, nerelerde olduklarını biliyorlar. İlk ışıkla birlikte, bir boğanın boynuzları gibi iki dalga halinde nehri aşarak gelecekler. Siz onları karşılarken ortadan, zayıf olduğunuz yerden cho-ja denilen yaratıklar akın edecek. Onları size karşı daha önce kullanmadılar, ama cüceler size bunların savaştaki ustalığını anlatabilir.”

Dolgan öne çıktı. “Evet, Kraliçem. Korkunç yaratıklar, karanlıkta da en az benim halkım kadar iyi dövüşüyorlar. Onların madenlere hapsedildiklerini sanıyordum.”

“Evet, öyleydiler, baskınlara kadar,” dedi Macros. “Onlardan çok sayıda getirdiler ve nehrin karşı yakasında, gözcülerinizin göremeyecekleri bir yerde hazırlanıyorlar. Kalabalık olarak gelecekler. Tsuraniler baskınlarınızdan bıktılar ve elf ormanlarının kutsal yüreği düşecek olursa, elflerin bundan böyle bir güç olamayacağını artık biliyorlar.”

“Öyleyse çekilmeli ve merkezi savunmalıyız,” dedi Tomas. Macros bir an sessiz kaldı, bir şey hatırlıyor gibiydi. “Bu bir başlangıç, ama bu işin sona ermesini en az onlar kadar isteyen büyücülerini de beraberlerinde getiriyorlar. Onların büyüleri, savaşçılarının ormandan sizin Efsunörücülerinizin gücüne takılmadan geçmelerini sağlayacak ve böylece buraya gelecekler.” “O halde onları burada karşılar ve sonuna kadar direniriz,” dedi Aglaranna.

Macros başını salladı. “Cesur sözler, Kraliçem, ama yardımıma ihtiyacınız olacak.”

Dolgan efsuncuyu süzdü. “Bir adam ne yapabilir ki?” Macros ayağa kalktı. “Çok şey. Yarın göreceksiniz. Korkma cüce, savaş sert geçecek ve çok kişi Kutlu Adalar’a göçecek, ama azmedersek, kazanacağız.”

“Bütün bunların olduğunu görmüş gibi konuşuyorsun,” dedi Tomas.

Macros gülümsedi, gözleri hiçbir şey söylemezken, bir yandan da binlerce şey söylüyordu. “Sahi öyle konuşuyorum, değil mi, Crydeeli Tomas?” Diğerlerine döndü ve değneğini savurarak, “Hazırlanın,” dedi. “Yanınızda olacağım.” Kraliçe’ye dönerek, “Dinlenmek istiyorum,” dedi, “tabii benim için bir yeriniz varsa?”

Kraliçe Macros’u konseye getiren elfe döndü. “Onu bir odaya götür ve ne istiyorsa getir.”

Efsuncu selam vererek rehberini izledi. Diğerleri sessiz kaldılar, nihayet Tomas, “Hazırlanalım,” dedi.

Gece yerini şafağa bırakırken, Kraliçe yalnız başına tahtının yanında duruyordu. Yıllar süren hükümdarlığı boyunca böyle bir zaman hiç olmamıştı. Aklından gençlik yıllarına kadar uzanan eskilerden, iki gece öncesine kadar uzanan yüzlerce görüntü geçiyordu.

“Cevapları geçmişte mi arıyorsunuz, Kraliçem?”

Dönünce, değneğine dayanmış efsuncuyu arkasında gördü.

“Aklımı okuyabiliyor musun, efsuncu?”

Macros gülümseyip elini sallayarak, “Hayır, leydim,” dedi. “Ama çok şey bilirim ve görürüm. Yüreğiniz ağırlaşmış ve kafanızda sıkıntılar var.”

“Neden olduğunu da anlıyor musun?”

Macros usulca güldü. “Şüphesiz. Yine de bunları sizinle konuşmayı yeğlerim.”

“Neden, efsuncu? Senin rolün ne?”

Macros dışarıya, Elvandar’ın ışıklarına baktı. “Bir rol işte, herkesin oynadığı kadar.”

“Ama sen, seninkini iyi biliyorsun.”

“Doğru. Bazılarına, başkaları için muğlak olan şeyleri görme yetisi verilmiştir. Benim kaderim de bu.”

“Neden geldin?”

“Çünkü buna ihtiyaç var. Ben olmazsam Elvandar düşebilir, bu kesinlikle olmamalı. Bu böyle takdir edildi, ben de ancak üzerime düşeni yapabilirim.”

“Savaş kazanılırsa kalacak mısın?”

“Hayır. Başka görevlerim de var. Ama bir defa daha geleceğim, yine çok ihtiyaç duyulduğunda.”

“Ne zaman?”

Bunu söyleyemem.”

“Yakında mı?”

“Çok yakın, ama çok da yakın değil.”

“Bilmece gibi konuşuyorsun.”

Macros gülümsedi, buruk, hüzünlü bir gülüştü bu. “Hayat bir bilmecedir. Tanrıların elindedir. Onların dilekleri gerçekleşecek ve birçok ölümlü yaşamlarının değiştiğini görecek.”

“Tomas?” Aglaranna sihirbazın koyu renkli gözlerinin derinliklerine baktı.

“En görülebilir değişiklik onda olacak, o, ama bu zamanları atlatacak olan herkes değişecek.”

“O ne?"

“Ne olmasını isterdiniz?”

Elf Kraliçesi bir cevap veremediğini gördü. Macros elini hafifçe omzuna koydu. Kraliçe onun parmaklarından bir dinginlik yayıldığını hissetti ve kendisinin, “Halkımın hiçbir sıkıntısının olmamasını isterdim, ama onun görüntüsü bile beni arzuyla dolduruyor,” dediğini duydu. “Bir erkeğe özlem duyuyorum, onun... kudretinde bir erkeğe. Tomas kaybettiğim lorduma asla bilemeyeceği kadar benziyor. Ondan korkuyorum da, çünkü bir kez yemin ettikten, onu kendimden yüksek bir yere getirdikten sonra, hükmetme yetkim kalmayacak. Danışmanlar buna izin verirler mi ki? Halkım kendi rızasıyla Valheruların boyunduruğu altına asla girmez.”

Efsuncu bir süre sessiz kaldıktan sonra, “Tüm sanatıma rağmen, benden de gizlenen şeyler var,” dedi, “ama şunu anlıyorum: Burada hayal bile edilemeyecek boyutlarda bir büyü var. Zamanın ötesine, hem de göründüğünden çok daha fazla uzandığını söylemekten fazlasını açıklayamam. Nasıl ki Valherular şu anda Tomas’ın içinde yaşıyor, Tomas da çağlar öncesinde, Valheruların içinde yaşıyor.

“Tomas, son Ejderha Lordu Ashen-Shugar’ın giysisini giyiyor. Kaos Savaşları patlak verdiğinde, bu dünyada kalan yalnızca o olmuştu, çünkü kendi türüne karşı bir yabancılaşma hissediyordu.”

“Ya Tomas?”

Macros gülümsedi. “Bunu fazla düşünmeyin, Kraliçem. Bu tür paradokslar insanın başını döndürebilir. Ashen-Shugar, bu dünyayı korumak zorunda olduğunu hissetmişti.”

Aglaranna, Elvandar’ın titrek ışıkları altında Macros’un yüzünü süzdü. “Eski ilimler hakkında herkesten daha fazlasını biliyorsun, sihirbaz.”

“Bana... çok şey bağışlandı, Kraliçem.” Bakışlarını elf ormanlarına çevirdi, Kraliçe’yle değil de, kendi kendine konuşuyor gibiydi. “Yakında, Tomas için bir sınama olacak. Ne olacağından emin değilim, ama bu kadarım biliyorum. Crydeeli çocuk yalın insaniyetiyle, size olan sevgisiyle ve sizin sevginizle, bu dünyaya gelmiş en güçlü ölümlü ırkın en güçlü üyesine şu ana kadar her nasılsa dayandı. Bu iki doğanın çatışmasının korkunç acısına katlanmasında, Efsunörücülerinizin süreksiz sanatının da çok katkısı oldu.”

Kraliçe Macros’a sert bir bakış attı. “Bunu da mı biliyorsun?”

Macros içten bir neşeyle güldü. “Kraliçem, ben de kibirsiz bir insan sayılmam. Böylesine hassas bir efsunu benim haberim olmadan yapabileceğinizi düşünmenize alındım doğrusu. Bu dünyada pek az büyü dikkatimden kaçar. Yaptığınız akıllıca bir şey ve dengeyi Tomas’ın lehine çevirebilir.”

“Tomas’ın gençliğimdeki Kralıma, benden çok erken alınan kocama bu kadar benzediğini gördükçe, ben de kendime bunu söyleyip duruyorum,” dedi Aglaranna usulca. “Bu gerçek olabilir mi?”

“Sınama süresini atlatabilirse, evet. Bu çatışmanın hem Tomas’ın, hem de Ashen-Shugar’ın sonunu getirmesi de mümkün. Ama Tomas sağ kalırsa, için için arzuladığınız şey olabilir.

“Şimdi, size yalnızca tanrıların ve benim bildiğimiz bir şey söyleyeceğim. Olacak birçok şeyi yorumlayabilirim, ama birçok şey de benim için hâlâ bilinmez. Bildiğim şeylerden biri de şu: Tomas’ın gücü bir şekilde insani yüreği tarafından dengelenebilirse, zamanla bilgelik gençliğinin yerini aldıkça yanınızda akıllı ve iyi bir hükümdar olabilir. Uzaklaştırılacak olur ise, hem Krallık’ı, hem de Batının özgür halklarını korkunç bir kader bekliyor olabilir.”

Kraliçenin gözleri soruyu sordu, o da söze devam etti. “O karanlık geleceği göremem, Kraliçem; yalnızca tahminde bulunabilirim. Kudretinin karanlık tarafı ağır basarsa, kendisi de yok edilmesi gereken, dehşetli bir güce dönüşür. Onu savaş çılgınlığına kapıldığı anlarda görenler, içinde saklı olan gerçek karanlığın yalnızca bir gölgesini görüyorlar. Bir denge kurulup da Tomas’ın insani yönü hayatta kalır, ama siz onu yine de uzaklaştırırsanız, insanlığının öfke, acı ve nefret yönü baskın çıkabilir. Soruyorum size: Tomas uzaklaştırılır ve günün birinde kuzeyde ejderha sancağını çekerse, ne olur?”

Kraliçe korkuya kapıldı ve bunu açıkça belli etti, kontrol maskesi tamamen düşmüştü. “Moredheller bir araya gelirler.”

“Evet, Kraliçem. Başıbozuk haydut çeteleri olarak değil, bir ordu olarak. Yirmi bin Kara Kardeş, onlarla birlikte yüz bin goblin ve karanlık ruhları, olacak yıkım ve vahşetten kazançlı çıkmayı uman birlikler dolusu insanlar. Sizin kendi halkınızın bile sorgusuz sualsiz peşinden gittiği, doğuştan savaşçı birinin çelik eldiveni altında toplanmış muazzam bir ordu.”

“Onu burada tutmamı mı tavsiye ediyorsun?”

“Ben yalnızca alternatifleri gösterebilirim. Kararı siz vermelisiniz.”

Elf Kraliçesi kızıl-sarı arası buklelerini savurarak başını geriye atıp yaşlı gözlerle dışarıya, Elvandar’a baktı. Günün ilk ışıkları görünmüştü. Ağaçların arasından süzülen lâl rengi ışıklar, koyu mavi gölgeler oluşturuyordu. Ormandaki açıklıklardan, kuşların sabah şarkıları duyuluyordu. Tavsiyelerine teşekkür etmek için Macros’a doğru dönünce, gitmiş olduğunu gördü.

Macros’un söylediği gibi, Tsuraniler yaklaşıyorlardı. Cho-jalar nehrin karşı tarafından, iki yanı kapatan insan hatlarının ardından saldırıyorlardı. Tomas az sayıda muhafızları olan okçulardan oluşan hafif birliklerini yerleştirmiş, onlar da yaklaşan orduya ateş açarak geriliyor, sözde bir direniş gösteriyorlardı.

Tomas Elvandar ordusu ve Gri Kuleler’in cücelerinin başında duruyordu, altı bin istilacı ve büyücülerine karşı sayıları yalnızca bin beş yüzü buluyordu. Sessizce bekliyorlardı. Düşman yaklaştıkça, Tsurani savaşçılarının bağırışları ve elf oklarına hedef olanların çığlıkları ormandan duyulur oldu. Tomas başını kaldırıp, bir balkonda, efsuncu ile birlikte yaklaşan savaşı izleyen Kraliçe’ye baktı.

Birdenbire elfler onlara doğru koşmaya başladı ve ağaçların arasında canlı renklerdeki Tsurani zırhlarının ilk parıltıları göründü. Hafif kuvvetler de ana kuvvetlere katılınca, Tomas kılıcını kaldırdı.

“Bekleyin,” diye bağırdı yukarıdan gelen bir ses ve efsuncu, Tsurani kuvvetlerinin öncülerinin girmekte olduğu ormandaki açık alanı işaret etti. Kendilerini bekleyen elf ordusuyla karşılaşan öncü birlikler durup, silah arkadaşlarının da kendilerine katılmasını beklediler. Subaylar saf düzeni alınmasını emrettiler, karşılarında iki ordunun açık bir alanda karşılaştığı, anlaşılır bir savaş vardı ve avantaj onlardaydı.

Cho-jalar da bağırılan emirlere uyarak saf düzenine girmişlerdi. Bu yaratıkları hâlâ pek iyi tanımayan ve onları Tsuranilerin zeki yoldaşları olmalarına rağmen hayvan olarak gören Tomas hayret içindeydi.

Macros bir kez daha, “Bekleyin!” diye bağırdı ve değneğini başının üstünde sallayarak havada geniş daireler çizdi. Ormandaki açıklığa bir sessizlik çöktü.

Birdenbire bir baykuş Tomas’ın başının yanından geçerek doğruca Tsurani saflarına doğru daldı. Bir an için yabancıların üzerinde daire çizdikten sonra dalışa geçip, bir askerin yüzüne saldırdı. Pençeler gözlerini oyarken adam acılar içinde haykırdı.

Bir şahin uçarak geçti ve baykuş gibi saldırdı. Ardından gökyüzünden büyük, kara bir ekin kargası alçaldı. Tsuranilerin arkasındaki ağaçlardan bir serçe sürüsü fırlayıp yüzlere ve korunmasız kollara saldırdılar. Ormanın her yerinden kuşlar geliyor ve istilacılara saldırıyorlardı. Etraf kısa sürede, ormandaki her tür kuşun Tsuranilere saldırırken çıkardıkları kanat çırpış sesleriyle dolmuştu. En küçük sinekkuşundan muazzam kartalına kadar binlercesi dışdünya ordusuna saldırıyorlardı. Adamlar bağırıp çağırıyorlardı, içlerinden birkaçı da gözleri oymaya, giysileri yırtmaya ve etleri parçalamaya çalışan acımasız gaga ve pençelerden kurtulmak için saflarını bırakmış, kaçıyordu. Cho-jalar da gerilediler, zırhlı postları gaga ve pençelere karşı dayansa da, mücevherleri andıran iri gözleri tüylü saldırganlar için kolay birer hedefti.

Tsurani safları kargaşa içinde çözülürken elflerden bir haykırış koptu. Tomas emir verdi ve elf okçuları tüylü oklarıyla hengâmeye katıldılar. Tsurani askerleri daha düşmanla karşılaşamadan vurulup düşüyorlardı. Kendi okçuları da yüzlerce minik düşmanla boğuştukları için ateşe karşılık veremiyorlardı.

Kuşlar Tsuranilerin ortasında kanlı işlerine devam ederlerken elfler de onların yerlerini koruma çabalarını izliyorlardı. Tsuraniler ellerinden geldiğince savaşıyorlar, birçok kuşu havada öldürüyorlardı, ama her ölenin yerine üç tane daha geliyordu.

Birdenbire o kargaşanın ortasında ıslık gibi, havayı yırtan bir ses duyuldu. Açıklığın Tsurani tarafındaki her şey bir an donar gibi oldu ve her yer sessizliğe büründü. Sonra kuşlar, âdeta görünmeyen bir güç tarafından fırlatılıyorlarmışçasına, cızırtılı bir güç patlamasıyla yukarı doğru fırladılar. Kuşlar alandan çekilince Tomas Tsurani kuvvetlerinin arasında yürüyerek yeniden düzeni sağlayan büyücülerinin siyah cüppelerini gördü. Yüzlerce yaralı Tsurani yerde yatıyordu, ama savaşa alışık yabancılar yaralılarını boşverip, hemen saflarını yeniden düzenlediler.

Muazzam kuş sürüsü istilacıların üzerinde yeniden toparlanarak inişe geçti. Aynı anda da Tsuranilerin çevresinde parlak, kızıl bir enerji kalkanı oluştu. Buna çarpan kuşlar hareketsiz kalıp düşmeye başladılar, tüyleri tütüyor ve havayı ağır bir yanık kokusuyla dolduruyordu. Engele çarpan elf okları da havada durup alev alarak zarar veremeden yere düşüyorlardı.

Tomas ok atışının kesilmesini emretti ve dönüp Macros’a baktı. Efsuncu bir kez daha, “Bekleyin!” diye seslendi.

Macros değneğini salladı ve kuşlar sessiz emrine uyarak dağıldılar. Değnek Tsuranilere doğru uzandı ve Macros kızıl engele nişan aldı. Değnekten altın rengi bir enerji fışkırdı. Açıklığı geçip kızıl engeli de delerek kara cüppeli büyücülerden birini göğsünden vurdu. Büyücü iki büklüm olarak devrilirken, toplanmış olan Tsuranilerden dehşet ve öfke dolu bir bağırış yükseldi. Diğer büyücüler de dikkatlerini elf ordusunun yukarısındaki platforma çevirerek, Macros’a mavi ateş topları fırlattılar. Küçük mavi yıldızlar platforma çarparak kör edici bir ışık patlamasıyla görüntüyü kapatırken Tomas kendinden geçercesine bir öfkeyle, “Aglaranna!” diye haykırdı. Az sonra ise onu tekrar görebildi.

Efsuncu platformda, Kraliçe’nin yanında duruyordu, ikisine de bir zarar gelmemişti. Tathar Kraliçe’yi uzaklaştırdı ve Macros değneğini bir kez daha uzattı. Bir kara cüppeli büyücü daha yere indi. Kalan dört büyücünün, Macros’un hayatta ve karşı saldırıya geçmiş olması karşısında hayret ve öfkeyle karışık ifadelerle bakakaldıkları açıkça görülebiliyordu. Efsuncuya karşı saldırıların iki katına çıkararak Macros’un koruyucu kalkanına birbiri ardına mavi ışık ve ateş dalgaları gönderdiler. Yerdekilerin hepsi de, ortaya çıkan korkunç enerjiler yüzünden kör olmamak için ışığa arkalarını dönmek zorunda kalmışlardı. Büyülü saldırı sona erdiğinde Tomas başını kaldırıp baktı, sihirbaza yine bir şey olmamıştı.

Büyücülerden biri ızdırap dolu bir haykırışla cüppesinden bir alet çıkardı. Onu çalıştırınca ortadan kayboldu, az sonra diğer üçü de onu izlediler. Macros Tomas’a bakıp değneğiyle Tsurani ordusunu gösterdi ve, “Şimdi!” diye seslendi.

Tomas kılıcını kaldırıp saldırı işaretini verdi. Hücum kolunun başında alanın diğer ucuna ilerlerken başlarının üzerinden bir ok yağmuru geçti. Kuşların saldırısı ve büyücülerinin öldürülüp kaçırılması Tsuranilerin morallerini bozmuştu. Yine de gerilemeyip pozisyon aldılar. Kuşların gaga ve pençeleri altında yüzlercesi, oklar yüzünden ise daha da fazlası ölmüştü, ama yine de elflerle cücelere karşı sayıca üçe bir fazlaydılar.

Çarpışma başladı ve Tomas, öldürmek dışında her türlü düşünceyi kafasından silip atan kızıl sise kapıldı. Kılıcını bir sağa, bir sola indirerek Tsuranilerin arasında bir yol açıyor, kendisini durdurmak için yaptıkları her hamleyi karşılıyordu. Kılıcı karşısında hem Tsuraniler, hem de cho-jalar biçiliyor, kimseyi ayırmadan, karşısına çıkan herkese ölüm sunuyordu.

Savaş açıklık alanda bir ileri, bir geri hareketleniyor, insanlar ve cho-jalar, elfler ve cüceler ölüyordu. Güneş gökyüzünde iyice yükseldi, ama kargaşa durmak bilmiyordu. Ölüm sesleri havayı doldururken yukarıda çaylaklar ve akbabalar toplanmaya başlamıştı.

Tsurani kuvvetleri yavaş yavaş elflerle cüceleri gerilemeye zorluyorlardı. Ağır ağır Elvandar’ın merkezine doğru ilerliyorlardı. Bir an için bir durgunluk oldu, sanki iki taraf da uzlaşarak birbirinden bir an için ayrılmış ve arada açık bir alan bırakmışlardı. Tomas efsuncunun savaş seslerini bastırarak çınlayan sesiyle, “Geri!” diye bağırdığını duydu ve tüm Elvandar kuvvetleri birden geri çekildiler.

Tsuraniler bir an için duraksadılar, sonra elflerle cücelerin devam etmekteki tereddütlerini sezip, bastırmaya başladılar. Aniden bir gümbürtü koptu ve yer titredi. Herkes donakaldı, Tsuranilerin yüzlerinden korku okunuyordu.

Tomas sarsıntı şiddetlendikçe ağaçların giderek daha güçlü bir şekilde sallandıklarını görüyordu. Aniden müthiş bir gürültü kreşendosu duyuldu, sanki tüm gök gürültülerinin büyükbabası patlamıştı. Patlama sesiyle birlikte topraktan koca bir parça kopup, âdeta görünmeyen bir devin eliyle savrulmuşçasına havaya fırladı. Üzerinde duran Tsuraniler de havaya fırlayıp sertçe düştüler, yakınında olanlar da yere devrilmişlerdi. Bir başka toprak parçası fırladı, ardından da bir üçüncüsü. Bir anda hava, yukarı fırlayarak Tsuranilerin üzerine dökülen dev toprak parçalarıyla dolmuştu. Tsuraniler dehşet çığlıkları arasında dönüp kaçmaya başladılar. Toprağın bizzat kendisinin onlara saldırdığı bir yerden kaçtıkları için geri çekilmeleri tamamen düzensizdi. Tomas izlerken açık alan boşaldı ve sadece ölülerle ölmek üzere olanlar kaldılar.

Birkaç dakika geçmeden toprak da hareketsiz kalmış ve olanları donakalmış bir halde izleyenlerle alan sessizliğe bürünmüştü. Ormana geri çekilen Tsurani ordusunun sesleri duyuluyordu. Çığlıkları, kaçarlarken başka dehşetlerle de karşılaştıklarının habercisiydi.

Tomas kendisini zayıf ve bitkin hissediyordu, bakınca kollarının da kan içinde olduğunu gördü. Zırhı, kalkanı ve altın kılıcı her zamanki gibi tertemizdi, ama ilk defa üzerine insan kanının bulaştığını hissediyordu. Elvandar’da savaş çılgınlığı bir süre sonra geçiyordu ve tüm benliğiyle tiksindiğini hissediyordu.

Dönüp yavaşça, “Bitti,” dedi. Elflerle cücelerden cılız bir tezahürat koptu, ama hiçbiri kendilerini galip saymadıkları için pek de canlı değildi. Müthiş bir düşmanın ilkel güçler, açıklaması olmayan doğal güçler tarafından yerle bir edildiğine şahit olmuşlardı.

Tomas ağır adımlarla Calin ve Dolgan’ın yanından geçip merdivenleri çıktı. Elf Prensi kaçan istilacıları takip etmek, kendi yaralılarıyla ilgilenmek ve ölmek üzere olan Tsuranilere merhametli ve çabuk bir son sağlamak üzere askerler yolladı.

Tomas küçük odasına gidip perdesini kapattı. Kılıcıyla kalkanını bir tarafa fırlatıp kendini yatağına bıraktı. Başındaki sıkıcı bir zonklama yüzünden gözlerini kapattı. Anılar hemen akın ettiler.

Gökyüzü, bir ufuktan diğerine kadar çılgın enerji girdaplarıyla parçalanmıştı. Ashen-Shugar muazzam Shugura’nın sırtında oturmuş, zaman ve mekânın dokusunun yırtılışını izliyordu.

Berrak bir çınlama duyuldu, büyüsü sayesinde duyduğu bir sinyaldi bu. Beklediği an gelmişti. Shuruga’yı hızla yukarı doğru sürerken Ashen-Shugar’ın gözleri gökyüzünü tarayarak, bu çılgın gösteriyle birlikte gelmesi gereken şeyi aradı. Shuruga altında aniden kıpırdandığı anda kendisi de avını gördü. Kara ejderhasının üzerinde oturan Draken-Korin’in silüeti giderek yaklaşıyordu. Gözlerinde bir gariplik vardı, Ashen-Shugar uzun yaşamı boyunca ilk kez dehşetin ne demek olduğunu anlamaya başladı. Buna bir isim veremiyor, açıklayamıyor, ama Draken-Korin’in ızdırap dolu gözlerinde bunu görüyordu.

Ashen-Shugar Shuruga’yı yukarı doğru sürdü. Muazzam altın ejderhanın kükreyerek meydan okumasına, Draken-Korin’in en az onun kadar muazzam olan kara ejderhası karşılık verdi. İkisi havada çarpıştılar ve binicileri ustalıklarını birbirleri üzerinde gösterdiler.

Ashen-Shugar’ın altın kılıcı kalkıp indi ve üzerinde dişlerini gösteren bir kaplan figürü bulunan kalkanı ikiye böldü. Âdeta çocuk oyuncağıydı, Ashen-Shugar da böyle olacağını biliyordu. Draken-Korin özünün oldukça fazla bir kısmını oluşmakta olan şeye vermişti. Son Valheru’nun kudretinin karşısında o bir ölümlüden biraz halliceydi ancak. Ashen-Shugar bir kez, iki kez, üç kez vurdu ve kardeşlerinin sonuncusu da kara ejderhasının sırtından düştü. Yuvarlanarak yere çarptı. Ashen-Shugar Shuruga’nın sırtından inip Draken-Korin’in çaresiz bedeninin yanına doğru süzülerek, Shuruga’yı ölmek üzere olan kara ejderle hesabını bitirmesi için bıraktı.

Çağlar boyu sürmüş yaşamını hatırlayan, yaralı bedende hâlâ direnen bir yaşam kıvılcımı vardı. Ashen-Shugar yaklaşırken Draken-Korin’in gözlerinde yalvaran bir bakış belirdi. “Neden?” diye fısıldadı.

Ashen-Shugar altın kılıcını gökyüzüne doğru çevirerek, “Bu iğrençliğe asla izin verilmemeliydi,” dedi. “Bildiğimiz her şeyin sonunu getirdiniz.”

Draken-Korin gökyüzüne, Ashen-Shugar’ın gösterdiği yere baktı. Şiddetli, köpüren enerji sellerini, çığlık çığlığa tüm semayı yol yol bölen, çarpık ışık kuşaklarını izledi. Kız ve erkek kardeşlerinin kötücül yaşam güçlerinden oluşmakta olan yeni dehşete, nefret ve öfke dolu, hiddetle köpüren, akılsız şeye şahit oldu.

Draken-Korin çatlak bir sesle, “Çok güçlüydüler,” dedi. “Bu kadarını asla düşünemezdik.” Ashen-Shugar altın kılıcını kaldırırken yüzü dehşet ve nefretle çarpıldı. “Ama buna hakkım vardı!” diye haykırdı.

Ashen-Shugar kılıcını indirerek Draken-Korin’in başını tek vuruşta gövdesinden ayırdı. Bir anda parlak bir ışık hem başın, hem de gövdenin çevresini sardı ve Ashen-Shugar’ın çevresindeki hava uğuldamaya başladı. Sonra mağlup Valheru hiçbir iz bırakmadan kayboldu ve özü, yeni tanrılara karşı öfkeyle kabaran akılsız canavara geri döndü. Ashen-Shugar buruk bir sesle, “Hak yoktur,” dedi. “Yalnızca güç vardır.”

Böyle mi oldu?

“Evet, kardeşlerimin sonuncusunu böyle öldürdüm işte.”

Ya diğerleri?

“Şimdi onlar da onun bir parçası.” Korkunç gökyüzünü işaret etti.

Kaos Savaşları patlak verirken beraber, hiç ayrılmadan gökyüzündeki çılgınlığı izlediler. Bir süre sonra Ashen-Shugar, “Gel, bu bir son. Biz de gidelim,” dedi.

Bekleyen Shuruga’ya doğru yürümeye başladılar. Sonra bir ses geldi.

“Sessizsin.”

Tomas gözlerini açtı. Aglaranna önünde diz çökmüştü, elinde bitkilerle tatlandırılmış bir kap su ve bir bez vardı. Giysisini çıkarıp, altın zincirini de çıkarmasına yardım etti. O neredeyse tükenmiş bir halde otururken yüzündeki ve kollarındaki kanı temizlemeye başladı, Tomas kendisini izlerken tek kelime etmiyordu.

Temizlenince kuru bir bezle yüzünü silip, “Yorgun görünüyorsun, lordum,” dedi.

“Çok şey görüyorum, Aglaranna, bir insanın görmemesi gereken şeyler. Ruhum çağların yükünü taşıyor ve yorgunum.” “Seni avutacak bir şey yok mu?”

Ona baktı ve gözleri birbirine kilitlendi. Emreden bakışta nazik bir yumuşama vardı, ama Kraliçe yine de bakışlarını indirmek zorunda kaldı.

“Benimle alay mı ediyorsun, Kraliçem?”

Aglaranna başını iki yana salladı. “Hayır, Tomas. Ben... seni avutmaya geldim, ihtiyacın varsa.”

Tomas uzanıp elinden tutarak Aglaranna’yı kendine çekti, açlığı gözlerinden okunuyordu. Onu kollarının arasında tutar, bedeninin giderek alevlenen arzularını hissederken, “Hem de çok ihtiyacım var, Kraliçem,” dediğini duydu.

Aglaranna onun açık renk gözlerine bakarken, aralarındaki son perdeyi de indirmiş oldu. “Benim de öyle, lordum.”

4

EĞİTİM

Karanlıkta doğruldu.

Derecesinin bir sembolü olan sade bir beyaz cüppeye büründü ve hücresinden çıktı. Bir şilte, tek bir mum ve parşömenler için bir rafın, yani eğitimi için gerekli görülen her şeyin bulunduğu küçük, yalın odasının dışında bekledi. Koridorun aşağısında hepsi kendisinden yıllarca küçük olan ve hücrelerinin kapısında sessizce bekleyen diğerlerini görebiliyordu. Siyahlar içindeki ilk usta koridordan geldi ve diğerlerinden birinin önünde durdu. Adam tek kelime etmeden başını salladı ve çocuk onun peşinden, karanlığın içinde kayboldu. Şafak, koridordaki yüksek, dar pencerelerden yumuşak, gri bir ışık veriyordu. Gün ışığının belirmesiyle birlikte, o da diğerleri gibi kapısının karşısındaki duvarda duran meşaleyi söndürdü. Koridordan bir başka siyahlı adam geldi ve bekleyen çocuklardan bir başkası da onun peşinden gitti. Az sonra bir üçüncüsü. Sonra da dördüncüsü. Bir süre sonra yalnız kaldığını fark etti. Koridor sessizdi.

Karanlıkta bir silüet belirdi, son birkaç adıma dek cüppesi varlığını gizlemişti. Beyaz giysili gencin önünde durdu ve başını sallayarak koridoru işaret etti. Genç de siyah cüppeli rehberini izledi ve meşalelerle aydınlatılmış bir dizi koridordan geçerek, gencin hatırladığı kadarıyla her zaman evi olmuş olan dev binanın merkezine doğru ilerlediler. Bir süre sonra, çağların ağır kokusunu taşıyan ve binanın dört bir yanını çevreleyen gölün tam altından geçiyormuşçasına rutubetli bir dizi basık tünelden geçiyorlardı.

Siyahlı adam ahşap bir kapının önünde durup sürgülü bir kilidi açtı. Genç adam da yaşlı olanın ardından girdi ve karşılarına bir dizi ahşap oluk çıktı. Her biri bir adam boyunun yarısı kadar uzunlukta ve onun yarısı kadar genişlikteydi. Bir tanesi yerde duruyordu, diğerleri ise basamaklar halindeki ahşap desteklerle onun üzerine dizilmişlerdi, sonuncusu bir adamın başının hizasına geliyordu. Yukarıda olanların hepsinin uçlarında, aşağıdaki oluğun üzerine denk gelen delikler vardı. Aşağıdaki oluktan da, taş zemindeki adımlarının titreşimiyle şıpırdayan suyun sesi duyuluyordu.

Siyahlı adam bir kovayı gösterdi ve dönüp çıkarak, beyazlı genci orada yalnız bıraktı.

Genç adam kovayı alarak işine koyuldu. Beyazlılara verilen tüm emirler konuşmadan verilirdi ve ilk kendine geldiğinde hemen öğrendiği gibi, beyazlıların konuşmasına izin verilmezdi. Konuşabildiğini biliyordu, bu kavramı anlıyordu ve karanlıkta şiltesine uzanmışken sessizce birkaç sözcük oluşturmaya çalışmıştı. Başka birçok şeyde olduğu gibi gerçeği, neden anladığını anlamasa da, anlıyordu. Hücresindeki ilk uyanışından önce de var olduğunu biliyor, ama hafızasındaki bu boşluk onu zerre kadar endişelendirmiyordu. Her nasılsa bu uygun görünüyordu.

İşe koyuldu. Yapması emredilen işlerin birçoğu gibi bu da imkânsız görünüyordu. Kovayı alıp, en üstteki oluğu alttakinden aldığı suyla doldurdu. Daha önceki günlerde de olduğu gibi, su en üsttekinden alttakilere doğru aktı ve sonunda kovadakinin tamamı en alttakine geri dönmüş oldu. Bedeni bu anlamsız işi yaparken aklını boşaltarak, azimle tekrar tekrar denedi.

Aklı boş kaldığı zamanlar defalarca yaptığı gibi, bir imgeden diğerine atlamaya başlamıştı, renkler ve şekillerle dolu bir anlık görüntüler, aklının parmakları onları yakalamak üzereyken kaçıp kurtuluyorlardı. Önce bir anlık bir kumsal görüntüsü geldi, dalgalar kapkara, aşınmış kayalara çarpıyordu. Dövüşler. Yerde tuhaf görünümlü, soğuk, beyaz bir madde -bir sözcük, kar, geldiği gibi çabucak kaybolan bir sözcük. Çamurlu bir kamp. Çocukların türlü türlü işler için koşuşturduğu, büyük bir mutfak. Yüksek bir kulede bir oda. Her biri kör edici bir hızla geçiyor, geriye sadece görüntü geçtikten sonraki izlenim kalıyordu.

Kendisi sonu gelmez işini yaparken her gün kafasının içinde bir ses çınlıyor, aklının sesi de ona karşılık veriyordu. Ses basit bir soru soruyor, aklının sesi de cevaplıyordu. Cevap yanlış olursa soru tekrarlanıyordu. Birkaç yanlış cevap verilirse ses soru sormayı bırakıyor, kimi zaman günün ileri bir saatinde geri dönüyor, kimi zamansa dönmüyordu.

Beyazlar içindeki işçi düşüncelerinin dokusunda o tanıdık baskıyı hissetti.

-Yasa nedir- diye sordu ses.

- Yasa hayatlarımızı çevreleyen ve onlara anlam veren yapıdır- diye cevap verdi.

- Yasanın en yüce tecessümü nedir?-

- Yasanın en yüce tecessümü İmparatorluk’tur-

- Nesin sen?- dedi bir sonraki soru.

-Ben İmparatorluk’un bir hizmetkârıyım-

Düşünce bağlantısı bir an kopar gibi oldu, sonra geri geldi, sanki diğer kişi bir sonraki soruyu dikkatle seçiyordu.

-Ne şekilde hizmet etmene izin verilmiştir?-

Bu soru daha önce de defalarca sorulmuş, verdiği her cevaptan sonra da yanlış olduğunu bildiren o boş sessizliği dinlemişti. Bu defa daha önce verdiği tüm cevapları ve o yanlış cevapların çıkarımlarının bileşimi olanları eleyerek dikkatle düşündü.

Nihayet, -Uygun gördüğüm şekilde- diye cevap verdi.

İçine bir rahatlama, onaylama hissi yayıldı. Hemen ardından başka bir soru geldi.

-Ait olduğun yer neresi?-

Bunun üzerinde düşündü, aşikâr olan cevabın yanlış olduğunu, ama yine de denenmesi gerektiğini biliyordu. Cevap verdi.

-Yerim burası-

Tahmin ettiği gibi, düşünce bağlantısı koptu. Eğitilmekte olduğunu biliyordu, ama eğitimin amacı zihninden gizleniyordu. Artık eski cevaplarının ışığında o son soru üzerinde düşünebilir ve belki doğru cevaba ulaşabilirdi.

O gece bir düş gördü.

Kahverengi cüppeli, beline bir sicim bağlamış, yabancı bir adam yolda yürüyordu. Kahverengili adam dönerek, “Acele et,” dedi. “Fazla zamanımız yok, geride kalamazsın.”

Daha hızlı hareket etmeye çalıştı, ama ayakları kurşun gibi ağırlaşmış, kolları da yanlarına bağlanmıştı. Kahverengili adam hızlı yürüyüşünü keserek durdu ve, “Pekâlâ,” dedi. “Her şey sırayla.”

Konuşmaya çalıştı, ama ağzının açılmayı reddettiğini fark etti. Kahverengili adam düşünceli bir edayla sakalını sıvazladı ve, “Şunu bir düşün: Sen, kendi hapishanenin mimarısın.”

Aşağı bakınca, çıplak ayaklarının tozlu bir yolda olduğunu gördü. Bakışlarını kaldırdı ve kahverengili adam tekrar hızla yürümeye başlamıştı. Onu izlemeye çalıştı ve yine hareket edemedi.

Buz gibi terlemiş bir halde uyandı.

Yerinin neresi olduğu bir kez daha sorulmuş, verdiği cevap da -Bana ihtiyaç duyulan yer- yine yeterli olmamıştı. Bir başka amaçsız işe başlamıştı, kalın bir yün tabakasına çiviler çakıyor, içinden geçip yere düştükten sonra da toplayıp yeniden çakıyordu.

Son sorulan soru üzerindeki düşünceleri, arkasındaki kapının açılıp rehberinin kendisini takip etmesini işaret etmesiyle bölündü. Uzun geçitlerden geçip, az miktardaki sabah yemeğini yiyecekleri kata çıktılar.

Salona girdikten sonra rehber kapının yanında yerini aldı, başka kara cüppeliler de beyaz cüppelileri salona getiriyorlardı. Bugün genç adamla birlikte diğer beyazlılar sessizce yemek yerlerken durup onları bekleyecek olan, genç adamın rehberiydi. Bu görevi her gün bir başka kara cüppeli yapıyordu.

Genç adam yemeğini yerken, sabahki son soruyu düşünüyordu. Mümkün olan her cevabı ölçüp tartıyor, olası hataları arıyor ve bulunca eliyordu. Birdenbire aklında kendi kendine bir cevap beliriverdi, âdeta bilinçaltı içgüdüsel bir sezgiyle ona doğru cevabı vermişti. Ben kendi hapishanemin mimarıyım. Geçmişte, çok karmaşık sorunların ilerlemesine engel olduğu sayısız zamanda da bu olmuştu. Bu cevaptaki olası hataları aradı, doğru olduğuna kanaat getirince de ayağa kalktı. Diğerleri de gizlice ona baktılar, çünkü bu hareket kurallara aykırıydı.

Gidip, hareketlerini kontrollü bir ifadeyle izleyen, yalnızca bir merak belirtisi olarak kaşlarını hafifçe kaldırmış olan rehberinin önünde durdu.

Beyazlı genç adam herhangi bir girizgâh yapmaksızın, “Burası artık benim yerim değil,” dedi.

Siyahlı adam bir şey söylemedi, sadece elini genç adamın omzuna koyup başını hafifçe sallayarak onayladı. Cüppesinin içinden küçük bir zil çıkarıp bir kez çaldı. Hemen başka bir kara cüppeli geldi. Yeni gelen tek kelime söylemeden kapıdaki yerini aldı ve rehber, genç adama kendisini takip etmesini işaret etti.

Daha önce de sayısız defalar yaptıkları gibi, sessizce yürüdüler, ta ki, bir odanın önüne gelene kadar. Siyahlar içindeki adam gence döndü ve, “Kapıyı aç,” dedi.

Genç adam kapıya doğru uzanır gibi oldu, sonra ani bir sezgiyle elini geri çekti. Kaşlarını çatıp konsantre olarak, kapıyı düşünce gücüyle açtı. Kapı ağır ağır içeri doğru aralandı. Siyahlı adam dönüp gülümsedi. “Güzel,” dedi yumuşak, tatlı bir ses tonuyla.

Askılarda birçok beyaz, gri ve siyah cüppenin asılı olduğu bir odaya girdiler. Siyahlı adam, “Gri bir cüppe giy,” dedi.

Genç adam söyleneni çabucak yaptı ve diğerine döndü. Siyahlı adam, yeni griliyi süzdü. “Artık sessizliğe mahkûm değilsin. Soracağın sorular, mümkünse cevaplandırılacaktır, ama bazı şeyler için henüz zaman var, ta ki, siyahı giyene dek. O zaman tam olarak anlayacaksın. Gel.”

Grili genç adam rehberini izledi ve çevresinde minderler, üzerinde de ağır kokulu, mayhoş bir içecek olan bir kap sıcak chocha bulunan alçak bir masanın olduğu bir odaya girdiler. Siyahlı adam iki fincan doldurdu ve birini gence vererek oturmasını işaret etti. İkisi de oturdular ve genç adam, “Kimim ben?” diye sordu.

Siyahlı adam omuzlarını silkti. “Buna sen karar vermek zorundasın, gerçek adını ancak sen edinebilirsin. Bu, başkalarına asla söylenmemesi gereken bir isimdir, yoksa senin üzerinde güç sahibi olurlar. Bundan böyle adın Milamber olacak.”

Yeni Milamber bir an düşündükten sonra, “Bu uygun,” dedi. “Senin adın ne?”

“Bana Shimone derler.”

“Kimsin?”

“Senin rehberin, öğretmeninim. Başkaları da olacak, ama eğitiminin en uzun dönemi olan ilk dönemi için sorumluluk bana verildi.”

“Ne kadar zamandır buradayım?”

“Yaklaşık dört yıldır.”

Milamber buna şaşırmıştı, hafızası çok az, en fazla birkaç ay geriye kadar uzanıyordu. “Anılarım bana ne zaman geri verilecek?”

Shimone gülümsedi, Milamber’in hafızasının geri verilip verilmeyeceğini sormaması hoşuna gitmişti. “Eğitiminde ilerledikçe geçmiş hayatını da anımsayacaksın, başlangıçta azar azar, sonra daha hızlı olarak. Bunun bir nedeni var. Geçmişteki bağlarının, ailenin ve yurdunun, dostlarının ve yuvanın özlemine karşı direnç gösterebilmelisin. Özellikle senin durumunda bunun hayati önemi var.”

“Neden?”

Shimone yüzünde bir gülümsemeyle, “Geçmişin sana döndüğünde anlayacaksın,” dedi yalnızca. Bir şahini andıran yüz hatları ve karanlık gözleri, bu konunun kapandığını gösteren bir ifadeye büründü.

Milamber’in aklına birçok soru geliyor, pek önemli bulmadığı için hemen vazgeçiyordu. Nihayet, “Kapıyı elimle açsam ne olacaktı?” diye sordu.

“Ölecektin.” Shimone bunu duygusuzca, sakin bir sesle söylemişti.

Milamber ne şaşırmış, ne de sarsılmıştı, bunu olduğu gibi kabullendi. “Bunun amacı ne?”

Shimone’nin ifadesinden de belli olduğu üzere, bu soruya biraz şaşırmıştı. “Birbirimizi yönetemeyiz, tek yapabileceğimiz şey, her yeni büyücünün eylemlerinin gerektirdiği sorumluluğu gösterebilmesini sağlamaktır. Sen yerinin artık beyazlıların, öğrencilerin yanı olmadığına karar verdin. Yerin orası olmadığına göre, bu değişikliğin getirdiği sorumlulukları taşıyabileceğini göstermen gerekti. Yetenekli ama budala olanların çoğu bu aşamada ölürler.”

Milamber bunun üzerinde düşünerek, böylesi bir sınavın gerekliliğini kavradı. “Eğitimim ne kadar sürecek?”

Shimone belirsiz bir jest yaptı. “Ne kadar gerekirse. Ama sen hızla yükseliyorsun, bu yüzden senin için bu sürenin çok uzun olacağını sanmıyorum. Bazı doğal yeteneklerin ve -hafızan geri döndüğünde bunu sen de anlayacaksın- seninle birlikte başlayan ve senden daha genç olan diğer öğrencilere karşı belli avantajların var.”

Milamber fincanının içindekileri inceledi. Seyrek, koyu renkli sıvının içinde bir an bir sözcük görür gibi oldu, sanki gözünün ucuyla görmüş gibi, odaklanmaya çalıştığı anda da kayboldu. Ne olduğunu görememişti, ama kısa bir isimdi, basit bir isim.

O gece yine düş gördü.

Kahverengili adam yolda yürüyordu ve bu defa Pug onu takip edebiliyordu. “Gördüğün gibi, nesnel açıdan pek az sınır vardır. Sana öğrettikleri şeyler faydalı, ama sırf bir çözüm bir sorunu çözdüğü için onun tek çözüm olması gerektiği savını asla kabul etme.”

Kahverengili adam durdu. Yolun yanındaki bir çiçeği göstererek, “Şuna bak,” dedi. Milamber adamın gösterdiği şeyi görmek için eğildi. Küçük bir örümcek, iki yaprak arasına bir ağ örüyordu. “O yaratık,” dedi kahverengili adam, “bizim geçişimizi umursamadan çalışıyor. Canımız istese ikimiz de onu ezerek varlığına son verebiliriz. O halde, şunu düşün: O yaratık bir şekilde varlığımızı, hayatı için nasıl bir tehdit olduğumuzu kavrayabilse, bize tapar mıydı?”

“Bilmiyorum,” diye cevapladı Milamber. “Bir örümceğin nasıl düşündüğünü bilemem.”

Kahverengili adam değneğine dayandı. “İnsanların birbirlerine benzer şekilde düşünmelerinin ne kadar nadir olduğunu göz önüne alırsak, bu örümceğin de korku, isyan, umursamazlık, kadercilik ya da şüphecilikle tepki vermesi mümkün. Her şey mümkündür.” Değneğini uzatarak, tahta sopanın ucuyla yavaşça bir parça örümcek ağı aldı. Minik örümceği kaldırarak yolun karşı tarafına bıraktı. “Sence bu yaratık, bunun başka bir çiçek olduğunu biliyor mu?”

“Bilmiyorum.”

Kahverengili adam gülümsedi. “Bu belki de en bilgece cevap.”

Tekrar yürümeye koyularak, “Yakında çok şey göreceksin,” dedi, “birçoğundan bir şey anlamayacaksın. Anladığın zamansa, bir şeyi hatırlaman gerek.”

“Nedir o?” diye sordu Milamber.

“Her şey göründüğü gibi değildir. Belki de şu anda bu beklenmedik ödül için bana şükran duaları eden örümceği hatırla.” Değneğiyle bitkiyi göstererek, “O çiçekte diğerinde olduğundan çok daha fazla böcek var.” Sakalını sıvazlayarak, “Merak ediyorum: Acaba çiçek de bana şükran duaları ediyor mudur?” diye ekledi.

Haftalar boyunca Shimone ve başka birkaçı ile birlikteydi. Yaşamı hakkında daha fazlasını öğrenmişti, ama hatırlamadıklarının çok küçük bir bölümüydü bu. Geçmişte bir köleydi ve gücü olduğu anlaşılmıştı. Bir kadın hatırlıyor, onun belli belirsiz görüntüsü hafifçe içini burkuyordu.

Çabuk öğreniyordu. Her ders bir, en fazla iki gün içinde tamamlanıyordu. Verilen her problemi çabucak çözümlüyor, sıra öğretmenleriyle tartışmaya geldiğinde de yerinde, iyi düşünülmüş ve uygun sorular soruyordu.

Bir gün yeni, ama hâlâ sade bir hücrede uyandı ve Shimone’nin kendisini beklediğini gördü. Kara cüppeli büyücü, “Şu andan itibaren, sana verilecek görevi bitirene dek konuşmana izin yok,” dedi.

Milamber başıyla onaylayarak anladığını gösterdi ve rehberinin peşinden koridora çıktı. Yaşlı büyücü onu bir dizi uzun tünelden geçirerek, binada daha önce hiç görmediği bir yere götürdü. Başladıkları yerden katlarca yukarıya çıkan, uzun bir merdiveni çıkmaya başladılar. Shimone bir kapıyı açana dek çıktılar. Milamber Shimone’nin önünden girdi ve kendini yüksek bir kulenin tepesindeki, üstü açık bir damda buldu. Damın ortasında helezon şeklinde, tek parça bir taş yükseliyordu. Gökyüzüne doğru uzanan, işlenmiş bir dikilitaştı bu. Dikilitaşın yan tarafına, çevresini saran dar basamaklar oyulmuştu. Milamber onu gözleriyle izledi, ucu bulutların üzerinde gözden kayboluyordu. Hayret verici bir görüntüydü, öğrendiği fizik kanunlarının birçoğuna ters düşüyordu. Yine de, karşısında duruyordu işte, üstelik rehberi de basamakları tırmanması gerektiğini işaret ediyordu.

Tırmanmaya başladı. Taşın çevresinde ilk turu tamamlayınca, Shimone’nin ahşap kapıdan çıkıp gitmiş olduğunu gördü. Onun gitmesiyle rahatlayan Milamber bakışlarını damdan dışarıya çevirerek, çevresini saran manzarayı sindirdi.

Kulelerle dolu muazzam bir şehrin en yüksek kulesinin tepesindeydi. Nereye baksa, gökyüzüne işaret eden yüzlerce taştan parmak vardı; kör gözlerini dışarı çeviren pencereleri olan, güçlü yapılardı. Bazıları, kendisinin bulunduğu kule gibi gökyüzüne açılıyorlardı; diğerlerininse taştan ya da ışıklar saçan damları vardı. Ama içlerinde yalnızca bu kulenin üzerinde ince bir sivri bir tepe vardı. Yüzlerce kulenin aşağısında, onları birbirine bağlayan köprüler vardı, onlardan da aşağıda ise, bütün bu gördüklerini taşıyan, inanılmaz boyutta, tek bir bina görülüyordu. Devasa bir yapıydı. Aşağısında yayılarak, dört bir yana doğru millerce uzanıyordu. İçeride dolaşırken geniş bir yer olduğunu anlamıştı, ama bunu bilmek, manzara karşısındaki hayretini hiç de hafifletmiyordu.

Daha da aşağıda, görebildiği en uzak mesafede, binanın karanlık cüssesini saran ince bir çizgi halindeki çimenlerin soluk yeşilini görebiliyordu. Dört bir yanda su vardı, bir zamanlar gözucuyla görebildiği göldü bu. Uzaklarda dağların puslu hatlarını seçebiliyordu, ama gözlerini kısıp da onlara bakmazsa, tüm dünya ayaklarının altında gibiydi.

Spiral şeklindeki merdivende ağır adımlarla döne döne, çevresine bakarak çıkmaya başladı. Her dönüşünde manzaranın yeni bir ayrıntısını fark ediyordu. Tek bir kuş, insanların işlerinden habersiz bir halde, her şeyden yukarıda, kızıl kanatlarını açmış süzülerek, dikkatli gözleriyle aşağıdaki gölü izliyordu. Suda bir kıpırtı görünce kanatlarını kapatıp inişe geçti ve suyun yüzeyine bir an temas eder gibi olduktan sonra, pençelerinde kıpır kıpır oynayan bir ödülle tekrar yükseldi. Bir zafer ötüşüyle bir daire çizdikten sonra batıya doğru hızla uzaklaştı.

Bir dönüş. Oynaşan rüzgârlar. Her biri, uzak ve yabancı diyarları çağrıştırıyordu. Güneyden, kölelerin ölümcül, su basmış bataklıklardan tekrar tarla oluşturmaya çabaladıkları sıcak, vahşi ormanların kokusunu taşıyan, güçlü bir rüzgâr. Doğudan, Thuril Konfederasyonu’na bağlı bir düzine savaşçının, eş sayıdaki İmparatorluk askerlerini bir sınır çatışmasında yendikten sonraki zafer türkülerini taşıyan bir meltem. Buna karşılık, ölmek üzere olan ve ailesi için ağlayan bir Tsurani askerinin silik yankıları da geliyordu. Kuzeyden ise buz kokusu ve donmuş tunduralardaki, sıcak güney topraklarına doğru yol alan binlerce Thün’ün toynaklarının sesleri. Batıdan, güneydeki Tusan’da bir tacirle iş görüşmesi yapmak için evinden ayrılmış olan güçlü bir soylunun, yarı korkmuş, yarı tahrik olmuş bir muhafızını kocasına ihanet etmesi için baştan çıkarmaya çalışan genç karısının kahkahaları. Doğudan, uzak Yankora’da tacirlerin çekişe çekişe pazarlık yaptıkları pazar meydanındaki baharat kokuları. Yine güneyden, bu defa Kan Denizi’nden gelen tuz kokusu. Kuzeyde, rüzgârların kasıp kavurduğu, hiç insan ayağı basmamış, ama insanoğlunun kavrayamayacağı kadar eski ve bilge varlıkların dolaşıp, gökyüzünde bir işaret -bir türlü gelmek bilmeyen bir işaret- aradıkları buzullar. Her esinti bir nota ve bir ton, bir renk ve tayf, bir tat ve koku getiriyordu. Dünyanın dokusu havada esiyor, o da derin derin soluyarak bunun tadını çıkarıyordu.

Bir dönüş. Basamakların aşağısından, kendi canıyla kalbi atan dünyanın nabzı duyuluyordu. Gezegenin kalbinin telaşlı, ama ebedi atışı adada, binada, kulede, dikilitaşta ve kendi bedeninde dahi hissediliyordu. Gözlerini aşağı çevirince derin mağaralar gördü; yukarıda olanlarda köleler, yakıt için kömür ve binalar için taşın yanında az miktardaki metalleri de çıkarmak için çalışıyorlardı. Bunların altında başka mağaralar da vardı, kimileri doğal, kimileriyse üzerinde çağlar geçtikçe toprağa dönüşen tozların uçuştuğu, kayıp bir şehrin kalıntılarıydı. Burada bir zamanlar, hayal bile edemeyeceği yaratıklar yaşamışlardı. Sezileri onu daha da derinlere, sıcak ve ışık dolu, ilkel güçlerin kol gezdiği bir yere çekti. Doğanın amaçsızca zorladığı alev alev, sıvı halde akkor kayalar katı akrabalarını zorluyor, yukarı bir çıkış yolu arıyorlardı. Daha da derinlerde, saf güçten oluşan bir dünyada ise, dünyanın yüreğinin içinden enerji akıyordu.

Bir dönüş ve dikilitaşın tepesindeki küçük bir platformda buldu kendini. Dört bir yanı da kendi boyundan daha kısaydı, son derece tehlikeli bir yerdi. Kendisini bir çığlık atarak aşağı düşmeye zorlayan baş dönmesini bastırarak ortasına çıktı. Orada durabilmek için tüm yeteneğini ve eğitimini kullanıyordu, bu noktada başarısız olmanın ölmek demek olduğunu, söylenmese de anlamıştı.

Aklını korkudan arındırarak çevresini saran görüntüye baktı, boşluğun boyutları onu hayrete düşürmüştü. Kendisini hiç bu kadar kopmuş, tam anlamıyla yapayalnız hissetmemişti. Orada öylece dururken, payına düşen kaderle arasında duran hiçbir şey yoktu.

Aşağısında dünya, yukarısında ise bomboş bir gökyüzü uzanıyordu. Rüzgârda hafif bir nem vardı ve güneyden hızla yaklaşan kara bulutları gördü. Kule ya da üzerindeki dikilitaş hafifçe sallandı ve dengesini bulmak için bilinçsiz bir hareketle ağırlığını başka bir tarafa verdi.

Fırtına bulutları üzerine yaklaşırken bir şimşek çaktı ve başının etrafında gök gürültüsü patladı. Bu ses bile onu küçük platformdan düşürmeye yeterdi, içsel güç kuyusunun, wal denilen o sessiz yerin iyice derinlerine sığınmak zorunda kaldı ve orada, fırtınanın saldırısına karşı koyacak gücü buldu.

Rüzgârlar onu sarsıyor, platformun kenarına doğru itiyordu. Bir an iki büklüm olup toparlandı, karanlık uçurum ona göz kırpıyor, düşmeye davet ediyordu. İradesini zorlayarak yükseklik korkusunu yine düşüncelerinden uzaklaştırdı ve aklını önündeki göreve verdi.

Aklında bir ses, -Şimdi sınama zamanı. Bu kulenin üzerinde durmalısın, sendeleyecek olursan düşersin- diye bağırdı.

Bir anlık bir sessizlik oldu, sonra ses bir kez daha, -Bak! Nasıl olduğunu gör ve anla- diye bağırdı.

Karanlık yukarı doğru yükseldi ve onu yuttu.

Bir süre süzülerek dolaşır, isimsiz ve kayıptır. Bilinci kâh gelip kâh giden bir zerrecik, kapkara ve boş bir denizdeki bilinmeyen bir yüzücüdür. Derken tek bir nota o boşluğu doldurur. Yankılanır, sessiz bir sestir, algılan uyaran bir algısızlıktır. —Algılar olmadan, nasıl idrak olabilir?- diye sorar aklı. Aklı! —Ben varım!- diye haykırır ve milyonlarca felsefe hayretle haykırırlar. -Ben varsam, ben olmayan nedir?- diye merak eder.

Bir yankı cevap verir, -Sen olduğun şeysin, olmadığın şey de değilsin-

-Tatmin edici bir cevap değil,- diye geçirir aklından.

-Güzel- diye karşılık verir yankı.

-Bu nota nedir?- diye sorar.

-Bu, yaşlı bir adamın ölüm öncesi anındaki uykusunun dokunuşudur-

-Bu nota nedir?-

-Bu, kışın rengidir-

-Bu nota nedir?-

-Bu, umudun sesidir-

-Bu nota nedir?-

- Bu, sevginin lezzetidir-

-Bu nota nedir?-

-Bu, seni uyandırmak için bir uyarıdır-

Süzülüyor. Çevresinde milyarlarca yıldız yüzüyor. Enerjiyle alev alev olmuş dev kümeler yanından geçiyorlar. Uçuk renklerle dönüyorlar, dev kızıl ve maviler, daha küçük turuncu ve sarılar ve küçücük kızıl ve beyazlar. Renksiz ve öfkeli siyahlar çevrelerindeki ışık fırtınasını emiyor, bazıları bilinmeyen bir tayfta enerjiler yayıyor, kimileri ise zaman ve mekânın dokusunu değiştirerek, o geçişlerini kavramaya çalışırken görüşünü karmakarışık ediyorlar. Her birinden bir diğerine bir güç hattı uzanarak onları bir güç ağına bağlıyor. Bu ağın liflerinde, can olmayan bir canla nabız gibi atan bir enerji gidip geliyor. Yıldızlar yanından geçip giderken biliyorlar. Onun varlığının farkındalar, ama bunu takdir edemiyorlar. Onların ilgilenemeyeçekleri kadar küçük. Tüm evren çevresinde uzayıp gidiyor.

Ağın çeşitli noktalarında, güçlü yaratıklar çalışıyor ya da dinleniyorlar; her biri birbirinden farklı, ama her nasılsa hepsi birbirinin aynısı. Görebildiklerinin bazıları tanrılar, tanıdıklar, diğerleri de az çok öyle. Her birinin bir rolü var. Bazıları ona bakıyorlar, geçişi fark ediliyor çünkü; bazıları onun ötesinde, onu anlayamayacak kadar büyük, dolayısıyla ondan daha küçükler. Bazıları onu yakından inceleyip, güç ve yeteneklerini tartarak kendilerininkilerle karşılaştırıyorlar. O da onları inceliyor. Hepsi de sessizler.

Yıldızların ve güçlü varlıkların aralarında hızla dolaşıyor ve uzaktan bir yıldız görüyor; sayısız yıldızın arasında yalnızca bir tane, ama onu çağıran bir yıldız. Yıldızdan yirmi enerji hattı çıkıyor ve her birinin yanında güçlü varlıklardan biri var. Neden olduğunu bilmeden, karşısındakilerin kadim Kelewan tanrıları olduklarını anlıyor. Her biri, yakınındaki zaman ve uzamı etkileyen güç hattıyla oynuyor. Bazıları kendi aralarında çarpışıyor, kimileri dövüşenlere aldırmadan çalışıyor, kimileri ise kayda değer hiçbir şey yapmıyorlar.

Daha da yaklaşıyor. Yıldızın yanında tek bir gezegen dolaşıyor, beyaz bulutlarla çevrelenmiş mavi-yeşil renklerde bir küre. Kelewan.

Enerji hatlarından aşağı dalarak yüzeye iniyor. Burada, insan ayağı basmamış bir dünya görüyor. Altı bacaklı dev hayvanlar kol geziyorlar, hızlı düşünen yaratıklardan oluşan genç bir ırk da onlardan saklanıyor.

Ataları olan dev böceklerden az hallice olan ve durmadan koşuşturan birkaç sürülük bir tür olan cho-jalar, kendilerini avlayan büyük yırtıcılardan kaçarak dev ormanlarda hızla koşuyorlar, kendileri de daha küçük canlıları avlıyorlar. Mantıklı düşünmeye başladılar ve kraliçeleri artık her birini belli bir amaca göre tasarlıyor, böylece büyük ve silahlı askerler yiyecek avlayanları koruyorlar. Yuvaya daha fazla yiyecek giriyor ve ırkları serpilmeye başlıyor.

Ovalarda genç Thün erkekleri yarışıyor, taşlar ve sopalarla, yumruk ve dişleriyle kendi aralarında dövüşüyorlar. Dövüşürken tek bildikleri onları buna tarifsiz bir dürtünün zorladığı ve sürüden birinin diğerlerini kovup, bir sonraki genç nesle baba olmasını istediği. Bu dünyaya henüz gelmemiş olan iki bacaklı yaratıklara karşı bir arada hareket edebilen, mantıklı yaratıklar olmaları çağlar sürecek.

Henüz ismini üzerinde öldürülen binlercesinin kanından almamış olan denizin yanında Surun ırkı sahile yığılmıştı, denizden yeni çıkmış, karaya da alışamamışlardı, ama artık derinliklere ait de değillerdi. Her şeyden korktukları için deniz mağaralarında planlar kuruyor, güvenlik arıyor ve dış dünyaya karşı, nesiller sonra soykırımlarına neden olacak olan bir tutum içine giriyorlardı.

Dağların yukarısında, yeni yeni şekillenen ve henüz kaba bir kültürleri olan, dağınık haldeki üreyen çiftler ve gençlerden oluşan Thrillillil ırkı uçuyordu. Geniş ama hassas kanatları, benekli postları sayesinde taşların arasında fark edilmeden sürünerek Thrillillil yumurtaları arayan ve böylece bin yıl sürüp, her iki ırkın da yok olmasıyla sonuçlanacak olan savaşı başlatan Nummongnumların üzerine gölgeler düşürüyordu.

Bu acımasız bir dünya, hayat fışkırıyor, ama zayıflara acımayan, saldırgan bir hayat. Gördüğü o ırklardan yalnızca iki tanesi hayatta kalacak, Thün ve cho-ja ırkları. Karanlığın ani bir fırtına gibi yaklaştığını görüyor, üzerini kaplıyor.

Fırtınadan sonraki durgunluk gibi, ışık geliyor.

Küçük bir kumsalla denizden ayrılmış, çimenlerle kaplı geniş bir düzlüğe bakan bir yamaçta duruyor. Havada bir ışıltı başlıyor ve düzlüğün ardındaki deniz bozuluyor. Gündüz sıcaklığıyla havanın dalgalanması gibi, manzara dalgalanıyor. Havada ışıl ışıl renkler beliriyor. Sonra, sanki iki dev el tarafından zaman ve mekânın dokusu yırtılıyor; arkasında olanları görebildiği, sürekli büyüyen bir delik. Havadaki bu yarığın ardında bir kaos manzarası, çılgınca bir enerji gösterisi ortaya çıkıyor, o evrendeki tüm enerji hatları parçalanmış âdeta. Güneşleri yok edecek güçte enerji topları, ölümlü gözlerin tarif edemeyecekleri renk cümbüşleri içinde patlayarak, o gözleri daha zayıf ışıklarla kamaştırıyor. Bu devasa gediğin derinliklerinden, altın rengi ışıktan, geniş bir köprü çıkıp aşağı doğru uzanarak düzlükteki çimenlere ulaşıyor. Köprünün üzerinde binlerce figür kıpır kıpır, gediğin ardındaki çılgınlıktan, düzlükteki dinginliğe kaçıyorlar.

Aşağı doğru hızla iniyorlar, bazıları sahip oldukları ne varsa sırtlanmış, bazılarınınsa değerli eşyalarla dolu araba ve kızaklarını çeken hayvanları var. Hepsi de acele ediyor, arkalarındaki tarifsiz dehşetten kaçıyorlar.

Figürleri inceliyor, çoğu yabancı olsa da, birçoğunun da tanıdık olduğunu görüyor. Çoğu basit kesimli, kısa giysiler giyiyorlar, o da Tsurani ırkının atalarına baktığını anlıyor. Yüzleri daha basit, yıllar sonra diğerleriyle karışmış olan özelliklerini pek göstermiyorlar. Çoğu açık tenli, kumral ya da sarışın. Ayaklarının dibinde köpekler de koşuyor, parlak tüylü ve çevik tazılar.

Onların yanında da kısık gözlü, bronz tenli, mağrur savaşçılar geliyorlar. Bu adamlar savaşçı, ama düzenli bir ordu değiller, giysilerinin kesim ve renkleri birbirinden farklı. Her biri köprüden aşağı iniyor, kimilerinin yaraları görünüyor, hepsi de amansız ifadelerinin ardında dehşeti gizliyorlar. Omuzlarında kaliteli çelikten, büyük ustalıkla yapılmış uzun kılıçlar taşıyorlar. Başlarının üst kısmı tıraşlanmış, yanlardaki saçları da arkaya toplanıp bağlanmış. Bunlarda, savaştan kurtulmakla iyi edip etmediklerine emin olamayan adamların mağrur ifadeleri var. Aralarına karışmış başkaları da var, hepsi de yabancılar.

Kısa boylu insanlardan oluşan bir ırk, taşıdıkları ağlarla balıkçı oldukları izlenimini veriyor, tabii bunu hangi denizde yaptıklarını ancak kendileri biliyorlar. Koyu renk saçları, sarı tenleri ve gri-yeşil gözleri var. Kadın, erkek ve çocuk, hepsi de basit, kürk pantolonlar giymişler, belden yukarıları çıplak.

Arkalarından uzun, soylu, kara tenli insanlardan kurulu bir ulus geliyor. Giysileri yumuşak, zarif renklerle işlenmiş. Birçoğunun alnı mücevherlerle, kolları da altın şeritlerle süslenmiş. Hepsi de, bir daha asla göremeyecekleri yurtları için ağlıyorlar.

Ardından, tüylü kuş kafaları taşıyan uçan yılanları andıran inanılmaz yaratıklara binmiş biniciler geliyorlar. Binicilerin yüzlerinde parlak renkli ve tüylü hayvan ve kuş maskeleri var. Bunlarda giysi olarak yalnızca boya var, çünkü ülkeleri sıcak bir yerdi. Çıplaklıkları onlarda bir giysi gibi duruyor, her biri bir heykeltıraşın elinden çıkmışçasına güzel bir yapıları var, siyah camdan yapılmış silahlar da taşıyorlar. Kaçtıkları acımasız dünyanın getirdiği sert yüz ifadeleriyle, kadın ve çocuklar maskesiz olarak erkeklerin arkasından geliyorlar. Yılan Binicileri yaratıklarını doğuya doğru çevirip uçarak uzaklaşıyorlar. Uçan dev yılanlar doğunun soğuk dağlarında can verecekler, ama gururlu Thuril efsanelerinde ebediyen yaşayacaklar.

Binlercesi daha geliyor, Kelewan’a ayak basabilmek için altın rampadan iniyorlar. Düzlüğe ulaşınca bazıları yürüyüp, gezegenin başka bölümlerine gidiyorlar, ama çoğu kalıp, binlercesinin daha köprüden inmelerini izliyor. Kalabalıklar çılgın kaos fırtınasından çıkıp gelirken zaman geçiyor, günün ardından gece, sonra tekrar gündüz oluyor.

Onlarla birlikte erk sahibi yirmi varlık da geliyor, onlar da bir evrenin tamamen yok oluşundan kaçıyorlar. Düzlükteki sayısız kalabalık onları göremiyor, ama o görebiliyor. O, onların Kelewan’ın yirmi tanrısı, On Büyük, On Küçük Varlık olacaklarını biliyor. Bu dünyanın çevresinde yer tutmuş kadim, zayıf varlıklarla güç bağlarını koparmak için yukarı doğru uçuyorlar. Yeni tanrılar yerlerini alırlarken mücadele olmuyor, eski güç sahibi varlıklar bu dünyaya yeni bir düzenin gelmekte olduğunu biliyorlar.

Günlerce izledikten sonra, insan akışının seyrelmeye başladığını görüyor. Yüzlerce adam ve kadın güneşte parlayan, bir tür metalden yapılmış ve siyah bir maddeden tekerleklerin üzerine oturtulmuş dev tekneleri çekiyorlar. Düzlüğe ulaşıyor ve dar kumsalın ötesindeki okyanusu görüyorlar. Bir çığlık koyverip teknelerini kıyıya çekerek suya indiriyorlar. Elli tekne okyanusa yelken açıp güneye, kayıp ülke Tsubar olacak topraklara doğru yola koyuluyor.

Son grup, çeşit çeşit kesim ve renklerdeki cüppeler içindeki binlerce adamdan oluşuyor. O, bunların birçok ulusun rahipleri ve büyücüleri olduklarını biliyor. Birlikte hareket ederek, gerideki kudurmuş deliliği uzak tutuyorlar. O izlerken birçoğu düşüyor, hayatları biten mumlar gibi tükeniyor. Önceden belirlenmiş bir işaret üzerine birçoğu, ama altın köprünün üzerinde kalanların yüzde birinden daha azı, dönüp aşağı kaçıyorlar. Hepsi de kitaplar, parşömenler ve bilgi dolu başka tomarlar taşıyorlar. Köprünün dibine ulaşınca dönüp, yukarıda gelişen sahneyi izliyorlar. Yukarıdakiler kaçanlara değil, uzak tuttukları şeye bakarak bir haykırış koyveriyor, çok güçlü bir efsun, müthiş güçlü bir büyü yapıyorlar. Aşağıdakiler de onların haykırışlarını tekrarlıyor ve seslerini duyanlar korkuyla kaçışıyorlar. Köprü yerden yukarıya doğru çözülerek dağılmaya başlıyor. Gedikten dışarı bir sel gibi dehşet ve nefret akıyor ve köprünün yukarısında olanlar onun saldırısı karşısında ezilmeye başlıyorlar. Köprü ve yukarıdaki açıklık gözden kaybolurken, bir öfke patlaması aşağıdaki düzlükte duranların çoğunu sarsarak, bir yumruk yemişçesine yere deviriyor.

Gediğin ardındaki tarifsiz dehşetten kaçmış olanlar bir süre sessizce duruyorlar. Sonra yavaş yavaş dağılmaya başlıyorlar. Gruplar kopup ayrılıyorlar. O da, gelecek yıllarda bu yılgın mültecilerin bu dünyayı fethedeceklerini biliyor, çünkü onlar Kelewan’da yaşayan halkların ataları.

Bu halkların oluşumunun başlangıcını, insan ırklarının yurtlarını yakıp yıkarak onları başka evrenlere süren Düşman’dan kaçışlarını gördüğünü anlıyor.

Zamanın pelerini bir kez daha üzerine örtülerek karanlığı getiriyor.

Ardından da ışığı.

Bir zamanlar boş olan düzlükte büyük bir şehir yükseliyor. Beyaz kuleleri gökyüzüne doğru uzanıyor. İnsanları çalışkan ve şehir zengin. Uzak ülkelerden ticari mallar taşıyan kervanlar, denizden de büyük gemiler geliyor. Yıllar akıp gidiyor, savaş ve kıtlık, barış ve bolluk getiriyorlar.

Bir gün limana bir gemi yanaşıyor, en az tayfası kadar harap ve yıpranmış bir gemi. Büyük bir çarpışma olmuş ve bu da kurtulan az sayıdaki gemiden biri. Suyun öte yanındakiler de yakında gelecekler ve yardım gelmezse, Düzlükler Şehri düşecek. Kuzeye, büyük nehir boyundaki şehirlere haberciler yollanıyor, çünkü beyaz şehir düşecek olursa, istilacıların kuzeye doğru ilerlemesine hiçbir şey engel olamaz. Ulaklar haberlerle dönüyorlar. Diğer şehirlerin orduları gelecekler. Onların bir araya gelip, deniz kıyısında istilacıları karşılamalarını izliyor. İstilacılar püskürtülüyorlar, ama savaş on iki gün sürdüğü için kayıpları da büyük. Yüz bin kişi ölüyor ve kumlar aylar boyunca kızıla boyalı kalıyor. Bin gemi yanıyor ve gökyüzü kapkara bir dumanla kaplanıyor, günlerce toprağa yağarak millerce alanı ince, toz gibi bir külle kaplıyor. Beyaz şehir, gri şehir oluyor. O günden sonra denize de Kan Denizi deniyor ve büyük körfezin adı da Savaş Körfezi oluyor. Ama savaştan bir birlik doğuyor ve büyük İmparatorluk’un, dünyaya yayılacak olan Tsuranuanni İmparatorluğu’nun temelleri atılıyor.

Sessizliğin çöküşü gibi, karanlık geliyor.

Berrak bir notanın çalmasıyla, ışık geri geliyor.

İmparatorluk’un merkez şehrinin ortasında, bir tapınağın tepesinde duruyor. Aşağıda binlerce insan var. Omuz omuza sokakları doldurmuş, ilahiler okuyorlar, binlerce kol yukarıya uzanmış, dev tahta platformları elden ele taşıyorlar. Platformların üzerinde İmparatorluk’un asilleri, Beş Büyük Aile’nin Lordları ayakta duruyorlar. En büyükleri olan son platformun üzerinde, bu mineral fakiri dünyanın en nadir metallerinden yapılmış, altın bir taht var. Bu tahtta küçük bir çocuk oturuyor. Platform Yirmi Büyük ve Küçük Tanrı Meydanı’na ulaşınca yere konuyor ve taht halkın sırtında, en yüksek tapınağın tepesine taşınıyor.

Taht güneydoğuya, halkların başlangıçta geldikleri yöne bakacak şekilde yere indiriliyor. Tapınağın derinliklerinden hemen siyahlar giymiş on iki rahibe fırlıyorlar, yanlarında kırmızılar giymiş rahipler de var. Ölüm Tanrıçası Sibi’nin Rahibeleri kalabalıktan rasgele birilerini işaret ediyor ve Katliam Tanrısı’nın kırmızılı rahipleri onları yakalıyorlar. Erkekleri, kadınları, kimi zaman da çocukları yakalıyorlar. Hepsi de tapınağın tepesine çıkarılıyorlar ve orada bekleyen Kızıl Tanrı’nın rahipleri yüreklerini çıkarıyor, diğer on sekiz mezhebin rahip ve rahibeleri ise sessizce izliyorlar. Yüzlerce kurban verilip, tapınağın basamakları kanla yıkanınca, Ölüm Tanrıçası’nın Baş Rahibesi tatmin oluyor. Çocuğun eline gümüş bir yüzük ve alnına altın bir çelenk takıyor ve onu onbirinci İmparator, Cennetin Işığı Minjochka ilan ediyorlar. Çocuk çabucak sıkıldığı için kendisine sabah verilen tahta bir oyuncakla oynarken, kalabalık ellerini kendi vatandaşlarının kanına daldırmak için birbiriyle yarış ediyor, bunu uğurlu sayıyorlar.

Doğuda gece yaklaşırken gökyüzü kararıyor.

Güneş yükselirken, bütün gece çalışmış olan bir büyücünün yanında duruyor. Adam hesaplarının işaret ettiği şey karşısında endişeleniyor ve kendisini başka bir yere götüren bir büyü yapıyor. İzleyici de onun peşinden gidiyor. Küçük bir salondaki başka birçok büyücü, onun getirdiği haberi korku dolu ifadelerle karşılıyorlar. İmparatorluk adına hükmeden Savaş Lordu’na bir haberci yollanıyor. Savaş Lordu büyücüleri bir araya topluyor. İzleyici de peşlerinden gidiyor. Büyücüler haberi açıklıyorlar. Yıldızlardaki işaretler ve kadim yazıtlar, müthiş bir felaketin yaklaştığını haber veriyor. Gökyüzünde, daha önce hiçbir yıldızın görülmediği bir noktada bir yıldız sabit duruyor ve giderek parlaklaşıyor. Ülkelere felaket getirecek. Savaş Lordu şüpheci, ama son zamanlarda giderek daha fazla sayıda soylu, büyücülerin sözlerine kulak vermeye başlamış. Her zaman büyücülerin ülkeleri Düşman’dan kurtarmalarıyla ilgili efsaneler olmuş, ama pek az kişi onlara inanıyor. Yine de, büyücülerin oluşturdukları ve sonunun nereye varacağını yalnızca kendilerinin bildiği şu yeni Meclis var artık. Böylece Savaş Lordu değişen zamanı da göz önüne alarak, haberi İmparator’a götürmeyi kabul ediyor. Bir süre sonra İmparator’dan Meclis’e bir emir geliyor. Dileği: Kanıt getirin. Büyücüler başlarını sallayarak, mütevazı salonlarına dönüyorlar.

Onlarca yıl geçiyor ve büyücüler bir propaganda başlatıp, İmparatorluk’ta kendilerini dinleyebilecek her soyluyu etkilemeyi amaçlıyorlar. Gün geliyor, İmparator’un öldüğü ve artık oğlunun hükmettiği haberi geliyor. Yeni İmparator’un taç giyme töreni için Kutsal Şehir’e yolculuk edebilecek olan tüm büyücüler bir araya geliyorlar.

Binlerce insan sokakları doldururken, köleler ülkenin soylularını tahtırevanlarla büyük tapınaklara taşıyorlar. Yeni İmparator, yüz yağız kölenin taşıdığı kadim altın tahta oturmuş. O tacını takarken tapınak salonlarının derinliklerinde, tanrıların eski İmparator’un ruhunun cennete gitmesine izin vermeleri için Ölüm Tanrısı Turakamu’ya bir köle kurban ediliyor.

Kalabalık sevinç gösterileri yapıyor, otuzdördüncü İmparator olan Sudkahanchoza sevilen biri ve onu son görüşleri. Bundan sonra Kutsal Saray’a gidecek ve Savaş Lordu ve Yüce Konsey İmparatorluk’u yönetme işiyle ilgilenirken, onun ruhu buyruğu altındakilere daima göz kulak olacak. Yeni İmparator düşünsel bir hayat sürecek, okuyacak, resim yapacak, tapınakların büyük kitaplarını inceleyecek ve ruhunu bu zorlu hayat için arındırmaya çalışacak.

Bu İmparator babasına benzemiyor ve Meclis’in kötü haberini alır almaz, Ambolina dağlarındaki dev gölün ortasındaki adaya büyük bir şato yapılmasını emrediyor.

Zaman...

...geçiyor.

Siyahlar içindeki yüzlerce büyücü, henüz gelecekteki muazzam tek bina olmaktan uzak olan ada şehrinin yükselen kulelerin tepelerinde duruyorlar. İki yüzyıl geçmiş ve artık gökyüzünü yakan iki güneş var, biri sıcak ve sarı-yeşil renkte, diğeri küçük, beyaz ve öfkeli. İzleyici onların çalışmalarını, ülkelerin tarihindeki en büyük büyüyü yapışlarını izliyor. Zamanın başlangıcı olan, dışarıdan oraya uzanan efsanevi köprü bile böylesine büyük bir olay değildi, çünkü o zaman iki dünya arasında hareket etmişlerdi, şimdi ise bir yıldızı hareket ettireceklerdi. Aşağıda, güçlerini yukarıdakilere ekleyen yüzlerce başka büyücünün varlıklarını hissediyordu. Bu büyünün yapılışı, Yabancı’nın yaklaşmakta olduğu son birkaç yıldır, her adımı üzerinde büyük bir dikkatle çalışılarak devam ediyor. Kıyas kabul etmeyecek kadar güçlü bir büyü olmakla birlikte, aynı zamanda son derece de hassas. Bir tek yanlış adımla her şey boşa gidebilir. Başını kaldırıyor ve Yabancı’yı görüyor, rotası bu dünyaya doğru geliyor. Kelewan’a çarpmayacak, ama Kelewan’ın zaten sıcak olan yıldızının yanına onun sıcaklığı da eklenince gezegendeki yaşamın sona ereceğine kuşku yok. Kelewan bir yıldan uzun bir süre kendi güneşi ile Yabancı arasında, her an gün ışığına maruz bir halde kalacak, tüm büyücüler çok az kişinin derinlerdeki mağaralarda hayatta kalabilecekleri, ama çıktıklarında yanıp tükenmiş bir gezegen bulacakları konusunda hemfikirler. Hemen harekete geçmek zorundalar; büyü başarısız olursa, tekrar denemek için çok geç olabilir.

Gizli, müthiş çalışmalarının son parçasını da tamamlayınca, hepsi uyum içinde harekete geçiyorlar. Dünya, büyünün son kelimesi ile yankılanarak bir an donuyor sanki. Yankı yavaş yavaş güçleniyor, yeni bir armoni, ton, kendine özgü bir yapı kazanıyor. Az sonra, kulaklarını kapatan kuledekileri sağır edecek kadar şiddetleniyor. Aşağıda, yerdekiler sessiz bir hayretle izliyor, bir renk cümbüşünün oluşmaya başladığı gökyüzüne bakıyorlar. Düzensiz enerji topları parlıyor ve anlık kör edici ışımalar iki yıldızın da ışığını gölgede bırakırken, izleyenlerin bazılarını da yaşamlarının sonuna dek karanlığa mahkûm ediyor. O ise, ses ve ışıktan etkilenmiyor, bir güç onu bunların etkilerinden korumayı üstlenmiş sanki. Gökyüzünde muazzam bir gedik açılıyor, çağlar önce altın köprünün içinden çıktığı gediğe çok benziyor. Kopuk bir hayranlıktan başka bir şey hissetmeksizin izliyor. Gedik Yabancı ile Kelewan’ın arasında büyüyor ve gezegenden uzaklaşarak, davetsiz yıldıza doğru kaymaya başlıyor.

Ama başka bir şey oluyor. Gediğin ortasından, altın köprünün olduğu zamankinden daha şiddetle, beklenmedik bir şekilde enerjiler fışkırıyor. Kaotik görüntüye, bir de ezici bir nefret dalgası ekleniyor. Düşman, ülkeleri Kelewan’a kaçıran o kötücül güç, diğer evrende hâlâ yaşıyor ve çağlar önce kendisinden kaçanları unutmuş değil. İki evren arasında hareket etmesi için gereken zaman, gediğin ömründen daha uzun olduğu için gediği delip geçemiyor, ama uzanıp gediği saptırarak, Yabancı’dan uzaklaştırıyor. Gedik genişliyor, yerdekiler Kelewan’ı yutacağını ve gezegeni tekrar Düşman’ın hakimiyetine geçireceğini sanıyorlar.

Çevresindekilerin aksine, izleyici bir şey hissetmeden izliyor, bunun dünyanın sonu olmadığını biliyor çünkü. Gedik gezegene doğru hızla yaklaşıyor, o sırada bir büyücü ileri çıkıyor.

Her nedense, bu büyücü izleyiciye tanıdık geliyor. Çevresindekilerin aksine bu adam, belini sicimle tutturduğu kahverengi bir cüppe giymiş ve elinde tahta bir değnek taşıyor. Değneği başının üzerine kaldırıp bir efsun okuyor. Gedik, tarif edilmesi imkânsız renklerden simsiyaha dönüşüyor ve gezegene çarpıyor.

Bir an için gökyüzü patlıyor, sonra her yer kararıyor. Karanlık geçince, ufukta Kelewan’ın kendi güneşi batıyor.

Ölmemiş ve delirmemiş olan büyücüler korkuyla gökyüzüne bakıyorlar. Yukarıda yıldızsız, bomboş bir gökyüzü var.

Ve kahverengili adam ona dönerek, “Unutma, her şey her zaman göründüğü gibi değildir,” diyor.

Karanlık...

...bir kez daha zamanın geçtiğini haber veriyor. Meclis’in salonlarında duruyor. Düzenli olarak büyücüler ortaya çıkıyor, yerdeki şekilleri merkez alarak kendilerini naklediyorlar. Her biri şekilleri bir adres gibi hatırlıyor ve orada beliriyor. İmparator’dan bir mesaj geliyor. Meclis’in sorunu çözmesi için yalvarıyor ve ihtiyaçları olan her türlü yardımı sağlamayı taahhüt ediyor.

İzleyici birkaç nesil ilerliyor ve büyücüleri yine kulelerde görüyor. Bu defa davetsiz Yabancı’ya değil, yıldızsız bir gökyüzüne bakıyorlar. Hazırlanması yıllar süren bir başka büyü yapılıyor. Bittiğinde, dünya şiddetli enerjisiyle yankılanıyor. Birdenbire gökyüzü yıldızlarla ışıl ışıl oluyor, Kelewan bir kez daha normal yerinde.

“Her şey her zaman göründüğü gibi değildir,” diyor bir ses.

İmparator, tüm Meclis’in derhal Kutsal Şehir’e gelmesi için emir veriyor. Şekilleri kullanarak birer ikişer Kentosani’ye gidiyorlar. İzleyici de peşlerinden gidiyor. İmparator’un sarayının iç odasına götürülüyorlar, İmparatorluk tarihinde duyulmamış bir şey bu.

Bir asır önce, Yabancı’ya engel olmak için toplanan yedi bin büyücüden, yalnızca iki yüzü hayatta kalmıştı. Bu sayı bugün bile çok az artmış, öyle ki, İmparator’un çağrısına uyanların sayısı, Yabancı’ya karşı kulede duran her yirmi büyücüye karşılık bir büyücü bile değil. Sudkahanchoza’nın soyundan, kırkıncı İmparator ve Cennetin Işığı olan Tukamaco’nun karşısına çıkıyorlar. İmparator Meclis’e İmparatorluk’un ebedi gözcüsü olmak, onu sonsuza dek korumak görevini kabul edip etmeyeceklerini soruyor. Büyücüler baş başa verip görüşüyor ve kabul ediyorlar. Bunun üzerine İmparator, daha önce hiç yapılmamış bir şeyi yaparak tahtından inip, toplanmış büyücülerin karşısında eğiliyor. Tekrar doğruluyor ve hâlâ dizlerinin üzerindeyken kollarını açıp, büyücüleri bu günden itibaren, kabul ettikleri bu görev dışında hiçbir sorumlulukları olmayan Yüceler ilan ediyor. Yasaların dışındadırlar ve onlara kimse emir veremez, kaşlarını çatmış bir halde bir köşede duran Savaş Lordu da buna dahil. Diledikleri her şeyi alabilirler, sözleri yasa gibidir.

Ve bir büyücü, anlamlı bir ifadeyle yanındaki bir diğerine gülümsüyor.

Karanlık...

...ve zaman geçiyor.

İzleyici, Savaş Lordu’nun tahtının önünde duruyor. Büyücülerden kurulu bir temsilci heyeti Savaş Lordu’nun önünde yer almışlar. Ona, iddia ettikleri şeye dair bir kanıt sunuyorlar. Düşman’ın etkisinden uzak ve kontrol edilebilir bir gedik açılmış ve başka bir dünya bulunmuş. Bu dünya yaşamaya uygun değil -ama ikinci bir tanesi de bulunmuş, zengin, gelişmiş bir dünya. Ona, hepsi de terk edilmiş bir halde bulunmuş, bir ömre bedel zenginlikteki metalleri gösteriyorlar. İzleyici, Savaş Lordu’nun kırık bir göğüs zırhı, paslı bir kılıç ve bir avuç eğri büğrü çivi karşısındaki heyecanını görünce kendi kendine gülümsüyor. Bunun yabancı bir dünya olduğunun başka bir kanıtı olarak da, ona tuhaf, ama güzel bir çiçek sunuyorlar. Savaş Lordu çiçeği kokluyor ve zengin kokusunu beğeniyor. İzleyici başını sallayarak onaylıyor, çünkü bir Midkemia gülünün güzel kokusunu o da biliyor.

Geçen zamanın kara kanadı bir kez daha üzerini örtüyor.

Yine platformda duruyordu. Etrafına bakındı ve çevresinde fırtınanın bütün gücüyle devam ettiğini gördü. Platformda durmayı ancak bilinçsiz iradesiyle başarabilmişti, bilinçli aklı ise önünde sayfa sayfa açılan Kelewan tarihiyle meşguldü. Sınavın özelliğini şimdi anlıyordu, sınama sırasında tükettiği enerji yüzünden kendisini tükenmiş hissediyordu. Bu toplumdaki yeriyle ilgili son talimatlar benliğine işlenirken, doğanın vahşi gazabıyla da sınanmıştı.

Son bir kez etrafına baktı, fırtınanın vurduğu gölü ve kulelerin kapalı pencerelerini her nasılsa hoş bulmuştu. Bir Yüce olarak uyandığı anı ebediyen hatırlamak istercesine bu manzarayı kafasına kazımaya çalıştı, ne de olsa artık hafızası ya da duygularının önünde sınırlar yoktu. Gücü ona coşku veriyordu: Kaledeki çocuk Pug gitmiş, yerine, eski ustası Kulgan’ı bile gölgede bırakacak güçleri olan bir büyücü gelmişti. Bundan sonra ne Midkemia ne de Kelewan gözünde eskisi gibi olmayacaktı.

Şiddetle esen rüzgârda düşünce gücüyle yavaşça süzülerek damdan indi. Kapı gelişini beklercesine açıldı. Shimone yüzünde bir gülümsemeyle onu bekliyordu. Meclis bina şehrinin uzun koridorlarında yürürlerken dışarıda gök gürlüyor, âdeta gelişini haber veriyordu.

Hochopepa hasırında oturmuş, konuğunun gelmesini bekliyordu. Ağır, kel büyücü, bir gün önce kara cüppe giymiş olarak gelen Meclis’in en yeni üyesini sınayıp tanımak istiyordu.

Bir çan sesi, konuğunun geldiğini haber verdi. Hochopepa doğrulup zevkle döşenmiş dairesinin diğer ucuna geçti. Kapıyı yana çekerek açtı. “Hoşgeldin, Milamber. Davetimi kabul edebilmene memnun oldum.”

Milamber yalnızca, “Onur duydum,” diyerek girdi ve odayı süzdü. Meclis binasında gördüğü onca oda arasında bu kesinlikle en zengin olanıydı. Duvarlar son derece zarif işlemelerle süslü, pahalı kumaşlarla kaplıydı ve çok sayıdaki raflar çeşitli kıymetli metal nesnelerle doluydu.

Milamber ev sahibini de inceliyordu. Tıknaz büyücü Milamber’e alçak bir masanın önündeki bir minderi işaret etti ve fincanlara chocha doldurdu. Tombul elleri kontrollü bir rahatlıkla, zarif ve ustaca hareket ediyordu. Koyu renkli, neredeyse simsiyah olan parlak gözlerinin üzerindeki kalın kaşları olmasa, yüzü yanıltıcı bir şekilde ifadesiz sayılırdı. Milamber’in o güne dek gördüğü en şişman büyücüydü, kara cüppeyi giyenlerin çoğu ince, cılız yapılı olurlardı. Milamber bunun büyük ölçüde kasıtlı bir durum olduğunu sezdi, sanki bedensel zevklere düşkün biri derin düşünce gerektiren meselelerle ilgilenemezmiş gibi.

Chochalardan ilk yudumlar , alındıktan sonra Hochopepa, “Benim için bir tür sorun teşkil ediyorsun, Milamber,” dedi.

Milamber bir şey söylemeyince, “Bir cevap vermedin,” dedi Hochopepa. Milamber başını eğerek onayladı. “Belki de geçmişin, buradaki kuralların izin verdiğinden daha ihtiyatlı olmanı açıklıyor.”

“Bir kölenin büyücü olması, düşündürücü bir şey,” dedi Milamber.

Hochopepa elini salladı. “Bir kölenin kara cüppeyi giymesi nadiren olur, ama duyulmadık bir şey de değil bu. Bazen güç, yetişkinlik çağına kadar fark edilmez. Ama yasalar çok açık, güç ne kadar geç ortaya çıkarsa çıksın ve gücü gösteren adamın durumu ne kadar kötü olursa olsun, o andan itibaren kişi yalnızca Meclis’e aittir. Bir defasında, bir lord askerlerinden birinin asılmasını emretmişti. Adam yalnızca düşünce gücünü kullanarak, kılpayı farkla havada durmayı başardı. Gücü, en çok ihtiyaç duyduğu anda nihayet kendini göstermişti. Meclis’e verildi ve eğitimini tamamladı, ama orta güçte bir büyücü ve genel olarak vasat biri oldu.

“Ama bunlar konumuz değil. Senin durumun, seni benim için bir tür sorun haline getiren şey şu ki, sen bir barbarsın -bağışla, barbardın.”

Milamber yine gülümsedi. Sınama Kulesi’nden ayrılırken yaşamının tüm anıları geri gelmişti, ama eğitimiyle ilgili olan kısımlar hâlâ kopuktu. Büyü gücünü kontrol etmesini sağlamak için kullanılan işlemleri anlıyordu. Onu yüz binde bir, bir Yüce olarak seçip ayırmışlardı. İmparatorluk’taki iki yüz milyon kişi arasında, iki bin kara cüppeli büyücüden biriydi. Hochopepa’nın da söylediği gibi, kölelikten gelen ihtiyatlılığı aklıyla birleşince, sessiz kalmayı yeğliyordu. Hochopepa bir şey anlatmaya çalışıyordu ve şişman büyücü sözü uzatmakta ne kadar ısrar ederse etsin, Milamber söylediklerini dinleyecekti.

Milamber bir şey söylemeyince, Hochopepa devam etti. “Konumunun farklı olmasının birçok nedeni var. En bariz konu, bu dünyadan olmayıp da kara giyen ilk kişisin. İkincisi de, bir Zayıf Büyücü’nün çırağıydın.”

Milamber tek kaşını kaldırdı. “Kulgan mı? Eğitimimden haberiniz var mı?”

Hochopepa güldü, Milamber’in de biraz gevşeyip, adama biraz daha az güvensizlikle yaklaşmasına neden olan, gerçek bir kahkahaydı bu. “Tabii ki. Geçmişinle ilgili olup da dikkatle incelenmemiş olan tek bir ayrıntı bile yok, bize dünyan hakkında çok miktarda bilgi sağladın.” Hochopepa konuğuna yakından baktı. “Savaş Lordu, hakkında fazla şey bilmediğimiz bir dünyayı istila etmeye kalkışabilir -bunu büyücü danışmanlarından bazılarına karşı çıkarak yapacağını da ekleyeyim- ama biz Meclis olarak rakibimizi incelemeyi tercih ediyoruz. Dünyanda büyünün yalnızca rahipler ve Zayıf Yol’un takipçileriyle sınırlı olduğunu öğrenmek bizi çok rahatlattı.”

“İkinci kez Zayıf Büyü’den söz ettiniz. Bunun anlamı ne?” Şaşırmış görünme sırası Hochopepa’daydı. “Bildiğini sanıyordum.” Milamber başını iki yana salladı. “Zayıf Büyü Yolu’nda yürüyenler, düşünce gücüyle bazı kuvvetleri kullanabilirler, ama biz kara cüppelilerden farklı bir mezheptirler.”

“O halde, önceki başarısızlığımı da biliyorsunuz.”

Hochopepa yine güldü. “Evet. Yüce Yol’a bu kadar uygun olmasaydın, onun yolundan gidebilirdin. Ama gerçek şu ki, yeteneklerin bir Zayıf Yol büyücüsü için çok fazlaydı. Zayıf Yol, bir sanattan ziyade bir yetenektir. Yüce Yol ise âlimler içindir.”

Milamber başıyla onayladı. Hochopepa’nın açıkladığı her kavramı Milamber sanki tüm yaşamı boyunca biliyordu. Bundan söz etti.

“Bunu anlamak kolay. Eğitimin sırasında sana birçok gerçek ve kavram öğretildi. Başlangıçta büyünün temel kavramları, daha sonra ise İmparatorluk’a karşı olan sorumluluğun öğretildi. Tüm yeteneklerini olgunluğa ulaştırma sürecinin bir kısmı da, ihtiyacın olduğunda bütün bu gerçeklerin orada olması. Ama öğretilenlerin birçoğu da ihtiyacın olduğunda, aklında olanları tam anlamıyla kavrayabileceğin zaman ortaya çıkmak üzere perdelendi. Bir dönem boyunca, zaman zaman aklına beklenmedik bir şekilde düşünceler gelecek. Kafanda bir soru tasarlarken, cevabı aklında oluşacak. Bazen de bir cevap, onu okurken ya da dinlerken gelecek. Bu, yılların öğretimini bir anda almanın getireceği darbeden kurtulmana yarayacak.

“Bu, Sınama Kulesi’nde sana o görüntüleri göstermek için kullanılan efsunlara da benzemiyor değil. Çok açık ki, köprüden önce ya da tarihin başka bir döneminde neler olduğunu ‘görmeyi’ sağlayan bir yöntemimiz yok, ama varsayımlar oluşturabilir, sanrılar yaratabilir-”

Her şey göründüğü gibi değildir. Milamber kafasının içindeki beklenmedik ses karşısındaki şaşkınlığını güçlükle saklayabildi.

“-ve kendince en önemli bulduğun görüntüleri ekleyebileceğin bir yapı kurabiliriz. Şahsen ben, Kule’deki bütün o gösterinin buram buram Grand DÓ Opera koktuğunu düşünüyorum. Tiyatro değil de tarih arıyorsan, kütüphanelere başvurabilirsin.” Milamber’in dikkatinin başka yerde olduğunu görünce, “Neyse,” dedi, “biz başka şeylerden söz ediyorduk.”

“Sorununuzu duymak isterim,” dedi Milamber.

Hochopepa cüppesindeki kırışıkları düzeltti. “Kusura bakmazsan, ondan önce kısaca söyleyeceğim bir şey daha var. Seni buraya çağırmamın bununla da ilgisi var.” Milamber sözüne devam etmesini işaret etti.

“Kaçış’tan önceki halklarımız hakkında bilinenler çok az. Ulusların farklı dünyalardan geldiklerini biliyoruz. Düşman’dan kaçan bazılarının farklı dünyalara gittiklerini düşünenler de var, belki aralarında senin dünyan da vardır. Bu hipotezi destekleyen birkaç bilgi kırıntısı var, ama bu şimdilik sadece bir varsayım.” Milamber, Shinzawai Lordu ile oynadıkları şah oyunlarını hatırladı ve bu olasılığı düşündü.

“Bizler mülteci olarak geldik. Milyonlar arasından yalnızca binler hayatta kalıp buraya yerleşebildi. Bu dünyayı yaşlı ve tüketilmiş bir halde bulduk. Bir zamanlar burada büyük uygarlıklar yaşamış, onlardan geriye kalan ise yalnızca bir zamanlar şehirlerin kurulu olduğu yerlerdeki aşınmış, düz taşlar. Bu yaratıkların kim olduklarını kimse bilmiyor. Bu dünyada çok az metal var, Kaçış sırasında yanımızda getirdiklerimiz de zamanla eskidi. Sizin at ve öküzlerinize benzeyen hayvanlarımız da ölüp tükendiler, köpekler hariç hepsi. Yeni yurdumuza alışmamız gerekti, tabii birbirimize de.

“Kaçış’tan Yabancı’nın ortaya çıkışına kadar geçen zamanda birçok savaş oldu. Bin Gemi Savaşı’ndan önce, ancak şehir devletleriydik. Sonra tüm ırkların en güçsüzü olan Tsuraniler yükselip diğerlerinin hepsini fethettiler ve bu dünyanın büyük bir kısmını tek bir İmparatorluk altında topladılar.

“Bizim Meclis olarak İmparatorluk’u desteklememizin nedeni, onun bu dünyadaki en güçlü düzen sağlayıcı olması -bunun asil, uygun, güzel ya da adil bir şey olması değil. Ama bu sayede insanlığın büyük bir kısmı savaş olmadan kendi yurtlarında yaşayıp çalışabiliyor, açlıktan, salgınlardan ve eski dönemlere özgü başka felaketlerden uzak durabiliyorlar. Ve çevremizde böyle bir düzen oldukça, biz Meclistekiler de rahatça çalışabiliyoruz.

“Yabancı’yı uzaklaştırma denememiz, İmparator da dahil olmak üzere kimse tarafından rahatsız edilmeden ve gereken her türlü kaynak ile çalışmamız gerektiğinin ilk işaretiydi. Yabancı hakkında ilk bulgularımızdan sonra İmparator’un işbirliğine yanaşmaması, bize harekete geçmemiz için çok değerli olan zamanı kaybettirdi. Hemen destek alabilseydik, Düşman gediği saptırmaya kalktığında onunla başa çıkabilirdik. İşte bu nedenle, mutlak bir serbesti karşılığında İmparatorluk’u savunma ve ona hizmet etme görevini kabul ettik.”

“Sözleriniz çok açık,” dedi Milamber. “Ama ben hâlâ benimle ilgili sorununuzdan söz etmenizi bekliyorum.”

Hochopepa iç çekti. “Zamanı gelince, dostum. Son bir düşüncemi daha söylemem gerek. Birkaç haftadan fazla hayatta kalabilmek istiyorsan, Meclis’in neden bu şekilde işlediğini anlaman gerek.”

Milamber bu söz üzerine şaşkınlığını açıkça gösterdi. “Hayatta kalmak mı?”

“Evet, Milamber, hayatta kalmak, burada eğitimin sırasında gölün dibine gittiğini görmek isteyen birçok kişi var.” “Neden?”

“Biz Yüce Sanat’ı yeniden canlandırmaya çalışıyoruz. Tarihin şafağında, Düşman’dan kaçtığımız zaman, onunla savaşan her bin büyücüden yalnızca biri sağ olarak kurtuldu. Onların da çoğu Zayıf Büyücüler ve çıraklarıydı. Yurtlarından getirdikleri bilgileri korumak için küçük gruplar oluşturdular. Başlangıçta kendi vatandaşlarını teker teker ararlarken, kayıp sanatları canlandırma arzusu güçlendikçe, daha büyük birlikler oluştu. Yüzyıllar sonra Meclis kuruldu ve dünyanın dört bir tarafındaki büyücüler geldiler ve bugün, Yüce Yol’da yürüyenlerin hepsi de Meclis’e bağlılar. Zayıf Sanat’la ilgilenenlerin birçoğu da burada görevlidirler, ama onlara tanınan özgürlükler ve gördükleri saygı farklı bir düzeydedir. Aletler yapmakta ve doğanın güçlerini anlamakta, biz kara cüppelilerden daha iyidirler -örneğin, kendimizi bir yerden başka bir yere nakletmek için kullandığımız küre adlı aletleri onlar yaparlar. Zayıf Büyücüler yasaların dışında değildirler, ama Meclis onları korur. Tüm büyücüler Meclis’e aittir.”

“Yani İmparatorluk yararına olduğu sürece, dilediğimiz gibi hareket etmekte özgürüz,” dedi Milamber.

Hochopepa onayladı. “Ne yaptığımız önemli değil, hatta iki büyücü herhangi bir konuda konuda görüş ayrılığında olsa bile, ikisi de İmparatorluk için en iyi olanı yaptıklarına inandıkları sürece bu da önemli değil.”

“Benim ‘barbar’ görüşüme göre, tuhaf bir yasa.”

“Yasa değil, gelenek. Bu dünyada, barbar dostum, gelenek ve adetler yasalardan çok daha bağlayıcı olabilir. Yasalar değişir, gelenekler ise devam eder.

“Sanırım sorununun ne olduğunu anladım, uygar dostum. Bir yabancı olarak, İmparatorluk için en iyi olanı yapacağımdan emin değilsin.”

Hochopepa onayladı. “İmparatorluk aleyhinde hareket edebileceğinden emin olsaydık, ölmüş olurdun. Ama işin gerçeği şu ki, emin değiliz, yine de böyle bir şeyi yapacağına pek de ihtimal vermiyoruz.”

Milamber ilk kez olarak kulaklarına inanamıyordu. “Eğitim gören herkesin her şeyden önce İmparatorluk’a sadık olmasını sağlayabileceğinizi sanıyordum.”

“Normalde öyledir. Senin durumunda ise bizim için yeni olan bazı sorunlarla karşılaştık. Anlayabildiğimiz kadarıyla, İmparatorluk’un mezhebi olan büyücüler kardeşliğinin temeli olan amacın ardına gizlenmişsin. Genellikle emin oluruz. Çırağın aklını okumak yeter. Seninkini ise okuyamadık. Doğruyu söyleten ilaçlara, uzun sorgulamalara ve hileleri ortaya çıkaran eğitim yöntemlerine başvurmamız gerekti.”

“Neden?”

“Nedenini biz de anlayamadık. Düşünce gizleme efsunları bilinir. O türden bir şey değildi. Sanki aklın, daha önce hiç rastlamadığımız türden bir özellik taşıyordu.. Belki bizim bilmediğimiz, ama senin dünyanda normal olan bir doğal yetenek ya da Zayıf Yol’a ait ustandan öğrendiğin, akıl okuma sanatlarına karşı koruyucu bir eğitimin sonucu.

“Her neyse, emin ol ki, bu durum bu salonlarda bir çalkalanmaya neden oldu. Eğitim boyunca birçok defa devam edip etmemen meselesi gündeme getirildi ve her defasında da aklını okuyamamamız nedeniyle yok edilmen gerektiği öne sürüldü. Her defasında daha fazla kişi devam ettiğini görmek istiyordu. Ne de olsa zengin bir yeni bilgi kaynağısın ve bu nedenle hakkında delil bulamadığımız kuşkuları bir kenara bıraktık -barındırdığımız yetenekler arasına böylesine değerli bir parçayı ekleme fırsatını kaçırmamak için tabii.”

“Tabii,” dedi Milamber soğuk bir sesle.

“Devam edip etmemen konusu dün kritik bir noktaya geldi. Meclis’e kesin olarak kabulün aşamasına gelinince bir oylama yapıldı ve sonuçta oylar eşit sayıda çıktı. Bir boş oy vardı, o da bendim. Ben iki taraftan birine katılmadığım sürece, hayatta kalıp kalmaman konusu tartışmaya açık kalacak. Ben Meclis’e kabul edilmen ya da edilmemen yolunda oy verene dek, Meclis’in tam bir üyesi gibi hareket etmekte serbestsin. Geleneklere göre verilen bir oy değiştirilemez, boş oylar hariç. Oylama sırasında eksik olanlar da sonradan oy veremeyeceklerine göre, dengeyi bozabilecek tek kişi benim. Yani ne kadar sürerse sürsün, oylamanın sonucu bana bağlı.”

Milamber, kendisinden yaşlı olan büyücüye uzun ve sert bir bakış attı. “Anlıyorum.”

Hochopepa ağır ağır başını salladı. “Umarım öyledir. Basitçe söyleyecek olursak sorun şu ki, seninle ne yapacağım ben? Bunu istemediği halde, şu anda hayatının ellerimde olduğunu görüyorum. Karar vermem gereken şey, öldürülmen ya da öldürülmemen. Seni de bu yüzden görmek istedim, hatalı bir karar verip vermediğimi anlamak için.”

Birdenbire Milamber başını geriye atarak uzun uzun ve sesli bir şekilde gülmeye başladı. Bir anda gözleri yaşlarla dolmuştu. Sustuğu zaman Hochopepa, “Neyin komik olduğunu anlayamadım,” dedi.

Milamber rahat bir ifadeyle başını kaldırdı. “Üstüne alınma, uygar dostum. Ama bu durumdaki ironiyi sen de görüyor olmalısın. Ben bir köleydim, yaşamım başkalarının dudaklarının arasındaydı. Onca eğitimime ve konumumdaki ilerlemeye rağmen görüyorum ki, bu durum değişmemiş.” Bir an durdu ve dostça bir ifadeyle gülümsedi. “Yine de, yaşamımın eski gözetmenimin elinde olmasındansa senin elinde olmasını yeğlerim. İşte bu yüzden bunu bu kadar komik buldum.”

Hochopepa bu cevap karşısında şaşkına dönmüştü, sonra o da gülmeye başladı. “Kardeşlerimizin çoğu kadim öğretilere pek ilgi göstermezler, ama eski filozoflarımızı biliyorsan, ne demek istediğimi anlayacaksın. Sen wal’ini bulmuş bir adama benziyorsun. Bence birbirimizi anlıyoruz, barbar dostum. Bence iyi bir başlangıç yaptık.”

Milamber Hochopepa’yı süzdü. Bu kanıya hangi bilinç dışı yolla vardığını bilmese de, bir yoldaş, belki de bir dost bulduğuna karar vermişti. “Bence de öyle. Bana kalırsa sen de wal’ini bulmuş birisin.”

Hochopepa mütevazı bir ifade takınarak, “Ben sadece basit bir adamım, böylesine mükemmel bir öze ulaşamayacak kadar bedensel zevklere düşkünüm.” İç çekerek ileri uzandı ve dikkatle konuşmaya başladı. “Beni iyi dinle, Milamber. Daha önce saydığım bütün bu nedenler yüzünden, olası bir bilgi kaynağı olduğun kadar, aynı zamanda korkulacak bir silahsın da.

“Konsey Oyunu’nu bilen herkesin de doğrulayacağı gibi, Tsuraniler politikaya sıkı sıkıya bağlıdırlar; biz Meclis’tekiler ise bu tür şeyleri aşmış olarak tanınırız, bizim kendi gruplaşma ve çatışmalarımız olur, ki bunlar da her zaman barışçıl, kansız şekilde çözümlenmezler.

“Kardeşlerimizin pek çoğunun, yabancı ve bilinmedik olan her şeye kuşkuyla yaklaşan, batıl inançlı köylülerden pek de farkı yoktur. Bugünden itibaren, kendini adaman gereken bir görev var. Wal’inin içinde huzurla gizlen ve Tsurani ol. Dışarıdan bakıldığında, Meclis’teki herkesten daha Tsurani olmalısın. Anlaşıldı mı?”

Milamber, “Evet,” dedi yalnızca.

Hochopepa birer fincan daha sıcak chocha doldurdu. “Özellikle Savaş Lordu’nun gözdeleri Elgahar ve Ergoran’a, bir de Tapek adlı pervasız gence karşı dikkatli ol. Efendileri senin eski dünyana karşı yapılan savaş yüzünden çok öfkeli ve Meclis’e kuşkuyla bakıyor. Son büyük çarpışmada iki kardeşimiz de öldüğüne göre, kardeşlerimiz arasında da bu göreve yardım sağlamaya devam etmek isteyenler azalacaktır. Onun yanında yer alan az sayıdaki büyücüye çok fazla iş düşüyor, bir mucize olmazsa dünyanızda daha fazla ilerleyemeyeceği yolunda da söylentiler var. Bunun için, birleşik bir Yüce Konsey’in -ki Thünler ne zaman toprağı ekip biçmeye ve şiir yazmaya başlarlarsa, bu da ancak o zaman olabilir- ya da çok sayıda Kara Cüppeli’nin isteklerini yerine getirmeyi kabul etmesi gerekir. Bunların ikincisi de, ilkinden bir yıl kadar sonra gerçekleşebilir, yani gördüğün gibi politik açıdan durumu pek parlak değil. Savaşı idare etmekte başarısız olan Savaş Lordları hemen gözden düşerler.” Gülümseyerek, “Tabii biz Meclis’-tekiler politik konuların çok üzerindeyiz,” diye ekledi. Yine ciddi ses tonuna döndü. “Yüzleşmen gereken bir şey var: Seni diğerlerini ona yardım etmemeye ikna eden ya da eski yurduna karşı derin kökleri olan bir bağlılık yüzünden ona açıkça karşı çıkan, potansiyel bir tehdit olarak görebilir. Onun doğrudan yapabileceklerine karşı koruma altındasın, ama yine de gözdeleri başına iş açabilir. Bazıları hâlâ ne derse körü körüne yapıyorlar.”

“ ‘Gücün yolu, dolambaçlarla dolu bir yoldur,’ ” diye bir alıntı yaptı Milamber.

Hochopepa yüzünde memnun bir ifadeyle onayladı. Gözleri parlıyor gibiydi. “İşte bu Tsuranice. Çabuk öğreniyorsun.”

Sonraki haftalarda Milamber yeni mevkiine iyice alıştı ve görevinin sorumluluklarını öğrendi. Kara cüppeyi giydikten bu kadar kısa bir süre sonra bu kadar yetenek sergileyen çok az kişinin olduğu defalarca, kimi zaman da kuşkuyla dile getirilmişti.

Milamber hayatındaki bunca değişikliğe rağmen, birçok şeyin de değişmediğini keşfediyordu. Pratik yaptıkça, içinde hâlâ ve zor anlarda ortaya çıkan, dokunulmamış güç kaynakları olduğunu keşfetmişti. Bu müthiş güç kaynağını kontrol altına alabilmek için çalışmış, ama pek başarılı olamamıştı. Ayrıca, eğitimi sırasında kafasına sokulan zihinsel şartlanmalardan kurtulabildiğini de keşfetmişti. Zihinsel şartlanmaları değiştirebilmesi, ona bir şeyi daha getirmişti, yeniden Katala ile birlikte olabilmek için duyduğu, dayanılmaz bir arzu. Hemen ona gitmek ve Shinzawai Lordu’ndan onun serbest bırakılmasını istemek için duyduğu bu arzuyu, artık bir Yüce olduğuna göre bunu kolayca yapabileceği halde bastırdı. Hem diğer büyücülerin tepkisinden, hem de onun kendisi için hissettiklerinin değişmiş olabileceği korkusundan dolayı çekiniyordu. Bunun yerine kendini çalışmalarına verdi.

Kendisine de daha önce söylendiği gibi, Meclis’te geçirdiği zaman onun gerçek kimliğini ortaya çıkardı. Bu kimlik, Yüce Yol’daki görülmemiş ustalığının da anahtarı oldu. Büyük gediğin birbirine bağladığı iki dünyaya da ait olan bir varlıktı. O dünyalar birbirlerine bağlı kaldıkları sürece her ikisinden de, yani diğer kara cüppelilerin aldıklarının iki katı güç alıyordu. Bu bilgi onun gerçek adını, başkalarının ona karşı güç kazanmasını engellemek için söylenmemesi gereken o adı da ortaya çıkardı. Kaçış zamanından beri kullanılmayan kadim Tsurani dilinde bunun anlamı, “Dünyalar arasında duran” idi.

5

YOLCULUK

Martin izliyordu.

Arkadaşlarına sessizce işaret verdi ve orman hattında, çayırdakilerin görüş alanının hemen dışında süzülerek ilerlediler. Tsurani kampında bağıra bağıra verilen emirleri kolayca duyabiliyorlardı. Martin hareketlerinin yerlerini belli etmemesi için diz çöktü. Arkasında da Garret ile eski Tsurani kölesi Charles aynısını yaptılar. Crydee kuşatmasının üzerinden geçen altı yıl boyunca Charles Martin’in beklentilerini karşılamış, sadakatini ve değerini defalarca ispat etmişti. Aynı zamanda iyi bir orman adamı da olmuştu, ama yine de Garret ya da Martin’in doğal rahatlığına sahip olamazdı.

Charles fısıldayarak, “Avcıustası, bir sürü yeni sancak görüyorum,” dedi.

“Nerede?”

Charles, Tsurani kampının en uzak köşesine doğru bir noktayı işaret etti. Martin ve iki yoldaşı, yüksek köylerde kalan cücelerin de yardımıyla Gri Kuleler’e zorlu bir tırmanış yapmışlar ve vadinin, gözetlenmesi en az gerekli yer olarak görülen batı ucundaki birkaç Tsurani nöbetçisini de kolayca atlatmışlardı. Şimdi ise ana Tsurani kampının birkaç yüz adım ötesindeydiler.

Garret sessizce bir ıslık çaldı. “Adamın şahin gibi gözleri var. Ben o bayrakları güçlükle seçebiliyorum.”

“Yalnızca ne aramam gerektiğini biliyorum,” dedi Charles.

“Yeni bayraklar ne anlama geliyor?” diye sordu Longbow.

“Kötü haber, Avcıustası. Bunlar, Mavi Çark Partisi’ne bağlı olan ailelerin sancakları. En azından ben yakalandığımda öyleydiler. Crydee kuşatmasından beri ortalarda yoklardı. Bunun tek bir anlamı olabilir, Yüce Konsey’de başka bir önemli değişiklik olmuş.” Avcıustası’nın yüzüne dikkatle baktı. “Yani yeni bir Savaş İttifakı kurulmuş. Önümüzdeki baharda büyük bir saldırı bekleyebiliriz.”

Martin ormana geri dönmelerini işaret etti. Ağaçlar baştan aşağı sonbahar renklerine, kırmızı, altın rengi ve kahverenginin bin bir tonuna bürünmüşlerdi. Düşmüş yaprakların arasında sessizce ilerlerken, kadim bir meşe ağacının dibinde çalılardan bir siper bulup arkasında çömeldiler. Martin küçük bir parça kurutulmuş et çıkarıp çiğnedi. Gri Kuleler’i aşan tırmanışın, cücelerin yardımıyla bile olsa bir bedeli vardı: Hepsi de aç, yorgun ve kir içindeydiler. “Yeni birlikler neredeler?” diye sordu Martin.

“Onları bu kış bitmeden getirmezler. Kelewan’daki Düzlükler Şehri’nin dışında, daha ılık bir iklimde bekleyebilirler. İlkbahar sıcaklığı başlamadan hemen önce de gedikten geçerler. Prenses Carline’in bahçesinde çiçekler açarken, onlar da geliyor olacaklar.”

Kuzey tarafından tiz bir uğultu geldi. Charles’ın yüzü endişeli ama kontrollü bir hal aldı. “Cho-jalar!” Etrafa bakındı, sonra yukarıyı işaret etti.

Martin onayladı ve ellerini bir üzengi gibi birleştirdi. Önce Charles’ı, sonra Martin’i meşe ağacına çıkardı. Sonra kendisi de atladı ve onu ellerinden yakalayıp yukarı çektiler.

Yüksek dallara doğru tırmandıktan sonra kıpırdamadan durdular, cho-ja devriyeleri görünüp ağacın altından geçerlerken de silahlarını hazırladılar. Karıncaya benzeyen yaratıkların altı tanesi sabit bir hızla ilerliyorlardı; sonra Tsurani yapımı sorguçlu başlığından belli olan liderleri durmalarını işaret etti. Her iki yanına döndükten sonra tiz sesli dilleriyle emirler verdi. Diğer beşi dağıldılar ve ağaçtaki üç adam on dakika kadar onların çevreyi arayışlarını dinlediler.

Dönünce hemen saf oluşturup yollarına devam ettiler. Martin kulak eriminden çıktıklarına kanaat getirince, “Neydi bu?” dedi.

“Kokumuzu aldılar. Yediğim tüm o Midkemia yemekleri yüzünden kokum değişmiş olmalı. Tsurani olmadığımızı anladılar.”

Ağaçtan inerlerken Charles, “Cho-jaların yukarıya bakmaları kolay değil, bu yüzden bunu nadiren yaparlar,” dedi.

“Ya eski yurttaşlarından birkaçı da yanlarında olsaydı?” diye sordu Garret.

Charles omuzlarını silkti. “Cho-jalar Tsurani dilinde konuşurlardı. Dillerini öğrenmek neredeyse imkânsız, bu yüzden kimse bunu denemiyor.”

“İzimizi sürebilirler mi?” diye sordu Martin.

“Sanmam,” dedi Charles, “ama-” Tsurani kampından gelen şiddetli havlamalar üzerine durdu. “Köpekler!”

“Onlar izimizi sürebilir. Gelin,” dedi Martin. Dağların arasındaki, neredeyse tamamen bitkilerle kaplanmış ve Tsuranilerin bilmediği, ama Martin’in ekibinin vadiye girerken kullandıkları kadim bir patikaya doğru, kontrollü bir tempoyla koşmaya başladı.

Üç adam bir süre arkalarından gelen havlamaları da dinleyerek ağaçların arasında eğriler çizerek koştular. Sonra köpeklerin sesleri değişti ve havlamalar uzun ulumalara dönüştü. “Kokuyu aldılar,” dedi Garret.

Martin yalnızca başını sallayarak hızını artırdı. Köpeklerin düzenli olarak yaklaşan sesleri eşliğinde bir dakika daha koştuktan sonra Martin koşarak yanından geçip gitmemesi için Garret’i kolundan yakaladı. Bir işaret vererek yön değiştirip, diğerlerini patikadan ayırdı ve küçük bir akıntıya doğru götürdü. Suya girerken, “Daha önce yanından geçişimizde bunun sesini duyduğumu hatırladım,” dedi.

Diğerleri de suya girdiler ve Martin, “Bu bize yalnızca dakikalar kazandırır,” dedi. “Nehrin yukarısına ve aşağısına bakacaklardır.”

“Hangi yöne?” dedi Garret.

“Aşağıya,” dedi Martin. “Önce yukarıya bakarlar, çıkış orası çünkü.”

“Başka bir yol daha var, Avcıustası,” dedi Charles. Hemen sırt çantasını indirip büyükçe bir kese çıkardı. Kıyının geldikleri kesimi boyunca bir aşağı, bir yukarı siyah bir toz serpmeye başladı.

Garret gözlerinin yaşardığını hissetti ve hapşırmamak için burnundan soluk verdi. “Karabiber!”

“Aşçıbaşı Megar kızacak, ama buna ihtiyacımız olabileceğini düşünmüştüm,” dedi Charles. “Burayı kokladıktan sonra cho-jalar da, köpekler de saatlerce koku alamazlar.”

Martin onayladı. “Yukarı!”

Üç adam suyu şıpırdatarak birkaç adım ilerledikten sonra daha sessiz, tekdüze bir tempo tutturdular. Bölgeye girdikleri yere dönüp gözden kaybolmuşlardı ki, köpeklerin ulumaları hapşırma sesleriyle bölündü. Emirler yağdıran kızgın sesler ve şaşkın cevaplar duyuluyordu. Suda ilerlemeye devam ederlerken Charles rahatlayıp, belli belirsiz gülümsedi.

Akarsuyun üzerinde yeterince alçak bir dal bulunca Martin arkadaşlarını çıkardı, ardından kendisi de tırmandı. Ağacın üzerinde biraz ilerledikten sonra, atlayabilecekleri kadar yakın bir meşe dalı buldular.

Akarsuyun kıyısından on metre kadar ileride tekrar yere indiler. Martin görülmediklerinden emin olmak için etrafa bakındıktan sonra diğerlerine kendisini izlemelerini işaret etti ve tekrar Gri Kuleler’e doğru yola koyuldular.

Denizden gelen meltemler duvarları yalıyordu. Kahverengi saçları rüzgârla dağılan Arutha Crydee şehrine ve ötesindeki denize bakıyordu. Yükseklerden geçen kabarık bulutlar manzarada aydınlık ve karanlık lekeler oluşturuyordu. Rüzgâr şehirde yeni bir bina inşa eden işçilerin seslerini taşırken Arutha uzak ufukları izleyerek, beyaz köpüklerle çalkalanan Sonu Olmayan Deniz’in görüntüsünün tadını çıkarıyordu.

Crydee’de bir sonbahar daha gelmişti, savaşın başlangıcından beri sekizinciydi bu. İlkbahar ile yazı ciddi bir Tsurani saldırısı olmadan geçirdikleri için Arutha kendilerini şanslı sayıyordu; yine de rahatlaması için fazla bir neden yoktu. Yeni komutaya geçmiş, toy bir çocuk değil, yıllanmış bir askerdi artık. Yirmi yedi yıllık ömrü boyunca, Krallık’taki birçok kişinin hayatları boyunca gördüklerinden daha fazla çarpışma görmüş ve kararlar vermişti. Durumu etraflıca değerlendirdiğinde, Tsuranilerin savaşı yavaş yavaş kazanmakta olduğunu biliyordu.

Bir süre kendini bıraktı ve dalıp gitti, sonra toparlanarak karamsarlığını üzerinden attı. Artık efkârlı bir delikanlı değildi, ama hâlâ zaman zaman kendi iç âleminde kaybolup gittiği oluyordu. O da birşeylerle meşgul olup, bu tür şeyleri kafasından uzak tutmanın yapılacak en iyi şey olduğuna karar vermişti.

“Kısa bir sonbahar.”

Arutha sol tarafına bakınca, Roland’ın hemen yanında olduğunu gördü. Toprak Beyi, Prens’i düşüncelere dalıp gitmişken yakalamış ve fark edilmeden yaklaşmıştı. Arutha bundan rahatsız olmuştu. Kendini toparlayarak, “Ardından da kısa bir kış olacak, Roland,” dedi. “İlkbaharda ise...”

“Longbow’dan ne haber?”

Arutha eldivenli yumruğunu sıkıp, yavaş, kontrollü bir ifadeyle duvarın taşlarına vurarak gerginliğini açıkça belli etti. “Gitmek zorunda olması canımı öyle sıktı ki. Üçünün içinde biraz olsun tedbirli olan yalnızca Garret. Şu Charles, gururdan başka bir şey bilmeyen tam bir Tsuranili deli, Longbow’a gelince, o da...”

“Longbow,” diye tamamladı Roland.

“Kendisi hakkında bu kadar az açık veren birini hiç görmemiştim, Roland. Bir elf kadar uzun yaşasam bile onu çözemeyeceğim.”

Roland duvarın soğuk taşlarına yaslanarak, “Sence emniyetteler mi?” diye sordu.

Arutha dikkatini yeniden denize verdi. “Crydee’de dağları aşıp, Tsuranilerin tutmuş olduğu o vadiye girecek ve geri dönebilecek biri varsa, o Martin’dir. Yine de endişeliyim.”

Roland bu itirafa şaşırdı. Tıpkı Martin gibi, Arutha da hislerini belli edecek türden biri değildi. Prens’in derin sıkıntısını sezen Roland konuyu değiştirdi. “Babamdan bir mesaj aldım, Arutha.”

“Tulan’dan gelen haberler arasında kişisel bir mesaj olduğunu söylemişlerdi.”

“Öyleyse babamın beni eve çağırdığını da biliyorsun.”

“Evet. Bacağının kırılmasına üzüldüm.”

“Babam hiçbir zaman iyi bir binici olamadı. İkinci kez atından düşüp bir yerini kırıyor. Daha önce de ben çocukken düşmüş, kolunu kırmıştı.”

“Uzun zamandır evinden uzaktasın.”

Roland omuzlarını silkti. “Savaş varken geri dönmeye pek ihtiyaç duymadım. Çarpışmaların çoğu burada oluyor. Ayrıca,” diye ekledi sırıtarak, “kalmam için başka nedenler de var.”

Arutha da gülümseyerek karşılık verdi, “Carline’e söyledin mi?”

Roland’ın gülümsemesi kayboldu. “Daha değil. Güneye giden bir gemide yer ayarlayana kadar beklemeyi düşünüyorum.” Kardeşlik Yeşil Yürek’i bıraktığından beri, güneye kara yoluyla yolculuk neredeyse imkânsızdı, Tsuraniler Carse ve Tulan’a giden yolları tutmuşlardı.

Kuleden gelen bir bağırış üzerine dönüp baktılar. “İz sürücüler geliyor!”

Arutha uzaktaki denizden gelen parıltı yüzünden gözlerini kısınca, yolda rahat adımlarla yürüyen üç kişiyi seçebildi. Açıkça görülebilecek kadar yaklaştıkları zaman Arutha, “Longbow,”dedi. Sesinde bir rahatlama belirtisi vardı.

Arutha duvardan uzaklaşıp merdivenlerden avluya inerek Avcıustası ile adamlarını bekledi. Toz içindeki üç adam şatonun kapılarından girerlerken Roland da yanında duruyordu. Garret ile Charles sessiz kalırlarken Martin, “Selamlar, Majesteleri,” dedi.

“Selamlar, Martin. Haberler nedir?” diye sordu Prens.

Martin Tsurani kampında öğrendiklerini açıklamaya başlamıştı ki, Arutha sözünü kesti. “En iyisi nefesini konseye sakla, Martin. Roland, gidip Rahip Tully, Kılıçustası Fannon ve Amos Trask’i bul ve konsey salonuna getir.”

Roland hemen uzaklaşırken Arutha, “Charles ve Garret de gelsinler, Martin,” dedi.

Garret Sabık Tsurani kölesine baktı, o da omuzlarını silkti. Uzun süredir bekledikleri sıcak yemeğin, Prens’in isteği yüzünden biraz daha gecikeceğini ikisi de anlamışlardı.

Martin Amos Trask’in yanına otururken Charles ile Garret ayakta kaldılar. Eski kaptan başıyla selam verirken Arutha, konsey üyeleriyle baş başayken adeti olduğu üzere formaliteleri bir yana bırakarak kendi sandalyesini çekti. Şatonun kuşatılmasından beri Amos da Arutha’nın ekibinin gayri resmi bir üyesi olmuştu; umulmadık becerileri olan, girişken bir adamdı.

Fannon Arutha’nın sağına oturdu. Yaralandığından beri Arutha’yı Crydee’de komutan olarak kabullenmiş ve Lord Borric’e onun da buna uymasını salık veren bir not göndermişti. Dük komuta değişimini onaylayan bir cevap göndermiş, Fannon da yeniden emir subaylığı görevine dönmüştü. Kılıçustası bu durumdan hoşnut görünüyordu.

Arutha, “Martin özel bir önem taşıyan bir görevden yeni döndü,” dedi. “Martin, gördüklerini bize de anlat.”

“Gri Kuleler’e tırmandık ve Tsuranilerin ana karargâhlarının olduğu vadiye girdik,” dedi Martin.

Fannon ve Tully şaşkınlıkla Avcıustası’na bakakaldılar, Amos Trask ise bir kahkaha patlattı. “Bir cümleyle şuracıkta ufak çaplı bir destan yazıverdin,” dedi.

Martin bu cevabı dikkate almadan, “Bence en iyisi gördüklerimizi Charles anlatsın,” dedi.

Sabık Tsurani kölesinin sesinde endişeli bir hava vardı. “Tüm belirtiler, Savaş Lordu’nun önümüzdeki baharda bir başka büyük saldırı planladığını gösteriyor.”

Odadaki herkes suspus oldu, Fannon hariç. “Nasıl emin olabilirsiniz? Kampta yeni ordular mı var?”

Charles başını hayır anlamında salladı. “Hayır, yeni askerler ilk bahar sıcakları başlayana dek gelmezler. Eski halkım soğuk ikliminizden pek hoşlanmaz. Kış aylarını eski dünyamda kampta geçireceklerdir. Saldırı başlamadan hemen önce de gedikten geçerler.”

Aradan beş yıl geçmesine rağmen Fannon’un Charles’ın sadakati konusunda hâlâ kuşkuları vardı, Longbow’un ise hiç kuşkusu yoktu. “Öyleyse,” dedi Kılıçustası, “bir saldırı olacağından nasıl emin olabiliyorsun? Üç yıl önceki Elvandar saldırısından beri bu hiç olmadı.”

“Savaş Lordu’nun kampında yeni sancaklar var, Kılıçustası, Mavi Çark Partisi’ne bağlı olan ailelerin sancakları. Altı yıldır ortalarda yoklardı. Bu yalnızca, Yüce Konsey’de önemli bir değişiklik daha olduğu anlamına gelebilir. Savaş İttifakı yeniden kurulmuş.”

Odada bulunanlardan yalnızca Tully Charles’ın söylediklerini kavrayabilmişti. O da Tsuranileri incelemiş, yakalanmış kölelerden onlar hakkında öğrenebileceği her şeyi öğrenmişti. “Bunu açıklasan iyi olacak, Charles,” dedi.

Charles bir an düşünüp söyleyeceklerini toparladıktan sonra, “Eski yurdum hakkında bir şeyi anlamanız gerek," dedi. “Onur ve İmparator’a bağlılığı saymazsak, Yüce Konsey her şeyin üzerindedir. Yüce Konsey’de yükselmek çok şeye, hatta hayatını tehlikeye atmaya bile değer. Konsey’de dönen dolaplar ve entrikalar yüzünden bazı aileler yok olmuştur. Biz İmparatorluk’ta buna ‘Konsey Oyunu’ deriz.

“Benim ailem Hunzan Klanın’da iyi bir konuma sahipti, ne klanımızın rakiplerinin dikkatini çekecek kadar büyük, ne de sadece önemsiz bir rol oynayacak kadar küçük. Birçok şeyi Yüce Konsey’den önce, alınacak kararlar için fazla endişelenmek zorunda kalmadan bilmeye hakkımız vardı. Klanımız Gelişim Partisi içinde aktif bir yere sahipti, çünkü ailelerimizde çok sayıda âlim, öğretmen, şifacı, rahip ve sanatçı vardı.

“Sonra Hunzan Klanı, en önde gelen aile liderleri dışında kimsenin tam olarak bilmediği, benim de yalnızca tahmin edebileceğim nedenler yüzünden bir süre Gelişim Partisi’nden ayrıldı. Klanım, Yüce Konsey’deki en eski partilerden olan Mavi Çark Partisi’nin klanlarına katıldı. Savaş Lordu’nun Savaş Partisi ya da İmparatorluk Partisi’nin gelenekçileri kadar güçlü olmasa da, bu hâlâ çok onurlu ve etkili bir partidir.

“Altı yıl önce, buraya ilk geldiğimde Mavi Çark Partisi savaşa katılarak Savaş İttifakı’nı oluşturmuştu. Böylesine radikal bir yapı değişikliğinin nedeni, bizim gibi küçük çaplı ailelere açıklanmadı, ama bunun Konsey Oyunu’yla ilgili olduğuna da kuşku yoktu.

“Benim prestijimi yitirmem ve ardından esir edilmem de, planlanan hareket her ne ise, onun zamanı gelene dek klanımdakilerden kuşku duyulmaması için kesinlikle gerekliydi. O hareketin ne olduğu da artık ortaya çıktı.

“Bu şato kuşatıldığından beri, Mavi Çark ailelerinden birine mensup tek bir asker bile görmedim. Bunu da Savaş İttifakı’nın sona erdiği şeklinde yorumladım.”

Fannon sözünü kesti. “Yani bu savaşın, şu Yüce Konsey’deki bir tür politika oyunundan ibaret olduğunu mu söylüyorsun?”

“Kılıçustası,” dedi Charles, “ülkesine sadakati sizin kadar sağlam olan birinin böyle bir şeyi anlamasının zor olduğunu biliyorum. Ama söylediğim kesinlikle budur.

“Böyle bir savaş için nedenler var, Tsuranilere özgü nedenler. Dünyanız, Kelewan’da çok değer verdiğimiz metaller açısından zengin. Üstelik, bizim tarihimiz çok kanlıdır, Tsuranuannilerden olmayan herkesten korkulur ve onlara boyun eğdirilir. Biz sizin dünyanızı bulabildiğimize göre, bir gün sizin de bizimkini bulmanız mümkündü, değil mi?

“Ama daha da önemlisi, Savaş Lordu’nun Yüce Konsey’de büyük güç kazanması için bir yol bu. Yüzyıllar boyunca Thuril Konfederasyonu ile savaştık; nihayet antlaşma masasına oturmak zorunda kaldığımız zaman ise, Savaş Partisi konseyde büyük ölçüde güç kaybına uğradı. Bu savaş, o kaybedilmiş gücü geri almanın bir yolu. İmparator yetkileri Savaş Lordu’na tanır ve nadiren emir verir, ama yine de Savaş Lordu bir ailenin Lordu’dur, bir klanın Savaş Şefidir, bu yüzden de her zaman Konsey Oyunu içinde kendi halkına çıkar sağlama peşindedir.”

Tully hayret içindeydi. “Yani Mavi Çark Partisi’nin Savaş Lordu’nun partisine katılması, sonra da aniden çekilmesi, yalnızca bu politika oyununda biraz avantaj sağlamak için yapılan bir numara, öyle mi?”

Charles gülümsedi. “Bu Tsurani tarzına çok uygun sayın Rahip. Savaş Lordu ilk seferini büyük özenle tasarladı, ama üç yıl geçince kendisini yarım bir orduyla buldu. Yüce Konsey’e ve İmparator’a müthiş zafer haberleri götüremediği için zorlanıyor. Oyunda konumunu ve prestijini yitiriyor.”

“İnanılmaz!” dedi Fannon. “Yüzlerce kişi böyle bir şey yüzünden ölüyor”.

“Konsey Oyunu böyledir, Kılıçustası. Savaş Lordu Almecho hırslı bir adamdır. Savaş Lordu olmak için de öyle olmak gerekir. Kendisi gibi hırslı, ayağı kaydığı anda onun yerine geçmek isteyecek adamlarla işbirliği içinde olması gerek. Bu adamları düşman değil de müttefik olarak tutabilmek için de, zaman zaman görmezden gelmek zorunda.

“Savaşın ilk yılında, Mimvanabili Tasio adındaki, Savaş Lordu’nun ikinci komutanı olan bir adam, LaMut garnizonlarına bir saldırı emri vermişti. Tasio bu dünyaya yapılan seferdeki en yetkili ikinci komutan olmasının yanında, Minwanabilerin Lordu Jingu’nun da kuzenidir. Saldırı emri, Jinguların can düşmanı olan Acomaların lordu Sezu’ya verilmişti. Lord Sezu ve oğlu da dahil olmak üzere tüm Acoma askerleri, son adama dek öldürüldüler. Tasio geldiğinde Acoma’yı kurtarmak için birkaç saniye gecikmiş olsa da, çarpışmaya zamanında katılmış ve Savaş Lordu’na bir zafer getirmişti."

Fannon’un inanamayan gözleri büyüdü. “Bu hayatımda duyduğum en adi ikiyüzlülük.”

“Bu insanların standartlarına göre, aynı zamanda çok da zekice,” dedi Arutha.

Charles da Prens’in görüşüne katıldı. “Savaş Lordu bir zafer ve Minwanabi desteğinin güçlenmesi karşılığında, Tasio’nun iyi bir komutanının ölümüne ve tüm Acoma ordusunun kaybına yol açmasını bağışladı.

“Oyunla doğrudan doğruya bağlantısı olmayan her Yönetici Lord, hatta Lord Sezu’nun taraftarları dahi, bunu çok ustaca bir hamle olarak takdir ettiler. Bu sayede Almecho ve Lord Jingu konseyde çok sayıda dost kazandılar. Bu yüzden Savaş Lordu’nun politik rakipleri, artan gücüne karşı koyma ihtiyacı duydular ve Savaş Lordu’nu zorlayıp, savaşı sürdüremez duruma getirerek açıkladığım durumu yarattılar. Böylece, Savaş Partisi’ne yakınlık duyan birçok aile, böylesine etkileyici bir darbenin ardından Mavi Çark’a ve yandaşlarına çekilmiş olacaklardı.”

“Ama bizim için asıl önemli olan nokta şu ki, şu Mavi Çark bir kez daha Savaş Lordu ile birleşmiş; askerleri de önümüzdeki baharda savaşa katılacaklar,” dedi Arutha.

Charles konsey salonundakilere baktı. “Konseyde neden yeni bir birlik oluştuğu konusunda bir fikir yürütemem. Oyundan çok uzak kaldım. Ama Majesteleri’nin de söylediği gibi, buradakileri ilgilendiren şey, baharda sınırlardan birine on bin yeni asker gelebilecek olması.”

Amos yüzünü buruşturdu. “Bu kesinlikle ezici bir güç.”

Arutha yarım düzine parşömeni açtı. “Son birkaç ay içinde birçoğunuz bu mesajları okudunuz.” Tully ve Fannon’a baktı. “Parçaların yerine oturmaya başladığını gördünüz.” Parşömenlerden birini aldı. “Babamdan: ‘Tsuranilerin aralıksız baskınları yüzünden adamlarımız her an huzursuz. Düşmana yaklaşamıyor olmamız, yaptığımız her şeye gölge düşürüyor. Bu işin sona erdiğini hiç görememekten korkuyorum...’ Baron Bellamy’den: ‘...Jornil garnizonu yakınında Tsuraniler giderek hareketleniyor. Bu kış, Tsuraniler normal durgunluk dönemlerindeyken oradaki gücümüzü artırmayı öneriyorum, aksi halde baharda orayı kaybedeceğiz.’ Toprak Beyi Roland bu kış Jonril’de, Carse ve Tulan’dan gelen birleşik bir destek kuvveti idare ediyor olacak.”

Odadakilerin çoğu, Arutha’nın hemen yanında duran Roland’a baktılar. Prens devam etti. “Krondor Şövalye-Mareşali Lord Dulanic’ten: ‘Majesteleri endişenizi paylaşsa da, tedbir almayı gerektirecek bir durum yok. Krondor Prensi’ne, olası Tsurani saldırıları hakkındaki korkularınızı doğrulayacak bir istihbarat elde edilmediği sürece Krondor garnizonundaki kuvvetlerin Uzak Sahil’e gönderilmesi isteğinizi reddetmesini tavsiye ettim...’ ” Arutha bakışlarını odadakiler üzerinde gezdirdi. “Artık parçalar tamamlandı.”

Arutha parşömenleri bırakıp, masanın üzerine açılmış olan haritayı gösterdi. “Elimizdeki her askeri topladık. Tsuranilerin Jonril’e doğru harekete geçecekleri korkusuyla güneydeki adamları çekemeyiz. Garnizon güçlenince oradaki durumumuzu bir süre için sağlamlaştırmış olacağız. Düşman garnizona saldıracak olursa, Carse ve Tulan’dan destek sağlanabilir. Düşman iki kaleden herhangi birine doğru hareket edecek olursa, Jonril’i geride bırakmış olurlar. Ama o garnizonları zayıflatırsak, bunların hiçbirini yapamayız.

“Babam da uzun bir cepheyi tutmuş durumda ve fazla adamı yok.” Charles’a baktı. “Sence saldırı ne taraftan gelir?”

Eski Tsurani kölesi haritaya bir göz gezdirdikten sonra omuzlarını silkti. “Bunu söylemek zor, Majesteleri. Durum yalnızca askeri becerilerle belirlenecek olsa, Savaş Lordu zayıf cepheye saldırır, yani ya Elflere ya da buraya. Ama İmparatorluk’ta yapılıp da politik nedenleri olmayan pek az şey vardır.” Haritada taburların yerleşimlerini inceledi ve ardından, “Yüce Konsey’de konumunu sağlamlaştırmak için basit bir zafere ihtiyaç duyan Savaş Lordu’nun yerinde olsaydım,” dedi, “yine Crydee’e saldırırdım. Ama Savaş Lordu olsaydım ve Yüce Konsey’deki konumum sallantıda olsaydı, kaybettiğim prestijimi geri kazanmak için cesur bir hamle yapmam gerekseydi, Krallık’ın ana kuvvetlerine, Dük Borric’in komutası altındaki ordulara karşı topyekün bir saldırı yapma riskine girebilirdim. Krallık’ın ana kuvvetlerini yenmek, ona konseyde yıllar boyu sürecek bir nüfuz sağlar.”

Fannon sandalyesinde geriye yaslanıp iç çekti. “Öyleyse karşımızda, bu bahar Crydee’ye bir başka saldırı yapılması olasılığı var ve biz, başka yerlere saldırı olabileceği korkusuyla destek kuvvet sağlayamıyoruz.” Elini savurarak haritayı gösterdi. “Şimdi biz de Dük’le aynı problemi yaşıyoruz. Tüm güçlerimiz Tsurani cephesine yığılmış durumda. Elimizdeki adamlar sadece şehirlerde izinde olanlar, onlar da bütünün çok küçük bir parçası.

“Orduyu sonsuza dek arazide tutamayız; Lord Borric ve Lord Brucal bile kışı Kont ile LaMut’ta geçirerek Tsuranilerin başına küçük birlikler bırakıyorlar.” Elini sallayarak, “Şimdilik bunu bir kenara bırakalım,” dedi. “Arutha, önemli olan babanı bir an önce bu saldırı olasılığından haberdar etmek. Böylece Tsuraniler onun cephesine saldıracak olurlarsa, LaMut’tan erken dönüp yerini alarak hazır olur. Tsuraniler on bin taze asker getirse bile, Yabon dışlarındaki garnizonlardan iki bin kadar asker çağırabilir.”

“On bine karşı iki bin pek ümit verici görünmüyor, Kılıçustası,” dedi Amos.

Fannon ister istemez onayladı. “Elimizden geleni yapacağız. Bunun yeterli olacağına dair bir garanti yok.”

“En azından bunlar atlı askerler olurlar, Kılıçustası,” dedi Charles. “Sabık yoldaşlarım atlardan hâlâ hoşlanmıyor.”

Fannon başıyla onayladı. “Yine de kasvetli bir tablo bu.”

“Bir şey daha var,” dedi Arutha bir parşömeni kaldırarak. “Lord Dulanic’ten gelen mesaj, yardım çağrımıza inanmak için istihbarat gerektiğini ifade ediyordu. Bana kalırsa artık onu tatmin edecek kadar istihbaratımız var.”

“Krondor garnizonunun küçük bir bölümü bile bize burada bir saldırıya karşı direnecek gücü sağlar,” dedi Fannon. “Ama mevsimin sonlarındayız ve derhal bir mesaj göndermemiz gerek.”

“Orası kesin,” dedi Amos. “Bu öğleden sonra yola çıkacak bir ulak, kış yüzünden kapanmadan hemen önce Karanlık Boğazı’nı aşmış olur. İki hafta daha sonra ise tam zamanında yetişmiş olur.”

"Ben bu konuyu etraflıca düşündüm,” dedi Arutha. “Bence Krondor’a benim gitmem riskine girmeye değecek kadar nedenimiz var.”

Fannon sandalyesinde doğruldu. “Ama sen Dükalık ordusunun komutanısın, Arutha. Bu görevi bırakamazsın.”

Arutha gülümsedi. “Bırakabilirim ve bırakacağım. Buradaki komutayı bir kez daha eline almayı istemediğini biliyorum, ama bunu yapacaksın. Erland’dan destek alacaksak, onu kendim ikna etmeliyim. Babam Tsuranilerden Erland’a ve Kral’a ilk kez söz ettiği zaman, şahsen konuşmanın faydasını öğrendim. Erland ihtiyatlı biridir. Onu ikna etmek için elimden geleni yapmam gerek.”

Amos homurdandı. “Majesteleri bağışlasın ama, Krondor’a nasıl ulaşmayı planlıyorsunuz acaba? Kara yoluyla gidecek iseniz; üç Tsurani ordusunun güçlü kolu, burası ile Özgür Şehirler’in arasını tutmuş durumda. Limanda da yalnızca, ancak kıyı boyunca gidebilecek durumda birkaç yelkenli var, bir deniz yolculuğu içinse bir açık deniz gemisi gerekli.”

“Bir açık deniz gemisi var, Amos. Şafak Rüzgârı hâlâ limanda.”

Amos’un ağzı açık kaldı. “Şafak Rüzgârı mı?” diye bağırdı inanamayarak. “Bir yelkenliden pek farkı olmaması bir yana, kış boyunca onarıma alındı o. Bir ay önce o sersem kaptanının topallayarak limana gelip, kırık iç omurgası yüzünden ağladığını duymuştum. Karaya çekilmesi, omurgasının incelenmesi ve yenilenmesi gerek. Omurgası onarılmazsa kış fırtınalarının darbelerine dayanamayacak kadar zayıf. Majesteleri lütfen bağışlasın ama, bunu yapacağınıza kafanızı bir su fıçısına soksanız daha iyi. Yine boğulursunuz, ama başka bir sürü insanı kurtarmış olursunuz.”

Fannon denizcinin sözleri karşısında öfkelenmişti, ama Tully, Martin, Roland ve Arutha yalnızca keyiflenmiş görünüyorlardı. “Martin’i gönderdiğimde,” dedi Arutha, “Krondor’a gitmem için bir gemi gerekebileceğini düşünmüştüm. Onarılması için iki hafta önce emir verdim. Şu anda tersane işçilerinden bir ordu üzerinde çalışıyor.” Amos’a sorgulayan bir bakışla karşılık verdi. “Karaya çekilebilse daha iyi olacağı bana da söylendi tabii, ama iş görecek.”

“Evet, belki hafif bahar rüzgârlarında sahilde gezinmek için. Ama kış fırtınalarından ve Karanlık Boğazı’ndan geçmekten söz ediyorsunuz.”

“Eh, iş görmek zorunda,” dedi Arutha. “Birkaç gün içinde yola çıkıyorum. Birisinin Erland’ı yardıma ihtiyacımız olduğuna ikna etmesi gerek ve bu kişi ben olmalıyım.”

Amos konuyu bırakmamaya kararlıydı. “Peki Oscar Danteen gemisini boğazdan geçirmeyi kabul etti mi?”

“Nereye gideceğimizi ona henüz söylemedim,” dedi Arutha.

Amos başını iki yana salladı. “Tam düşündüğüm gibi. O adamda bir köpekbalığı yüreği vardır, yani yüreksizdir ve bir denizanası kadar cesurdur, yani cesur da değildir. Siz emri verir vermez gırtlağınızı kesip seni güverteden aşağı atar, kışı Günbatımı Adaları’nda korsanlarla geçirdikten sonra da baharda doğruca Özgür Şehirler’e doğru yelken açar. Sonra da bir Natallinin kaleminden babanıza, açık denizlerde korsanlarla kahramanca çarpışırken nasıl güverteden denize düştüğünüzü anlatan, son derece acıklı ve süslü bir mesaj yazdırır. Sonra da ona yol parası olarak verdiğin altınlarla bir yıl durmadan içer.”

“Ama ben onun gemisini satın aldım,” dedi Arutha. “Geminin efendisi artık benim.”

“Sahibi de olsanız, Prens de olsanız, gemiye bindikten sonra tek efendi vardır, o da kaptandır,” dedi Amos. “Kral da odur, Başrahip de odur, kimse ona ne yapacağını söyleyemez, gemide bir liman komiseri varsa o hariç tabii, ama o da kibar bir dille. Hayır, Majesteleri, kaptan kamarasında Oscar Danteen olduğu sürece bu yolculuktan sağ çıkamazsınız.”

Arutha’nın gözlerinin kenarlarında hafif, keyifli kırışıklar belirdi. “Başka bir öneriniz mi var, Kaptan?”

Amos iç çekerek tekrar sandalyesine gömüldü. “Oltaya takıldım bir kere; bundan sonra bağırsaklarımı deşip temizleseler ne fark eder. Danteen’e haber yollayın, kaptan kamarasını boşaltıp tayfasını salıversin. Yılın bu zamanında çoğunlukla sarhoşlar ve toy çocuklar var, ama o katillerin yerine başka bir ekip kuracağım. Ve tanrılar aşkına, nereye gideceğimizi kimseye söylemeyin. O içki düşkünü sersemlerden bir teki bile bu mevsimde Karanlık Boğazı’ndan geçmeyi göze aldığınızı öğrenecek olursa, ormana saklanan firarileri bulabilmek için tüm garnizonu seferber etmeniz gerekir.”

“Pekâlâ,” dedi Arutha. “Tüm hazırlıkları sana bırakıyorum. Sen geminin hazır olduğuna karar verir vermez yola çıkıyoruz.” Longbow’a dönerek, “Senin de gelmeni istiyorum, Avcıustası,” dedi.

Longbow biraz şaşırmıştı. “Benim mi, Majesteleri?”

“Lord Dulanic ve Prens için bir şahit istiyorum.”

Martin kaşlarını çattı, ama bir an sonra, “Krondor’a hiç gitmemiştim, Majesteleri,” dedi. Buruk bir ifadeyle gülümsedi. “Bundan başka fırsatım olmayabilir.”

Amos Trask’in sesi rüzgârın uğultusunu bastırıyordu. Denizden esen sert yeller, sözlerini yukarıdaki şaşkın bir gence taşıyordu. “Hayır, seni kuş beyinli toprak çocuğu, bezleri o kadar germe. Saz teli gibi uğuldayacaklar. Gemiyi onlar değil direk taşıyacak. Rüzgâr yön değiştirdiğinde halatları kullanırsın.” Yelken bezlerini ayarlayan genci izledi. “Evet, işte böyle; hayır, çok gevşek oldu.” Yüksek sesle bir küfür savurdu. “Hah; işte şimdi oldu!”

Arutha iskeleden çıkarken o öfkeliydi. “Denizci olmaya özenen balıkçı çocuklar. Ve sarhoşlar. Bir de, Danteen’in serserilerinden tekrar işe almak zorunda kaldığım birkaçı. Ne tayfa ama, Majesteleri.”

“İşe yararlar mı?”

“Yarasalar iyi olur, yoksa bana hesap verirler.” Yukarıdaki direklerde dolaşıp her düğüm ve eklemeyi, her halat ve yelkeni tek tek kontrol eden denizcileri alıcı gözle inceledi. “Otuz iyi adam gerek. Bunların sekiz tanesine güvenebilirim. Ya gerisi? Yolda yalnızca Tulan’a değil, Carse’a da uğramak istiyorum. Belki o zaman gençlerle güvenilmez adamların yerine tecrübeli denizciler bulabiliriz.”

“Boğazı aşmak için gecikmiş olmaz mıyız?”

“Bugün orada olsak başarabilirdik. Oraya vardığımızda güvenilir bir mürettebat, bir hafta daha erken gitmekten daha önemli olacak. Mevsim iyice bastırmış olacak.” Arutha’yı süzdü. “Oraya neden Karanlık Boğazı dediklerini biliyor musunuz?”

Arutha omuzlarını silkti. “Bu basit bir denizci masalı değil,” dedi Amos. “Orada bulacağın şeyin basit bir tanımı.” Konuşurken gözleri enginlere dalmıştı, “Sana Sonu Olmayan Deniz’den ve Acı Deniz’den gelen farklı akıntıların orada birleştiklerinden söz edebilirim, ya da gökyüzündeki aylar olabilecek en kötü şekillerdeyken değişen, çılgın kış gelgitlerinden, ya da kuzeyden savrularak gelen rüzgârların, serenlerden güverteyi göremeyeceğin kadar yoğun bir kar getirmesinden. Yine de... Geçidin kışın nasıl olduğu sözcüklerle açıklanamaz. Ve güçlü rüzgârlar seni ya Sonsuz Deniz’e geri atar ya da güneydeki kayalıklara doğru sürükler. Ya da hiç rüzgâr olmaz ve akıntılar seni sürüklerken sisler bir şey görmeni engeller.”

“Karamsar bir tablo çiziyorsun, Kaptan,” dedi Arutha acı bir gülümseyişle.

“Bunlar yalnızca gerçekler. Alışılmadık bir pratik zekâya ve sağlam sinirlere sahipsiniz, Majesteleri. Sizden daha deneyimli birçok adamın pes edip kaçacağı yerlerde ayakta kaldığınıza şahit oldum. Sizi korkutmaya çalışıyor değilim. Yalnızca bizden istediğiniz şeyin ne olduğunu anlamanızı istiyorum. Boğazı kış mevsiminde bu çamaşır teknesiyle aşabilecek biri varsa, o Amos Trask’tir, bu boş bir böbürlenme değil. Daha önce kışı çok iyi atlattım, sonbaharla kış, kışla ilkbahar arasında pek fark olmaz. Ama şunu da söyleyeyim: Crydee’den ayrılmadan önce kız kardeşinizle güzelce vedalaşın ve babanızla ağabeyinize yazın, ayrıca vasiyet ve mirasınızı da unutmayın.”

Arutha ifadesini değiştirmeden, “Mektup ve vasiyetler yazıldı, bu akşam da Carline ile baş başa yemek yiyeceğiz,” dedi.

Amos onayladı. “Sabah sular yükselince yola çıkacağız. Bu gemi gövdesi kalastan, dibi sazdan yapılmış ve sudan çürümüş bir sandal, Majesteleri, ama onu kaldırıp sırtımda taşımam bile gerekse, işimizi görecek.”

Arutha ayrıldı, o gözden kaybolduktan sonra Amos dikkatini yukarıya verdi. “Astalon,” diye seslendi adalet tanrısına, “ben bir günahkârım, kabul ediyorum. Ama madem adalet dağıtmaktı isteğin, böyle olmak zorunda mıydı?” Böylece kaderini kabullenmiş olan Amos, her şeyin yolunda olup olmadığını kontrol etme işine döndü.

Carline bahçede yürürken solgun çiçekler üzüntüsünü yansıtıyordu. Roland onu biraz uzaktan izliyor, onu rahatlatacak sözcükler bulmaya çalışıyordu. “Bir gün Tulan Baronu olacağım,” dedi sonunda. “Evimden ayrılalı dokuz yıl oldu. Arutha ile denize açılmalıyım.”

Carline, “Biliyorum,” dedi yumuşak bir sesle.

Roland yüzündeki çaresizliği gördü ve yanına gelip ona sarıldı. “Sen de orada bir gün Barones olacaksın.”

Kız ona sımsıkı sarıldı, sonra uzaklaşıp, kendini zorlayarak sakince konuştu. “Yine de, bunca yıldan sonra babanın işlerini sensiz yapmayı öğrenmiş olması gerekirdi."

Roland gülümsedi. “Kışı Jonril’de, Baron Bellamy ile geçirecek, garnizonun büyütülmesiyle ilgilenecekti. Onun yerine ben gideceğim. Erkek kardeşlerim çok gençler. Hazır Tsuraniler kış yüzünden sinmişlerken, kaleyi güçlendirmek için tek şansımız bu.”

Kız zorlama bir alaycılıkla, “En azından babanın sarayındaki kızların kalplerini kırdığından endişe duymak zorunda kalmayacağım,” dedi.

Roland güldü. “Bu pek mümkün değil. Malzemeler ve adamlar şimdiden toplanıyorlar, mavnalar da Wyndermeer nehrindeki yolculuk için hazır. Amos beni Tulan’da karaya çıkardıktan sonra evde en fazla bir iki gün geçirip, hemen yola çıkacağım. Jonril’de uzun bir kış olacak ve tanrıların unuttuğu o kalede askerler ve birkaç çiftçiden başka kimse yok.”

Carline ağzını kapatarak kıkırdadı. “Umarım baban onun baronluğunu baharda gelecek askerlere bağladığını keşfetmez.”

Roland ona bakarak gülümsedi. “Seni özleyeceğim.”

Carline ellerini tuttu. “Ben de seni.”

Bir süre öylece durdular, sonra Carline’in metanet duvarı yıkıldı ve kendini onun kollarında buldu. “Kendine dikkat et. Seni kaybetmeye dayanamam.”

“Biliyorum,” dedi usulca. “Ama başkalarına karşı cesur görünmeye devam etmelisin. Fannon’un sarayı idare ederken yardıma ihtiyacı olacak, ayrıca evdeki herkesten sen sorumlu olacaksın. Sen Crydee’nin hanımısın ve birçok insan senin önderliğine güveniyor.”

Duvarlardaki sancakların ikindi rüzgârında dalgalanışını izlediler. Hava serindi, Roland da pelerinini ikisinin üzerine çekti. Carline ürpererek, “Bana geri dön, Roland,” dedi.

Roland usulca, “Döneceğim, Carline,” dedi. İçinde yükselen soğuk, ürpertici bir hissi bastırmaya çalıştıysa da başaramadı.

Şafak öncesi sabah karanlığında, dokun yanında durdular. Arutha ve Roland iskelenin yanında bekliyorlardı. “Her şeye iyi bak, Kılıçustası,” dedi Arutha.

Fannon bir eli kılıcının kabzasında, ilerleyen yaşına rağmen hâlâ dimdik duruyordu. “Merak etmeyin, Majesteleri.”

Arutha belli belirsiz bir gülümsemeyle, “Gardan ve Algon devriyeden döndükleri zaman, onlara da sana iyi bakmalarını söyle,” dedi.

Fannon alev alev yanan gözlerle ona baktı. “Küstah velet! Baban hariç bu şatodaki herkesi yenebilirim. İskeleden inip kılıcını çek de, Kılıçustası rütbesini neden hâlâ taktığımı göstereyim sana.”

Arutha sahte bir yakarış ifadesiyle ellerini kaldırdı. “Fannon, hâlâ böyle ateşli olduğunu görmek güzel. Crydee Kılıçustası’nın ellerinde emniyette olacak.”

Fannon bir adım atıp elini Arutha’nın omzuna koydu. “Dikkatli ol, Arutha. Her zaman en iyi öğrencim oldun. Seni kaybetmek hoşuma gitmez.”

Arutha eski öğretmenine sevgiyle gülümsedi. “Sağ ol, Fannon.” Sonra ciddileşti. “Beni kaybetmek benim de hoşuma gitmez. Döneceğim. Yanımda Erland’ın askerleri de olacak.”

Arutha ve Roland iskeleden hızla çıkarlarken doktakiler el sallayarak veda ediyorlardı. Martin Longbow tırabzanlarda bekleyip, iskelenin alınmasını ve limandaki adamların halatları çözmelerini izledi. Amos Trask bağırarak emirler yağdırdı ve yelkenler indirildi. Gemi ağır ağır rıhtımdan uzaklaşıp limanın içlerine doğru açılmaya başladı. Arutha rıhtımın gözden kayboluşunu sessizce izlerken Roland ve Martin de yanındaydılar.

“Prenses’in gelmemeyi tercih etmesine sevindim,” dedi Roland. “Bir veda daha etmeyi kaldıramazdım.”

“Anlıyorum,” dedi Arutha. “Onun için çok önemlisin, Toprak Beyi, ama nedenini bir türlü çözemiyorum.” Roland Prens’in şaka yapıp yapmadığını görmek için baktı ve Arutha’nın belli belirsiz gülümsediğini gördü. “Bundan söz etmedim,” diye devam etti Prens. “Ama sen Tulan’da ayrıldıktan sonra birbirimizi bir süre göremeyeceğimize göre, şunu bil ki, Babamla konuşma fırsatı bulduğumda hakkında iyi şeyler söyleyeceğim.”

“Teşekkürler, Arutha.”

Şehir karanlıkta yitip giderken yerini deniz fenerine doğru uzanan, suyun üzerindeki ışıktan yola bıraktı. Sahte şafak karanlığı biraz olsun bozuyor, her şeyi gri ve siyaha bürüyordu. Bir süre sonra ise sancak tarafında Gardiyan Kayalıkları’nın gökyüzüne yükselen iri cüsseleri göründü.

Amos dümen kırılmasını emretti ve güneybatıya dönüp, başka yelkenler de açarak rüzgârı tam arkalarına aldılar. Gemi hızlanırken Arutha yukarıda martıların çığlıklarını duyabiliyordu. İrkilerek artık Crydee’de olmadıkları gerçeğini anladı. Ürperdi ve pelerinine iyice sarıldı.

Arutha kılıcı elinde, kıç güvertesinde duruyordu, yanındaki Martin ise yayına bir ok takıyordu. Amos Trask ve ikinci kaptanı Vasco da silahlarını çekmişlerdi. Aşağıdaki güvertede altı öfkeli denizci toplanmıştı, diğerleri ise karşılaşmalarını izliyorlardı.

Denizcilerden biri, “Bize yalan söyledin, Kaptan,” diye bağırdı güverteden. “Bizi Tulan’da söylediğin gibi kuzeye, Crydee’ye geri götürmüyorsun. Yola devam edip Kesh’teki Elarial’e gitmemizi istiyor değilsen, güneyde başka bir yer yok, boğaz hariç. Bizi Karanlık Boğazı’ndan mı geçireceksin?”

“Canın cehenneme be adam,” diye kükredi Amos. “Emirlerimi mi sorguluyorsun?”

“Evet, Kaptan. Geleneklere göre tayfalar, kaptanla aralarında bir anlaşma yoksa, kışın boğazı geçmek zorunda değildir. Sen bize yalan söyledin, biz de seninle yelken açmak zorunda değiliz.”

Arutha Amos’un, “Kahrolası sanki bir deniz avukatı,” diye mırıldandığını duydu. Denizciye dönerek, “Pekâlâ,” dedi ve kılıcını Vasco’ya verdi. Merdivenden ana güverteye inerek, yüzünde dostça bir gülümsemeyle denizciye yaklaştı.

Her biri ellerinde armadora demirleri ve kavelalar taşıyan altı asi denizcinin yanına varınca, “Bakın çocuklar,” diye başladı. “Size karşı dürüst olacağım. Prens’in Krondor’a gitmesi gerek, yoksa önümüzdeki bahar kıyamet kopacak. Tsuraniler büyük bir kuvvet topluyorlar ve Crydee’ye de saldırabilirler.” Elini tayfaların sözcüsünün omzuna koydu ve, “Uzun lafın kısası,” dedi, “işin özeti şu: Krondor’a gitmemiz gerekiyor.” Amos ani bir hamleyle kolunu adamın boynuna doladı. Geminin yan tarafına doğru koşup çaresiz denizciyi güverteden aşağı savurdu. “Madem bizimle gelmek istemiyorsun,” diye bağırdı, “Tulan’a yüzerek dönebilirsin!”

Bir başka tayfa Amos’a doğru hareketlenmişti ki, ayaklarının dibine bir ok saplandı. Başını kaldırınca, Martin’in kendisine nişan aldığını gördü. Avcıustası, “Yerinde olsam yapmazdım,” dedi.

Adam elindeki kavelayı bırakıp geriledi. Amos tayfalara döndü. “Ben kıç güvertesine çıktığımda donanımların başında olsanız iyi olur -ya da denizde, benim için fark etmez. Çalışmayan her adam, isyankâr bir köpek olduğu için asılacaktır.”

Amos kıç güvertesine dönerken denizdeki adamın zayıf yardım çığlıkları duyuluyordu. Vasco’ya, “Şu budalaya bir ip atın,” dedi, “akıllanmamışsa, yine denize atın.” Amos, “Yelkenler fora!” diye bağırdı. “Karanlık Boğazı’na gidiyoruz.”

Arutha deniz suyuyla dolmuş gözlerini kırpıştırarak tüm gücüyle kılavuz ipe tutundu. Geminin yan tarafına bir başka dalga vurdu ve bir kez daha bir şey göremez oldu. Bir çift güçlü el onu arkadan tuttu ve karanlıkta Martin’in sesini duydu. “İyi misin?”

Su tükürerek, “Evet,” dedi ve hemen arkasında Martinle birlikte kıç güvertesine doğru adım adım ilerlemeye devam etti. Şafak Rüzgârı ayaklarının altında bir kalkıp bir iniyordu, merdivene ulaşana dek iki kez kaydı. Dalgalı denizin üzerinde tutunacak bir şey olmadan ayakta durmak imkânsız olduğundan, gemiye boydan boya emniyet halatları çekilmişti.

Arutha kendini kıç güvertesine çıkan merdivenden yukarı çekti ve bir yandan yürüyüp, bir yandan sendeleyerek Amos Trask’in yanına vardı. Kaptan dümencinin yanında bekliyor, gerektiğinde ağırlığını büyük dümen yekesine veriyordu. Âdeta güvertenin tahtalarına kök salmış gibi duruyordu; ayaklarını iyice açmış, geminin her hareketiyle birlikte ağırlığını da kaydırıyordu, gözlerini de yukarıdaki karanlığa dikmişti. İzliyor, dinliyordu, tüm duyuları geminin ritmine göre ayarlanmıştı. Arutha onun iki gün iki gecedir, ayrıca bu gecenin de büyük bir kısmı boyunca uyumamış olduğunu biliyordu.

“Daha ne kadar var?” diye bağırdı Arutha.

“Bir gün, iki gün, kim bilir?” Yukarıdan, Crydee nehrindeki buzların çatırdamasını andıran bir kırılma sesi geldi. “İskele alabanda!" diye bağırdı Amos, dümen yekesine iyice ağırlığını vererek. Geminin burnu kalkınca Arutha’ya, “Şu lanet olası rüzgârlar bu gemiyi bir gün daha döverlerse, Tulan’a dönersek kendimizi şanslı sayacak duruma geleceğiz.”

Tulan’dan ayrılalı dokuz gün olmuştu ve son üç günü fırtınada geçirmişlerdi. Gemi dalgalar ve rüzgâr tarafından acımasızca dövülmüş ve Amos üç kez ambara inip, omurgada yapılan onarmaları incelemişti. Amos boğazın tam batısında olduklarını tahmin ediyordu, ama fırtına geçene dek emin olamazdı. Gemiye bir dalga daha vurdu ve sarsıldı.

“Hava kırılıyor!" diye bir bağırış geldi yukarıdan.

“Ne tarafta?” diye bağırdı Amos.

“Tam sancak tarafında!”

Amos, “Rüzgâr dön!” diye emretti ve dümenci yekeye yaslandı.

Arutha püsküren tuzlu suya karşı gözlerini kıstı ve yukarıda cılız bir pırıltının âdeta dönüp durduğunu ve sonunda geminin baş tarafının üzerinde kaldığını gördü. Gemi hafiflemeye başlayan havaya doğru ilerledikçe o da büyüdü. Loş bir odadan dışarı çıkıyormuşçasına, karanlıktan aydınlığa çıktılar. Sema âdeta aralandı ve gri gökyüzünü gördüler. Dalgalar hâlâ yüksekti, ama Arutha nihayet havanın açıldığını hissediyordu. Geriye bakınca, uzaklaşan fırtınanın kapkara kütlesini gördü.

Köpüklü dalgalar yavaş yavaş dindiler ve fırtınanın korkunç gümbürtüsünün ardından deniz birdenbire sakinleşti. Gökyüzü hızla aydınlanıyordu, Amos, “Sabah olmuş,” dedi. “Zamanı şaşırmış olmalıyım. Hâlâ gece sanıyordum.”

Arutha uzaklaşan fırtınaya baktı ve hatlarını açıkça gördü, açık gri gökyüzüne karşı kapkara duran, çalkalanan, karanlık bir kütleydi. Gri renk kısa sürede açıldı, sabah güneşi fırtınanın içinden belirirken de mavimsi bir tona büründü. Arutha yarım saatten uzun bir süre bu manzarayı izlerken Amos adamlarına emirler yağdırıyor, gece gözcülerini aşağı, gündüz gözcülerini ise yukarı yolluyordu.

Fırtına ardında çırpıntılı bir deniz bırakarak hızla doğuya doğru ilerliyordu. Arutha ufuktaki bu sahne karşısında hayranlıkla donakalmış izlerken zaman durmuştu sanki. Fırtınanın bir bölümü, uzaktaki kara çıkıntıları arasında durmuş gibiydi. Uzaktaki bu dar geçidin sınırları arasında müthiş dalgalanmalar oluyordu. Sanki doğaüstü bir güç, karanlık, kaynayan bir bulut kümesini o bölgeye hapsetmişti.

“Karanlık Boğazı,” dedi yanında duran Amos Trask.

“Ne zaman geçeceğiz?” diye usulca sordu Arutha.

“Şimdi,” diye cevap verdi Amos. Kaptan dönerek, “Gündüz gözcüleri çıksın!” diye bağırdı. “İkinci gözcüler dönüp hazır olsunlar! Dümenci, tam yol doğuya!”

Adamlar donanımların arasında işe koyulurlarken aşağıdan da başkaları geliyorlardı; gözcülük yaptıkları son seferden beri gördükleri birkaç saatlik uyku yetmediği için hâlâ bitkin bir halleri vardı. Arutha pelerininin başlığını açıp, rüzgârın keskin serinliğini ıslak kafasında hissetti. Amos koluna yapıştı ve, “Haftalarca beklesek bile böyle uygun rüzgâr bulamayabiliriz,” dedi. “O fırtına aslında bizim için bir nimetti, çünkü sıkı bir giriş yapmamızı sağlayacak.”

Doğruca geçide doğru ilerlerlerken Arutha hayret içinde izliyordu. Havanın ve akıntıların garip bir cilvesi, geçidi kış boyunca fırtınalı ve karanlık yapan şartları yaratmıştı. Boğaz açık havada da zor geçilen bir yerdi, çoğu yerde geniş görünse de, birçok kritik noktada suyun hemen altında tehlikeli kayalar vardı. Kötü havalarda ise, birçok kaptan boğazı geçilemez kabul ederdi. Gri Kuleler’in en güneydeki doruklarından esen yağmur tabakaları veya kar yağışları yağmaya çalışırlarken şiddetli rüzgârlarla yeniden yukarı savruluyor, sonra yeniden yağmaya çalışıyorlardı. Aniden yukarı doğru fışkıran su sütunları dakikalarca çılgınca dönüyor, sonra çözülüp kör edici şelalelere dönüşüyorlardı. Gökyüzü şimşeklerle yırtılıyor, onları da her yeri inleten gök gürültüleri izliyor, çarpışan hava cephelerinin tüm öfkesi açığa çıkıyordu.

“Sular yüksek,” dedi Amos. “Bu iyi. Kayaları atlatmak için daha rahat hareket edebilecek veya burayı aşacak ya da hemen parça parça olacağız. Rüzgâr dinmezse, gün sona ermeden çıkmış oluruz.”

“Ya rüzgâr değişirse?”

“Bunu düşünme bile!”

Hızla ilerleyerek boğazın ağzında dönen hava akımına girdiler. Gemi bir kez daha kötü havaya girmek istemiyormuşçasına sarsıldı. Gemi alçalıp yükselerek sallanmaya başlayınca Arutha tırabzanlara sımsıkı sarıldı. Amos ani, rasgele rüzgârlardan kaçınarak ve gemiyi geçen fırtınanın batı tarafında tutarak yola devam ediyordu.

Tüm ışık kaybolmuştu. Gemi yalnızca, karanlığa cılız, sarı darbeler vuran fırtına fenerleri ile aydınlanıyordu. Kayalara vuran dalgaların uzak uğultuları her yandan yankılanıyor, algıları altüst ediyordu. Amos Arutha’ya, “Geçidin ortasından gideceğiz,” diye bağırdı, “iki taraftan birine sürüklenecek ya da dönecek olursak, kayalar gövdeyi paramparça ederler.” Arutha başını sallayarak onaylarken kaptan tayfalarına emirler yağdırıyordu.

Arutha güçlükle kıç güvertesinin ön tırabzanına kadar ilerleyip Martin’e seslendi. Avcıustası aşağıdaki ana güverteden bağırarak sırılsıklam, ama iyi olduğunu söyledi. Gemi iki dalga arasındaki bir oluğa girerek alçalıp, ardından da bir yüksek bir dalgaya rastlayarak yükselmeye başlayınca Arutha tırabzanlara sımsıkı tutundu. Gemi durmadan tırmanarak âdeta dakikalarca yükseldi, sonra birdenbire baş tarafından içeri su doldu ve yine aşağı yöneldiler. Tırabzan bu soğuk, ıslak kargaşa içinde gerçek dünyayla tek bağlantısı olmuştu. Arutha’nın elleri tutunmak için harcadığı güçten sızlıyordu.

Saatler bu gürültü ve kargaşayla geçerken, Amos her rüzgâr ve gelgite karşı tayfalarına emirler veriyordu. Zaman zaman kör edici bir yıldırım karanlığı deliyor, her ayrıntıyı net bir biçimde gösterirken karanlıkta gözlerinden silinmeyen, baş döndürücü imgeler bırakıyordu.

Ani bir sarsıntıyla gemi yan yatar gibi olurken Arutha ayaklarının yerden kesildiğini hissetti. Tüm gücüyle tırabzana tutundu, müthiş bir gıcırtı kulaklarını sağır ediyordu. Gemi doğruldu ve Arutha kendini çekerek kalkıp, fırtına fenerlerinin titrek ışığında dümen yekesinin delicesine ileri geri sallandığını ve dümencinin güvertede yüz üstü yattığını gördü, ağzından akan kanlar suratını kaplamıştı. Amos ümitsizce yukarı çıkıp boşta savrulan dümene erişmeye çalışıyordu. Onu tutar tutmaz kaburgalarını kırmayı göze alarak tüm gücüyle asılmaya ve gemiyi yeniden kontrol altına almaya çalıştı.

Arutha yarı sendeleyerek dümen yekesine doğru ilerledi ve ağırlığını verdi. Sancak tarafından uzun, boğuk bir gıcırtı geldi ve gemi sarsıldı.

Amos kalan tüm gücüyle dümen yekesini iterken, “Dön, seni adi kaltak!” diye bağırıyordu. Arutha kıpırdatılması imkânsız gibi görünen dümeni zorlarken, kaslarının acıyla itiraz ettiklerini hissediyordu. Ağır ağır kıpırdadı, önce bir parmak, sonra bir parmak daha. Gıcırtı giderek güçlenip, sonunda Arutha’nın kulaklarını çınlatır olmuştu.

Birdenbire dümen yine kurtuldu. Arutha dengesini kaybedip güvertenin diğer ucuna savruldu. Sert tahta zemine düşüp ıslak yüzeyde kayarak küpeşteye çarptı, çarpmanın etkisiyle ciğerlerindeki tüm hava boşalmıştı. Bir dalga onu sırılsıklam etti ve ciğer dolusu deniz suyu tükürerek ağzındakileri püskürttü. Sersemlemiş bir halde doğruldu ve sendeleyerek dümenin başına döndü.

Solgun ışıkta Amos’un yüzü yorgunluktan bembeyaz görünüyordu, ama faltaşı gibi açılmış gözlerinde delice bir ifadeyle bir kahkaha attı. “Bir an için güverteden denize düştüğünü sandım.”

Arutha dümen yekesine dayandı ve bir kez daha onu kıpırdatmaya çalıştılar. Amos’un delice kahkahası çınladı ve Arutha, “Bu kadar komik olan ne?” diye sordu.

“Bak!”

Arutha nefes nefese Amos’un işaret ettiği yere baktı. Karanlığın içinde geminin yanında yükselen muazzam şekiller gördü, karanlıktan daha karaydılar. “Büyük Güney Kayalıkları’nı geçiyoruz,” diye haykırdı Amos. “Asıl, Crydee Prensi! Toprağa bir daha ayak basmak istiyorsan, asıl!”

Arutha tüm gücüyle dümene yüklenerek, cüsseli gemiyi yalnızca birkaç metre ötedeki taştan kucaklaşmadan uzaklaştırmaya çalıştı. Aşağıdan boğuk bir gıcırtı gelirken bir kez daha geminin sarsıldığını hissettiler. Amos nefes nefese, “Buradan çıktığımızda bu çamaşır teknesinin hâlâ bir dibi olursa şaşarım,” dedi.

Arutha içini buran bir paniğe, hemen ardından da tuhaf bir coşkuya kapıldı. Gemiyi rotada tutmaya çalışırken tarifsiz, âdeta neşeli bir duygunun içini kapladığını hissediyordu. O gürültü içinde tuhaf bir ses duydu ve Amos ile birlikte kahkahalar attığını fark etti, çevresinde kabaran gazaba gülüyordu. Korkacak bir şey kalmamıştı. Ya dayanacaktı ya da dayanamayacaktı. Artık bir önemi yoktu. Yapabileceği tek şey kendini tek bir işe, gemiyi sivri kayalıklardan aşırma işine vermekti. Benliğinin her zerresi dehşet içinde kahkahalar atıyor, hayatın bu son noktasına, bu ilkel varoluşa indirgenmiş olmanın coşkusuyla gülüyordu. Her şeyin bağlı olduğu bu tek şeyi yapmak dışında hiçbir şey yoktu.

Arutha yeni bir bilinç boyutuna girmişti. Saniyeler, dakikalar, saatler anlamlarını yitirmişlerdi. Amos ile birlikte gemiyi kontrol altında tutmak için mücadele veriyor, ama algıları etraflarında olan her şeyi en küçük ayrıntısına kadar kaydediyordu. Eldivenlerinin ıslak derisinin altındaki ahşabın dokusunu hissedebiliyordu. Sırılsıklam olmuş çizmelerinin içinde çorapları ayak parmaklarının arasına toplanmıştı. Rüzgâr tuz ve ziftin, ıslak yün berelerin, yağmur suyuyla yıkanmış yelken bezlerinin kokusunu taşıyordu. Tahtaların her iniltisi, ahşaba çarpan iplerin sesi ve yukarıdaki adamların bağırışları açıkça duyuluyordu. Yüzünde rüzgârı ve erimiş karla deniz suyunun keskin, soğuk dokunuşunu hissediyor ve gülüyordu. Daha önce kendini hiç ölüme bu kadar yakın, aynı zamanda da bu kadar canlı hissetmemişti. Kaslar gerildi ve ilkel, dehşet verici güçlere karşı tüm gücüyle dayandı. Durmadan ilerliyor, Karanlık Boğazı’nın çılgınlıklarının derinlerine doğru yol alıyorlardı.

Arutha Amos’un bağırarak emirler verdiğini, aynı anda her adamın hareketini bir orkestra gibi idare ettiğini duyuyordu. Gemisini tıpkı bir müzisyenin çalgısını çaldığı gibi çalıyor, her titreşim ve sesi hissediyor, Şafak Rüzgârı’nın ölümcül denizlerden güven içinde geçmesini sağlayan o armoniyi tutturmaya çalışıyordu. Tayfalar da her isteğini anında yerine getiriyor, tehlikeli donanımlar arasında ölümü göze alıyor, oradan güvenle çıkmalarının yalnızca onun ustalığına bağlı olduğunu biliyorlardı.

Sonra her şey bitti. Bir an delice bir güçle kayalıkları atlatıp geçidin öfkesini aşmak için çabalarlarken, bir an sonra karanlığı geride bırakmış, sakin bir esintiyle yol alıyorlardı.

İleride gökyüzü kapalıydı, ama onları günlerce avucuna alan fırtına doğu ufkunda uzak bir karaltıydı artık. Arutha âdeta kendisine ait değillermişçesine ellerine baktı ve kendini zorlayarak dümeni bıraktı.

Yere yığılırken denizciler onu yakalayıp güverteye indirdiler. Bir süre başı döndü, sonra Vasco dümene geçerken Amos’un az ileride oturduğunu gördü. “Başardık, evlat,” derken Amos’un yüzü hâlâ gülümsüyordu. “Acı Deniz’deyiz.”

Arutha çevresine bakındı. “Neden hâlâ bu kadar karanlık?”

Amos bir kahkaha attı. “Neredeyse güneş batacak. O dümenin başında saatlerce durduk.”

Arutha da gülmeye başladı. Kendini hiç böylesine muzaffer hissetmemişti. Bitkin düşüp gözlerinden yaşlar süzülene, karnı ağrıyana kadar güldü. Amos da yarı sürünerek yanına geldi ve, “Ölüme gülmenin ne olduğunu öğrendin, Arutha,” dedi. “Artık asla aynı adam olmayacaksın.”

Arutha soluklandı. “Bir an için delirdiğini sandım.”

Amos bir tayfanın uzattığı şarap tulumunu alıp büyük bir yudum içti. Arutha’ya uzattı ve, “Evet, sen de öyleydin,” dedi. “Bu çok az kişinin yaşadığı bir şeydir. Gördüğün öyle berrak, öyle gerçek bir şeydir ki, ancak delilik olabilir. Yaşamın değerini ve ölümün anlamını görürsün.”

Arutha yanlarında duran tayfaya baktı ve onun Amos’un isyanı durdurmak için tırabzanların üzerinden denize attığı adam olduğunu gördü. Vasco adama sert bir bakış attı, ama adam kıpırdamadı. Amos başını kaldırıp ona bakınca, “Kaptan,” dedi, “sadece şunu söylemek istedim ki... yanılmışım. On üç yıldır denizciyim ve hiçbir ustanın bunun gibi bir gemiyi boğazdan geçiremeyeceğine dair Lims-Kragma ile ruhum üzerine bahse girerdim.” Bakışlarını indirerek, “Yaptığım şey için kırbaç yemeye razıyım, Kaptan,” dedi. “Ama sonra seninle Yedi Küçük Cehennem’e bile yelken açarım, buradaki birçok adam da öyle.”

Arutha çevresine bakınınca diğer denizcilerin de kıç güvertede toplandıklarını ya da aşağıdan izlediklerini gördü. “Evet, Kaptan,” ve, “Hakkı var,” bağırışları duyuluyordu.

Amos kendini yukarı çekip tırabzanlara tutundu, dizleri hafifçe titriyordu. Gözlerini çevresinde toplanan adamlar üzerinde dolaştırdıktan sonra, “Gece gözcüleri yukarı! İkinci gözcüler ve gündüz gözcüleri insinler,” diye bağırdı. Vasco’ya döndü. “Aşağıya bakıp gövdedeki hasarı tespit edin, sonra da mutfağı açın,” dedi. “Rotamız Krondor.”

Arutha kamarasında uyandı. Martin Longbow yanında oturuyordu. “Al.” Avcıustası ona dumanı tüten bir tas balık çorbası uzattı.

Arutha dirseğinin üzerinde doğruldu, yaralı ve bitkin vücudu direniyordu. Sıcak çorbadan bir yudum aldı. “Ne kadar uyudum?”

“Dün gece güvertede uyuyakaldın, güneş battıktan hemen sonra. Daha doğrusu, bayıldın. Gün doğalı üç saat oluyor.”

“Hava?”

“İyi, en azından fırtına yok. Amos yine güvertede. Yolun büyük kısmı boyunca havanın böyle olacağını düşünüyor. Aşağıdaki zarar da çok kötü değil; bir başka boraya rastlamazsak sorun yok. Amos yine de ihtiyaç olursa Kesh sahilinde birkaç iyi liman bulabileceğimizi söylüyor.”

Arutha ranzasından kalkıp pelerinini giydi ve güverteye çıktı. Amos dümen yekesinin yanında durmuş, yelkenlerin rüzgârı nasıl aldığını inceliyordu. Arutha ile Martin kıç güvertesine çıkan merdiveni tırmanırlarken bakışlarını onlara çevirdi. Bir an için sanki birdenbire aklına bir şey takılmış gibi ikisini süzdü, sonra gülümsedi. Arutha, “Nasıl gidiyor?” diye sordu.

“Rüzgârları iyi alıyoruz; geçitten çıktığımızdan beri. Kuzeybatıdan esen böyle devam ederse, Krondor’a zamanında varırız. Ama rüzgârlar nadiren değişmeden devam eder, yani biraz daha zaman alabilir.”

Bir gözcü, “İleride gemi!” diye bağırdı.

“Ne tarafta?” diye bağırdı Amos.

“İskeleden kıça doğru iki derecede.”

Amos ufku süzdü ve az sonra üç küçük beyaz nokta göründü. Gözcüye, “Ne gemisi?” diye bağırdı.

“Kadırga, Kaptan!”

Amos sesli düşündü. “Quegliler. Savaş gemisi iseler, burası normal devriye rotalarının biraz güneyinde kalıyor, tacir olduklarını da sanmıyorum.” Serenlerdeki diğer yelkenlerin de açılmasını emretti. “Rüzgâr dinmezse, onlar yaklaşamadan uzaklaşmış oluruz. Bunlar yelkenleri olan koca kıçlı çamaşır tekneleri, kürekleriyle bu kadar mesafeyi kapatamazlar.”

Arutha ufuktan giderek yaklaşan gemileri şaşkınlıkla izliyordu. En yakındaki kadırga önlerini kesmek için döndü ve bir süre sonra, yüksek bir pruvanın ve kıç güvertesinin üzerindeki muazzam yelkenleri ile kadırganın azametli hatlarını seçebildi. Arutha, kısa bir süre hızlanmak isteyen Kaptan’ın emriyle çekilen üç sıra küreğin hareketlerini görebiliyordu. Fakat Amos haklıydı, az sonra kadırga geride kalmaya başlamıştı. Şafak Rüzgârı kadırgaları yavaş yavaş geride bırakırken Arutha, “Queg Kraliyet sancağı taşıyorlardı,” dedi. “Queg savaş gemileri bu kadar güneyde ne arıyor olabilirler?”

“Tanrılar bilir,” dedi Amos. “Korsan peşinde olabilirler ya da kuzeye giden Kesh gemilerine karşı gözcülük yapıyorlardır. Tahmin etmek zor. Queg tüm Acı Deniz’i kendi gölü gibi görür. Niyetlerinin ne olduğunu öğrenmeye pek de hevesli değilim.”

Günün geri kalanı olaysız geçti ve Arutha, son birkaç günkü tehlikelerden sonra gelen rahatlığın tadını çıkardı. Gece yıldızları apaçık sergiliyordu; güvertede saatler boyu semadaki parlak şekilleri izledi. Martin güverteye geldiğinde onu yukarı bakarken buldu. Arutha da Avcıustası’nın geldiğini duydu ve, “Kulgan ve Tully’nin dediklerine göre yıldızlar da tıpkı bizim güneşimiz gibilermiş, ama çok uzakta oldukları için küçük görünüyorlarmış,” dedi.

“İnanılmaz bir düşünce,” dedi Martin, “ama bence haklılar.”

“Onlardan birinin Tsuranilerin yuva gezegeni olabileceğini hiç düşündün mü?”

Martin tırabzanlara yaslandı. “Birçok defa, Majesteleri. Tepelerde de kamp ateşleri söndükten sonra yıldızları bu şekilde görebilirsin. Şehrin ve şatonun ışıklarının gölgesinde kalmadan, gökyüzünde alev alev yanarlar. Onlardan birinin düşmanlarımızın yaşadıkları yer olup olmadığını ben de düşündüm. Charles bana güneşlerinin bizimkinden daha parlak, dünyalarının da daha sıcak olduğunu söylemişti.”

“Bu imkânsız görünüyor. Böylesi bir boşluğun ötesindekilerle savaşmak hiçbir mantığa sığmıyor.”

Onları Krondor’a götüren keskin rüzgârı umursamadan sessizce durup, gecenin ihtişamını izlediler. Arkalarından gelen ayak seslerini duyunca ikisi birden döndüler ve Amos Trask göründü.

Bir an karşısındaki iki yüze bakarak tereddüt etti, sonra tırabzanda aralarına katıldı. “Yıldızları izliyorsunuz, ha?” Bir şey söylemediler, Trask geminin suda bıraktığı izlere, sonra da gökyüzüne baktı. “Deniz gibi bir yer daha yoktur, baylar. Tüm yaşamlarını karada geçirenler bunu asla tam anlamıyla kavrayamazlar. Deniz esastır, kimi zaman acımasız, kimi zaman naziktir ve ne yapacağı hiçbir zaman kestirilemez. Ama böyle geceler yüzünden, bir denizci olmama izin verdikleri için tanrılara şükrediyorum.”

“Aynı zamanda da bir filozof,” dedi Arutha.

Amos kıkırdadı. “Ölümle benim kadar çok defa karşılaşmış herhangi bir denizciyi alın ve birazcık kazıyın. Altından bir filozof çıkar, Majesteleri. Süslü sözleri yoktur tabii, ama dünyadaki yeri hakkında derin, somut bir bilinci vardır. Bilinen en eski denizci duası Ishap’a edilir. ‘Ishap, senin denizin büyük, benim kayığımsa küçük; bana merhamet et.’ Bu her şeyi özetliyor.”

Martin sessizce, âdeta kendi kendine konuştu. “Küçük bir çocukken, dev ağaçların arasında ben de böyle şeyler hissederdim. İnsanoğlunun en eski hatıralarından bile daha kadim bir ağacın yanında durmak, dünyadaki yerin hakkında öyle bir fikir veriyor."

Arutha gerindi. “Geç oldu. İkinize de iyi geceler.” Gitmek üzereyken aklına bir şey takıldı. “Felsefeleriniz beni çekmiyor, ama... ikinizle de bu yolculuğu paylaştığıma seviniyorum.”

O gittikten sonra Martin bir süre yıldızlara baktı, sonra Amos’un kendisini süzdüğünü fark etti. Adama dönüp, “Aklında bir şey var gibi, Amos,” dedi.

“Evet, Longbow Usta.” Tırabzanlara yaslanarak, “Ben Crydee’ye geleli neredeyse yedi yıl oldu,” dedi. “Seni ilk gördüğümden beri aklıma takılan bir şey var.”

“Nedir o, Amos?”

“Sen esrarengiz birisin, Martin. Benim hayatımda da hatırlamak istemediğim birçok şey var, ama senin durumun bambaşka.”

Martin konuşmanın gidişatına ilgisizmiş gibi görünse de, gözleri hafifçe kısılmıştı. “Crydee’de hakkımda bilinmeyen pek az şey vardır.”

“Doğru, ama beni düşündüren de o pek az şey.”

“Rahatla, Amos. Ben Dük’ün Avcıustası’yım, başka bir şey değil.”

Amos usulca, “Bence hepsi bu değil, Martin,” dedi. “Şehrin onarımıyla ilgilendiğim sıralarda dolaşırken çok kişiyle tanıştım ve hakkında birçok söylenti duydum. Bir süre önce de parçaları birleştirdim ve bir sonuca ulaştım. Bu, Arutha’nın, özellikle de Prenses’in yanındayken tavırlarının neden değiştiğini -fazla değil, ama fark edilecek kadar- açıklıyor.”

Martin güldü. “Eski bir saz şairi öyküsü bu, Amos. Genç Prenses’e ümitsizce âşık olan zavallı bir avcı mı sanıyorsun beni? Sence Carline’e âşık mıyım yani?”

“Hayır,” dedi Amos, “ama onu sevdiğinden kuşkum yok. Bir kız kardeşe duyulan sevgiyle.”

Martin bıçağını yarıya kadar çekmişti ki, Amos’un eli onu bileğinden yakaladı. İriyarı denizci avcının bileğini mengene gibi yakalamıştı ve Martin kolunu kıpırdatamıyordu. “Sakinleş, Martin. Ateşini söndürmek için seni aşağı atmak hoşuma gitmez.”

Martin Amos’a direnmekten vazgeçti ve bıraktığı bıçağı kayarak kınına geri girdi. Amos avcının bileğini bir an daha tuttuktan sonra bıraktı. “O bunu bilmiyor, erkek kardeşleri de,” dedi Martin bir an sonra. “Şimdiye dek yalnızca Dük’ün ve bir iki kişinin daha bildiğini sanıyordum. Bunu nereden öğrendin”’

“Zor olmadı,” dedi Amos. “İnsanlar çoğu zaman burunlarının dibinde olan şeyleri görmezler.” Amos konuşurken dönüp yukarıdaki yelkenlere bakarak, dalgın bir ifadeyle donanımın her ayrıntısını kontrol etti. “Dük’e benzerliğini büyük salondayken görmüştüm. Bir de onun gibi sakal bıraksan, bu benzerliği tüm dünyaya açıkça haykırmış olursun. Şatoda herkes Arutha’nın yaşı ilerledikçe nasıl annesinden çok babasına benzemeye başladığından söz ediyor, ama sana olan benzerliğinden kimsenin söz etmemesi, ilk karşılaşmamızdan beri kafamı kurcalıyor. Bence fark etmemelerinin nedeni, fark etmemeyi tercih etmeleri. Bu birçok şeyi de açıklıyor: Eski Avcıustası’nın yanına verilmende Dük’ün neden özellikle sana destek çıktığını ve yeni bir Avcıustası gerektiğinde neden senin seçildiğini. Bir süredir şüpheleniyordum, ama bu gece emin oldum. Aşağı güverteden çıktığımda karanlıkta ikiniz birden dönünce, bir an sizi birbirinizden ayıramadım.”

Martin duygusuz, düz bir ifadeyle konuştu. “Kimseye bu konuda tek kelime edecek olursan, bunu hayatınla ödersin.” Amos rahat bir ifadeyle tırabzanlara yaslandı. “Ben tehdit etmek için iyi biri sayılmam, Martin Longbow.”

“Bu bir onur meselesi.”

Amos kollarını kavuşturdu. “Lord Borric gayri meşru çocuğu olan ilk soylu değil, sonuncu da olmayacak. Birçoklarına makam ve rütbe de verilir. Crydee Dükü’nün onuru nasıl zarar görebilir ki?”

Martin tırabzanları sımsıkı tuttu, karanlıkta bir heykel gibi duruyordu. Sözleri çok uzaklardan geliyordu sanki. “Onun onuru değil, Kaptan. Benimki.” Amos’a döndü, denizcinin arkasında asılı duran fenerin ışığını yansıtan gözleri, gece karanlığında içten gelen bir ışık saçıyorlardı âdeta. “Dük’ün doğumumdan haberi var, kendince bazı nedenler yüzünden beni çocuk denecek bir yaştayken Crydee’ye getirdi. Dük’ün en güvendiği kişi olduğu için Rahip Tully’ye de söylendiğinden eminim, büyük olasılıkla Kulgan’a da. Ama onlar, benim de bildiğimden kuşkulanmıyorlar. Soyumu bilmediğimi sanıyorlar.”

Amos sakalını sıvazladı. “Karmaşık bir mesele, Martin. Sırlar içinde sırlar, vesaire. Eh, söz veriyorum -tehdit ettiğin için değil, dostluğumuz yüzünden- senin iznin olmadan bundan kimseye söz etmem. Yine de, Arutha’yı tanıyorsam, o bunu bilmeyi tercih eder.”

“Buna ben karar veririm, Amos, başkası değil. Belki bir gün ona söylerim, belki de söylemem.”

Amos tırabzanları bıraktı. “Yatmadan önce yapacak çok işim var, Martin, ama söyleyeceğim bir şey daha var. Kendine yalnız bir yol çizmişsin. O yoldaki yolculuğuna imrendiğimi söyleyemem. İyi geceler.”

“İyi geceler.” Amos kıç güvertesine döndükten sonra Martin gökyüzündeki tanıdık yıldızları izledi. Crydee tepelerindeki yalnız gezilerindeki yol arkadaşları yukarıdan ona bakıyorlardı. Takımyıldızlar gökyüzünde parlıyorlardı, Avcı ve Tazı, Ejderha, Kraken {2} ve Beş Mücevher. Tekrar denize döndü ve karanlığa dalıp giderek, sonsuza dek gömüldüklerini sandığı düşünceler arasında kayboldu.

“Kara göründü!” diye bağırdı gözcü.

“Ne tarafta?” diye cevap verdi Amos.

“Tam önümüzde, Kaptan.”

Arutha, Martin ve Amos kıç güvertesinden ayrılıp hemen baş tarafa koştular. Karanın görünmesini beklerlerken Amos, “Her dalgaya çarpışımızdaki şu titremeyi hissediyor musunuz?” dedi. “Ben gemilerden anlıyorsam, ki anlıyorum, bunun nedeni şu omurga. Krondor’a gitmeden önce gemiyi bir tersaneye çektirip onartmamız gerek.”

Arutha uzaktaki ince kara çizgisinin öğleden sonra aydınlığında giderek berraklaşmasını izliyordu. Hava açık olmasa da, nispeten güzeldi, yalnızca birkaç bulut vardı. “Zamanımız var. Erland tehlikenin varlığına ikna olur olmaz Crydee’ye dönmek isteyeceğim, ama hemen ikna olsa bile; adamları ve gemileri ayarlamak biraz zaman alacak.”

Martin de donuk bir sesle, “Ben de hava biraz daha düzelene kadar Karanlık Boğazı’nı bir kez daha aşmaya pek hevesli değilim,” diye ekledi.

“Zayıf yürekli sen de,” dedi Amos. “İşin zor olan kısmını atlattın bile. Kışın ortasında Uzak Sahil’e gitmek sadece birazcık intihar sayılır.”

Uzak kara parçasının ayrıntıları seçilmeye başlarken Arutha sessizce bekliyordu. Bir saate kalmadan Krondor’un gökyüzüne yükselen kulelerini ve limanda demirli gemileri seçebilir olmuşlardı.

“Eh,” dedi Amos, “resmi bir karşılama istiyorsanız, sancağınızı açtırıp direğe çektirsem iyi olacak.”

“Bekle, Amos,” diyerek onu durdurdu Arutha. “Limanın ağzındaki şu gemiyi görüyor musun?”

Limana iyice yaklaşırlarken Amos gösterilen gemiyi inceledi. “Tam bir canavar. Şu boyuna bir baksana. Prens bunları Krondor’a son geldiğim zamankinden çok daha büyük yaptırıyor demek. Üç direkli, kotra floktan randa serenine kadar da otuz ya da daha fazla yelkeni var. Gövdesinin hatlarına bakılırsa tam bir tazı olduğuna da kuşku yok. Yanımda en az üç Queg kadırgası olmadan bunun karşısına çıkmak istemezdim. Küreklere de ihtiyaç olur, kıçında ve başında duran şu devasa kundaklı yaylar yelkenlerini bir anda lime lime ediverir.

“O Queg kadırgalarının yurtlarından neden bu kadar uzak oldukları şimdi anlaşılıyor. Krallık bunun gibi savaş gemilerini Acı Deniz’e getiriyorsa, demek ki Queg-”

“Direğindeki sancağa bak, Amos,” dedi Arutha.

Limana girerek geminin yanından geçtiler. Baş tarafında adı yazılıydı: Soylu Griffin. {3} “Kraliyet gemisi olduğuna şüphe yok,” dedi Amos, “ama Krondor sancağından başka sancak taşıyanını hiç görmemiştim.” Geminin en yüksek direğinin tepesinde, üzerine altın bir ejderha işlenmiş olan kara bir sancak dalgalanıyordu. “Acı Deniz’deki tüm sancakları bildiğimi sanırdım, ama bu benim için yeni.”

Martin uzaktaki şehri işaret ederek, “Aynı sancak doklarda da var, Arutha,” dedi.

Arutha usulca, “Bu sancak Acı Deniz’de daha önce hiç görülmemişti,” dedi. Gergin bir ifadeyle, “Ben aksini söylemediğim sürece, Natalli tacirleriz, o kadar.”

“Kimin sancağı bu?” diye sordu Amos.

Arutha tırabzanları sımsıkı tutarak, “Bu, Krallık’taki en eski ikinci hanedanın sancağıdır,” diye cevapladı. “Uzaktan kuzenim olan Bas-Tyra Dükü Guy’ın Krondor’da olduğunun işareti.”

6

KRONDOR

Han kalabalıktı.

Amos, Arutha ile Martin’i ana salondan geçirip şöminenin yanındaki boş bir masaya götürdü. Yerlerine otururlarken Arutha’nın kulağına bazı konuşmalar çalındı. Dikkatli bakınca, odadaki ortamın ilk anda göründüğünden daha gergin olduğunu fark etti.

Arutha’nın aklından sayısız düşünce geçiyordu. Erland’dan yardım alma planları limana vardıktan birkaç dakika sonra suya düşmüştü. Şehirde her yer Bas-Tyralı Guy’ın Krondor’da yalnızca misafir olmadığını, kontrolü tamamen eline geçirdiğini gösteren işaretlerle doluydu. Şehrin muhafızları Bas-Tyra’ya özgü siyah ve altın rengi giyenlerin yanında dolaşıyor, her kulede Guy’ın sancağı dalgalanıyordu.

Pasaklı bir garson kız yanlarına yaklaşınca Amos üç bira söyledi ve adamlar biraları gelene dek sessizce beklediler. Garson kız gidince Amos, “Artık adımlarımızı dikkatli atmalıyız,” dedi.

Arutha’nın ifadesi hiç değişmiyordu. “Yelken açmamız ne kadar sürer?”

“En az üç hafta. Gövdeyi onartmamız ve omurgayı doğru şekilde yeniletmemiz gerek. Ne kadar süreceği tersanecilere bağlı. Kış kötü bir zaman: İyi havalarda ticaret yapanlar, bahara dek hazır olmaları için gemilerini demirlerler. Yarın ilk iş araştırmaya başlarım.”

“Bu çok uzun sürebilir. Gerekiyorsa yeni bir gemi al.”

Amos tek kaşım kaldırdı. “Paran var demek?”

“Gemideki sandığımda.” Buruk bir gülümseyişle, “Savaşla politika oyunu oynayanlar yalnızca Tsuraniler değil,” dedi. “Krondor’daki ve Doğu’daki birçok soylu için savaş uzak, tasavvur edilemez bir şeydir. Savaş yaklaşık dokuz yıldır devam ediyor ve tek gördükleri şey mesajlardan ibaret.

“Sadık Kraliyet tacirlerimiz de malzeme ve gemilerini sırf Kral Rodric’e duydukları sevgi uğruna bağışlamazlar. Benim altınım, hem masraflar, hem de rüşvetler açısından Krondor askerlerini Crydee’ye getirmenin maliyetini karşılamak için bir tedbir.”

“Pekâlâ,” dedi Amos, “yine de bir iki hafta sürer. Bir gemi simsarına gidip de sana gösterilen ilk gemi karşılığında altın ödeyemezsin, dikkat çekmek istemiyorsan tabii. Satılan gemilerin çoğu da beş para etmez. Biraz zaman alacak.”

“Ayrıca,” diye araya girdi Martin, “bir de boğaz konusu var.”

“Haklısın,” dedi Amos, “ama Sarth’a giden sahilin ilerisinde rahatça dönebilir ve boğazdan geçmek için uygun bir zaman kollayabiliriz.”

“Hayır,” dedi Arutha. “Sarth hâlâ Prensliğe bağlı. Guy Krondor’u kontrolü altına aldıysa, orada da ajanları ve askerleri vardır. Acı Deniz’den çıkana dek emniyette olamayız. Krondor’da Sarth’da olacağından daha az dikkat çekeriz: Burada yabancılar alışılmadık şeyler değil.”

Amos Arutha’ya baktı ve, “Seni tanıdığım başka insanlar kadar iyi tanıdığımı söyleyemem,” dedi, “ama bana kalırsa sen kendi postunu düşünmek yerine başka hesaplar peşindesin.”

Arutha bakışlarını odada gezdirdi. “Konuşmak için daha tenha bir yer bulsak iyi olacak.”

Amos iç çekmeyle homurtu arası bir sesle sandalyesinden kalktı. “Denizcinin Yeri kalmayı tercih edeceğim bir yer değil, ama işimizi görür.” Uzun bara doğru gidip hancıyla uzun uzun konuştu. İriyarı hancı merdivenlerin yukarısını işaret etti, Amos da başıyla onayladı. Arkadaşlarına kendisini izlemelerini işaret etti ve onları ana salonun kalabalığından merdivenlere, oradan da uzun bir koridordun ucundaki son kapıya götürdü. Kapıyı açarak içeri girmelerini işaret etti.

Girdikleri oda fazla bir konfor sunmuyordu. Yerde içleri otlarla doldurulmuş dört şilte vardı. Köşede duran büyükçe bir kutu ortak bir dolap görevi görüyordu. Bir kâse yağın içinde yüzen basit bir fitilden oluşan uydurma bir lamba, kaba bir masanın üzerinde duruyordu; Longbow yakınca odaya ağır bir koku doldu.

Amos kapıyı kapatırken Arutha, “Oda tercihinden söz ederken ne demek istediğini anlıyorum şimdi,” dedi.

“Çok daha beterlerinde de uyudum,” dedi Amos ve şiltelerden birine kuruldu. “Özgürlüğümüzü kaybetmek istemiyorsak, inanılır kimliklere bürünmemiz gerek. Şimdilik sana Arthur diyeceğiz. Gerçek adına da benzediği için, birisi sana gerçek adınla seslenir de döner ya da cevap verirsen mantıklı bir açıklama yapabiliriz. Hem hatırlaması da kolay.”

Arutha ve Martin oturdular, Amos devam etti. “Arthur -bu isme alış- şehirlerde dolaşmak hakkındaki bilgin fındık kabuğunu bile doldurmaz, Martin’in bilgisi ise bunun yarısı kadar bile değil. Adı sanı duyulmadık bir yerdeki orta halli bir soylunun oğlu rolü sana iyi gider. Martin, sen de Natal tepelerinden gelen bir avcısın.”

“Bu dili yeterince iyi konuşabilirim.”

Arutha belli belirsiz gülümsedi. “Ona gri bir pelerin bulursak, pekâlâ bir korucu olur. Ben ne Natal, ne de Kesh dillerini bilmiyorum, bu yüzden ben de orta halli bir doğulu soylunun eğlence gezisindeki oğlu olacağım. Krondor’dakilerin çoğu Doğulu baronların yarısını bile bilmezler.”

“Bas-Tyra’ya çok yakın olanlar hariç. Etrafta bu kadar kara pelerinli varken, Guy’ın adamları arasında sözde bir kuzenine rastlamak harika olur.”

Arutha’nın ifadesi ciddileşti. “Aklımda başka şeyler olduğu konusunda haklıydın, Amos. Guy’ın burada ne işi olduğunu ve bunun savaş açısından ne anlama geldiğini tam olarak öğrenene dek Krondor’dan ayrılmayacağım.”

“Hemen yarın bir gemi bulsam bile,” dedi Amos, “ki bu pek mümkün değil, dolaşıp bilgi toplayacak bol bol zamanın olur. Büyük olasılıkla bilmek isteyeceğinden de fazlasını öğrenirsin. Şehir pek sır tutamaz. Dedikodu tellalları sermayelerini pazara çıkarırlar, şehirdeki her sıradan insan da sana olup bitenler hakkında bir fikir verecek kadar bilgi sahibidir. Yeter ki kulaklarını açık ve ağzını kapalı tutmayı unutma. Dedikodu tellalları sana bilmek istediklerini sattıktan sonra dönüp, senin bilgi istediğin haberini şehir muhafızlarına öyle hızlı satarlar ki, elini çabuk tutmazsan göremezsin bile.” Amos gerinerek, “Daha erken, ama bence sıcak bir yemek yiyip yatsak iyi olacak,” dedi. “Dolaşmamız gereken çok yer var.” Kalkıp kapıyı açtı ve üç adam ana salona döndüler.

Arutha neredeyse soğumuş olan etli böreği çiğniyordu. Başını eğmiş, börekçinin yağlı yemeğini yemeye devam etmek için kendini zorluyordu. Yağ içindeki sert kabuğun altında satıcının söylediği gibi sığır ve domuz etinin dışında ne olduğunu düşünmemeye çalışıyordu.

Gözlerini kalabalık meydanda gezdiren Arutha, Prens Erland’ın sarayının girişini inceledi. Böreğini bitirince hemen bir bira masasına geçip, yediklerini bastırmak için büyük bir bardak bira söyledi. Son bir saat boyunca görünüşte belli bir amacı olmadan yer değiştirmiş, orta halli bir soylunun oğlu rolünde bir sokak satıcısından diğerine geçmiş, ıvır zıvır satın almıştı. Bu bir saat içinde çok şey de öğrenmişti.

Martin ve Amos göründüler, buluşma zamanına daha bir saat kadar vardı. Gergin bakışlarla etraflarını süzerlerken ikisinin de ifadeleri sıkıntılıydı. Amos bir şey söylemeden Arutha’ya onları takip etmesini işaret etti. Öğlen kalabalığında ilerleyerek çabucak meydan bölgesinden uzaklaştılar. Daha az kalabalık olmasa da, daha sakin görünen bir yere geldiklerinde Amos bir binaya girmelerini işaret etti.

Kapıdan girer girmez Arutha kendini sıcak, buharlı bir ortamda buldu ve bir görevli gelip onları karşıladı. “Bir hamam mı?” dedi Arutha.

Amos ciddi bir sesle, “Yolculuğun kirinden arınman gerek, Arthur,” dedi. Görevliye dönerek, “Hepimize buharlı bir banyo,” dedi.

Adam onları bir soyunma odasına götürüp ellerine uyduruk birer havlu, eşyaları içinde birer bez torba tutuşturdu. Soyunup havlulara sarındılar ve giysilerini bez torbalara koyarak buhar odasına geçtiler.

Geniş oda boydan boya çinilerle kaplıydı, ama duvarlar ve yerler leke tutmuş, yer yer yemyeşil olmuştu. Hava yoğundu ve kokuyordu. Küçük, yarı çıplak bir çocuk odanın ortasında, buharın çıktığı taştan ocağın başında çömelmişti. Taşların altındaki dev mangala önce odun katıp, sonra da üzerlerine su döküyor, dev buhar bulutları çıkarıyordu.

Odanın en uzak köşesindeki bir sedire oturunca Arutha, “Neden bir hamam?” diye sordu.

“Hanımızın duvarları çok ince,” diye fısıldadı. “Hem birçok iş bu tür yerlerde konuşulur, yani bir köşede fısıldaşan üç kişi dikkat çekmez.” Çocuğa dönüp, “Sen, koş da bize soğutulmuş şarap getir,” diye bağırdı. Amos çocuğa gümüş bir sikke attı ve çocuk parayı havada yakaladı. Yerinden kımıldamayınca Amos bir tane daha attı ve çocuk koşarak uzaklaştı. Amos iç çekerek, “Soğutulmuş şarabın fiyatı buraya son geldiğimden beri iki katına çıkmış,” dedi. “Bir süre gelmez, ama fazla uzun da sürmez.”

Arutha sıkıntısını saklamaya gerek görmeden, “Nedir bu?” diye sordu. Havlu kaşındırıyor ve oda kokuyordu, ayrıca orada bulunmakla, meydanda olacağından daha temiz olacağından kuşkuluydu.

“Martin’in de, benim de kötü haberlerimiz var.”

“Benim de öyle. Guy’ın Krondor’da Vali olduğunu ben de duydum. Siz neler öğrendiniz?”

Martin, “Guy’ın Erland ve ailesini sarayda hapis tuttuğuna inanmama neden olacak bazı konuşmalara kulak misafiri oldum,” dedi.

Arutha’nın gözleri kısıldı, sesi de kısık ve öfkeliydi. “Krondor Prensi’ne zarar vermeye Guy bile cüret edemez.”

“Kral izin verirse eder,” dedi Martin. “Kral’la Prens arasındaki bu mesele hakkında pek bir şey bilmiyorum, ama şu anda Krondor’a Guy’ın hakim olduğu ve Kral’ın izniyle, hatta belki de inayetiyle hareket ettiği kesin. Rillanon’a son gidişinde Caldric’in bir uyarısından söz etmiştin. Belki de Kral’ın hastalığı ilerlemiştir.”

“Daha doğrusu deliliği,” diye kestirip attı Arutha.

“Krondor’da işleri daha da karıştıran bir durum var,” dedi Amos, “anlaşılan Yüce Kesh ile savaş halindeyiz.”

“Ne!” dedi Arutha.

“Bir söylenti, başka bir şey değil.” Amos usulca ve çabucak konuştu. “Martin’i bulmadan önce çevredeki, garnizona pek uzak olmayan bir batakhanede etrafa kulak kabartıyordum. Görevli olmayan bazı askerlerin, ilk sefer belirtisinde yola çıkacaklarından söz ettiklerini duydum. Askerlerden birinin o andaki ilgi odağı olan kız onu bir daha ne zaman görebileceğini sorduğunda, ‘Vadi’ye kadar gidip gelmek ne kadar sürerse o zaman, tabii şansımız varsa,’ diye cevap verdi ve o anda Ruthia’yı anarak Şans Tanrıçası’nın, görev bölgesi hakkındaki sözlerinden alınmamasını istedi.”

“Vadi mi?” dedi Arutha. “Bunun tek anlamı olabilir, Düşler Vadisi’ne bir sefer olacak. Kesh seferi bir köpek asker kuvvetiyle Shamata’daki garnizonu vurmuş olmalı. Guy aptal değildir. Buna gelecek tek karşılığın, Kesh İmparatoriçesi’ne sınırlarımızı hâlâ savunabileceğimizi gösteren çabuk, tereddütsüz bir Krondor saldırısı olacağını o da bilir. Köpek askerler vadinin güneyine sürüldükten sonra, oranın kimin hakkı olduğu konusunda bir dizi anlamsız antlaşma pazarlığı daha yaşanır. Bu da demektir ki, Guy Crydee’ye yardım etmek istese bile, ki bundan kuşkuluyum, edemez. Kesh’le pazarlık edip dönmek ve Crydee’ye ulaşmak baharı, hatta yazın başlarını bulabilir.” Arutha bir küfür savurdu. “Bu kötü haber, Amos.”

“Dahası da var. Bugün erken saatlerde zaman ayırıp gemiye gittim, Vasco’nun her şeyi idare ettiğinden ve adamların gemide kalmaktan fazla rahatsız olmadıklarından emin olmak için. Gemimiz gözleniyor.”

“Sence kim olabilirler?”

“Tahmin etmesi zor. Guy’ın adamları da olabilirler, hâlâ Erland’a sadık olan adamlar da. Yüce Kesh ajanları, hatta Şakacılar bile olabilirler.”

“Şakacılar mı?” diye sordu Martin.

“Hırsızlar Loncası,” dedi Arutha. “Krondor’da, liderleri Dürüst Adam’ın haberi olmadan bir şey olmaz.”

“O esrarengiz kişi Şakacılar’ı, bir kaptanın tayfalarını kontrol ettiğinden daha sıkı kontrol eder,” dedi Amos. “Şehirde Prens’in bile erişemeyeceği yerler vardır, ama Krondor’da Dürüst Adam’ın elinin uzanamayacağı hiçbir yer yoktur. Nedeni ne olursa olsun, o bizimle ilgileniyorsa başımız dertte demektir.”

Konuşma, hizmetçi çocuğun dönmesiyle bölündü. Önlerine soğutulmuş bir maşrapa şarapla üç bardak bıraktı. Amos, “En yakın tütsü satıcısına git, evlat,” dedi. “Burası berbat kokuyor. Ateşe serpecek tatlı bir şeyler al.”

Çocuk biraz bıkkın bir ifadeyle ona baktı, Amos bir sikke daha atınca ise omuzlarını silkti. O koşarak odadan çıkarken Amos, “Birazdan döner, onu dışarı yollamak için başka bahanem de kalmadı,” dedi. “Zaten burası birazdan öğlen banyolarını yapan tacirlerle dolup taşar.

“Çocuk gelince biraz şarap yudumlayıp gevşemeye çalışın, hemen kalkmayın. Şimdi, bütün bu karanlık kargaşanın içinde küçük bir ışık var.”

“Ne olduğunu duymak için sabırsızlanıyorum,” dedi Arutha.

“Guy yakında şehirden ayrılacak.”

Arutha’nın gözleri kısıldı. “Yine de yerine adamları bakacaktır. Ama söylediğin bir bakıma gerçekten de rahatlatıcı. Buraya son gelişimin üzerinden dokuz yıl geçtiği için Krondor’da beni görünüşümden tanıyacak fazla kişi yok; olanlar da Prens’le birlikte ortadan kaybolmuşlardır. Ayrıca, bir plan yapıyorum. Guy Krondor’dan gidince başarma şansım da artacak.”

“Ne planı?” diye sordu Amos.

“Üzerinde iyice düşünecek zamanım olunca söyleyeceğim. Nerede güvenli olarak buluşabiliriz?”

Amos düşündü. “Genelevler, haşhaş evleri ve kumarhaneler en az hanlar kadar kötü. Oraları ya Şakacılar kontrol eder ve her girip çıkana dikkat ederler ya da satacak bilgi arayan başkaları vardır. Birisi ağzından yanlış bir söz çıktığını duyacak olursa, Şakacılar ya da şehir muhafızları birkaç dakika içinde başına üşüşürler.” Bir an sessizce durdu. Sonra gülümsedi. “Tam işimizi görecek yeri biliyorum! Şehir saati saat başında çalınca, Tapınak Meydanı’nın doğu ucunda buluşalım.”

Çocuğun dönüp ateşin üzerine bir tutam tütsü serpmesiyle konuşmaları bölündü. Arutha arkasına yaslanıp, hamamın sıcaklığıyla hızla ısınan soğutulmuş şarabını içti. Gözlerini kapattı, ama gevşemiyor, durumu değerlendiriyordu. Bir süre sonra, Dulanic’e ulaşabilirse planının işe yarayabileceğine inanmaya başlamıştı. Sabrı tükendi ve kalkıp kurulandıktan sonra ilk giyinip giden de o oldu.

Martin ve Amos şehrin farklı yerlerinden yaklaşıp Tapınak Meydanı’nı geçerlerken Arutha bekledi. Her tarafta büyük ve küçük tanrıların tapınakları yükseliyordu. Birçokları girip çıkan hacılar ve müritlerle dolup taşarken, bazıları neredeyse bomboştu.

Prens’in yanına gelen Amos, “Öğleden sonra neler yaptın?” dedi.

Arutha usulca konuştu. “Bir meyhanede tek başıma oyalandım. Erland hakkında bir konuşma duydum, ama yaklaşmaya çalıştığım sırada konuşanlar uzaklaştılar. Bunun dışında, size söz ettiğim planı düşündüm.”

Martin etrafına bakındıktan sonra, “Uğursuz bir yer seçmişsin, Amos,” dedi. “Meydanın bu yakasında sadece karanlık ve kaos tanrılarıyla tanrıçaları toplanmış.”

Amos omuzlarını silkti. “Yani gece çöktükten sonra pek uğrak bir yer olmaz. Yaklaşan herkes de açıkça görünür.” Arutha’ya dönerek, “Şimdi, neymiş şu plan?” dedi.

Arutha sessizce ve çabucak, “Bu sabah iki şey fark ettim,” dedi, “sarayda hâlâ Erland’ın kişisel muhafızları devriye geziyorlar, yani Guy’ın gücünün de bir sınırı olmalı. İkincisi, Erland’ın sarayından birçok kişi içeriye serbestçe girip çıkıyorlardı, yani Batı Krallığı’nın yönetim işlerinin büyük bir kısmı değişmemiş olmalı.”

Amos çenesini sıvazlayarak düşündü. “Bu mantıklı. Guy yanında ordusunu getirmiş, bürokratlarını değil. Bas-Tyra’yı hâlâ onlar yönetiyorlar.”

“Bu da demektir ki, Lord Dulanic ve Guy’a karşı olan başkaları hâlâ bize yardım edebilirler. Dulanic yardım ederse, görevimi hâlâ yerine getirebilirim.”

“Nasıl?” diye sordu Amos.

“Dulanic, Erland’ın Şövalye-Mareşali olarak Krondor vasal garnizonlarını kontrol eder. Bir tek işaretiyle Durrony Vadisindeki ve Malac Geçidi’ndeki garnizonları toplayabilir. Onlara Sarth’a kadar yürümelerini emrederse, oradaki garnizona katılıp gemilerle Crydee’ye gidebilirler. Zorlu bir yürüyüş olur, ama onları ilkbahara dek Crydee’ye götürmüş oluruz.”

“Baban için de zor olmaz. Ben de şimdi söyleyecektim: Duyduğuma göre Guy Krondor garnizonundan babana asker göndermiş.”

“Garip,” dedi Arutha. “Guy’ın Babama yardım etmek isteyeceğini düşünemiyorum.”

Amos başını iki yana salladı. “O kadar da garip değil. Baban, Guy’ın Kral tarafından yalnızca Erland’a yardım etmek üzere gönderildiğini sanacak, çünkü Erland’ın kendi sarayında esir tutulduğu söylentilerinin henüz pek yayıldığını sanmıyorum. Aynı zamanda bu, şehri subaylardan ve Prens’e sadık adamlardan arındırmak için de kurnazca bir bahane.

“Yine de, bu baban için az şey değil. Nereden bakarsan bak, dört bine yakın adam kuzeye doğru yola çıktı ya da çıkmak üzere. Bu da, Tsuraniler Dük’e saldıracak olurlarsa onlarla başa çıkmak için yeterli.”

“Ama ya Crydee’ye saldırırlarsa?” dedi Martin.

“İşte bu yüzden yardım bulmalıyız. Saraya girip Dulanic’i bulmamız gerek.”

“Nasıl?” diye sordu Amos.

“Senin bir önerin olacağını umuyordum.”

Amos bakışlarını indirdi, sonra, “Sarayda tanıdığın, güvenilir biri var mı?” dedi.

“Daha önce olsa bir düzine sayabilirdim, ama bu durum yüzünden hepsinden kuşku duyuyorum. Kimin Vali’nin, kimin Prens’in yandaşı olduğunu tahmin edemem.”

“Öyleyse biraz daha bilgi toplamamız gerekecek. Taşımaya uygun gemiler için de kulaklarımızı açmalı. Birkaç tane tuttuk mu, onları birkaç günde bir birer ikişer Krondor’dan uzaklaştırırız. Üç garnizon dolusu adamı taşımak için en az yirmi tane gerekecek. Tabii Dulanic’in yardımını alırsan, ki bu da bizi saraya girme meselesine geri getirir.” Amos usulca küfretti. “Bütün bunları bir kenara bırakıp korsanlık yapmak istemediğine emin misin?” Arutha’nın ifadesi, bunu hiç de komik bulmadığını gösteriyordu. Amos derin bir iç çekti. “Ben de öyle düşünmüştüm.”

Arutha, “Şehrin iç yüzünü iyi tanıyor gibisin, Amos,” dedi. “Tecrübelerini kullanarak bizi saraya sokacak bir yol bul, isterse lağımlardan olsun. Ben de, Erland’ın büyük meydandan geçebilecek adamlarına karşı gözlerimi dört açacağım. Martin, senin de kulaklarını açık tutman gerekecek.”

Amos uzun, bıkkın bir iç çekişle, “Saraya girmek riskli bir plan,” dedi, “tabii bunu başarma olasılığımızdan hiç söz etmiyorum.” Başparmağıyla yakındaki bir tapınağı gösterdi. “Hatta Ruthia’nın tapınağına bir uğrayıp Şans Tanrıçası’nın bize gülmesini bile dileyebilirim.

Arutha kesesinden altın bir sikke çıkarıp Amos’a attı. “Tanrıça’ya benim için de bir dua et. Sonra meyhanede görüşürüz.”

Arutha ağır adımlarla karanlıkta kayboldu, Amos da başını Şans Tanrıçası’nın tapınağına doğru çevirdi. “Bir adak adamaya ne dersin, Martin?”

Adamları silah başına çağıran trampetlerin sesleri gecenin sessizliğini yırtıyordu. Pencereye fırlayıp ahşap panjurları açarak ilk bakan Arutha oldu. Şehrin büyük kısmı uykuda olduğu için, doğudaki aydınlığı örtecek fazla ışık yoktu. Amos Arutha’nın yanına geldi, Martin de bir adım arkalarındaydı.

“Kamp ateşleri, hem de yüzlercesi,” dedi Martin. Avcıustası semaya bakıp berrak gökyüzündeki yıldızların konumunu inceledikten sonra, “Şafağa iki saat var,” dedi.

“Guy ordusunu yürüyüşe hazırlıyor,” dedi Arutha sessizce.

Amos pencereden iyice dışarı sarktı. Başını yana çevirince, gözucuyla limanı görebiliyordu. Uzakta adamlar gemilere biniyorlardı. “Seslere bakılırsa gemileri de hazırlıyorlar.”

Arutha ellerini pencerenin önündeki masaya dayadı. “Guy piyadelerini gemilerle sahilden aşağıya, Düşler Denizi’ne; oradan da Shamata’ya gönderiyor, bu arada atlıları da güneye doğru yol alacaklar. Piyadeleri şehre vardıklarında savunmayı canlandıracak kadar diri olacaklar, atlıları da geldiklerinde deniz tutması yaşamamış olacaklar. Üstelik oraya birkaç gün arayla varacaklar.”

Sözlerini doğrulamak istercesine, doğudan uygun adım yürüyen askerlerin sesleri geldi. Birkaç dakika sonra da Bas-Tyra’nın piyadelerinin ilk bölüğü göründü. Arutha ve arkadaşları hanın avlusunun açık kapısının önünden geçişlerini izlediler. Fenerler sokaklarda saf halinde yürüyen askerlere tuhaf, dünya dışı bir görünüm katıyordu. Uygun adım yürüyorlar, başlarının üzerinde altın kartallı sancakları dalgalanıyordu. “İyi eğitimli askerler,” dedi Martin.

“Guy için çok şey söylenebilir, birçoğu da tatsız şeylerdir,” dedi Arutha, “ama bir konu kuşku götürmez: Krallık’taki en iyi generaldir. Babam bile bunu istemeye istemeye kabul eder, tabii onun hakkında başka iyi bir şey de söylemez. Ben Kral olsaydım, Doğu Orduları’nı onun komutası altında Tsuranilerle savaşmaya yollardım. Guy Kesh’e karşı üç kez çarpıştı, üçünde de onları perişan etti. Keshliler onun batıya geldiğini duysalar, meydanda onun sancağını görmeleri bile anlaşma masasına oturmaları için yeterli olur, çünkü ondan korkuyor ve ona saygı duyuyorlar.” Arutha’nın sesi düşünceli bir tona büründü. “Bir şey daha var. Guy daha yeni Bas-Tyra Dükü olduğu sıralarda bir tür kişisel utanç yaşamıştı -Babam bunun ne olduğunu hiç söylemedi- ve bu yüzden bir tür alçalma işareti olarak yalnızca siyah giymeye başladı, böylece Kara Guy adını aldı. Bu tür şeyler tuhaf bir şekilde bir cesaret nişanına dönüşüyor. Bas-Tyralı Kara Guy hakkında ne söylenirse söylensin, kimse ona korkak diyemez.”

Aşağıda askerler geçmeye devam ederlerken Arutha ve arkadaşları onları sessizce izlediler. Sonra, doğuda güneşin yükselmesiyle birlikte son askerler de limana giden sokakta gözden kayboldular.

Guy’ın ordusunun geçtiği günün ertesi sabahında şehrin mühürlendiği, kapıların her türlü giriş çıkışa kapatıldığı ve limanın da ablukaya alındığı duyuruldu. Arutha bunun Kesh ajanlarının hızlı yelkenliler ya da hızlı atlarla şehirden ayrılıp, Guy’ın ordusunun hareket ettiği haberini taşımalarına engel olmak için yapılan normal bir hareket olarak görüyordu. Amos ablukaya alınan limanı görmek için Şafak Rüzgârı’na gitti ve bunun hafif bir abluka olduğunu gördü, zira Guy donanmasının büyük bir kısmını açık denize, Keshliler şehirdeki garnizonun ayrıldığını öğrenecek olurlarsa yaklaşabilecek olan küçük Kesh filolarına karşı nöbet tutmak üzere yollamıştı. Son Krondor askerleri de kuzeye doğru yola çıktıklarından, şehri artık Guy’ın üniformasını taşıyan muhafızlar koruyorlardı. Kesh ile olan savaş sona erer ermez Guy’ın Shamata’daki garnizonu da cepheye göndereceği ve böylece Prenslik’teki her garnizonu Bas-Tyra’ya bağlı adamların eline bırakacağı söylentileri dolaşıyordu.

Arutha zamanının çoğunu meyhanelerde, işyerlerinde ve saraydakilerin gitme olasılıklarının en yüksek olduğu açık pazarlarda geçiriyordu. Amos dokların civarında ya da şehrin batakhane semtlerinde, özellikle de Sefiller Mahallesi’nde dolaşıyor, uygun gemiler hakkında gizli araştırmalar yapıyordu. Martin de sıradan oduncu kılığıyla bir şeyler vaat eden her yere girip çıkıyordu.

Bir hafta kadar bu şekilde, yeni pek bir şey öğrenemeden geçti. Sonra, Guy’ın şehirden ayrılışının altıncı gününde Arutha kalabalık meydanın ortasında Martin’in kendisine seslendiğini duydu.

Avcı Arutha’ya doğru koşarken, “Arthur!” diye bağırıyordu. “Hemen gelsen iyi olacak.” Hemen rıhtıma, oradan da Denizcinin Yeri’ne yöneldi.

Hana geldiklerinde Amos’u odada, Sefiller Mahallesi’ne yapacağı gecelik ziyaret öncesi şiltesinin üzerinde dinlenirken buldular. Kapı kapanınca Martin, “Galiba Arutha’nın Krondor’da olduğunu biliyorlar,” dedi.

Amos ayağa fırlarken Arutha, “Ne?” dedi. “Nasıl...?”

“Öğle yemeğinden hemen önce, barakaların yakınındaki bir meyhaneye girdim. Ordu şehirden gittiği için fazla kalabalık yoktu. Tam ben çıkmaya hazırlanırken ise içeri bir adam girdi. Şehrin İaşe Subayı’nın kâtibiymiş, duyduğu bir söylenti yüzünden içi içine sığmıyor, anlatacak birini arıyordu. Ben de sade oduncu rolünü oynayıp bu önemli şahsiyete hak ettiği saygıyı göstererek ağzını aradım, biraz şarabın da yardımıyla tabii.

“Adam bana üç şey anlattı. Lord Dulanic Krondor’da değil, Guy’ın ayrıldığı gün o da ortadan kaybolmuş. Guy Vali olduktan sonra kuzeydeki adı bilinmeyen mülklere çekildiğine dair bir söylenti var, ama kâtip buna pek inanmıyor. İkinci haber, Lord Barry’nin ölüm haberi.”

Arutha’nın yüzü geçirdiği sarsıntıyı belli ediyordu. “Prens’in Lord -Amirali ölmüş mü?”

“Adamın dediğine göre esrarengiz şartlar altında ölmüş, ama resmi bir açıklama yapılması planlanmıyormuş. Krondor donanmasının başına, Jessup adlı doğulu bir lord geçmiş.”

“Jessup, Guy’ın adamıdır,” dedi Arutha. “Kraliyet Donanması’ndaki Bas-Tyra filolarının başındaydı.”

“Adam son olarak da, yalnızca ‘Vali’nin soylu kuzeni’ olarak adlandırdığı birisi için gizli bir araştırma yapıldığından söz etti.”

Amos bir küfür savurdu. “Nasıl oldu bilmiyorum, ama birisi seni tanımış. Erland ve ailesi sarayda kelimenin tam anlamıyla hapis olduklarına göre, son birkaç günde Krondor’a başka bir soylu kuzen gelmiş olması ihtimali pek fazla değil; etrafta bize bahsetmediğin birkaç kuzenin yoksa tabii.”

Arutha Amos’un soğuk esprisinin üzerinde durmadı. Longbow’un öyküsünü anlattığı süre içinde, tüm Crydee’ye yardım etme planları suya düşmüştü. Şehir ya Guy’a sadık olanların, ya da Kral namına hükmettiği sürece kimin başta olduğunu umursamayanların sıkı idaresi altındaydı. Şehirde yardım isteyebileceği kimse yoktu, yurduna yardım götürmekte başarısız olması da acı bir şeydi. Usulca, “Öyleyse en kısa zamanda Crydee’e dönmekten başka yapacak bir şey yok,” dedi.

“Bu o kadar kolay olmayabilir,” dedi Amos. “Başka garip şeyler de oluyor. Yasadışı bir iki iş için yardım alabileceğiniz kişilerin uğrak yeri olan yerlere gittim, ama nerede birkaç soru sorduysam -gizlilik içinde olduğundan kuşkunuz olmasın- karşımda yalnızca sessizlik buldum. Bilmesem, Dürüst Adam’ın dükkânını kapadığını ve tüm Şakacılar’ın artık Guy’ın ordusunda çalıştığını sanırdım. Hiçbir yerde bu kadar çok sağır barmenin, bir şey bilmeyen fahişenin, dünyadan habersiz dilencinin ve dilsiz kumarbazın bir araya toplandığını görmemiştim. Hepsinin anlaşmalı olduğunu anlamak için dâhi olmak gerekmez. Teklif ne kadar cazip olursa olsun, yabancılarla konuşmak kesin olarak yasaklanmış. Yani şehirden kaçmak için yardım arayamayız; ayrıca Guy’ın ajanları Krondor’da olduğunu biliyorlarsa, tacirler ne kadar ağlarlarsa ağlasınlar, sen bulunana dek ne liman, ne de şehrin kapıları açılır.”

“İyice batağa saplandık,” diye katıldı Martin.

“Ama Guy’ın adamları Krondor’da olduğumdan yalnızca şüpheleniyorlarsa, aramaktan bıkabilirler.”

“Doğru,” diye onayladı Amos, “hatta bir süre sonra, Şakacılar da yeniden çalışmaya başlayabilirler. Yardım etmeyi kabul ederlerse -emin ol ki, sıkı bir fiyat karşılığında- şehirden ayrılmak için büyük destek sağlamış oluruz.”

Arutha yumruğunu sıkıp, oturduğu şilteye indirdi. “Bas-Tyra’ya lanet olsun. Onu hemen şuracıkta memnuniyetle öldürebilirim. Batıyı tehlikeye atmakla kalmıyor, Prenslik’i kendi sancağı altına alarak iki krallık arasında daha da büyük bir bölünme riski yaratıyor. Erland ile ailesine bir şey olacak olursa, iç savaş neredeyse kaçınılmaz olur.”

Amos ağır ağır başını salladı. “Bu çok karmaşık bir durum, Arutha, senin hatan da değil.” İç çekti. “Yine de paniğe kapılmamalıyız. Dostumuz Martin kâtibin son sözlerini yanlış anlamış da olabilir, belki de adam sırf laf olsun diye konuşmuştur. Tedbirli olmamız gerek, ama fırlayıp kaçamayız. Tamamen gözden kaybolursan birileri fark edebilir. En iyisi şimdilik handan fazla uzaklaşma, ama bugüne dek nasıl hareket ettiysen, ona da devam et. Ben de bizi şehirden uzaklaştırmanın yollarını bilen birini aramaya devam edeceğim -Şakacılar olmazsa, kaçakçılar olur.”

Arutha şilteden doğrularak, “İştahım yok, ama her gece ana salonda birlikte yemek yedik,” dedi. “Bence en iyisi birazdan akşam yemeği için aşağı inmek.”

Amos yatağına dönmesini işaret etti. “Biraz daha oyalanın. Ben doklara gidip gemiyi ziyaret edeceğim. Martin’in kâtibi söylediklerini işkembeden atmadıysa, limandaki gemileri de mutlaka arayacaklardır. Vasco ile tayfaları gerekirse geminin yanından denize inmeleri ve sandığını saklayacak bir yer bulmaları için uyarsam iyi olacak. Onarım için çekilmemize daha bir hafta var, bu yüzden dikkatli hareket etmeliyiz. Daha önce abluka yardığım oldu. Şafak Rüzgârı gibi her yeri su sızdıran bir gemiyle bu riske girmek istemem, ama başka bir gemi bulamazsam...” Kapıda durup Arutha ile Martin’e döndü. “Bu karanlık bir fırtına, çocuklar, ama daha kötüsünü de aştık.”

Amos ana salona girerken Arutha ile Martin sessizce oturuyorlardı. Denizci bir sandalye çekip, yemek ve bira söyledi. Servis yapıldıktan sonra, “Her şey ayarlandı,” dedi. “Gemi demirli olduğu sürece sandığın emniyette.”

“Nereye sakladın?”

“Bir muşambaya sarılı ve çapaya güvenli bir şekilde bağlanmış.”

Arutha etkilenmişti. “Suyun altında mı?”

“Kendine yeni giysiler alabilirsin, altın ve mücevherler de pas tutmaz.”

“Adamlar nasıllar?” diye sordu Martin.

“Limanda bir hafta daha geçirecekleri ve hâlâ gemide oldukları için söyleniyorlar, ama iyi çocuklar.”

Hanın kapısı açıldı ve içeri altı adam girdi. Beşi kapının yanındaki sandalyelere otururken biri ayakta kalıp odayı süzdü. Amos dişlerinin arasından konuşarak, “Az önce oturan şu sıçan suratlı herifi gördünüz mü?” dedi. “Son bir haftadır dokları izleyenlerden biri. Anlaşılan takip edilmişim.”

Ayakta kalan adam Amos’u gördü ve masalarına yaklaştı. Sıradan görünüşlü, açık yüzlü biriydi. Kızılımsı sarı saçları dağılmıştı ve basit bir tayfa giysisi giyiyordu. Elinde yün beresini tutarak onlara gülümsedi.

Amos da başıyla karşılık verince adam, "Şafak Rüzgârı’nın kaptanıysan, seninle konuşacaklarım var,” dedi.

Amos tek kaşını kaldırdı, ama bir şey söylemedi. Boş sandalyeyi işaret etti ve adam oturdu. “Adım Radburn. İş arıyorum, Kaptan.”

Amos etrafına bakındı ve Radburn’ün arkadaşlarının masada olup bitenlerin farkında değilmiş gibi davranmaya çalıştıklarını gördü. “Neden benim gemim?”

“Başka gemileri de denedim. Hepsi dolu. Bir de sana sormak istedim.”

“Bundan önceki kaptanın kimdi ve onun yanından neden ayrıldın?” -

Radburn dostça bir kahkaha attı. “Şey, son olarak bir mavnanın tayfasında çalıştım, limanda gemilerden kıyıya kargo taşıyorduk. Bir yıl bu işi yapmak zorunda kaldım.” Garson kız yaklaşırken sustu. Amos herkese birer bira daha söyledi, Radburn’ün önüne de bir bardak konunca, adam “Teşekkürler, Kaptan,” dedi. Uzun bir yudum alıp, elinin tersiyle ağzını sildi. “Bu işten önce Bantamina {5} gemisinde, Kaptan John Avery ile yelken açmıştım.”

“Küçük Horoz’u bilirim, John Avery’yi de, ama beş altı yıl önce Durbin’e son gidişimden beri görmedim onu.”

“Eh, biraz sarhoş olmuştum, kaptan da gemisinde kimsenin içki içemeyeceğini söyledi. Ben de herkes ne kadar içerse o kadar içerim, Kaptan, ama Kaptan Avery’nin şöhretini bilirsiniz, Beyaz Sung’un katı bir takipçisidir.”

Amos Martin ve Arutha’ya baktı, ama bir şey söylemedi. “Bunlar subaylarınız mı, Kaptan?” diye sordu Radburn.

“Hayır, iş ortaklarım.” Amos’un başka bir şey söylemeyeceği anlaşılınca, Radburn kimlik konusundan vazgeçti. Nihayet Amos, “Şehre geleli bir haftadan biraz fazla oldu ve bu arada kişisel işlerimle meşgûldüm. Ne haberler var?” dedi.

Radburn omuzlarını silkti. “Savaş devam ediyor. Tacirler için iyi, diğerleri için kötü. Şimdi de şu Kesh meselesi çıktı. Daha önce meseleler Uzak Sahil’deydi, şimdi ise... Vali Kesh köpeklerini evlerine geri sürmezse, Krondor rahat bir yer olmaktan çıkabilir. Bunun dışında, bildik söylentiler...” Duyabilecek birisi var mı diye etrafına bakındı, “...ve pek de bildik olmayan söylentiler var.”

Amos bir şey söylemeden bira bardağını dudaklarına götürdü. “Vali geldiğinden beri,” dedi Radburn sessizce, “Krondor’da işler eskisi gibi değil. Dürüst insanlar sokaklarda artık güvende değiller, ortalıkta dolaşan Durbinli köle tacirleri ve kürekçi bölükleri {4} de cabası. İşte bu yüzden bir gemiye ihtiyacım var, Kaptan.”

“Kürekçi bölükleri mi!” diye patladı Amos. “Otuz yıldır hiçbir Kraliyet şehrinde kürekçi bölüğü görülmedi.”

“Bir zamanlar öyleydi, ama işler yine değişti. Biraz sarhoş olup, gece de başını sokacak güvenli bir dam bulamazsan, kürekçi bölüğü gelip seni zindana tıkıyor. Bu kesinlikle doğru değil, hayır efendim. İnsanın o anda işsiz olması, kimseye onu yedi yıl boyunca Lord Jessup’un filosuyla denize yollama hakkını vermez. Korsan kovalayarak ve Queg savaş kadırgalarıyla çarpışarak geçen tam yedi yıl!”

Amos’un gözleri kısıldı. “Nasıl oluyor da Guy Krondor’u yönetiyor? Bazı hikâyeler duyduk, ama hepsi karmakarışık.”

Radburn başını sallayarak onayladı. “Çok haklısın, Kaptan. Gerçekten karışık. Bir ay önce Lord Guy peşinde ordusuyla buraya geldi, dalgalanan bayraklar, çalan davullar falan. Söylendiğine göre Prens onu çok dostça karşılamış, hem de Bas-Tyralının elinde Kral’ın onu Vali ilan ettiğine dair bir ferman olmasına rağmen. Hatta Prens’in ona yardımcı olduğu bile söyleniyor, ta ki şu kürekçi bölükleri gibi şeyler kulağına gidene kadar.” Sesini biraz daha alçaltarak, “Duyduğuma göre,” dedi, “şikâyet edince Guy onu odasına kilitlemiş. Herhalde güzel bir odadır, ama dışarı çıkamadıktan sonra da hücreden farksızdır. Duyduklarım böyle işte.”

Arutha hikâye karşısında öyle öfkelenmişti ki, ağzını açmak üzereydi. Amos hemen koluna yapışarak sessiz kalması için uyardı ve, “Pekâlâ Radburn, John Avery’nin yanında yelken açmış iyi bir adam her zaman işime yarar,” dedi. “Bak ne diyeceğim. Bu gece gemiye bir kez daha gideceğim ve odamda gemiye götürülecek bazı eşyalarım var. Gel de onları taşı.”

Amos kalktı ve karşı çıkma fırsatı vermeden adamın koluna yapışıp merdivenlerden yukarı doğru itti. Arutha, Radburn ile birlikte gelen gruba bir göz attı. Amos Radburn’ü yukarı götürür, Arutha ve Martin de onları takip ederken, kalabalık odanın bu tarafında olanların şimdilik farkında değil gibiydiler.

Amos Radburn’ü yaka paça koridora atıp, odalarının kapısına gelir gelmez yüzünü çevirerek karnına ezici bir yumruk indirerek iki büklüm etti. Yüzüne indirdiği sert diz darbesinden sonra da Radburn kendinden geçmiş bir halde odanın ortasında yığılıp kaldı.

“Bu da neyin nesiydi?” dedi Arutha.

“Bu herif yalancının teki. John Avery, Kesh’te aranan biridir. Yirmi yıl önce bir Queg hücum filosuna karşı Durbinli kaptanlara ihanet etti. Ama Avery’yi altı yıl önce Durbin’de gördüğümü söyleyince Radburn uyanmadı bile. Hem Vali’ye karşı saygısızlık edişi de fazla aşikâr. Öyküsü bir haftalık bayat balık gibi kokuyor. Kapıdan onunla çıkacak olursak, iki blok ilerleyemeden en az bir düzine adam üzerimize üşüşür.”

“Ne yapacağız?” dedi Arutha.

“Gidiyoruz. Arkadaşları bir dakikaya kalmadan merdivenlerden çıkıp gelirler.” Pencereyi işaret etti. Martin kapıyı tutarken Arutha pis bir bez perdeyi çekip ahşap panjurları açtı. Amos, “Neden bu odayı seçtiğimi şimdi anlamışsınızdır,” dedi. Pencere pervazının aşağıdaki ahırın damına olan yüksekliği bir metre bile değildi.

Arutha dışarı çıktı, Amos ile Martin de onu izlediler. Dik çatıda hızlı ve dikkatli adımlarla ilerleyerek kenarına kadar geldiler. Arutha atlayarak sessizce indi, bir an sonra da Martin onu izledi. Amos biraz daha sertçe indi, ama istifi ancak biraz bozuldu.

Bir öksürük ve bir küfür duydular, yukarı baktıklarında da pencerede kan içinde bir yüz gördüler. Radburn, “Avludalar!” diye bağırırken üç kaçak girişe doğru hareketlenmişlerdi bile.

Amos bir küfür savurdu. “Keşke gırtlağını kesseydim.”

Girişe doğru koştular, sokağa girerlerken Amos Arutha’nın koluna yapıştı. Bir grup adam sokaktan onlara doğru koşuyordu. Arutha ile arkadaşları ters yöne doğru koşup karanlık bir ara sokağa daldılar.

İki binanın boş duvarları arasında koşturduktan sonra, birkaç sokak tezgâhını devirerek hareketli bir sokağa daldılar, oradan da tezgâh sahiplerinin küfürleri arasında başka bir ara sokağa. Krondor’un karanlık yüzünde, ara sokaklar ve geçitlerle dolu, dolambaçlı bir labirentte koşmaya devam ederlerken, peşlerindekilerin sesleri hiç uzaklaşmıyordu.

Bir köşeyi dönünce, kendilerini bir ara sokaktan biraz daha geniş, her iki yanı yüksek binalarla çevrili, uzun ve dar bir sokakta buldular. Köşeyi ilk dönen Amos oldu ve Arutha ile Martin’e durmalarını işaret etti. Kısık bir sesle, “Martin,” dedi, “şu köşeye gidip bir bak. Arutha, sen de diğer tarafa.” Cılız bir ışığın görülebildiği bir noktayı işaret etti. “Ben burada nöbet tutarım. Ayrılırsak, gemiye doğru git. Ablukayı kırmak çok zayıf bir olasılık, ama kurtulacak olursan, Vasco’ya seni Durbin’e götürmesini söyle. Orada altınınla gemiyi onartabilir ve Crydee’ye dönebilirsin. Git artık.”

Arutha ve Martin sokakta ters yönlere doğru koştular, Amos da arkada gözcü kaldı. Birdenbire dar sokağın aşağısından bağırışmalar geldi ve Arutha arkasına baktı. Sokağın diğer ucunda, birkaç kişiyle birden boğuşan Martin’in loş silüetini görebiliyordu. Geriye doğru hareketlendi, ama Amos, “Sen git,” diye bağırdı. “Ben ona yardım ederim. Uzaklaş!”

Arutha bir an tereddüt etti, sonra uzaktaki ışığa doğru koşmaya devam etti. Nefes nefese köşeye ulaştığında neredeyse kayarak durdu, oldukça işlek, iyi aydınlatılmış bir caddeye çıkmıştı. Fenerlerle donatılmış tezgâhlardaki sokak satıcıları, akşam yemeğinin ardından yürüyüşe çıkmış insanlara mallarını satıyorlardı. Hava ılıktı -bu kış pek kar yağacak gibi görünmüyordu- ve cadde hayli kalabalıktı. Binaların halinden ve civardakilerin giyiminden, Arutha şehrin varlıklı bir bölgesine düştüğünü anlamıştı.

Arutha sokağa adımını attı ve rahat bir tempoyla yürümeye çalıştı. Az önce çıktığı köşeden birkaç kişi belirince dönüp, bir kıyafet satıcısının tezgâhındaki bir giysiyi inceliyormuş gibi yaptı. Malların arasından rüküş bir kırmızı pelerini çekip omuzlarına attı ve başlığını da örttü. Buruşuk yüzlü, yaşlı bir adam, gıcırtılı bir sesle, “Hey sen, ne yaptığını sanıyorsun?” diye sordu.

Arutha genzinden konuşarak, “Ahbap, bir malı uyup uymadığım görmeden almamı beklemiyorsun ya?”

Karşısında bir anda bir müşteri bulan adam, kaypakça bir samimiyete büründü. “Ah, tabii ki hayır, efendim.” Beceriksizce dikilmiş pelerinin içindeki Arutha’ya bakarak, “Üzerinize tam uydu, efendim,” dedi, “renginin de yakıştığını söylememe izin verin.”

Arutha peşindekilere bir bakış attı. Radburn denilen adam köşede durmuş, yüzündeki kurumuş kana ve şişmiş burnuna rağmen hâlâ adamlarının yaptığı aramayı idare edebiliyordu. Arutha pelerini düzeltti, neredeyse yere kadar uzanan, hantal bir şeydi. Titiz bir ifade takınarak, “Emin misin?” dedi. “Sarayda bir serseri gibi görünmek istemem.”

“Ah, saray, öyle mi, efendim? Şey, emin olun ki, bu tam aradığınız şey. Size ayn bir seçkinlik katıyor.”

“Fiyatı ne kadar?” Arutha Radburn’ün adamlarının kalabalığın içinde dolaştıklarını, bazılarının geçerken meyhane ve dükkânlara baktıklarını, diğerlerinin de başka yönlere doğru koşuşturduklarını görüyordu. Küçük sokaktan başkaları da çıkageldi ve Radburn onlara aceleyle bir şeyler söyledi. Bir kısmını sokaktakileri izlemeye gönderirken, diğerlerini de geldikleri yoldan geriye yolladı.

“Bu Ran’da üretilen en iyi kumaştır, efendim,” dedi satıcı. “Kraliyet Denizi kıyılarından büyük masraflarla getirtilmiştir. Yirmi altın liradan daha az bir fiyata gitmesine izin veremem.”

Arutha’nın beti benzi attı, bu insafsız fiyat karşısında öyle şaşırmıştı ki, neredeyse kendini kaybediyordu. “Yirmi mi!” Radburn’ün adamlarından yalandan geçen bir tanesi ona bir an bakınca sesini alçalttı. “Ahbap,” diyerek rolüne devam etti, “ben bir pelerin almak istiyorum, torunlarına maaş bağlamak değil.” Radburn’ün adamı dönüp kalabalığa karıştı. “Altı üstü basit bir parça. Bence iki altın lira, bunun için çok bile.”

Adam alınmıştı. “Efendim, beni iflas ettireceksiniz. On sekiz altın liradan daha azına satmayı aklımın ucundan bile geçiremem.”

On dakika daha çekişe çekişe pazarlık ettikten sonra Arutha pelerini sekiz altın ve iki gümüş liraya satın alarak ayrıldı. Ödemesi gereken fiyatın iki katıydı bu, ama peşindekiler bir sokak satıcısıyla pazarlık eden birini önemsememişlerdi ve fark edilmemesi, bu fiyatın yüz katına değerdi.

Arutha izlenip izlenmediğine dikkat ederek sokakta yürümeye başladı. Ne yazık ki, Krondor’u pek iyi tanımıyordu ve kaçıştan sonra nereye geldiği hakkında hiçbir fikri yoktu. Caddenin işlek tarafında, kalabalık grupların içinde kalarak araya karışmaya çalıştı.

Arutha köşede duran bir adam gördü, görünüşte aylak aylak vakit geçiriyor gibi olsa da, geçenleri dikkatle süzüyordu. Etrafına bakındı ve caddenin karşı tarafında, tabelası parlak boyalı beyaz bir kumru şeklinde olan bir meyhane gördü. Yüzünü köşedeki adamdan saklayarak çabucak karşı tarafa geçti ve meyhanenin kapısına doğru yaklaştı. Kapıya uzandığı anda bir el pelerininden tuttu ve Arutha hızla arkasına döndü, kılıcını yarıya kadar kınından çekmişti bile. Karşısında basit, yamalarla kaplı bir tunik ve dizlerinden kesilmiş bir erkek pantolonu giymiş, on üç yaşlarında bir çocuk duruyordu. Koyu renk saçları ve gözleri vardı ve is içindeki yüzüne bir sırıtış yayılmıştı. Neşeli bir ses tonuyla, “Orası olmaz, bayım,” dedi.

Arutha kılıcını kınına geri soktu ve yine rolüne büründü. “Git başımdan, evlat. Ufak tefek bile olsalar, dilenciler ya da berduşlar için zamanım yok.”

Çocuğun sırıtışı iyice yayıldı. “Madem ısrar ediyorsunuz, içeride onlardan iki kişi var.”

Arutha genizden konuşmayı bıraktı. “Kimlerden?”

“Sizi yan sokakta kovalayanlardan.”

Arutha etrafa bakındı. Çocuk tek başına gibi görünüyordu. Gözlerinin içine bakarak, “Neden bahsediyorsun sen?” dedi.

“Nasıl davrandığınızı gördüm. İyi idare ettiniz, bayım. Ama çevreyi sardılar ve onları tek başınıza atlatamazsınız.”

Arutha öne doğru eğildi. “Kimsin sen, evlat?”

Çocuk dağınık saçlarını savurarak, “Adım Jimmy,” dedi. “Buralarda çalışırım. Sizi buradan çıkarabilirim. Bir ücret karşılığında tabii.”

“Buradan çıkmak istediğimi de nereden çıkardın?”

“Bana da satıcıya yaptığınız gibi budala rolü yapmayın, bayım. Yerinizi göstermem için bana para verecek olan birinden kaçmaya çalışıyorsunuz. Radburn ve adamlarıyla benim de başım derde girmişti, bu yüzden ondan önce size şans vereceğim: Özgürlüğünüz için, onun sizin yakalanmanız için vereceğinden daha fazlasını verirseniz tabii.”

“Radburn’ü tanıyor musun?”

Jimmy sırıttı. “Pek yakından sayılmaz, ama evet, onunla daha önce karşılaşmıştık.”

Arutha çocuğun kendinden emin tavırları karşısında şaşkına dönmüştü, yurdunda tanıdığı çocuklardan beklenmeyecek bir şeydi bu. Karşısında, şehrin tehlikeli arka sokaklarında gezen ihtiyar bir kurt duruyordu sanki. “Ne kadar?”

“Radburn seni bulmam için yirmi beş altın verir, postunu özellikle istiyorsa elli altın.”

Arutha para kesesini çıkarıp çocuğa uzattı. “Burada yüz altın liradan fazlası var, evlat. Beni buradan çıkarıp doklara götürürsen, bir bu kadar daha.”

Çocuğun gözleri bir an parlayarak büyüdü, ama sırıtışı hiç silinmedi. “Çok nüfuzlu birinin canını sıkmış olmalısınız. Gelin haydi.”

Öyle hızlı fırladı ki, Arutha yoğun kalabalıkta onu neredeyse gözden kaybedecekti. Çocuk kalabalığın içinde alışkanlığın verdiği bir rahatlıkla hareket ediyor, Arutha ise caddedeki insanlara çarpmamak için büyük çaba sarf etmek zorunda kalıyordu.

Jimmy onu yedi blok ötedeki bir ara sokağa götürdü. Sokakta biraz yol aldıktan sonra Jimmy durdu. “Şu pelerinden kurtulsan iyi olur. Dikkat çekmek istemediğim zamanlarda kırmızıyı tercih etmem.” Arutha pelerini boş bir fıçıya tıkınca Jimmy, “Doklarda seni hemen tanırlar,” dedi. “Birileri bize saldıracak olursa, yalnız başınasın. Ama şu ikinci yüz altın için böyle olmamasına çalışacağım.”

Çevrelerini saran duvarların dibine yığılmış çöpler ve atılmış malzemeler, yük sandıkları, kırık dökük eşyalar ve sayısız ıvır zıvıra bakılırsa seyrek olarak kullanıldığı belli olan ara sokağın sonuna doğru ilerlediler. Jimmy bir sandığı kenara çekince bir delik ortaya çıktı. “Bu bizi Radburn’ün ağının dışına çıkarır, en azından öyle umuyorum,” dedi Jimmy.

Arutha dar geçitte çocuğu izlemek için başını eğmek zorunda kalmıştı. Tüneldeki güçlü kokudan, oralarda bir şeyin daha yeni öldüğü belli oluyordu. Jimmy aklını okuyormuşçasına, “Biz buraya birkaç günde bir ölü bir kedi atarız,” dedi. “Başkalarının burunlarını fazla sokmalarına engel oluyor.”

“Biz mi?” dedi Arutha.

Jimmy soruyu önemsemeyerek ilerlemeye devam etti. Az sonra, çöp yığınları içindeki bir başka ara sokağa çıktılar. Sokağın ağzında Jimmy Arutha’ya durup beklemesini işaret etti. Hızlı adımlarla karanlık sokağın ucuna kadar gidip, bir koşuda da geri döndü. “Radburn’ün adamları. Limana doğru gideceğini biliyor olmalılar.”

“Görünmeden geçemez miyiz?”

“Hiç şansımız olmaz. Sayıları bir dilencinin bitleri kadar çok.” Çocuk sokağa girdikleri yerin ters tarafına doğru koşmaya başladı. Jimmy bir başka küçük geçide saparken Arutha da peşindeydi. Sokak çocuğuna güvenmekle hata yapmamış olduğunu umuyordu. Birkaç dakika yol aldıktan sonra Jimmy durdu. “Bir süre saklanabileceğin bir yer biliyorum, o arada ben de gemine ulaşmana yardım edecek başkalarını bulabilirim. Ama sana yüz altından fazlasına patlar.”

“Şafaktan önce beni gemime ulaştırırsan, ne istersen veririm.”

Jimmy sırıttı. “Çok şey isteyebilirim.” Arutha’yı bir an daha süzdükten sonra, başıyla kısaca işaret ederek önden yola koyuldu. Arutha da onu izledi, az sonra şehrin iyice derinlerine girmişlerdi. Sokaklardaki insanların sesleri geride kalmıştı, Arutha geceleri pek uğrak olmayan bir bölgeye doğru gittiklerini tahmin ediyordu. Çevrelerindeki binalara bakılırsa, şehrin bir başka fakir semtine doğru gidiyorlardı, ama Arutha’nın tahmin ettiği kadarıyla doklara yakın da değillerdi.

Karanlık, dar ara sokaklarda sayısız keskin dönüşten sonra Arutha yön duygusunu tamamen yitirmişti. Birden Jimmy durdu ve, “Geldik,” dedi. Bomboş bir duvardaki kapıyı çekip açarak girdi. Arutha da onun peşinden bir dizi yüksek basamağı tırmandı.

Üst katta Jimmy onu uzun bir koridordan geçirip bir kapıya getirdi. Çocuk kapıyı açıp Arutha’ya girmesini işaret etti. Arutha tek bir adım attı ve karnına yönelmiş üç kılıcı görünce durdu.

7

KAÇIŞ

Bir adam Arutha’ya girmesini işaret etti.

Kapıya bakan küçük bir masanın başında oturuyordu. Masadaki küçük lambanın ışığına doğru eğilerek, “Lütfen girin,” dedi. Işık, yüzünü kaplayan çiçek bozuklarını ve kemerli burnunu ortaya çıkarmıştı. Kılıçlı üç adam gerileyip Prens’in girmesine izin verirlerken, gözlerini Arutha’dan bir an olsun ayırmıyordu. Arutha bağlanıp bir duvarın dibine atılmış, baygın haldeki Amos ve Martin’i görünce duraksadı. Amos homurdanıp kıpırdanıyor, ama Martin baygın yatıyordu.

Arutha üç kılıçlı adamla arasındaki mesafeyi hesaplıyor, eli uzun kılıcının kabzasının üzerinde geziniyordu. Arkadan beline bir hançer dayandığını hissedince, arkaya sıçrayıp kılıcını çekme düşüncesi de kafasından siliniverdi. Bir el arkasından usulca dolanarak kılıcını çekip aldı.

Jimmy Prens’in arkasından çıktı, hançerini dikkatle tuniğinin katları arasına yerleştirirken kılıcı inceliyordu. Gevrek bir ifadeyle sırıttı. “Bunlardan birkaç tane görmüştüm. Öyle hafif ki, ben bile kullanabilirim.”

Arutha soğuk bir ifadeyle, “Bu şartlar altında, onu sana bırakmamda bir sakınca yok. İyi günlerde kullan,” dedi.

Yüzü çiçek bozuğu olan adam, “Fikirlerini kendine sakla,” derken Arutha kılıçlı adamlardan biri tarafından odanın iyice içine doğru itildi. Bir başka adam da silahını kaldırıp, kollarını arkasında bağladı. Ardından, konuşan adamın karşısındaki bir sandalyeye kabaca fırlatıldı. Adam, “Adım Aaron Cook,” diye devam etti, “Eliuzun Jimmy ile de zaten tanışmışsın.” Çocuğu işaret etti. “Diğerleri şimdilik isimsiz kalmayı tercih ediyorlar.”

Arutha çocuğa baktı. “Eliuzun Jimmy ha?”

Çocuk hayli düzgün bir saray selamı verirken Cook, “Krondor’daki en iyi yankesici, böbürlenmelerine inanacak olursan, en iyi hırsız olma yolunda da ilerliyor.

“Şimdi, iş konusuna dönelim. Kimsin?”

Arutha adının Arthur olduğunu söyleyerek, Amos’un iş ortağı olduğu hikâyesini tekrarladı, Cook ise metin bir kayıtsızlıkla onu süzüyordu. İç çekerek başıyla işaret verdi ve sessiz duran adamlardan biri öne çıkıp, Arutha’nın ağzına bir yumruk indirdi. Darbenin şiddetiyle Arutha’nın başı geriye savruldu ve gözleri yaşardı. “Dostum Arthur,” dedi Aaron Cook başını iki yana sallayarak, “bu konuşmayı iki türlü yapabiliriz. Zor yolu seçmemeni öneririm. Bu çok tatsız olur, zaten istediğimizi de eninde sonunda öğreniriz. Bu yüzden lütfen vereceğin cevabı iyice düşün.” Kalkıp masanın ön tarafına geldi. “Kimsin?”

Arutha öyküsünü tekrarlamaya başladı ve yumruk atan adam bir kez daha öne çıkarak cevabını, kulaklarını çınlatan bir başka darbeyle kesti. Arutha gözyaşlarından kurtulmak için gözlerini kırpıştırırken Cook, “Dostum, sorumuza cevap ver,” dedi. “Şimdi, zaman kaybetmemek için söylüyorum” -Amos’u işaret etti- “onun geminin kaptanı olduğunu anladık, ama senin onun iş ortağı olduğunu... hiç sanmıyorum. Diğer adam da şehirdeki birçok tavernada dağlardan gelmiş bir avcı olduğunu söylüyordu, ki bunun bir numara olduğunu sanmıyorum; onda dağları şehir sokaklarından daha iyi bilen birinin görünüşü var, taklit edilebilecek bir görünüş değil bu.” Arutha’yı süzdü. “Ama sen... sen en azından bir askersin, pahalı çizmelerin ve zarif kılıcın da bir beyefendi olduğunu gösteriyor. Ama bence dahası da var.” Arutha’nın gözlerinin içine bakarak, “Şimdi,” dedi, “Jocko Radburn seni bulmayı neden bu kadar çok istiyor?”

Arutha da Aaron Cook’un dosdoğru gözlerinin içine baktı. “Bilmiyorum.”

Arutha’ya vuran adam yine öne çıkmak üzereydi ki, Cook elini kaldırdı. “Bu doğru olabilir. Orada burada ortaya çıkmana, saray kapıları civarında dolaşmana, masum rolü oynamana bakılırsa biraz aptalsın. Ya beceriksiz casuslarsınız ya da beceriksiz aptallarsınız, ama Vali’nin adamlarının, dolayısıyla bizim de ilgimizi çektiğiniz kesin.”

“Kimsiniz siz?”

Cook soruyu önemsemedi. “Jocko Radburn, Vali’nin gizli polisinin şefidir. O temiz, dürüst yüzüne rağmen, tanrıların bu dünyaya bahşettikleri en duygusuz, taş yürekli piçlerden biridir. Büyükannesinin devlet sırlarını bildiğinden şüphelense, büyük bir zevkle kocakarının gırtlağını kesiverir. Bizzat işe karışması da, onun için en azından potansiyel olarak önemli birisi olduğunu gösteriyor.

“Siz geldikten bir iki gün sonra, üç adamın şehirde dolaşıp bir şeyler öğrenmeye çalıştıklarını duyduk; bizimkiler Radburn’ün sizi takibe aldığını duyunca da, biz de öyle yapmaya karar verdik. Siz üçünüz hakkında bilgi almak için küçük rüşvetler de önermeye başladıklarında, sizinle bilhassa ilgilendik. Sizi salt izlemekle yetinecektik, siz elinizdeki kartları oynayana dek.

“Ama Jocko ve adamları Denizcinin Yeri’nde belirince, biz de harekete geçmek zorunda kaldık. Şu ikisini Jocko’nun burnunun dibinden kaçırdık, ama Jocko ile kabadayıları sokakta belirip sizinle aramıza girdiler, biz de onları aceleyle uzaklaştırdık. Jimmy’nin seni bulması biraz şanstı, çünkü seni de ele geçirmeye hazır olduğumuzu bilmiyordu.” Çocuğa bakarak yaptığını onayladı. “Onu buraya getirmekle doğru olanı yaptın.”

Jimmy güldü. “Damlardaydım, bütün olan biteni izledim. Sen diğer ikisini yakalar yakalamaz onu da isteyeceğini anlamıştım.”

Adamlardan biri bir küfür savurdu. “Gece Efendisi’nin izni olmadan bir işe kalkışmamalıydın, evlat.”

Cook elini kaldırdı ve adam sustu. “Bilmende sakınca yok, buradakilerin bazıları Şakacılar, bazıları ise değiller, ama hepimiz çok önemli bir amaç için birleştik. Beni iyi dinle, Arthur. Buradan sağ çıkmak için tek şansın, sözünü ettiğim amaç için bir tehdit oluşturmadığına ikna olmamıza bağlı. Radburn’ün sana olan ilgisi, başka bir konu yüzünden de olabilir. Ya da ortada henüz göremediğimiz bir olaylar örgüsü vardır. Ne olursa olsun, biz gerçeği öğrenmeliyiz; bize anlattıklarından tatmin olunca da, seni serbest bırakacağız -hatta belki sana ve yanındakilere yardım bile ederiz- ya da öldüreceğiz. Şimdi, en baştan başla. Krondor’a neden geldin?”

Arutha durumu değerlendirdi. Yalan söylemekle eline acıdan başka bir şey geçmeyecekti, ama tüm gerçekleri söylemek de istemiyordu. Bu adamların Guy’ın adamlarıyla birlikte çalışmadıkları kanıtlanmış değildi. Bu bir tuzak olabilirdi, hatta belki Radburn de yan odada, söyledikleri her kelimeyi dinliyordu. Gerçeğin ne kadarını söyleyeceğine karar verdi. “Ben bir Crydee elçisiyim. Prens Erland ve Lord Dulanic’le şahsen görüşüp, yakındaki bir Tsurani saldırısına karşı yardım istemek için geldim. Şehrin Bas-Tyralı Guy’ın eline geçtiğini öğrenince, harekete geçmeden önce durumu bir değerlendirmeye karar verdik.”

Cook dikkatle dinledi, sonra da, “Crydeeli bir elçi şehre neden gizlice girsin ki?” dedi. “Neden sancağınızı açıp resmi bir karşılama istemediniz?”

“Çünkü Kara Guy onu hemen zindana tıkabilirdi, seni aptal piç.”

Cook başım çevirdi: Amos duvara yaslanmış, sersemlemiş bir halde başını sallayarak doğruluyordu. “Galiba kafamı kırdın, Cook.”

Aaron Cook Amos’a dikkatle baktı. “Beni tanıyor musun?”

“Evet, seni tahta kafalı deniz faresi, seni tanıyorum. Sen gidip Trevor Hull’ı getirene dek tek kelime konuşmayacak kadar iyi tanıyorum seni.”

Aaron Cook, yüzünde kararsız bir ifadeyle masadan kalktı. Kapının yanında duran, Amos’un sözlerinden kendisi kadar rahatsız olmuş görünen bir diğer adama bir işaret verdi. Adam onaylayarak dışarı çıktı. Birkaç dakika sonra yanında uzun boylu, darmadağınık kır saçları olan, ama yine de güçlü görünen bir başka adamla döndü. Adamın alnındaki yara izi, süt beyazı sağ gözünden geçip yanağına kadar iniyordu. Amos’a uzun uzun baktıktan sonra bir kahkaha attı ve esirleri gösterdi. “Çözün onları.”

İki adam Amos’u kaldırıp çözdüler. İpleri gevşetilirken, “Seni yıllar önce astıklarını sanıyordum, Trevor,” dedi.

Adam Amos’un sırtına bir şaplak indirdi. “Ben de seni, Amos.”

Cook yeni gelen adama sorgulayan gözlerle bakarken, Arutha da çözüldü ve Martin yüzüne atılan bir bardak suyla kendine getirildi. Trevor Hull denilen adam Cook’a baktı ve, “Aklını mı kaçırdın be adam?” dedi. “Sakal bırakmış ve o meşhur, dalgalı favorilerini kesmiş -tepesi biraz açılmış ve biraz da kilo almış- ama bu hâlâ Amos Trask.”

Cook, Amos’u bir an daha süzdü, sonra gözleri büyüdü. “Kaptan Trenchard?”

Amos başıyla onayladı, Arutha ise hayret içinde bakakaldı. Uzaklardaki Crydee’de bile Denizlerin Hançeri, Korsan Trenchard’ın adı duyulmuştu. Kısa, ama ünlü bir kariyeri olmuştu. Trenchard’ın filosunu görünce Queg savaş kadırgalarının bile dönüp kaçtığı söylenirdi, Acı Deniz sahillerinde de avcılarının korku salmadığı tek bir şehir bile yoktu.

Aaron Cook elini uzattı. “Bağışla, Kaptan. Son karşılaşmamızın üzerinden uzun yıllar geçti. Radburn’ün yerimizi tespit etmek için kurduğu bir tuzağın bir parçası olup olmadığınızı bilemezdik.”

“Kimsiniz siz?” diye sordu Arutha.

“Her şey zamanı gelince,” dedi Hull. “Gelin.”

Adamlardan biri, hâlâ sersem bir halde olan Martin’in kalkmasına yardım etti ve Cook ile Hull onları daha rahat, herkese yetecek kadar sandalye olan bir odaya götürdü. Herkes oturunca Amos, “Bu yaşlı haydut Trevor Hull’dır, Kızıl Kuzgun’un sahibi, Kaptan Beyaz Göz.”

Hull üzgün bir havayla başını salladı. “Artık değilim, Amos. Gemim üç yıl önce, Keshli haydutlar tarafından Elarial açıklarında yakıldı. İkinci kaptanım Cook ve adamlarımdan birkaçı daha benimle birlikte kıyıya ulaşabildi, ama tayfalarımın çoğu Kızıl Kuzgun’a birlikte denizin dibini boyladılar. Durbin’e dönmeyi başardık, ama her şey değişiyor, savaşlar da cabası. Bir yıl önce Krondor’a geldim ve o zamandan beri burada çalışıyorum.”

“Çalışmak? Sen mi, Trevor?”

Adam gülümseyince yarası kırıştı, “Daha doğrusu kaçakçılık yapıyorum,” dedi. “Bizi Şakacılarla bir araya getiren de bu. Krondor’da, Dürüst Adam’ın izni olmadan bu tür işler yapılamaz.

“Vali Krondor’a gelince, Jocko Radburn ve gizli polisi karşımıza çıkmaya başladı. Başından beri başımıza bela oldu. Sıradan insanlar gibi giyinerek etrafta sinsice dolaşmaları büyük şerefsizlik.”

Amos, “Elimde fırsat varken gırtlağını kesmem gerektiğini biliyordum,” diye söylendi. “Bir dahaki sefere bu kadar uygar davranmayacağım,” dedi.

“Sen de mi yumuşadın, Amos? Neyse, bir hafta önce Dürüst Adam’dan şehirden çıkaracağı değerli bir kargo olduğu haberini aldık. Gemi hazır olana dek beklemek zorundaydık. Radburn şehirden çıkmadan o kargoyu ele geçirmeyi çok istiyor. Anlarsın ya, çok hassas bir durum bu, zira abluka kaldırılana ya da ablukadan geçen ve rüşvet verebileceğimiz bir kaptan bulana dek bir gemi bulmamız mümkün değil. Siz üçünüzün sorular sorduğunuzu ilk duyduğumuzda, bunun Jocko’nun o kargoyu bulmak için bir oyunu olduğunu düşündük. Madem ki artık durum açıklığa kavuştu, Cook’un sorusuna verdiğiniz şu cevabın açıklanmasını istiyorum. Crydeeli bir elçi, Vali’nin adamları tarafından görülmekten neden korksun?”

“Dinliyorsun, değil mi?” Amos Arutha’ya döndü, o da başıyla onayladı. “Bu sıradan bir elçi değil, Trevor. Genç dostumuz, Dük Borric’in oğlu Prens Arutha’dır.”

Aaron Cook’un gözleri büyürken, Arutha’ya vuran adamın beti benzi attı. Trevor Hull başını sallayarak anladığını belirtti. “Vali, eski düşmanının oğlunu eline geçirmek için iyi para verir, hele Lordlar Kongresi’nde hak iddia etme zamanı gelmişken.”

“Ne hakkı?” dedi Arutha.

Hull dirseklerini dizlerine dayayarak öne doğru eğildi. “Tabii, siz bilmiyorsunuz. Haberi biz de birkaç gün önce duyduk, herkesin bileceği bir şey değil bu. Zaten izin almadan ben de bundan söz edemem.”

Kalkıp odadan çıktı. Arutha ve Amos sorgulayan gözlerle birbirlerine baktılar, sonra Arutha Martin’e döndü. “İyi misin?”

Martin ağır ağır başına dokundu. “İyi olacağım, ama herhalde bana bir ağaçla vurdular.”

Adamlardan biri dostça, özür dilercesine gülümsedi. Kuşağındaki odun parçasını sıvazlayarak, “Onu yere yıkmak çok zor, o kesin,” dedi.

Hull odaya döndü, arkasından biri daha girdi. Odadakiler ayağa kalktılar, Arutha, Amos ve Martin de ağır ağır onları izledi. Hull’ın arkasından, on altı yaşından fazla olmayan bir genç kız gelmişti. Arutha, kızın hatlarının güzelliği karşısında daha ilk anda çarpılmıştı: Deniz yeşili iri gözler, düzgün ve narin bir burun ve hafifçe dolgun bir ağız. Pürüzsüz cildini belli belirsiz çiller süslüyordu. Uzun boylu ve inceydi, dimdik yürüyordu. Oda boyunca yürüyüp Arutha’nın yanına geldi, parmak uçlarında yükseldi ve onu yanağından hafifçe öptü. Arutha bu hareket karşısında şaşkına dönmüştü, dudaklarında bir gülümsemeyle bir adım gerileyen kıza bakakaldı. Kız, lacivert, sade bir elbise giymişti ve kestane rengi saçları omuzlarına dökülüyordu. Bir an sonra, “Tabii, ne kadar aptalım,” dedi. “Beni tanımıyorsun. Krondor’a son geldiğinde seni görmüştüm, ama hiç karşılaşmadık. Ben Erland’ın kızı, kuzenin Anita’yım.”

Arutha yıldırım çarpmışa dönmüştü. Kızın göz kamaştırıcı gülümseyişi ve berrak bakışlarıyla onu serseme çeviren etkisi bir yana, asıl onun bu haydutların yanında bulunmasına hayret etmişti. Ağır ağır oturdu, kız da bir sandalye çekti. Babasının sarayındaki rahatlığa öyle alışmıştı ki, kızın diğerlerinin de oturmalarına izin vermesi karşısında da biraz şaşırdı.

“Nasıl...?” diye başladı Arutha.

Amos araya girdi. “Dürüst Adam’ın değerli kargosu, değil mi?”

Hull başıyla onayladı ve Prenses konuştu. Hisleri, şahane yüzüne gölge düşürüyordu. “Bas-Tyralı Dük elinde emirlerle geldiği zaman, Babam onu sıcak karşıladı ve karşı koymadı. Başlangıçta Babam ordunun komutasını üzerine alması için ona elinden gelen yardımı yaptı, ama Guy’ın gizli polisi ve kürekçi bölükleri ile yaptıklarını duyunca ona karşı çıktı. Sonra Lord Barry ölüp, Guy da Babamın karşı çıkışlarına rağmen donanmanın başına Lord Jessup’u geçirince ve Lord Dulanic son derece esrarengiz bir şekilde ortadan kaybolunca, Babam Kral’a bir mektup göndererek Guy’ın geri çağırılmasını istedi. Guy mesajı ele geçirdi ve sarayın bir kanadında esir edilmemizi emretti. Sonra bir gece Guy odama geldi.”

Kız ürperdi. Arutha dişlerini sıkarak, “Böyle şeyleri anlatmak zorunda değilsin,” dedi. Ani öfkesi kızı ürkütmüştü.

“Hayır,” dedi, “öyle bir şey değildi. Çok kibar, nerdeyse resmi idi. Yalnızca bana evleneceğimizi ve Kral Rodric’in onu Krondor tahtına varis ilan edeceğini söyledi. Bu şekilde hareket etmek zorunda kaldığı için çok rahatsız olmuş gibiydi.”

Arutha arkasındaki duvara bir yumruk indirdi. “Buraya kadar! Guy Erland’ın tacını, sonra da Rodric’inkini istiyor. Amacı Kral olmak.”

Anita çekingen bir ifadeyle Arutha’ya baktı. “Öyle görünüyor. Babam iyi değil ve ona karşı koyamadı, ama nişan beyannamesini imzalamayı da reddetti. Guy imzayı atana dek onu zindana attı.” Gözleri yaşararak, “Babam öyle soğuk ve rutubetli yerlerde fazla yaşayamaz,” dedi. “Guy’ın isteklerini yerine getirmesine fırsat kalmadan öleceğinden korkuyorum.” Anne ve babasının tutsaklığından söz ederken yüzü bir metanet maskesi gibiydi, ama yanaklarından yaşlar süzülüyordu. “Sonra hizmetçilerimden biri, şehirde bana yardım etmek isteyebilecek bazı kişiler bulunduğundan söz etti.”

“İzninizle, Majesteleri,” dedi Trevor Hull. “Saraydaki kızlardan biri, bir Şakacı’nın kız kardeşidir. Olanları öğrenince, Dürüst Adam duruma müdahale etmenin yararına olacağına karar verdi. Guy’ın yola çıktığı gece Prenses’in saraydan kaçırılmasını ayarladı, Prenses o zamandan beri de burada.”

“Öyleyse, Denizcinin Yeri’nden kaçmadan önce kulağımıza çalınan, bir ‘soylu kuzen’ arandığı yolundaki söylenti Arutha değil, Anita hakkındaydı,” dedi Amos.

Hull Prensi işaret etti. “Radburn ve adamları kim olduğunuzu hâlâ bilmiyor olabilirler. Büyük olasılıkla, Prenses’in kaçışına yardımcı olacağınızı düşünerek saldırmışlardır. Vali’nin Prenses’in saraydan kaybolduğundan haberi olmadığına hemen hemen eminiz, çünkü Prenses o yola çıktıktan sonra kaçmıştı. Bana kalırsa Radburn, efendisi Kesh ile savaştan dönmeden önce onu geri almaya uğraşıyor.”

Arutha Prenses’i süzdü, ona yardımcı olabilmek için güçlü bir arzu duyuyordu, Guy’ı yenilgiye uğratmak isteğiyle açıklanamayacak kadar şiddetli bir arzuydu bu. İçinde çalkalanan tuhaf duyguları üzerinden attı. “Dürüst Adam neden Guy’a karşı çıkıyor?” diye sordu Trevor Hull’a. “Neden bir ödül karşılığında Prenses’i iade etmiyor?”

Trevor Hull Eliuzun Jimmy’ye baktı, o da sırıtarak cevapladı. “Efendim son derece ileri görüşlü biridir, Prenses’e yardım etmenin, kendi menfaati açısından da en iyisi olacağını o da hemen anlamıştı. Erland Krondor Prensi olduğundan beri şehirde işler düzgün yürüyor, böyle bir ortam da efendimin yaptığı sayısız işin yürümesi için çok önemli. Anlarsınız, istikrar hepimize kazanç sağlıyor. Başımızda Guy varken, çevremizde de gizli polisi oluyor ve loncamızın normal ticaretini baltalıyor. Hem her şey bir yana, bizler Majesteleri Krondor Prensi’nin sadık kullarıyız. O kızının Vali ile evlenmesini istemiyorsa, biz de istemiyoruz.” Jimmy gülerek, “Ayrıca,” diye ekledi, “Prenses, loncamız kendisini Krondor’dan çıkarabilirse efendimize yirmi beş bin altın lira ödemeyi kabul etti, bu para babası tekrar tahta geçince ya da kader başka bir şekilde kendisini tahta geçirince ödenecek.”

Arutha Anita’nın elini tutarak, “Yapılacak başka bir şey yok, kuzenim,” dedi. “Seni ilk fırsatta Crydee’ye götürmeliyiz.”

Anita gülümsedi, Arutha kendisinin de gülümsediğini fark etti. Trevur Hull, “Daha önce de söylediğim gibi,” dedi, “onu şehirden kaçırmak için fırsat kolluyorduk.” Amos’a döndü. “Bu işe en uygun kişi sensin, Amos. Acı Deniz’de senden iyi abluka kırıcı yok -tabii ben hariç, ama benim burada ilgilenmem gereken başka meseleler var.”

“Birkaç hafta daha yola çıkamayız,” dedi Trask. “Abluka kalksa bile, gemimin fena halde onarıma ihtiyacı var. Şimdi yola çıkarsak da, geçitteki hava kırılana dek oyalanmamız gerekir. Jessup’un filosu denizde tuzak kurmuşken bu riskli olur. Bir süre burada saklanıp, sonra hızla batıya doğru yol almayı ve gecikmeden geçitten geçip Uzak Sahil’e çıkmayı tercih ederim.”

Hull omzuna bir şaplak attı. “İyi, bu bize zaman kazandırır. Gemini ben de duydum; bizim çocukların dediğine göre bir mavnadan pek farkı yokmuş. Sana başka bir tane buluruz. Zamanı gelince adamlarına da haber yollarım. Radburn büyük olasılıkla ekibini rahat bırakıp, senin ortaya çıkmanı umar. Geceleri onları birer ikişer gemiden alıp, yerlerine benim adamlardan yerleştiririz, böylece Radburn gemide herhangi bir değişiklik fark etmez.”

Arutha’ya döndü. “Burada emniyettesiniz, Majesteleri. Bu bina Şakacılara ait sayısız binadan biridir, bizim önceden haberimiz olmadan kimse yaklaşamaz. Zamanı gelince hepinizi şehirden uzaklaştıracağız. Şimdilik sizi odanıza götürelim de dinlenin.”

Arutha, Martin ve Amos’u, Anita ile tanıştıkları odanın bulunduğu koridorun ucundaki başka bir odaya götürdüler, Prenses ise kendi odasına çekildi. Girdikleri basit, ama temiz bir odaydı. Üçü de yorgundular. Martin şiltesinin üzerine yığılıp hemen uykuya daldı. Amos yavaş yavaş otururken, Arutha bir an ona baktı. Belli belirsiz gülümseyerek, “Crydee’ye ilk geldiğinde, seni korsan sanmıştım,” dedi.

Amos çizmesini çıkarmaya çalışırken, “İşin doğrusu, ben bunları geçmişte bırakmaya çalıştım, Majesteleri,” dedi. Bir kahkaha attı. “Belki de tanrılar benden bu şekilde intikam alıyorlar, ama anlarsın ya, bir delikanlı ve bir adam olarak tam on beş yıl korsanlık ve kaptanlık yaptım ve ne zaman ki, elimi ilk defa olarak temiz ticaret işine attım, daha ilk seferinde gemim esir edilip yakıldı, tayfalarım öldürüldü, ben de kendimi Krallık’ın merkezinin en ücra noktasında, karaya vurmuş bir halde buldum.”

Arutha şiltesine uzandı. “İyi bir danışman ve cesur bir dostsun, Amos Trask. Yıllardır yaptığın yardımlar, geçmişteki hatalarını büyük ölçüde telafi etmiştir, fakat” -başını salladı- “Korsan Trenchard ha! Tanrılar adına be adam, affedilecek öyle çok şeyin var ki.”

Amos esneyip gerindi. “Crydee’ye döndüğümüzde beni astırabilirsin, Arutha, ama şimdilik lütfen bir iyilik yap da sessiz ol ve ışığı söndür. Bu saçmalıklar için fazla yaşlıyım. Biraz uykuya ihtiyacım var.”

Arutha uzanıp lambanın fitilini üfleyerek söndürdü. Karanlıkta geriye uzandı, aklından sayısız düşünce ve görüntü geçiyordu. Babasını ve o burada olsa neler yapacağını düşündü, sonra erkek ve kız kardeşlerinin nasıl olduklarını merak etti. Carline’i düşünmek aklına Roland’ı getirdi ve Jonril’deki istihkam çalışmalarının nasıl gittiğini tahmin etmeye çalıştı. Uğuldayan düşünceleri bir kenara itip, aklını serbest bıraktı. Uykuya dalmadan önce Anita’nın parmak uçlarında yükselip kendisini öpüşünü hatırladı ve pek de rahat olmayan o duygu çalkantısını içinde bir kez daha hissetti. Uykuya dalarken dudaklarına hafif bir gülümseme yayılmıştı.

Arutha Jimmy’nin kılıcının ucunu yana devirirken Anita hayranlıkla alkışladı. Hantallığı karşısında genç hırsızın yüzü kızarırken Arutha, “Daha iyiydi,” dedi.

Jimmy ile temel kılıç hareketleri üzerinde çalışıyorlardı, Jimmy Arutha’nın verdiği altının bir kısmı ile satın aldığı bir meçi kullanıyordu. Bir aydır bu şekilde zaman geçiriyorlardı, Anita da onları izlemeye alışmıştı. Her zaman dikbaşlı olan Eliuzun Jimmy, Prenses etrafta olduğu zamanlar suspus oluyor, onunla konuştuğu zamanlarsa kıpkırmızı kesiliyordu. Arutha çocuk hırsızın, kendisinden sadece üç yaş büyük olan Prenses’e fena halde tutulduğundan artık emindi. Arutha Jimmy’nin sıkıntısını anlayışla karşılıyordu, çünkü kızın varlığı kendisinin de dikkatini dağıtıyordu. Kadınlığın henüz ilk yıllarında olmasına rağmen tam bir saraylı zerafetiyle hareket ediyordu, zeki ve eğitimliydi, ayrıca olgun bir güzellik havası taşıyordu. Arutha aklını Prenses’ten başka konulara Jimmy’den daha kolay verebiliyordu.

Kılıç oyunlarını çalıştıkları bodrum nemli ve hava akımı olmayan bir yerdi, bu yüzden kısa sürede havasız ve rutubetli bir hal alıyordu. Arutha, “Bugünlük bu kadar yeter, Jimmy,” dedi. “Hâlâ yaklaşmak için çok sabırsızsın, bu ölümcül olabilir. Çok hızlısın ve küçük yaşta öğreniyor olman senin için iyi, ama yetişkin erkeklerin sahip olduğu, kılıcı savuracak kol gücünden yoksunsun; bu da ölümcül olabilir. Unutma, kenarı kesmek için-”

“-ucu da öldürmek için,” diye tamamladı Jimmy utangaç bir sırıtışla. “Geniş bir kılıcı olan birine karşı neden dikkatli olmak gerektiğini anlıyorum. Darbeyi savuşturmak yerine karşılamaya çalışırsan kılıcını kırabilir, peki ama o dünyadışı savaşçılardan biri, şu sözünü ettiğin dev kılıçlardan biriyle saldıracak olursa ne olur?”

Arutha bir kahkaha attı. “Kimin daha hızlı koştuğu anlaşılır.” Arutha ve Jimmy’nin kahkahalarına Anita da katıldı. “Şaka bir yana,” dedi Arutha, “elinin ters tarafında kalmalısın. Büyük kılıçla rakibin bir tek hamle yapabilir, o zaman açığını yakalarsın-”

Kapı açıldı ve içeri Amos girdi, Martin ve Trevor Hull da yanındaydılar. Amos, “Başımıza kahrolasıca -lütfen bağışlayın Prenses’im. Arutha, başımıza gelebilecek en kötü şey geldi.”

Arutha bir bezle alnındaki teri kurularken, “Öylece durup da tahmin etmemi bekleme,” dedi. “Ne oldu?”

“Haber bu sabah geldi,” dedi Amos. “Guy Krondor’a dönüyor.”

“Neden?” diye sordu Anita.

“Anlaşılan Bas-Tyralı Lordumuz Shamata’ya girip sancağını da surlara çekmiş. Keshli komutan tüm cesaretini toplayıp göstermelik tek bir saldırı yapmış, sonra da göbeğini çatlatana dek koşarak evine kaçmış. Kral ile Kesh İmparatoriçesi arasında resmi bir anlaşma hazırlanana dek Guy’ın vekilleriyle boğuşmaları için geride bir avuç önemsiz soylu bırakmış. Guy’ın aceleyle buraya gelmesinin tek bir nedeni var.”

Anita usulca, “Kaçtığımı biliyor,” dedi.

“Evet, Majesteleri,” dedi Trevor Hull. “Şu Kara Guy kurnaz biri. Radburn’ün ekibi içinde bir casusu olmalı. Anlaşılan kendi gizli polisine bile fazla güvenmiyor. Neyse ki, sarayda babanıza sadık kişiler hâlâ var, yoksa bu gelişmeyi asla öğrenemezdik.”

Arutha Prenses’in yanına oturdu. “Eh, öyleyse hemen yola çıkmalıyız. Ya eve ya da Babama ulaşmak üzere Ylith’e doğru yelken açacağız.”

“Seçeneklere bakılırsa, iki seçenekten birini tercih etmek için fazla bir neden yok,” dedi Amos. “İkisinin de tehlikeleri ve avantajları var.”

Martin kıza baktıktan sonra, “Bana kalırsa Dükün savaş kampı genç bir kadın için pek uygun bir yer değil,” dedi.

Amos Arutha’nın yanına oturdu. “Crydee’de bulunman çok gerekli değil, en azından şu anda. Fannon ve Gardan becerikli adamlardır, ayrıca gerek olursa kız kardeşin de fena bir komutan olmadığını gösterecektir. Durumu senin yapacağın kadar iyi idare ederler.”

Martin, “Ama kendine şu soruyu sormalısın,” dedi. “Guy’ın Krondor’da sadece Erland’ın yanında yöneticilik yapmadığını, aksine tüm şehri eline geçirdiğini, Uzak Sahil’e yardım yollamayacağını ve tahta göz diktiğini öğrenince Baban ne yapacak?”

Arutha sert hareketlerle başını salladı. “Haklısın, Martin. Babamı iyi tanıyorsun. Bu iç savaş demek.” Üzüntüsü yüzünden okunuyordu. “Batı Orduları’nın yarısını çekip sahilden Krondor üzerine yollar ve Guy’ın kellesi şehir kapısında bir kazığa geçirilene kadar da durmaz. O zaman da yolunu çizmiş olur. Doğuya dönüp Rodric’in üzerine yürümek zorunda kalır. Kendisi tacı asla istemez, ama bir kez başladıktan sonra tam bir zafer ya da yenilgi almadıkça durmayacaktır. Ama bu arada biz de Batı’da Tsuranilere yeniliriz. Brucal yarım bir orduyla onları uzun süre oyalayamaz.”

“Bu iç savaş meselesi kulağa hiç de hoş gelmiyor,” dedi Jimmy.

Arutha başını eğdi. Alnını silerek, ıslak perçemlerinin altından baktı. “İlk Borric, üvey kardeşi olan Sahtekâr Jon’u öldürdüğünden beri, tam iki yüz elli yıldır iç savaş olmadı. Tüm Batı’nın Doğu’ya karşı saf tutacağı bu savaşın yanında, o savaş ancak bir kavga sayılırdı.”

Amos endişeli bir yüzle Arutha’ya baktı. “Tarihten pek anladığım söylenemez, ama bana kalırsa bahardaki Tsurani saldırısı sona erene dek babanı bu gelişmelerden haberdar etmemek, yapacağın en iyi şey olur."

Arutha içinden derin bir of çekti. “Yapacak başka bir şey yok. Crydee’ye yardım gelmeyeceğini biliyoruz. Ne yapacağıma en iyi dönünce karar verebilirim. Belki de konseyde Fannon ve diğerleriyle baş başa verip, Tsuraniler gelince uygulamak üzere bir savunma geliştirebiliriz.” Pes etmek üzere olan birinin ses tonuyla konuşuyordu. “Babam zamanı gelince Guy’ın planlarını öğrenecek. En iyi olasılıkla, Tsurani saldırısı bitene dek duymamasını umabiliriz. Belki o zamana dek durum da değişmiş olur.” Buna kendisinin de pek ihtimal vermediği ses tonundan anlaşılıyordu.

“Belki de Tsuraniler Elvandar’a saldırırlar,” dedi Martin, “ya da savaşı babana doğru taşırlar. Kim bilir?”

Arutha arkasına yaslanınca, Anita’nın elini usulca koluna koymuş olduğunu fark etti. “Önümüzdeki seçeneklere baksana,” dedi. “Ya büyük olasılıkla Crydee’yi ve Uzak Sahil’i Tsuranilere kaptıracağız ya da Krallık’ı iç savaşa sürükleyeceğiz. Tanrılar gerçekten Krallık’tan nefret ediyor olmalı.”

Amos doğruldu. “Trevor elinde bir gemi olduğunu söyledi. Birkaç gün içinde yelken açabiliriz. Şansımız varsa boğaz da oraya vardığımızda durulmuş olur.”

Kendi mağlubiyetinin karamsarlığı içinde yitip gitmiş olan Arutha onu duymadı bile. Krondor’a kendinden gayet emin . olarak gelmişti. Erland’ın desteğini kazanacak ve Crydee Tsuranilerden kurtulacaktı. Şimdi ise, yurdunda kalmış olsa karşılaşacağından çok daha çaresiz bir durumla yüz yüzeydi. Dakikalar boyu sessizce yanında oturan Anita hariç, herkes onu yalnız bıraktı.

Karanlık silüetler sessizce rıhtıma doğru ilerliyorlardı. Trevor Hull, Arutha ve arkadaşları ile on iki adamın başında sessiz sokakta ilerliyordu. Duvarlara yakın kalarak ilerliyorlar, Arutha birkaç metrede bir dönüp bakarak Anita’yı kontrol ediyordu. O da, karanlıkta güçlükle seçilebilen cesur gülümseyişlerle bu ilgiye karşılık veriyordu.

Arutha çevrelerini saran sokaklarda, bölgeyi şehir muhafızlarından ve Radburn’ün ajanlarından temizleyen yüzden fazla adam olduğunu biliyordu. Arutha ve diğerlerinin şehirden güvenle ayrılabilmeleri için Şakacılar kuvvet desteği sağlamışlardı. Önceki gece Hull, Dürüst Adam’ın hayli yüksek bir ücret karşılığında ablukadaki gemilerden birinin limandan “sürüklenerek” uzaklaşmasını ayarladığı haberini getirmişti. Dürüst Adam durumu ve Guy’ın Krondor Prensi olma planını öğrendiğinden beri, hiç de azımsanamayacak kaynaklarını Prens’in ve Anita’nın kaçmalarına yardımcı olmak için kullanıyordu. Anita, Hırsızlar Loncası’ndan olmayan birinin esrarengiz liderlerinin gerçek kimliğini hiç öğrenip öğrenemeyeceğini merak etti. Arutha’nın kulağına çalındığı kadarıyla, Şakacılar arasında bile pek azı onun kim olduğunu biliyordu.

Guy’ın şehre dönüşü yaklaşırken, Jocko Radburn’ün adamlarının aramaları artık iyice çığrından çıkmıştı. Sokağa çıkma yasağı başlatılmıştı ve rasgele seçilen evlere gece yarısı girilerek aramalar yapılıyordu. Şehirde bilinen her muhbir, ayrıca dilenci ve muhabbet tellallarının çoğu da zindana atılmış ve sorgulanmıştı, ama Radburn’ün adamları ne yaparlarsa yapsınlar, Prenses’in nerede saklandığını öğrenememişlerdi. Sokaklarda yaşayanlar Radburn’den ne kadar korksalar da, Dürüst Adam’dan daha çok korkuyorlardı.

Anita Hull’ın sessizce Amos’la konuştuğunu duydu. “Deniz Kırlangıcı adında bir abluka kırıcısı, tam da adına yaraşır bir gemi. Tüm büyük savaş gemileri Jessup’un filosuyla gittikleri için, limanda bundan daha hızlısı kalmadı. Batıya doğru hayli yolunuz var. Rüzgârlar ağırlıklı olarak kuzeye doğru esiyor, yani yolun büyük kısmı boyunca yelkenleri iyice açman iyi olur.”

“Trevor, Acı Deniz’i ben de biraz gezdim,” dedi Amos. “Yılın bu zamanında rüzgârların nasıl estiğini ben de herkes kadar bilirim.”

Hull homurdandı. “Pekâlâ, dediğin gibi olsun. Adamların ve Prens’in altını gemide emniyetteler, göründüğü kadarıyla Radburn’ün adamlarının da durumdan haberi yok. Fare deliğini gözetleyen bir kedi gibi hâlâ Şafak Rüzgârı’nı izliyorlar, ama Deniz Kırlangıcı’na kimse bakmıyor. Bir komisyoncuyla sahte evraklar düzenleyerek geminin satılık olduğunu duyurduk, yani abluka olmasa bile bir süre onun limandan ayrılacağını ummazlar.”

Doklara ulaşınca, bekleyen bir sandala doğru hareketlendiler. Boğuk sesler duyan Arutha, Şakacıların ve Trevor’ın kaçakçılarının Radburn’ün gözcülerini hakladıklarını anladı.

Derken arkadan bağırışlar yükseldi. Kılıç şakırtıları sabahın sessizliğini bozdu ve Arutha Hull’ın, “Sandala!” diye bağırdığını duydu.

Dokların tahtaları üzerinde koşturan çizmelerin sesleri birbirine karışırken civar sokaklardan sayısız Şakacı fırlayarak, kaçışa engel olmaya çalışan herkesin yolunu kesmeye başladılar.

Rıhtımın sonuna ulaşıp merdivenden hızla sandala indiler. Anita aşağıya sağ salim inene dek Arutha merdivenin başında bekledi, sonra o da döndü. Ayağını en üstteki basamağa koyduğu anda, yaklaşan nal sesleri duydu ve Şakacıları ezip geçen atları gördü. Bas-Tyra’ya özgü siyah ve altın sarısı giysiler içindeki atlılar, kendilerini durdurmaya çalışanlardan kurtulmak için kılıçlarını savuruyorlardı.

Martin sandaldan seslendi ve Arutha aceleyle merdivenden indi. Sandala bindiği anda yukarıdan bir ses, “Elveda!” diye bağırdı.

Anita başını kaldırınca, yüzünde gergin bir sırıtışla dokun kenarından sarkmış olan Eliuzun Jimmy’yi gördü. Arutha, herkes çocuğu saklandıkları yerde sanırken onun nasıl olup da yanlarına gelebildiğini anlayamamıştı. Silahsız çocuğu gören Prens ani bir tepki verdi. Uzun kılıcını kemerinden çözüp yukarıya fırlattı. “Al, güle güle kullan!” Jimmy saldıran bir yılan çevikliğiyle kını havada yakaladı, sonra gözden kayboldu.

Tayfalar tüm güçleriyle küreklere asıldılar ve sandal hızla doklardan uzaklaştı. Çarpışma sesleri iyice yükselirken rıhtımlarda fenerler belirdi. Henüz gün bile doğmamış olmasına rağmen, limandaki gemi ve kargoları korumakla görevli kişilerin “O geçen neydi?” ve “Kimdir o?” diye bağırdıkları duyuluyordu. Anita başını arkaya çevirmiş, geride olanları görmeye çalışıyordu. Başka fenerler de getirildiği sırada rıhtımda bir ateş parladı. Bezler altında, büyük balyalar halinde saklanan bir şeyler patlayarak alev almıştı.

Sandaldakiler dövüşü artık açıkça görebiliyorlardı. Hırsızların çoğu şehrin sokaklarına kaçışıyor ya da limanın buz gibi sularına atlıyorlardı. Arutha, Trevor Hull’ın kır saçlı ya da Eliuzun Jimmy’nin ufak tefek silüetlerini hiçbir yerde göremiyordu. Sonra, daha önceki gibi basit bir tunik giymiş olan Jocko Radburn’ü açıkça gördü. Radburn dokun kenarına gelmiş, uzaklaşan sandalı izliyordu. Kılıcıyla kaçan sandalı işaret edip, kargaşada yitip giden bir şeyler bağırdı.

Arutha arkasına dönünce tam karşısında oturan Anita’yı gördü, başlığını geriye atmış, yüzü rıhtımdan gelen ışığın parıltısında açıkça görülüyordu. Kıyıdaki gözcü onun bakışlarını gördü, kızsa fark edildiğinden habersizdi. Arutha pelerininin başlığını hemen kızın yüzüne kapatarak onu soylu havasından sıyırdı, ama biliyordu ki, artık olan olmuştu. Tekrar geriye baktığında Radburn’ün, doklardan geriye çekilerek kaçan Şakacıların peşindeki adamlarına emirler yağdırdığını gördü. Orada tek başına dikildi, sonra döndü ve sandal Deniz Kırlangıcı’na. ulaşana dek gözden kayboldu.

Hepsi gemiye biner binmez Amos’un tayfaları palamarları çözüp, yelkenleri açmak üzere dağıldılar. Deniz Kırlangıcı limandan açılmaya başladı.

Liman ablukasındaki, vaat edilen açıklık göründü ve Amos gemiyi oraya doğru yöneltti. Yollarını kesmek için herhangi bir harekete girişilemeden geçmiş ve bir anda kendilerini limanın dışında, açık denizde bulmuşlardı.

Krondor’dan kurtulduklarını fark edince Arutha tuhaf bir neşe hissetti. Sonra Amos’un küfür ettiğini duydu. “Bakın!”

Sökmeye henüz yüz tutmuş şafağın ilk ışıklarında Arutha, Amos’un işaret ettiği yerdeki loş silüete baktı. Limana girerken gördükleri üç direkli savaş gemisi Soylu Griffin dalgakıranın arkasında, şehrin hiçbir noktasından görülemeyecek bir yerde demirliydi. “Onun da Jessup’ın filosuyla birlikte gittiğini sanıyordum,” dedi Amos. “Şu Radburn’ün kurnazlığına lanet olsun. O gemiye biner binmez peşimize düşerler.” Bağırarak tüm yelkenlerin açılmasını emrettikten sonra geride kalan gemiyi izledi. “Yerinizde olsam Ruthia’ya dua ederdim, Majesteleri. O gemi yola çıkmadan yeterince zaman kazanabilirsek, hâlâ kurtulabiliriz. Ama Şans Tanrıçası’nın vereceği iyi talihin her kırıntısına da ihtiyacımız olacak.”

Sabah berrak ve soğuktu. Amos ve Vasco tayfaların çalışmalarını takdirle izliyorlardı. Deneyimsiz adamların yerine, Trevor Hull’ın tek tek seçtiği adamlar getirilmişti. İşlerini çabuk ve iyi yapıyorlar, Deniz Kırlangıcı da son hızla batıya doğru yol alıyordu.

Anita’ya aşağıda bir kamara verilmişti, Arutha ve Martin ise güvertede, Amos’un yanındaydılar. Gözcü ufkun açık olduğunu bildirdi.

“Şanslarımız eşit sayılır, Majesteleri,” dedi Amos. “O devasa gemiyi ellerinden geldiğince çabuk hareket ettirdilerse, ancak bir iki saat çalabilmişiz, demektir. Kaptanları yanlış rotayı da seçebilir, ama Jessup’un deniz pususundan uzak durmaya çalıştığımızı anlarlarsa, büyük olasılıkla Kesh sahiline yakın kalarak yol alırlar, bizi kaybetmektense bir Kesh savaş gemisine rastlama riskini göze alacaklardır. Onlara rastlamadan iki gün yol almadıkça içim rahat etmeyecek.

“Ama hemen yola çıkmış olsalar bile, her saat aradaki mesafeyi ancak biraz kapatabilirler. Bu yüzden, bizi gördüklerine emin olana dek hepimiz biraz dinleneceğiz. Aşağı inin, bir şey olursa sizi çağırırım.”

Arutha başını sallayarak yanından uzaklaştı. Martin de onu izledi. Martin’e iyi uykular dileyerek Avcıustası’nın Vasco ile paylaştığı kamarasına girişini izledi. Arutha kendi kamarasına girdi ve Anita’nın yatağında oturduğunu görünce durdu. Yavaşça kapıyı kapatarak, “Kendi kamaranda uyuduğunu sanıyordum,” dedi.

Kız hafifçe başım salladı, sonra birden aralarındaki kısa mesafeyi hızla geçerek başını onun göğsüne yasladı. Hıçkırıklar arasında, “Cesur olmaya çalıştım, Arutha,” dedi, “ama çok korkuyorum.”

Arutha bir an ne yapacağını bilemez bir halde kalakaldı, sonra onu nazikçe kollarının arasına aldı. Kendine güven pozu yıkılmış ve Arutha onun ne kadar genç olduğunu fark etmişti. Saray eğitimi ve tavırları, bir ay boyunca kaba saba Şakacıların yanında kendini idare etmesini sağlamıştı, ama taşıdığı bu maske baskıya daha fazla dayanamamıştı. Arutha onun saçlarını okşayarak, “Her şey düzelecek,” dedi.

Onu yatıştıracak başka şeyler de söyledi, ama bu kadar yakın olmasının verdiği rahatsızlıkla, ne söylediğinin kendisi de farkında değildi. Onu hâlâ bir kız çocuğu gibi görmesine neden olacak kadar genç, ama aynı zamanda bu görüşten kuşku duymasına neden olacak kadar da büyüktü. Sarayın genç kadınlarıyla Roland gibi neşeyle flört etmeyi hiç becerememiş, ciddi konuşmaları tercih etmiş, bu da kadınların kendisinden soğumasına neden olmuştu. Lyam gibi sarı saçları, yakışıklılığı ve gülen, rahat tavırlarıyla onların dikkatini de çekememişti. Genel olarak kadınlar onu huzursuz ediyorlardı ve bu kadın -ya da kız, karar veremiyordu- onu her zaman olduğundan daha huzursuz ediyordu.

Gözyaşları dinince onu küçük kamaradaki tek sandalyeye oturttu, kendisi de yatağa oturdu. Kız bir kez burnunu çektikten sonra, “Özür dilerim, bu çok yakışıksız,” dedi.

Arutha birdenbire güldü. İçten bir ifadeyle, “Ne kızsın ama!” dedi. “Senin yerinde ben olup da kendimi saraydan kaçırtsam, katil ve hırsızların arasında saklansam ve Radburn’ün çakallarını atlatsam, çoktan darmadağın olmuştum,” dedi.

Kız elbisesinin kolundan küçük bir mendil çıkarıp zarif bir hareketle burnunu sildi. Sonra ona bakarak gülümsedi. “Bunu söylediğin için teşekkürler, ama bence sen daha iyisini yapardın. Son birkaç haftadır Martin senden çok söz etti, ona göre çok cesur bir adamsın.”

Arutha bu ilgi karşısında utanmıştı. “Avcıustası’nın her şeyi abartmak gibi bir huyu var,” dedi, bunun yalan olduğunu kendisi de bilerek. Konuyu değiştirdi. “Amos o gemiyi iki gün boyunca görmezsek kurtulacağımızı söylüyor.”

Kız bakışlarını indirdi. “Bu iyi.”

Uzanıp kızın yanağındaki bir gözyaşını sildi, sonra utanarak elini geri çekti. “Crydee’de yanımızda, Guy’ın çevirdiği dolaplardan uzakta ve güvende olacaksın. Kız kardeşim seni evimizde iyi ağırlar.”

Belli belirsiz gülümsedi. “Yine de annem ve babam için endişeleniyorum.”

Arutha kızın korkularını gidermek için elinden geleni yapıyordu. “Sen Krondor’dan güven içinde ayrıldığına göre, Guy anne ve babana zarar vermekle bir şey elde edemez. Babanı hâlâ bir evlilik anlaşması imzalamaya zorlayabilir, ama Erland artık bunu kabul etse de, sana bir zarar gelmez. Sen ondan uzakta olacağın için bu sadece boş bir nikâh olur. Bütün bunlar sona ermeden önce sevgili kuzenim Guy ile hesaplaşacağız.”

Kız iç çekti, sonra yüzündeki gülümseme yayıldı. “Teşekkürler, Arutha. Sayende kendimi daha iyi hissediyorum.”

Arutha ayağa kalkarak, “Uyumaya çalış,” dedi. “Ben de şimdilik senin kamaranı kullanacağım.” Kız gülümseyerek Arutha’nın yatağına uzandı. Arutha çıkarken kapıyı kapattı. Birdenbire dinlenmeye pek ihtiyacı olmadığını hissederek güverteye döndü. Amos dümencinin yanında durmuş, gözlerini geriye dikmişti. Arutha yanına yaklaştı. “Orada, ufukta, görebiliyor musun?” dedi Amos.

Arutha gözlerini kısınca, gökyüzünün mavisi üzerinde küçük, beyaz bir zerrecik gördü. “Radburn mü?”

Amos kıç yatırmasından aşağıya tükürdü. “İyi bildin. Başlangıçta açtığımız ara giderek kapanıyor. Ama dedikleri gibi, kıçtan yapılan takip uzun bir takiptir. Günün geri kalanı boyunca arayı yeterince koruyabilirsek, gece onları atlatabiliriz -tabii ayların geçişimizi aydınlatmasına engel olacak kadar bulut olursa.”

Arutha bir şey söylemeden, ufuktaki zerreciği izledi.

Gün boyunca, peşlerindeki geminin ağır ağır büyümesini izlemişti. Küçük zerrecik başlangıçta çıldırtıcı bir ağırlıkla, şimdi ise endişe verici bir hızla büyüyordu. Arutha artık bulanık bir beyazlıktan ibaret olmayan yelkenlerini açıkça seçebiliyor, direğin ucunda da kuşkusuz Guy’ın sancağı olan siyah bir noktacık görebiliyordu.

Amos hızla yol alan Deniz Kırlangıcı’nın tam karşısında batan güneşe baktı, sonra peşlerindeki gemiye döndü. Yukarıdaki gözcüye, “Onu seçebiliyor musun?” diye bağırdı.

Gözcü aşağıya, “Üç direkli savaş gemisi, Kaptan,” diye bağırdı.

Amos Arutha’ya baktı. “Soylu Griffin. Bizi güneş batarken yakalar. On dakika daha ileride olsak ya da saklanabileceğimiz bir hava olsaydı ya da onlar birazcık daha yavaş olsalardı...”

“Ne yapabilirsin?”

“Pek fazla şey değil. Tam rüzgâr alırken bizden daha hızlı, yelken numaralarıyla atlatamayacağımız kadar hızlı. Tam yaklaştığı sırada kemere dönsem, araya biraz mesafe koyabiliriz, ikimiz de hız kaybederiz, ama onlar bir süre daha o hızla yol alırlar. Sonra yelkenleri rüzgâra göre düzeltir düzeltmez bizi yakalarlar. Ama o zaman da güneye doğru yönelmiş oluruz, bu kıyı kesiminde de oldukça zorlu sığlıklar ve kayalıklar var, buraya da pek uzak değiller. İş şansa kalır. Hayır, rüzgârüstü tarafından gelirler. Yanımıza geldiklerinde uzun direkleri rüzgârımızı keser ve bir izin bile istemeden gemiye çıkacak kadar yaklaşıverirler.”

Arutha bir yarım saat daha yaklaşan gemiyi izledi. Martin de güverteye gelerek, iki gemi arasındaki mesafenin her dakika birkaç metre daha azalışını izledi. Amos gemiyi rüzgârı tam alacak şekilde tutarak son hızla ilerlemesini sağlıyor, ama diğer gemi yine de yaklaşıyordu.

“Lanet olsun!” dedi Amos, öfkesinden neredeyse köpürecekti. “Doğuya doğru kaçıyor olsak karanlıkta izimizi kaybettirirdik, ama birazdan güneş batınca, akşam gökyüzünde silüetimiz ortaya çıkacak. Biz onları göremezken onlar bizi hâlâ görebiliyor olacaklar.”

Güneş batarken kovalamaca devam ediyordu. Güneş kara-yeşil renkli denizin üzerinde öfkeli, kızıl bir top gibi ufka yaklaşırken, savaş gemisi bin metreden daha yakından izliyordu onları.

“O devasa kundaklı yaylarla donanıma zarar vermeyi ya da güverteyi dümdüz etmeyi deneyebilirler,” dedi Amos, “ama kız gemide olduğu için Radburn ona zarar verme korkusuyla bu riske girmeyebilir.”

Dokuz yüz, sekiz yüz metre, Soylu Griffin önlenemez bir süratle üzerlerine geliyordu. Arutha halatlar arasında küçük silüetler halindeki, batan güneşin kızıla boyadığı yelkenlerin önünde kapkara duran figürleri seçebiliyordu.

Peşlerindeki gemi beş yüz metreye kadar yaklaştığı sırada gözcü, “Sis!” diye bağırdı.

Amos yukarı baktı. “Ne tarafta?”

“Güneybatıda. Bir mil ya da daha uzakta.”

Amos hemen kıç tarafa doğru koştu, Arutha da onu izledi. Uzakta güneş batarken, sol tarafta kara denizin üzerinde uzanan puslu, beyaz hattı görebiliyorlardı. “Tanrılar adına!" diye bağırdı Amos. “Bir şans doğdu.”

Amos dümenciye güneybatıya kırmasını bağırarak kıç tarafına doğru koştu, Arutha da bir adım arkasından onu izliyordu. Kıça ulaştıklarında, yaptıkları dönüşün iki gemi arasındaki mesafeyi yarıya indirdiğini gördüler. Amos, “Martin,” dedi, “dümencilerine nişan alabilir misin?”

Martin gözlerini kısarak, “Biraz karanlık, ama zor bir hedef değil,” dedi.

“Onu rotasından çıkarmayı denesene.”

Martin yanından hiç ayırmadığı yayını çıkarıp ayarladı. Bir yardalık bir ok çıkarıp, yaklaşan gemiye döndü. Geminin sallanmasına karşı ağırlığını dengeleyerek bekledi, sonra oku bıraktı. Ok öfkeli bir kuş gibi suyun üzerinde bir yay çizerek, peşlerindeki geminin kıç tarafının üzerinden arkasına uçtu.

Martin okun uçuşunu izledi, sonra kendi kendine, “Ah,” diye mırıldandı. Akıcı, tek bir hareketle bir ok daha çıkarıp yayına yerleştirdi ve çekip bıraktı. Ok ilkiyle aynı yolu izledi, ama diğer geminin arkasını aşıp gitmek yerine kıç yatırmasına saplanarak, dümencinin başının yalnızca birkaç santimetre yukarısında titreyerek kaldı.

Deniz Kırlangıcı’ndakiler, Soylu Griffin’ın dümencisinin dümeni bırakıp kendini güverteye attığını görebiliyorlardı. Savaş gemisi rotasından çıkıp uzaklaşmaya başladı. Martin, “İyi bir atış için biraz fazla rüzgâr var,” dedikten sonra, ilkinden birkaç santimetre daha yakına bir başka ok yollayarak dümeni başıboş bıraktı.

İki gemi arasındaki mesafe ağır ağır artmaya başladı ve Amos tayfalarına döndü. “Herkese duyurun. Ben sessizlik emri verdikten sonra fısıldayan bile olursa balıklara yem olur.”

Savaş gemisi bir dakika kadar başıboş yol aldı, sonra rotasına döndü. “Görünüşe bakılırsa bize tam cephelerini dönmeyecekler, Amos,” dedi Martin. “Yelkenlerin içinden kimseyi vuramam.”

“Hayır, ama baş taraftaki şu herifleri mancınıklarının başından uzak tutabilirsen minnettar olurum. Galiba Radburn’ü fena kızdırdın.”

Martin ve Arutha, mancınıkçıların silahlarını hazırladıklarını gördüler. Avcıustası peşlerindeki geminin baş tarafına doğru bir dizi ok gönderdi, biri daha yolunu yarılamamışken bir tane daha atıyordu. İlk ok bir adamı bacağından vurarak devirdi, diğerleri de korunmak için kaçıştılar.

“Sis tam karşımızda, Kaptan!” diye bir bağırış geldi yukarıdan.

Amos dümencisine döndü. “Tam yol iskele.”

Deniz Kırlangıcı güneye doğru kırdı. Soylu Griffin peşini hiç bırakmıyordu, artık dört yüz metreden daha yakındı. Rotalarını değiştirdikleri anda da rüzgâr durdu. Sis duvarına yaklaşırken Amos Arutha’ya, “Orada osuruk kadar bile rüzgâr olmaz,” dedi, “dalgalanan bezlerin sesinin bizi ele vermemesi için yelkenleri toplatıyorum.”

Bir anda gri ve bulanık, güneş ufukta batarken hızla kararan bir sis duvarına girdiler. Savaş gemisi gözden kaybolur kaybolmaz Amos, “Yelkenleri toplayın!” dedi.

Tayfalar yelkenleri çekince gemi hemen yavaşladı. Ardından Amos, “Tam yol sancak, sessizliğin başladığını duyurun,” dedi.

Gemi bir anda bir mezarlık kadar sessizleşti. Amos Arutha’ya dönüp, “Burada batıya akan akıntılar var,” diye fısıldadı. “Kendimizi onlara bırakacak ve Radburn’ün kaptanının yalnızca Kraliyet Denizi’ni tanıdığını umacağız.”

Dümenciye, “Dümeni ortaya al,” diye fısıldadı. Vasco’ya dönerek, “Serenleri bağlasınlar,” dedi. “Yukarıdakiler de hiç kıpırdamasınlar. ”

Arutha birden sessizliğin ayırımına vardı. Kovalamacanın patırtısından, esen serin kuzey rüzgârından, serenlerde şarkı söyleyen ip ve bezlerden, durmaksızın dalgalanan yelkenlerden sonra bu boğuk sis duvarı olağanüstü derecede sessizdi. Arada bir kıpırdayan bir serenin gıcırtısı ya da bir ipin şaklaması, karanlıkta duyulan tek sesti. Sonsuz gibi görünen gecede dakikalar korkuyla geçiyordu.

Sonra bir alarm veriliyormuşçasına, bir gemi ve insan sesleri duydular. Cılız rüzgârda ilerlerken hışırdayan yelken bezlerinin sesleri dört bir yandan yankılanıyordu. Arutha dakikalar boyunca bir şey göremedi, sonra arkalarında, kuzeydoğudan güneybatıya doğru hareket eden zayıf bir ışık karanlığı deldi, Soylu Griffin’in fenerleriydi bunlar. Deniz Kırlangıcı’ndaki herkes, güvertedekiler de, yukarıdakiler de yapacakları bir gürültünün suyun üzerinde kolayca taşınacağı korkusuyla hiç kıpırdamadan duruyorlardı. Diğer gemiden “Lanet olsun, sessiz olun biraz! Kendi gürültümüzden onları duyamıyoruz!” bağırışları geliyordu. Sonra bir anda her yer, Soylu Griffin’in yelken ve iplerinin yalpalanmaları dışında sessizliğe büründü.

Karanlıkta beklerken ne kadar zaman geçtiğini bilemiyorlardı. Sonra korkunç, yıldırım düşmesi gibi bir gıcırtı, ezilen tahtaların çıkardığı bir kırılma sesi duyuldu. Bir anda her yeri çığlık çığlığa bağıran adamların panik halindeki haykırıştan sardı.

Amos diğerlerine döndü, karanlıkta hayal meyal seçiliyorlardı. “Kayalıklara bindirdiler. Seslere bakılırsa omurgayı tam altından parçalamışlar. Artık hepsi ölü adamlar.” Dümenin kuzeybatıya, sığlık ve kayalıklardan uzağa kırılmasını emretti ve denizciler aceleyle yelkenleri açmaya koyuldular.

“Kötü bir ölüm şekli,” dedi Arutha.

Güverteye getirilen fenerlerin ışığıyla biraz aydınlanan Martin omuzlarını silkti. “İyisi var mıdır ki? Daha kötülerini de gördüm.”

Arutha güverteden ayrılırken boğulan adamların cılız, acınası bağırışları hâlâ duyuluyor, Vasco’nun geminin harekete geçmesi yolundaki dünyevi seslenişleriyle ürkütücü bir tezat oluşturuyordu. Kamara iskelesinin kapısını kapatıp, sinir bozucu sesleri dışarıda bıraktı. Kendi kamarasının kapısını sessizce açınca, pencere kanadının arkasındaki bir mumun cılız ışığında uyuyan Anita’yı gördü. Kestane rengi saçları dağılmış, neredeyse simsiyah görünüyordu. Kapıyı örtmeye başlamıştı ki kızın, “Arutha?” dediğini duydu.

İçeri girdi, kız loş ışıkta kendisini izliyordu. Yatağın kenarına oturdu. “İyi misin?” diye sordu.

Anita başıyla onaylayıp gerindi. “Çok derin uyumuşum.” Gözleri büyüdü. “Her şey yolunda mı?” Doğrulup yüzünü onunkine yaklaştırdı.

Arutha uzanıp onu kollarıyla sararak kendine doğru çekti. “Her şey yolunda. Artık kurtulduk.”

Kız iç çekip, başını onun omzuna yasladı. “Her şey için teşekkür ederim, Arutha.”

Arutha bir şey söylemedi, birden güçlü bir koruma duygusuna, Anita’yı tehlikelerden koruyup esirgeme duygusuna kapılmıştı. Uzun saniyeler boyunca öylece oturdular, sonra Arutha kabaran duygularını bastırdı. Biraz geri çekilerek, “Herhalde acıkmışsındır," dedi.

Kız içten, neşeli bir sesle güldü. “Evet, aslına bakarsan açlıktan ölüyorum.”

“Aşağı bir şeyler göndertirim,” dedi, “ama korkarım, Şakacıların verdiklerinin yanında bile yavan kalacak.”

“Fark etmez.”

Güverteye çıkıp bir denizciye Prensese hemen bir şeyler getirmesini söyledi, döndüğünde ise onu saçını tararken buldu. Kız, “Herhalde berbat görünüyorumdur,” dedi.

Arutha birden içinde yükselen bir gülme hissini bastırmak zorunda kaldı. Nedenini kendisi de bilmiyordu, ama açıklanamaz bir mutluluk içindeydi. “Hiç de değil,” dedi. “Hatta çok güzel görünüyorsun.”

Kız saçını taramayı bıraktı, Arutha kızın bir an son derece çocuksu, bir an sonra ise bir o kadar kadınsı görünmesi karşısında hayret içindeydi. Kız ona gülümsedi. “Krondor’a son geldiğin zaman, Babamın sarayındaki akşam yemeğinde seni gizlice izlediğimi hatırlıyorum.”

“Beni mi? Tanrı aşkına, neden?”

Kız soruyu duymazdan geldi. “Seni o zaman da yakışıklı bulmuştum, ama biraz katıydın. Bir çocuk seni görebilmem için beni havaya kaldırmıştı. Babanın yanındakilerden biriydi. Adını unuttum, ama bir büyücünün çırağı olduğunu söylemişti.”

Arutha’nın gülümsemesi silindi. “O Pug idi.”

“Ne oldu ona?”

“Savaşın ilk yılında kayboldu.”

Kız fırçasını bıraktı. “Üzüldüm. Haşarı bir çocuğa nazik davranmıştı.”

“İyi bir çocuktu, cesurca şeylerin üstesinden gelirdi, kız kardeşim için de çok özel biriydi. O kaybolduktan sonra uzun süre yas tuttu.” Karamsarlığından sıyrılarak, “Şimdi, Krondorlu bir Prenses neden uzak ve taşralı bir kuzenini gizlice gözlesin ki?” dedi.

Anita uzun bir an boyunca Arutha’yı süzdükten sonra, “Seni görmek istedim, çünkü babalarımız evlenmemizin muhtemel olacağını düşünüyorlardı,” dedi.

Arutha donakalmıştı. Tekrar toparlanmak için tüm gücünü kullanması gerekti. Odadaki tek sandalyeyi çekip oturdu. Anita, “Baban sana bundan hiç söz etmedi mi?” dedi.

Söyleyecek uygun bir şey bulamayan Arutha yalnızca olumsuz anlamda başını salladı.

Anita onayladı. “Biliyorum, savaş ve bir sürü şey. Sen Rillanon’a gittikten sonra her şey gerçekten çok karıştı.”

Arutha yutkundu, ağzının kuruduğunu hissediyordu. “Babalarımızın bizim... evliliğimiz hakkındaki şu planları da neyin nesi?”

Arutha Anita’ya baktı, kızın yeşil gözlerinde parlayan yalnızca titrek mum ışığı değildi. “Korkarım ki, devlet meseleleri. Babam taht üzerindeki hakkımı güçlendirmek istiyordu, Lyam da büyük oğul olduğu için çok tehlikeliydi. Sen idealdin, çünkü Kral buna karşı çıkmazdı... ya da o zaman çıkmadı. Şimdi Guy peşimde olduğuna göre, sanırım Kral da bunu onaylar.”

Arutha birden sinirlenmişti, nedenini kendisi de bilmiyordu. “Herhalde bize de danışmazlar!” Sesi yükselmişti.

“Lütfen, bunları yapan ben değilim.”

“Üzgünüm, seni kırmak istemedim. Ama evlenme konusunu hiç düşünmemiştim, hele devlet meseleleri yüzünden.” Çarpık sırıtışı yeniden belirdi. “Bu genellikle en büyük erkek evlatları ilgilendirir. Biz ikinci evlatlar genellikle bulabildiğimizin en iyisiyle yetinmek zorunda kalırız, yaşlı, dul bir kontes ya da zengin bir tüccarın kızıyla.” Durumu hafife alarak geçiştirmeye çalışıyordu. “Şansımız varsa, bu zengin bir tüccarın güzel kızı olur, ama çoğu zaman şansımız yoktur.” Neşeli olmayı beceremeyince yerine oturdu. Nihayet, “Anita,” dedi, “Crydee’de ne kadar kalman gerekiyorsa o kadar kalacaksın.” “Tsuraniler yüzünden bu bir süre için tehlikeli olabilir, ama bunu da bir şekilde hallederiz; belki de seni Carse’a göndeririz. Bu savaş bitince güvenle evine döneceksin; söz veriyorum. Ve asla, asla kimse seni isteğin dışında bir şey yapmaya zorlayamayacak. ”

Kapının çalınmasıyla konuşmaları kesildi ve bir denizci içeri girerek dumanı tüten bir kâse balıklı sebze çorbası, kuru ekmek ve bir tabak tuzlanmış domuz eti getirdi. Denizci yemekleri masaya bırakıp bir kadeh şarap doldururken Arutha Anita’yı izledi. Denizci çıkınca kız da yemeye başladı.

Arutha onunla havadan sudan sohbet etti, kızın açık, çekici edası onu bir kez daha büyülemişti. Nihayet iyi geceler dileyip kapıyı kapattığı zaman birdenbire, devlet evliliği fikrinin onu pek de rahatsız etmediğini fark etti. Güverteye çıktı; sis kalkmış, bir kez daha hafif bir meltemle yol alıyorlardı. Gökyüzündeki yıldızlara baktı ve yıllardır ilk kez mutlulukla ıslık çalmaya başladı.

Martin ve Amos dümenin yanında bir şarap tulumunu paylaşıyor, alçak sesle konuşuyorlardı. Amos, “Prens bu gece alışılmadık derecede neşeli görünüyor,” dedi.

Martin bir pipodan uzun bir nefes çekti, dumanı rüzgârda hemen dağıldı. “Bahse girerim ki, bu neşesinin kaynağından kendisinin de haberi yoktur. Anita henüz küçük, ama ilgisini uzun süre görmezden geleceği kadar da küçük değil. Kız aklına koyduysa, ki bence koymuş, onu bir yıla kalmadan ele geçirir. O da seve seve yakalanır.”

Amos güldü. “Ama bunu kolay kolay itiraf etmez. Bahse girerim ki, genç Roland mimberin önüne Anita’dan önce geçirilecek.”

Martin başını salladı. “Buna bahis mi diyorsun. Roland paçayı kaptıralı yıllar oluyor. Anita’nın daha yapması gereken şeyler var.”

“Yani sen hiç âşık olmadın mı, Martin?”

“Hayır, Amos,” dedi Martin. “Tıpkı denizciler gibi, ormancılardan da iyi koca olmaz. Uzun, yorucu günler, hatta haftalar boyunca hiç eve uğramadan, yapayalnız. Bu da onları içe dönük, yalnız tipler yapar. Ya sen?”

“Sözünü etmeye değecek bir şey olmadı,” dedi Amos. “Yaşlandıkça, neler kaçırdığımı daha çok düşünür oluyorum.”

“Ya karşına bir fırsat çıkarsa?”

Amos gülerek, “Sanmam, Martin,” dedi, “sanmam.”

Gemi rıhtıma yanaşırken Fannon ve Gardan atlarından indiler. Arutha Anita’yı iskeleden indirip, Crydee’nin Kılıçustası ile tanıştırdı.

“Crydee’de tahtırevanımız yok, Majesteleri,” dedi Fannon, “ama hemen bir at arabası getirtirim. Şatoya kadar yolumuz uzun.”

Anita gülümsedi. “Ata binebilirim, Kılıçustası Fannon. Fazla hırçın olmayan her at işimi görür.”

Fannon adamlarından ikisine ahıra gidip Carline’in binek atlarından birini ve uygun bir eyer getirmelerini emretti. Arutha, “Haberler nedir?” diye sordu.

Fannon Prens’i biraz uzağa çekerek, “Dağlarda karların erimesi gecikti, Majesteleri, bu yüzden henüz ciddi bir Tsurani hareketi yok. Küçük sınır karakollarından birkaçına baskınlar yapıldı, ama buraya baharda bir saldırı olacağına dair hiçbir alamet yok. Belki de babanıza doğru hareket ederler.”

“Umarım haklısındır, çünkü Krondor garnizonunun büyük bir kısmı Babamın yanında.” Krondor’da olanları ana hatlarıyla çabucak anlattı, Fannon da dikkatle dinledi.

“Babanın kampına gitmemekle iyi yapmışsın. Bence durumu doğru değerlendirmişsin. Dük Borric ordusuyla Guy’a karşı yürürken büyük bir Tsurani saldırısıyla karşılaşmasından daha büyük bir felaket olamazdı. Bir süre bunu kendimize saklayalım. Baban olanları eninde sonunda öğrenecektir, ama Guy’ın ihanetini öğrenmesi ne kadar zaman alırsa, Tsuranileri bir yıl daha körfezde tutma şansımız da o kadar artar.”

Arutha sıkıntılıydı. “Bu uzun süre devam edemez, Fannon. Bu savaşı bir an önce sona erdirmeliyiz.” Bir an için geri dönünce, şehir halkının ağızları açık bir halde Prenses’i izlediklerini gördü. “Yine de, en azından Tsuranilere karşı bir şeyler düşünecek kadar zamanımız var, tabii bir şey düşünebilirsek.”

Fannon bir an düşündü, ağzını açtı, sonra durdu. Ciddi, âdeta acı dolu bir ifadeye büründü. Arutha, “Ne oldu, Kılıçustası?” dedi.

“Sizi acı ve üzücü bir haberle karşılıyorum, Majesteleri. Toprak Beyi Roland öldü.”

Arutha bu haber karşısında yıldırım çarpmışa dönmüştü. Bir an için Fannon’un tatsız bir şaka yaptığını sandı, aklı duyduklarını kabullenmek istemiyordu. Nihayet, “Ne... nasıl?” dedi.

“Haberi üç gün önce Baron Tolburt’ten aldık, o da büyük acı içinde. Toprak Beyi bir Tsurani baskını sırasında öldürülmüş.”

Arutha tepedeki şatoya baktı. “Ya Carline?”

“Tahmin edeceğiniz gibi. Ağlıyor, ama iyi dayandı.”

Arutha boğazında düğümlenen hıçkırıkları bastırdı. Anita, Amos ve Martin’in yanına dönerken yüzü taştan bir maske gibiydi. Krondor Prensesi’nin rıhtımda olduğu haberi duyulmuştu. Fannon ve Gardan’ın yanında gelen askerler sessizce onun çevresini sarmış, şehir halkını uygun bir mesafede tutarlarken Arutha da kötü haberi Amos ve Martinle paylaştı.

Az sonra atlar geldi ve şatoya doğru yola çıktılar. Arutha atını mahmuzlayıp önden gitti, diğerleri saray avlusuna girmeden o atından inmişti bile. Hizmetkârların çoğu onu bekliyorlardı, fazla formalitelere girmeden Kâhya Samuel’e, “Krondor Prensesi konuğumuz olacak,” diye seslendi. “Odaları hazırlattır. Büyük salona dek ona eşlik et ve birazdan yanına geleceğimi söyle.”

Prensleri geçerken hemen esas duruşa geçen muhafızların arasından içeri girdi. Carline’in dairesine gelip kapıyı çaldı.

İçeriden gelen yumuşak ses, “Kimsiniz?” dedi.

“Arutha.”

Kapı hemen açıldı ve Carline kendini kardeşinin kollarına atıp ona sımsıkı sarıldı. “Ah, döndüğüne öyle sevindim ki. Bilemezsin.” Bir adım gerileyip ona baktı. “Özür dilerim. Atla seni karşılamaya gelecektim, ama bir türlü kendimi toparlayamadım.”

“Fannon az önce haberi verdi. Çok üzüldüm.”

Kız onu sakince süzdü, yüzünde bir kabullenmişlik ifadesi vardı. Onu elinden tutup odasına aldı. Bir divana oturarak, “Bunun olabileceğini hep biliyordum,” dedi. “Bilirsin, çok aptalca bir şey. Baron Tolburt çok uzun bir mektup yazmış, zavallı adam. Oğlunu çok az görebildi, o da çok sarsıldı.” Gözyaşları süzülmeye başladı, Arutha’ya arkasını dönerek yutkundu. “Roland öldüğünde...”

“Bana anlatmak zorunda değilsin.”

Kız başını salladı. “Ben iyiyim. Acı veriyor...” Gözyaşları yine süzülmeye başladı, ama onlara aldırmadan konuştu. “Ah, çok acı veriyor, ama acıyı atlatacağım. Bunu bana Roland öğretti, Arutha. Tehlikeli olacağını ve ölecek olursa, hayatımı devam ettirmek zorunda olduğumu biliyordu. Bana çok iyi öğretti. Bence nihayet onu ne kadar sevdiğimi anladığım ve bunu ona söylediğim için, bu kayıpla başa çıkacak gücü buldum.

“Roland bir çiftçinin ineklerini kurtarmaya çalışırken ölmüş.” Gözyaşlarının arasından gülümsedi. “Bu tam onun yapacağı şey, değil mi? Tüm kışı kaleyi istihkâm ederek geçirdi ve ilk çıkan sorun da, birkaç sıska ineği çalmaya çalışan bir avuç Tsurani oldu. Roland adamlarıyla onları kovalamaya gitmiş, ama bir okla vurulmuş. Tek yaralanan o olmuş, kaleye götürülemeden de ölmüş.” Derin bir iç çekti. “Bazen öyle şakalar yapardı ki, neredeyse bunu bilerek yaptı, diyeceğim.”

Ağlamaya başladı, Arutha da sessizce izledi. Hemen kendini toparlayarak, “Bunun bir faydası yok,” dedi. Kalkıp bir pencereden dışarı bakarak, “Bu aptal savaşa lanet olsun,” dedi.

Arutha yanına gelip bir an ona sımsıkı sarıldı. “Bütün savaşlara lanet olsun,” dedi.

Birkaç dakika sessizce durdular, sonra Carline, “Şimdi söyle bakalım, Krondor’dan ne haberler var?” dedi.

Arutha Krondor’da yaşadıklarını kısaca özetledi, bir yandan da dikkatini ondan ayırmıyordu. Roland’ın kaybını, Pug için yas tuttuğu sırada olduğundan çok daha kolay kabullenmiş gibiydi. Arutha acısını paylaşıyordu, ama bir yandan da iyi olacağından kuşkusu yoktu. Carline’in son birkaç yılda bu kadar olgunlaştığını görmek onu sevindiriyordu. Anita’nın kurtarılışını anlatmayı bitirince, Carline sözünü kesti. “Anita, yani Krondor Prensesi, burada mı?”

Arutha başıyla onayladı ve Carline, “Korkunç görünüyor olmalıyım, sense Krondor Prensesi’ni buraya getiriyorsun,” dedi. “Arutha, bir canavarsın sen.” Cilalı metalden bir aynanın önüne koşarak yüzüyle oynamaya, nemli bir bezle silmeye başladı.

Arutha gülümsedi. Yas maskesinin altında, kız kardeşi hâlâ kendine özgü ruhunu gösteriyordu.

Carline saçlarını tararken kardeşine döndü. “Güzel bir kız mı, Arutha?”

Arutha’nın çarpık gülümsemesi bir sırıtışa dönüştü. “Evet, güzel olduğunu söyleyebilirim.”

Carline Arutha’nın yüzüne baktı. “Anlaşılan onu yakından tanımam gerekecek.” Tarağını bırakıp elbisesini düzeltti. Elini ona uzatarak, “Gel,” dedi, “genç hanımı bekletmemeliyiz. ”

El ele odadan çıkıp, Anita’ya hoş geldin demek üzere ana salona inen merdivenlerden indiler.

8

YÜCE

Boş bir ev, şehre tepeden bakıyordu.

Evin üzerine yapıldığı arsa, bir zamanlar büyük bir aileye ev sahipliği yapmıştı. Ontoset şehrini çevreleyen sayısız sıradağların en yükseğinin tepesindeki bu yer, şehrin ve ötesindeki denizin manzarasını en iyi gören yer sayılıyordu. İmparatorluk’un kurnazca, ama ölümcül politik çatışmalarının birinde kaybeden tarafta oldukları için aile toplumda düşük bir konuma gelmişti. Civarda bulunabilecek en iyi yer olmasına rağmen, mülkle özdeşleşen uğursuzluk batıl inançlı Tsuraniler için fazlasıyla gerçekti ve ev bakımsız, mülk de harap bir haldeydi.

Bir gün şehirde, bazı kula çobanlarının tepeden eski eve doğru çıkan yalnız, kara cüppeli birini gördükleri haberi duyuldu. Hepsi de toplumsal konumları gereği yapmaları gerekeni yaptılar, ondan uzak durmaya çalıştılar. Bölgeden ayrılmamış, hayvanlarına bakıyorlardı ki -kıt kazançlarının tek kaynağı: kula yünü- gün ortasına doğru büyük bir gürültü duydular, âdeta sema, tüm gök gürültülerinin büyükbabası tarafından paramparça edilmişti. Sürü korku içinde dağıldı, bazıları tepenin eteklerine kaçtılar. Çobanlar da daha az korkmuş değillerdi, ama işleri gereği korkularını bir tarafa bırakıp hayvanların peşinden gittiler.

Çobanlardan Xanothis adındaki biri, bir zamanlar meşhur olan tepeye çıkınca, orada duran, daha önce de gördüğü kara cüppeli büyücü ile karşılaştı. Daha birkaç saniye önce harap haldeki evin bulunduğu yerde dumanı tüten, çıplak, çevresini saran otlardan hayli aşağı seviyede, geniş bir toprak parçası yatıyordu. Bir Yüce’nin işine karışmış olduğundan korkan Xanothis gerilemeye başladı, Yüce’nin sırtı çobana dönük, kukuletası da örtülü olduğu için fark edilmeyeceğini umuyordu. Geriye doğru ilk adımı attığı anda büyücü dönüp koyu kahverengi, tedirgin edici gözleriyle ona baktı.

Çoban gelenek gereği dizlerinin üzerine çöküp bakışlarını indirdi. Tamamen de alçalmadı, çünkü özgür bir adamdı ve soylu olmamakla birlikte, ailesinin başıydı.

“Kalk,” diye emretti büyücü.

Biraz şaşıran Xanothis, bakışlarını kaldırmadan doğruldu.

“Bana bak.”

Bakınca, kukuletanın içindeki yüzün kendisini dikkatle süzdüğünü gördü. Açık tenli yüzünü kaplayan, gözler kadar koyu renk sakal Xanothis’i daha da huzursuzlandırmıştı, çünkü yalnızca köleler sakal bırakırlardı. Büyücü bu bariz şaşkınlık karşısında gülümseyerek çobanın etrafında yürüdü ve onu inceledi.

Büyücünün karşısındaki adam bir Tsurani için uzun sayılırdı, kendi bir metre yetmiş santimlik boyundan bile birkaç santim uzundu. Teni dumansız chocha ya da kahve gibi koyu renkti. Gözleri siyahtı, yer yer beyazlaşmış tutamlar dışında saçları da öyle. Çobanın kısa, yeşil giysisinin altında bir zamanlar asker olan birinin yapısı görünüyordu; büyücü bu gerçeği adamın dik duruşundan ve çok sayıdaki yarasından da anlamıştı. Ellisini geçmiş görünüyordu, ama hâlâ zorlu çoban hayatını sürdürebiliyordu. Daha kısa boylu olmakla birlikte, bu adam Crydeeli Gardan’ı andırıyordu.

Büyücü tekrar adamın önüne gelince, “Adın?” diye sordu. Xanothis cevap verdi, sesi huzursuzluğunu belli ediyordu. Sonra büyücü, “Sence de burası bir ev yapmak için iyi bir yer mi, çoban?” diye sorarak onu şaşırttı.

Aklı karışan Xanothis kekeleyerek, “Eğer... eğer. İsteğiniz buysa, Yüce.”

“Benim ne düşündüğümü sorma!” diye kestirip attı büyücü. “Ben senin fikrini sordum!”

Xanothis utancı karşısında duyduğu öfkeyi zorlukla gizleyebiliyordu. Yüceler kutsaldılar ve birinin karşısında hata yapmak, utanç kaynağı sayılırdı. “Bağışla, Yüce. Buranın tanrıların sevmediği bir yer olduğu söylenir.”

“Peki bunu söyleyenler kim?”

Büyücünün sesinin sertliği, yaşlı adamın başını bir darbe yemiş gibi dikmesine neden oldu. Gözleri kızgınlığını pek saklayamıyordu, ama sakin bir sesle, “Şehirde yaşayanlar, Yüce ve köylerdeki diğer insanlar.” Çobanın gözleri büyücününkilere takılıp kaldı.

Büyücünün gözlerinin kenarları neşeli bir ifadeyle kırıştı ve dudakları biraz gerildi, ama sesi hâlâ çınlıyordu. “Ama sen böyle düşünmüyorsun çoban, değil mi?”

“Ben on beş yıl askerlik yaptım, Yüce. Gördüğüm kadarıyla tanrılar çoğu zaman kendi başlarının çaresine bakmayı bilenleri severler.”

Bu söz üzerine büyücü gülümsedi, ama ifadesi pek de sıcak değildi. “Kendine güvenen bir adam. Güzel. Benzer şekilde düşündüğümüze memnun oldum, çünkü malikânemi buraya kurmayı düşünüyorum ve deniz manzarası hoşuma gider.”

Bu söz üzerine çobanın kaskatı kesildiği büyücünün dikkatinden kaçmadı ve, “Sence de uygun mu, Ontosetli Xanothis?” dedi.

Xanothis ağırlığını bir ayağından diğerine vererek, “Yüce benimle şaka ediyor,” dedi. “Benim için uygun olmasının ya da olmamasının hiçbir önemi yok, buna eminim.”

“Doğru, ama yine de sorumu geçiştiriyorsun. Sence de uygun mu?”

Xanothis’in omuzları biraz gevşedi ve, “Sürümü başka yere taşımam gerekecek Yüce,” dedi. “Hepsi bu. Saygısızlık etmek istemem.”

“Bana bugüne dek burada olan şu evden söz et, Xanothis.”

“Orası Almach Lordu’nun eviydi, Yüce. Savaş Lordu makamı için yapılan mücadeleler sırasında Almecho’ya karşı yanlış kuzeni destekledi.” Omuzlarını silkti. “Eskiden o evin Güvenlik Şefiydim. Gururlu bir adamdım, bu da bir asker olarak ilerlememe engeldi. Lordum hizmetinden çıkıp evlenmeme izin verdi, ben de karımın babasının sürülerinin başına geçtim. Asker olarak kalsam şimdi ya bir köle, ya ölü ya da bir gri savaşçı olacaktım.” Gözlerini denize çevirdi. “Başka ne bilmek istiyorsun, Yüce?”

Büyücü, “Sürülerini bu tepede tutabilirsin, Xanothis,” dedi. “Otlanan hayvanlar otları sağlıklı tutar, ben çorak topraklardan hoşlanmam. Yeter ki, onları çalışmalarımı yapacağım ana evden uzak tut, yoksa arada bir içlerinden biri bana yemek olur.”

Büyücü başka bir şey söylemeden cüppesinden bir alet çıkarıp çalıştırdı. Bir an için garip bir uğultu duyuldu; ardından da hafif bir pat sesiyle kara cüppeli silüet ortadan kayboldu. Xanothis birkaç dakika sessizce bekledi, sonra kaybolan hayvanlarının peşine düştü.

O gecenin ilerleyen saatlerinde, bir kamp ateşinin başında ailesine ve diğer çobanlara Yüce’yle karşılaşmasını anlattı. Kimse söylediklerinin doğruluğundan kuşku duymadı, başka hataları olsa da, Xanothis gerçekleri abartacak biri değildi, ama hepsi hayret içinde kaldılar. Bir şeye de hiç alışamadılar: Bunu izleyen aylar boyunca yeni, büyük bir ev inşa edilirken, zaman zaman bir çoban, aşağıda kulalar otlarken Xanothis’in tepede, bir Yüce ile hararetli bir sohbete daldığına şahit oluyordu.

Tepede artık yeni ve tuhaf bir ev yükseliyordu. Hem çok tartışılan, hem de imrenilen bir yerdi. İmrenmelerin nedeni, Tsurani mimarisinde âdeta bir devrim sayılan tasarımı ve yapısıydı. Geleneksel üç katlı, ortası açık yapı gitmişti. Yerini uzun, tek katlı bir bina almıştı; üzeri kapalı yollarla birçok küçük binaya bağlanıyordu. Yapıların arasındaki çok sayıdaki küçük bahçe ve dolanıp duran su yollarıyla karmakarışık bir şeydi. Tasarımı kadar inşası da bir olay olmuştu, çünkü genel olarak taştan yapılmış ve çatıya pişirilmiş kiremitler dizilmişti. Bazıları bunun yaz sıcağında serinlik sağladığını düşünüyorlardı.

Evin ve sahibinin uyandırdığı hayret duygusuna katkıda bulunan iki nokta daha vardı. Birincisi, projenin yürütülme şekliydi. Büyücü Ontoset’te ilk olarak, bir gün şehirdeki en zengin tefeci olan Tumacel’in evine geldiği zaman görülmüştü. Otuz bin imparatorluk lirası tutarında para almış ve tefeciyi nakit kaybı ile büyük bir zarara sokmuştu. Milamber’in Tsurani’lerin bürokrasi tutkusuyla başa çıkma yöntemi buydu. Bir Yüce’ye hizmet etmesi emredilen her tüccar veya esnaf, geri ödeme yapılması için imparatorluk hâzinesine bir dilekçe vermek zorundaydı. Bu da sipariş edilen malların geç gelmesine, isteksiz bir hizmete ve pişmanlığa neden oluyordu. Milamber ise parayı peşin ödeyip, hâzineden geri alma işini -muhasebe kayıtları sayesinde kaybını diğer tüccarlardan çok daha iyi açıklayabilecek olan- tefeciye bırakmıştı. İkinci nokta ise dekorasyon tarzıydı. Son derece cafcaflı duvar resimleri kullanmak yerine, yer yer yapılmış dingin, doğal renklerdeki manzara resimleri dışında bina büyük ölçüde boyasız bırakılmıştı. Projede çok sayıda genç ressam görevlendirilmiş, bittikten sonra da onlara inanılmaz derecede talep olmuştu. Bir aya kalmadan, Tsurani resim sanatında yeni bir dalga baş göstermişti.

Dış bahçelerde şu anda elli işçi çalışıyordu, anadünyaları olan Midkemia’ya özgü giysiler giyiyorlardı ve diledikleri gibi gidip gelmekte serbesttiler. Hepsi de Yüce tarafından bir gün içinde, ödeme yapmaksızın köle pazarından alınmışlardı.

Yolu Ontoset’e düşen birçok kişi öğleden sonralarını civardaki tepelere tırmanıp, evi izleyerek geçiriyordu. Tabii ki, uygun bir uzaklıktan. Çoban Xanothis’e o evde yaşayan tuhaf Yüce hakkında sayısız sorular sorulmuş, ama eski asker hiçbir şey söylememiş, yalnızca bol bol gülmüştü.

“Günümüzde Midkemia’ya açılan büyük gediğin kontrol edilebileceği inancı, yalnızca kısmen doğrudur.” Milamber durup, kâtibine sözlerini yazması için zaman tanıdı. “Şunu söyleyebiliriz ki gedikler, zayıf etkili büyüler ya da çok sayıdaki dengesiz büyü aygıtının yan yana bulunması ile de açılabilirler, yani tesadüfi yaradılışları ile bağdaştırılan yok edici enerjiler açığa çıkmadan.”

Milamber’in gedik enerjilerinin özel durumları hakkındaki araştırması, tamamlandıktan sonra Meclis’in arşivlerine eklenecekti. Arşivlerden okuduğu diğer projeler gibi, gedikler hakkındaki araştırmalar da Milamber’in büyücü kardeşlerinin çalışmalarında gördüğü büyük bir kusuru sergiliyordu. Genel olarak projeler tamamlanmıyor, bu yüzden eksiklikleri oluyordu. Gedik oluşturma yöntemleri bir kez güvenli bir şekilde geliştirildikten sonra, yapıları hakkındaki daha ileri araştırmalara son verilmişti.

Sözlerine devam ederek yazdırdı: “Kontrol kavramında eksik olan şey, bağlantının sonunu belirleme, gediği ‘nişan alma’ yetisidir. Fanatha’yı taşıyan geminin Midkemiç dünyasındaki Crydee kıyılarında ortaya çıkmasının da gösterdiği gibi, yeni oluşmakta olan bir gedikle zaten var olan bir gedik arasında belli bir bağlantı olması muhtemeldir. Ama bunu izleyen denemelerden de anlaşıldığı gibi, bu bağlantı sınırlıdır ve bu sınırlar henüz tam olarak anlaşılamamıştır. İkinci bir gediğin, ilk gediğe yakın bir bölgede ortaya çıkması olasılığı yüksek olmakla birlikte, kesin de değildir.”

Kâtip söylediklerine yetişince Milamber, “Bunun yanında, gediklerin neden tutarsızlıklar gösterdikleri konusu da vardır,” diye ekledi. “Anlaşıldığı kadarıyla boyut, oluşumda kullanılan enerji ile orantılı, ama diğer karakteristik özellikler bir düzene tabi değiller. Bazı gedikler tek yönlü” -Milamber bu gerçeği keşfederken çok sayıda değerli aletini yitirmişti- “bazıları ise çift yönlü harekete izin veriyor. Bir de aynı anda beliren ve her ikisi de çıkış ile son arasında tek yollu harekete izin veren iki tek yönlü gedikten oluşan ‘bağlı çiftler’ var. Birbirlerinden millerce uzakta ortaya çıkabiliyorlar ama, yine de birbirlerine bağlılar-”

Milamber’in sözleri, Meclis’ten birinin geldiğini bildiren çanın çalmasıyla kesildi. Kâtibini gönderip, desenli odaya yöneldi. Yürürken, son iki ayda kendini araştırmalarına bu kadar kaptırmasının gerçek nedenini düşündü. Yakında vermek zorunda kalacağı, Katala için Shinzawai malikânesine dönüp dönmeme yolundaki kararını geciktiriyordu.

Milamber onun büyük olasılıkla başka biriyle evlenmiş olabileceğinin farkındaydı, zira ayrılmalarının üzerinden neredeyse beş yıl geçmişti ve kızın onun geri döneceğini umması için bir neden yoktu. Ama zaman ve eğitim, kıza karşı olan duygularını hiç köreltmemişti. Çini desenli ağırlama odasına geldiğinde kararını verdi: Yarın gidip onu görecekti.

Odaya girdiği anda, Hochopepa’nın yerdeki çini desenin üzerine basmadan girdiğini gördü. “Ah, demek geldin,” dedi tombul büyücü. “Seni son görüşümün üzerinden iki hafta geçtiği için, bir ziyaret etmeye karar verdim.”

“Seni gördüğüme sevindim. Yoğun çalışmalar yapıyorum, bir ara vermek iyi olacak.”

Odadan çıkıp, yakındaki çok sayıdaki bahçeden birine geçtiler. “Sana sormak istiyordum,” dedi Hochopepa. “Seçtiğin bu desen neyi simgeliyor? Tanıdığım bir şey değil.”

“Bir zamanlar bir çeşmede gördüğüm bir şeklin stilize edilerek yeniden yaratılmış hali,” dedi Milamber. “Üç yunus.”

“Yunus mu?”

İki bodur meyve ağacının arasında minderlere otururlarken, Milamber Midkemialı deniz memelilerini açıkladı.

“Neden o çeşmedeki yunusları seçtin?”

“Bilmiyorum. Belki de bir dürtü. Ayrıca kulede son sınavımı verirken, aklımın bir iki ay sonrasına kadar sindirmediği bir şey de görmüştüm.”

“İkisinin birbiriyle ne ilgisi var?”

“Yabancı’ya karşı son mücadelenin sunumu sırasında, Kelewan’ın Düşman’ın evrenine girmesine engel olmak için gediği büken, kahverengi cüppeli, tek bir büyücüyü hatırlıyor musun?”

Hochopepa düşünceliydi. “Hatırladığımı söyleyemem, Milamber. Ama o imgeleri yaratmak için kullanılan efsunlar hepimizi farklı faklı etkiler. Kendi gördüklerini başkalarının gördükleriyle kıyaslarsan, çok farklılıklar görürsün. Ama Yabancı’nın zamanında, hepimiz kara cüppeler giyiyorduk. Bu tuhaf, kahverengi cüppeli büyücü kim olabilir?”

“Yıllar önce tanıdığım bir adam,” dedi Milamber.

“Bu mümkün değil. O sahne asırlar önce yaşandı.”

Milamber gülümseyerek, “Yine de ben onu tanıdım,” dedi. “Üç yunus şeklini de, tanışmamızın bir tür anısı olarak seçtim.”

“Ne kadar garip. Zaman yolculuğu hakkında çeşitli görüşler öne sürülmüştür, ki bu durumun başka bir açıklaması olamaz, tabii barbar aklın kulede sana bir oyun oynamadıysa.” Son sözlerini gülümseyerek söylemişti.

Milamber ellerini çırptı ve bir hizmetçi, bir tabak dolusu ikramlık getirdi. Hizmetkâr Netoha, orada daha önce yaşayan ailenin hedonralığını yapmıştı. Milamber onu, bahçelerine istediği çeşitli bitkileri ekebilecek birini ararken bulmuştu. Adam kendisi yaklaşacak kadar cüretkârdı ve bu yanıyla diğer Tsuranilerden ayrılıyordu. İşvereninin malikânesinin çöküşünden beri eğitimini aldığı alanda iş bulamayan Netoha, yıllarca zorlukla geçinebilmişti. Milamber’in onu işe almasında, ihtiyacının olduğu kadar ona acımasının da rolü vardı. Kısa sürede, genç büyücünün aklına bile gelmeyen onlarca konuda yararlılığını ispatlamış ve ilişkileri her ikisi için de yararlı olmuştu.

Hochopepa ikram edilen tatlılarla içeceği aldı. “Sana bir haber getirdim. İki ay içinde bir İmparatorluk Festivali olacak, oyunlar da var. Gelecek misin?”

Milamber meraklanmıştı. Elinin bir hareketiyle Netoha’yı gönderdi. “Peki bu festivali bu kadar özel yapan ne? Seni bu kadar hevesli gördüğümü hiç hatırlamıyorum.”

“Bu festival Savaş Lordu tarafından, yeğeni olan İmparator şerefine veriliyor. Oyunlardan bir hafta önce büyük bir saldırı planlıyor ve seferin başarılı geçtiğini ilan etmeyi umuyor.” Sesini alçalttı. “Saray dedikodularına aşina olanlar biliyorlar ki, Yüce Konsey’in önünde savaş yeteneğini kanıtlamak için büyük bir baskı altında. Söylentilere göre, savaşta Mavi Çark Partisi’nin desteğini yeniden kazanabilmek için onlara önemli imtiyazlar tanımak zorunda kalmış.

“Ama oyunları asıl özel kılan, Cennetin Işığı’nın Tefekkür Sarayı’ndan çıkıp, kadim geleneği bozacak olması. Saray cemiyetiyle tanışman için iyi bir fırsat.”

“Üzgünüm, Hocho,” dedi Milamber, “bir festivale katılmayı pek de istemiyorum. Bu ayın başlarında, araştırmalarımın bir parçası olarak Ontoset’te bir tanesine katıldım. Danslar sıkıcı, yemekler berbat, şarap da konuşmalar kadar yavan. Oyunlarsa daha da iç bayıltıcı. Sözünü ettiğin saray cemiyeti buysa, onları tanımasam da olur.”

“Milamber, eğitiminde tamamlanmamış olan birçok nokta var. Kara cüppeyi kazanmış olman, hemen sanatımızın bir ustası oluverdiğin anlamına gelmiyor. İmparatorluk’u korumak için, oturup etrafa enerji saçmanın yeni yollarını hayal etmekten ya da civardaki tefecileri ekonomik krizlere sokmaktan çok daha fazlası gerek.” Bir tatlı daha alıp, iğneli sözlerine devam etti. “Benimle şenliklere gelmen için birçok neden var, Milamber. Öncelikle, bölgedeki soylular arasında şöhret sahibisin, şahane evinin haberleri İmparatorluk’un bir ucundan diğerine yayılıyor, özellikle de o çok sevdiğin resimleri yapmaları için hayli yüksek ücretler ödediğin genç ressamlar tarafından. Bu tür eserlerden yaptırmak, artık bir ayrıcalık sayılıyor.

“Ve bu ev” -yüzünde alaycı bir hayranlık ifadesiyle eliyle bir yay çizdi- “böyle bir yapıyı tasarlayacak kadar zeki olan biri, mutlaka dikkate değer bir kişidir.” Sesindeki alaycı tonu bırakarak, “Bu arada,” diye ekledi, “bu dağ başında gizemli bir şekilde inzivaya çekilmen de, bütün bu saçmalığı hiç azaltmadı. Hatta şöhretini daha da artırdı.

“Şimdi, toplumsal nedenlerden daha önemli nedenlere gelelim. Senin de hiç kuşkusuz bildiğin gibi, savaş hakkında aldığımız haberlerin bir şekilde hafifletildiği yolunda giderek artan endişeler var. Bunca yıldır pek az ilerleme elde edildi ve İmparator’un Savaş Lordu’nun politikasına karşı çıkabileceği söyleniyor. Bu doğruysa...” Devamını getirmedi.

Milamber bir süre suskun kaldı. “Hocho, bence sana bir şeyden söz etmemin zamanı geldi, eğer bunun hayatıma son verilmesini gerektirdiğini düşünüyorsan, Meclis’e dönüp suçlamada bulunabilirsin.”

Hochopepa şakaları ve iğneli sözleri bir kenara bırakıp, tüm dikkatini vermişti.

“Beni eğiten sizler işinizi iyi yaptınız, çünkü İmparatorluk için en iyisini yapma ihtiyacıyla doluyum. Doğduğum yerle ilgili hislerim çok az, bunun ne anlama geldiğini de asla bilemeyeceksiniz. Ama beni şu an olduğum kişiye dönüştürme süreci içinde, bir zamanlar Crydee için benliğimde hissettiğim o yurt sevgisinin benzerini asla yaratamazdınız. Yarattığınız şey, güçlü bir görev duygusu olan, ama görevi olduğunu hissettiği şeye karşı hiçbir sevgi bağı olmayan bir adam.” Milamber’in söyledikleri etkisini gösterirken Hochopepa bir şey söylemedi, sonra başıyla Milamber’e devam etmesini işaret etti.

“Ben, Yabancı gökyüzünüzü istila ettiğinden beri İmparatorluk’un gördüğü en büyük tehlike olabilirim, çünkü politikanıza bulaşırsam, merhametsiz bir adalet olurum.

“Partiler içindeki gruplaşmalardan, ailelerin bir partiden diğerine geçişlerinden ve bu hareketlerin sonuçlarından haberim var. Dağ başında oturduğum için, başkentteki politik hayvanların düzenlerinden ve oyunlarından haberim olmadığını mı sanıyorsun? Elbette var. Mavi Çark Partisi çökecek ve üyeleri yeniden İmparatorluk’un Savaş Partisi saflarına katılacak olsalar, ertesi gün Ontoset pazarındaki her sokak satıcısı bundan söz ediyor olur. Olup bitenleri, olaylara doğrudan karışmayan diğerleri kadar iyi biliyorum. Ve buraya geldiğimden beri geçen aylar sırasında, tek bir sonuca vardım: İmparatorluk yavaş yavaş kendi kendini öldürüyor.”

Diğer büyücü bir an sessiz kaldı, sonra, “Sistemimizin neden bizi kendimizi öldürmek durumunda bıraktığını hiç düşündün mü?”diye sordu.

Milamber kalkıp birkaç adım attı. “Elbette. Bunu inceliyorum ve harekete geçmeden önce beklemeyi tercih ettim. Bana çok iyi öğretmiş olduğunuz tarihi anlamak için zamana ihtiyacım var. Ama nelerin yanlış olduğu hakkında bazı fikirlerim var ve bunlar benim için bir başlangıç noktası olacak.” Başını eğerek devam edip edemeyeceğini sordu. Hochopepa da başıyla devam etmesini işaret etti. “Bana göre burada birçok ciddi sorun var, İmparatorluk üzerindeki etkilerini ancak tahmin edebileceğim sorunlar.

“Birincisi,” -işaret parmağını kaldırdı- “güç sahibi olanlar, kendi ihtişamlarını İmparatorluk’un çıkarından daha üstün tutuyorlar. Sıradan bir göz de onları İmparatorluk’un ta kendisi olarak gördüğü için, bunu fark etmek kolay değil,” dedi.

“Ne demek istiyorsun?” diye sordu Hochopepa.

“İmparatorluk’u düşününce, aklına ne geliyor? Meydanlarda savaşan ordularla dolu bir tarih mi? Ya da Meclis’in yükselişi? Belki de bir dizi yönetici geliyor aklına? Her ne olursa olsun, en önemli gerçek göz ardı ediliyor. İmparatorluk, sınırları içinde yaşayan herkestir, soylulardan en düşük hizmetçilere, hatta tarlalarda çalışan kölelere kadar. Savaş Lordu ya da Yüce Konsey gibi göz önündeki, ama küçük bir parça olarak değil, bir bütün olarak görülmeli. Bunu anlıyor musun?”

Hochopepa sıkıntılı görünüyordu. “Emin değilim, ama sanırım... Devam et.”

“Eğer bu doğruysa, gerisini düşün. İkincisi, istikrar gereksinimi hiçbir zaman büyüme gereksinimini bastırmamalı.”

“Ama biz hep büyüdük!” diye itiraz etti Hochopepa.

“Bu doğru değil,” diye karşı çıktı Milamber. “Hep genişlediniz, iyice incelemezsen bu büyüme gibi görünebilir. Ama ordularınız topraklarınıza toprak katarken sanatınıza, müziğinize, edebiyatınıza, araştırmalarınıza ne oldu? Hep övünen Meclis bile, zaten bilinen şeyleri ayrıntılandırmaktan ileriye gitmiyor. Az önce, ‘etrafa enerji saçmanın’ yeni yollarını aramakla zamanımı boşa harcadığımı ima ettin. Bunda yanlış olan ne? Hiç. Ama yeni olan şeylere kuşkuyla bakan bir toplumda yanlış bir şey vardır.

“Etrafına bir bak, Hocho. Ressamlarınız sarsılmış bir halde, çünkü gençliğimde gördüğüm tablolardaki şeyleri açıkladım ve birkaç genç ressam şevke geldi. Müzisyenleriniz tüm zamanlarını eski şarkıları notası notasına öğrenmekle harcıyorlar, oysa hiçbiri yeni besteler yapmıyor, yalnızca eskilerin üzerinde ustaca oynamalar yapıyorlar. Kimse yeni kahramanlık öyküleri düzmüyor, yalnızca eskileri tekrar anlatıyorlar. Hocho, siz durgun bir toplumsunuz. Savaş da bunun bir göstergesi. Nedeni olmayan, alışkanlık yüzünden savaşılan, bazı grupların gücü elinde tutmasına, zaten zengin olanları daha da palazlandırmaya ve Konsey Oyunu’nu oynamaya yarayan bir savaş. Hem de ne pahasına! Her yıl binlerce hayat ziyan oluyor, İmparatorluk’un ta kendisi olan hayatlar, kendi vatandaşları. İmparatorluk, kendi halkıyla beslenen bir yamyam.”

Diğer büyücü duyduklarından rahatsız olmuştu, bunlar gördüğüne inandığı şeyle, yani canlı, enerjik, hayat dolu bir kültürle tam bir zıtlık içindeydi.

“Üçüncüsü,” dedi Milamber, “eğer benim görevim İmparatorluk’a hizmet etmekse ve İmparatorluk’un sosyal düzeni kendisinin önünü tıkıyorsa, o zaman o sosyal düzeni değiştirmek de benim görevimdir, yıkmam gerekse bile.”

Hochopepa işte şimdi sarsılmıştı. Milamber’in mantığı kusursuzdu, ama önerilen çözüm, Hochopepa’nın bildiği ve saygı duyduğu her şeyi potansiyel olarak tehdit ediyordu. “Söylediklerini anlıyorum, Milamber, fakat sözünü ettiğin şey bir seferde kavranamayacak kadar zor.”

Milamber, yatıştırıcı bir ses tonuyla devam etti. “Tek çözümün mevcut sosyal düzenin yıkılması olduğunu ima etmiyorum, Hocho. Bunu sadece seni sarsıp, kendimi ifade edebilmek için kullandım. Araştırmalarımın büyük bir bölümü de bununla ilgili, yalnızca enerjiye somut bir hakimiyetle değil, Tsurani halkının ve İmparatorluk’un yapısı hakkında da derinlemesine bir inceleme. İnan ki, bu mesele üzerinde ne kadar düşünmem gerekiyorsa düşüneceğim. Arşivlerde biraz zaman geçirmeyi planlıyorum.”

Hochopepa kaşlarını atıp, genç arkadaşının yüzüne baktı. “Seni uyarıyorum, o arşivlerde endişe verici şeyler bulabilirsin. Söylediğim gibi, eğitimin henüz tamamlanmış değil.”

Milamber sesini alçalttı. “Şimdiden endişe verici şeyler buldum, Hocho. Ulusların yaygın gerçekler olarak kabul ettikleri şeylerin çoğu yanılgılara dayanıyor.”

Hochopepa endişeliydi. “Bazı şeyler vardır ki, Meclis üyeleri hariç kimsenin bilmesine izin verilmez, Milamber, buna rağmen kardeşlerinden biriyle bile onlardan söz etmek akıllıca değil.” Bakışlarını uzaklaştırarak düşündü, sonra, “Yine de, o küflü, harap mahzenlerde dolaşmayı bitirince bulduklarını tartışmak istersen, seni dinlemekten memnun olurum.” Tekrar arkadaşına baktı. “Seni beğeniyorum, Milamber, bence bize yeni bir soluk getirdin, ama seni ölü olarak görmek isteyen çok kişi de var. Yaptığın şu sosyal araştırmadan Shimone ya da benden başkasına söz etmeye kalkma.”

“Kabul. Ama ne yapılması gerektiği konusunda bir hükme vardığım zaman, harekete geçeceğim.”

Hochopepa doğruldu, yüzünde endişeli bir ifade vardı. “Sana katılmıyor değilim, dostum, sadece söylediklerini sindirmek için zamana ihtiyacım var.”

“Sana yalnızca gerçekleri söyleyebilirim, Hocho, ne kadar rahatsız edici olurlarsa olsunlar.”

Hochopepa gülümsedi. “Bu gerçeği takdir ediyorum, Milamber. Söylediklerini bir süre düşünmeliyim.” Sesi kısmen de olsa her zamanki esprili tonuna büründü. “Belki de benimle Meclis’e gelmek istersin? Şu ev inşası ve diğer işler yüzünden çoğu zaman yoksun; arada bir kendini göstermende yarar var. ”

Milamber arkadaşına gülümsedi. “Tabii.” Hochopepa’nın şekle doğru önden gitmesini işaret etti. Yürürlerken Hochopepa, “Milamber, kültürümüzü incelemek istiyorsan, sana hâlâ İmparatorluk Festivali’ne gelmeni öneriyorum,” dedi. “O bir gün içinde arena koltuklarında dönecek olan politik hareketlilik, Yüce Konsey’de bir ayda görebileceğinden fazladır.”

Milamber Hochopepa’ya döndü.. “Belki de haklısın. Bunu düşüneceğim.”

Meclis’teki desenin üzerinde ortaya çıktıklarında, Shimone yakında duruyordu. Hafifçe eğilerek onları selamladı ve, “Hoş geldiniz,” dedi. “Siz ikinizi aramaya çıkmak üzereydim.”

Hochopepa şakayla karışık bir ifadeyle, “Meclis için o kadar önemli miyiz ki, bizi getirmek için seni yolluyorlar?” dedi.

Shimone başını hafifçe eğdi. “Belki, ama bugün değil. Yalnızca şu anda olanları ilginç bulabileceğinizi düşünmüştüm.”

“Neler oluyor?” diye sordu Milamber.

“Savaş Lordu Meclis’e bir mesaj yollamış ve Hodiku’nun bunun hakkında soruları var. Acele etsek iyi olur, başlamak üzereler.”

Hızlı adımlarla Meclis’in ana salonuna yürüyüp içeri girdiler. Açık banklarla kaplı bir amfitiyatro, geniş bir açıklığın çevresini sarıyordu. Kara cüppeler içindeki yüzlerce Yüce yerlerini almıştı bile. Zeminin merkezinde tek başına duran, bir zamanlar Shinzawai lordunun kardeşi olan Fumita’yı görebiliyorlardı; o günkü toplantıya o başkanlık edecekti. Başkanlık, katılmış olanlar arasından rasgele seçilen birine veriliyordu. Milamber oraya getirildiğinden beri Fumita’yı Meclis’te yalnızca iki kez görmüştü.

Shimone, “Seni Meclis’te son görüşümün üzerinden neredeyse üç hafta geçti, Milamber,” dedi.

“Özür dilerim, evimi düzenlemekle meşguldüm.”

“Ben de öyle duydum. İmparatorluk sarayında adın çok sık geçiyor. Duyduğuma göre Savaş Lordu da seninle tanışmak için sabırsızlanıyormuş.”

“Belki bir gün.”

Hochopepa Shimone’ye, “Böyle bir adamı kim anlayabilir ki?” dedi. “Böylesine tuhaf bir ev yapan birini.” Milamber’e döndü. “Herhalde bundan sonra da evleneceğini söyleyeceksin.”

Milamber güldü. “Nereden bildin, Hocho?”

Hochopepa’nın gözleri büyüdü. “Ciddi olamazsın!”

“Neden olmayacakmışım?”

“Milamber, inan bana bu akıllıca bir iş değil. Ben evlendiğim için hep pişman olmuşumdur.”

“Hocho, evli olduğunu bilmiyordum.”

“Bundan pek söz etmemeyi tercih ediyorum. Karım iyi bir kadın, ama fazlasıyla sivri bir dili ve yakıcı bir zekâsı var. Kendi evimde itilip kakılan bir köleden pek farklı değilim. Bu yüzden onu sadece belirli tatil günlerinde görüyorum; daha sık görmek sinirlerime dokunur.”

Shimone, “Evlenmek istediğin kim, Milamber?” dedi Shimone. “Bir soylunun kızı mı?”

“Hayır. Shinzawai malikânesinde benimle birlikte o da köleydi.”

Hochopepa, “Hımm... köle bir kız,” diye düşündü. “Bu işe yarayabilir.”

Milamber bir kahkaha attı, Shimone de kıkırdadı. Diğer büyücülerin çoğu onlara meraklı gözlerle baktılar, Meclis eğlenilecek bir mekân sayılmazdı.

Fumita elini kaldırdı ve Meclis sessizliğe büründü. “Bugün Meclis’e Hodiku tarafından bir konu getirildi.”

Başı traşlanmış, burnu kemerli, zayıf bir Yüce yerinden kalkıp, Milamber ile Hochopepa’nın önünden geçerek zeminin merkezine doğru yürüdü.

Salodaki büyücüleri süzdükten sonra konuştu. “Bugün burada olmamın sebebi, İmparatorluk hakkında konuşacak olmamdır.” Bu, Meclis’e getirilen her konu için yapılan resmi açılıştı. “İmparatorluk’un iyiliği için konuşacağım,” diyerek formaliteleri tamamladı. “Savaş Lordu’nun bugün yaptığı, Midkemia dünyasına karşı süren savaşı büyütmeye yönelik yardım çağrısı beni endişelendiriyor.”

Odanın her yanından “Politika” ve “Otur aşağı!” çığlıklarıyla alaycı tezahüratlar yükseldi. Çok geçmeden Shimone ve Hochopepa da diğerleriyle birlikte ayağa fırlamış, “Bırakın konuşsun!” diye bağırıyorlardı.

Fumita sessizliği sağlamak için elini kaldırdı ve az sonra oda sessizleşti. Hodiku sözlerine devam etti. “Bu daha önce de olmuştu. On beş yıl önce Meclis, Thuril Konfederasyonu’na karşı sürdürülen savaşın sona erdirilmesi için Savaş Lordu’na bir emir yollamıştı.”

Bir başka büyücü ayağa fırladı. “Thuril fethi devam etseydi, kuzeyde o yılki Thün göçünü durdurmaya yetecek kadar adam kalmayacaktı. Szetac Vilayeti ve Kutsal Şehir’in bu sayede kurtuldukları çok açık. Ama kuzeydeki sınırlarımız artık güvende. Durum aynı değil.”

Bütün salon tartışmalara daldı ve Fumita’nın düzeni yeniden sağlaması dakikalar sürdü. Hochopepa kalkıp, “Hodiku’nun, bu talebi İmparatorluk’un güvenliği açısından çok önemli bulmasının nedenlerini duymak istiyorum,” dedi. “İsteyen her büyücü, fetih lehinde çalışmakta serbesttir.”

“İşte mesele de bu,” diye cevap verdi Hodiku. “Bir başka zaman ve mekâna karşı yapılan bu savaşın haklı olduğunu düşünen herhangi bir büyücünün, fetih lehinde çalışmaması için hiçbir neden yok. Savaş Lordu’na halihazırda hizmet eden Kara Cüppeliler olmasa, böyle bir iş için gedik de hazırlanamazdı. Benim karşı çıktığım, şimdi de Meclis’ten talepte bulunuyor olması. Beş ya da altı büyücü savaşta hizmet verme yolunu seçseler, hatta şu diğer dünyaya giderek hayatlarını riske bile atsalar, bu kendilerini ilgilendirir. Ama tek bir büyücü bile sonuçlarını düşünmeden bu talebe karşılık verecek olursa, Meclis artık Savaş Lordu’nun iradesi altına girmiş gibi olur.”

Büyücülerin çoğu bu hassasiyeti alkışlarken, bir kısmı da anlamı üzerinde düşündü. Çok azı yuhalama ya da alaycı tezahüratlarda bulundu. Hochopepa bir kez daha ayağa kalktı. “Bir teklifte bulunmak istiyorum. Ben Savaş Lordu’na Meclis adına bir mesaj gönderip, Meclisin üzülerek de olsa hiçbir büyücüye talep edildiği şekilde hizmet etmesini emredemeyeceğini, ama kendisi adına çalışmaya istekli olan her büyücüden yardım istemekte özgür olduğunu bildirme işini üzerime alırım.”

Odada takdir dolu uğultular yükselirken Fumita, “Hochopepa Savaş Lordu’na Meclis adına bir politika bildirgesi sunmayı öneriyor. İtirazı olan var mı?” diye sordu. Hiçbir itiraz olmayınca, “Meclis, Hochopepa’ya bilgeliği için teşekkür ediyor,” dedi.

Bir an duraksadıktan sonra, “Üzerinde durulması gereken bir konu daha var,” dedi. “Çırak Shiro, Yüce Sanat için gereken ahlaki değerler açısından eksik bulundu. Akıl okuyucuların gösterdiğine göre, Thurilli bir kadın olan anneannesinden küçük yaşta edindiği anti-Emperyalist duygular taşıyor. Meclis onaylıyor mu?”

Eller kalktı, büyücüler oy verdikçe her birinde bir ışık halesi oluşuyordu. Yaşaması için yeşil, ölümü için kırmızı, çekimser için mavi. Milamber çekimser kaldı, ama ölüm için oybirliğine varılmıştı. Bir Kara Cüppeli doğruldu, Milamber birkaç dakika içinde çırağın hislerinin uyuşarak kendinden geçeceğini, sonra da zihin gücüyle gölün dibine gönderileceğini ve su yüzeyine çıkamayacak kadar soğuk olan cansız bedeninin artık orada kalacağını biliyordu.

Toplantı dağıldıktan sonra Shimone, “Daha sık gelmeye çalışmalısın, Milamber,” dedi. “Artık seni çok az görüyoruz. Yalnız başına da çok fazla zaman geçiriyorsun.”

Milamber gülümsedi. “Doğru, ama yarın bu durumu düzeltmeyi planlıyorum.”

Ev çan sesiyle yankılandı ve hizmetkârlar, Yüce’nin ziyareti için hazırlıkları yapmak üzere fırladılar. Shinzawai Lordu Kamatsu, bir Yüce’nin Meclis salonlarında bir çanı çalarak oraya gelmek istediğini belirttiğini ve ortaya çıkışını önceden haber verdiğini biliyordu.

Kasumi’nin odasında Laurie ile evin büyük oğlu, boyalı, sert kâğıtlarla oynanan pashawa oyununa dalmışlardı. Bu, Midkemia’daki meyhanelerde ve evlerde yaygın bir oyundu ve genç Tsurani’nin Midkemia yaşam tarzının her yönünü iyice öğrenme tutkusunun bir başka ayrıntısıydı.

Kasumi ayağa kalktı. “Büyük olasılıkla eskiden amcam olan kişidir; gitsem iyi olacak.”

Laurie gülümsedi. “Sakın kaybetmekten sıkılmış olmayasın?”

Tsurani başını iki yana salladı. “Kendi evimde başıma bir dert almış olduğumdan korkuyorum. Zaten asla iyi bir köle olmadın, Laurie, şimdi bir de iyice yoldan çıktın. Neyse ki, senden hoşlanıyorum.”

İkisi de güldüler ve evin büyük oğlu dışarı çıktı. Birkaç dakika sonra bir köle koşarak Laurie’ye gelip, evin lordunun hemen gelmesini emrettiğini söyledi. Laurie doğal bir itaat dürtüsünden çok, kölenin yüzünden okunan korkusu yüzünden ayağa fırladı. Hemen lordun odasına gidip kapının pervazını tıklattı. Bir yana kayarak açılan kapıyı Kasumi tuttu. Laurie içeri girince Shinzawai lordu ile konuğu gördü ve aklı karmakarışık oldu.

Konuk Tsurani Yücelerin kara cüppesini giyiyordu, ama yüzü Pug’ın yüzüydü. Konuşacak gibi oldu, durdu, sonra tekrar başladı. “Pug?”

Evin lordu, kölenin bu cüretkâr hareketi karşısında fena halde öfkelenmişti, ama ağzından çıkmak üzere olan emir Yüce tarafından durduruldu. “Bu odayı birkaç dakika için kullanabilir miyim, lord? Bu köle ile yalnız konuşmak istiyorum.”

Shinzawai Lordu Kamatsu gergin bir hareketle eğildi. “Nasıl isterseniz, Yüce.” Odadan çıkarken oğlu da onu izledi; eski kölesinin ortaya çıkmasının sarsıntısını hâlâ üzerinden atamamıştı ve kendi içinde çelişkiler yaşıyordu. O bir Yüce’ydi, bunda bir sahtecilik olduğu düşünülemezdi: Oraya geliş şekli bunu kanıtlıyordu. Ama Kamatsu, oğluyla birlikte son dokuz yıldır büyük bir titizlikle kurdukları planın, onun ortaya çıkışıyla birlikte bozulacağını düşünmeden edemiyordu.

Milamber konuştu. “Kapıyı kapat, Laurie.”

Laurie kapıyı kapattıktan sonra eski dostunu süzdü. İyi görünüyordu, ama çok değişmişti. Duruşuna bir azamet gelmişti, taşıdığı kudret cüppesi daha önce eksik olan iç gücünü dışa vurmuştu sanki.

“Ben...” diye başladı Laurie, sonra sessizliğe büründü, ne diyeceğini bilemiyordu. Sonunda, “İyi misin?” dedi.

Milamber başıyla onayladı. “Çok iyiyim, eski dostum.”

Laurie gülümseyip yanına giderek dostuna sarıldı, sonra kendini biraz geri çekti. “Dur sana bir bakayım.”

Milamber gülümsedi. “Adım Milamber, Laurie. Pug olarak tanıdığın delikanlı, geçen yılın çiçekleri kadar ölü artık. Gel, oturup konuşalım.”

Masaya oturup iki fincan chocha doldurdular. Laurie acı içecekten bir yudum alıp, “Senden hiç haber alamadık,” dedi. “İlk yıldan sonra da seni kayıp kabul ederek vazgeçtim. Kusuruma bakma.”

Milamber onayladı. “Meclisin yöntemi böyle. Bir büyücü olarak geçmişimle tüm bağlarımı koparmam gerek, toplumsal açıdan kabul edilebilir bir şekilde devam ettirebileceklerim hariç. Ne klanım, ne de ailem olmadığı için, feragat edecek bir bağım da yoktu. Sen de hiçbir zaman haddini bilmeyen, berbat bir köleydin. Kaçak, barbar bir büyücü için daha iyi bir dost olabilir mi?”

Laurie başıyla onayladı. “Döndüğüne sevindim. Kalacak mısın?”

Milamber olumsuz anlamda başını salladı. “Burada bana yer yok. Ayrıca yapmam gereken işler var. Artık kendime ait bir malikânem var, Ontoset şehri yakınlarında. Senin için geldim. Ve Katala için, tabii eğer...” Sesi kısılıp sustu, onun hakkında bir şey sormaya korkuyor gibiydi.

Gerginliğini sezen Laurie, “Hâlâ burada ve evlenmedi,” dedi. “Seni hiç unutmadı.” Yüzünü bir sırıtış kapladı. “Midkemia tanrıları aşkına! Aklımdan tamamen çıkmış. Bunu bilemezdin.”

“Neyi?”

“Bir oğlun var.”

Milamber donakalmıştı. “Bir oğlum mu?”

Laurie bir kahkaha attı. “Seni götürmelerinden sekiz ay sonra doğdu. İyi bir çocuk, Katala da iyi bir anne.”

Milamber bu haberin ağırlığı karşısında ezildiğini hissediyordu. “Lütfen. Onu buraya getirir misin?”

Laurie ayağa fırladı. “Hemen.”

Koşarak odadan çıktı. Milamber içinde yükselen duygulara karşı savaşıyordu. Büyücülük yöntemleri ile aklını rahatlatarak kendini toparladı.

Kapı kayarak açıldı ve Katala göründü, yüzünde bir kararsızlık vardı. Arkasında duran Laurie’nin kollarında da, dört yaşlarında bir çocuk duruyordu.

Milamber ayağa kalkıp kollarını açtı. Katala koşarak ona sarıldığında, Milamber sevincinden neredeyse haykıracaktı. Bir an sessizce öylece durdular, sonra Katala, “Öldüğünü sandım,” diye mırıldandı. “Ümit ettim... ama öldüğünü sandım.”

Dakikalar boyu, birbirlerinin varlığından sonsuz bir haz alarak durdular, sonra Katala kendini geri çekti. “Oğlunla tanışman gerek, Pug.”

Laurie çocuğu getirdi. İri, kahverengi gözleriyle Milamber’e bakıyordu. Güzel bir çocuktu ve annesine çok benziyordu, ama başını yana eğiş şekli, Crydee sarayındaki o çocuğu da anımsatıyordu. Katala onu Laurie’den alıp Milamber’in kollarına verdi. “William, bu senin baban.”

Çocuk bunu biraz kuşkuyla karşılamış gibiydi. Çekingen bir ifadeyle gülümsedi, ama arkaya yaslanarak mesafeyi korudu. Birdenbire, “İnmek istiyorum,” dedi. Milamber gülerek çocuğu yere indirdi. Çocuk babasına baktı, sonra karalar içindeki yabancıya olan ilgisini bir anda yitirdi. “Heey!” diye bağırarak, Shinzawai Lordu’nun şah taşlarıyla oynamaya koştu.

Milamber onu bir an izledikten sonra, “William mı?” diye sordu.

Katala yanında durup beline sarılmıştı, âdeta onu yine kaybetmekten korkuyordu. Laurie, “Annesi onun için bir Midkemia ismi istedi, Milamber,” dedi.

Katala şaşırmıştı. “Milamber mi?”

“Yeni adım bu, sevgilim. Beni bu isimle çağırmaya alışmalısın.” Kız kaşlarını çattı, bu pek de hoşuna gitmemişti. “Milamber,” diye tekrarlayarak tınısını denedi. Sonra omuzlarını silkti. “Güzel bir isim.”

“O nasıl William oldu peki?”

Laurie, parçaları birbiri üstüne yığmaya çalışan çocuğun yanına giderek taşları nazikçe elinden aldı. Çocuk ona sert bir ifadeyle baktı. “Oynamak istiyorum,” dedi hiddetle.

Laurie çocuğu kucağına alıp, “Ona birkaç isim söyledim, o da bunu seçti,” dedi.

“Kulağa hoş geliyor,” dedi Katala; “William.”

Çocuk adını duyunca annesine döndü. “Acıktım.”

Çocuk kıvranarak kollarından kurtulmaya çalışırken Laurie, “Ben James ya da Owen’dan yanaydım, ama o ısrar etti,” dedi.

Katala çocuğu aldı. “Ona yemek yedirmem gerek. Mutfağa götüreceğim.” Milamber’i öpüp odadan çıktı.

Büyücü bir an sessizce durdu. “Bu, umduğumdan çok daha fazlası. Onun başka birini bulmuş olacağından korkuyordum.”

“O bunu yapacak biri değil, Pu... Milamber. Ona iltifat eden adamların hiçbiriyle ilgilenmedi, sayıları da az değildi. O iyi bir kadın. Ondan şüphe etmene hiç gerek yok.”

“Asla etmeyeceğim de, Laurie.”

Oturdular; kapıdan gelen ihtiyatlı bir öksürük, başlarını çevirmelerine neden oldu. Kamatsu kapıda duruyordu. “Girebilir miyim, Yüce?”

Milamber ve Laurie ayağa kalkacak gibi olunca, evin lordu kalkmamalarını işaret etti. “Lütfen, oturun.” Kasumi babasının arkasından girip kapıyı kapattı. Milamber ilk defa olarak evin oğlunun Midkemia tarzı giysiler içinde olduğunu fark etti. Bir kaşını kaldırdı, ama bir şey söylemedi.

Shinzawai ailesinin reisi çok sıkıntılı görünüyor, düşüncelerini toparlamaya çalışıyordu. Az sonra, “Yüce,” dedi, “sizinle açık konuşabilir miyim? Bugünkü ziyaretiniz beklenmedik bir şey ve bazı sıkıntılara neden olabilir.”

“Lütfen,” dedi Milamber. “Evinizde sıkıntıya neden olmayı istemem, lord. Yalnızca karımla oğlumu istiyorum. Ayrıca bu köleyi de isteyeceğim.” Laurie’yi işaret etti.

“Nasıl isterseniz, Yüce. Kadın ve çocuk elbette ki sizinle gelecekler. Ama size yalvarıyorum, lütfen kölenin burada kalmasına izin verin.”

Milamber odadakilerin yüzlerini teker teker süzdü. İki Shinzawai kendilerine hakim duruyorlardı, ama birbirleri ve Laurie ile bakışmaları, gerginliklerini ele veriyordu. Geçen beş yıl süresince burada bir şeyler değişmişti. Odadaki adamlar arasındaki ilişki, efendiler ile köle arasında olması gerektiği gibi değildi.

“Laurie?” Milamber dostuna baktı. “Bu da nedir?”

Laurie diğer iki adama, sonra da Milamber’e baktı. “Bana bir söz vermeni istemek zorundayım.”

Kamatsu’nun şiddetle irkilmesi, ne kadar şaşırdığını gösteriyordu. “Laurie! Fazla ileri gidiyorsun. Bir Yüce’yle pazarlık edilmez. Sözleri yasa gibidir.”

Milamber elini kaldırdı. “Hayır. Bırakın konuşsun.”

Laurie rica dolu bir ses tonuyla, “Bu konularda pek bilgim yok, Milamber,” dedi. “Protokolden hiç anlamadığımı bilirsin. Gelenekleri çiğniyor olabilirim, ama eski dostluğumuzun hatırı için senden rica ediyorum, bu odada duyacaklarını kimseye söylememeye söz verir misin?”

Büyücü düşündü. Shinzawai lorduna her şeyi anlatmasını emredebilir, adam da tıpkı emirlere uyan bir asker gibi otomatik olarak anlatırdı, ama ozanla olan arkadaşlığı onun için önemliydi. “Bana söyleyeceklerinizi kimseye anlatmayacağıma söz veriyorum.”

Laurie iç çekerek gülümsedi, Shinzawailer de gerginliklerini biraz olsun üzerlerinden attılar. “Buradaki lordumla bir pazarlık yaptık,” dedi Laurie. “Bazı görevleri tamamladığımız zaman, özgür olacağım.”

Milamber başını iki yana salladı. “Bu mümkün değil. Yasalar, bir kölenin özgür bırakılmasına izin vermez. Savaş Lordu bile bir köleyi özgür bırakamaz.”

Laurie gülümsedi. “Ya sen?”

Milamber ciddileşmişti. “Ben yasaların dışındayım. Bana kimse emir veremez. Büyücü olduğunu mu iddia ediyorsun?”

“Hayır, Milamber. Öyle bir şey değil. Burada yalnızca bir köle olabileceğim doğru. Ama burada olmayacağım ki. Midkemia’ya döneceğim.”

Milamber şaşırmıştı. “Bu nasıl olabilir? Midkemia’ya açılan tek bir gedik var, o da Savaş Lordu’nun gözde büyücülerinin kontrolünde. Başka gedik yok, olsa bilirdim.”

“Bir planımız var. Karmaşık ve açıklaması çok uzun sürer, ama basitçe açıklayacak olursak şöyle bir şey: Ben, bir Kızıl Turakamu rahibi kılığına girerek Kasumi’ye eşlik edeceğim. O da, cephedeki bölüklerin yerini almaya giden askerlerin başında olacak. Herkes Kızıl’ın rahiplerinden uzak durduğu için, boyumun uzunluğu da muhtemelen kimsenin dikkatini çekmeyecek. Bölüklerin hepsi de Shinzawailere sadık. Midkemia’ya geçtikten sonra da, safların arasına sızıp Kraliyet kuvvetlerine ulaşacağız.”

Milamber başıyla onayladı. “Dil derslerini ve giysileri şimdi anlıyorum. Ama söylesene, Laurie. Özgürlüğün karşısında Tsuranilere gönüllü casusluk mu yapacaksın?” Sesinde sitem yoktu, yalnızca sıradan bir soruydu.

Laurie kızardı. “Casus olarak gitmiyorum. Bir rehber olarak gidiyorum. Kasumi’yi Rillanon’a, Kral ile görüşmeye götürüyorum.”

“Neden?” Milamber şaşırmıştı.

Kasumi araya girdi. “Kral’a bir barış önerisi götüreceğim.”

Milamber karşı çıktı. “Savaş Partisi hâlâ Yüce Konsey’in başındayken savaşı sona erdirmeyi nasıl umabilirsiniz?”

“Lehimize olan bir durum var,” diye karşılık verdi Kamatsu. “Bu savaş dokuz yıldır sürüyor, daha ne kadar süreceği de belli değil. Yüce, size bir şey öğretmek haddime düşmez, ama bazı şeyleri açıklayabilir miyim?”

Milamber devam etmesini işaret etti. Kamatsu içkisinden bir yudum alıp sözlerine devam etti. “Thuril Konfederasyonu ile olan savaşın sona ermesinden beri, Savaş Partisi Yüce Konsey’deki üstünlüğünü korumak için bir baskı altına girdi. Thurillerle yaşanan her sınır çarpışması, yeniden savaş konusunu gündeme getirdi. Thünlerin eski güney topraklarını yeniden ele geçirmek amacıyla kuzeydeki geçitleri aşmak için yaptıkları ardı arkası kesilmez saldırılarla sınırdaki çarpışmalar arasında, Savaş Partisi güçlükle çoğunluğu sağlayabildi. On yıl önce, Mavi Çark Partisi’nin başını çektiği bir koalisyon onları yerlerinden olmanın eşiğine getirmişti ki, Meclis sizin eski ana-dünyanıza açılan gediği keşfetti. Anadünyanızın zengin metallerinin varlığı öğrenilir öğrenilmez, konseyde savaş çanları çalmaya başladı. Yıllar boyunca yaptığımız tüm ilerlemeler o anda yerle bir oldu.

“Biz de derhal bu çılgınlığa karşı çıkmaya başladık. Laurie’nin bize söylediği kadarıyla eski dünyanızda çıkarılan metaller, cüceler diye andığınız ırkın değerli bulmayıp, terk ettikleri madenlerin artıkları. Bu işte Tsuranuanni için, Savaş Sancağını yeniden dikip kan dökmeye yönelik yeni bir mazeretten başka hiçbir şey yok.

“Tarihimizi biliyorsunuz. Aramızdaki anlaşmazlıkları barışçı bir yolla çözmemizin ne kadar zor olduğunu biliyorsunuz. Ben bir askerdim ve savaşın getirdiklerini bilirim. Götürdüklerini de. Laurie, Krallık’ta yaşayanlar hakkındaki şüphelerimin doğru olduğu konusunda beni ikna etti. Soylularınıza ve ordularına rağmen, siz fazla savaş tutkunu bir halk değilsiniz. Ticaret yapmayı siz de istersiniz.”

Milamber söze girdi. “Bütün bunlar doğru. Ama şu andaki şartlarda geçerli olduklarından emin değilim. Eski ülkem, kuzeyli goblinlerle yapılan ve Kesh sınırlarında geçen hafif çarpışmalar dışında yaklaşık elli yıldır büyük bir savaş yaşamadı. Oysa şimdi Batı’da savaş davulları çalıyor. Kraliyet Orduları kana bulandı. Ülke, hiçbir neden yokken istila edildi. Bana kalırsa, bir anda durup affetmek istemeyeceklerdir. Bir karşılık cezası, en azından tazminat isteyeceklerdir. Yüce Konsey, Tsuranuanni onurunu çiğneyip, askerlerinin verdikleri zararın giderilmesi için geri adım atar mı?”

Shinzawai lordu sıkıntılı görünüyordu. “Konsey’in bunu yapmayacağına eminim. Ama İmparator yapar.”

Milamber şaşırmıştı. “İmparator mu? Onun bunlarla ne ilgisi var?”

“Ichindar, tanrılar onu kutsasın, bu savaşın İmparatorluk’un tüm kaynaklarını kuruttuğunu düşünüyor. Thuril’e karşı sefer yaparken bazı sınırların İmparatorluk tarafından, zaferlerin getireceğinden çok daha fazla götürü olmadan kontrol edilemeyecek kadar geniş ve uzak olduklarını öğrendik. Cennetin Işığı, Midkemia’da karşımıza çıkan kadar geniş ya da uzak bir sınır daha olamayacağını biliyor. O da Konsey Oyunu’na el atıyor. Bu, belki de Tsuranuanni tarihinin en büyük oyunu. Cennetin Işığı, Savaş Lordu’na barış yapması için emir vermeye, gerekirse onu makamından indirmeye hazır. Ancak Kral Rodric’in anlaşmaya istekli olduğu garanti edilmeden, geleneği çiğnemek gibi büyük bir riske de girmeyecek. Yüce Konsey’in karşısına ancak barış söz konusu ise çıkmalı; aksi halde çok büyük riske girmiş olur.

“Hükümdarın öldürülmesi İmparatorluk tarihinde yalnızca bir kez olmuştur, Yüce. Yüce Konsey de katili selamlayıp, İmparator ilan etmişti. Katil, öldürdüğü adamın oğluydu. Babası tapınaklardan zorla vergi toplamaya kalkmıştı; bu, bir İmparator’un Konsey Oyunu’nda son kez yer alışıydı. Bizler zor insanlar olabiliriz, Yüce, hatta birbirimize karşı bile ve bugüne dek hiçbir İmparator Ichindar’ın yapmak istediğini yapmaya kalkışmadı, çok kişi, pek çok kişi bunu İmparatorluk’un onurunu çiğnemek olarak görecek, ki bu tasavvur edilemez bir harekettir.

“Ama konseye barış önerisiyle gidebilirse, bu bariz bir şekilde tanrıların böylesi bir görevi kutsadıklarının göstergesi olur ve kimse ona karşı çıkmaya cesaret edemez.”

“Büyük bir riske giriyorsun, Shinzawai Lordu.”

“Ben halkımı ve İmparatorluk’u seviyorum, Yüce. Cephede ülkem için seve seve ölürüm, gençliğimde, Thuril seferleri sırasında da canımı defalarca tehlikeye attım. İmparatorluk’un kendine gelmesi için de canımı, oğullarımı, evimin onurunu, ailemi ve klanımı da tehlikeye atabilirim. İmparator da bunu yapar. Bizler sabırlı insanlarız. Bu plan yıllardır hazırlanıyor. Mavi Çark Partisi uzun süredir gizlice Barış Partisi ile işbirliği içinde. Biz savaşın üçüncü yılında, Savaş Lordu’nu utandırmak ve Kasumi’yi yaklaşan yolculuğuna hazırlamak için çekildik. Siz ve Laurie ona öğretmenlik yapmak üzere buraya getirilmeden önce, bir yıldan uzun bir süre Mavi Çark ve Barış partilerinin çeşitli lordlarını ziyaret edip işbirliği yapmalarını, her üyenin Konsey Oyunu’nda üzerine düşen görevi yapmasını sağladık.

“Biz Tsurani’yiz ve Cennetin Işığı elinde hazır bir elçi olmadan bir öneride bulunulmasına izin vermez. Biz Kasumi’nin o elçi olmasını sağladık ve salak Kralınıza güvenli bir şekilde ulaşabilmesi için elimizden geleni yaptık. Bu şekilde olmak zorunda, çünkü denememiz başarısız olur da bizim tarafımızın dışında herhangi biri bunu öğrenirse, benimki de dahil olmak üzere çok kelle uçar, oyunda kaybetmenin bedeli budur. Laurie’yi götürürseniz, Kasumi’nin eski Kralınıza ulaşma şansı çok azalır ve barış çabaları, biz bir başka güvenilir rehber bulana dek ertelenir, bu da en az bir ya da iki yıllık bir gecikme anlamına gelir. Durum artık kritik. Mavi Çark Partisi, Savaş Partisi ile yıllar süren görüşmelerin ardından yeniden Savaş İttifakı’na katıldı ve binlerce adam, Kasumi Kraliyet saflarının arasından eski yurdunuza gizlice girebilsin diye savaşa gönderiliyorlar. Yakında zamanı gelecek. Savaşın bir yıl dahi olsa uzamasının ne anlama geleceğini düşünmelisiniz. Eski yurdunuz fethedilecek olursa, Savaş Lordu yapacağımız her türlü hamleye karşı yenilmez bir duruma gelebilir.”

Milamber düşündü, sonra Kasumi’ye dönerek, “Ne kadar yakında?” diye sordu.

Kasumi, “Yakında, Yüce,” dedi, “yalnızca haftalar kaldı. Savaş Lordu’nun her yerde casusları var ve planlarımız hakkında az çok fikir sahibi. Mavi Çark’ın konseydeki ani taraf değişikliğine pek güvenmiyor, ama yardımlarını da geri çeviremiyor. Büyük bir zafer patlatmak zorunda olduğunu hissediyor. Lord Borric ve Lord Brucal’a, Krallık’ın ana kuvvetlerine karşı büyük bahar saldırısını planlıyor. Saldırı, İmparatorluk Festivali’nden hemen önce gerçekleşecek, böylece İmparatorluk Oyunları’nda kendi kişisel zaferini duyurabilecek.”

Kamatsu, “Bu tıpkı şah oynarken, oyunun sonlarına doğru yapılan bir gambit {6} gibi, Yüce,” dedi.

“Çarpıcı bir zafer, Savaş Lordu’na Yüce Konsey’i eline geçirmesi için gereken her şeyi sağlayacaktır, ama son hamlemiz için bu riski göze alacağız. Saldırı hazırlıkları devam ettiği için, cephe karmakarışık bir halde olacak. Kasumi ve Laurie’nin hatlardan sızmaları için en uygun fırsat bu. Kral Rodric kabul ederse, Cennetin Işığı Yüce Konsey’e bir barış ilanı ile gidebilir, o zaman da Savaş Lordu’nun güç ve nüfuzunun tüm dayanağı yerle bir olur. Şah açısından düşünecek olursak, İmparatorumuzun Savaş Lordu’nu mat etmesi için elimizdeki son taşı tehlikeye atıyoruz.”

Milamber bir süre için düşünceliydi. “Gördüğüm kadarıyla cüretkâr bir plana kalkışmışsınız, Shinzawai Lordu. Kimseye bir şey söylememek için verdiğim sözü tutacağım. Laurie burada kalabilir.” Laurie’ye baktı. “Atalarımızın tanrıları seni korusun ve başarıya ulaştırsın. Bu savaşın kısa sürede sona ermesi için dua ediyorum.” Ayağa kalktı. “Sizce de mahsuru yoksa, artık gideceğim. Karımı ve çocuğumu eve götürmek istiyorum.”

Kasumi kalkıp eğilerek selam verdi. “Ben bir şey daha söylemek istiyorum, Yüce.”

Milamber devam etmesini işaret etti. “Yıllar önce Katala’yı eş olarak almak istediğinizde ve ben size bu talebinizin reddedileceğini söylediğimde, aynı zamanda bunun bir nedeni olduğunu da söylemiştim. Planımıza göre, siz de anadünyanıza dönecektiniz. Bunu artık anladığınıza inanıyorum. Bizler zor insanlarız, Yüce, ama acımasız değiliz.”

“Plan açıklandığı anda anlamıştım.” Laurie’ye baktı. “Şu anda olduğum kişi için burası anayurdum, ama içimde hâlâ değişmemiş olan bir parçam var, bu yüzden de yurduna dönmene imreniyorum: Sevgiyle hatırlanacaksın, eski dostum.”

Bu sözlerden sonra Milamber odadan çıktı. Katala’yı büyük evin dışında, bir bahçede oğullarının oyunlarını izlerken buldu. Katala ona doğru geldi ve sarılıp, yeniden birbirlerine kavuşmanın tadını çıkardılar. Uzunca bir andan sonra Milamber, “Gel, sevgilim,” dedi, “oğlumuzu eve götürelim.”

9

BİRLEŞME

Longbow sessizce ağlıyordu.

Avcıustası, Elf ormanlarının sınırına yakın bir yerdeki bir açıklıkta, üç ölü elfin başında yapayalnız duruyordu. Cansız bedenleri yerde sereserpe yatıyordu, kol ve bacakları imkânsız gibi görünen açılarla bükülmüş, açık tenli yüzleri kanla kaplıydı. Martin, normal olarak bir ailenin yüzyılda bir ya da iki çocuk sahibi olduğu elfler için ölümün ne demek olduğunu biliyordu. Yüzlerden birini iyi tanıyordu, Galain’in çocukluğundan beri arkadaşı olan Algavins’ti bu, otuz yaşında bile değildi ve elf ölçülerine göre hâlâ da çocuk sayılırdı.

Arkadan gelen ayak sesleri üzerine Martin gözyaşlarını sildi ve çoğu zaman duygusuz olan ifadesini takındı. Arkasından Garret’ın, “Patikanın aşağısında bir grup daha var, Avcıustası,” dediğini duydu. “Tsuraniler ormanın bu kısmından uğursuz bir rüzgâr gibi geçmişler.”

Martin başıyla onayladı, sonra bir şey söylemeden yola koyuldu. Garret da onu izledi. Genç yaşına rağmen Garret, Longbow’un en iyi iz sürücüsüydü ve ikisi de patikadan Elvandar’a doğru usul adımlarla yürüyorlardı.

Saatler boyu yol aldıktan sonra, Tsurani kuşatması altındaki bir bölgenin batısından nehri geçtiler, elf ormanlarının güvenli derinliklerine girdiklerinde de ağaçların arasından gelen bir ses onları karşıladı. “Selam sana, Martin Longbow.”

Martin ile Garret durup, üç elfin âdeta yoktan var olurcasına ağaçların arasından belirmelerini izlediler. Galain ve iki arkadaşı Avcıustası’yla Garret’a yaklaştılar. Martin başını nehirden yana hafifçe eğdi, Galain de başıyla onayladı. İkisinin de bildikleri Algavins’in öldüğü gerçeğini diğerleriyle de paylaşmak için gerek duydukları tek iletişim buydu. Garret aralarındaki bu alışverişi fark etti, ama elflere özgü incelikleri anlamaktan çok uzaktı.

“Tomas? Calin?” diye sordu Martin.

“Kraliçe ile birlikte konseydeler. Haber getirdin mi?”

“Prens Arutha’dan mesajlar. Konseye mi gidiyorsun?”

Galain, ironik bir alaycılık taşıyan o belli belirsiz elf gülümseyişini gösterdi. “Yolu korumak bize düştü. Bir süre burada kalmalıyız. Cüceler nehri geçer geçmez biz de geleceğiz. Onlar da neredeyse görünürler.”

Daha sözü bitmeden Martin hoşça kal deyip, Elvandar’a doğru yola koyulmuştu bile. Elf ağaç-şehrini çevreleyen açıklığa yaklaşırken, Galain ve diğer genç elflerin nasıl olup da konseye alınmadıklarına hayret etti. Hepsi de Tomas Elvandar’a temelli olarak yerleştiğinden beri onun sürekli yanında olmuşlardı. Martin, Crydee baskınının hemen öncesinden beri oraya gitmemiş, ama o yıllar boyunca Dük ile Elvandar ve Crydee arasında mesajlar taşıyan Natalli bazı korucularla konuşmuştu. Birçok defalar Natalli Uzun Leon ve Grimsworth ile saatler boyu konuştuğu olmuştu. Onlar da kendilerinden olmayanların yanında iken ağızlarını sıkı tutmakla birlikte, Longbow’un yanındayken daha rahattılar, Crydeeli Avcıustası’nı kendilerine yakın görüyorlardı. Natalli bir korucu olmadığı halde Elvandar’a istediği zaman girebilen tek adam oydu. Natalli iki korucu, Elf Kraliçesi’nin sarayında önemli değişiklikler olduğundan söz etmişler, Martin de tuhaf bir tedirginliğe kapılmıştı.

Uzun adımlarla, hafif bir koşudan sonra Elvandar’a yaklaşırlarken Garret, “Avcıustası,” dedi, “kayıplarını geri getirmek üzere kimseyi yollamayacaklar mı?”

Martin durup, yayının üzerine yaslandı. “Bu onların geleneği değil, Garret. Onları ormana bırakacaklar, onların inancına göre gerçek ruhları artık Kutlu Adalar’da dolaşıyor.” Bir an düşündükten sonra, “İz sürücülerim arasında sen belki de gördüklerimin en iyisisin,” dedi. Genç adam iltifat karşısında kızarırken Longbow, “Bu bir övgü değil, sadece gerçek,” dedi. “Bunu söylüyorum, çünkü bana bir şey olacak olursa yerimi alması en muhtemel kişi sensin.”

Garret’ın genellikle çekingen olan ifadesi değişti ve tüm dikkatini Martin’in söylediklerine verdi. “Bir şey olur da yaşamım sona ererse,” ,diye devam etti Martin, “birinin Elvandar ile insan âleminin birbirinden kopmasına engel olmaya devam etmesini umuyorum.”

Garret onayladı. “Sanırım anlıyorum.”

“Anlamalısın, iki ırk birbirlerinden uzaklaşacak olurlarsa çok yazık olur.” Yumuşak bir tonla konuştu. “İnançları hakkında elinden geleni öğrenmelisin, ama birkaç şey var ki, onları bilmen gerek, hele şu savaş zamanında. Bazı rahiplerin, ölümünün üzerinden bir saat geçmemiş olan ölüleri diriltebildiklerine dair iddiaları hatırlıyor musun?”

“Bu öyküyü duymuştum,” dedi Garret, “ama bunun yapılışını gördüğünü ya da gören birini tanıdığını iddia eden kimseye rastlamadım.”

“Bu doğrudur. Rahip Tully doğru olduğunu söylüyor ve o, inanç konularında kesinlikle yalan söyleyecek biri değil.” Martin bakışlarını toprağa indirdi. “Bir öyküsü var: Önemli bir rahip -hangi mezhepten olduğunu bilmiyorum- tanrılardan uzaklaşıp, kendini insanların dünyasında bulmuş. Zarif cüppesini ve altın sırmalarını çıkarıp, gezgin keşişlerin sade, kumaş cüppesini giymiş. Tevazu peşinde, vahşi doğada dolaşıyormuş. Zaman ve tesadüfler onu Elvandar’a getirmiş ve orada yeni ölmüş bir elfe rastlamış, rahip gelmeden birkaç dakika önce, bir kaza sonucu ölmüşmüş. Büyük güçleri olan bir rahip olduğu ve güçlerini yardıma ihtiyacı olan herkes yararına kullanmak istediği için, elfi diriltmeye başlamış. Elfin karısı onu durdurmuş, nedenini sorunca da kadın, ‘Bizim yolumuz böyle değildir,’ demiş. ‘O şimdi çok daha iyi bir yerde, onu geri getirirsen, kendi isteği dışında ve bize üzüntü vererek gelmiş olacak. Bu yüzden onun adını da telaffuz etmeyiz, yoksa sesimizdeki özlemi duyup da bizi mutlu etmek için, kendi mutluluğu pahasına geri dönmesin diye.’ Bildiğim kadarıyla, hiçbir elf öldükten sonra geri getirilmemiş.

“Bazıları, insanların sanatlarıyla hiçbir elfin diriltilemeyeceğini söylerler. Bazıları ise, elflerin gerçekte ruhları olmadığını, geri dönmemelerinin nedeninin de bu olduğunu söylerler. Bence bunların ikisi de yanlış, onların dünyadaki yerleri hakkında çok daha iyi bir fikirleri var.”

Garret bir an sessizce durup, bu bilgiyi sindirdi. “Bu tuhaf bir öykü, Avcıustası. Aklına nereden geldi?”

“Şu elflerin ölümü ve sorduğun soru bunu hatırlattı. Sana, bizden nasıl farklı olduklarını, onların geleneklerini öğrenmen için nasıl çalışman gerektiğini göstermek içindi. Aralarında zaman geçirmen gerek.”

“Ölü elf hikâyesi gerçek mi?”

“Evet. Yeni ölmüş olan elf, Kraliçe Aglaranna’nın kocası, merhum Elf Kralı’ydı. Otuz yıl önceydi, o zamanlar hâlâ çocuk sayılırdım, ama hatırlıyorum. Kaza olduğunda ben de av kafilesindeydim ve rahiple tanıştım.”

Garret bir şey söylemedi. Martin de silahını alıp, yola devam etti.

Az sonra Elvandar sınırına geldiler. Martin durdu, Garret ise dev ağaçların görüntüsü karşısında büyülenmişti. İkindi güneşi ormana uzun gölgeler düşürüyordu, ama yüksek dallar kendi sihirli ışıklarıyla parlıyorlardı.

Martin Garret’ı kolundan tuttu ve hayranlıktan ağzı açık kalan iz sürücüyü nazikçe Kraliçe’nin sarayına götürdü. Konsey çemberine gelince, Kraliçe’yi selamlayarak içeri girdi.

Aglaranna onu görünce gülümsedi. “Hoş geldin, Martin Longbow. Buraya son gelişinin üzerinden uzun zaman geçti.”

Martin Garret’ı takdim etti, o da beceriksizce eğilerek Kraliçe’yi selamladı. Sonra bir figür daha, gölgelerin arasında saklandığı yerden ortaya çıktı.

Martin elf çocuklarıyla birlikte büyümüştü ve gerektiğinde duygularını saklamayı pekâlâ bilirdi, ama Tomas’ın görüntüsü karşısında neredeyse kendini tutamayıp haykıracaktı. Dilinin ucuna gelen sözleri yutarak ona bakmamaya çalışırken, Garret’in şaşkınlıkla yutkunduğunu da duyuyordu. Tomas’taki değişiklikleri duymuşlardı, ama duyduklarının hiçbiri Martin ya da Garret’ı karşılarında heybetle yükselen adam için hazırlamamıştı. Yabancı gözler onları süzüyordu. Bir zamanlar ormanlarda Martin’in peşine takılıp elf masalları dinlemek için yalvaran ya da Garret’la fıçı topu oynayan mutlu, sırıtkan çocuktan geriye pek bir şey kalmamıştı. Tomas samimiyetten yoksun bir ifadeyle öne çıkıp, “Crydee’den ne haberler var?” dedi.

Martin yayına dayandı. Kraliçe’ye, “Prens Arutha selamlarını, sevgilerini ve sağlık dileklerini yolluyor,” dedi. Kraliçe’nin konseyinde komutayı bir ölçüde eline almış olduğu bariz olan Tomas’a dönerek, “Arutha şu haberleri gönderdi,” dedi. “Krondor’da yönetim artık Bas-Tyra Dükü Kara Guy’ın elinde, bu yüzden Uzak Sahil’e yardım gitmeyecek. Ayrıca Prens’in, dış-dünyalıların yakında büyük bir saldırı planladıklarına inanmak için geçerli nedenleri var, Crydee’ye mi, Elvandar’a mı yoksa Dük’ün ordusuna karşı mı yapılacağını ise kestiremiyor. Ancak, güneydeki kuşatılmış bölgeler, çok sıkı çalıştırılmalarına rağmen cüce madenlerinden destek görmüyorlar. İz sürücülerim kuzeye doğru bir hareketlenme belirtileri gördüler, ama geniş çaplı bir şey değil. Arutha’nın tahminine göre, saldırı büyük olasılıkla babasının ve Brucal’ın ordularına karşı yapılacak.” Ardından da, “Ayrıca, Arutha’nın Toprak Beyi’nin öldürüldüğü haberini de getirdim,” diye ekledi. Elf âdetlerine uyarak, ölünün adını anmamaya özen göstermişti.

Roland’ın ölüm haberini duyan Tomas’ın gözlerinde bir an için bir duygu belirtisi görünür gibi oldu, ama yalnızca, “Savaşta adamlar ölür,” demekle yetindi.

Calin, Longbow ile Tomas arasında kişisel bir alışveriş olduğunu fark etti. Saraydaki kimse Roland’ı iyi tanımazdı, ama Calin onu uzun yıllar önce bir gece Crydee’de yedikleri akşam yemeğinden hatırlıyordu. Tomas’ın çocukluk arkadaşının ölümüne verdiği tepki, Martin’in canını sıkmıştı. Elf Prensi savaş konusuna dönerek, “Bu bir mantık meselesi,” dedi. “Batıdaki Kraliyet ordusu yenilecek olursa, dışdünyalılar dikkatlerini diğer cephelere çevirerek Özgür Şehirler’i ve Crydee’yi kısa sürede ele geçirirler. Bir, en fazla iki yıl içinde, bir zamanlar Kesh’teki Bosania olan yerde onların sancakları dalgalanmaya başlar. Sonra da kolayca Yabon’a doğru ilerleyebilirler. Bir süre sonra, Krondor kapılarına dayanabilirler.”

Tomas bir şey söyleyecekmiş gibi Calin’e baktı, gözlerini kısmıştı. Kraliçe ile Tomas bir an için bakıştılar ve Tomas gerileyip, konsey dairesindeki yerini aldı. Calin, “Dışdünyalılar dağların batısına yürümezlerse, cüceler yakında bize katılırlar. Nehrin karşı yakasındaki dışdünyalıların yarma hareketleri oldu, ama büyük bir saldırı olacağına dair bir belirti görülmedi. Bana kalırsa Arutha tahmininde yanılmamış, dükler yardım isteyecek olurlarsa da onlara yardım etmeye çalışırız,” dedi.

Tomas Elf Prensi’ne döndü. “Elvandar’ı korumasız bırakmak mı!” Hiddeti yüzünden okunuyordu. Martin, Tomas’ın zorlukla kontrol edebildiği öfkesinin şiddeti karşısında irkilmişti. “Müdafaacıları elf ormanlarından bütünüyle çıkarmadan, böyle bir savaşta sözünü etmeye değecek bir kuvvet oluşturamayız.”

Calin’in yüzü ifadesizdi, ama gözleri, Tomas’ın öfkesinin bir aynasıydı. Sakince konuştu. “Ben, Elvandar’ın Savaş Şefi’yim. Ormanlarımızı korumasız bırakmam. Ama dışdünyalılar Düklere karşı büyük bir saldırıya girişirlerse, nehir boyunda ormanlarımızı tehdit etmeye yetecek kadar asker bırakmazlar. Onları efsuncunun yardımıyla yendiğimiz ve Kara Cüppelilerinin öldüğü günden beri bize saldırmadılar. Ama Lord Borric ve Lord Brucal’a karşı çarpışacak olurlarsa ve bu çarpışmada kuvvetler denk olursa, bizim katkımız bu dengeyi bozabilir, hele onları zayıf kanatlarından vurabilirsek.”

Tomas kendini toparlayıp, bir an kaskatı durdu; sonra buz gibi bir ses tonuyla, “Cüceler Dolgan’ı, Dolgan da beni izler,” dedi. “Ben savaşa katılmalarını söylemedikçe katılmazlar.” Başka tek kelime etmeden konsey dairesinden çıktı.

Martin Tomas’ın gidişini izledi. Crydeeli çocuğun içinde yaşayan, insanla o diğer şeyin tuhaf karışımının gücünü ilk defa olarak hissedince tüyleri ürperdi. Tomas’ın içinde olanı yalnızca bir an görmüştü, ama bu yeterliydi. Tomas, korkulacak bir şey olmuştu.

Martin daha sonra Aglaranna’nın yüzünden bir an için bir ifade geçtiğini gördü. Aglaranna ayağa kalktı ve, “Tomas’la konuşsam iyi olacak,” dedi. “Son zamanlarda fazlasıyla yıprandı.”

Kraliçe dışarı çıkarken Martin bir şeyden kesin olarak emin oldu. Gördüğü tüm şeyler bir yana, Elf Kraliçesi’nin oğlu ile âşığı arasında bir anlaşmazlık olduğuna şahit olmuştu, hatta Kraliçe’nin kendi içinde de bir sıkıntısı vardı. Aglaranna’da, ümitsiz bir yazgının kapanındaki birinin ifadesi vardı.

Kraliçe çıkınca Calin, “Tam zamanında geldin, Martin,” dedi. “Senin bilgeliğine ihtiyacımız var.”

Martin onayladı. Garret’ı yiyecek bir şeyler getirmesi için dışarı yolladı, o çıkınca Martin önce Elf Prensi’ni, sonra da konseydekileri süzdü. Tathar her zamanki yerinde, Kraliçe’nin tahtının sağında duruyordu. Diğerlerini de tanıyordu; hepsi de kraliçenin yaşlı, güvenilir danışmanlarıydılar. Birçoğu kadim Efsunörücülerdi.

Martin oturup, sabırla Calin’in konuşmasını bekledi. Elf Prensi bir süre sessiz kaldı. Martin Calin’i süzdü; onu iyi tanırdı ve huzursuzluğunu sezebiliyordu. Martin çocukken Elf Prensi’nin, tüm elf erdemlerini en mükemmel şekilde birleştiren bir kişi olduğunu düşünürdü. Çocuksu kahraman sevdası geçmiş olmakla birlikte, Calin’e olan saygısı hiç azalmamıştı.

Calin, “Martin,” dedi, “burada bulunanlar arasında Tomas’ı bu değişimden önce de tanıyan yalnızca sensin. Şahit olduğun dönüşüm için neler söyleyeceksin?”

Martin cevap vermeden önce uzun uzun düşündü. “Ben bu değişikliklere yıllardır yalnızca kısa süreler için tanık oldum, bugüne dek. Muazzam oldukları ortada. Ama neye işaret ettiklerini tahmin etmem mümkün değil. İyi bir çocuktu; pek yaramaz değildi, ama merakı başına iş açardı. Sevecen bir yanı vardı ve duygularını göstermekten kaçınmazdı. Öfkesi de normal ölçülerdeydi, ama bir arkadaşına vurulacak ya da tehdit edilecek olursa kendini kaybedebilirdi. Genel olarak, diğer çocuklardan bir farkı yoktu, hayalperestti.”

“Ya şimdi?”

Martin’in canı sıkılmıştı ve bunu saklamaya da çalışmadı. “Anlayışımın ötesinde bir şey.”

“Sözlerin çok açık ve doğru, Martin,” dedi Tathar, “çünkü o artık bizim de anlayışımızın dışında.”

Calin yumuşak bir sesle konuştu. “İnsanlar arasında tarihimizi herkesten daha iyi biliyorsun. Valheruların esiri olarak geçen çağlara karşı duyduğumuz nefreti biliyorsun. Yürüdükleri Karanlık Yolu, reddettiğimizi de. Dışdünyalıların bu istilasından ve Kara Cüppelilerinden korktuğumuz kadar, o erkin geri dönmesinden de korkar olduk. Tomas’ı gördün. Neye karar vermek zorunda olduğumuzu bilmelisin.”

Martin başıyla onayladı. “Evet. Yaşayıp yaşamamasına.”

“Genç elflerin çoğu körü körüne onun peşinden gidiyorlar,” dedi Tathar. “İçindeki Valheru büyüsünün sinsi etkisine karşı koyacak olgunluk ve bilgelikten yoksunlar. Cüceler ise körü körüne olmamakla birlikte, onu yine de takip ediyorlar, çünkü onlarda bize miras kalan korku yok ve onun liderliğine inanmış durumdalar. Sekiz yıldır hayatta kalabilmelerinin başlıca nedeni o oldu, birçoğunu defalarca ölümden kurtardı.

“Ama Tomas’ın, istilacılara karşı mücadelemizde bizim için bir nimet olmasının yanında, her şeyi bir kenara bırakıp tek bir şeyi düşünmek zorunda kalabiliriz: Bu yarı insan, yarı Valheru bizim efendimiz olmaya soyunacak mı?” Tathar kaşlarını çattı. “Eğer öyle olursa, yok edilmesi gerekir.”

Martin içinde bir soğukluk hissetti. Crydee’de tanıdığı tüm gençler arasında üç tanesine özel bir yakınlık duymuştu, Garret, Tomas ve Pug. Pug Tsuranilerin eline geçtiğinde sessizce yas tutmuş, sonunun esaret mi, ölüm mü olduğunu sık sık düşünmüştü. Şimdi de Tomas için yas tutuyordu, çünkü bundan sonra ne olursa olsun, Tomas bir daha asla eski Tomas olmayacaktı.

Martin Calin’e dönerek, “Yapılabilecek bir şey yok mu?” dedi.

Calin bu soruya Tathar’ın cevap vermesini işaret etti. Yaşlı Efsunörücü gözlerini dairede gezdirerek, diğer Efsunörücülerin de sessiz onaylarını aldı. Martin’e dönerek, “Bu işi iyi bir şekilde sonuçlandırmak için elimizden geleni yapıyoruz,” dedi. “Ama onun içinde Valheru kudretiyle öne çıkacak olursa, buna karşı duramayız, bu yüzden korkuyoruz. Tomas’a karşı hiçbir nefretimiz yok. Ama. kudurmuş bir kurda acısan bile, onu öldürmen gerekir.”

Karanlık iyice bastırırken Martin acıyla dışarıya, Elvandar’ın ışıklarına baktı. Bu manzara onu her zaman rahatlatırdı. Şimdi ise yalnızca soğuk bir acı hissediyordu. “Ne zaman karar vereceksiniz?”

“Âdetlerimizi anlıyorsun,” dedi Tathar. “Zamanı gelince karar vereceğiz.”

Martin ağır ağır doğruldu. “O halde, size tavsiyem şudur: Bu değişiklik kesin bir şekilde Karanlık Yol’a doğru gittiğini belli edene dek, kadim korkularınızın fazla etkisinde kalarak bir hata yapmayın. Elvandar’ın şimdiki yöneticilerinin, Valheruların ilk serbest bıraktıklarına göre daha cesur ve bağımsız düşündükleri, bana uzun zaman önce öğretilmişti. Son ana kadar harekete geçmeyin. Bu durumdan hâlâ iyi bir sonuç çıkabilir, en azından, tamamen kötü olmayan bir sonuç.”

Tathar başıyla onayladı. “İyi bir tavsiye verdin. Bunu değerlendireceğiz.”

Martin büyük bir ağırlığın altında eziliyor gibiydi. “Elimden geleni yapacağım. Eskiden Tomas’ı etkileyebilirdim, belki bunu yine yapabilirim. Gidip bu konu üzerinde iyice düşüneceğim, sonra onu bulup konuşurum.” O çıkarken, Kraliçe’nin sarayındaki daireden kimse bir şey söylemedi. Onun yüreğinin de en az kendilerininki kadar sıkıntı dolu olduğunu biliyorlardı.

Zonklama kötüleşmişti, tam anlamıyla acı sayılmazdı, daha ziyade, sinir bozucu bir şekilde giderek daha kalıcı olan bir rahatsızlık gibiydi. Tomas sessiz havuzun yanındaki serin açıklıkta oturmuş, kendi içinde bir mücadele veriyordu. Elvandar’da yaşamaya geldiğinden beri rüyalarının yalnızca muğlak, puslu imgelere, yarı hatırlanan söz ve isimlere dönüştüğünü fark etmişti. Daha az rahatsız edici, daha az korkutucuydular, günlük hayatına olan etkileri de azalmıştı, ama başındaki baskı, ağrıya benzeyen uğultu şiddetlenmişti. Savaşta iken kızıl bir öfke içinde yitip gidiyor, acıyı hissetmiyordu, ama savaş şehveti dindikten sonra, hele Elvandar’a dönmekte de gecikmişse, zonklama yine başlıyordu.

Arkasından hafif ayak sesleri geldi ve geriye dönmeden, “Yalnız kalmak istiyorum,” dedi.

“Acı mı, Tomas?” dedi Aglaranna.

İçinde bir an tuhaf, cılız bir duygu çalkantısı oldu ve bir şey dinliyormuş gibi başını dikti. Sonra kaba bir sesle, “Evet,” dedi. “Birazdan odamıza döneceğim. Şimdi git ve hazırlanarak yanına gelmemi bekle.”

Aglaranna geriledi; mağrur yüz hatları, kendisiyle bu şekilde konuşulmasından duyduğu acıyı yansıtıyordu. Hemen dönüp uzaklaştı.

Ağaçların arasında yürürken, içindeki duygular şiddetle çalkalanıyordu. Tomas’ın ve kendisinin ihtiraslarına boyun eğdiğinden beri ona emir verme ya da onun emirlerine direnme yetisini yitirmişti. O artık ona hükmeden bir lord olmuştu ve bundan utanıyordu. Mutsuz bir birleşmeydi bu, umduğu gibi yitik mutluluğunun dönüşü olmamıştı. Ama onunla birlikte olma, ona ait olma ihtiyacı iradesini boğuyor, savunmasını yıkıyordu. Tomas dinamik, güçlü, bazen de acımasızdı. Hayır: Acımasız değildi, ama tüm diğer varlıklardan öylesine kopuktu ki, bir karşılaştırma yapmak mümkün değildi. Aglaranna’nın ihtiyaçlarına karşı da duyarsız değildi; ihtiyaçları olduğunun farkında değildi yalnızca. Elvandar’a yaklaşırken, yumuşak, sihirli ışıklar Kraliçe’nin yanaklarında ışıldayan gözyaşlarından yansıyordu.

Tomas onun gittiğini belli belirsiz fark etmişti. Kafasındaki uğultulu acının altından zayıf bir ses ona sesleniyordu. Kendini zorlayarak dinledi, sesin tınısını, rengini tanıyordu, sesleneni tanıyordu...

“Tomas?”

Evet.

Ashen-Shugar ıssız vadilerin ötesine baktı, köpürerek havaya berbat kokular saçan alkali çukurları dışında nemden tamamen yoksun olan topraklar kuruyup çatlamıştı. Görünmeyen konuğuna yüksek sesle, “Son konuşmamızın üzerinden uzun zaman geçti,” dedi.

Tathar ile diğerleri bizi uzak tutmaya çalışıyorlar. Çoğu zaman unutuluyorsun.

Kuzeyden ağır kokulu rüzgârlar esiyordu, soğuk ama boğucuydular. Çürüme kokusu her yeri kaplamıştı; çevrelerini saran âlemi eline geçirmiş olan muazzam çılgınlığın kalıntıları arasında, yaşamın yeniden belirdiğine dair ancak cılız kıpırtılar hissediliyordu.

“Fark etmez. Yine birlikteyiz.”

Burası neresi?

“Kaos Savaşları’nın Kalıntıları. Draken-Korin’in anıtı, bir zamanlar büyük çayırlarla kaplı olan, cansız tundura. Burada pek az canlı var. Yaratıkların çoğu güneye, daha yaşanılabilir iklimlere kaçtılar.”

Sen kimsin?

Ashen-Shugar güldü. “Ben, senin olmaya başladığın şeyim. İkimiz biriz. Bunu defalarca söylemiştin.”

Unutmuştum.

Ashen-Shugar’ın çağırmasıyla birlikte Shuruga hızla ona geldi, gri manzaranın yukarısını kapkara fırtına bulutları kaplamıştı. Muazzam ejderha indi ve sahibi sırtına çıktı. Draken-Korin’in varlığından geriye kalan tek hatıra olan küllerin olduğu noktaya bir bakış atan Valheru, “Gel,” dedi, “kaderin neler getirdiğine bakalım.”

Shuruga semaya yükseldi ve kalıntıların üzerinde uçtular Shuruga’nın sırtında uçarken Ashen-Shugar sessizdi, yüzüne vuran rüzgârı hissediyordu. Zamanı geride bırakarak uçarken, bir çağın ölümüne ve bir yenisinin doğuşuna tanıklık ediyorlardı. Kaos Savaşları’nın dehşetinden uzak, mavi gökyüzüne doğru iyice yükseldiler.

Bu, hüzün duymaya değer.

“Bence değmez. Bundan alınacak bir ders var, ama ben ne olduğunu bilemiyorum. Yine de, senin bildiğini hissediyorum.” Ashen-Shugar gözlerini kapatırken, zonklama da yeniden başladı.

Evet, hatırlıyorum.

“Tomas?”

Tomas’ın gözleri bir anda açıldı. Galain’in az ötede, açıklığın kenarında durduğunu gördü. “Sonra mı geleyim?”

Tomas oturup düş gördüğü yerden ağır ağır doğruldu. Sesi çatlak ve bitkindi. “Hayır, ne vardı?”

“Dolgan’ın cüceler grubu dış ormana ulaşmış, kıvrılan ırmağın yakınında seni bekliyorlar. Cüceler nehri geçerken bir kuşatılmış bölgeye rastlamışlar.” Genç elfin yüzünde mutlu bir gülümseme vardı. “Sonunda esir alabilmişler.”

Tomas’ın yüzünden keyif ve öfkeyle karışık bir ifade geçti. Galain beyaz ve altın rengi içindeki savaşçının haber karşısındaki tepkisini izlerken tuhaf şeyler hissetti. Tomas uzak bir çağrıya kulak veriyormuşçasına, aklını vermeden konuşuyordu. “Cücelerin kampına git. Ben de hemen oraya geleceğim.”

Galain çekildi ve Tomas dinledi. Uzaktaki ses giderek güçleniyordu.

“Yanlış mı yaptım?”

Sözler, hizmetkârlar kaçtıkları için bomboş olan salonda yankılandı. Ashen-Shugar tahtında oturmuş, düşünüyordu. Gölgelere karşı konuştu. “Yanlış mı yaptım?”

Artık sen de şüpheyi tanıyorsun, dedi her zaman orada olan ses.

“İçimdeki bu tuhaf sessizlik, nedir bu?”

Bu, yaklaşan ölüm.

Ashen-Shugar gözlerini kapadı. “Ben de öyle tahmin etmiştim. Irkımdan pek az kişi savaşı atlatabilmiştir. Bu çok ender olan bir şey. Ben sonuncularıyım. Yine de, Shuruga ile bir kez daha uçmak isterdim.”

O gitti. Çağlar önce öldü.

“Ama bu sabah onun sırtında uçtum.”

O bir düştü. Tıpkı bunun gibi.

“O halde ben, aynı zamanda deli miyim?”

Sen yalnızca bir anısın. Bu da yalnızca bir düş.

“O halde, planlanmış olanı yapacağım. Kaçınılmaz olanı kabul ediyorum. Başka biri gelip yerimi alacak.”

Bu da çoktan oldu, gelen kişi benim, kılıcını alıp zırhını giydim; senin davan artık benim davam. Bu dünyayı yağmalayan herkese karşı koyacağım.

“Öyleyse huzur içinde ölüyorum.”

Gözlerini açıp, artık kadim bir tozla kaplı olan salona son bir kez baktı. Kartal Bakışı’nın Hükümdarı, gözlerini son kez kapatarak son büyüsünü yaptı. Yeni tanrılar hariç bu dünyadaki kimsenin erişemeyeceği, tükenmeye yüz tutmuş güçleri, yorgun bedeninden dışarı akarak zırhına işledi. Bedeninin olduğu yerden duman tütmeye başladı ve az sonra geriye yalnızca altın zırh, beyaz yelek, kalkan ve beyaz-sarı kılıç kaldı.

Ben Ashen-Shugar’ım; ben Tomas’ım.

Tomas’ın gözleri açıldı ve kendini açıklıkta bulunca bir an şaşırdı. Benliğine yeni bir gücün yayıldığını hissederken içinde tuhaf bir tutku belirdi. Aklında berrak bir ses ona sesleniyordu: Ben, Valheru Ashen-Shugar’ım. Dünyamı yağmalamak isteyen herkesi yok edeceğim.

Korkunç bir kararlılıkla açıklıktan çıkıp, cücelerin düşmanlarını getirdikleri yere doğru yola koyuldu.

Dolgan piposundan bir nefes çekerek, “Seni tekrar görmek güzel, dostum Longbow,” dedi. Yıllar önce, cüceler Elvandar’a giderken Crydee’nin doğusundaki ormandan geçtikleri sıradaki tesadüfi karşılaşmalarından beri birbirlerini görmemişlerdi.

Martin, Calin ve birkaç elf, cücelerin hâlâ bağlı tutulan esirlerini görmeye gelmişlerdi. Açıklığın bir köşesinde toplu halde bekliyor, kendilerini esir edenleri izliyorlardı. Galain açıklığa girerek, “Tomas birazdan gelecek,” dedi.

Martin, “Dolgan,” dedi, “nasıl oldu da bunca yıldan sonra bu esirleri, daha doğrusu tüm bir anklavı ele geçirdiniz?”

Bağlı duran sekiz savaşçının arkasında korku içindeki bir grup Tsurani kölesi vardı; bağlanmamışlar, bir araya tıkılmışlardı, sonlarının ne olacağını bilemiyorlardı. Dolgan umursamazca elini salladı. “Çoğu zaman nehrin karşı yakasına baskınlar yaparız, esirler de geri çekilirken hızımızı keserler, ya baygın olurlar ya da zorluk çıkarırlar. Bu defa pek fazla seçeneğimiz yoktu, Crydee nehrini geçmek zorundaydık. Eskiden gizlice geçmek için karanlığı beklerdik, ama bu yıl tüm nehir boyunda bir çam ağacındaki iğneler kadar sıklar.

“Bu grubu nispeten ıssız bir noktada bulduk; köleleri korumak için yalnızca sekiz kişi vardı. Bir siperi onarıyorlardı, tahminime göre bir süre önce bir elf saldırısı sırasında zarar görmüş olmalı. Çevrelerini sardık, adamlardan birkaçı da ağaçlara tırmandılar -ama bu pek de hoşlarına gitmedi. Diğer üç muhafızın üzerlerine tepeden inip, alarm veremeden onları susturduk. Diğer beşi uyuyorlardı, tembel budalalar. Kampa sızdık ve gürzlerimizin birkaç isabetli darbesinden sonra onları yakaladık. Şu diğerleri” -köleleri gösterdi- “ses çıkaramayacak kadar korkmuşlardı. Yakındaki anklavlara haber verilmediğinden emin olunca, onları da yanımızda getirmeyi düşündük. Geride bırakmak yazık olurdu. Faydalı bir şeyler öğrenebileceğimizi düşündük.” Dolgan sakin görünmeye çalışıyordu, ama birliğinin başarısından duyduğu gurur, geceyi yaran bir deniz feneri gibi kendini belli ediyordu.

Martin gülerek onayladı ve Calin’e, “Umarım neyin yaklaştığını, korktuğumuz saldırının gerçek olup olmadığını ve nereden yapılacağını öğrenebiliriz,” dedi. “Dillerinden birkaç cümle öğrenmiştim, ama bize anlatabileceklerinden bir şey çıkaracak kadar değil. Yalnızca Rahip Tully ve Tsurani iz sürücüm Charles onlarla akıcı olarak konuşabilir. Belki de onları Crydee’ye götürmeyi denemeliyiz.”

“Zaman olursa, dillerini öğrenmemiz mümkün,” dedi Calin. “Götürülürken bize yardımcı olacaklarından kuşkuluyum. Büyük olasılıkla attıkları her adımda alarm vermeye çalışacaklardır.”

Martin bu görüşü onayladı. Sonra bir şey hissederek arkasını döndü.

Tomas hızlı adımlarla açıklığa girdi. Dolgan onu karşılayacak gibi oldu, ama genç savaşçının tavır ve ifadesindeki bir şey onu durdurdu. Tomas’ın gözlerinde delilik vardı, cücenin daha önce pırıltısını gördüğü, ama şimdi ışıl ışıl parlayan bir şey.

Tomas bağlı esirlere baktı, sonra yavaşça kılıcını çekip onlara yöneltti. Ağzından çıkan sözleri ne Martin, ne de cüceler anlamamışlar, ama elfler duydukları karşısında müthiş bir korkuya kapılmışlardı. Yaşlı elflerin çoğu yalvarırcasına dizlerinin üstüne çöktüler, genç olanlar da içgüdüsel bir korkuyla gerilediler. Yalnızca Calin yerinde kaldı, ama o da sarsılmış görünüyordu. Yüzü bembeyaz kesilen Elf Prensi, ağır ağır Martin’e döndü. Dehşet içindeki bir ses tonuyla, “Sonunda Valherular gerçekten aramıza döndü,” dedi.

Tomas kimseye bakmadan, ilk Tsurani askerine yöneldi. Bağlı asker korku ile direnme arası bir ifadeyle başını kaldırdı. Altın kılıç bir anda kalktı ve bir yay çizerek aşağı inip, adamın başını omuzlarından ayırdı. Fışkıran kanlar beyaz yeleğine bulaştı, sonra lekeler uçtu ve yelek yeniden tertemiz oldu. Bir araya büzüşmüş olan kölelerden korku dolu, boğuk bir inilti yükseldi, diğer askerlerin gözleri de dehşetle büyüdü. Tomas ağır ağır bir sonraki esire döndü ve kılıcı bir can daha aldı.

Martin olduğu yere çivilenmesine neden olan şoku üzerinden atıp, gözlerini kıyımdan uzaklaştırmaya çalıştı. Müthiş bir korku içindeydi, ama Tomas’ın karşısında diz çökmüş duran elflerinkinin yanında bu korku hiçbir şeydi. Calin’in, çağlar öncesinden gelen, her şeyin efendisi olan Valheruların kadim dilindeki sözlere itaat etme dürtüsünü bastırmaya çalışırken verdiği mücadele yüzünden okunuyordu. Eski bilgeliği o kadar iyi bilmeyen genç elfler, beyaz ve altın rengi giymiş bu adama itaat etmelerini söyleyen o ezici dürtüyü anlayamıyorlardı. Valheru dili hâlâ gücün diliydi.

Tomas başını katliamdan kaldırdı ve Martin, bakışlarının gücü karşısında donakaldı. Crydeeli çocuktan geriye eser kalmamıştı. Benliği artık yabancı bir varlığın elindeydi. Tomas’ın kolu gerildi, Martin darbeyi karşılamak için geriledi. Her insan potansiyel bir kurbandı ve Tomas’tan yansıyan muazzam tehdit karşısında cüceler bile gerilemişlerdi. Sonra Tomas’ın gözlerinde zayıf bir tanıma parıltısı belirdi ve uzaktan gelen bir sesle, “Martin,” dedi, “sana bir zamanlar duyduğum sevgi aşkına git, yoksa canını alacağım.”

O ana dek hissettiği en yoğun korku karşısında cesaretini toplayan Martin, “Burada durup, çaresiz adamları öldürmene seyirci kalacak değilim!” diye bağırdı.

Yine uzak, kadim bir azametle yükselen ve kayıp ihtişamını geri kazanan bir ses cevap verdi. “Bunlar benim dünyama giriyorlar, Martin. Benim bölgeme, benim malıma, yalnızca bana ait olana kimse göz dikemez! Yoksa sen de mi benim dünyama göz dikiyorsun, Martin?” Tomas insanüstü bir hızla döndü ve iki Tsurani öldü.

Martin aralarındaki açıklığı bir sıçrayışta geçip Tomas’ı yere devirerek esirlerden uzaklaştırdı. Birlikte yere yuvarlandılar ve Martin, altın kılıcı tutan bileği kavradı.

Yeni öldürülmüş bir ceylanı millerce taşıyacak kadar güçlü bir adam olan Martin’in Tomas karşısında hiç şansı yoktu. Tomas onu yaramaz bir çocuğu kaldırır gibi kolaylıkla tutup üzerinden atarak ayağa kalktı. Martin bir kez daha üzerine atıldı, ama bu defa Tomas hazırdı. Onu tuniğinden yakalayıverdi ve, “Kimse bana karşı çıkamaz,” dedi. Martin’i, sanki ağırlığının onda biri kadar geliyormuşçasına açıklığın diğer tarafına doğru savurdu. Martin havada yüksek bir yay çizerken kollarını savurarak düşüşünü kontrol etmeye çalıştı. Sert bir şekilde düştü ve çarparken ciğerlerinden boşalan havanın sesini herkes duydu.

Dolgan hemen yanına koştu, elfler hâlâ şahit oldukları şeyin etkisiyle kıpırdayamıyorlardı. Cüce şefi yanında duran bir tulumdan Martin’in yüzüne su serpip onu kendine getirmeye çalıştı. Katledilen askerleri izleyen Tsurani kölelerinin boğuk dehşet çığlıkları arasında Martin toparlandı.

Martin gözlerini odaklamaya çalıştı, önündeki görüntü yüzüyor, dalgalanıyordu. Nihayet görebildiği anda, korkuyla nefesini tuttu.

Tomas son Tsurani askerini de haklamış, korkuyla sinmiş olan kölelere yönelmişti. Sonlarını getirecek kişiyi kıpırdayamadan, büyümüş gözlerle izlerlerken, Martin’e gece gördükleri ani bir ışık karşısında donakalmış bir geyik sürüsünü hatırlatıyorlardı.

Tomas zayıf, zavallı görünüşlü bir adam olan ilk Tsurani kölesini öldürürken Martin’in dudaklarından çatlak bir haykırış döküldü. Longbow sersemlemiş hisleriyle doğrulmaya çalışırken, Dolgan kalkmasına yardım etti.

Tomas kılıcını kaldırdı ve bir başkası daha öldü. Altın kılıç bir kez daha kalkarken kurbanının yüzüne baktı. On iki yaşından büyük olmayan genç bir çocuk korkudan faltaşı gibi olmuş gözleriyle, canını alacak olan darbeyi bekliyordu.

Birdenbire Tomas için zaman genişledi, yaşadığı an aklında dondu. Çocuğun koyu renk, kıvır kıvır saçlarını ve iri, kahverengi gözlerini inceledi. Çocuk diz çökmüş, başını üzerinde gördüğü ölümü beklerken başını iki yana sallıyor, dudakları aynı sözleri tekrar tekrar sayıklıyordu.

Açıklıktaki cılız ışık altında Tomas geçmişten gelen bir hayalet, uzun zaman önce unutulmuş bir dostun silüetini gördü. Çocukluğundan kalan en eski anılarından hatırladığı bir bağ, bu bilinçle birlikte kendini gösterdi. İmgeler bulanıp, geçmişle şu an karışırken, “Pug?" dedi.

Aklının içinde bir acı patladı ve bir başka irade onu ele geçirmeye çalıştı.

Pug! diye bağırdı.

Öfke dolu bir cevap, Öldür onu! dedi ve içinde iki irade çatışmaya başladı.

Hayır! diye haykırdı diğeri.

Açıklıktaki herkes Tomas’ı kılıcı havada, inmeye hazır bir halde donakalmış, içindeki bir tür mücadele ile titrerken görüyordu.

Bunlar düşman! Öldür onları!

O bir çocuk! Yalnızca bir çocuk!

O düşman!

Bir çocuk!

Tomas’ın yüzü bir acı maskesine dönüştü; dişleri kenetlendi ve tüm kasları sımsıkı çekilerek, kafatasını kaplayan deriyi gerdi. Gözleri açıldı ve miğferinin altından, kaşlarından ve yanaklarından ter boşanmaya başladı.

Martin sendeleyerek ayağa kalktı. Ağır ağır hareket ediyor, her kıpırdadığında yediği darbelerin acısını hissediyordu.

Tomas’ın eli yavaşça aşağı doğru indi, içindeki savaş sürdükçe titreyerek, santim santim alçalıyordu. Çocuk âdeta hipnotize olmuş, kıpırdayamıyor, gözleriyle kılıcın hareketini izliyordu.

İçindeki ses bir öfke, savaş çılgınlığı ve gözünü kan bürümüşlük seliyle, Ben Ashen-Shugar’ım! Ben Valheru’yum! diye çınladı.

Bu öfke denizine karşı tek bir kaya, içinden gelen sakin, alçak bir ses çıkıp sadece, Ben Tomas’ım, dedi.

Nefret denizi o sükûnet kayalığına tekrar tekrar çarpıp, her defasında onu yuttu, sonra geri çekilip, tekrar çarptı. Ama her defasında gelgit biraz daha zayıflıyor, kaya ise kudurmuş köpüklerin üzerinde sapasağlam yükseliyordu. Bir parçalanma, kaybolmuş, geçen çağların gürlemesi Tomas’ın aklını yerinden oynattı. Sersemledi, sonra yabancı bir sahne içinde yüzmeye başladı, özgürlüğüne açılan yol olduğunu bildiği bir ışık noktası arıyordu. Gelgitler onu sürüklerken mücadele ediyor, başını boğucu kara denizin üzerinde tutmaya çalışıyordu. Yukarıda çığlık çığlığa, kötücül bir rüzgâr esiyor, kulaklarına kederli bir ritmi olan bir şarkı mırıldanıyordu. Yukarı çıktı ve bir kez daha bir ışık noktası gördü. Gelgit onu yine alaşağı edip hedefinden uzaklaştırdı, ama bu defaki daha güçsüzdü. Bir kez daha ışığa doğru çırpındı. Sonra bir kabartı, son bir korkunç saldırı, tüm gücüyle üzerine kapandı. Ben Ashen-Shugar’ım! Tıpkı yeni yağmış karın ağırlığı altında çatırdayan kuru bir dalı, baharın dokunuşuyla eski kış buzunun çatlamasını andıran bir sesle irade kırıldı, son saldırısının bedeli çok büyük olmuştu âdeta.

Kara denizin öfkesi dindi, bir kez daha sert bir zeminde, o tek kayalığın üzerinde duruyordu. Ben Tomas’ım. Uzaktaki ışık noktası gözlerinin önünde büyümeye, onu sarmak üzere hızla yaklaşmaya başladı.

Ben Tomas’ım.

“Tomas!”

Gözlerini kırpıştırınca, yine açıklıkta olduğunu gördü. Çocuk önünde diz çökmüş, ölmeyi bekliyordu. Başını çevirince Martin’i gördü, yanağına kadar gerdiği bir yardalık bir okla nişan almıştı. Crydee Avcıustası, “Kılıcını indir,” dedi, “yoksa tanrılar adına, şuracıkta öldürürüm seni.”

Tomas’ın bakışları açıklıkta dolaşınca, cücelerin ve bazı yaşlı elflerin de silahlarını çekmiş olduklarını gördü. Hâlâ titreyen Calin de kılıcını çekmiş, ağır ağır üzerine geliyordu.

Martin, Tomas’ı dikkatle izliyordu, ondan korkmuyordu, yalnızca muazzam gücüne ve hızına karşı tedbirliydi. Bekledi ve Tomas’ın gözlerinde hâlâ bir delilik parıltısı olduğunu gördü; sonra ise, sanki bir perde kalkmışçasına berraktı bu gözler. Altın kılıç bir anda elinden düştü ve solgun, neredeyse renksiz olan gözleri yaşlarla doldu. Tomas dizlerinin üzerine çöktü ve dudaklarından korkunç bir acıyla dolu bir inilti dökülerek, “Ah, Martin, ben ne oldum?” diye haykırdı.

Martin yayını indirip, Tomas’ın kollarını kendi bedenine dolayışını izledi. Tathar ve diğer Efsunörücüler de açıklığa geldiler. Tomas’a yaklaşıp, ardından da diğerlerini süzdüler. Tomas’ın ızdırap dolu hıçkınkları öyle fenaydı, öylesine acı ve pişmanlıkla doluydu ki, elflerin birçoğu kendilerini de gözyaşları içinde buldular.

Tathar, Martin Longbow’a, “Bir süre önce efsunlarımızın dokusunun paramparça olduğunu hissettik ve hemen geldik,” dedi. “Valheru’nun gelmesinden korkuyorduk, anlaşılan öyle de olmuş,” dedi.

“Ya şimdi?” dedi Martin.

“Dengenin diğer tarafında. Çocuğun artık Valheru’nun yerine geçtiğine kuşku yok, ama artık katliamla geçen çağların ağırlığını ve can alırken duyulan zevkin suçluluğunu taşımak zorunda. Ölümlülerin hissettikleri yükleri yine hissedecek, bunlara dayanıp dayanamayacağını göreceğiz. Bu zihinsel acı onun sonu olabilir.”

Martin kadim elfin yanından ayrılıp Tomas’a doğru yaklaştı. Loş ışıkta, değişikliği ilk gören o olmuştu. Hatlarına çöken o yabancılık, parlak gözler, mağrur kaşlar gitmişti. Yine Tomas’tı, bir insandı, ama başından geçenlerden miras kalanlar, onu sonsuza dek insandan daha fazla olarak gösterecekti: Elf kulakları, solgun gözler. Güçlü Lord, Eski, Valheru yoktu artık. Eskiden bir Ejderha Lordu’nun durduğu yerde şimdi rahatsız, hasta, yaptıklarının ızdırabı içindeki bir adam duruyordu.

Martin omzuna dokununca Tomas başını kaldırdı. Acıdan delirmek üzere olan kan çanağına dönmüş gözler bir an Martin’e baktıktan sonra, her şeyden kopmak istercesine kapandılar. Elfler ve cüceler bir süre boyunca izlediler, Tsurani köleleri de sessizce izliyorlar, bir mucize olduğunu görüyorlardı, tam olarak kavramasalar da, bir anda hayatlarının bağışlandığını anlamışlardı. Martin Longbow yürek parçalayan bir acıyla ağlayan, beyaz ve altın rengi içindeki adamı kollarıyla sararken, onlar da bir süre izlediler.

Aglaranna şiltesinin üzerinde oturmuş, uzun, kızıl-sarı saçlarını fırçalıyordu. Daha önce de olduğu gibi yarı ümit, yarı korku ile Tomas’ın gelişini bekliyordu.

Dışarıdan gelen bir bağırış üzerine kalktı. Elbisesini toplayıp odasından çıktı. Bir platformun üzerine çıkıp, Elvandar’ın yüreğine doğru gelen bir grup elf ve cüceyi izledi. Onlarla birlikte Martin Longbow ve giysilerinden dışdünyalı oldukları anlaşılan birkaç insan da geliyordu.

Ellerini ağzına götürerek nefesini tuttu. Grubun ortasında Tomas yürüyordu, yanında da Elvandar’ın güzellikleri karşısında ağzı açık kalmış, genç bir çocuk vardı.

Aglaranna yerinden kıpırdayamıyor, şahit olduğu şeyin ümitlerinin doğurduğu bir hayal olmasından korkuyordu. Beklerken zaman hızla aktı, sonra Tomas karşısına geldi. Çocuğu bırakıp öne çıktı. Martin çocuğu elinden tutup uzaklaştırdı, diğerleri de onu izleyip, Elf Kraliçesi ile Tomas’a ihtiyaçları olan yalnızlığı sağladılar.

Tomas yavaşça elini uzatıp yanağına dokundu ve görünüşünü içine sindirdi, onu Crydee’de ilk kez gördüğü zamanki gibi görüyordu sanki. Sonra bir şey söylemeden onu ağır ağır, nazikçe kollarına aldı. Sessizce sarılıp, onu gördüğü zaman içine dolan sevginin sıcaklığını hissettirdi.

Bir süre sonra kulağına, “Ah, Kraliçem,” dedi, “tanrılara dua ediyorum ki, sana verdiğim her bir anlık üzüntüye karşılık bana bir yıl versinler ki, seni mutlu edebileyim. Bir kez daha sana tapan kölenim.”

Elf Kraliçesi konuşamayacak kadar mutluydu, acısı ise silik bir anıydı sadece.

10

TEMSİLCİ

Bölükler sessizce duruyorlardı.

Uzun sıralar halinde dizilmiş adamlar, Midkemia’ya açılan gedikten geçmek için sıralarını bekliyorlardı. Subaylar dolaşıyor, varlıklarıyla sıralardaki disiplini sağlıyorlardı. Bir Kızıl Rahip maskesi ve cüppesi giymiş olan Laurie, bu subayların adamları üzerindeki kontrol düzeyinden etkilenmişti. Emirlerin sorgulanmadan uygulandığı Tsurani onur anlayışının son derece yabancı bir şey olduğuna karar verdi.

Kasumi ile birlikte sırada hızla ilerleyip, o anda gediğe girmekte olanın arkasındaki kola girdiler. Laurie dizlerini kırıp hafifçe alçalarak, dikkat çekici olan boyunu kısaltıyordu. Tam umdukları gibi, sahte rahibi gören askerlerin çoğunluğu başka tarafa bakıyorlardı.

Sıranın sonuna geldiklerinde, Kasumi yerini aldı. Bu saldırı için Hücum önderliğine getirilen genç kardeşi ne komutanın gecikmesine, ne de onunla gelen Turakamu rahibine aldırmıyor gibiydi.

Bitmeyecek gibi görünen bir gecikmeden sonra emir geldi ve iki dünya arasındaki gediği belirleyen parlak “hiçlik” ışıltısına doğru adım attılar. Kısa bir süre parlayan ışıklar ve anlık bir sersemlik hissinin ardından, kendilerini hafif bir Midkemia yağmuru altında yürürken buldular. Etraflarını, ağır bir sisten pek de farkı olmayan ıslaklık tabakaları kaplıyordu. Sıcak havalara alışık olan Tsurani askerleri pelerinlerine sarıldılar.

Bir istihkâm subayı Kasumi ile konuştu ve birliklere kararlaştırılmış bir mesafe boyunca kuzeydoğuya ilerleyip bir kamp kurma emri verildi. Daha sonra da Kasumi ve Hokanu, raporlar için Savaş Lordu’nun çadırına gideceklerdi. Savaş Lordu Kutsal Şehir Kentosani’de, İmparatorluk Oyunları için hazırlanıyordu, ama o dönene dek vekil komutanı onlara görevlerini ve sorumluluk alanlarını bildirecekti.

Hemen ileri çıkıp kampı kurdular. Komutanın çadırı kurulur kurulmaz Laurie ve Shinzawai kardeşler eğilerek içeri girdiler. Midkemia giysi ve silahlarının olduğu denkler açılırken Kasumi, “Komutan vekiliyle toplantımızdan döner dönmez yemek yiyeceğiz,” dedi. “Bu gece bölgenizdeki bir keşif kolunun başında olacağız ve hatlardan sızmaya çalışacağız.” Kasumi kardeşine baktı. “Kardeşim, biz gittikten sonra yokluğumuzu mümkün olduğunca uzun süre saklamak sana düşüyor. Bir çarpışma rapor edilir edilmez bizim düşmanın eline geçtiğimizi iddia edebilirsin.”

Hokanu onayladı. “Artık rapor vermeye gitsek iyi olacak.”

Kasumi, Laurie’ye baktı. “İçeride kal. Risk istemiyoruz. Bugüne dek gördüğüm en uzun boylu rahip bozuntususun.”

Laurie onayladı. Birkaç minderin üzerine oturup bekledi.

Keşif kolu, ağaçların arasında sessizce ilerliyordu. Yağmur dinmiş, ama hava daha da soğumuştu ve Laurie titremesini bastırıyordu. Kelewan’ın sıcak iklimlerinde geçen yıllar, soğuğa aldırmama yetisini köreltmişti. Tsuranuanni’den gelen yeni birlikleri ve ilk kar taneleri düşmeye başladığında nasıl tepki vereceklerini merak etti. Ne hissederlerse etsinler büyük olasılıkla, eğitimini almış oldukları üzere umursamayacaklardı. Bir Tsurani asker, gökyüzünden dökülen katılaşmış su gibi önemsiz bir şeyden rahatsız olduğunu asla belli etmezdi.

En geniş cepheye açıldığı ve hatlardan geçerken fark edilme olasılıkları daha az olacağı için Kuzey Geçidi’ne yöneldiler. Geçidin girişine ulaştılar ve bir gözcü muhafız yanlarından geçti. Vadiden çıktıktan sonra, devriyelerinin gerektirdiğinden biraz daha doğuya yöneldiler.

Uzayıp giden tepelerin ve seyrek ormanların ötesinde, LaMut’tan Zün’e giden yol vardı. İki yolcu keşif kolundan ayrılıp yola ulaşır ulaşmaz Zün’e gidecek, at satın alacak ve güneye doğru yol alacaklardı. Şansları yaver giderse, iki hafta içinde Krondor’da olacaklardı. Oraya varınca binek değiştirip Salador’a gidecekler, oradan da Rillanon’a giden bir gemi bulacaklardı.

Yolla aralarındaki tek engel, Kraliyet Ordusu’nun büyük bir bölümüydü. Bir Kraliyet keşif kolu tarafından fark edilecek olurlarsa, Tsuranilerin eline düşmüş ve kaçmış iki yolcu rolünü oynayacaklardı. Laurie’nin Tsurani olması söz konusu olamazdı, Kasumi de Kraliyet Lisanını öyle iyi öğrenmişti ki, kendisini kolaylıkla Düşler Vadisi’nden gelen bir Kraliyet vatandaşı olarak yutturabilirdi; Büyük Kesh sınırındaki o bölgede çok sayıda dil konuşulduğu için, Kasumi’nin hafif aksanı dikkat çekmezdi.

Keşif kolu hafif tempolu bir koşuyla miller boyu ilerledi. Laurie Kasumi’nin yanında koşarken, askerlerin dayanıklılığına hayret ediyordu. Onlar yorgunluklarını belli etmiyor olabilirlerdi, ama kendisi bunu hissediyordu. Ormanın yakınındaki geniş bir açık alanın başına geldiklerinde Hokanu keşif kolunun durmasını işaret etti. “Burada, keşif bölgemize doğru kaymaya başlayacağız. Buradan sonra karşımıza Tsurani askeri çıkmaz. Sizin iyiliğiniz için umalım ki, Kraliyet birliklerine de rastlamayalım.”

İşaret verdi ve harekete geçtiler. Laurie ve Kasumi’ye sırt çantaları ve giysiler verildi. Hemen üzerlerini değiştiler ve keşif kolunun takip ettiği yola girdiler. Kısa bir mesafe boyunca onları izleyecek, yakında Kraliyet birlikleri olması olasılığına karşılık keşif kolunun korunmasında olacaklardı.

Küçük bir vadiye girince, keşif kolunun ileride durmuş olduğunu gördüler. Sıranın sonundaki adam sessiz olmalarını işaret etti. Sıranın başına doğru ilerlediler ve Laurie, bir sorun çıkacak olursa çabucak kaçabilecekleri bir çıkış noktası aradı. Hokanu alçak sesle, “Bir şey duydum gibi geldi,” dedi, “ama dakikalardır hiç ses yok.”

Kasumi başıyla onayladı. “O halde ilerleyin. Biz de siz şu ilerideki açıklığı geçene kadar bekleyip, sonra ormana geçeriz.” Açıklığın diğer tarafındaki bir ağaç kümesini işaret etti.

Keşif kolu açık bölgenin ortasına geldiği sırada, bulutlar aralandı ve demet demet süzülen ay ışığı bölgeyi aydınlattı. “Lanet!” diye sessizce küfür etti Kasumi. “Artık fener de yaksak olur.”

Ağaçların arasında bir anda hareket ve ses boşandı. Atlılar saklandıkları ağaçların arasından çıkıp hızla saldırırlarken yer titriyordu. Her biri zincirden örme zırhlar ve başlarını tamamen örten miğferler giymişlerdi. Uzun mızrakları, şaşkın Tsurani askerlerine yönelmişti.

Atlılar onlara ulaştığında, Tsuranilerin ancak kaba bir savunma hattı kuracak kadar zamanları olmuştu. Atların ve insanların bağırışları her yeri kaplarken, Tsuraniler saldırı karşısında yeniliyorlardı. Atlılar Tsuranileri ezip geçerek vadinin diğer ucunda, iki kaçağın gizlendikleri yerde tekrar toplandılar. Dönüp tekrar saldırdılar. Son saldırıdan sağ çıkarken sayıları yarıdan da aza inmiş olan Tsurani askerleri hemen harekete geçip, yamacın eğiminin ve ağaçların, atlıların saldırma yetisini düşüreceği vadinin batı tarafına çekildiler.

Laurie Kasumi’nin koluna dokunup, sağ taraflarını işaret etti. Tsurani subayının adamlarına katılmamak için kendini zor tuttuğu belliydi. Kasumi bir anda fırladı, çömelerek koşarken ağaçların gövdelerine tutunuyordu. Laurie de onu izledi ve doğuya doğru giden, kaba bir patika gördü. Kasumi’nin kolundan çekip o tarafı işaret etti. Çarpışmaya sırtlarını dönüp uzaklaştılar.

Ertesi gün iki yolcu Zün yolunda ilerliyorlardı. İkisi de yün gömlekler, pantolonlar ve pelerinler giymişlerdi. Eğitimli bir göz dikkatle bakacak olsa bu maddenin aslında yün değil, yüne benzer bir şey olduğunu fark ederdi. Kemerleri ve çizmeleri, deriye benzemesi için rengi açılmış needra derisinden yapılmıştı. Giysileri de, bellerindeki kılıçlar gibi Midkemia tarzındaydı.

Birisi apaçık ki bir ozandı, sırt çantasının üzerinde taşıdığı kopuzdan belliydi bu. Diğeri ise bir paralı askere benziyordu. Sıradan biri nereli olduklarını ya da o sırt çantalarında nasıl hazineler taşıdıklarını bilemezdi, ikisinin de çantalarının dibine gizlenmiş küçük birer servet edecek kıymetli taşlar vardı.

Yolda yanlarından, kuzeye giden bir hafif süvari birliği geçti ve Laurie, “Burada son bulunduğumdan beri durum değişmiş,” dedi. “Ormandaki o adamlar Krondor Kraliyet Mızraklı Süvarilerindendiler, az önce geçenler de Kaşif Bakışı’nın renklerini giymişlerdi. Batı Orduları’nın tüm kuvvetleri buraya toplanıyor olmalı. Bunda bir iş var. Belki de Savaş Lordunuzun büyük saldırı planlarının bir şekilde haberini aldılar?”

“Bilemiyorum. Olanlar, durumun yurdumdayken bize anlatıldığı kadar durgun olmadığını gösteriyor. Minwanabi Lordu’nun ölümünden ve Büyük Oyun’da yeni güçlerin ortaya çıkmasından beri ittifaklar çok huzursuz. Savaş Lordu, babamın tahmininden daha da ümitsiz bir dununda olabilir. Birliklerin burada yoğunlaşması da bana Savaş Lordu’nun kolay bir zafer kazanamayacağını düşündürüyor.” Yolda yürürlerken Kasumi bir an sustu. “Umarım Hokanu da ağaçlara ulaşanların arasındadır.” Kardeşinden ilk defa olarak söz ediyordu, Laurie söyleyecek bir şey bulamadı.

İki gün sonra, Tyr-Sog’dan yeni gelen bir ozan olan Laurie ile Düşler Vadisi’nden gelen bir paralı asker olan Kenneth, Zün şehrindeki Yeşil Kedi Hanı’nda oturmuşlardı. İkisi de son iki gündür asker kumanyasıyla -tahıl keki ve kurutulmuş meyve- idare ettikleri için ikisi de büyük bir iştahla yemek yiyorlardı.

Laurie, pek de iyi bir şöhreti olmayan bir değerli taş simsarı ile birkaç küçük taşın değeri üzerine bir saatten uzun bir süre pazarlık etmişti. “Çalıntı olduklarını düşünse bile, soru sormak istemeyecektir,” diyerek gerçek değerlerinin üçte birine razı olmuştu.

“Neden tüm taşları satmadın?” diye sordu Kasumi.

“Baban bize önümüzdeki günlerde de yetecek kadar verdi. Zün’deki tüm simsarları toplasan bile onları satın alacak kadar altın çıkacağını sanmam. Yol aldıkça azar azar satarız; hem altın kadar da ağır değiller.”

Yemeklerini bitiren iki adam paralarını ödeyip çıktılar. Kasumi her yerde gördüğü, Kelewan’da ömür boyu yetecek bir servet edecek değerdeki onca metale hayranlıkla bakmaktan kendini zorlukla alıkoyabiliyordu. Yemek için ödedikleri gümüş bile, bir Tsurani ailesini bir yıl geçindirmeye yeterdi.

Şehrin işlek caddelerinden birinde aceleyle ilerleyerek güney kapısına gittiler. Oraya yakın bir yerde, tanınmış bir at tüccarından hesaplı bir fiyata binek ve koşum alabileceklerini öğrenmişlerdi. Adamı buldular, Brin adında, zayıf, gaga burunlu biriydi. Laurie at satıcısıyla iyi bineklerinden ikisi için yarım saatten uzun bir süre çekişe çekişe pazarlık etti. Giderlerken adam arkalarından, çocuklarının karnı aç olan dürüst bir satıcıyı dolandırdıktan sonra geceleri nasıl uyuyabildikleri hakkında bir şeyler söylüyordu.

Kapıdan çıkıp atlarını Ylith yoluna doğru sürerlerken Kasumi, “Bu ülkenin birçok yanı çok tuhaf,” dedi, “ama sen o satıcıyla pazarlık ederken, yurdumu hatırladım. Bizim tüccarlarımız çok daha naziktirler ve seslerini o şekilde yükseltmeyi akıllarına bile getirmezler, ama yine de aynılar. Hepsinin çocuklarının karınları aç.”

Laurie bir kahkaha atıp atını mahmuzladı. Az sonra şehrin görüş alanından çıkmışlardı.

Serüvencinin Bakışı’nın güneyindeki yolda başka birliklerin yanından geçtiler, bu defakiler yaya olarak yol alan nizami Kraliyet askerleri ve yedeklerdiler, subayları ise atlara binmişlerdi. Sıra halinde yanlarından geçerlerken Laurie ve Kasumi durup atlarını otlattılar. Savaşçı, yanından geçen askerleri uzman gözüyle süzdü. Kırmızı üniformalı askerler sıkı bir düzenle uygun adım yürüyor, daha dağınık görünen yedekler bile az çok bir düzen görüntüsü çiziyorlardı. Yük arabaları da iyi bir düzen içinde hareket ediyorlar, deneyimli araba sürücüleri hayvanları belli bir aralıkla yürütüyorlardı. Askerler geçip gittikten sonra Kasumi, “Bunlar dünyanızda şu ana kadar gördüğüm tüm askerlerden daha iyiler, Laurie,” dedi. “Şu kırmızılı olanlar profesyonel görünüyorlar. Uygun adım yürüyüşleri çok iyi. Diğerleri de başıbozuk hallerine rağmen deneyimli görünüyorlar.”

Laurie onayladı. “Sancağı tanıyorum. Bu, Düşler Vadisi’ndeki Shamata garnizonu. Kesh’in köpek askerleriyle olan çarpışmalarda üzerlerine düşeni fazlasıyla yaptılar, tecrübeli bir birliktirler. Diğerleri de yedekler, Vadili paralı askerler; başın çok sıkışmadıkça pek de sevecen olmayan bu tipleri bulmazsın.” Laurie atını eyerlemeye koyuldu. “İşin doğrusu şu ki, bunlar, yurttaşlarının karşısına çıkacak en tecrübeli adamlar.”

Atlar koşumlanınca Laurie ve Kasumi binip, yollarına devam ettiler. Az sonra, yol Serüvencinin Bakışı’nın tepelerinden dönünce Acı Deniz’i gördüler.

Laurie atını dizginleyip denize baktı. “Ne var?” diye sordu Kasumi.

Laurie eliyle gözlerine gölge yaptı. “Gemiler! Kuzeye yelken açmış koca bir filo.”

“Nereye gidiyorlar?” diye sordu Kasumi.

“Buranın kuzeyindeki tek önemli nokta Ylith. Savaş için malzeme taşıyor olmalılar.”

Yola devam ettiler. İkisi de bir aciliyet duygusuna kapılmışlardı, gördükleri her şey savaşın şiddetlendiğine işaret ediyordu ve ne kadar zaman yitirirlerse, görevlerini yerine getirme olasılıkları da o kadar azalacaktı.

On dört gün sonra, Krondor’un kuzey kapısına vardılar. Atlarıyla içeriye girerlerken, siyah ve altın rengi giysili çok sayıdaki muhafız onları kuşkuyla süzdü. Kapı muhafızlarının duyamayacakları kadar uzaklaşınca Laurie, “Bunlar Prens’in adamlarının yelekleri değil,” dedi. “Krondor’da Bas-Tyra sancağı dalgalanıyor.”

Bir dakika kadar ağır ağır at sürdükten sonra Kasumi, “Bunun anlamı ne?” dedi.

“Bilmiyorum. Ama galiba bunu öğrenebileceğimiz bir yer biliyorum.” Her iki yanı dükkânlar ve ticari işletmelerle dolu bir dizi sokaktan geçtiler. Birkaç sokak ötedeki doklardan gelen sesler duyulabiliyordu. Bunun dışında bölge sessizdi. Devam ederlerken Laurie, “Tuhaf,” dedi. “Şehrin bu kısmı, günün bu saatinde genellikle cıvıl cıvıldır.”

Kasumi ne görmeyi umacağını bilemeden etrafına bakındı. Midkemia şehirleri, İmparatorluk şehirleriyle kıyaslandıklarında küçük ve pis görünüyorlardı. Yine de, buradaki durgunlukta bir tuhaflık vardı. Hem, Zün, hem de Ylith, Krondor’dan daha küçük şehirler olmalarına rağmen öğle zamanı askerler, tüccarlar ve vatandaşlarla dolup taşıyorlardı. İlerledikçe, Kasumi yavaş yavaş huzursuzlanmaya başladı.

Şehrin, çarşı bölgesinden daha da köhne bir bölümüne girdiler. Burada sokaklar dardı, her iki taraftan da sokağa çok yakın olan dört beş katlı binalar yükseliyordu. Öğlen olmasına rağmen her yerde karanlık gölgeler vardı. Sokaktaki birkaç satıcı ve pazara giden kadınlar da sessizce ve hızla hareket ediyorlardı. Atlılar nereye baksalar, tedbirli ve güvensiz ifadelerle karşılaşıyorlardı.

Laurie Kasumi’yi, arkasında üç katlı bir binanın üst kısmının göründüğü bir bahçe kapısına götürdü. Eyerin üzerinden uzanıp bir çanın ipini çekti. Birkaç dakika boyunca cevap gelmeyince, ipi yine çekti.

Bir an sonra kapıdaki bir dikiz penceresi açıldı, iki göz görünürken bir ses, “Ne istiyorsunuz?” dedi.

Laurie’nin sesi tiz çıktı. “Lucas, sen misin? Neler oluyor da yolcular içeri giremiyorlar?”

İki göz büyüdü ve dikiz penceresi kapandı. Kapı isyan edercesine gıcırdayarak aralandı ve bir adam dışarı çıkıp iyice açtı. Atlıları karşılarken, “Laurie! Seni çakal!” dedi. “Beş -hayır, altı yıl oldu.”

İçeri girdiler, Laurie hanın halini görünce şaşkına döndü. Bir kenarda harap halde bir masa duruyordu. Bahçe kapısının karşısında, ana girişin üzerinde, üstünde kanatlarını açmış, rengârenk ve solgun bir papağan resmi olan bir levha vardı. Bahçe kapısının arkalarından kapandığını duydular.

Lucas denilen, uzun boylu ve zayıf, kır saçlı adam, “Hayvanları ahıra kendiniz götürmek zorundasınız,” dedi. “Burada tek başımayım ve konuklar her şeyi çalmadan önce ana salona dönmem gerek. Seninle ve arkadaşınla içeride buluşup konuşuruz.” Döndü ve iki binici atlarıyla baş başa kaldılar.

Eyerleri çıkarırlarken Laurie, “Burada dönen ve anlamadığım çok şey var,” dedi. “Gökkuşağı Papağanı bir eğlence merkezi sayılmaz, ama Fakir Mahalle’deki iyi hanlardan biridir.” Hayvanını sessizce okşadı. “Krondor’da neler döndüğünü öğrenebileceğimiz bir yer varsa, burasıdır. Krallık’ta dolaştığım yıllar boyunca öğrendiğim bir şey varsa o da şudur ki, kapı muhafızları yolcuları dikkatle inceledikleri zaman, onların pek uğramayacakları yerlerde kalma zamanı gelmiştir. Fakir Mahalle’de gırtlağının kesilivermesi işten bile değildir, ama civarda pek muhafız yoktur. Gelirlerse de, gırtlağını kesmeye kalkan adam büyük olasılıkla onlar gidene kadar seni saklar.”

“Sonra da gırtlağını kesmeye çalışır.”

Laurie güldü. “Çabuk öğreniyorsun.”

Atların bakımı bitince iki yolcu eyerlerini ve eşyalarını hana taşıdılar. Loş bir ana salona girmişlerdi, arka duvar boyunca da uzun bir bar vardı. Sol tarafta bir şömine, sağda ise yukarı çıkan bir merdiven. Odada çok sayıda boş masa vardı, yalnızca ikisinde müşteriler oturuyordu. Konuklar yeni gelenlere hızlı bir bakış attıktan sonra içkilerine ve sessiz konuşmalarına döndüler.

Laurie ve Kasumi, Lucas’ın pek de temiz sayılmayan bir paçavra ile şarap bardaklarını temizlediği bara geçtiler. Çantalarını yere bırakırlarken Laurie, “Kesh şarabı var mı?” diye sordu.

“Biraz var, ama pahalıdır,” dedi Lucas. “Sorunlar başladığından beri Kesh’le fazla alışveriş olmuyor.”

Laurie, aklında fiyatını tartıyormuş gibi Lucas’a baktı. “Öyleyse iki bira.”

Lucas iki büyük maşrapa dolusu bira doldurdu ve, “Seni görmek güzel, Laurie,” dedi. “O zarif sesini özlemiştim.”

“Son defasında öyle dememiştin,” dedi Laurie. “Hatırladığım kadarıyla, kavga arayan bir kedinin ciyaklamasına benzetmiştin.”

Bunun üzerine gülüştüler ve Lucas, “Her şey bu kadar karanlık olunca, ben de gerçek dostum olanlara karşı yumuşadım,” dedi. “Çok azımız kaldık.” Gözlerini Kasumi’ye dikti.

“Bu Kenneth, gerçek bir dostumdur, Lucas,” dedi Laurie.

Lucas Tsurani’yi bir an daha süzdükten sonra gülümsedi. “Laurie’nin sözüne güvenilir. Hoş geldin.” Elini uzattı ve Kasumi onunla Kraliyet usûlü el sıkıştı.

“Tanıştığımıza sevindim. ”

Lucas, aksanını duyunca kaşlarını çattı. "Bir yabancı mı?”

“Düşler Vadisi’nden,” dedi Kasumi.

“Kraliyet tarafından,” diye ekledi Laurie.

Lucas savaşçıyı inceledi. Bir an sonra omuzlarını silkti. “Her neyse. Benim için zerre kadar önemi yok, ama gözünüzü açık tutun. Kuşku dolu zamanlardayız, kimse de yabancılara bir sevgi beslemiyor. Kimle konuştuğunuza dikkat edin, Kesh’in köpek askerlerinin yeniden kuzeye doğru hareket etmeye hazırlandıkları söylentileri var ve sen de Keshli olmaktan pek uzak sayılmazsın.”

Kasumi ağzını açamadan Laurie, “Yani Kesh ile sorun mu çıkacak?” dedi.

Lucas başını salladı. “Belli olmaz. Pazarda, bir dilencinin çıbanlarından daha çok söylenti olur.” Sesini alçalttı. “İki hafta önce gelen birkaç tacir, Büyük Kesh İmparatoru’nun uzak güneyle yeniden çarpıştığını, Konfederasyon’daki eski vasallarına tekrar boyun eğdirmek peşinde olduğu haberleriyle geldiler. Yani ortalık bir süre daha sakin olacaktır. Yüz yıldan daha uzun bir süre önce, tüm Bosania’yı kaybetmeyi becerip de yine de Konfederasyon’u yenemedikleri zaman, iki cepheli bir savaşın ne delilik olduğunu öğrendiler.”

“Çok uzun zamandır yoldayız ve pek az haber duyabildik,” dedi Laurie. “Krondor’da neden Bas-Tyra sancağı dalgalanıyor?”

Lucas hemen bakışlarını odada gezdirdi. İçki içenler bardaki konuşmayla ilgilenmiyor gibi görünüyorlardı, ama Lucas sessiz olmalarını işaret etti. Yüksek sesle, “Size odanızı göstereyim,” dedi. Hem Laurie, hem de Kasumi biraz şaşırmışlardı, yine de bir şey söylemeden eşyalarını alıp Lucas’ın peşinden yukarı çıktılar.

Onları iki yatağı ve bir sehpası olan küçük bir odaya götürdü. Kapı arkalarından kapanınca, “Sana güvenirim, Laurie,” dedi, “bu yüzden soru sormayacağım, ama şunu bil ki, buraya son geldiğinden beri durum tamamen değişti. Fakir Mahalle’de bile Vali hesabına çalışan kulaklar var. Bas-Tyra şehri çizmesinin topuğu altında eziyor, ancak budalalar kimlerin dinlediğini görmeden konuşuyor.”

Lucas yataklardan birine oturdu, Laurie ve Kasumi de karşısına oturdular. Lucas sözlerine devam etti. “Bas-Tyra Krondor’a geldiğinde, elinde Kral’ın onu Krondor Valisi ilan eden fermanı vardı, hem de tam valilik yetkileriyle. Prens Erland ve ailesi sarayda esir edildiler, Guy ise buna ‘güvenlik nezareti’ diyor. Ardından Guy şehri sıkıştırmaya başladı. Kürekçi bölükleri rıhtımı altüst ettiler, artık birçok adam Lord Jessup’un filosunda çalışıyor ve ne karıları, ne de çocukları evlerinin erkeğinin nerelerde olduğunu bilmiyorlar. O zamandan beri Vali ya da Kral aleyhine konuşan herkes ortadan kayboluyor, çünkü Guy’ın, şehirdeki her kapının ardını dinleyen bir gizli polisi var.

“Savaş masraflarını karşılamak için vergiler her yıl artırılıyor, ticaret de ölüyor, savaş için orduya satış yapanlar için öyle değil tabii, ama onlara da değersiz senetlerle ödeme yapıyorlar. Zor zamanlar geçiriyoruz, Vali de durumu kolaylaştırmak için hiçbir şey yapmıyor. Yiyecek kıt, olana da ödeyecek para yok. Çiftçilerin çoğu vergiler yüzünden çiftliklerini kaybettiler, topraklar nadasta, ekip biçecek birini bekliyorlar. Çiftçiler de şehire gelip, nüfusu şişiriyorlar. Gençlerin çoğu orduya ya da donanmaya alındı. Hangi nedenle olursa olsun muhafızların eline düşmemeye dikkat edin, kürekçi bölüklerine karşı da gözünüzü dört açın.

“Yine de,” diye ekledi Lucas kıs kıs gülerek, “Prens Arutha Krondor’a geldiğinde durum bir ara bayağı şenlenmişti.”

“Borric’in oğlu mu? Şehirde mi o?” diye sordu Laurie.

Lucas’ın gözleri neşeyle kısıldı. “Artık değil.” Yine için için güldü. “Gözüpek Prens, geçen kış deniz yoluyla Krondor’a geldi. Karanlık Boğazı’nı kışın aşmış olmalı, yoksa şehre asla o zamanda gelemezdi.” Hemen Arutha ile Anita’nın kaçışlarını anlattı.

“Crydee’ye dönmüşler mi?” diye sordu Laurie.

Lucas onayladı. “Geçen hafta Carse’tan gelen bir tüccar bir sürü haber getirdi. Adamın duyduğuna göre, Tsuraniler Jonril civarında hareketlenmişler, Crydee Prensi de gerekirse yardıma gelmeye hazırmış. Yani Arutha geri dönmüş olmalı.”

“Guy haberleri duyunca küplere binmiştir," dedi.

Lucas’ın gülümsemesi kayboldu. “Gerçekten öyle, Laurie. Anita ile evlenme izni alabilmek için Prens Erland’ı zindana atmıştı. Anita’nın kaçtığını duyduktan sonra da onu orada tuttu. Herhalde kızın, babasının rutubetli bir hücrede kalmasındansa geri döneceğini düşündü, ama yanıldı. Sokaklardaki söylentilere göre, Prens hastalıktan ölmek üzereymiş. İşte bu yüzden şehir bu halde. Erland ölürse neler olacağını kimse bilmiyor. O sevilen biri, sorunlar çıkabilir.” Laurie sessiz bir soruyla Lucas’a baktı. “İsyan gibi bir şey değil,” diye cevap verdi Lucas. “Cesaretimiz tamamen kırılmış durumda. Ama Guy’ın muhafızlarından birkaçı yoklamalarda eksik çıkabilir, garnizona, saraya ve benzeri yerlere malzeme götürmeleri çok zor olacak. Ayrıca, bundan sonra Fakir Mahalle’ye gelecek olan vergi toplayıcısının yerinde olmak da istemezdim.”

Laurie duydukları üzerinde düşündü. “Doğuya gidiyoruz. Yoldaki durum nasıl?”

Lucas ağır ağır başını salladı. “Yolunuz zorlu. Karaavlak’ı geçtikten sonra fazla sorun yaşayacağınızı sanmam. Duyduğumuza göre Doğu’da durum, eskisine oranla o kadar da değişmemiş. Yine de, yerinizde olsam dikkatle hareket ederdim.”

“Şehirden çıkmak sorun olur mu?” diye sordu Kasumi.

“Kuzey kapısı hâlâ en iyi yol. Her zamanki gibi fazla adam yok. Şakacılar küçük bir ücret karşılığında sizi güvenle dışarı çıkarırlar.”

“Şakacılar mı?” diye sordu savaşçı.

Lucas şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. “Çok uzaklardan gelmişsin. Hırsızlar Loncası. Fakir Mahalle hâlâ onların kontrolünde, Dürüst Adam da tüccarlar ve satıcılar üzerinde hâlâ etkili, özellikle de doklarda. Pazar yeri de Fakir Mahalle’den sonra ikinci bölgeleri. Kapıda bir sorun çıkacak olursa, onlar sizi dışarı çıkarabilirler.”

“Bunu aklımızda tutacağız, Lucas,” dedi Laurie. “Ya ailenden ne haber? Etrafta onları göremedim.”

Lucas büzülüp, içine kapanır gibi oldu, “Karım geçen yıl hummadan öldü, Laurie. Oğullarımın ikisi de orduda. Son bir yıldır onlardan pek az haber alabildim. Son kez haber aldığımda, ikisi de Lord Borric ve Lord Brucal’ın yanındaydılar.

“Şehir savaş gazileriyle dolu. Onları her yerde görebilirsiniz. Kolları, bacakları eksik, ya da gözleri kör olanlar. Ama hep eski savaş yeleklerini giyiyorlar. Çok da acıklı bir halleri var.” Gözleri uzaklara dalıp gitti. “Umarım çocuklarımın sonu da öyle olmaz.”

Laurie ve Kasumi bir şey söylemediler. Lucas dalgınlığından sıyrıldı. “Aşağı dönmem gerek. Akşam yemeği dört saat sonra hazır olacak, ama eskiden sunduklarıma hiç de benzemiyor.” Hancı gitmek üzere dönerken, “Şakacılarla bağlantı kurmanız gerekirse, bana söyleyin,” dedi.

O çıktıktan sonra Kasumi, “Laurie,” dedi, “yurdunu tanıdıktan sonra bunu şerefli bir savaş olarak görmek zor.”

Laurie başıyla onayladı.

Ambar karanlık ve küf kokuluydu. Laurie, Kasumi ve iki yeni at dışında boştu. Bir gece önce Gökkuşağı Papağanı’nda kalmışlar ve büyük paralar karşılığı iki yeni at alıp, şehirden çıkmaya çalışmışlardı. Şehrin kapılarına ulaştıklarında, Bas-Tyra’nın muhafızlarından bir grupla karşılaşmışlardı. Muhafızların niyetinin sorun çıkarmak olduğunu anlayınca, Laurie ve Kasumi hemen kaçmışlar ve şehirde çılgın bir kovalamaca olmuştu. Fakir Mahalle’ye girince izlerini kaybettirmiş ve Gökkuşağı Papağanı’na dönmüşlerdi. Lucas Dürüst Adam’a haber yollamıştı ve şimdi de onları şehirden çıkaracak bir hırsızı bekliyorlardı.

Bir ıslık sessizliği bölünce, Laurie ve Kasumi aynı anda kılıçlarını çektiler. Tiz bir kıkırdama sesi onlara karşılık verdi ve yukarıdan önlerine küçük bir silüet indi. Karanlıkta silüetin nereden geldiğini görmek zordu, ama Laurie, ziyaretçilerinin bir süredir kirişlerin arasında saklanmakta olduğundan şüpheleniyordu.

Silüet yaklaştı ve loş ışıkta onun on üç yaşından büyük olmayan bir çocuk olduğunu gördüler. “Anne’nin yerinde bir parti var,” dedi yeni gelen.

“Ve herkes doyasıya eğlenecek,” diye cevap verdi Laurie.

“Demek yolcular sizsiniz.”

“Rehber sen misin?” diye sordu Kasumi, sesindeki şaşkınlığı gizlemeye çalışmadan.

Çocuk bir kabadayı ifadesiyle konuştu. “Evet. Eliuzun Jimmy rehberiniz olacak. Krondor’da ondan iyisini bulamazsınız.”

“Ne yapacağız?” dedi Laurie.

“Önce şu ödeme meselesi. Adam başı yüz altın lira.”

Laurie bir şey söylemeden birkaç değerli taş çıkarıp çocuğa verdi. “Bunlar işini görür mü?”

Çocuk ambarın kapısına doğru dönüp hafifçe aralayarak içeri biraz ay ışığı girmesini sağladı. Taşları bir uzman gözüyle inceledikten sonra iki kaçağın yanına döndü. “İş görürler. Bir yüzlük daha verirseniz, bunu da alabilirsiniz.” Bir parşömen uzattı.

Laurie aldı, ama o ışıkta üzerinde ne yazdığını okuyamamıştı. “Nedir bu?”

Jimmy kıkırdadı. “Bir kraliyet fermanı, taşıyıcısının Kral Yolu’nda yolculuk etmesine izin veriyor.”

“Gerçek mi?” diye sordu ozan.

“Sözüm sözdür. Daha bu sabah Ludland’a giden bir tüccardan arakladım. Bir ay daha geçerli.”

Ozan, “Anlaştık,” dedi ve çocuğa bir değerli taş daha verdi.

Hırsız taşları kesesine indirdikten sonra, “Birazdan şehir kapısının olduğu taraftan bir patırtı gelecek. Bizimkilerin birkaçı muhafızlar için bir gösteri hazırladılar. İşler kızışınca, biz de aradan kaçacağız.”

Kapıya döndü ve başka bir şey söylemeden izlemeye başladı. Beklerken Kasumi, “Ona güvenebilir miyiz?” diye sordu.

“Hayır, ama başka şansımız yok. Dürüst Adam bizi ele vererek daha büyük bir kâr sağlayabilecekse, bunu yapar. Ama Şakacılar muhafızları pek sevmezler, Lucas’ın dediğine göre artık bu daha da belirgin, yani bu pek olası değil. Yine de tedbirli ol.”

Zaman geçmek bilmiyordu, sonra birden bağırışmalar duyuldu. Jimmy tiz bir ıslıkla işaret verdi, karşı taraftan da bir başka ıslık cevap verdi. “Zamanı geldi,” dedi ve kapıdan çıktı.

Laurie ve Kasumi onun peşinden atlarını sürdüler. Küçük rehberleri, “Yakından ve hızla takip edin,” diyerek yola koyuldu.

Bir binanın köşesini dönünce kuzey kapısını gördüler. Bir grup adam bir sokak kavgasına tutuşmuşlardı, çoğu doklardaki denizcilere benziyorlardı. Muhafızlar düzeni sağlamak için ellerinden geleni yapıyorlar, ama ne zaman bir adamı ite kaka kargaşadan ayıracak olsalar, kapının yanındaki gölgelerden bir başkası belirip kavgaya katılıyordu. Birkaç dakika içinde tüm muhafızlar kavgayı ayırmaya koyulmuşlardı, o zaman da Jimmy, “Şimdi!” dedi.

Arkasında yolcularla binadan fırladı ve ambarın yanındaki duvarın dibine geçti. Gölgelere saklanarak ilerlerlerken, kavganın gürültüsü nal seslerini bastırıyordu. Kapının yanına geldiklerinde diğer tarafta, daha önce durdukları yerden göremedikleri tek bir muhafız olduğunu gördüler.

Laurie Jimmy’nin omzuna yapıştı. “Onun işini hemen bitirmemiz gerek.”

“Hayır,” dedi Jimmy. “Silah çekerseniz, muhafızlar şuradaki eğlenceyi yanan bir kerhaneymiş gibi bırakırlar. Siz onu bana bırakın.”

Jimmy fırlayıp muhafızın yanına koştu. Muhafız mızrağını göğsüne doğru indirip, “Dur!” diye bağırırken Jimmy çizmesinin tam üzerinden adamın dizine sert bir tekme indirdi. Adam inleyerek yüzünde öfkeyle küçük saldırgana baktı. “Seni küçük-”

Jimmy adama dilini çıkarıp doklara doğru koşmaya başladı. Muhafız hemen onun peşine düştü ve iki yolcu kapıdan dışarı süzüldüler. Şehrin dışına çıkar çıkmaz hemen atlarına binip uzaklaştılar. Krondor’dan ayrılırlarken, dövüşün seslerini hâlâ duyabiliyorlardı.

Karaavlak’ta, şatonun aşağısındaki kasabadaki bir handa bir gün dinlendiler. İki gündür dağlardaydılar ve çayırları aşıp Malac Geçidi’ne gitmeden önce atlarını dinlendirmeleri gerekiyordu. Kasaba sessizdi ve pek bir hareketlilik yoktu, ta ki kapı açılıp pis, kahverengi bir cüppe içindeki bir adam içeri girene kadar. Adam yaşlıydı ve yılların ağırlığıyla çökmüştü, sıska denilecek kadar da zayıftı. Hancı temizlediği bira bardaklarından başını kaldırıp ona baktı ve, “Ne istiyorsun?” dedi.

İhtiyar yumuşak bir sesle, “Lütfen biraz yiyecek, efendim,” dedi.

“Parasını ödeyebilecek misin?”

“Hanınızı haşarattan kurtarabilecek efsunlar yapabilirim, efendim, sıçanlar gelirse diye. Belki de-”

“Defol! Dilencilere ya da büyücülere verecek yemeğim yok benim. Hele sütüm kesilecek olursa da, köpeklerimi üzerine salarım!”

Büyücü etrafına bakındı. Laurie masanın diğer tarafından uzanıp Kasumi’nin koluna dokundu. Tsurani kökeni kendini belli ediyor, şahit olduğu şey karşısında bariz bir şaşkınlık sergiliyordu. Karşısında duran kişi bir büyücüydü ve tıpkı üzerindeki paçavralar gibi muamele görüyordu. Laurie’nin dokunuşu üzerine kendini toparladı. Büyücü ağır ağır dönüp handan çıktı.

Laurie hemen fırlayıp hancıya yaklaştı. Masaya birkaç para çarparak, “Çabuk,” dedi. “Bir soğuk but, bir somun ekmek ve bir tulum şarap.”

Hancı şaşırmıştı, ama tezgâhın üzerindeki paralar söyleneni yapması için yeterliydi. İstedikleri tezgâhın üzerine çıkınca Laurie hepsini toparladı. Bir an durup bir kayık tabaktan bir dilim peynir aldıktan sonra kapıya doğru fırladı. Kasumi de hancı kadar şaşkın bir haldeydi.

Laurie yolun aşağısına bakınca yaşlı adamı gördü, baston gibi kullandığı değneğiyle yürürken dik duruyordu. Adamın arkasından koştu ve önüne geçerek, “Afedersiniz,” dedi, “ama az önce ben de handaydım ve...” Yiyeceklerle şarap tulumunu uzattı.

Yaşlı adamın gözlerindeki gururun kaybolduğunu gördü. “Bunu neden yapıyorsun, ozan?”

“Büyücü olan bir dostum var, çok özel bir dost,” dedi Laurie. “Bir zamanlar benim için büyük bir iyilik yapmıştı, ben de... bu bir çeşit ödeşme.”

Büyücü bu açıklamayı kabul edip yiyecekleri aldı. Adam hepsini kucağında tutmaya çalışırken Laurie büyücünün kemerindeki boş keseye iki değerli taş sıkıştırdı. Bunlar, mütevazi bir hayat yaşadığı sürece büyücünün bir daha hiç aç kalmaması için yeterliydi. “Şu büyücünün adı nedir; belki onu tanıyorumdur?”

“Milamber.”

Yaşlı adam başını iki yana salladı. “Adını duymadım. Nerede yaşıyor?”

Laurie batıya, tepelerin ardında alçalan güneşe doğru baktı. Duygulu bir sesle, “Buradan uzakta, dostum,” dedi. “Buradan çok uzakta.”

Tayfalar yelkenleri toplarlarken gemi dalgalar arasında ilerliyordu. Laurie ile Kasumi güvertede durmuş, gemi limana yanaşırken Rillanon’un kubbe ve kulelerine bakıyorlardı. “Muhteşem bir şehir,” dedi Tsurani subayı. “Yurdumun şehirleri kadar büyük değil, ama çok farklı. Bütün o ince taş sütunlar ve sancakların renkleriyle tam bir efsaneler şehri gibi görünüyor.”

“Tuhaf,” dedi Laurie. “Jamar’ı ilk gördüğümüzde Pug ve ben de aynı şeyi hissetmiştik. Galiba bunun nedeni, birbirlerinden çok farklı olmaları.”

Açık güvertede durdular, serin bir esinti vardı ama yine de güneşin sıcaklığını hissedebiliyorlardı. İkisi de Salador’da bulabildikleri en iyi giysileri giymişlerdi, çünkü sarayda şık olmak istiyorlardı ve serseri gibi görünecek olurlarsa Kral’ı görmek için içeri alınma şanslarının olmayacağını da biliyorlardı.

Geminin kaptanı son yelkenleri de toplattı ve az sonra gemi doklardaki yerine yanaştı. Rıhtımdaki adamlara halatlar fırlatıldı ve gemi kısa sürede bağlandı.

İki yolcu bir an önce iskeleden inip, şehirde yol almaya başladılar. Adalar Krallığı’nın efsanevi, kadim şehri Rillanon, güneş ışığı altında ışıldayan parlak renklerle süslenmişti, ama sokakların ve pazarların atmosferinde bir gerginlik seziliyordu. Geçtikleri her yerde insanlar alçak sesle konuşuyor, sanki birilerinin onları duymasından korkuyorlardı, hatta sokak tezgâhlarındaki çığırtkanlar bile mallarını gönülsüzce tanıtıyorlardı.

Öğle saati yaklaşıyordu ve kalacak bir yer aramadan doğruca saraya gittiler. Ana kapıya vardıklarında, Kraliyet Muhafız Alayı’nın mor ve altın renkli üniforması içindeki bir subay ne istediklerini sordu.

“Kral’a savaş hakkında son derece önemli bir mesaj getirdik,” dedi Laurie.

Subay düşündü. İyi giyimlilerdi ve kıyamet çığırtkanlığı yapan her zamanki delilere ya da bilinmeyen bir dinin peygamberlerine benzemiyorlardı, ama saraya ya da orduya bağlı subaylar da değillerdi. O da tüm zamanlarda, tüm devletlerin ordularında en sık izlenmiş olan yolu seçti: Onları bir üst makamına havale etti.

Bir muhafız onlara Kraliyet Şansölye yardımcısının ofisine kadar eşlik etti. Burada, yardımcıyla görüşmeden önce yarım saat bekletildiler. Ofise girdiklerinde onları Kraliyet Sarayı Vekilharcı karşıladı; ufak tefek, göbekli ve konuşurken kronik olarak derin derin soluyan, kendini çok yüksek gören bir adamdı. “Siz baylar ne istiyorsunuz?” diye sorarken, onlarla fazla ilgilenmeyeceğini belli etmişti.

“Kral’a savaş hakkında haber getirdik,” diye cevap verdi Laurie.

“Ya?” diyerek burnunu çekti, “Peki bu belgeler, mesajlar ya da her ne ise, neden her zamanki gibi bir askeri çanta içinde getirilmemiş?”

Saraya girdikten sonra beklediği için sıkıldığı belli olan Kasumi, “Bizi Kral’a götürebilecek biriyle konuşalım,” dedi.

Kraliyet Vekilharcı öfkelenmişti. “Ben Baron Gray’im. Konuşacağın biri varsa o benim be adam! Ve muhafızları çağırıp sizi sokağa attırmaya kararlıyım. Majesteleri ilgi çekmek isteyen her şarlatan yüzünden rahatsız edilemez. İkna etmen gereken kişi benim ve bunu başaramadın.”

Kasumi bir adım atıp adamı yeleğinin önünden yakaladı. “Ben de Shinzawailerden Kasumi’yim. Babam da Shinzawailerin Lordu Kamatsu’dur ve Kanazawai Klanı’nın Savaş Şefi’dir. Kralını göreceğim!”

Lord Gray’in beti benzi soldu. Delicesine Kasumi’nin elini çekiştirerek konuşmaya çalışıyordu. Az önce duydukları ve bu şekilde tutulmak karşısında hissettikleri birbirine karışmıştı. Bütün bunlardan sonra konuşacak hali kalmamıştı. Başını çılgınca aşağı yukarı sallamaya başlayınca Kasumi onu bıraktı.

Bir kapıya doğru yürüdü, Kasumi onları deli yerine koyup da muhafızları çağırabileceği için onu izliyordu. Adamın aklından geçenler ne olursa olsun, Kasumi’nin tavırları onu daha önce gördüğü hiçbir şeye benzemediğine inandırmıştı. Bir haberci yollandı ve birkaç dakika sonra odaya yaşlıca bir adam girdi.

“Ne var?” dedi yalnızca.

“Dük Hazretleri,” dedi Vekilharcı, “bence bu adamlarla konuşup, Majesteleri’nin onlarla görüşüp görüşmemesi gerektiğine sizin karar vermeniz en iyisi olacak.”

Adam dönüp, ofisteki diğer iki adamı süzdü. “Ben Dük Caldric, Kraliyet Şansölyesi’yim. Majesteleri’ni görmek isteme sebebiniz nedir?”

Kasumi, “Tsuranuanni İmparatoru’ndan bir mesaj getirdim,” dedi.

Kral, limana bakan bir balkondaki bir köşk çadırında oturuyordu. Aşağıda, sarayın tam altından bir dağ ırmağı geçiyordu; artık bir hendek olarak ona ihtiyaç olmasa da, başlangıçtaki savunma tasarımının bir parçasıydı. Üzerinde yay çizen zarif köprülerin, nehrin bir yakasından diğerine taşıdıkları insanlar görülebiliyordu.

Kral Rodric oturmuş, Kasumi’nin söylediklerini dinliyormuş gibi görünüyordu. Kasumi İmparator’un barış mesajını ayrıntılarıyla açıklarken o, dalgın bakışlarla sağ elindeki altın topla oynuyordu.

Kasumi sözlerini bitirince Kral bir süre sessiz kaldı, duyduklarını kafasında tartıyor gibiydi. Kasumi Dük Caldric’e bir tutam belge verip, Kral’ın cevabını bekledi. Bir an daha süren sessizliğin ardından Kasumi, “Majesteleri, İmparator’un önerileri o parşömenlerde tüm ayrıntılarıyla açıklanmıştır,” diye ekledi, “dilediğinizde incelemeniz için. Uygun gördüğünüz zaman cevabınızı götürmek üzere bekleyeceğim.”

Rodric hâlâ sessizdi, yakındaki saraylılar gergin ifadelerle bakışıyorlardı. Kasumi tekrar konuşmak üzereydi ki Kral, “Şu küçük uyruğumun şehirde koşuşturmalarını izlemek beni her zaman eğlendiriyor,” dedi, “tıpkı karınca sürüsü gibiler. Bazen o basit yaşamlarını tüketirken akıllarından neler geçtiğini merak ederim.” Dönüp iki temsilciye baktı. “Biliyor musunuz, onlardan canımın istediğini öldürtebilirim. Sadece durduğum bu balkondan seçmem yeter. Nöbetçilerime, ‘Şu mavi başlıklı herifi görüyor musunuz? Gidip vurun kellesini,’ derim ve dediğimi de yaparlar. Çünkü Kral’ım ben.”

Laurie sırtının ürperdiğini hissetti. Bu, aklına gelebilecek her şeyden kötüydü. Kral konuşulan tek kelimeyi bile duymamış gibiydi. Kasumi Tsurani dilinde, çok kısık bir sesle, “Başarısız olursak, birimizin dönüp babama haber vermesi gerek,” dedi.

Bunun üzerine Kral bir anda başını çevirdi. Gözleri büyüdü, sesi titreyerek konuştu. “Bu da nesi?” Sesi tizleşti. “Kimse fısıldayamaz!” Yüzünde çılgın bir ifade belirdi. “Arkamdan hep fısıldaşıyorlar, hainler. Ama ben kim olduklarını biliyorum, onlara önümde diz çöktüreceğim; evet yapacağım bunu. O hain Kerus da, ben onu astırmadan önce diz çökmüştü. Kesh’e kaçmasalar, tüm ailesini astıracaktım ya.” Sonra Kasumi’yi süzdü. “Tuhaf hikâyen ve şu sözde belgelerinle beni oyuna getireceğini sanıyorsun. Numaranızı herkes anlar. Siz casussunuz!”

Dük Caldric sıkıntılı görünüyor, Kral’ı sakinleştirmeye çalışıyordu. Yakında duran çok sayıdaki muhafız da, duydukları karşısında huzursuzca kıpırdanıyorlardı.

Kral endişeli Dük’ü kenara itti. Sesi neredeyse isterik bir tona büründü. “Siz o hain Borric’in ajanlarısınız. O ve amcam tahtımı ele geçirmeyi planlıyorlar. Ama ben buna engel oldum. Amcam Erland öldü...” Bir an durdu, aklı karışmış gibiydi. “Hayır, yani hasta. Bu yüzden sadık Dük’üm Guy, sevgili amcam iyileşene dek Krondor’u yönetmek üzere Bas-Tyra’dan oraya gönderildi...” Gözleri bir an berraklaşır gibi oldu ve, “Kendimi iyi hissetmiyorum,” dedi. “Lütfen beni hoş görün. Sizinle yarın yine konuşacağım.” Sandalyesinden kalktı. Bir adım atmıştı ki, geri dönüp Laurie ve Kasumi’ye baktı. “Beni ne için görmek istemiştiniz? Ha evet, barış. Evet, bu iyi. Bu savaş korkunç bir şey. Bir an önce sona erdirmeliyiz ki, yeniden yapılanmaya dönebileyim. Bir an önce yapılanmaya başlamalıyız.”

Bir uşak koluna girip Kral’ı dışarı çıkardı. Kraliyet Şansölyesi, “Beni izleyin ve hiçbir şey söylemeyin,” dedi.

Onları aceleyle sarayda bir yere götürüp, önünde iki nöbetçinin dikildiği bir odaya soktu. Bir nöbetçi kapıyı açtı ve içeri girdiler. İçeride iki büyük yatak, bir köşede de bir masa ve sandalyeler vardı. “Gelişiniz çok zamansız oldu,” dedi Şansölye. “Kuşkusuz sizin de anladığınız gibi, Kralımız artık hasta bir adam ve korkarım ki, iyileşemeyecek. Umarım yarın mesajınızı anlayacak kadar iyi olur. Lütfen size haber verilene dek burada kalın. Size yemek getirilecek.”

Kapıya doğru geçti ve çıkmadan önce, “Yarın görüşmek üzere,” dedi.

Gece bir haykırışla uyandılar. Laurie hemen kalkıp pencerenin yanına gitti. Perdelerin arasından dışarı bakınca, aşağıdaki balkonda bir silüet gördü. Kral Rodric, üzerinde geceliği, elinde kılıcıyla çalılara saldırıyordu. Laurie pencereyi açarken Kasumi de yanına geldi. Aşağıdan Kral’ın çığlıklarını duyabiliyorlardı: “Suikastçiler! Geldiler işte!” Muhafızlar fırlayıp çalılıkları ararlarken, saray uşakları da çığlıklar atan hükümdarı odasına geri götürdüler.

Kasumi, “Doğrusu şu ki, tanrılar ona dokunmuş,” dedi. “Gerçekten de ülkenizden nefret ediyor olmalılar.”

“Korkarım tanrıların bu olanlarla bir ilgisi yok, dostum Kasumi,” dedi Laurie. “Bence şu anda buradan çıkmanın bir yolunu aramalıyız. İçimden bir ses, Majesteleri’nin bir barış anlaşmasının hassas noktalarını görüşmek için pek de iyi bir hâlde olmadığını söylüyor. Bence en iyisi gidip Dük Borric ile konuşmak.”

“Peki bu Dük savaşı durdurabilir mi?”

Laurie, üzerinde katlanmış giysilerinin durduğu sandalyeye geçti. “Umarım. Buradaki lordlar Kral’ın bu halini görüp de bir şey yapmazlarsa, yakında iç savaş çıkar. Bir savaşa başlamadan önce diğerini bitirmek gerek.”

Çabucak giyindiler. Laurie, “Umalım da sabah gelgitle birlikte yola çıkan bir gemi bulabilelim,” dedi. “Kral limanları kapattırırsa, kapana kısılırız. Yüzmek için çok uzun bir yol.”

Eşyalarını toplarlarken kapı açıldı ve içeri Kraliyet Şansölyesi girdi. Durdu ve tamamen giyinmiş hallerini gördü. “Güzel,” diyerek kapıyı kapattı. “Umduğum kadar sağduyulu imişsiniz. Kral casusların öldürülmelerini emretti.”

Laurie inanamamıştı. “Bizi casus mu sanıyor?”

Dük Caldric masanın yanındaki sandalyelerden birine oturdu, bitkinliği yüzünden okunuyordu. “Bugünlerde Majesteleri’nin aklından geçenleri kim biliyor ki? Bazılarımız onun daha da korkunç dürtülerinden korunmaya çalışıyor, ama bu da gün geçtikçe zorlaşıyor. İçinde bir hastalık var ki, buna şahit olmak korkunç bir şey. Yıllar önce de tezcanlı bir adam olduğu doğru, ama planlarında bir öngörü, burayı Midkemia’daki en büyük ülke yapabilecek, çılgın bir zekâ da vardı.

“Şu anda sarayda ondan faydalanmak isteyen, onun korkularını kendi çıkarları doğrultusunda kullanan çok kişi var. Korkarım ki, yakında ben de hain olarak damgalanıp öldürülerek diğerlerine katılacağım.”

Kasumi kılıcını beline taktı. “Neden kalıyorsunuz, Dük Hazretleri? Bu doğruysa, neden bizimle Dük Borric’e gelmiyorsunuz?”

Dük, Shinzawailerin büyük oğluna baktı. “Ben Kraliyetin bir soylusuyum, o da benim Kralım. Onu Krallık’a zarar vermekten alıkoymak için elimden geleni yapmalıyım, bunun bedeli yaşamım bile olsa; ama ona kılıç kaldıramam, bunu yapanlara da yardım edemem. Sizin dünyanızda işler nasıl yürüyor, bilmiyorum, Tsurani, ama benim burada kalmam gerek. O benim Kralım.”

Kasumi onayladı. “Anlıyorum. Yerinizde olsam, ben de aynısını yapardım. Cesur bir adamsınız, Dük Caldric.”

Dük ayağa kalktı. “Yorgun bir adamım. Kral sert bir içki içti, benim elimden. Zehirden korktuğu için başkasının elinden içmiyor. Doktorun ona uyuması için bir şeyler vermesini sağladım. O uyandığında denize açılmış olursunuz. Ziyaretinizi hatırlar mı bilemiyorum, ama zaten bir, en geç iki gün içinde birisi ona hatırlatacaktır. Bu yüzden oyalanmayın. Doğruca Lord Borric’e gidin ve olanları ona anlatın.”

“Prens Erland gerçekten öldü mü?” diye sordu Laurie.

“Evet. Haberi bir hafta önce geldi. Kötüleşen sağlığı soğuk zindana dayanamamış. Tahtın varisi artık Borric. Rodric hiç evlenmedi: Başka insanlardan duyduğu korku buna imkân vermeyecek kadar büyük. Krallık’ın kaderi Borric’e bağlı. Ona bunu söyleyin.”

Kapıya doğru geçtiler. Dük açmadan önce, “Ayrıca ona, Rillanon’a gelecek olursa benim büyük olasılıkla ölmüş olacağımı da söyleyin,” dedi. “İyi de olacak, çünkü Kraliyet Sancağı’na kılıç kaldıranlara karşı koymak zorunda kalacaktım.”

Laurie ve Kasumi bir şey söyleyemeden Dük kapıyı açtı. Dışarıda iki muhafız duruyordu, Dük onlara Laurie ve Kasumi’ye doklara kadar eşlik etmelerini emretti. “Soylu Kırlangıç limanda demirli. Bunu kaptana verin.” Laurie’ye bir kâğıt parçası uzattı. “Bu bir kraliyet fermanı, sizi Salador’a götürmesini emrediyor.” İkinci bir kâğıt çıkardı. “Bu da bir başkası, tüm Kraliyet Orduları’na yolculuğunuzda size yardımcı olmalarını emrediyor.”

El sıkıştılar ve iki temsilci muhafızların peşinden koridorda yürüdüler. Çıkarlarken Laurie dönüp, Caldric’e baktı. Yaşlı Dük bekliyordu, omuzları sarkmış ve bitkindi, yüzü endişe ve acıyla, aynı zamanda da korkuyla buruşmuştu. Köşeyi dönüp Dük’ü gözden kaybederlerken Laurie, dünyada hiçbir bedel karşılığında o adamın yerinde olmak istemeyeceğini düşünüyordu.

Atlar ağızlarından köpük saçıyorlardı. Binicileri onları tepeden yukarı doğru kamçıladılar. Lord Borric’e doğru yaptıkları, bir ay önce başlayan yolculuklarının son ayağındaydılar ve artık bitirmek üzerelerdi. Soylu Kırlangıç onları Salador’a götürmüş, oradan da hemen Batıya doğru yola koyulmuşlardı. Yol boyunca pek uyumamışlar, ya takas yoluyla ya da Caldric’in verdiği kraliyet fermanı ile fırsat buldukça adi devriyelerden el koyarak taze binekler bulmuşlardı. Laurie emin olamıyordu, ama bu mesafeyi o güne kadar hiç alınmadığı kadar hızlı aldıklarını düşünüyordu.

Zün’den ayrıldıklarından beri defalarca askerler tarafından durdurulmuşlardı. Her defasında da Şansölye’nin fermanını göstermiş ve geçmişlerdi. Şimdi de Dük’ün kampına yaklaşıyorlardı.

Tsurani Savaş Lordu büyük saldırısını başlatmıştı. Kraliyet güçleri bir hafta kadar direndikten sonra, on bin taze Tsurani askeri hatlarına saldırarak dengeleri bozunca çökmüşlerdi. Şiddetli bir çatışma olmuş, üç gün süren çılgın, durmak bilmeyen çarpışmaların ardından Kraliyet ordusu nihayet bozguna uğramıştı. Her şey sona erdiğinde, cephenin büyük bir kısmı kaybedilmiş, Tsuraniler de Kuzey Geçidi’nin dışlarında bir üs dikmişlerdi.

Artık elfler ve cücelerin, ayrıca Uzak Sahil’deki şatoların da Kraliyet ordusunun ana kuvvetleriyle bağlantıları kopmuştu. Eski kamp yerle bir edilirken haberleşmede kullanılan güvercinler de yok edildikleri için, hiçbir haberleşme olanağı yoktu. Diğer cephelerin kaderleri bilinmiyordu.

Batı Orduları yeniden toparlanmaya başlamışlardı ve Laurie ile Kasumi’nin karargâh kampını bulmaları biraz zaman aldı. Komutanın köşk çadırına doğru ilerlerken her yanda acı bir mağlubiyetin izlerini görüyorlardı. Bu, Krallık için savaşın en acı faturasıydı. Nereye baksalar yaralı ya da hasta adamlar görüyorlardı; yaralı olmayanlara da ümitsiz ifadeler hakimdi.

Nöbetçi bir çavuş fermanlarını inceledi ve Dük’ün çadırının yerini göstermesi için yanlarına bir de nöbetçi vererek onları yolladı. Büyük komutan çadırına geldiler ve nöbetçi içeri girerken bir uşak bineklerini aldı. Bir an sonra uzun boylu, sarı sakallı ve Crydee üniforması giymiş genç bir adam dışarı çıktı. Arkasından da tıknaz, kır sakallı -giysisine bakılırsa bir büyücü olan- bir adam ve iriyarı, yüzü boyunca çarpık bir yara izi uzanan üçüncü bir adam çıktılar. Laurie bunların Pug’ın sözünü ettiği eski dostları olup olmadıklarını düşündü, ama hemen dikkatini önünde duran genç subaya verdi. “Lord Borric’e bir mesaj getirdim.”

Genç adam acı bir gülümsemeyle, “Mesajı bana verebilirsiniz, efendim,” dedi. “Ben onun oğlu Lyam’ım.”

“Saygısızlık etmek istemem, Majesteleri,” dedi Laurie, “ama Dük ile bizzat konuşmam gerek. Dük Caldric’in talimatı böyle.”

Kraliyet Şansölyesi’nin adı geçince Lyam arkadaşlarıyla bir bakıştı, sonra çadırın bez kapısını kenara çekti. Laurie ve Kasumi girdiler, diğerleri de onları izlediler. İçeride, küçük bir mangal ve üzerinde haritalar olan büyük bir masa vardı. Lyam onları dev çadırın bir perdeyle ayrılmış olan bir başka bölümüne götürdü. Perdeyi kenara çekince, bir şiltenin üzerinde yatan bir adam gördüler.

Uzun boylu bir adamdı, koyu renk saçları yol yol kırlaşmıştı. Yüzü gergin, kanı çekilmiş, dudakları neredeyse masmavi kesilmişti. Kesik kesik soluyor, uyurken her nefesi gürültüyle hırlıyordu. Temiz yatak giysileri giymişti, ama gevşek yakasının altında ağır sargılar görünüyordu.

Bir başka adam daha çadıra girerken Lyam perdeyi kapattı. Yaşlılığına ve neredeyse beyaza yakın, yeleyi andıran saçlarına rağmen hâlâ dik duruyordu ve geniş omuzluydu. Alçak sesle, “Ne var?” dedi.

“Bu adamlar Babama Caldric’ten mesaj getirmişler,” diye cevap verdi Lyam.

İhtiyar savaşçı elini uzattı. “Onları bana verin.”

Laurie tereddüt edince, adam âdeta gürledi. “Kahretsin be adam, ben Brucal’ım. Borric yaralanınca, Batı Orduları’nın komutası bana geçti.”

“Yazılı bir mesaj yok, Lord Hazretleri,” dedi Laurie. “Dük Caldric, size arkadaşımı tanıştırmamı istedi. Bu, Shinzawailerden Kasumi, kendisi Tsuranuanni İmparatoru’nun elçisidir ve Kral için bir barış önerisi getirdi.”

“Sonunda barış mı geliyor?” dedi Lyam.

Laurie olumsuz anlamda başını salladı. “Ne yazık ki, hayır. Dük ayrıca şunları da söylememi istedi: Kral delirmiş durumda ve Bas-Tyra Dük’ü Prens Erland’ı öldürmüş. Krallık’ı kurtarabilecek tek kişinin Lord Borric olmasından korkuyor.”

Brucal’ın haberler karşısında sarsıldığı görülebiliyordu. Lyam’a dönerek sessizce, “Artık dedikoduların doğru olduğunu biliyoruz,” dedi. “Erland gerçekten de Guy’ın esiriymiş. Erland ölmüş ha. Buna inanamıyorum.” Geçirdiği sarsıntıyı atlatarak, “Lyam,” dedi, “şu anda aklının babanda olduğunu biliyorum, ama şunu iyice düşünmelisin: Baban ölüm döşeğinde; yakında Crydee Dükü olacaksın. Erland da öldüğüne göre, doğuştan kazandığın hakkınla tahtın da varisi sen olacaksın.”

Brucal harita masasının yanındaki bir tabureye kendini bıraktı. “Bu senin için çok ağır bir yük, Lyam, ama Batıdaki diğerleri, tıpkı bir zamanlar babandan bekledikleri gibi senden de liderlik bekleyecekler,” dedi. “İki krallık arasında herhangi bir sevgi var idiyse bile, Guy Krondor tahtına oturduğuna göre artık kırılma noktasındadır. Artık her şey açıkça belli, Bas-Tyra Kral olmak istiyor, çünkü delirmiş bir Rodric’in tahtında uzun süre oturmasına izin verilemez.” Gözlerini Lyam’a dikti. “Yakında, Batı’daki birliklerimizin ne yapacağına karar vermen gerekecek. Ağzından çıkacak bir söz ile iç savaş başlar.”

11

KARAR

Kutsal Şehir’de şenlik vardı.

Tüm yüksek binalarda sancaklar dalgalanıyordu. İnsanlar sokaklarda sıra sıra dizilmiş, tahtırevanları üzerinde stadyuma taşınan soyluların önüne çiçekler fırlatıyorlardı. Büyük bir kutlama günüydü, böyle bir günde kimin bir sıkıntısı olabilirdi ki?

Tsuranuannili bir Yüce’nin gelişini haber veren çan sesinin son yankılanmaları ile birlikte, stadyumun desen odasında sıkıntısı olan biri belirdi. Milamber, Büyük İmparatorluk Stadyumu’nun merkez galerisinin yakınındaki desen odasından çıkarken, düşüncelerini bir kenara bıraktı. Oyunlar başlamadan önce zaman öldüren Tsurani soyluları, Milamber’in büyücülere ayrılmış olan koltuklara giden kemerli yola geçmesi için çekilip ona yol verdiler. Kara cüppelerden oluşan küçük denizde gözlerini gezdirince, onun için bir yer ayırmış olan Shimone ile Hochopepa’yı gördü.

Büyücülere ve İmparatorluk partisine ayrılan bölümler arasındaki koridordan geçip onlara katıldı ve selâmlaştılar. Aşağıdaki arenada, Tsubarlı -Kan Denizi’nin ötesindeki sözde Kayıp Topraklar- cüceye benzer bazı tipler, cho-jalara benzeyen ama zeki olmayan, dev böceksi yaratıklarla dövüşüyorlardı. Yumuşak tahtadan kılıçlar ve kemikli çenelerin zararsız ısırışlarıyla bu tehlikeli olmaktan çok komik bir dövüştü. Yerlerini almış olan avamlar ve düşük dereceli soylular kahkahalarla beğenilerini göstermeye başlamışlardı bile. Onlar bu karşılaşmalarla eğlenirken, büyükler ve daha da büyükler stadyuma girmek için bekliyorlardı. Tsuranuanni’de belli bir sosyal seviyeye ulaşınca, gecikmek bir erdem sayılıyordu.

Shimone, “Gelmenin bu kadar uzun sürmesi çok yazık, Milamber,” dedi. “Daha az önce eşi görülmedik bir karşılaşma oldu.”

“Ben de ölümlerin hemen başlamadığını sanıyordum.”

Tatlı yağlarla pişirilmiş fındıklar atıştıran Hochopepa, “Doğru,” dedi, “ama dostumuz Shimone oyunların sıkı bir takipçisidir.”

“Biraz önce,” dedi Shimone, “soylu ailelerin genç subayları, eğitim silahlarıyla ilk kanı akıtma karşılaşmaları yaptılar, yeteneklerini iyice sergilemek ve klanlarını onurlandırmak için-”

“Hayli yüksek olan bahislerden gelecek olan payları da unutmamak lazım,” diye araya girdi Hochopepa.

Shimone ona aldırmadan devam etti. “Oronalmar ve Keda ailelerinin oğulları arasında ilginç bir karşılaşma oldu. Yıllardır böyle bir gösteri izlememiştim.”

Shimone karşılaşmayı anlatırken, Milamber gözlerini etrafta gezdirdi. Keda, Minwanabi, Oaxatucan, Xacatecas, Anasati ve İmparatorluk’un diğer büyük ailelerinin küçük sancaklarını görebiliyordu. Shinzawai sancağının olmadığını gördü ve nedenini merak etti. “Çok düşünceli görünüyorsun, Milamber,” dedi Hochopepa.

Milamber onayladı. “Bugün festivale gelmeden önce, toprak vergilerini yeniden yapılandırıp, borç karşılığı köleliği kaldırmak için dün Yüce Konsey’e bir değişiklik önerisi götürüldüğünü haber aldım. Mesaj, Tuclamekla Lordu’ndan geliyordu ve neden gönderdiğini bir türlü anlayamadım, ta ki mesajın sonlarına doğru, bu değişikliğin yapılmasıyla amaçlanan sosyal reformun ilkelerini sağladığım için bana teşekkür edene dek. Böylesi bir hareket beni şaşkına çevirdi.”

Shimone güldü. “Öğrenciyken de bu kadar kalın kafalı olsaydın, hâlâ beyaz cüppeyi giyiyor olurdun.”

Milamber anlamayan gözlerle bakınca Hochopepa, “Meclis karşısındaki konuşmalarınla bin bir türlü tartışmaya neden oluyorsun, her türlü sosyal yarayı durmaksızın kaşıyorsun, sonra da birisi söylediklerini dinledi diye hayret mi ediyorsun?”

“Büyücü kardeşlerimize söylediklerimin Meclis salonları dışında tartışılmasını beklemiyordum.”

“Olacak iş değil,” dedi Hochopepa. “Meclis’ten biri, büyücü olmayan bir arkadaşıyla konuşmuş demek!”

“Asıl bilmek istediğim,” dedi Shimone, “Meclis’in karşısına Hunzan Klanı tarafından çıkarılan bu bir yığın reformun altına senin adının nasıl yazıldığı.”

Milamber’in sıkıntılı hali, arkadaşlarının hoşuna gidiyordu. “Malikânemdeki duvar resimleri üzerinde çalışan genç ressamlardan biri, Tuclameklaların bir oğlu. Tsuranilerle Krallık’ın kültürel ve sosyal değerleri arasındaki farklar üzerinde sohbet ettiğimiz doğru, ama bu yalnızca sanat tarzlarının farklılıkları hakkındaki sohbetlerimizin bir uzantısıydı.”

Hochopepa, ilahi bir işaret umuyormuşçasına gözlerini yukarı çevirdi. “Gelişim Partisi’nin -ki onlar Hunzan Klanı’nın, onlar da Tuclamekla Ailesi’nin idaresi altındadır- ilham kaynağı olarak seni gösterdiklerini duyduğumda kulaklarıma inanamamıştım, ama şimdi bakıyorum da, İmparatorluk’un başına bela olan her sorunun altında senin parmağın var.” Arkadaşına alaycı bir ciddiyetle baktı. “Söylesene, Gelişim Partisi’nin adını Milamber Partisi olarak değiştireceği doğru mu?”

Shimone gülerken, Milamber Hochopepa’ya haşin bir bakış attı. “Katala böyle şeylere canımın sıkılmasını komik buluyor, Hocho. Sen de komik bulabilirsin, ama böyle olmasını benim istemediğimin herkese açıklanmasını istiyorum. Ben yalnızca bazı gözlem ve görüşler sundum, Hunzan Klanı’nın ve Gelişim Partisi’nin yaptıklarının benimle ilgisi yok.”

Hochopepa yatıştırıcı bir ses tonuyla, “Senin kadar ünlü bir şahıs bu tür şeylerin olmasını istemiyorsa, ne yazık ki, o şahıs ağzını kapalı tutmak zorunda.”

Shimone gülerken, Milamber de gevşemeye başlamıştı. “Pekâlâ, Hocho,” diye cevap verdi. “Suçu kabul ediyorum. Yine de, İmparatorluk’un gerekli gördüğüm değişiklikler için hazır olduğundan emin değilim.”

“Görüşlerini daha önce de dinledik, Milamber,” dedi Shimone, “ama sosyal tartışmalara girmenin ne zamanı, ne de yeri. Elimizdeki meselelerle ilgilenelim. Unutma, Meclis’in büyük bir kısmı, politik olarak değerlendirdikleri konularla ilgilenmene karşı çıkıyor. Ayrıca her ne kadar ben görüşlerini yenilikçi ve gelişimci olarak görüp desteklesem de, bu arada düşmanlar edindiğini unutma.”

İmparator’un geldiğini haber veren borazan ve davullar, konuşmalarını kesti. Tsubarlılar ve böceksiler apar topar arenadan çekildiler. Alan boşalınca, bakıcılar tırmık ve taraklarla hemen kumları düzelttiler. Borazanların sesi bir kez daha duyuldu ve imparatorluk geçidinin ilk üyeleri, imparatorluğun beyaz rengi içindeki teşrifatçılar, içeri girdiler. Büyük bir hayvanın boynuzlarından yapılmış olan ve omuzlarının çevresini dolaşıp, başlarının üzerinde biten, uzun, eğri borazanlar taşıyorlardı. Tekdüze bir ritim tutturmuş olan davulcular da onları izliyordu.

İmparatorluk locasının önünde yerlerini aldıkları zaman, Savaş Lordu’nun şeref muhafızları girdiler. Her biri, tüm renklerden arındırılmış needra derisiyle kaplı zırh ve miğferler giyiyorlardı. Göğüs zırhlarının ve miğferlerinin çevreleri de, güneşte ışıl ışıl parlayan zarif altın işlemelerle süslenmişti. Milamber, Hochopepa’nın bu nadir metalin bu şekilde ziyan edilmesi karşısında söylendiğini duydu.

Herkes yerini alınca bir baş teşrifatçı, “Savaş Lordu, Almecho!” diye bağırdı ve kalabalık tezahüratlarla ayağa kalktı. Yanında, çok sayıda kara cüppeli -ya da Meclis’teki diğerlerinin ifadeleriyle, gözde büyücülerinden oluşan bir heyet de vardı. Bunlar arasında en önde gelenleri, Elgahar ve Ergoran kardeşlerdi.

Teşrifatçı daha sonra, “Ichindar! Doksanbirinci İmparator!” diye bağırdı. Genç Cennetin Işığı, kalabalığın müthiş sevgi gösterileri arasında içeri girdi. Her yirmi inanışın rahipleri de ona eşlik ediyorlardı. Kalabalık ayakta, fırtına gibi gürlüyordu. Tezahürat devam ederken Milamber, Savaş Lordu ile İmparator arasında bir çatışma olacak olsa, Tsurani halkının Cennetin Işığı’na gösterdikleri bu sevginin sürüp sürmeyeceğini merak etti. Tsuranilerin geleneklere bağlılıklarına rağmen, İmparator emredecek olursa Savaş Lordu’nun makamını kendi isteğiyle terk edecek -ki bu tarihte görülmemiş bir şeydi— bir adam olduğunu sanmıyordu.

Gürültü azalırken Shimone, “Dostum Milamber, anlaşılan tefekkür hayatı Cennetin Işığı’na pek uygun değil,” dedi. “Onu suçladığımı da söyleyemem, bütün gün otururken yanında sadece bir sürü rahip ve sohbetlerinin iyi oluşuna değil de güzelliklerine bakılarak seçilmiş aptal kızlar var. Korkunç derecede sıkıcı bir şey olsa gerek.”

Milamber güldü. “Buna katılacak fazla kişi olduğunu sanmam.”

Shimone omuzlarını silkti. “Eğitildiğinde hayli yaşlı olduğunu hep unutuyorum, artık bir eşin olduğunu da.”

Eşlerden söz açılınca Hochopepa sıkkın bir ifadeye büründü. “Savaş Lordu bir duyuru yapacak,” diyerek sözlerini kesti.

Almecho doğruldu ve sessizliği sağlamak için elini kaldırdı. Stadyum sessizleşince onun sesi gürledi. “Tanrılar Tsuranuanni’ye güldüler! Öte dünyalı barbarlara karşı büyük bir zafer haberi getirdim! Onların en büyük ordularını yendik ve savaşçılarımız kutlama yapıyorlar! Yakında, Krallık denilen toprakların tümü Cennetin Işığı’nın ayakları önüne serilecek.” Dönüp, hürmetkâr bir tavırla İmparator’a selam verdi.

Milamber, haber karşısında âdeta bir bıçak yemiş gibi olmuştu. Farkında olmadan doğrulmaya başlamıştı ki, Hochopepa koluna yapışıp, dişlerinin arasından, “Sen Tsurani’sin!” diye fısıldadı.

Milamber sarsılarak beklenmedik şoktan sıyrıldı ve kendini toparladı. “Teşekkürler, Hocho. Neredeyse kendimi kaybediyordum.”

“Şşt!” dedi Hochopepa.

Dikkatlerini yeniden Savaş Lordu’na verdiler, “...ve Cennetin Işığı’na sadakatimizin bir simgesi olarak, bu oyunları onun şerefine adıyoruz.” Arena tezahüratlarla inledi ve Savaş Lordu oturdu.

Milamber arkadaşlarıyla sessizce konuştu. “Görünüşe bakılırsa İmparator bu haberi pek de iyi karşılamadı.” Hochopepa ve Shimone dönüp, ifadesiz bir yüzle oturan İmparator’a baktılar.

“İyi saklıyor, ama bence haklısın, Milamber,” dedi Hochopepa. “Bu olanlarda onu rahatsız eden bir şey var.”

Milamber bir şey söylemedi, bunun nedenini gayet iyi biliyordu: Bu zafer Mavi Çark’ın barış girişimini zedeleyecek ve Savaş Lordu’na İmparator karşısında daha büyük güç sağlayacaktı.

Shimone, Milamber’in omzuna dokundu. “Oyunlar başlıyor.”

Arenanın kapıları açılıp, dövüşçüler içeri girerlerken, Milamber İmparator’u süzdü. Gençti, yirmili yaşlarının başlarındaydı ve zeki bir görünümü vardı. Alnı genişti ve kestane rengi saçları omuzlarına kadar iniyordu. Yanındaki bir rahiple konuşmak için Milamber’in olduğu tarafa döndü ve Milamber onun berrak, yeşil gözlerinin güneşte parladığını gördü. Bakışları bir an kesişti ve aralarında anlık bir iletişim oldu, Milamber: Demek planında oynadığım rolden haberin var, diye düşündü. İmparator hiçbir şey belli etmeden konuşmasını sürdürdü ve bakışmalarını kimse görmedi.

“Bu bir merhamet gösterisi,” dedi Hochopepa. “Bir teki ayakta kalana dek dövüşecekler. Onun da suçları bağışlanacak.”

“Suçları nedir?” diye sordu Milamber.

“Her zamanki şeyler,” diye cevap verdi Shimone. “Basit hırsızlıklar, tapınaklardan izin almadan dilenmek, sahte şahit göstermek, vergi kaçırmak, nizama karşı gelmek, bu gibi şeyler işte.”

“Ya büyük suçlar?”

“Cinayet, hıyanet, dinsizlik, efendisine vurmak, bunlar affedilemeyecek suçlardır.” Kalabalığın gürültüsüne karşı sesini yükseltti. “Bunları yapanlar, kölelik yapmayacak olan savaş esirlerinin yanına konurlar. Cezaları, sonunda ölene dek tekrar tekrar dövüşmektir.”

Bir bölük asker alanı boşaltarak, esirlere yer açtılar. “Adi suçlular,” dedi Hochopepa. “Pek eğlenceli olmayacak.”

Yerinde bir ifadeydi, çünkü suçlular acınası haldelerdi. Bellerine sardıkları kuşaklar haricinde çıplaktılar ve yabancı oldukları silah ve kalkanlar taşıyorlardı. Çoğu yaşlı ve hastaydılar ve balta, kılıç ve mızraklarını gevşek ellerle tutarken şaşkın görünüyorlardı.

Borazan dövüşün başladığını duyurdu, yaşlı ve hasta olanlar hemen öldürüldüler. Birçoğu öylesine ne yapacağını bilemez bir haldeydi ki, hayatta kalmak için silahlarını kaldırmaya bile fırsat bulamadan öldürülmüşlerdi. Birkaç dakikaya kalmadan esirlerin yarısı kumların üzerinde, ölmüş ya da ölmek üzereydi. Dövüşçüler karşılarında beceri ve zekâları daha denk rakipler buldukça, hareketlilik yavaş yavaş azaldı. Sayıları giderek azaldı ve karşılaşmanın çılgın akışı da değişti. Bazen bir rakip yenildiğinde, bir savaşçı dövüşmekte olan bir başka çiftin yanında kalıyordu. Bu da çoğu zaman bir üçlü dövüşe dönüşüyor, halk da fazlasıyla kan ve acının çıktığı bu acayip dövüşü müthiş tezahüratlarla destekliyordu.

Sonunda üç dövüşçü kaldı. İki tanesi, kendi aralarındaki dövüşü sonuçlandıramamışlardı. İkisi de bitap düşmüşlerdi. Üçüncü adam ihtiyatla yaklaştı, her ikisiyle de arasında eşit bir mesafe tutuyor, bir açık arıyordu.

Birkaç saniye sonra da buldu. Bıçak ve kılıcını kullanarak atıldı ve dövüşçülerin birinin başının yan tarafına bir darbe indirerek adamı yere devirdi. “Budala!" dedi Shimone. “Güçlü olan dövüşçünün diğeri olduğunu göremiyor mu bu? Diğeri avantaj sağlayana kadar bekleyip öyle Saldırmak ve en sona zayıf olan rakibi bırakmalıydı.”

Milamber ürperdiğini hissetti. Eski öğretmeni Shimone, Hochopepa’dan sonra en yakın dostuydu. Ama tüm eğitim ve bilgeliğine rağmen, tıpkı en ucuz koltukta oturan en adi bir avam gibi, başkalarının kanı için uluyordu. Milamber ne kadar uğraşırsa uğraşsın, Tsuranilerin başkalarının ölümü karşısında duydukları coşkuyu öğrenemiyordu. Shimone’ye dönerek, “Bence o anda incelikli taktikler geliştiremeyecek kadar meşgûldü,” dedi. Kendini dövüşe iyice kaptırmış olan Shimone, iğneli sözlerini duymadı bile.

Milamber, Hochopepa’nın karşılaşmayla ilgilenmediğini fark etti. Kurnaz büyücü, localardaki her konuşmayı dikkatle dinliyordu: Onun için bu oyunlar, Konsey Oyunu’nun inceliklerini kavramak için bir fırsattı sadece. Milamber, aşağıdaki ölüm ve acı karşısındaki bu duyarsızlığı da, en az Shimone’nin coşkusu kadar rahatsız edici buluyordu.

Dövüş kısa sürede bitti, bıçaklı adam kazanmıştı. Kalabalık, zaferi coşkuyla kutladı. Kazananın toplum arasına küçük bir sermayeyle dönebilmesi için, kumların üzerine paralar fırlatılıyordu.

Arena temizlenirken, Shimone bir teşrifatçıyı çağırıp o günkü etkinlikler hakkında bir şeyler sordu. Duydukları karşısında mutlu bir ifadeyle diğerlerine döndü. “Yalnızca birkaç ikili dövüş var, sonra ise iki özel karşılaşma var, bir grup mahkûma karşı aç bırakılmış bir harulth ve Midkemialı bazı askerlerle, esir edilmiş Thuril savaşçıları arasında bir dövüş. Bu çok ilginç olacak.”

Milamber’in ifadesinden buna katılmadığı belliydi. Sormak için doğru zamanı bekleyerek, “Hocho,” dedi, “gelenler arasında Shinzawai Ailesi’nden kimseyi gördün mü?”

Gözlerini stadyumda gezdirerek, İmparatorluk’un önemli ailelerinin sancaklarını taradı. “Minwanabi, Anasati, Keda, Tonmargu, Xacatecas, Acoma... Hayır, Milamber. Senin eski, şey, hamilerinden kimseyi gördüğümü söyleyemeyeceğim. Görmeyi de beklemiyordum zaten.”

“Neden?”

“Son zamanlarda Savaş Lordu ile araları pek iyi değil. Onlara verdiği bir görevde başarısız olmalarıyla ilgili bir şey. Duyduğuma göre, klanlarının savaş birliklerine bir anda tekrar katılmasına rağmen, onlardan şüpheleniyormuş da. Kanazawai Klanı geçmiş zaferlerle yetiniyor, Shinzawailer de hepsinin içinde en modası geçmiş olanı.”

Karşılaşmalar öğleden sonra da devam etti, tarafların beceri düzeyleri yükseldikçe her biri bir öncekinden daha zorlu geçiyordu. Bir süre sonra tüm çiftler bitti. İzleyiciler artık sessiz bir beklenti içine girmişler, soylular bile suspus olmuşlardı, sırada alışılmadık bir gösteri vardı. Arenanın ortasına yirmi savaşçıdan oluşan bir grup çıktı, boylarına bakılırsa Midkemialıydılar. Yalnızca bellerine birer kuşak bağlamışlardı, yağlanmış bedenleri öğle üzeri güneşi altında parlıyordu. Görünüşte rahat bir duruşları vardı, ama izleyicilerin arasındaki askerler, onlarda savaşçıların bir çarpışmadan hemen önce hissettikleri gerginliği sezebiliyorlardı. Bir dakika sonra, stadyumun diğer ucundaki çift kanatlı kapı açıldı ve altı bacaklı bir dehşet, ayaklarını sürüyerek arenanın içine doğru ilerledi.

Boyu bir Midkemia filine yakın olan harulthun, sayısız uzun diş ve keskin pençelerinin yanında, deriyi andıran bir zırhı ve saldırgan bir havası vardı. Yalnızca bir an için tereddüt ederek aydınlık karşısında gözlerini kırpıştırdıktan sonra, doğruca karşısındaki adamlara saldırdı.

Yaratığın önünde dört bir yana kaçışarak dikkatini dağıtmaya çalıştılar. Harulth belki beyni fazla çalışmadığından, belki de tek yönlü çalıştığından, şanssız bir adamın peşine takıldı. Üç dev adımda yetişip adamı ayağının altına aldı ve iki lokmada da midesine indirdi. Diğerleri hayvanın arkasında yeniden toplanıp hemen ağlarını açtılar. Altı bacaklı yaratık, o cüssedeki bir canlının yapabileceğinden daha seri bir hamleyle arkasına dönüp tekrar saldırdı. Bu defa adamlar son ana kadar bekleyip, ağlarını atarak kenara kaçtılar. Ağların kenarları, hayvanın kalın derisine takılması için kancalarla kaplanmıştı. Aralarına doğru adım attıktan az sonra, ağları yırtmaya başladı. O bir an için buna dalınca, mızrakçılar hemen saldırıya geçtiler. Harulth şaşkınlıkla tepki verdi, acının hangi taraftan geldiğini kestiremiyordu. Hayvanın derisinin altına işlemeyen mızraklar, etkili olmamışlardı. Bu stratejinin yararsızlığını hemen fark eden bir savaşçı, bir başkasının koluna yapışıp, hayvanın gerisini işaret etti. Hemen, ezici bir şahmerdan kuvvetiyle yere inip kalkan kuyruğa doğru fırladılar.

Bir an konuştuktan sonra, yaratık kendine bir başka hedef seçerken mızraklarını yere bıraktılar. Yaratık atılıp, bir başka adamı dişlerinin arasına aldı. Avını yutarken bir an için hareketsiz kaldı. Arkadaki iki adam fırlayıp, hayvanın kuyruğunun üzerine doğru sıçradılar. İlk anda bir şey fark etmeyen hayvan, daha sonra şiddetle arkasına dönerek, ikinci adamı savurdu. Tamamen arkasına dönünce de, sersemlemiş haldeki adamı yedi. Diğeri her nasılsa tutunmayı başarmıştı ve harulth arkadaşını yerken, o birkaç saniye içinde kendini yaratığın kuyruğunun yukarısına, hörgüçlerinin biriyle birleştiği yere doğru çekti. Uzun bıçağını ters bir hamleyle iki omur arasındaki, gevşek deriyle birleşen yere sapladı. Bu, ümitsiz bir kumardı ve stadyumdaki izleyiciler çığlık çığlığa yaptıkları tezahüratla bunu destekliyorlardı. Bıçak, kemik parçalarının arasındaki sert kıkırdağı delerek hayvanın omurgasına girdi. Yaratık öfkeyle kükreyerek, istenmeyen binicisini sırtından atmak üzere dönmeye yeltendi, ama en arkadaki iki bacağı bir anda çöküverdi. Harulth bir an şaşkın bir halde durdu, öndeki iki çift bacağıyla gövdesinin arka kısmının muazzam ağırlığını çekiyordu. Küçük düşmanını iki kez ısırmaya çalıştı, ama kalın boynu bunu yapmasına elverişli değildi. Adam bıçağını çıkarıp sürünerek omurga boyunca ilerlerken, hayatta kalan mızrakçılar durmaksızın silahlarını batırıyor, yaratığın dikkatini dağıtıyorlardı. Üç kez az daha hayvanın sırtından düşüyordu, ama her nasılsa tutunmayı başardı. Ortadaki iki bacağa yaklaştığı anda, bıçağını omurların arasına daldırdı. Bir an sonra ortadaki bacaklar da çöktü ve adam yaratığın sırtından fırlayıverdi. Harulth öfke ve acıyla haykırıyordu, ama artık kıpırdayamaz bir haldeydi. Dövüşçüler gerileyip beklediler. Omurgasına aldığı iki darbe yeterli olmuştu, dakikalar sonra harulth sarsılarak devrildi, bir süre ön ayaklarıyla debelendikten sonra da hareketsiz kaldı.

Kalabalık, karşılaşmayı muazzam bir coşku ve tezahüratla alkışladı, daha önce hiçbir savaşçı grubu, en az beş adam yitirmeden bir harulthu öldürememişti. Bu defa ise yalnızca üç kişi ölmüştü. Savaşçılar etrafta dikilirken, silahları uyuşmuş parmaklarından düşüyordu. Çarpışma on dakika bile sürmemişti, ama döktükleri enerji, konsantrasyon, ter ve korku, adamların her birini tükenme noktasına getirmişti. İzleyicilerin tezahüratlarına karşı uyuşmuş bir kayıtsızlık içinde, sendeleyerek çıkış kapısına yöneldiler. Yalnızca bıçağı saplayan adamın yüzünde bir ifade vardı, o da kumların üzerinde yürürken hüngür hüngür ağlıyordu.

“Bu adam neden bu kadar üzgün ki?” diye sordu Shimone. “Müthiş bir zaferdi.”

Milamber kendini zorlayarak sakin bir sesle, “Çünkü yorgun ve korkmuş bir halde ve bundan içi bulanıyor,” dedi. “Evinden de çok uzakta,” diye ekledi usulca. Yutkunarak kızgınlığını bastırdı ve, “Bunun bir hiç uğruna olduğunu biliyor,” dedi. “Bu arenaya tekrar tekrar çıkacak, başka yaratıklarla, başka adamlarla, hatta kendi ülkesinin insanlarıyla çarpışacak ve eninde sonunda ölecek.”

Hochopepa Milamber’e bakarken, Shimone’nin aklı karışmış gibiydi. “Bu savaşanlar birer insan. Onların da sevdikleri ve birlikte güldükleri aileleri, evleri vardı. Şimdi ise ölmeyi bekliyorlar.”

Hochopepa umursamazca elini salladı. “Milamber, her şeyi kişisel olarak görmek gibi kötü bir huyun var.”

Kanlı gösteri Milamber’i iğrendirmiş ve öfkelendirmişti, ama bu duygularını bastırdı. Orada kalmaya kararlıydı. Bir Tsurani olacaktı.

Kumlar temizlendi ve borazanlar bir kez daha çalarak, günün son karşılaşmasını duyurdu. Deri savaş koşumları, perçinlerle tutturulmuş bileklikler ve rengârenk tüylerle süslenmiş başlıklar içindeki on iki mağrur savaşçı, arenanın bir ucundan çıkageldiler. Milamber onlar gibileriyle hiç karşılaşmamıştı, ama giysilerini, kulede gördüklerinden tanıyordu. Bunlar, mağrur Yılan Binicileri olan Thurillerin soyundandı. Her birinin gözlerinde, keskin bir kararlılık ifadesi vardı.

Diğer uçtan, renkli Midkemia zırhı taklitleri içindeki on iki savaşçı belirdi. Kendi metal zırhları, bu karşılaşmada kullanılamayacak kadar değerli ve çirkindi, Tsurani sanatçıları da onlar için stilize taklitler üretmişlerdi.

Thuriller, yeni gelenleri amansız bir horgörü ile süzüyorlardı. Tüm insan ırkları içinde, yalnızca Thuriller İmparatorluk’a karşı koyabilmişlerdi. Onlar, Kelewan’daki tartışmasız en iyi dağ savaşçılarıydı; dağ kalelerini ve yükseklerdeki çiftlik arazilerini ele geçirmek imkânsızdı. Barış ilan edilene kadar İmparatorluk’a yıllarca kök söktürmüşlerdi. Kelewan’ın, hakir gördükleri diğer ırklarıyla karışmayı reddettikleri için, uzun boylu bir toplumdular.

Borazanlar tekrar çaldı ve izleyiciler suspus oldular. Bir teşrifatçı berrak bir sesle, “Thuril Konfederasyonu’na bağlı bu savaşçılar, İmparatorluk askerlerine karşı savaşarak kendi ülkeleri ile İmparatorluk arasındaki antlaşmayı ihlal etmiş olduklarından, kendi halkları tarafından kanun kaçağı ilan edilmiş ve cezalandırılmak üzere bize teslim edilmişlerdir,” diye bağırdı. “Midkemia dünyasından ele geçirilen esirlerle çarpışacaklar. Bir tek kişi hayatta kalana dek dövüşecekler.” Kalabalık tezahürata başladı.

Borazanlar çaldı ve dövüş başladı. Midkemialılar silahlarını hazır tutarak eğildiler, ama Thuriller yüzlerinde asi ifadelerle dimdik duruyorlardı. Bir Thuril öne çıkıp, en yakındaki Midkemialının karşısında durdu. Aşağılayıcı bir ses tonuyla, hızla bir şeyler söyledi ve koluyla arenayı içine alan bir hareket yaptı.

Milamber, gördükleri karşısında içinde öfkeyle karışık bir utancın kaynamaya başladığını hissediyordu. Midkemia’da da oyunlar vardı -onlardan söz edildiğini duymuştu- ama bunlara hiç benzemiyorlardı. Krondor’da ve Krallık’ın diğer yerlerinde oynanan oyunlarda, yalnızca ilk kanı dökmek için çarpışan ve bu işle geçinen profesyoneller dövüşürlerdi. Zaman zaman ölümüne düellolar yapıldığı da olurdu, ama bu her zaman kişisel bir mesele olur ve ancak sorunu çözmek için tüm yollar denendikten sonra yapılırdı. Bu ise canı sıkılan, kendi hayatlarının da bir değeri olduğunu hatırlamak için giderek daha abartılı şeyler arayan, her şeye doymuş aylakları eğlendirmek uğruna insan hayatının harcanmasıydı. Milamber etrafına bakınınca, yakınında gördüklerinin yüzlerindeki ifadelerden tiksindi.

Thuril savaşçısı bağırıp çağırmaya devam ederken Midkemialı izliyor, hareketlerinden bir değişiklik olduğu seziliyordu. Az önce ikisi de gergin, çarpışmaya hazırlardı; şimdi ise âdeta gevşemişlerdi. Thuril de durmadan, toplanmış kalabalığı işaret ediyordu.

Sonra uzun boylu ve geniş omuzlu bir Midkemialı, konuşmak istiyormuş gibi öne çıktı. Thuril kılıcını kaldırıp savunma pozisyonu aldı, vurmaya hazırdı. Arkasından bir başka savaşçı seslenerek, sakinleştirici bir şeyler söyledi. Thuril de gözle görülür bir şekilde rahatladı.

Midkemialı ağır ağır miğferini çıkardı ve ıslak, tel tel saçlarının altındaki yorgun, bıkkın yüzü göründü. Gözlerini arenada gezdirirken kalabalık bu beklenmedik hareket fısıldaşmaya ve homurdanmaya başlamıştı, sonra savaşçı başıyla bir an işaret verdi. Kılıcıyla kalkanını bırakıp, arkadaşlarına bir şeyler söyledi. Arenadaki diğer savaşçılar da hemen onun yaptığını tekrarladılar ve kısa sürede tüm silahlar yere bırakıldı.

Milamber bu tuhaf davranış karşısında meraklanırken Shimone, “Ortalık karışacak,” dedi. “Thuriller kendi türdeşleriyle savaşmazlar, anlaşılan barbarlara karşı da savaşmayacaklar. Bir defasında altı Thurilin karşılarına çıkarılan herkesi öldürdüklerini, ama birbirleriyle dövüşmeyi reddettiklerini görmüştüm. Muhafızlar onları öldürmek üzere geldiklerinde de dövüşerek onları geri püskürtmüşlerdi. Sonunda onları duvarların üzerindeki okçular öldürmek zorunda kalmışlardı. Tam bir rezaletti. İzleyiciler ayaklandı, oyunların idarecisi paramparça edildi. Yüzden fazla vatandaş da ölmüştü.”

Milamber rahatladı: Hiç değilse Katala’nın halkıyla kendi halkının birbirlerini öldürmelerine şahit olmayacaktı. Sonra izleyiciler aleyhte tezahürat yapmaya başlayarak, dövüşmek istemeyen savaşçıları yuhaladılar.

Hochopepa Milamber’i dürterek, “Savaş Lordu’nun da pek hoşuna gitmedi galiba,” dedi.

Milamber, İmparator’a sunduğu gösterinin bir maskaralığa dönüşmesi karşısında Savaş Lordu’nun öfkesinden solduğunu gördü. Almecho, Cennetin Işığı’nın yanındaki yerinden ağır ağır kalkarak, “Dövüş başlasın!” diye kükredi.

Oyunların idarecisi hesabına çalışan iriyarı terbiyeciler, ellerinde kırbaçlarla arenaya daldılar. Hareketsiz duran dövüşçülerin etrafında bir çember oluşturup, onları kırbaçlamaya başladılar. Terbiyeciler, Thuril ve Midkemialı askerlerin korumasız tenlerine darbe üstüne darbe indirirlerken, Milamber midesinin bulandığını hissetti. Bataklıklarda olduğu günlerden o da kırbaca yabancı değildi ve korkunç dokunuşunun tadını biliyordu. Kumdakilere indirilen her darbeyi o da hissediyordu.

İzleyiciler huzursuzlanmaya başlamışlardı, oraya hareketsiz adamların kırbaçlanışını görmeye gelmemişlerdi. Bağırışlar ve yuhalamalar imparatorluk locasına kadar geliyordu, bazıları da arenaya çöp ve para yağdırıyor, böyle bir gösteri karşısında ne düşündüklerini gösteriyorlardı. Sonunda terbiyecilerden birinin sabrı taştı ve bir Thuril savaşçısına doğru yaklaşıp, kırbacının sapıyla yüzüne vurdu. Terbiyecinin bir tepki vermesine fırsat kalmadan, Thuril atılıp kırbacı şaşkın adamın elinden kaptı. Bir an içinde de adamın gırtlağına dolayıp, onu boğmaya başladı.

Diğer terbiyeciler dikkatlerini, arkadaşlarını boğan savaşçıya verip, ona çılgınca vurmaya başladılar. Bir düzine kadar darbeden sonra Thuril sendelemeye başladı ve dizlerinin üstüne çöktü. Ama kırbacı sımsıkı tutuyor, nefes almaya çalışan terbiyeciyi boğmaya devam ediyordu. Thuril’in üzerine darbe üstüne darbe yağıyordu, sonunda zırhı, kırbaç izlerinden akan kanlarla kıpkırmızı olmuştu. Yine de kurbanını bırakmıyordu.

Terbiyeci mosmor kesilmiş yüzünden gözleri dışarı fırlamış bir halde ölünce, Thuril’in içinde kalan güç kırıntısı da ölür gibi oldu. Terbiyecinin cansız bedeni kumların üzerine yığılırken, Thuril savaşçısı da onun yanına devrildi.

İlk tepki, bir Midkemia askerinden geldi. Soğuk bir sükûnet içinde, doğruca yerden bir kılıç alıp bir terbiyeciyi hakladı. Bir anda, sanki sözleşmiş gibi tüm Thuril ve Midkemialılar yerden silahlarını aldılar, bir dakikaya kalmadan tüm terbiyeciler ölmüştü. Sonra yine tüm mahkûmlar birden silahlarını yere bıraktılar.

Milamber izledikleri karşısında sakin kalmak için müthiş bir mücadele veriyordu. O adamlara karşı yalnızca bir hayranlık duyuyordu. Birbirlerini öldürmektense, ölümü tercih etmişlerdi. Belki de o adamların bazıları, yıllar önce gedik makinesini bulmak için vadiden geçerken yanındalardı. Dışarıdan bakıldığında tam bir Tsurani gibi soğukkanlıydı, ama için için yanıyordu.

Hochopepa, “İçimde kötü bir his var,” dedi. “Almecho bu gün sayesinde İmparator’a karşı durumunu güçlendirmek istediyse de, durumu hayli sarsıldı. Korkarım ki, eski yurttaşlarının sırf Cennetin Işığı’nın eğlencesi için ölmek istememelerini pek de iyi karşılamıyor.”

Milamber âdeta tükürerek, “Böyle eğlenceye lanet olsun,” dedi. Gözleri alev alev yanarak Hochopepa’ya baktı, şişman büyücü böyle bir ifadeyi daha önce hiç görmemişti. Milamber yarı doğrularak, “Ve böylesine kanlı bir gösteriden keyif alanlara da lanet olsun,” diye ekledi.

Hochopepa koluna sıkıca yapışıp onu yerine oturtmaya çalışarak, “Milamber, kendine gel!” dedi.

Milamber buyruğu duymazdan gelerek kolunu çekip kurtardı.

Milamber ile yanındakiler, bir muhafız yüzbaşısının Savaş Lordu ile konuşmakta olduğu imparatorluk locasına baktılar. Milamber içinde sıcak birşeylerin kaynadığını hissetti ve Savaş Lordu’nu aşağıya, emri üzerine kuzu kuzu ölmeyi reddedenlerin arasına koyup, kendisinin neler yapacağını görmek üzere güçlerini kullanmak için duyduğu ani arzusunu bastırdı.

Almecho’nun sesi çınlıyor, yakındaki herkesi bastırıyordu. “Hayır, okçular olmaz. O hayvanlar bir savaşçı gibi ölmeyecekler.” Gözde büyücülerinden birine dönerek talimatlar verdi. Kara cüppeli adam başıyla onaylayarak, bir sihir yapmaya başladı. Büyü kendini gösterince, Milamber ensesindeki tüylerin diken diken olduğunu hissetti.

Aşağıdaki kumlarda duranlar hissiz bir halde sersemleyerek yürümeye başlayınca, tüm stadyuma korku dolu bir sessizlik çöktü.

Savaş Lordu, “Şimdi gidip onları bağlayın,” diye bağırdı, “bir platform kurun ve onları asın ki, herkes görsün.”

Sözlerinin üzerine önce şaşkın bir sessizlik yaşandı, ardından ise kalabalıktan, “Hayır!”-“Onlar savaşçı!” -ve- “Bunda onur yok!” bağırışları yükseldi.

Hochopepa gözlerini kapatıp, yüksek sesle iç çekti. Hem arkadaşlarıyla, hem de kendi kendine konuşarak, “Savaş Lordu bir kez daha o meşhur öfkesine kapılıyor,” dedi, “karşımızda tam bir yenilgi var. Bu, ne Yüce Konsey’deki konumu için, ne de İmparatorluk’un istikrarı için iyi değil.” Savaş Lordu, kudurmuş bir hayvan gibi döndü ve yakınındaki herkes sustu, ama uzaklardakiler bağırmaya devam ediyorlardı. Tsurani ölçülerine göre bu, onursuz olanlar hariç kimsenin şahit olamayacağı kadar büyük bir ayıptı. Mahkûmlar kalabalığın eğlencesini bozarlarken, aynı zamanda hâlâ savaşçı olduklarını da göstermişlerdi ve bu yüzden onurlu bir ölümü hak ediyorlardı.

Hochopepa Milamber’e bir şey söylemek üzere dönmüştü ki, dostunun yüzündeki ifadeyi görünce durdu. Milamber’in öfkesi artık tamamen açığa çıkmıştı, onun gazabı da Savaş Lordu’nunkine denkti. Korkunç birşeylerin olacağını sezen Hochopepa Shimone’nin dikkatini çekmeye çalışacaktı ki, onun da sessizce Milamber’in ürkütücü çehresini izlediğini gördü. Hochopepa yalnızca sessizce, “Milamber, hayır!” diyebildi. Bir an sonra da, köleden dönme büyücü harekete geçmişti bile.

Donakalmış haldeki Hochopepa’nın yanından geçerken yalnızca, “İmparator’u koruyun,” dedi. Milamber yıllardır birikip, nihayet patlayan duygularının etkisiyle hareket ediyordu. Tuhaf ve güçlü bir hisle kesin olarak anladı. Ben Tsurani değilim! dedi kendi kendine. Bu olanlara katılamam. Kara cüppeyi giydiğinden beri ilk defa olarak iki doğası birbiriyle uyum içindeydi. Bu, her iki kültür için de bir onursuzluk sayılırdı ve içini hiçbir tereddüte yer bırakmayan, korkunç bir niyetle dolduruyordu.

İmparatorluk locası civarındakiler hariç, tüm kalabalık bir ağızdan tempo tutuyor, “Kılıç, kılıç, kılıç,” diyerek aşağıdaki her adamın birer savaşçı gibi ölmelerini istiyordu. Ritim, Milamber için de bir nabıza dönüşerek, neredeyse kontrolsüz olan öfkesini artırıyordu.

Büyücülerle imparatorluk locası arasındaki bir noktaya gelen Milamber, arenaya doğru koşturan askerlerle marangozlara baktı. Kendilerinden geçmiş olan Midkemialılar ve Thuriller öldürülmek üzere hayvanlar gibi bağlanmışlar, kalabalığın öfkesi de tehlikeli bir noktaya ulaşmıştı. Stadyumun alt sıralarındaki soylu ailelerin genç subayları kılıçlarını alıp kumlara atlayarak, mahkûmların birer savaşçı gibi ölme hakları için bizzat çarpışmaya hazır görünüyorlardı. Bunlar cesur düşmanlardı ve izleyenlerin çoğu da geçmişte hem Thuril, hem de Krallık askerlerine karşı savaşmışlardı. Savaş alanında bu adamları seve seve öldürürlerdi, ama cesur düşmanların bu şekilde aşağılanmasını izleyecek de değillerdi.

Milamber’in içinde kara bir öfke, nefret ve acı seli kabardı. Aklı, kontrol etmek için çok uğraşmasına rağmen öfke çığlıkları atıyordu. Başı geriye devrildi ve gözleri dönüp, başının içine baktılar, tüm yaşamı boyunca yalnızca iki kez olduğu gibi, akıl gözünün önünde ateşten sözcükler oluşmuştu. Ama o anı yakalayacak gücü daha önce hiç bulamamıştı, âdeta hayvansı bir zevk ile önünde yeni açılan güç kuyusuna daldı. Sağ kolu bir anda ileriye doğru açıldı ve elinden enerji fışkırdı. Güneş ışığında bile ışıl ışıl parlayan, mavi bir alev topu hızla aşağı inerek, Savaş Lordu’nun muhafızlarının arasındaki kumlara düştü. Canlı olanlar, rüzgârın önündeki yapraklar gibi dört bir yana savruldular. Darağacını kurmak için henüz malzeme getirmekte olanlar da patlama ile dizlerinin üstüne çöküverirken, alt sıralarda oturanlar da şiddetinden sersemlemişlerdi. Kalabalık sessiz bir şoka girerken, arenadaki tüm sesler kesildi.

Tüm gözler o yıldırımın kaynağına dönerken, yanında bulunanlar içgüdüsel olarak gerilediler. Yüzü öfkeden kıpkırmızı kesilmişti, arenayı tararken gözbebeklerinin çevresini saran göz akları görünüyordu. Elini indirerek kısa bir kesme hareketi yapan büyücü, “Artık yeter!” dedi.

Hochopepa ve Shimone dışında kimse kıpırdamadı. Onların da Milamber’in niyetinin ne olduğu konusunda hiçbir fikirleri yoktu, ama gördükleri karşısında emrini ciddiye almışlardı. Hemen harekete geçip, yarı sersem, yarı şaşkın bir halde, stadyumdaki herkesle birlikte olanları izleyen genç İmparator’un yanına gittiler. Ichindar ile kısaca konuştular, bir an sonra da İmparator’un koltuğu boşaldı.

Milamber soluna, kudurmuşçasına bir bağırışın koptuğu yere döndü: “Buna cüret eden kim!”

Milamber, beyaz zırhı içinde deliye dönmüş bir yarıtanrı gibi dikilen Savaş Lordu’nu gördü. Savaş Lordu’nun ifadesinin de Milamber’inkinden farkı yoktu.

“Ben cüret ediyorum!” diye bağırarak cevap verdi Milamber. “Bu olamaz; olmayacak da! Artık kimse, başkalarının eğlencesi için ölmeyecek!”

Tsuranuanni Devletleri’nin Savaş Lordu Almecho kendini zorlukla kontrol ederek, “Hangi hakla bunu yapıyorsun!” diye bağırdı. Boynundaki damarlar yerlerinden fırlamış, alnından terler süzülürken tüm kasları gerilmişti.

Milamber’in sesi alçaldı ve kontrollü, başkaldıran bir öfke ile, sözcükleri seçerek konuştu. “Uygun gördüğüm her şeyi yapma hakkım ile.” Sonra, yakındaki bir muhafıza döndü. “Arenadaki adamlar serbest bırakılacaklar. Onlar özgür!”

Muhafız bir an tereddüt ettikten sonra, Tsurani eğitimini hatırladı. “Emredersiniz, Yüce.”

Savaş Lordu, “Yerinde kal!” diye bağırdı.

Kalabalık nefeslerini tuttu. İmparatorluk tarihinde, bir Yüce ile Savaş Lordu arasında böyle bir çatışma hiç yaşanmamıştı. Muhafız durunca Milamber dişlerini sıkarak konuştu. “Benim sözüm yasadır. Kıpırda!”

Muhafız bir anda harekete geçince, Savaş Lordu çıldırmışçasına bağırdı. “Yasaları çiğniyorsun! Kimse bir köleyi özgür bırakamaz!”

Öfkesi yine kaynamaya başlayan Milamber, “Ben bırakırım!” diye bağırdı. “Ben yasaların dışındayım!”

Savaş Lordu, görünmeyen bir yumruk yemiş gibi geriledi. Tüm yaşamı boyunca kimse isteklerine bu şekilde karşı çıkmaya cüret etmemişti. Tarihte hiçbir Savaş Lordu, halk önünde böylesine küçük düşmemişti. Donakalmıştı.

Savaş Lordu’nun yanından, bir başka büyücü ayağa fırladı. “Sen bir hainsin ve sahte bir Yüce’sin. Savaş Lordu’nun otoritesini yıkmak ve İmparatorluk’un düzenini altüst etmek istiyorsun. Bu küstahlığa bir son vereceksin!”

Bir anda, sözleri duyan herkes iki büyücüden uzaklaşmaya çalıştı ve müthiş bir hareketlenme oldu. Milamber, Savaş Lordu’nun gözdesine baktı. “Güçlerin benimkilerle boy ölçüşebilir mi sanıyorsun?”

Savaş Lordu yüzünde yalın bir nefretle Milamber’e baktı. Gözlerini genç büyücünün yüzünden ayırmadan gözdesine, “Yok et onu!” dedi.

Milamber’in kolları, bileklerinde kesişerek yukarı kalktı. Aynı anda altın bir ışık bulutu etrafını sardı. Diğer büyücü bir enerji yıldırımı fırlattı, mavi ateş topu altın kalkana çarpınca bir zarar veremedi.

Milamber gerildi, öfkeyle dolmuştu. Yaşamı boyunca sadece iki kez, trollerin saldırısına uğradığında ve Roland ile savaştığı sırada içindeki gizli güç kaynağına uzanmış ve ona yaklaşmıştı. Şimdi ise bilinci ile o gizli kaynak arasındaki son engelleri de yıkıyordu. Artık onun için bir esrar değil, tüm gücünün fışkırdığı bir kaynak gibiydiler. Milamber ilk kez olarak ne olduğunu, kim olduğunu tam olarak anlıyordu: Tek bir dünyanın kadim öğretileri ile sınırlı bir Kara Cüppeli değil, her iki dünyanın da sunduğu tüm enerjileri tam bir kontrol altına almış, Yüce Sanat’ın bir ustasıydı.

Savaş Lordu’nun büyücüsü ona korkuyla baktı. Karşısındaki bir sır olmaktan da öteydi, barbar bir büyücüydü. Kollarını yukarı uzatmış, bedeni öfkeyle titreyen, gözleri kudretten âdeta alev alev yanan bir figür vardı karşısında.

Milamber ellerini başının üzerinde çırptı ve gök gürleyerek etrafındakileri sarstı. Ellerinden yukarı doğru enerji fışkırıp, başının üzerinde toparlandı. Yukarıda ışıklar saçan bir güç girdabı oluşmuş, bir ok gibi yükseliyordu. Kaynak, iyice yükselene kadar devam etti. Sonra düzelmeye başlayıp, dev bir kubbe gibi tüm stadyumu örttü. Göz kamaştırıcı görüntü kısa bir süre daha devam ettikten sonra gökyüzü âdeta patlayarak, o anda yukarı bakmakta olanların çoğunu kör etti. Gökyüzü karardı ve güneş, sanki önüne ağır ağır gri perdeler çekiliyormuşçasına soldu.

Milamber sesini stadyumun en uzak köşelerine kadar taşıyarak, “Yüzyıllardır bu şekilde yaşamış olmanız, bu vahşet için mazeret olamaz,” dedi. “Burada bulunan herkes yargılanmış ve kusurlu bulunmuştur.”

Başka büyücüler de koltuklarında gözden kaybolarak gittiler, ama birçoğu kaldı. Avamlardan sağduyulu olanları da yakındaki çıkışlardan kaçıyorlardı, ama onların da çoğu bekliyor, bunun da kendilerini eğlendirmek için yapılmış bir başka gösteri olduğunu sanıyorlardı. Çoğu büyücünün uyarısını anlayamayacak kadar sarhoş ya da heyecanlıydılar.

Milamber kollarıyla etrafında bir yay çizdi. “Siz ki, başkalarının ölümünden ve küçük düşmesinden zevk alanlar, bakalım siz ölümü nasıl karşılıyorsunuz!” Bu söz üzerine kalabalık nefeslerini tuttu.

Milamber bir elini yukarıya kaldırdı ve herkes suspus oldu. Hafif yaz esintisi bile durmuştu. Ardından, dehşetli bir güçle konuştu. Sözlerini duyanın beti benzi atmıştı, ölüm bir insan şekline bürünmüş konuşuyordu sanki. Milamber’in sözleri stadyumda yankılanıyordu: “Titreyin ve çökün, çünkü ben Güç’üm!”

Tiz bir ağıt sesi başladı, sesin kaynağı Milamber’di. Muazzam bir büyü ortaya çıkarken hava bile ürperdi. “Rüzgâr!” diye haykırdı Milamber.

Ağır, leş kokulu keskin bir rüzgâr stadyumu kapladı. Rüzgâr, boğuk bir keder ve korku iniltisi taşıyordu. Giderek güçlendi, güçlendikçe de daha çok acı, daha çok üzüntü taşıdı. Giderek soğudu, ta ki, soğuğu pek az tatmış olanları titretecek kadar. İnsanlar acı veren okşayışı karşısında ağlarken stadyumun yukarısında, pusun içinde bulutlar oluşuyordu.

Rüzgârlar uluyor, arenadaki kalabalığın çığlıklarını boğuyordu. Soylular kaçmaya çalıştılar, öyle korkmuşlardı ki, kendi ailelerini ezerek yol açıyorlar, yaşlı ve ağır olanlar da ayaklar altında eziliyorlardı. Çoğu dizlerinin üstüne inmişler ya da koltuklarından arenanın kumlarına düşmüşlerdi.

Gökyüzünde siyah ve gri, dev fırtına bulutları dolaşıyordu, tam Milamber’in başının üzerindeki bir nokta çevresinde dönüyor gibiydiler. Büyücünün çevresini enerji yayan, ürkütücü bir ışık sarmıştı. Karanlıkta korkunç bir silüet olarak fırtınanın ortasında dikiliyordu. Rüzgâr tiz sesiyle gazabını haykırıyordu, ama Milamber’in sesi onu bir bıçak gibi keserek bastırdı.

“Yağmur!”

Soğuk bir yağmur yağmaya başladı, boranın önünde şiddetle uçuşuyordu. Hızla ritmini hızlandırarak şiddetli bir sağanağa, ardından da bir sele dönüştü. Şelale aşağıdakilere vuruyor, onları yere yapıştırıyor, doğaüstü olduğu açıkça belli olan bir güçle hislerini uyuşturana dek dövüyordu. Birkaçı tünellere kaçmayı başarırken, diğerleri dehşet içinde birbirlerine sarılmışlardı.

Diğer büyücüler karşı büyüler yapmaya çalıştılar, ama bunu başaramayıp, yorgunluktan kendilerinden geçtiler. Daha önce hiç böylesine bir acı kuvvet gösterisi olmamıştı. Karşılarında gerçek bir büyü ustası vardı, elementleri bile kontrol edip, emri altına alabilen biri. Milamber’e meydan okumuş olan büyücü sersemlemiş bir halde koltuğunda oturuyor, gözlerini kırpıştırarak çevresini saran kaosta bir düzen belirtisi görmeye çabalıyordu. Savaş Lordu ise fırtınaya direniyor, ayakta kalmaya çalışarak, çevresindekilerin kapıldığı dehşete teslim olmayı reddediyordu.

Milamber kolunu indirdi, ardından bir elini kaldırarak ileri uzattı. “Ateş!” diye bağırdı ve yine herkes onu duydu.

Bulutlar âdeta alev aldılar. Korkunç renk tabakaları, her tonda alevler, karanlığı parçalarken gökler patladı. Gökyüzünde çarpık şimşekler çakıyor, sanki tanrılar insanlık için son hükümlerini veriyorlardı. İnsanlar, ana elementlerin çıldırması karşısında ilkel bir dehşet içinde çığlık çığlığa bağırıyorlardı.

Ardından, ateş yağmuru başladı. Kollara ve giysilere, yüzlere ve pelerinlere düşen damlalar yanmaya başlıyorlardı. Dört bir yandan acı haykırışlar yükseliyor, insanlar etlerini yakan ateşleri ümitsizce söndürmeye çalışıyorlardı. Diğer büyücüler de, baygın yoldaşlarını alarak arenayı terk ettiler. Büyücüler locasında yalnızca Milamber kalmıştı. Havayı, korkunun ekşimiş kokusuyla karışan yanık et kokusu kaplamıştı.

Milamber kollarını önünde kavuşturdu. Bakışlarını aşağı indirdi.

“Toprak!”

Aşağıdan derin bir gümbürtü yükseldi. Stadyumun altındaki zemin hafifçe sallanmaya başladı. Titreşimler giderek şiddetlendi ve hava, sanki arenanın çevresini bir dev böcek sürüsü salmışçasına uğuldamaya başladı. Ardından boğuk bir gümbürtü de uğultuya eklendi ve yer hareket etmeye başladı.

Titreşimler bir sarsıntıya, ardından da şiddetli bir sallanma, çalkalanma hareketine dönüştü. Milamber sakin bir ifadeyle duruyordu, sanki bir adanın üzerindeydi. Toprak, yer sıvılaşmıştı âdeta. İnsanlar arenanın kapısına doğru savruluyorlardı. Koca stadyum, ilkel güçlerin etkisiyle sallanıyordu. Heykeller temellerinden oynuyor, dev kapılar kadim tahtaların çatırdayarak parçalanmasıyla menteşelerinden sökülüyorlardı. Dengesiz, sarhoş hareketlerle tünellerden kopuyor, sonra kumların üzerine devrilerek önlerine çıkanları eziyorlardı. Arenanın altındaki hayvanların çoğu deprem yüzünden çıldırmış bir halde kafeslerine vurarak kilitleri kırmış, kapıları açmışlardı. Tünellerden kaçıp, parçalanmış kapılardan geçiyorlardı; ateş yağmuru karşısında bağırıyor, uluyor ve kükrüyorlardı. Dehşetten delirmiş bir halde kumda yatan seyircilere saldırıyor, onları gelişigüzel öldürüyorlardı. Bir adam kendinden geçmiş bir halde oturmuş, gökyüzünden yağan ateş parçalarını dalgın dalgın söndürmeye çalışırken, birkaç metre ötede bir başkası, uzak ormanlardan gelmiş bir dehşet tarafından yutuluyordu.

Kadim taşlar yerinden oynayıp, birbiri üzerine geçerken artık arenanın kendisi de inlemeye başlamıştı. Stadyum yerinden oynarken, bin yıllık harçlar bir anda toza dönüşüyordu. Merhamet dileyen haykırışlar ya rüzgârda ya da yok oluş kargaşası içinde boğulup gidiyorlardı. Gazap giderek şiddetleniyor, sanki dünya parçalanmaya hazırlanıyordu. Milamber ellerini bir kez daha başının üstüne kaldırdı. Avuçlarını birleştirdi ve tüm gök gürültülerini bastıran bir gümbürtü patladı. Sonra birdenbire kaos dindi.

Gökyüzü berrak ve güneşliydi, bir kez daha doğudan hafif bir esinti geliyordu. Yer, olması gerektiği gibi hareketsiz ve katı duruyordu, ateş yağmuru da bir anı olmuştu bile.

Olanları izleyen sessizlik, sağır ediciydi. Ardından yaralıların iniltileri ve dehşet içinde kalanların hıçkırıkları duyuldu. Savaş Lordu hâlâ ayaktaydı, yüzündeki tüm renk çekilmiş, yüz hatları ve kollarında küçük yanık izleri oluşmuştu. İmparatorluk’un azametli liderinin yerinde artık korku dışında tüm duyuları körelmiş bir adam duruyordu. Gözleri öylesine büyümüştü ki, beyazları iyice ortaya çıkmıştı. Ağzı kıpırdıyor, sanki bir şeyler söylemeye çalışıyordu, ama hiçbir ses çıkmıyordu.

Milamber ellerini bir kez daha başının üzerine kaldırınca, Savaş Lordu korku dolu bir hıçkırıkla geriye düştü. Büyücü ellerini çırptı ve kayboldu.

İkindi esintisi, yaz çiçeklerinin kokusunu taşıyordu. Katala bahçede William ile bir sözcük oyunu oynuyordu; ikisinin de kocasının yurdunun dilini öğrenmelerinde ısrarlıydı.

Kutsal Şehir’den daha doğuda oldukları için akşam olmak üzereydi. Güneş batıda alçalmış, bahçedeki gölgeler uzamıştı. Katala, Milamber’in gelişini haber veren çan çalmadan kocasını evlerinin kapısında görünce irkildi. Ağır ağır ayağa kalktı, birşeylerin ters gittiğini hemen sezmişti. “Sevgilim, ne oldu?”

William babasına koşarken Milamber, “Sana her şeyi sonra anlatırım,” dedi. “William’i alıp kaçmamız gerek.”

William babasının kara cüppesini çekiştiriyor, “Baba!” diye bağırarak ilgi çekmeye çalışıyordu. Milamber oğlunu kucağına alıp sımsıkı sarıldı ve, “William, yurduma bir yolculuk yapacağız,” dedi. “Cesur bir çocuk olmalı ve ağlamamalısın.”

William alt dudağını büktü, babası ağlamamasını istediğine göre ağlamak için çok iyi bir neden olmalıydı, ama başıyla onaylayıp gözyaşlarını tuttu.

Milamber, “Netoha! Almorella!” diye seslendi ve bir an sonra iki hizmetçi bahçeye girdiler. Netoha selam verdi, ama Almorella hemen Katala’nın yanına koştu. Ailesini Shinzawai malikânesinden getirirken, Katala onun da yanlarında gelmesi için ısrar etmişti. Bir köleden çok, Katala için bir kız kardeş, William için de bir teyze gibiydi. Bir şeylerin ters gittiğini hemen anlamış, gözleri bir anda yaşlarla dolmuştu.

“Gidiyorsunuz,” dedi, soru olmaktan ziyade bir cevaptı bu.

Netoha efendisine baktı. “Emriniz, Yüce?”

“Gidiyoruz,” dedi Milamber. “Buna mecburuz. Üzgünüm.” Netoha haberleri bir Tsurani gibi, soğukkanlılıkla karşılarken, Almorella hüngür hüngür ağlayarak Katala’ya sarıldı.

Milamber, “İkinizin de ihtiyaçlarınızın giderilmesini sağlamak istiyorum,” dedi. “Böyle bir gün için belgeler hazırlamıştım. Biz gittikten sonra, tüm çalışmalarımı çalışma odamda, kataloglar halinde bulacaksınız. Çalışma masamın karşısında, en üst rafta, üzerinde siyah bir mühür olan bir parşömen bulacaksınız. Malikâneyi sana veriyorum, Netoha.” Almorella’ya dönerek, “İkinizin birbirinize olan ilgisini biliyorum,” dedi. “Malikâneyi Netoha’ya veren belge aynı zamanda seni de özgür kılıyor, Almorella. O da sana iyi bir koca olur. Bir Yüce’nin mührünü taşıyan bir belgeye İmparator bile karşı çıkamaz, yani endişelenmene gerek yok.”

Almorella inanamama, mutluluk ve acıyla karışık bir ifadeyle bakıyordu. Başını ağır ağır sallayarak anladığını ifade etti, minnettarlığı gözlerinden okunuyordu.

Milamber dikkatini tekrar Netoha’ya verdi. “Aşağıdaki çayır bölgesini çoban Xanothis’e veriyorum. Evin diğer çalışanlarıyla da ilgilen, Netoha.

“Şimdi, çalışma odamda kırmızı balmumuyla mühürlenmiş çok sayıda belge de bulacaksınız. Onların hemen yakılmaları gerek. Ne yaparsanız yapın, sakın yakmadan önce mühürleri kırmayın. Diğer tüm çalışmalar Meclis’ten Hochopepa’ya götürülecek, en derin sevgilerim ve işe yaramaları dileklerimle birlikte. O, onlarla ne yapacağını bilir.”

Almorella bir kez daha Katala’ya sarıldı, sonra William’ı öptü. “Çabuk ol, kızım,” dedi Netoha. “Daha bu evin sahibesi olmadın, yapılacak önemli işler var.” Hadonra selam vermek için eğilmeye başladı, sonra durup, “Yüce,” dedi, “Size... size iyilikler dilerim.” Çabucak selam verip çalışma odasına yöneldi. Milamber adamın gözlerinin yaşardığını fark etmişti.

Yanaklarından yaşlar süzülen Almorella da Netoha’nın peşinden eve girdi. Katala Milamber’e döndü. “Şimdi mi?”

“Şimdi.” Onları desen odasına götürürken, “Gediğe girmeden önce öğrenmem gereken bir şey daha var,” dedi. Oğullarını aralarına alıp karısına sarıldı ve bir başka desene geçti.

Bir an için çevrelerini beyaz bir pus sardı, sonra kendilerini başka bir odada buldular. Aceleyle kapıdan çıkarlarken Katala, Shinzawai lordunun evine gelmiş olduklarını anladı.

Hemen Kamatsu’nun çalışma odasına gidip, kapıyı çalmadan içeri girdiler. Rahatsız edildiği için kızan Kamatsu başını kaldırdı. Kapıda kimin olduğunu görünce ifadesi bir anda değişti. Kalkarak, “Yüce, ne oldu?” diye sordu.

Milamber o gün olanları kısaca açıklarken, Katala duydukları karşısında bembeyaz olmuştu. Shinzawai Lordu başını salladı. “Yüce, İmparatorluk’un iç düzenini ebedi olarak değiştirecek bir süreci başlatmış olabilirsiniz. Umarım bu öldürücü bir darbe olmaz. Ne olursa olsun, etkileri yıllar boyunca görülecek. Gelişim Partisi şimdiden Barış Partisi’ne işbirliği için yaklaşmaya başladı bile. Yurdum üzerinde kısa zamanda hayli büyük bir etkiniz oldu.”

Kamatsu, Milamber’in ağzını açmasına fırsat vermeden devam etti. “Ama şimdi bunun sırası değil. Bir zamanlar kölem olan siz çok şey öğrendiniz, ama hâlâ Tsurani değilsiniz. Şunu anlamalısınız ki, Savaş Lordu böyle bir yenilgiden sonra ortaya çıkamaz. Büyük olasılıkla utancından kendini öldürecektir, ama yandaşları -ailesi, klanı, astları- sizi öldürmek üzere mimleyeceklerdir. Katiller ya da size karşı harekete geçmeye hazır büyücüler şimdiden tutulmuş olabilirler. Ailenizle birlikte yurdunuza kaçmaktan başka seçeneğiniz yok.”

William artık ağlayabileceğine karar verdi, kendisi cesur olmaya çalışsa da, annesi korkmuştu ve çocuk bunu hissediyordu. Milamber Kamatsu’ya arkasını dönüp bir efsun yaptı ve William bir anda uykuya daldı. “Biz kurtulana dek uyuyacak.” Katala onayladı, bunun yapılacak en iyi şey olduğunu biliyor, ama buna gerek olmasından hoşlanmıyordu.

“Hiçbir büyücüden korkum yok, Kamatsu,” dedi Milamber, “ama İmparatorluk için korkuyorum. Biliyorum ki, Meclis’teki öğretmenlerim ne kadar çabalamış olurlarsa olsunlar, ben asla Tsurani olamam. Ama İmparatorluk’a hizmet ediyorum. Arenada gördüklerim karşısında duyduğum tiksinti ile, bir süredir duyduğum kuşkuların doğruluğundan emin oldum. İmparatorluk yolunu değiştirmeli, yoksa sonu yakın. Bu kültürün çürümüş, zayıf yüreği, kendi ağırlığını uzun süre daha taşıyamaz, tıpkı içten çürümüş bir ngagi ağacı gibi, kendi ağırlığıyla çöker. Burada geçirdiğim zaman içinde öğrendiğim ve büyük bir değişikliğin olması gerektiğini gösteren başka şeyler de var, sözünü edemeyeceğim şeyler.

“Gitmeliyim, çünkü kalacak olursam Meclis, Yüce Konsey, tüm İmparatorluk bölünür. Gitmem Tsuranuanni için en iyisi olmasa, İmparatorluk’u terk etmekte zorlanırdım. Eğitimim bu yönde. Ama gitmeden önce bilmeliyim, Laurie ve oğlundan İmparator’un barış teklifini götürmelerinden sonra bir haber aldın mı?”

“Hayır. İlk gece küçük bir çarpışma sırasında kaybolduklarını biliyoruz. Çarpışmadan sonra Hokanu’nun adamları bölgeyi aramış ve izlerine rastlayamamışlar, yani oradan kurtulup uzaklaştıklarını varsayıyorlar. Küçük oğlum, Krallık hatlarının gerisindeki bir yola ulaştıklarından da emin. O zamandan beri ise hiçbir haber alamadık. İttifakımızın diğer üyeleri de, en az benim kadar heyecanla haber bekliyorlar.”

Milamber duyduklarını değerlendirdi. “Öyleyse İmparator hâlâ harekete geçmeye hazır değil. Yakında olacağını umuyordum, böylece bana karşı organize bir tutum oluşmadan, ateşkes güvencesi ile gidebilirdik. Oysa şimdi, Savaş Lordu Dük Borric’in ordusuna karşı alınan zaferi duyurduğuna göre, barışı hiç göremeyebiliriz.”

“Tsurani olmadığınız belli, Yüce,” dedi Kamatsu. “Savaş Lordu, siz onun Cennetin Işığı’na adadığı oyunları mahvedince küçük düştü, Savaş Partisi artık karışacak. Kanazawai Klanı bir kez daha Savaş İttifakı’ndan çekilecek. Mavi Çark’taki müttefiklerimiz, bir ateşkes için Yüce Konsey’de artık çok daha sıkı bastıracaklar. Savaş Partisi etkili bir liderden yoksun. Savaş Lordu onursuz çıkıp da kendini öldürmese bile hemen yerinden alınır, çünkü Savaş Partisi’nin güçlü bir lidere ihtiyacı var, Minwanabiler de hırslı; üç nesildir beyaz ve altın renklerinin peşindeler. Ama Yüce Konsey’deki diğerleri de hak iddia edeceklerdir. Savaş Partisi birbirine girecek, biz de Konsey Oyunu devam ederken, durumumuzu güçlendirecek kadar zaman kazanacağız.”

Kamatsu Milamber’i uzun uzun süzdü. “Söylediğim gibi, sizi öldürmeyi planlayanlar var. Anadünyanıza hemen dönün. Gecikmezseniz, güven içinde gidebilirsiniz. Hemen gediğe gideceğinizi pek fazla kişi tahmin edemez. Bir başka Yüce olsa, evini toparlaması bir hafta sürer.” Milamber’e gülümsedi. “Yüce, bizimle olduğunuz süre boyunca, havasız bir odaya dolan bir meltem gibiydiniz. Yurdumuzdan gittiğinizi görmek beni üzüyor, ama derhal gitmelisiniz.”

“Umarım bir gün gelir ki, dost olarak tekrar karşılaşırız, Shinzawai Lordu, halklarımızın birbirlerinden öğrenecekleri çok şey var.”

Shinzawai lordu elini Milamber’in omzuna koydu. “O günü ben de umutla bekliyorum, Yüce. Dualarım sizinle. Bir şey daha var. Eğer anadünyanızda Kasumi’yi görecek olursanız, ona babasının onu düşündüğünü söyleyin. Şimdi gidin, güle güle.”

“Hoşçakal,” dedi Milamber. Karısının koluna girip, aceleyle desen odasına gitti. Kapıya geldikleri anda bir çan sesi duyuldu, Milamber karısıyla oğlunu arkasına itti. Zemindeki şeklin üzerinde bir an beyaz bir pus belirdi ve şaşkın haldeki Fumita göründü.

“Milamber!” diyerek bir adım attı.

“Dur, Fumita!”

Yaşlı büyücü durdu. “Sana zarar vermek niyetinde değilim. Olanların haberi, oyunlara katılmamış olan Meclis üyelerine ulaştı. Meclis tamamen karışmış durumda. Hochopepa ve Shimone seni savunuyorlar. Daha önce hiç böyle bir tartışma yaşanmamıştı. Yüce Konsey’de Savaş Partisi, Meclis’in bağımsızlığının savaş zamanlarında kalkmasını talep ediyor, Gelişim ve Barış partileri de Mavi Çark Partisi’ne açıkça destek verdiler. İmparatorluk tepetaklak durumda.”

Yaşlı büyücü, bunları söylerken gözle görülür biçimde çökmüştü. Milamber’in kendisini hiç görmediği kadar yaşlı görünüyordu. “Bence inançlarının çoğunda haklı olabilirsin, Milamber. Çürüyüp yok olmak istemiyorsak İmparatorlukla birçok değişikliğe gitmeliyiz, ama bu kadar kısa sürede bu kadar çok değişiklik? Bilemiyorum.”

Aralarında bir anlık bir sessizlik oldu; Milamber, “Yaptığım İmparatorluk içindi, Fumita,” dedi. “Buna inanmalısın.”

Yaşlı büyücü ağır ağır onayladı. “Sana inanıyorum, Milamber, en azından inanmak istiyorum.” Biraz daha dikleşti. “Bunun sonucu ne olursa olsun, işler durulunca Meclis’in yapacağı çok şey olacak. Belki de İmparatorluk’u daha sağlıklı bir yola sokabiliriz.

“Ama sen hemen gitmelisin. Hiçbir asker seni durdurmaya çalışmaz, Kutsal Şehir’in dışında çok az kişinin senin yaptıklarından haberi var, ama Savaş Lordu’nun gözdeleri seni aramaya koyulmuşlardır bile. Oyunlarda kardeşlerimizi gafil avladın, hiçbiri de tek başına sana karşı koyamaz, ama sana karşı birleşecek olurlarsa, muazzam güçlerinin bile pek bir faydası dokunmayabilir. Bir büyücüyü öldürmen ya da ölmen gerekir.”

“Evet, Fumita, bunu biliyorum. Gitmeliyim. Bir büyücüyü öldürmek istemem, ama başka çare kalmazsa öldürürüm de.”

Fumita bunu duyunca üzülmüştü. “Gediğe nasıl ulaşacaksın? Geçiş alanına gitmedin, değil mi?”

“Hayır, ama Düzlükler Şehri’ne gideceğim. Oradan da bir tahtırevan bulurum.”

“Bu çok yavaş olur. Tahtırevanın geçiş alanına gitmesi bir saatten uzun sürer.” Elini cüppesine sokup bir nakil aleti çıkardı. Milamber’e uzattı. “Üçüncü ayar sizi doğruca gedik makinesine götürür.”

Milamber aleti aldı. “Fumita, ben gediği kapatmaya çalışmak niyetindeyim.”

Fumita başını iki yana salladı. “Milamber, o güçlerinle bile bunu yapabileceğini sanmıyorum. Büyük gediğin oluşturulmasında onlarca büyücü çalıştı, kontrol eden efsunlar da yalnızca Kelewan tarafında yapıldı. Midkemia’daki makine, yalnızca gediğin yerini sabitlemeye yarıyor.”

“Biliyorum, Fumita. Yakında sen de bileceksin, çalışmalarımı Hocho’ya gönderdim. Şu ‘esrarengiz’ araştırmam, gedik enerjileri hakkında derinlemesine bir incelemeydi.

“Şu anda, onlar hakkında Meclis’teki tüm büyücülerden daha fazla bilgi sahibi olmam mümkün. Bunun Midkemia tarafından, ümitsiz, muhtemelen yıkıcı bir hareket olacağını biliyorum, ama bu savaş bitmeli.”

“Öyleyse anadünyana dön ve bekle. İmparator’un yakında harekete geçeceğine eminim. Savaş Lordu arenada o mağlubiyeti alınca, savaşı kaybetmiş kadar oldu. Cennetin Işığı barış yapılmasını emrederse, belki o zaman gedik meselesi ile ilgilenebiliriz. Kral’ın barış teklifine nasıl baktığını öğrenene dek harekete geçme.”

“O halde, Büyük Oyun’u sen de oynuyorsun?”

Fumita gülümsedi. “Politikayla ilgilenmeye tenezzül eden tek büyücü ben değilim, Milamber. Hochopepa ve ben, başından beri bu işin birer parçasıyız. Şimdi git, tanrılar seninle olsun. Sana güvenli bir yolculuk ve anadünyanda uzun, bolluk içinde bir yaşam diliyorum.”

Ardından Milamber ve ailesinin yanlarından geçip gitti. O gözden kaybolunca, Milamber aleti çalıştırdı.

Asker irkilerek sıçradı. Bir saniye önce bir ağacın gölgesinde oturmuş, güneşten korunuyorken, bir saniye sonra önünde aniden bir büyücü, bir kadın ve bir çocuk belirmişti. Daha asker ayağa kalkamadan, yüzlerce metre ilerideki gedik makinesine doğru yürümeye başlamışlardı. Bir platformun her iki yanında yükselen yüksek sütunlar ve aralarında görülen parlak bir “hiçlik”ten oluşan makineye ulaştıklarında, o civarda çalışan askerlerin başındaki bir subay esas duruşa geçti.

“Şu adamlar platformdan insinler.”

“Nasıl isterseniz, Yüce.” Bağırarak emirler yağdırdı ve adamlar indiler. Milamber Katala’yı elinden tutup gediğe soktu.

Bir adım, bir anlık sersemlik hissi, ardından kendilerini Gri Kuleler Vadisi’ndeki bir Tsurani kampının ortasında buldular. Gece idi ve kamp ateşleri yanıyordu. Subayların çoğu ani ziyaret karşısında irkildiler, ama hemen yollarından çekildiler.

Milamber, “At ele geçirdiniz mi?” dedi.

Subaylardan biri şaşkın şaşkın onayladı.

“Hemen iki tane getirin. Eyerlenmiş olsunlar.”

“Nasıl isterseniz, Yüce,” diyen adam hemen uzaklaştı.

Az sonra bir asker iki at getirdi. Yaklaşınca, Milamber askerin Hokanu olduğunu gördü. Shinzawailerin küçük oğlu, dizginleri Milamber’e verirken etrafına bakındı. “Yüce, haberler kesin değil ama, İmparatorluk Oyunları’nda olan korkunç şeyler burada da duyuldu. Buraya ani gelişinizin de o haberlerle ilgili olduğunu sanıyorum. Hemen uzaklaşmalısınız; kampta Savaş Lordu’nun adamları var ve onlar da aynı şeyi düşünürlerse, ne tür bir riske girebilecekleri kestirilemez.”

Milamber William’ı tutarken, Katala Hokanu’nun yardımıyla ata bindi. Milamber oğullarını ona vererek kendisi de atına bindi. “Hokanu, az önce babanın yanındaydım,” dedi. “Ona git; sana ihtiyacı var.”

“Babamın malikânesine döneceğim, Yüce.” Genç Tsurani bir an tereddüt etikten sonra, “Ağabeyimi görecek olursanız, ona hayatta olduğumu söyleyin, kendisinin bundan haberi yok,” diye ekledi.

Milamber bunu yapacağını söyledi ve Katala’ya dönüp, onun atının da dizginlerini eline aldı. “Eyerin kaşını tut, sevgilim. William’ı ben taşırım.”

Başka tek kelime etmeden kamptan çıktılar. Birkaç defa nöbetçiler onlara kim olduklarını soracak oldular, ama kara cüppenin görüntüsü onları durdurdu. Ay ışığı altında saatlerce at sürdüler. Milamber ailesini güvenliğe taşırken, askerlerin bağırışlarını duyabiliyordu.

Katala, ataları olan savaşçılar gibi tüm olanlara dayanıyor, Milamber de ona hayranlık duyuyordu. Daha önce hiç ata binmemiş olmasına rağmen şikâyet etmiyordu. Evinden alınıp yabancı, karanlık, kimseyi tanımadığı bir dünyaya götürülmek, korkunç bir tecrübe olmalıydı. Milamber’in daha önce yalnızca tahmin ettiği karakter gücünü gösteriyordu.

Sonsuz gibi görünen yolculuktan sonra, karanlıktan bir ses duydular. Ağaçların arasında karanlık gölgeler halinde silüetler görülüyordu. “Durun! Bu gece yolcuları da kim?” Ses, Kral’ın Lisanı’nı konuşuyordu. Üç atlı durunca, öndeki adam rahatlamış bir sesle, “Crydeeli Pug!” diye bağırdı.

12

AYAKLANMA

Kulgan suspus oturuyordu.

Üzerine üzüntünün gölgesi düşmüş bir kavuşmaydı bu. Pug, Lord Borric’in yatağının yanında durmuştu, ölüm döşeğindeki Dük ona bakarak zorlukla gülümserken, duyduğu acı yüzünden okunuyordu. Lyam, Brucal ve Meecham da az ileride, sessizce konuşarak bekliyor, Katala da Dük ile Pug konuşurken William’ı oyalıyordu.

Borric’in sesi, hastalığı yüzünden güçsüzleşmiş, yumuşamıştı, nefes almaya çalıştıkça yüzü acıyla çarpılıyordu. “Aramıza... dönmene sevindim, Pug. Eşin ve çocuğunla dönmene ise, bir o kadar daha sevindim.” Öksürdü ve ağzının kenarında kanlı köpükler belirdi.

Katala’nın gözleri dolmuştu, kocasının bu adama duyduğu apaçık sevgi onu çok duygulandırmıştı. Borric, Kulgan’a doğru hareketlendi ve iriyarı büyücü gelip, eski öğrencisinin yanında durdu. “Evet, Dük Hazretleri.”

Borric fısıldadı ve Kulgan, Meecham’a döndü. “Katala ile çocuğu çadırımıza götürür müsün? Laurie ve Kasumi orada bekliyorlar.”

Katala Pug’a sorarcasına bir bakış attı, o da onayladı. Meecham, kendisini kuşkuyla süzen çocuğu kucaklamıştı bile. Onlar çıkınca Borric biraz daha doğrulmaya çalıştı ve Kulgan sırtına yastıklar koyarak ona yardımcı oldu. Dük yüksek sesle, uzun uzun öksürürken gözleri acıdan sımsıkı kapanmıştı.

Sonunda tekrar nefes alabildiğinde bir iç çekip, ağır ağır konuştu.

“Pug, Carline’i trollerin elinden kurtardığın için seni ödüllendirdiğimi hatırlıyor musun?” Pug başıyla onayladı, öyle duygulanmıştı ki, konuşmaya çekiniyordu. Borric devam etti, “Bir başka hediye için daha söz verdiğimi de hatırlıyor musun?” Pug yine onayladı. “Tully burada olsaydı keşke, ama ben de kısaca anlatırım. Uzun zamandır, Krallık’ın büyücülere dışlanmış insanlar ve dilenciler gibi davranmakla, en büyük kaynaklarından birini ziyan ettiğini düşünüyorum. Kulgan’ın yıllar boyu verdiği sadık hizmetler de haklı olduğumu kanıtladı. Şimdi sen de döndün ve söylediklerinden pek bir şey anlamasam da, sanatında bir usta olduğun belli. Ben de böyle olmasını umuyordum, çünkü aklımda bir şey vardı.

“Senin için bir miktar altın ayırmıştım, usta bir büyücü olacağın gün için. Onunla senin, Kulgan’ın ve diğer büyücülerin, herkesin gelip paylaşabileceği bir öğretim merkezi kurmanızı istiyorum. Tully, talimatlarımın yazılı olduğu belgeleri size verir ve tasarımın ayrıntılarını açıklar. Ama şimdilik, yalnızca sorabilirim: Bu görevi kabul eder misin? Büyü ve diğer bilgilerin öğretimi için bir akademi kurar mısın?”

Pug, yaşlı gözlerle onayladı. Kulgan ise ağzı açık kalmış bir halde bakıyor, duyduklarına inanamıyordu. En büyük dileği, Dük ile kadehler dolusu şarap içip düş kurarken paylaştığı yaşamının amacı gerçek oluyordu işte.

Borric yine öksürmeye başladı, nöbeti geçince de, “Shamata yakınlarında, Büyük Yıldız Gölü’nde bana ait bir ada var,” dedi. “Bu savaş nihayet sona erince oraya gidin ve akademinizi kurun. Belki bir gün Krallık’taki en büyük eğitim merkezi olur.”

Dük bir kez daha öksürüklerle sarsıldı, sesi az öncekinden de beterdi. Nöbetin ardından nefes nefese kalmış, güçlükle konuşabiliyordu. Lyam’a yaklaşmasını işaret etti ve Pug’ı göstererek, “Söyle ona,” dedi ve yastıkların üzerine geri düştü.

Lyam yutkunarak gözyaşlarını bastırdı ve Pug ile konuştu. “Tsuraniler seni götürdükleri zaman, Babam seni hatırlatacak bir şey yapılmasını istedi. Neyin uygun olacağını düşündü, çünkü sen iki kez Kulgan’ın, bir kez de kız kardeşimin hayatını kurtararak tam üç kez cesaret göstermiştin. Sende eksik olan tek şeyin bir isim olduğuna karar verdi, çünkü aileni kimse tanımıyordu. O da bir belgenin hazırlanıp, Kraliyet Arşivleri’ne kaldırılmasını emretti, adını conDoin ailesine geçirerek, seni ailemize dahil eden bir belgeydi bu.” Lyam kendini zorlayarak gülümsedi. “Keşke bu haberleri daha mutlu bir zamanda paylaşabilseydik.”

Duygularına yenilen Pug, Dük’ün yanında diz çöktü. Elini ellerinin arasına alıp mührünü öptü, konuşamıyordu. Borric usulca, “Benim oğlum olsaydın bile, seninle ancak bu kadar gurur duyabilirdim,” dedi. Zorlukla nefes aldı. “Adımızı şerefle taşı.”

Pug bir zamanlar güçlü, şimdi ise güçsüz ve gevşek olan eli okşadı. Borric’in gözleri kapanmaya başladı ve nefes almak için çırpındı. Pug elini bırakınca, Dük herkesin yaklaşmasını işaret etti. Dük’ün yaşamının sona ermesini beklerken, yaşlı Brucal’ın bile gözleri kıpkırmızı olmuştu.

Brucal’a dönerek, “Şahitsin, eski yoldaşım,” diye fısıldadı.

Yabon Dükü bir kaşını kaldırarak, anlamak istercesine Kulgan’a baktı. “Ne demek istiyor?”

“Ölüm anında söylediklerine şahit olmanı istiyor,” dedi Kulgan. “Buna hakkı var.”

Borric Kulgan’a bakıp, “Tüm oğullarıma bak, eski dostum,” dedi. “Gerçek bilinsin.”

“Neden ‘tüm oğullarım’ diyor?” diye sordu Lyam. “Hangi gerçek?”

Kulgan Borric’e baktı, o da yavaşça onayladı. “Baban, en büyük oğlu olan Martin’i kastediyor.”

Lyam’ın gözleri büyüdü. “Martin mi?”

Borric’in kolu ani bir güçle uzanıp, Lyam’ın koluna yapıştı. Onu kendine doğru çekerek, “Martin senin kardeşin,” dedi. “Ona haksızlık ettim, Lyam. O iyi bir adam, onu çok seviyorum.” Brucal’a dönerek, çatlak sesiyle tek bir kelime söyledi, “Şahitsin!”

Brucal başıyla onayladı. Gözyaşları süzülerek beyaz bıyıklarına inerken, “Ben, Yabon Dük’ü Brucal, şahidim,” diye yemin etti.

Borric’in gözleri bir anda boşluğa daldı. Göğsünde son nefesinin hırıltısı duyuldu ve hareketsiz kaldı.

Lyam dizlerinin üzerine çöküp ağlarken, diğerleri de acılarını daha fazla bastırmadılar. Pug böylesine hem acı, hem tatlı olan bir an daha yaşamamıştı.

O gece, Meecham’ın Pug ve ailesi için ayırdığı çadır sessizdi. Borric’in ölüm haberi kampı bir mezarlığa çevirmiş, Kulgan’ın eski çırağının sağ salim dönüşünden duyduğu sevince büyük ölçüde gölge düşmüştü. Herkes birbiriyle yeniden tanışırken, gün ağır da olsa geçmeye başlamıştı, yine de herkes alçak sesle konuşuyordu ve neşesizdi. Zaman zaman biri çadırdan çıkıyor, bir süre dolaşarak düşünceleriyle baş başa kalıyordu. Dokuz yıllık tarihler ağır ağır anlatılmış, şimdi de Pug, İmparatorluktan kaçışından söz ediyordu.

Katala gözünü, bir kolunu Fantus’un üzerine atmış bir halde uyuyan William’dan ayırmıyordu. Ateş ejderi ve çocuk birbirlerine bir kez bakıp, dost olduklarına karar vermişlerdi. Meecham aşçının ateşinin başında oturmuş, diğerlerini dikkatle izliyordu. Laurie ile Kasumi, Tsurani usûlünce otururlarken Pug öyküsünün sonuna gelmişti.

İlk konuşan Kasumi oldu. “Yüce, nasıl oldu da, İmparatorluktan daha önce değil de şimdi ayrıldınız?”

Kulgan tek kaşım kaldırdı. Hâlâ eski çırağındaki değişkliklere alışmaya çalışıyordu. Yüce Sanat ve Zayıf Sanat hakkındaki bu sözleri anlamak kolay değildi, Tsurani’nin çocuğa karşı olan tutumuna da inanamıyordu. Hemen düzeltti, genç adama karşı olan.

“Savaş Lordu ile olan çatışmamdan sonra, gitmekle İmpartorluk’a en iyi şekilde hizmet etmiş olacağımı açıkça anladım; kalmaya devam edecek olursam, iyileşmeye ihtiyaç duyduğu bir zamanda İmparatorlukta bölünmeye neden olacaktım. Savaş sona ermeli ve barış ilan edilmeli, çünkü İmparatorluk tükeniyor.”

“Evet,” diye ekledi Meecham, “Krallık da öyle. Dokuz yıllık savaş canımıza okudu.”

Bu insanların Pug’a karşı sergiledikleri teklifsiz tutum da, Kasumi’yi en az o kadar huzursuz etmişti. “Yüce, ya İmparator yeni Savaş Lordu’nu durduramazsa? Konsey kısa sürede bir yenisini seçecektir.”

“Bilmiyorum, Kasumi. Herhalde o zaman gediği kapatmayı denemem gerekecek.”

Kulgan piposundan derin bir nefes çekip, kesif bir duman üfürdü. “Söylediğin her şeyi hâlâ tam olarak kavramış değilim, Pug. Söylediklerinden anladığım kadarıyla, bir başka gediğin açılmasına engel olacak hiçbir şey göremiyorum.”

“Hiçbir şey yok zaten, ama gedikler dengesiz şeylerdir. Bir gediğin nereye açılacağını kontrol etmek mümkün değil; bu dünya ile Kelewan arasında açılan da sadece bir rastlantıydı. O bir kez kurulduktan sonra, ardından başkalarının da gelmesi mümkündü, iki dünya arasındaki yol, tıpkı bir mıknatısın metaller üzerinde yaptığı etkiyi yapıyordu.

“Tsuraniler gediği yeniden açmayı deneyebilirler, ama her deneme onları başka, yepyeni dünyalara götürür. Buraya dönmeleri, binde bir olasılık bile değil. Gedik kapatılırsa, yeniden açılması yıllar sürebilir, tabii açılabilirse.”

“Savaş Lordu’nun kendi canını almasıyla ilgili söylediklerine bakılırsa,” dedi Kulgan, “saldırılara ara verilmesini bekleyebilir miyiz?”

Cevabı Kasumi verdi. “Korkarım ki hayır, dostum Kulgan, bu Savaş Lordu’nun vekil komutanını tanıyorum. Güçlü bir klanın gururlu bir ailesi olan Minwanabilerdendir; klanı Yüce Konseye çıktığında, onlara büyük bir zafer haberi ile gitmek çok işine yarar. Büyük olasılıkla birkaç gün içinde şiddetli bir saldırı yapar.”

Kulgan başını iki yana salladı. “Meecham, en iyisi Lord Lyam’ı çağır da bize katılsın, bunları onun da duyması gerek.” Uzun boylu toprak ağası kalkıp çıktı.

Kasumi kaşlarını çattı. “Bu dünyayı biraz tanıdım, ben de Yüce’yle hemfikirim. Barış kuşkusuz iki taraf için de çok yararlı olur, ama ben yakında barış göremiyorum.”

Birkaç dakika sonra genç Dük, Meecham’ın ardından çadıra girdi ve Kasumi uyarısını tekrarladı. “Öyleyse saldırı için hazır olmamız gerek,” dedi Lyam.

Kasumi huzursuz görünüyordu. “Lordum, bağışlayın, ama çarpışma olacak olursa, kendi halkıma karşı savaşamam. İzninizle kendi saflarıma dönebilir miyim?”

Dük bunu düşünürken, Pug onun yüzünün emir vermekten doğan bir gerginliğe büründüğünü fark etti. İçin için gülen gözleri ve hiç kaybolmayan gülümsemesi gitmişti. Artık babasına daha önce hiç olmadığı kadar benziyordu. “Anlıyorum. Burada duyduğunuz hiçbir şeyi söylememek üzere söz verirseniz, sizi hatların ötesine geçirtirim.”

Kasumi kabul edip, çıkmak üzere kalktı. Pug da kalktı ve, “Kasumi,” dedi, “bir Tsuranuanni büyücüsü sıfatıyla sana son bir emir vereceğim. Babanın yanına dön, sana ihtiyacı var. Bir askerin daha ölmesinin ülkene hiçbir yararı olmaz.”

Kasumi başını eğdi. “Nasıl istersen, Yüce.”

Kasumi, Laurie ile kucaklaştıktan sonra Lyam ile birlikte çıktı.

Kulgan, “Anlaşılması çok zor olan bir sürü şey anlattın,” dedi. “Bence artık dinlenmeye çekilmeliyiz, benim dinlenmeye ihtiyacım var.”

Yaşlı büyücü doğrulurken Pug, “Sormak için beklediğim bir şey var,” dedi. “Tomas’a ne oldu?”

“Çocukluk arkadaşın iyi durumda, Elvandar’da elflerin yanında. Hep olmak istediği gibi, çok ünlü ve büyük bir savaşçı oldu.”

Pug gülümsedi. “Bunu duyduğuma sevindim. Teşekkürler.”

Kulgan, Laurie ve Meecham onlara iyi geceler dileyerek çıktılar. Katala, “Yoruldun, sevgili kocam,” dedi. “Gel de dinlen.”

Pug onun oturduğu yatağa yaklaştı. “Beni şaşkına çeviriyorsun. Bu gece başından bu kadar şey geçti, ama sen yine de beni düşünüyorsun.”

Katala onun elini tuttu. “Senin yanındayken, her şey olması gerektiği gibi. Ama sen, sanki sırtında dünyanın ağırlığını taşıyormuş gibisin.”

“Korkarım ki, iki dünyanın ağırlığını, sevgilim.”

Borazan sesleriyle uyandılar. Pug ve Katala yataktan kalkarken, Laurie’nin bir anda çadıra dalmasıyla irkildiler. Çadırın bez kapısından sızan ışığa bakılırsa, çok uyumuşlardı. “Kral geliyor!” Pug’a bazı giysiler uzattı. “Bunları giy.”

Kampta kara cüppe ile dolaşmanın akıllıca olmayacağını takdir eden Pug, söyleneni yaptı. Katala elbisesini başından aşağı geçirirken Laurie arkasını döndü. Korkmuş bir halde yatağında oturan William’ın yanına gitti. Çocuk hemen yatıştı ve Fantus’un kuyruğunu çekiştirmeye başlayarak, ateş ejderinin bu yaramazlıklar karşısında homurdanarak sitem etmesine neden oldu.

Pug ve Laurie çadırdan çıkıp, komutanın Krallık Orduları kampını yukarıdan gören köşk çadırına doğru yürüdüler. Kampın güneydoğu ucunda, hızla yaklaşan kraliyet heyetini görebiliyor, kraliyet sancağının geçtiğini gören askerlerin tezahüratlarını duyuyorlardı. Binlerce asker tezahürata katılıyordu, Kral’ı daha önce hiç görmemişlerdi ve onun varlığı, Tsurani yenilgisinden beri fena halde sönmüş olan morallerini düzeltiyordu.

Laurie ve Pug komutan çadırının bir yanında, ama olanları duyabilecekleri kadar da yakında durdular. Dük Brucal gözlerini Kral’dan ayırmıyordu, ama Lyam ikisini fark etti ve başıyla, orada bulunmalarını onayladığını işaret etti.

Kraliyet Muhafız Alayı iki kol halinde çadırın önüne geldikten sonra, Kral’ın ortadan gelip öne çıkabilmesi için ayrıldılar. Ülkenin Kralı Rodric’in dev, kapkara savaş atı, iki dükün önüne gelince yeri eşeleyerek durdu. Rodric gösterişli, altın işlemeli bir savaş zırhı giymişti, göğüs plakasına çok sayıda oyma ve kabartma işlenmişti. Miğferi altındandı ve çevresini saran bir taç vardı. Tepesindeki, kraliyete özgü mor renkli tüy, sabah rüzgârıyla dalgalanıyordu.

Bir an oturduktan sonra miğferini çıkarıp bir uşağa verdi. Atından inmeden aşağıdaki iki komutanı süzdü, yüzünde çarpık bir gülümseme vardı. “Ne yani, hükümdarınıza selam yok mu?”

Dükler eğilerek selamladılar. Brucal, “Majesteleri,” dedi. “Çok şaşırdık da. Haberimiz olmadı.”

Rodric bir kahkaha attı, sesinde delilik tınısı vardı. “Çünkü haber göndermedim. Sizi şaşırtmak istedim.” Lyam’a baktı. “Şu Crydee armalı şövalye yeleğini giymiş olan da kim?”

“Lyam, Majesteleri,” diye cevap verdi Brucal. “Crydee Dükü.”

“Ben Dük olduğunu söylersem, ancak o zaman Dük olur!” diye bağırdı Kral. Bir anda havası değişerek, üzgün bir ses tonuyla, “Babanın ölümüne üzüldüm,” dedi. Sonra kıkırdadı. “Ama o bir haindi zaten. Onu astıracaktım.” Lyam, Rodric’in sözleri üzerine gerilince Brucal koluna yapıştı.

Kral bunu gördü ve çığlıklar atarak, “Kralına mı saldıracaktın?” diye haykırdı. “Hain! Sen de babanla ve diğerleriyle birliksin. Muhafızlar, tutun şunu!” Genç adamı işaret etti.

Kraliyet muhafızları atlarından indiler, yakındaki Batı ordusu askerleri de onları durdurmak üzere hareketlendiler. Brucal, “Durun!” diye emredince, batılı askerler durdular. Lyam’a döndü. Dişlerinin arasından, “Tek kelime edersen iç savaş çıkar,” dedi.

Lyam, “Teslim oluyorum, Majesteleri,” dedi. Batılı askerler homurdandılar.

Kral soğuk bir ifadeyle, “Biliyorsun ki, seni astırmak zorunda kalacağım,” dedi. “Onu çadırına götürüp orada tutun.” Muhafızlar söyleneni yaptılar. Kral yeniden Brucal’a döndü. “Sen bana sadık mısın, lordum Brucal, yoksa Crydee gibi Yabon’a da yeni bir Dük mü geliyor?”

“Ben taca her daim sadığım, Majesteleri,” diye karşılık geldi.

Kral atından indi. “Evet, buna inanıyorum.” Yine kıkırdadı. “Babamın seni çok sevdiğini biliyorsun, değil mi?” Dük’ün koluna girdi ve birlikte komutan çadırına girdiler.

Laurie Pug’ın omzuna dokunarak, “Çadırlarımızda kalmamız en doğrusu,” dedi. “O askerlerden biri beni tanıyacak olursa, ben de darağacında Dük’e eşlik edebilirim.”

Pug başıyla onayladı. “Kulgan ile Meecham’ı bul ve benim çadırımda buluşalım.”

Laurie hemen uzaklaşırken Pug çadırına döndü. Katala, geceden kalma bir kâse yahni ile Wiliam’ın karnını doyuruyordu. “Korkarım bir başka belaya çattık, sevgilim,” dedi Pug. “Kral kampta ve tahmin ettiğimden de delirmiş bir halde. Lyam’ı esir ettirdi, bizim de gitmemiz gerek.”

Katala donakalmıştı. “Nereye gideceğiz?”

“Bizi Crydee’ye, Prens Arutha’nın yanına götürebilirim. Crydee Şatosu sarayını, orada bir desen varmışçasına iyi bilirim. Hepimizi oraya taşıyabilirim.”

Birkaç dakika sonra Laurie, Meecham ve Kulgan da gelince, Pug kaçış planını açıkladı. Kulgan başını iki yana salladı. “Sen çocukla Katala’yı al, ama benim kalmam gerek.”

“Benim de,” diye ekledi Meecham.

Pug inanamamıştı. “Neden?”

“Lyam’ın babasına hizmet ettim, şimdi de ona hizmet ediyorum. Kral Lyam’ı idam ettirmeye kalkarsa, çarpışma olur. Batı Orduları Lyam’ın idam edilişine seyirci kalmazlar. Kral’ın yanında yalnızca Kraliyet Muhafızları var, onlar da kolayca yenilirler. Bu bir kez oldu mu, iç savaş başladı demektir. Bas-Tyra Doğu Orduları’nın başında yola çıkar. Lyam’ın yardımıma ihtiyacı var.”

“Mesele hemen hallolmayacak,” dedi Meecham. “Batı Orduları tecrübelidir, ama bitkinler. İçlerinde dövüşecek güç kalmadı. Doğu Orduları ise taze kuvvetler, Kara Guy da Krallıktaki en iyi general. Lyam ise tecrübesiz. Uzun bir mücadele olacak.”

Pug neden söz ettiklerini anlıyordu. “Ama işler o noktaya varmayabilir. Brucal, Lyam’ı izlemeye hazır gibi görünüyor, ama ya fikrini değiştirirse? Yabon’un liderliği olmadan Ylith, Tyr-Sog ve diğerlerinin Lyam’a destek olacaklarını nereden bilebiliriz ki?”

Kulgan iç çekti. “Brucal düşüncesinden dönmez. Nedenleri onun kadar kişisel olmamakla birlikte, o da Bas-Tyra’dan en az Borric kadar nefret ediyor. Batı’yı yıkmaya çalışan her harekette Guy’ın parmağını görüyor. Bana kalırsa Yabon Dükü Rodric’in kafasını seve seve keser, ama yine de, Lyam iç savaş riskine girip Batı’yı Tsuranilere kaptırmaktansa, teslim olmayı yeğleyebilir. Neler olacağını göreceğiz.

“İşte bu yüzden Crydee’ye gitmelisin, Pug. Lyam ölürse, tahtın varisi Arutha olacak. Kral bir kez başladı mı, Arutha da ölmeden kan akıtmaktan vazgeçmez. Martin -ki taht üzerindeki hakkı, evlilik dışı olduğu için geçersiz sayılır- ve Carline bile yakalanıp öldürülür. Hatta belki Anita da. Rodric, tahtın batılı bir varisi olması riskine girmez. Lyam ölecek olursa, Krallık tahtına ya Rodric ya da Arutha oturup, diğeri de ölene dek kan durmaz. Sen, Krallık’taki en güçlü büyücüsün.” Pug karşı çıkacak oldu. “Bize anlattığın olaylardan, yeteneklerinin ne boyutlarda olduğunu anlıyorum. Çocukken ne kadar umut vaat ettiğini de hatırlıyorum. Dünyamızda kimsenin başaramayacağı şeyleri yapabilecek kapasitedesin. Arutha’nın yardımına çok ihtiyacı olacak, kardeşinin ölümünün cezasız kalmasına göz yumamaz. Tsuraniler halledildikten sonra Crydee, Carse ve Tulan harekete geçecek. Diğerleri, başta da Brucal olmak üzere, onlara katılacaklar. O zaman da iç savaş olacak.”

Meecham çadırdan dışarıya tükürdü. Çadırın bez kapısını açınca bir an donakaldı, sonra, “Galiba bu tartışma sona erdi,” dedi. “Bakın.”

Yanına gittiler. Hiçbirinin gözleri toprak ağasınınki kadar keskin olmadığı için, gösterdiği şeyi ilk bakışta kimse göremedi. Sonra yavaş yavaş güneydoğuda, uzak toz bulutlarının yükselmekte olduğunu gördüler. Ufukta miller boyunca uzanan, gökyüzünün mavisinin altını kaplayan pis bir kahverengi şerit gibiydi.

Toprak ağası dönüp diğerlerine baktı. “Doğu Orduları.”

Komutanın köşk çadırının yakınında, bir grup LaMut askerinin arasında duruyorlardı. Laurie, Kulgan, Pug ve Meecham’ın yanında, yıllar önce gediği ilk gördükleri zaman vadideki ilk baskının başında yer alan eski süvari subayı LaMutlu Kont Vandros vardı. Bu makama babasının ölümü ile, Pug’ın yakalanmasının üzerinden bir yıldan az bir süre geçmişken ulaşmış ve Krallık’ın en usta saha komutanlarından biri olduğunu ispatlamıştı.

Bir grup soylu tepeyi çıkıp, köşk çadırına doğru geliyorlardı. Kral ve Brucal durmuş, onları bekliyorlardı. Her lordun yanında, o soylunun sancağını taşıyan bir de sancaktar vardı. Vandros, temsil edilen her orduyu saydı. “Rodez, Timons, Sadara, Ran, Cibon, hepsi buradalar.” Kulgan’a döndü. “Burası ile Rillanon arasında bin asker bile kaldığını sanmam.”

“Benim göremediğim bir sancak var,” dedi Laurie. “Bas-Tyra.”

Vandros baktı. “Salador, Taunton, İğne Ucu... hayır, haklısın. Siyah üzerinde altın kartallı sancak yok.”

“Kara Guy aptal değildir,” dedi Meecham. “Krondor tahtına çıktı bile. Lyam asılıp, Rodric de savaşta ölecek olursa, Rillanon tahtına oturmasına tek bir adım kalmış olacak.”

Vandros dönüp, toplanmakta olan soylulara baktı. “Neredeyse tüm Lordlar Kongresi burada. Krondor’a yanlarında Kral olmadan dönecek olurlarsa, Guy kısa sürede Kral olur. Buradakilerin çoğu onun adamları.”

“Salador sancağı altındaki kim?” dedi Pug. “Lord Kerus değil.”

Vandros yere tükürdü. “O Richard, eski Dolth Baronu, şimdi ise Salador Dükü. Kral Kerus’u astırdı, Kerus’un ailesi de Kesh’e kaçtı. Doğudaki en güçlü üçüncü şehrin başında şimdi Richard var. O da Guy’ın en yakın adamlarından.”

Soylular Kral’ın önünde toplanınca, kızıl suratlı, iri cüsseli bir adam olan Saladorlu Richard, “Kralım, hepimiz toplandık,” dedi. “Nerede kamp kuralım?”

“Kamp mı? Kamp kurmayacağız, Dük’üm. Hücum edeceğiz!” Lord Brucal’a döndü. “Batı Orduları’nı hazırla, Brucal.” Dük’ün işareti üzerine haberciler kampta koşturarak, toplanma emrini duyurdular. Az sonra batı kampında davul ve savaş borazanlarının sesleri duyuluyordu.

Vandros da gidip askerlerine katıldı, çok geçmeden az sayıda gözlemci kalmıştı. Kulgan, Pug ve diğerleri bir kenara geçerek, Kral’ın görüş alanından uzaklaştılar.

Kral toplanmış olan soylulara, “Batı komutanının yumuşak yöntemlerini dokuz yıldır görüyoruz,” dedi. “Düşmanı topraklarımızdan kovacak olan saldırının başında ben olacağım.” Brucal’a döndü. “Düküm, ilerleyen yaşın gerekçesiyle, piyadelerin komutasını Dük Richard’a veriyorum. Sen burada kalacaksın.”

Zırhını giymekte olan yaşlı Yabon Dükü kalakalmıştı. Soğuk bir ses tonuyla yalnızca, “Majesteleri,” deyip esas duruşa geçti. Aynı gerginlikle dönüp, komutan çadırına girdi.

Kral’ın atı getirildi ve Rodric atına bindi. Bir uşak tacını uzattı ve Kral alıp başına geçirdi. “Piyadeler de mümkün olduğunca yakından takip etsinler. İleri!”

Kral atını mahmuzlayarak tepeden aşağı sürdü, Kraliyet Muhafızları ve soylular da onu izlediler. O gözden kaybolunca Kulgan diğerlerine dönerek, “Şimdi bekleyeceğiz,” dedi.

Gün uzadıkça uzuyordu. Geçen her saat, başlı başına bir gün gibiydi. Pug’ın çadırında oturmuş, batıda neler olduğunu düşünüyorlardı. Ordu, Kral’ın sancağı altında, davul ve borazan sesleri arasında hücum etmişti. On binden fazla atlı ve yirmi bin yaya asker Tsurani’lerin üzerine yürümüştü. Kampta çok az asker kalmıştı, yalnızca yaralılar ve bir hizmet bölüğü. Önceki günün neredeyse aralıksız kamp gürültüsünün ardından gelen sessizlik sinir bozucuydu.

William huysuzlanmış, annesi de oynaması için onu dışarı çıkarmıştı. Fantus, yorulmak bilmeyen oyun arkadaşı tarafından rahatsız edilmeden dinlenme fırsatı yakaladığı için mutluydu.

Kulgan sessizce oturmuş, piposunu içiyordu. Arada bir Pug ile büyü konularından söz ediyorlar, ama çoğu zaman sessiz duruyorlardı.

Gerginliği ilk bozan Laurie oldu. Ayağa kalkıp, “Böyle beklemeye artık dayanamayacağım,” dedi. “Bence Lord Lyam’a gidip, Kral dönünce ne yapılacağına birlikte karar vermeliyiz.”

Kulgan oturmasını işaret etti. “Lyam hiçbir şey yapmayacak, çünkü babasının oğlu ve burada bir iç savaş başlatacak değil.”

Pug dalgın dalgın bir hançerle oynuyordu. “Lyam, Doğu Orduları kamptayken çıkacak bir dövüşün Batıyı Tsuranilere, tacı da Bas-Tyra’ya vereceğini biliyor. Bunu görmektense darağacına çıkıp, ilmeği boynuna kendi elleriyle geçirmeyi tercih eder.”

“Böyle bir budalalık olamaz,” diye karşı çıktı Laurie.

“Hayır,” diye cevap verdi Kulgan, “budalalık değil, ozan, bir onur meselesi. Tıpkı kendinden önceki babası gibi Lyam da soyluların, tüm ömürleri boyunca çalışmaları, gerekirse de Krallık uğrunda canlarını vermeleri gereken bir sorumluluğu olduğuna inanıyor. Borric ve Erland öldüğüne göre, tahtın varisi artık Lyam. Ama veraset konusu muğlak, çünkü Rodric bir varis belirlemedi. Bir hain olarak görülürse, Lyam tacı giyemez. Arutha ise başka bir mesele, o olsa yalnızca gerekeni yapardı, tahta oturur -ama istemeye istemeye- ve hakkında söylenenleri sonra düşünürdü.”

Pug onayladı. “Bence Kulgan haklı. İki kardeşi onun kadar iyi tanımıyorum, ama bence doğum sıraları değişmiş olsa daha iyi olurdu. Lyam iyi bir kral olur, ama Arutha büyük bir kral olur. İnsanlar Lyam’ı ölene dek izlerler, ama genç kardeş zekâsı sayesinde onları hayatta tutar.”

“Doğru bir görüş,” dedi Kulgan. “Bütün bu karmaşadan bir çıkış yolu bulabilecek biri varsa o da Arutha’dır. Onda babasının cesareti var, ama aynı zamanda en az Bas-Tyra kadar kıvrak bir zekâya da sahip. Her ne kadar nefret etse de, saray entrikalarıyla da başa çıkabilir.” Kulgan gülümsedi. “Onlar çocukken Arutha’ya, ‘küçük fırtına bulutu’ derdik, çünkü kızdığı zaman öfkeyle bakıp homurdanırdı, Lyam ise çabucak kızar, çabucak kavga eder ve çabucak unuturdu.”

Kulgan’ın anıları, dışarıdan gelen bağırışmalarla bölündü. Hemen kalkıp çadırdan dışarı fırladılar.

LaMut üniforması giymiş, her yeri kan içindeki bir atlı hızla önlerinden geçti, onlar da koşarak peşinden gittiler. Lord Brucal çıkarken, onlar da komutan çadırına ulaşmışlardı. İhtiyar Yabon Dükü, “Ne haber var?” dedi.

“Kont Vandros haber gönderdi. Zafer!” Başka atlıların da kampa yaklaştıkları duyulabiliyordu. “Onları bir fırtına gibi biçtik. Doğularındaki hat yıkıldı, üsleri yerle bir edildi. Onları ezdik, üstekileri esir ettikten sonra batıya yönelip, onlara yardıma gelenleri püskürttük. Piyadeler yer tuttular, atlılar da Tsuranileri Kuzey Geçidi’ne kadar geri sürüyorlar. Tsuraniler darmadağın bir halde kaçışıyorlar. Gün bizim günümüz!”

Sesi kesilmek üzere olan atlıya bir şarap tulumu uzatıldı. Başına dikip, şarabı ağzına boca etti. Çenesinden süzülen şarap, yeleğinin her yerine bulaşmış olan daha koyu olan kırmızıya karışıyordu. Şarap tulumunu bir kenara attı. “Dahası da var. Saladorlu Richard öldü, Silden Kontu da. Kral da yaralandı.”

Brucal’ın yüzünde bir endişe ifadesi belirdi. “Durumu nasıl?”

Atlı, “Korkarım ki kötü,” diyerek huysuzlanan atını sakinleştirdi. “Ciddi bir yara. Atı öldürüldükten sonra, miğferi büyük bir kılıç ile yarıldı. Onu korumaya çalışırken yüz kişi öldü, kraliyet yeleği Tsuraniler için bir işaret feneri gibiydi. İşte geliyor.” Dönüp, geldiği yolu gösterdi.

Pug ve diğerleri dönünce, bir bölük atlının yaklaştığını gördüler. Birliğin önündeki kraliyet muhafızının atı, Kral’ı taşıyordu. Hükümdarın yüzü kanla kaplıydı ve eyerin kaşını sağ eliyle tutuyordu, boştaki diğer kolu da yanında sallanıyordu. Çadırın önünde durdular ve askerler Kral’ın attan inmesine yardımcı oldular. Onu içeri taşıyacak oldular ama o, cılız ve titrek bir sesle, “Hayır,” dedi. “Beni güneşten uzaklaştırmayın. Bir sandalye getirin de oturayım.”

Soylular atlarıyla yaklaşırlarken Kral için bir sandalye getirildi. Sandalyeye oturtulup geriye yaslatılınca, başı sol tarafa devrildi. Yüzü kan içindeydi, başındaki yaranın altındaki beyaz kemik görülüyordu.

Kulgan, Rodric’in yanına geçti. “Kralım, yardımcı olabilir miyim?”

Kral konuşan kişiyi görmek için kıpırdandı. Gözleri bir an dalar gibi oldu, sonra berraklaştı. “Kim o konuşan? Büyücü mü? Evet, Borric’in büyücüsü. Lütfen, acı çekiyorum.”

Kulgan gözlerini kapatarak, Kral’ın acısını dindirmek için güçlerini harekete geçirdi. Elini Rodric’in omzuna koyunca, yanındakiler Krallığın hakiminin yüzündeki bariz rahatlamayı gördüler. “Teşekkürler, büyücü. Kendimi daha iyi hissediyorum.” Rodric başını çevirmeye çalıştı. “Lordum Brucal, lütfen Lyam’ı yanıma getir.”

Lyam çadırındaydı ve başında nöbetçiler vardı, onu getirmek üzere bir asker gönderildi. Az sonra genç adam gelip, kuzeninin önünde diz çöktü. “Kralım, yaranız?”

Kulgan’a, Yara ile ilgilenme şeklini takdir eden bir Dala Rahibi katıldı. Brucal’a bakıp, ağır ağır başını iki yana salladı. Şifalı bitkiler ve sargılar getirilerek Kral’ın tedavisi yapıldı. Kulgan rahibi onun başında bırakıp, olanları izleyen diğerlerinin yanına döndü. Katala da kucağında William ile yanlarına katılmıştı. “Korkarım ki, ölümcül bir yara,” dedi Kulgan. “Kafatası yarılmış, çatlaktan sıvılar sızıyor.”

Sessizce izlediler. Rahip bir yana geçip, Rodric için dua etmeye başladı. Piyadelerin başında olanlar hariç tüm soylular Kral’ın önünde sıralanmışlardı. Kampa başka atlıların da geldiği duyuluyordu. Onlar da izleyenlerin yanına katıldılar ve olanlar onlara da aktarıldı. Kral konuşurken çevresinde toplananlar suspus oldular.

“Lyam,” dedi cılız bir sesle. “Hastaydım, değil mi?” Lyam bir şey söylemedi, çatışan duyguları yüzünden okunuyordu. Kuzenini pek sevmezdi, ama yine de o Kral’dı.

Rodric zorlukla gülümseyebildi. Kaslarını iyi kontrol edemiyormuş gibi, yüzünün bir tarafı ancak belli belirsiz hareket edebiliyordu. Rodric sağlam olan sağ elini uzatınca Lyam elini tuttu. “Son zamanlarda aklımdan neler geçiyordu, bilemiyorum. Olanların çoğu, karanlık ve korkunç bir düş gibi. O düşte hapsolmuştum, ama artık kurtuldum.” Alnını ter basmış, yüzü neredeyse bembeyaz olmuştu. “İçimden bir şeytan çıktı, Lyam, yaptıklarımın çoğunun yanlış, hatta melun olduğunu artık görebiliyorum.”

Lyam Kral’ın önünde diz çöktü. “Hayır, Kralım, melun değildi.”

Kral şiddetle öksürdü, nöbet geçerken nefes nefese kalmıştı. “Lyam, zamanım azalıyor.” Sesini biraz yükselterek, “Brucal, şahit ol,” dedi. Yaşlı Dük, taş gibi bir yüzle izliyordu. Lyam’a yaklaşıp, “Buradayım, Majesteleri,” dedi.

Kral Lyam’ın elini tutup biraz doğruldu. Sesini yükselterek, “Ben, Adalar Krallığı’nın egemen hanedanından Dördüncü Rodric, öz kuzenim olan Lyam conDoin’in kraliyet kanı taşıdığını burada ilan ediyorum. Kendisi, conDoin ailesinin en yaşlı erkeği olarak, Krallığımızın tahtının Veliahtıdır.”

Lyam endişeli bir ifadeyle Brucal’a baktı, ama yaşlı Dük başını bir an için sallayarak, sessiz olmasını emretti. Lyam başını eğdi, duyduğu acı içtendi. Kral’ın elini sımsıkı tuttu. Brucal, “Ben, Yabon Dük’ü Brucal, şahidim,” dedi.

Rodric’in sesi çok zayıftı. “Lyam, senden bir şey istiyorum. Kuzenin Guy, yaptıklarını benim emirlerim doğrultusunda yaptı. Beni Erland’ı mahkûm ettirmeye iten deliliğe lanet olsun. Zindana kapatılmanın onun ölüm fermanı olacağını biliyordum, yine de bunu durdurmak için bir şey yapmadım. Guy’a merhamet et. O hırslı bir adam, ama kötü biri değil.”

Kral bunun ardından Krallık için planlarından söz ederek devam ettirilmelerini istedi, ama halka daha çok ağırlık vererek. Başka birçok şeyden de söz etti: Çocukluğundan, hiç evlenmemiş olmaktan duyduğu pişmanlıktan. Bir süre sonra sözleri anlaşılamayacak kadar boğuklaştı ve başı öne, göğsüne düştü.

Brucal muhafızların Kral ile ilgilenmelerini emretti. Onu nazikçe kaldırıp içeri taşıdılar. Brucal ile Lyam çadıra girerken, diğer soylular dışarıda beklediler. Hâlâ yeni gelenler oluyor, olanlar onlara da aktarılıyordu. Krallık Orduları’nın üçte birine yakını komutan çadırının önündeydi, yukarı bakan yüzler tepeden aşağıya doğru bir deniz gibi uzanıyorlardı. Hiçbiri konuşmuyor, ölüm nöbetini tutuyorlardı.

Brucal çadırın bez kapısını kapatarak, günbatımının kızıllığını dışarıda bıraktı. Dala Rahibi Kral’ı inceledikten sonra, iki düke döndü. “Bir daha kendine gelemeyecek, lordlarım. Artık yalnızca bir zaman meselesi.”

Brucal Lyam’ı kolundan tutup bir kenara çekti. Fısıldayarak, “Ben seni Veliaht ilan edince tek kelime etmemelisin, Lyam.”

Lyam kolunu Brucal’ın elinden kurtarıp, gözlerini yaşlı savaşçıya dikti. “Şahit oldun, Brucal,” diye fısıldadı. “Babamın Martin’in kardeşim olduğunu açıklayarak onu kabul ettiğini duydun. Rodric’in kendisinden sonra benim geldiğim yolundaki açıklaması geçersiz. Benim en yaşlı olduğumu sanıyordu o!”

Brucal kısık sesle konuşsa da, sözleri yumuşak değildi. “Bitirmen gereken bir savaş var, Lyam. Eğer bu küçük sorunu çözebilirsen, bundan sonra da Rodric’i Rillanon’a geri götürüp, atalarının mezarlığına gömmen gerekecek. Rodric’in gömülmesinin ardından on iki günlük bir yas olacak, on üçüncü günün öğleninde ise taç için tüm adaylar Ishap rahiplerinin ve kahrolasıca Lordlar Kongresi’nin karşısına çıkacaklar. O zamana dek, ne yapacağına karar vermek için bol bol zamanın olacak. Ama şimdilik Veliaht sen olmalısın. Başka yolu yok.

“Bas-Tyra’yı unuttun mu yoksa? Tereddüt edecek olursan, senden bir ay önce ordusuyla birlikte Rillanon’da olur. İşte o zaman da acı bir iç savaş olur, evlat. Ağzını sıkı tutmayı kabul edersen, kendi güvenilir birliklerimi kraliyet arması ile Krondor’a gönderip Kara Guy’ı tutuklatırım. Bas-Tyra’yı, kendi adamlarının müdahale etmesine fırsat kalmadan zindana tıkarlar -sadık Krondorlulardan bunu yapmaya yardım edecek kadar adam çıkar. Sen Krondor’a varana dek onu hapiste tutar, sonra ister kendinin, ister Martin’in taç giyme töreni için onu Rillanon’a yollarsın. Ama ipleri eline alman gerek, yoksa tanrılar adına yemin ederim ki, senin Martin’i gerçek veliaht ilan etmenin üzerinden bir gün bile geçmeden Guy’ın köpekleri iç savaş hazırlıklarına girişirler. Anlıyor musun?”

Lyam sessizce onayladı. İç çekerek, “Ama Guy’ın adamları onun esir edilmesine seyirci kalırlar mı?” dedi.

“Kendi muhafız birliğinin komutanı bile, bir kraliyet fermanına karşı koyamaz, hele Lordlar Kongresi’nin temsilcileri tarafından imzalanmışsa.” Eldivenli yumruğunu yüzünün önüne kaldırıp sıkarak, “Fermanın imzalanmasını ben garanti ediyorum,” dedi.

Lyam bir süre sessiz kaldıktan sonra, “Haklısın,” dedi. “Krallık’ın başına dert açmayı istemem. Söylediğin gibi yapacağım.”

İki adam Kral’ın yanına dönüp beklediler. İki saate yakın bir süre geçtikten sonra rahip Kral’ın göğsünü dinledi ve, “Kral öldü,” dedi.

Brucal ile Lyam, Rodric için sessizce dua eden rahibe katıldılar. Ardından Yabon Dükü, Rodric’in elindeki bir yüzüğü çıkarıp Lyam’a döndü.

“Gel, artık zamanı.”

Çadırın bez kapısını açtı ve Lyam dışarı baktı. Güneş batmıştı, gece göğü ışıl ışıl yıldızlarla kaplıydı. Ateşler yakılmış, meşaleler getirilmişti, öyle ki, hepsi bir arada ateş ışığından bir okyanusu andırıyorlardı. Zafer sonrasında tüm adamlar yorgun ve aç olmalarına rağmen, yirmide biri bile oradan ayrılmamıştı.

Brucal ve Lyam çadırın önüne çıktılar ve yaşlı Dük, “Kral öldü,” dedi. Yüzü taş gibiydi, ama gözlerinin çevresi kızarmıştı. Lyam solgundu, ama dimdik duruyordu.

Brucal başının üzerine bir şey kaldırdı. Bir meşalenin ışığı vurunca, cisim koyu kızıl bir alev rengini yansıttı. Yakında duran soylular anlayarak başlarıyla onayladılar; bu, Büyük Delon, Rillanon’dan denizi aşıp, anakaranın kıyılarına Adalar Krallığı’nın sancağını diktiğinden beri tüm conDoin krallarının taktıkları kraliyet mührüydü.

Brucal Lyam’ın elini tutup, yüzüğü parmağına geçirdi. Lyam eski, yıpranmış, yakuta işlenmiş arması ise onca zamandır aşınmamış olan yüzüğü inceledi. Gözlerini kaldırıp kalabalığa baktığı sırada bir soylu öne çıktı. Bu, Rodez Dükü idi, Lyam’ın önünde diz çöktü. “Majesteleri,” dedi. Çadırın önündeki diğerleri, Doğu ve Batının soyluları da birer birer diz çöküp bağlılıklarını gösterdiler; ardından toplanmış olan herkes bir dalga gibi diz çöktü ve sonunda yalnız Lyam ayakta kaldı.

Lyam karşısındaki insanlara baktı, öyle duygulanmıştı ki, konuşamıyordu. Elini Brucal’ın omzuna koyarak, herkesin kalkmasını işaret etti.

Bir anda herkes birden ayağa kalkıp, “Selam sana, Lyam! Çok yaşa Veliaht!” diye tezahürata başladı. Krallık’ın askerleri de haykırarak bu coşkuya katıldılar, daha birkaç saat önce iç savaş tehlikesi altında oldukları için, daha da coşkuluydular. Doğulu ve Batılılar kucaklaşıp birbirlerini kutladılar, korkunç bir gelecekten kurtulmuşlardı.

Lyam ellerini kaldırdı ve az sonra herkes sustu. Sesi çınlarken, herkes onun, “Bu gece kimse sevinmeyecek,” dediğini duydu. “Davulların sesi boğulsun, borazanlar da alçak sesle çalsın, bu gece bir Kral’ın yasını tutuyoruz.”

Brucal haritayı gösterdi. “Üs kuşatıldı, ana kuvvetleri yarmak için yapılan her hareket de püskürtüldü. Orada dört bin kadar askerlerini kuşatmış durumdayız.” Gecenin ilerleyen saatleriydi. Rodric, kamp alanında olabildiğince onurlu bir şekilde gömülmüştü.

Kraliyet cenazelerine özgü süslü koşumlar yoktu, ama savaş yüzünden böyle olması gerekliydi. Çabucak tahnit edilip, zırhı içinde Borric’in yanına, kampı yukarıdan gören bir yamaca gömülmüştü. Savaş sona erince, Rillanon’daki atalarının mezarlığına döneceklerdi.

Genç Veliaht haritaya bakıyor, cepheden gelen son istihbaratlar ışığında durumu değerlendiriyordu. Tsuraniler vadinin girişinde, Kuzey Geçidi’nde direniyorlardı. Piyadeler önlerine mevzilenmiş, vadidekileri kapana kıstırarak hem Crydee nehri boyundaki, hem de üsteki kuvvetlerden geriye kalanları birbirinden koparmışlardı.

“Saldırılarını bozduk,” dedi Lyam, “ama bu iki yüzü keskin bir kılıç. İki cephede birden savaşmayı göze alamayız. Bir yandan da, güneyden gelebilecek bir Tsurani saldırısına karşı hazırlıklı olmalıyız. Tüm çabalarımıza rağmen, önümüzde çabuk bir son görünmüyor.”

“Ama üstekiler yakında teslim olurlar,” dedi. “Her yönden kuşatıldılar ve çok az yiyecek ve suları var, destek de bekleyemezler. Birkaç gün içinde açlık çekmeye başlarlar.”

Pug sözünü kesti. “Bağışlayın, Lord Brucal, ama teslim olmaz.”

“Direnmekle ne elde edebilirler ki? Durumları ümitsiz.”

“Orada olmasalar, ana kampa saldıracak olan kuvvetlerinizi oyalıyorlar. Yakında, Tsuranuanni’deki durum açıklığa kavuşacak ve büyücüleri Meclis’ten dönebilecekler. O zaman kolayca yiyecek ve su desteği alabilirler. Direndikleri her gün de, Kelewan’dan destekler geleceği için Tsuranileri güçlendirir. Onlar Tsurani, esir düşmektense ölmeyi yeğlerler.”

“Demek ki ölecek kadar onurlarına düşkünler?” dedi Lyam. “Evet. Kelewan’da, esirlerin yalnızca köle yapıldığını biliyorlar. Esir değiş tokuşu fikrine yabancılar.”

“Öyleyse bir an önce tüm kuvvetlerimizi üsse yığmalıyız,” dedi Brucal. “Onları ezip, askerlerimizi diğer tehditlerle ilgilenmeye göndermeliyiz.”

“Bu pahalıya mâl olur,” diye değerlendirdi Lyam. “Bu defa şaşırtmaca unsuru olmaz, zaten çevreleri köstebek gibi kazılmış durumda. Onların her adamına karşılık iki adam kaybedebiliriz.”

Kulgan bir köşede, Laurie ve Meecham ile oturuyordu. “Tek yapabildiğimiz şeyin savaşı daha da kızıştırmak olması çok yazık. Hem de İmparator’un barış teklifinden bu kadar kısa süre sonra.”

“Belki de hâlâ çok geç değildir,” dedi Pug.

Lyam Pug’a baktı. “Ne demek istiyorsun? Kasumi barış teklifinin reddedildiği haberini çoktan yerine ulaştırmıştır.”

“Evet, ama barışı görüşmeye hazır yeni bir kral olacağı haberini götürmek için hâlâ zaman olabilir.”

“Haberi kim götürecek?” diye sordu Kulgan. “İmparatorluk’a dönecek olursan hayatın tehlikeye girer.”

“İki meseleyi birden halledebiliriz. Majesteleri, izniniz olursa üsteki Tsuranilere güvenlik içinde saflarına dönmeleri sözü verebilir miyim?”

Lyam bunu düşündü. “Tamam, ama ancak bir yıl boyunca geri dönmemek için söz verirlerse.”

“Öyleyse onlara gideceğim,” dedi Pug. “Başımıza gelen tüm felaketlere rağmen, belki hâlâ bu savaşı sona erdirebiliriz.”

Yaklaşan atlının sesini duyan Tsurani nöbetçileri gerginlikle dikkat kesildiler. Biri, “Geliyorlar!” diye bağırdı ve adamlar silahlarını kapıp, siperlere koştular. Güney cephesi hâlâ sağlamdı, ama eski üssün batı yakasında, ileri karakollar devrilmiş ağaçlar ve sığ çukurlardan uydurma bir siper yapmışlardı.

Okçular nişan almış, hazır bekliyorlardı, ama bekledikleri düşman gelmedi. Tek bir atlı göründü. Ellerini başının üzerine kaldırmış, avuçlarını birleştirerek konuşmaya geldiğini belirtiyordu. Üstelik kara cüppe giymişti.

Atlı, atını siperin kenarına getirip, kusursuz bir Tsurani aksanıyla, “Buranın komutanı kim?” diye sordu.

Şaşkın haldeki bir subay, “Komutan Wataun,” dedi.

Atlı, “Nasıl davranman gerektiğini unutuyorsun, Hücum Önderi,” diye çıkıştı. Adamın göğüs zırhı ve miğferindeki renklerle armaları inceledi. “Chilapaningolar uygarlıktan bu kadar uzaklar mı?”

Subay esas duruşa geçti. “Bağışlayın, Yüce,” diye kekeledi adam. “Sizi beklemiyorduk, hepsi bu.”

“Komutan Wataun’u buraya getir.”

“Nasıl isterseniz, Yüce.”

Tsurani üssünün komutanı az sonra geldi. Çarpık bacaklı, göğsü kabarık, yaşlı bir savaşçıydı, karşısındaki bir Yüce olsa da, olmasa da, ilk baktığı şey askerlerinin durumuydu. Büyücüyü kuşkuyla süzdü. “Buradayım, Yüce.”

“Sana ve adamlarına vadiye dönmenizi emretmek için geldim.”

Komutan Wataun acı acı gülümseyerek başını salladı. “Yüce, korkarım ki, bunu yapamam. Yaptıklarınızın haberleri buraya kadar geldi, Meclis de konumunuzu incelemeye aldı. Şu anda yasaların dışında olmayabilirsiniz. Müzakere işaretiyle gelmiş olmasanız, bize çok pahalıya mâl olacak da olsa, sizi yakalatırdım.”

Pug yanaklarına ateş bastığını hissetti. Meclis’in kendisini ihraç edeceğini tahmin ediyordu, ama bunu duymak yine de ona acı vermişti. Acı bir şekilde, almış olduğu eğitim yüzünden o yabancı yere hâlâ bir bağlılık duyacağını ve anayurdunda kendisini tam olarak evinde gibi hissetmeyeceğini biliyordu.

Pug içini çekerek, “O halde ne yapacaksın?” dedi.

Kuvvet Komutanı omuzlarını silkti. “Mevzimizi koruyacağız. Gerekirse öleceğiz.”

“O halde sana bir önerim var, Komutan. Bunun bir numara olup olmadığına sen karar ver. Shinzawailerden Kasumi, Cennetin Işığı’ndan Midkemia Kralı’na bir öneri götürdü. Bu bir barış önerisiydi. Kral kabul etmedi, ama şimdi yeni bir kral geliyor ve o barış görüşmesine hazır. Senden, Prens Lyam’ın barışı kabul edeceği haberini Kutsal Şehir’e, İmparator’a götürmeni istiyorum. Bunu yapar mısın?”

Komutan düşündü. “Söyledikleriniz doğruysa, adamlarımı harcamam aptallık olur. Bana ne garanti veriyorsunuz?”

“Sana bir Yüce olarak -tabii bunun hâlâ bir anlamı varsa- söylediklerimin doğru olduğunu garanti ediyorum. Ayrıca senin ve adamlarının, bir yıl için İmparatorlukla kalmaları koşuluyla vadiye, güven içinde dönüşünüzü sağlamaya da söz veriyorum. Ben de vadinin girişindeki hatlarınıza kadar, bir esir olarak sizinle geleceğim. Bu yeterli mi?”

Komutan bir an daha düşündükten sonra yorgun, aç askerlerini süzdü. “Kabul ediyorum, Yüce. Cennetin Işığı savaşın sona ermesini istiyorsa, ben kimim ki bunu geciktireyim?”

“Oaxatucanlar uzun zamandır cesaretleriyle tanınırlar. Bundan sonra bilgelikleri sayesinde onurlu olarak da tanınsınlar.”

Komutan eğilerek selam verdi, sonra askerlerine döndü. “Haberi duyurun. Evimize... dönüyoruz.”

İmparator’un barışı kabul edeceği haberi, dört gün sonra kampa ulaştı. Pug, gedikten taşınmak üzere mesajı Wataun’a vermişti. Mesaj, Meclis’in kara mührünü taşıyordu ve kimse hızla yerine ulaşmasını geciktiremezdi. Fumita adına gönderilmişti ve ondan, yeni Kral’ın misilleme istemeyip, barışı kabul edeceği haberini Kutsal Şehir’e taşımasını istiyordu.

Pug mesajı okuyunca Lyam duygularını saklamamıştı. İmparator bir ay içinde bizzat gedikten geçerek, Krallık ile resmi belgeleri imzalayacaktı. Haberleri okurken Pug’ın da gözleri dolmuş, savaşın sona erdiği haberi kısa sürede kampa yayılmıştı.

Pug ve Kulgan, yaşlı büyücünün çadırında oturmuşlardı. Yıllardır ilk kez, kendilerini eski ilişkilerinde olduğu gibi hissediyorlardı. Pug, Tsuranilerin çırakları eğitme yöntemleri hakkında giriştiği uzun bir açıklamayı bitiriyordu.

Kulgan piposundan derin bir nefes çektikten sonra, “Pug,” dedi. “Bana kalırsa, savaş sona erdiğine göre büyücülük işine dönebiliriz. Tabii artık usta olan sensin, bense öğrenciyim.”

“Birbirimizden öğrenebileceğimiz çok şey var, Kulgan. Ama korkarım ki eski alışkanlıklar zor ölüyor. Senin öğrenci olman fikrine hiçbir zaman alışabileceğimi sanmıyorum. Hem senin yapıp da benim hâlâ yapamadığım birçok şey var.”

Kulgan şaşırmış görünüyordu. “Sahi mi? Bense kendi basit sanatımın senin yüceliğinin altında olduğunu sanıyordum.”

Pug, Kulgan’ın öğrencisi olduğu zamanlardan kalma eski mahçubiyeti hissetti. “Benimle hâlâ dalga geçiyorsun.”

Kulgan bir kahkaha attı. “Yalnızca biraz, çocuğum. Benim ilerleyen yaşıma göre sen hâlâ bir çocuksun. Vasat bir öğrencinin, bir başka dünyanın en güçlü büyücüsü olduğunu görmek kolay değil.”

“Vasat, en uygun kelime. Başlangıçta yalnızca bir asker olmak istiyordum. Bence bunu sen de biliyordun. Sonra, nihayet kendimi öğrenmeye adamaya karar verdiğim sırada, istila başladı.” Pug gülümsedi. “Bence o gün, çağırılmayan tek çocuk olarak Dük’ün sarayının önünde durduğum zaman bana acımıştın.”

“Bu kısmen doğru, ama içindeki gücü ilk sezen de ben olmuştum. Ve yeteneğini ortaya çıkarmak için inanılmaz olaylar gerekmiş olsa da, bu görüş doğrulandı.”

Pug iç çekti. “Eh, Meclis eğitim konusunda işini asla yarım bırakmaz. Güç fark edildiği zaman iki seçenek vardır, başarı ya da ölüm. Diğer tüm düşünceler akıldan çıkarıldığı için, öğrenci büyü çalışmaları dışında pek bir şeyle ilgilenmez. Böyle olmasa, bu kadar şey öğrenemezdim.”

“Hayır,” dedi Kulgan. “Tsuraniler hiç gelmiş olmasa bile, bence yine de önünde yüceliğe giden bir yol olurdu.”

Oturup konuşurlarken, birbirlerinin varlığı ile rahatlıyorlardı. Bir süre sonra ateş yaktılar, karanlık bastırmaya başlamıştı. Katala kocasının, Kral Lyam’ın verdiği kutlama festivalinde çocuklarıyla kendisine katılıp katılmayacağını görmek için çadıra geldi. İçeri bakınca, ikisinin konuşmaya daldıklarını gördü.

Geri çekildi ve dudaklarında hafif bir gülümsemeyle oğluna döndü.

13

HİLELER

Tomas irkilerek uyandı.

Şafak öncesi karanlığında, yabancı bir şey ona sesleniyordu. Tüm duyuları gerilmiş bir halde doğrularak, kendisini uyandıran şeyi hatırlamaya çalıştı.

Yanı başındaki Aglaranna kıpırdandı. Martin ile Tsurani esirleri yüzünden karşı karşıya gelmelerinden beri, yabancı düşlerden ve gözü kara öfkelerden kurtulmuştu. Artık ne Crydeeli çocuk, ne de kadim Ejderha Lordu değil, her ikisinin de özelliklerini taşıyan yepyeni bir varlıktı.

Aglaranna uyanıp uzanarak Tomas’ın omzuna dokundu. Kaslar gevşekti; kadim bir düşle boğuştuğunun alameti olan gerginlikten uzaktı. Uzun bir iç çekerek, “Ne oldu, Tomas?” dedi.

Tomas uzanıp, omzundaki elini tuttu. “Bilmiyorum. Az önce tuhaf bir şey oldu.” Başını hafifçe çevirerek oturdu, sanki uzaklardaki bir şeyi dinliyordu. “Bir değişiklik... belki de olayların örgüsünde bir oynama.”

Elf Kraliçesi bir şey söylemedi. Onun âşığı olduğundan beri, başka yerlerdeki olayları sezme yeteneğine alışmıştı, en yetenekli kadim Efsunörücülerde bile görülmedik derecede güçlü bir yetenekti bu. Valheru mirasının bir parçası olan bu algı, insanlığını geri kazandığından beri doruğa ulaşmıştı. Kraliçe onun Valheru güçlerinin ancak insanlığını geri kazandıktan sonra daha belirgin ve yoğun bir hal almasını tuhaf, ama iç rahatlatıcı buluyordu. Sanki bir kuvvet, o güçleri kullanacak bilgeliği elde edene dek onları kısmıştı.

Tomas dinlemeyi bıraktı. “Doğuda olan, coşku ile büyük bir keder karışımı bir şey bu.” Sesi yoğun duyguların etkisiyle dopdoluydu. “Bir çağ kapanıyor.”

Şilteden inip kalktı, Aglaranna’nın elf gözleri loş ışıkta güçlü kaslarını seçebiliyordu. Yatak odalarının kapısında durup dışarıya, Elvandar’a bakarak gecenin seslerini dinledi. Her şey sakin gibiydi.

Ormanın yoğun, tatlı ve çarpıcı rahiyasına, bir gece önceden kalma yemekler ile, o sabah fırından taze çıkmış ekmeğin kokusu karışıyordu. Gece kuşları şarkılarını söylerken gündüz kuşları da şafak öncesi şakımalarına başlıyor, güneş doğuda yükselmeye hazırlanıyordu. Serin havanın çıplak tenine dokunuşu Tomas’a bir okşama gibi geldi ve kendini, genç yaşamı boyunca hiç hissetmediği kadar bütünlenmiş ve rahat hissetti.

Aglaranna’nın kolları beline sarılıp onu kendine doğru çekti. Sımsıkı sarılırken, Tomas onun kalp atışlarını hissediyordu. “Lordum, sevgilim,” dedi Aglaranna, “yatağımıza dön.”

Kollarının arasında dönüp, bedeninin sıcaklığını hissetti. “Bir şey var...” Ona sımsıkı, ama nazikçe sarıldı. “Bir umut duygusu var.”

Kraliçe onun, kendi arzularına cevap veren ateşini hissetti. “Umut. Ümit ediyorum ki bu doğrudur.”

Tomas onun yüzüne bakarak görüntüsünü içine sindirdi, karanlıkta duyuları onunkiler kadar keskindi. “Umudunu asla yitirme, Kraliçem.”

Onu arzuyla öptü ve uyanmasına neden olan her neyse, hemen unutuldu.

Lyam çadırında sessizce oturuyordu. Crydee’ye göndereceği mesajı hazırlıyordu ki, bir muhafız girip Pug ile Kulgan’ın geldiklerini haber verdi. Lyam kalkıp onları karşıladı, muhafızlar çıkınca da oturmalarını işaret etti. “Bilgeliğinize çok ihtiyacım var,” dedi. Oturup elini savurarak, önündeki parşömenleri gösterdi. “Arutha’nın barış görüşmelerine zamanında yetişmesi için, bunların bugün yola çıkması gerek. Ama mektuplarla aram hiçbir zaman iyi olmadı, ayrıca geçen hafta olanları aktarmakta da çok zorlanıyorum.”

Kulgan mektubu göstererek, “İzin verir misiniz?” dedi.

Lyam almasını işaret edince, büyücü parşömeni alıp okumaya başladı. “ ‘Sevgili erkek ve kız kardeşlerime: Sizlere en derin acılarımla babamızın ölümünü duyurmak zorundayım. Büyük Tsurani saldırısı sırasında, çevreleri kuşatılmış olan ve ağırlıklı olarak Hadati dağlılarından oluşan Yabon garnizonu yedeklerini kurtarmak için yapılan bir karşı saldırı sırasında ölümcül bir yara aldı. Öylesine cesurdu ki, Hadatiler adına ağıt yakıp, onuruna destanlar yazıyorlar. Çocuklarını düşünerek öldü, bizlere karşı sevgisi de hiç azalmadı.

“Aynı zamanda Kral’ı da kaybettik ve ordularımızı idare etmek bana düştü. Arutha, senin buraya gelmen gerek, çünkü savaş sona ermek üzere. İmparator barış istiyor. Yirmi dokuz gün sonra, öğle vakti Gri Kuleler Vadisi’nin kuzeyinde buluşmalıyız. Carline, senin de Anita ile birlikte bir gemi ile Krondor’a gitmen gerek, orada yapılacak çok şey var ve Prenses Alicia’nın kızına ihtiyacı olacak. Barış yapılır yapılmaz Arutha ile ben de size katılacağız. Sevgilerimle, acınızı paylaşan ve sizleri çok seven kardeşiniz, Lyam.”

Kulgan bir an sessiz kalınca Lyam, “Biraz zerafet katmak için bir iki şey ekleyebileceğini düşünmüştüm,” dedi.

“Bana kalırsa babanızın ölümünü basit ve yumuşak bir ifadeyle anlatmışsın,” dedi. “İyi bir mesaj bu.”

Lyam sandalyesinde huzursuzca kıpırdandı. “Daha yazılacak çok şey var. Martin hakkında hiçbir şey söylemedim.”

Kulgan bir tüy kalem aldı. “El yazın biraz okunaksız; bunu temize çekeyim, Lyam.” Sıcak bir gülümsemeyle, “Her zaman kılıcı kaleme tercih etmişsindir,” dedi. “Sonuna bir talep daha ekleyerek, Martin’in de kız kardeşinle birlikte Krondor’a gitmesini isteyeceğim. Gardan ve Fannon da bu yolculuğa katılmalılar. Ve saray garnizonundan bir şeref bölüğü. Böylece Crydee’de bunca hizmeti olanları onurlandırmış olacaksın. Sonra da Martin’e anlatman gerekenleri nasıl anlatacağını düşünmek için bol bol vaktin olur.”

Pug üzgün bir ifadeyle başını salladı. “Keşke Roland’ın adını da o listeye ekleyebilseydin.” Kampa geldikten sonra Tulan Toprak Beyi’nin ölümünü öğrenmişti. Kulgan ona, Crydee’deki olaylar ve son birkaç yıl boyunca eski dostlarına olanlar hakkında bildiklerini anlatmıştı.

“Ne budalayım ben!” dedi Lyam. “Carline senin döndüğünü bilmiyor, Pug. Bunu da eklemelisin, Kulgan.”

“Umarım bu onun için bir şok olmaz,” dedi Pug.

Kulgan kıkırdayarak güldü. “Bir eşin ve çocuğun olduğunu öğrenmek kadar büyük bir şok olmaz.”

Çocukluğunun ve Prenses’le fırtınalı ilişkilerinin anılarını hatırlayan Pug, “Dokuz yıl önceki hislerinin de geçtiğini umarım,” dedi.

Lyam, babasının ölümünden beri ilk kez güldü, Pug’ın sıkıntılı hali onu çok eğlendirmişti. “Merak etme, Pug. Yıllardır kız ve erkek kardeşimle haberleşiyoruz, Carline çok değişti ve eskiden tanıdığın o kızdan, genç bir kadına dönüştü. Onu son gördüğünde on beş yaşındaydı. Son dokuz yılda kendinin nasıl değiştiğini düşünsene.”

Pug başını salladı.

Kulgan kopyalamayı bitirdi ve belgeyi Lyam’a verdi. Okudu ve, “Teşekkürler, Kulgan,” dedi. “Tam gerekli inceliği katmışsın.”

Çadırın kapısı açıldı ve içeri Brucal girdi, yaşlı, derin hatları sevinçle gerilmişti. “Bas-Tyra kaçmış!”

“Nasıl?” diye sordu Lyam. “Askerlerimizin Krondor’a varmasına daha bir hafta var, belki daha da fazla.”

Yaşlı Dük bir sandalyeye çöktü. “Merhum Saladorlu Richard’a ait, haber güvercinleriyle dolu gizli bir kafes bulduk. Adamlarından biri Guy’a Rodric’in ölümünü ve senin Veliaht oluşunu bildiren bir haber yollamış. Adamı sorguya çektik, Richard’ın uşaklarından biriydi. Richard’ın sarayındaki Bas-Tyra casuslarından biri olduğunu kabul etti. Kral olunca yapacağın ilk işlerden birinin onu astırmak olacağını bilen Guy, şehirden kaçmış. Benim tahminime göre, doğruca Rillanon’a gidecektir.”

“Bense oranın Midkemia’da gitmek isteyeceği son yer olduğunu sanıyordum,” dedi Kulgan.

“Kara Guy için çok şey söylenebilir, ama kesinlikle aptal değildir. Kuşkusuz gizlenecektir, ama bu iş bitmeden önce yine karşımıza çıkacaktır. Taç Lyam’ın başına yerleşene kadar, Guy Krallık içinde hâlâ bir güç.”

Babasının son andaki vasiyetini düşünen Lyam, bu son söz üzerine sıkılmış görünüyordu. Brucal’ın Martin’den söz etmeme konusundaki uyarısından beri herkes yalnızca Lyam’ın tacı giyeceğinden söz eder olmuş, Martin’in tacı giyme olasılığı ise duyulmaz olmuştu.

Brucal konuşurken Lyam bu rahatsız edici düşünceleri kafasından uzaklaştırdı: “Yine de, Bas-Tyra saklandığına göre, sorunlarımızı büyük ölçüde aştık demektir. Savaş da sonuna yaklaşıyor, artık Krallık’ı yeniden kurma işine başlayabiliriz. Bu da benim için çok iyi. Bütün bu savaş ve politika saçmalıkları için artık çok yaşlıyım. Tek üzüntüm, emekli olup bütün bunları bırakacağım bir oğlum olmaması.”

Lyam Brucal’ı sevgi dolu gözlerle, inanamayarak süzdü. “Sen asla uslu uslu boyun eğmezsin, yaşlı savaş köpeği. Ölüm döşeğine giderken bile her yeri tırnaklayıp parçalarsın, ki o güne daha yıllar var.”

“Ölmekten söz eden kim?” diye homurdandı Brucal. “Ben tazılarımla avlanmaktan, şahinlerimi uçurmaktan, biraz da balık tutmaktan söz ediyorum. Kim bilir? Belki güzel, şöyle on yedi on sekiz yaşlarında ve bana katlanacak kadar yürekli bir de kız bulur, tekrar evlenir ve bir erkek çocuk sahibi olurum. Şu genç budala Vandros aklını başına toplayıp Benim Felinah’ımla evlenirse, ne kadar çabuk Yabon Dükü olacağını da görürsünüz.

“Kızın neden hâlâ onu beklediğini ise biliyorsam ne olayım.” Sandalyesinden kalktı. “Akşam yemeğinden önce sıcak bir banyo yapıp biraz uyuyacağım. İzin verir misiniz?”

Lyam gidebileceğini işaret etti ve çıkınca, “İnsanların girip . çıkmak için benden izin istemelerine asla alışamayacağım,” dedi.

Pug ve Kulgan da sandalyelerinden kalktılar. Kulgan, “Alışmalısınız,” dedi, “çünkü bundan sonra herkes bunun için sizden izin isteyecek. İzin verir misiniz...?”

Lyam yüzünde yalancıktan bir bunalma ifadesiyle gidebileceklerini işaret etti.

Aglaranna tahtına otururken, Konsey de mecliste yerini aldı. Her zamanki konsey azalarının yanı sıra Martin Longbow da oradaydı, Tomas’ın yanında duruyordu. Herkes yerleşince Aglaranna, “Konseyin toplanmasını istedin, Tathar,” dedi. “Şimdi bizi neden topladığını açıkla.”

Tathar hafifçe eğilerek Kraliçe’ye selam verdi. “Biz konseydekiler, artık konuşmamız gerektiğine karar verdik.”

“Ne konuda, Tathar?” diye sordu Elf Kraliçesi.

“Tomas meselesinin barışçıl, güvenli bir şekilde sonlanması için uzun zaman çalıştık,” dedi Tathar. Buradaki herkesin de bildiği gibi, sanatlarımızı onun içindeki öfkeyi yatıştırmaya, Valheru’nun hiddetini yumuşatmaya yönlendirdik ki, değişim geçiren genç adam zamanla bunun altında ezilmesin.”

Duraksadı, Martin Tomas’a doğru eğildi. “Eyvah.”

Tomas hafifçe gülümseyip göz kırparak onu şaşırttı. Martin bir kez daha, bu genç adamın içinde Ejderha Lordu olduğu kadar Crydee’den tanıdığı o muzip çocuğun da olduğunu anlayarak rahatladı. Tomas fısıldayarak, “Her şey yoluna girecek,” dedi.

“Artık Tomas’ın bir Eski olmasından korkulmadığına göre,” dedi Tathar, “bu konuyu kapanmış kabul ediyoruz.”

“Bu gerçekten sevindirici bir haber,” dedi Aglaranna. “Ama konseyi toplamak için yeterli bir neden mi?”

“Hayır, Kraliçem. Çözülmesi gereken bir şey daha var. Artık Tomas’dan korkmamakla birlikte, yine de onun buyruğu altına girmeyeceğiz.”

Aglaranna ayağa kalktı, kızgınlığı yüzünden okunuyordu. “Böyle bir şeyi iddia etmeye kim cüret edebilir? Tomas’ın hükümdar olmak istediğine dair tek bir sözü oldu mu?”

Tathar Kraliçesinin hoşnutsuzluğundan yılmadı. “Kraliçem, siz bir sevgilinin gözleriyle görüyorsunuz.” Bir cevap vermesine fırsat bırakmadan elini kaldırdı. “En kadim dostumun kızı, bana karşı sert sözler sarf etme; ben suçlama yapmıyorum. Onunla yatağını paylaşıyor olman, senden başka kimseyi ilgilendirmez. Sana karşı bir suçlamada bulunmuyoruz. Ama artık bir hak talep etmesi mümkün, bu konuyu da şimdi çözmeliyiz.”

Aglaranna solarken Tomas ileri çıktı. Emreden bir sesle, “Bu nasıl mümkün?” diye sordu.

Tathar şaşırmış görünüyordu. “Senin çocuğunu taşıyor. Bilmiyor muydun?”

Tomas söyleyecek bir şey bulamadı. İçinde bir duygu seli kopmuştu. Bir çocuk! Ama ona söylenmemişti. Tathar’a baktı. “Nereden biliyorsun?”

Tathar gülümsedi, ama içinde hiç alay yoktu. “Ben yaşlıyım, Tomas. Belirtileri görebiliyorum.”

Tomas Aglaranna’ya baktı. “Bu doğru mu?”

Kraliçe başıyla onayladı. “Artık saklanamayacak noktaya gelene dek sana söylemeyecektim.”

Tomas kararsızlıkla içinin burulduğunu hissetti. “Neden?”

“Seni endişelendirmemek için. Savaş sona erene dek, aklında başka hiçbir şey olmamalı. Sana düşünecek bir şey daha çıkaramazdım.”

Tomas bir an sessiz durdu, sonra başını arkaya savurarak bir kahkaha attı. “Bir çocuk. Tanrılara şükürler olsun!”

Tathar düşünceli bir ifadeyle Tomas’a baktı. “Taht üzerinde hak iddia ediyor musun?”

Tomas yüzünde bir gülümsemeyle, “Evet, ediyorum, Tathar,” dedi.

Calin ilk defa konuştu. “Taht benim hakkım, Tomas. Onu elde etmek için benimle karşılaşman gerekecek.”

Tomas Calin’e gülümsedi. “Seninle kılıç çatacak değilim, sevdiğim kadının oğlu.”

“Burada Kral olmak istiyorsan, bunu yapmak zorundasın.”

Tomas Calin’e doğru yürüdü. İkisi birbirlerine hiç ısınamamışlardı; Calin onun halkı için bir tehdit oluşturmasından herkesten daha çok korkuyordu, şimdi de gerekirse dövüşmeye hazırdı.

Tomas elini Calin’in omzuna koyup gözlerinin içine baktı. “Veliaht sensin. Ben Kralınız olmaktan söz etmiyorum.” Konseye döndü. “Ben karşınızda gördüğünüz neyse oyum, iki ayrı mirasın varisçisiyim. Doğuştan almış olmasam da Valheru gücüne sahibim, aklım çoktan toza dönüşmüş çağları anımsıyor. Ama bir çocuğun anılarını da hatırlıyor, gülmenin ve bir sevgilinin dokunuşunun mutluluğunu yine hissedebiliyorum.” Elf Kraliçesi’ne baktı. “Ben yalnızca, sizin de inayetinizle Kraliçemin yanında, onun eşi olarak oturma hakkımı talep ediyorum. Bana ne yetki verirseniz onu alacağım, fazlasını değil. Hiçbir yetki vermeseniz bile, yine de onun yanında olacağım.” Ardından sert bir sesle ekledi, “Ama şundan vazgeçmem: Çocuğumuz, günahkâr bir doğumun lekesini taşımadan veliaht olmalıdır.”

Tasdik dolu bir uğultu yükselirken Tomas, Aglaranna’ya döndü. “Tabii beni eşin olarak kabul edersen?” dedi kadim elf dilinde.

Aglaranna’nın gözleri ışıl ışıldı. Tathar’a baktı. “Ediyorum. Bu hakkıma itirazı olan var mı?” Tathar diğer konsey üyelerine baktı. Karşı çıkan olmadığını görünce, “İzin verilmiştir, Kraliçem,” dedi.

Bir anda çevrelerindeki tüm elflerden bir tezahürat koptu, az sonra başkaları da konseydeki bu alışılmadık hareketliliğin nedenini öğrenmek için gelmişlerdi. Onlar da kutlamaya katıldılar, onlar da Kraliçe’nin beyaz ve altın renkleri içindeki savaşçıya olan sevgisini biliyor ve onu uygun bir eş olarak görüyorlardı.

“Akıllıca hareket ettin, Tomas,” dedi Calin. “Başka türlü davransan ya bir dövüş olacak ya da geride sürekli bir kuşku gölgesi kalacaktı. Sağduyulu hareket ettiğin için teşekkürler.”

Tomas elini sıkıca kavradı. “Doğru olanı yaptım, Calin. Senin taht üzerindeki hakkın tartışılmaz. Kraliçen ve ben Kutlu Adalar’a gittikten sonra, çocuğumuz senin sadık bir uyruğun olacak.”

Aglaranna Tomas’ın yanına geldi, Martin de onlara katılıp, “Her şey gönlünüzce olsun,” dedi. Tomas dostuna sarıldı, Kraliçe de öyle.

Calin sessiz olunması için bağırdı. Gürültü kesilince, “Her şeyi açıkça konuşmanın zamanı geldi,” dedi. “Herkes bilsin ki, yıllardır süren gerçekler artık açıkça söylenecek. Tomas, Elvandar’ın Savaşönderi ve Kraliçe’nin Prens Eşi’dir. Kraliçe hariç herkes onun sözlerine uyacaktır. Ben, Calin, konuştum.”

“Ben de bunu doğruluyorum,” diye tekrarladı Tathar. Ardından da konsey Kraliçe ile müstakbel kocasının önünde eğildi.

Martin, “Elvandar’dan yeni bir mutluluk zamanında ayrılıyor olmam güzel,” dedi.

“Gidiyor musun?” dedi Aglaranna.

“Korkarım ki, gitmeliyim. Hâlâ bir savaş var ve ben hâlâ Crydee’nin Avcıustası’yım. Ayrıca,” dedi sırıtarak, “Garret’ın dinlenmeye ve şölenlerinize fazlasıyla alıştığından korkuyorum. Şişmanlamadan önce onu yola düşürmeliyim.”

“Düğün için kalacak mısın?” diye sordu Tomas. Martin özür dileyecek gibi olunca Aglaranna, “Tören yarın yapılabilir,” dedi.

Martin kabul etti. “Bir gün daha mı? Memnuniyetle.”

Bir başka bağırış koptu ve Tomas, Dolgan’ın kalabalığı itekleyerek yaklaştığını gördü. Cüce şefi karşılarına gelince, “Konseye çağırılmamıştık, ama bağırışmaları duyunca biz de geldik,” dedi. Tomas ve Aglaranna, arkasından diğer cücelerin de geldiklerini görüyorlardı.

Tomas elini Dolgan’ın omzuna koydu. “Eski dostum, hoş geldiniz. Bir kutlamaya geldiniz. Bir düğün olacak.”

Dolgan bilgiç bir gülümsemeyle gözlerini ikisine dikti. “Evet, zamanı da gelmişti.”

Atlı atını Tsurani askerlerinin yanından hızla sürüyordu. Bu kadar çoğunun doğuya gidiyor olduğunu görmek onu hâlâ rahatsız ediyor, Elvandar’a doğru at sürerken eski düşmanları onu ihtiyatlı ifadelerle izliyorlardı.

Laurie, siyah ve turuncu renkli bir zırh içindeki bir Tsurani subayının geçen askerleri idare ettiği irice bir kayalık çıkıntının önüne atını çekti. Subayın üniformasındaki renkli tüy ve nişanlardan, Hücum Önderleri ve Keşif Kolu Önderlerinin altında görevli bir Kuvvet Lideri olduğu anlaşılıyordu. Kuvvet Lideri’ne, “Nehrin karşısındaki en yakın kale ne tarafta?” diye sordu.

Diğer subaylar Laurie’yi kuşkuyla süzdüler, Kuvvet Lideri ise barbarın kusursuz Tsuranicesi karşısında şaşırdıysa da, belli etmedi. Başını adamlarının geldikleri yönün tersine çevirerek, “Buradan kısa bir mesafe uzakta,” dedi. “Bir saatten kısa bir yürüyüş. Hayvanınla daha da kısa süreceğine eminim. Nehrin kısa bir şelale oluşturduğu yerin yukarısında, her iki yanında iki büyük ağaç bulunan bir yer.”

Laurie, Beş Büyük Aile’den birine ait olduğu için adamın giydiği renkleri tanımakta zorluk çekmemişti, “Teşekkürler, Kuvvet Lideri,” dedi. “Evinize saygılar, Minwanabilerin oğlu.”

Kuvvet Lideri duruşunu düzeltti. Atlının kim olduğunu bilmiyordu, ama adam nezaket göstermişti ve nezakete karşılık verilmeliydi. “Evinize saygılar, yabancı.”

Laurie, nehir boyunca ağır adımlarla ilerleyen, moralsiz Tsurani askerlerinin yanından atını sürdü. Küçük şelalenin yukarısındaki açıklığı buldu ve atını suya sürdü. Akıntı orada hızlıydı, ama atı bir kaza olmadan karşıya geçmeyi başardı. Rüzgâr karşı yönden estikçe Laurie şelaleden serpilen su zerreciklerini hissediyordu. Sıcak ve yorucu yolculuğun ardından serin ve dinlendirici bir histi. Gün doğmadan atla yola çıkmıştı ve gece olana kadar da yolculuğu bitmeyecekti. O zaman Elvandar’a, elf nöbetçileri tarafından durdurulacak kadar yaklaşmış olacaktı. Onlar da Tsuranilerin çekilmesini kuşkusuz büyük bir ilgiyle izliyor olacaklardı, içlerinden biri de onu Kraliçe’ye götürebilirdi.

Mesajı taşıyacak kişi Tsurani dilini konuşabilirse, başına bir şey gelme olasılığı daha az olacağı düşünüldüğü için, Laurie mesajı götürmeye gönüllü olmuştu. Yolculuğu sırasında üç kez durdurulmuş, her defasında da kuşkucu Tsurani subaylarına amacını açıklamak zorunda kalmıştı. Ateşkes ilan edilmiş olabilirdi, ama henüz tam bir güven oluşmamıştı.

Nehri aşınca atından indi, hayvan yorgundu. Hayvanı serinletmek için yürüttü. Eyeri geri itmiş, semerindeki bir fırça ile tımarlıyordu ki, ağaçların arasından bir silüet çıkageldi. Laurie irkilmişti, çünkü karşısındaki bir elf değildi. Şakakları kırlaşmış, koyu renk saçlı bir adamdı, kahverengi bir cüppe giymişti ve bir değnek taşıyordu. Acele etmeden, rahat adımlarla ozana yaklaştı. Birkaç metre yakınına kadar gelip, değneğine yaslandı. “Selam sana, Tyr-Soglu Laurie.”

Adamın yabancı bir havası vardı, Laurie de onu daha önce gördüğünü sanmıyordu. “Seni tanıyor muyum?”

“Hayır, ama ben senin hakkında bir şeyler duydum, ozan.”

Laurie eyerine, kılıcının durduğu yere biraz daha yaklaştı. Adam gülümseyerek, elini havaya kaldırıp salladı. Laurie bir anda sakinleşip, kılıcına uzanmaktan vazgeçti. Bu adam kim olursa olsun, besbelli ki zararsız biri, diye düşündü.

“Seni elf ormanlarına getiren nedir, Laurie?”

Laurie nedenini bilmeden cevap verdi. “Elf Kraliçesi’ne mesaj getirdim.”

“Ona ne söyleyeceksin?”

“Lyam’ın Veliaht olduğunu ve barışın sağlandığını. Lyam elfleri ve cüceleri üç hafta içinde vadiye bekliyor, orada barış anlaşmasını mühürleyecekler.”

Adam onayladı. “Anlıyorum. Ben de Elf Kraliçesi’ni görmeye gidiyordum. Haberi ben götürürüm. Senin bu arada yapacak daha iyi şeylerin olmalı.”

Laurie karşı çıkacak oldu, ama durdu. Bu adam zaten Elvandar’a gidiyorsa, kendisi neden gitsindi ki? Bu, zaman kaybı olurdu.

Laurie başıyla onayladı. Adam kıs kıs güldü. “Neden geceyi burada geçirip dinlenmiyorsun? Suyun sesi dinlendirici, yağmur yağacak gibi de görünmüyor. Yarın da Prens’e dön ve ona haberi Elvandar’a götürdüğünü söyle. Kraliçe ve Tomas ile konuştun, onlar da Prens’in isteklerine uyacaklar. Taş Dağı’nın cüceleri de öyle. Lyam’a, elflerle cücelerin geleceklerini söyle. İçi rahat olsun, gelecekler.”

Laurie başıyla onayladı. Adamın söyledikleri son derece mantıklı geliyordu. Yabancı gitmek üzere döndü, sonra, “Bu arada,” dedi, “bence karşılaşmamızdan hiç söz etmemen en iyisi olacak.”

Laurie bir şey söylemeden, yabancının dediklerini olduğu gibi kabul etti. Adam gittikten sonra, artık Elvandar’dan dönüş yoluna koyulacağı ve mesajı yerine ulaştığı için müthiş bir rahatlık duydu.

Tören ormandaki sessiz bir açıklıkta yapıldı, Aglaranna ve Tomas, Tathar’ın önünde karşılıklı yemin ettiler. Aşk yeminlerini ederken, elflerde adet olduğu üzere yanlarında başka kimse yoktu. Tathar tanrılar adına onları kutsadı ve birbirlerine karşı olan görevlerini anlattı.

Tören sona erince Tathar, “Şimdi Elvandar’a dönün,” dedi, “artık bayram ve kutlama zamanı. Halkınıza mutluluk verdiniz, Kraliçem ve Prensim.”

Diz çöktükleri yerden kalkıp sarıldılar. Tomas geri çekilip, “Bugünün hatırlanmasını sağlayacağım, sevgilim,” dedi. Dönüp, ellerini ağzının yanına götürdü. Kadim elf dilinde, “Belegrouch! Belegrouch! Gelin yanımıza,” diye haykırdı.

Toprağı döven toynakların sesleri duyuldu. Beyaz atlardan oluşan küçük bir sürü açıklığa girip onlara doğru koştular ve şaha kalkarak, Elf Kraliçesi ile eşini selamladılar. Tomas bir tanesinin sırtına atladı. Elf atı sessizce durdu ve Tathar, “Artık bizden biri olduğunu bundan daha iyi ispatlayamazdın,” dedi.

Aglaranna ve Tathar atlara binip, Elvandar’a döndüler. Ağaç-şehirden göründükleri anda, bir araya toplanmış olan elflerden muazzam bir tezahürat yükseldi. Elf atlarına binen Kraliçe ile Prens Eşi’nin görüntüsü, Tathar’ın da dediği gibi, Tomas’ın Elvandar’daki yerinin tescillenmesiydi.

Şenlikler saatler boyu sürdü, Tomas herkesin mutluluğunu paylaştığını görüyordu. Konsey salonuna ikinci bir taht konularak Tomas’ın yeri tasdik edildiği için, Aglaranna artık yanında oturuyordu. Dışdünyalılara karşı nöbet tutanlar hariç tüm elfler karşılarına geçerek bağlılık yemini ediyor, onlara mutluluklar diliyorlardı. Cüceler de tebriklerini sunuyor ve Elvandar ormanlarının açıklıklarını gürültülü şarkılarıyla doldurarak, şenliklere yürekten katılıyorlardı.

Kutlamalar, gecenin ilerleyen saatlerine kadar devam etmişti. Tomas bir anda gerildi. Sanki soğuk bir rüzgâr geçmişti. Bir terslik olduğunu sezen Aglaranna, koluna yapıştı. “Ne oldu, kocam?”

Tomas gözlerini boşluğa dikti. “Tuhaf... bir şey... geçen gece olduğu gibi: umut verici, ama üzücü.”

Birdenbire Elvandar’ın aşağısındaki açıklığın ucundan bir bağırış duyuldu. Kutlama seslerini bölmüş, ama ne söylediği anlaşılmamıştı. Tomas kalkıp, yanında Aglaranna ile dev platformun kenarına geçti. Aşağıya bakınca, nefes nefese kaldığı her halinden belli olan bir elf gözcüsü gördü. “Neler oluyor?” diye bağırdı Tomas.

“Lordum,” diye geldi cevap, “dışdünyalılar -çekiliyorlar.”

Tomas olduğu yere çakılmıştı. Bu basit sözcükler, bir darbe gibi çarpmıştı onu. Aklı, Tsuranilerin bunca yıllık savaştan sonra çekilmelerini kavrayamıyordu. Titreyerek kendine geldi. “Ne tarafa doğru? Düzenli mi hareket ediyorlar?”

Gözcü başını iki yana salladı. “Hayır, lordum, mevzilenmiyorlar. Rahat, ağır ağır hareket ediyorlar. Askerleri moralsiz görünüyor. Crydee boyunca kurdukları tüm kampları toplayıp, doğuya dönüyorlar.” Nöbetçinin yukarıya bakan yüzünde şaşkın, ama neşeli bir anlayış görülüyordu. Çevresindekilere baktı ve gülümseyerek sadece, “Gidiyorlar,” dedi.

İnanılmaz bir mutluluk tezahüratı koptu, birçokları açıkça ağlıyorlardı, görünüşe bakılırsa, savaş nihayet sona ermişti. Tomas dönünce, karısının yüzünde gözyaşları gördü. Ona sarıldı ve bir an sessizce durdular. Bir süre sonra Elvandar Kraliçesi’nin yeni Prens Eşi, yanında duran Calin’e, “Peşlerinden iz sürücüler gönderin, bir numara olabilir,” dedi.

“Gerçekten öyle mi düşünüyorsun, Tomas?” dedi Aglaranna.

Tomas başını hayır anlamında salladı. “Yalnızca emin olmak istiyorum, ama içimden bir ses, bunun gerçekten son olduğunu söylüyor. Hissettiğim, barış umuduyla yenilgi üzüntüsünün bir karışımıydı.”

Aglaranna yanağına dokununca Tomas, “Krallık kampına haberci yollayıp, Lord Borric’e olanları soracağım,” dedi.

“Barış yapılıyorsa, haber gönderecektir,” dedi Kraliçe.

Tomas ona baktı. “Doğru. O halde, bekleyeceğiz.” Yüzlerce yaşında olmasına rağmen, hâlâ ergen bir kız kadar güzel olan yüzüne baktı. “Bugün, iki kere kutlanan bir gün olarak hatırlanacak.”

Macros Elvandar’a geldiğinde ne Tomas, ne de Aglaranna şaşırmadı, efsuncunun ilk ziyaretinin ardından ikisi de yaptıklarına artık şaşırmaz olmuşlardı. Bir anda açıklığı çevreleyen ağaçların arasından belirmiş ve ağaç-şehire doğru gelmişti.

Macros Kraliçe ile Tomas’ın karşısına geldiğinde, Longbow da dahil olmak üzere tüm saray toplanmıştı. Eğilip selam vererek, “Kraliçem, size ve eşinize selamlar,” dedi.

“Hoşgeldin, Kara Macros,” dedi Kraliçe. “Dışdünyalıların çekilmelerinin sırrını açıklamaya mı geldin?”

Macros değneğine yaslanarak başıyla onayladı. “Haberler getirdim.” Sözcüklerini dikkatle seçerek konuştu. “Şunu bilin ki, hem Kral, hem de Crydee Lordu öldüler. Veliaht artık Lyam.”

Tomas Martin’i fark etti. Avcıustası’nın yüzü kireç gibiydi. İfadesinden bir şey belli olmasa da Tomas, Martin’in bu haber karşısında yıkıldığını anlamıştı. Tomas Macros’a döndü. “Kral’ı tanımazdım, ama Dük iyi bir adamdı. Bu haberi duyduğuma üzüldüm.”

Macros, Martin’e yaklaştı. Martin efsuncuyu süzüyordu, onunla daha önce karşılaşmamış olsa da ününü duymuş, Arutha’dan adasındaki karşılaşmalarını, Tomas’tan da Tsuranilerin Elvandar’ı işgalleri sırasındaki müdahalesini dinlemişti. “Sen, Martin Longbow, bir an önce Crydee’ye gitmelisin. Orada Prenses Carline ve Prenses Anita ile Krondor’a yelken açacaksın.” Martin ağzını açmak üzereydi ki, Macros elini kaldırdı; saraydakiler nefes alıyormuşçasına dondular. Macros fısıltıya yakın bir sesle, “Baban son anda senin adını sevgiyle andı,” dedi. Eli indi ve her şey eski haline döndü.

Martin endişelenmemiş, aksine, efsuncunun sözleri karşısında büyük bir ferahlama hissetmişti; o sözleri başka kimsenin duymadığını biliyordu.

“Şimdi daha hoş haberler,” dedi Macros. “Savaş sona erdi. Lyam ve Ichindar yirmi gün içinde buluşup, bir barış antlaşması imzalayacaklar.”

Sarayda bir tezahürat koptu, yukarıdakiler bağırarak haberi aşağıdakilere de duyurdular. Az sonra tüm elf ormanları coşkuyla yankılanıyordu. Dolgan gözlerini ovuşturarak tekrar konseye girdi. “Bu da nesi? Tam kestirdiğim sırada bir kutlama daha mı? Neredeyse burada istenmediğimizi düşüneceğim.”

Tomas bir kahkaha attı. “Öyle bir şey yok, Dolgan. Kardeşlerini topla da kutlamamıza katılın. Savaş sona erdi.”

Dolgan piposunu çıkarıp, platformun kenarına vurarak içindeki yanmış tütün artıklarını temizledi. “Nihayet,” diyerek kesesini açtı. Dönüp, piposunu dolduruyormuş gibi yaptı, Tomas da cüce şefinin yüzündeki yaşları görmezden geldi.

Arutha büyük salonda tek başına, babasının tahtında oturuyordu. Elinde, erkek kardeşinden gelen ve defalarca okuduğu mesajı tutuyor, babalarının gerçekten ölmüş olduğunu içine sindirmeye çalışıyordu. Acısı büyüktü.

Carline haberleri sakin karşılamıştı. Düşünceleriyle baş başa kalmak için, kalenin yanındaki sessiz bahçeye gitmişti.

Arutha’nın aklından birbiri ardına düşünceler geçiyordu. Babasının onu ilk kez ava götürüşünü, bir başka avdan ise yanında Martin Longbow ile dönüşünü ve babasının durmadan onun avladığı koca geyikten söz edişini hatırladı. Annesinin öldüğünü öğrendiği zamanki acısını da belli belirsiz hatırlıyordu, ama bu zamanın küllendirdiği, uzak bir anıydı. Birdenbire, babasının Kral’ın sarayında öfkelenişinin görüntüsü gözlerinin önünde canlandı ve Arutha ağır ağır bir of çekti. “Nihayet,” dedi kendi kendine, “dilediklerinin büyük bir kısmı gerçekleşti, Baba. Rodric öldü, Guy da onurunu yitirdi.”

“Arutha?” dedi salonun diğer ucundan gelen bir ses.

Arutha başını kaldırdı: Kapıya giden yolun gölgeleri arasından Anita belirdi, saten terlikli ayakları salonda yürürken hiç ses çıkarmıyordu.

Düşüncelere dalınca, Arutha onun girdiğini fark edememişti. Akşam, salonu kesif bir karanlığa boğduğu için, Anita küçük bir fener taşıyordu. “Hizmetçiler seni rahatsız etmek istemediler, ama ben karanlıkta seni göremedim,” dedi. Onu görmek Arutha’nın hoşuna gitmiş, geldiğine sevinmişti. Anita, Arutha’nın tanıdıkları arasında, sakin ve durgun mizacının ötesini görebilen ilk kişiydi. Ruh hallerini, kendisini çocukluğundan beri tanıyanlardan bile daha iyi anlıyor ve onu rahatlatacak doğru sözcükleri bularak neşelendiriyordu.

Cevap vermesine fırsat bırakmadan, “Haberi duydum, Arutha,” dedi. “Çok üzüldüm.”

Arutha ona gülümsedi. “Daha kendi babanın ölümünün acısı geçmeden, benim acımı paylaşıyorsun. Çok iyisin.”

Erland’ın ölüm haberini, bir hafta önce Krondor’dan gelen bir gemi getirmişti. Anita başını salladı, yumuşak, kızıl saçları yüzünün etrafında dalgalanıyordu. “Babam yıllardır çok hastaydı. Bizi ölümüne hazırladı. Zindana atıldığında da, bunun olacağı kesin sayılırdı. Krondor’dan ayrılırken bunu biliyordum.”

“Yine de güçlüsün. Umarım ben de buna dayanabilirim. Yapılacak öyle çok şey var ki.”

Kız usulca konuştu. “Bence bilge yöneticiler olacaksınız, Lyam Rillanon’da, sen de Krondor’da.”

“Ben mi? Krondor’da mı? Bunu düşünmemeye çalışıyordum.”

Kız yanına, sarayda Carline’in babasının yanında oturduğu tahta oturdu. Uzanıp elini, Arutha’nın tahtın kolunda duran elinin üzerine koydu. “Düşünmelisin. Lyam’dan sonra, tacın Veliahtı sensin. Veliahtın makamı da, Krondor Prensliği’dir. Orayı yönetecek senden başkası yok.”

Arutha huzursuzlanmıştı. “Anita, ben hep günün birinde orta halli bir kalenin kontu olmayı ya da Sınır Baronları’ndan birinin ordularında subay olarak bir kariyer yapmayı düşündüm. Yöneticilik aklımdan bile geçmedi. Crydee Dükü olmayı bile hoş karşılayacağımı söyleyemem, hele ki Krondor Prensliği’ni. Ayrıca, Lyam’ın evleneceğine de eminim -kızların gözleri hep onun üzerindedir, Kral olunca da bir tanesini seçer muhakkak. Bir oğlu olunca da, çocuk Krondor Prensi olacaktır.”

Anita başını sertçe salladı. “Hayır, Arutha. Şu anda yapılması gereken çok iş var. Batı Krallığı’nın güçlü bir ele ihtiyacı var, senin eline. Bir başka Vali gelecek olursa güven kazanamaz, çünkü her lord, adı geçen diğerlerinden kuşkulanır. Bu, sen olmalısın.”

Arutha genç kadını süzdü. Crydee’de geçirdiği beş ay boyunca onunla giderek daha ilgilenir olmuş, ama bir arada oldukları zaman doğru sözcükler bir türlü gelmemiş, duygularını ifade edememişti. Anita her gün biraz daha güzel bir kadına dönüşüyor, çocukluktan biraz daha çıkıyordu. Hâlâ küçüktü ve bu Arutha’yı rahatsız ediyordu. Savaş devam ettiği sürece, Anita’nın o gece Deniz Kırlangıcı’nda açıkladığı, babalarının olası bir evlilik hakkındaki planlarını aklına getirmemişti. Artık barış yapılıyordu ve bu mesele bir anda Arutha’nın karşısına dikilmişti.

“Anita, söylediğinde doğruluk payı var, ama tahtta senin de hakkın var. Babanın evliliğimiz hakkındaki planının, senin Krondor tahtındaki hakkını güçlendirmek için olduğunu söylememiş miydin?”

Kız iri, yeşil gözleriyle ona baktı. “O, Guy’ı şaşırtmak için bir plandı. Rodric bir veliaht bırakmadan ölecek olursa, babanın ya da erkek kardeşinin taç üzerindeki haklarını güçlendirmek içindi. Artık o planlara uymana gerek kalmadı.”

“Krondor’un başına geçecek olursam, ne yapacaksın?”

“Annemle benim başka mülklerimiz var. Gelirimizle pekâlâ geçinebileceğimize eminim.”

İçindeki duygularla mücadele eden Arutha, ağır ağır konuştu. “Bunu iyice düşünüp değerlendirecek zamanım olmadı. Krondor’a son gittiğimde, şehirler hakkında ne kadar az şey bildiğimi fark ettim, yönetmek konusunda ise ondan da azını.

“Sen bu tür işlerden anlayacak şekilde yetiştirilmişsin. Ben... ben yalnızca ikinci oğuldum. Eğitimim yetersiz.”

“Hem burada, hem de Krondor’da sana danışmanlık yapacak birçok değerli adam var. Olanları iyi değerlendiriyorsun, Arutha, yapılması gereken şeyi görme yeteneğin ve harekete geçecek cesaretin var. Krondor’a iyi bir Prens olursun.”

Kalkıp, Arutha’yı yanağından öptü. “Kardeşine en iyi şekilde nasıl hizmet edeceğini düşünecek zamanın var, Arutha. Bu yeni sorumluluğun seni ezmesine izin verme.”

“Deneyeceğim. Yine de, yanımda olduğunu bilirsem kendimi daha iyi hissederim -yani senin ve annenin,” diye ekledi apar topar.

Kız sıcak bir ifadeyle gülümsedi. “Tavsiyemize ihtiyaç duyacak olursan, yakınında olacağız, Arutha. Büyük olasılıkla Krondor yakınındaki tepelerde bulunan malikânemizde kalırız, saraydan atla yalnızca birkaç saat uzaktadır. Bildiğim tek yurt Krondor, Annem de genç kızlığından beri başka bir yer görmemiş. Bizi görmek isteyecek olursan emretmen yeter, saraya gelmekten mutlu oluruz. Sen de makamının sorumluluklarından biraz olsun kaçmak istersen, kapımız her zaman açık.”

Arutha kıza gülümsedi. “Sanırım düzenli olarak ziyaretçiniz olacağım, umarım sizleri bıktırmam.”

“Asla, Arutha.”

Tomas platformda yalnız başına durmuş, dalların arasından yıldızları izliyordu. Elf duyuları ona, arkadan birinin yaklaştığını söylüyordu. Başıyla efsuncuyu selamladı. “Ben henüz yirmi beş yıldır yaşıyorum, Macros, ama çağların anılarını taşıyorum. Tüm yetişkin yaşamında savaşta geçti. Bir düş gibi.”

“Bu düşü bir kâbusa dönüştürmeyelim.”

Tomas efsuncuyu süzdü. “Ne demek istiyorsun?”

Macros bir süre hiçbir şey söylemedi, Tomas da sabırla konuşmasını bekledi. Efsuncu nihayet konuştu. “Yapılması gereken bir şey var, Tomas, bu savaşı bitirmek de sana düşüyor.”

“Sözcüklerinin tonu hoşuma gitmedi. Savaşın sona erdiğini söylediğini sanıyordum.”

“Lyam ile İmparator’un buluşacakları gün, elfler ile cüceleri meydanın batısında mevzilendirmen gerek. Hükümdarlar meydanın ortasında buluştukları anda, ihanet olacak.”

“Ne ihaneti?” Tomas’ın öfkesi yüzünden belli oluyordu.

“Daha fazlasını söyleyemem, yalnızca şunu bil ki, Ichindar ve Lyam oturdukları anda, tüm kuvvetlerinle Tsuranilere saldırmalısın. Midkemia tamamen yok olmaktan ancak bu şekilde kurtulabilir.”

Tomas’ın yüzünden kuşkulu bir ifade geçti. “Fazla bir şey vermeyen biri için çok şey istiyorsun.”

Macros doğrularak değneğini, asasını tutan bir hükümdar gibi bir yanına aldı.

Koyu gözleri kısıldı ve kaşları, kemerli burnunun üzerinde birleşti. Sesi sertleşmedi, ama sözcükleri öfkeyle alev alevdi. Karşısında Tomas bile huşuya yakın bir hisse kapıldı.

“Fazla mı!” dedi dişlerinin arasından. “Sana her şeyi veren benim, Valheru! Yıllarca süren çalışmaların sonucunda buradasın. Hayatımın hiç bilemeyeceğin kadar uzun bir kısmı, senin gelişine hazırlanmakla geçti. Rhuagh’ı yenip, sonra da onun dostluğunu kazanmasam, Mac Mordain Cadal madenlerinden asla sağ çıkamazdın. Ashen-Shugar’ın zırhını ve kılıcını hazırlayan, yüzyıllar sonra senin bulman için Tholin’in Şahmerdanı ile ejderhaya olan hediyemin yanına bırakan bendim. Seni bu yola sokan bendim, Tomas. Yıllar önce sana yardıma gelmesem, Elvandar şimdi bir harabe olurdu. Senin için çalışanların yalnızca Tathar ve Elvandar’ın diğer Efsunörücüleri olduğunu mu sanıyorsun? Son dokuz yıldaki yardımlarım olmasa, ejderhanın armağanlarının etkisi altında çoktan yok olmuş olurdun. Ancak benim yapabileceğim müdahale olmadan, böylesine kadim ve güçlü bir büyü karşısında hiçbir insanoğlu dayanamazdı. O düş gezileriyle geçmişe doğru sürüklendiğinde, seni bugüne döndüren, aklını başına getiren bendim.” Efsuncunun sesi yükseldi. “Sana Ashen-Shugar’ı etkileyecek gücü veren bendim! Sen benim aracımdın!” Tomas, efsuncunun sözlerindeki kontrollü öfke karşısında geriledi. “Hayır, Tomas, sana fazla bir şey vermedim. Sana her şeyi verdim!”

Tomas, Mac Mordain Cadal’da zırhı giydiğinden beri ilk kez korkuyu tattı. Bir anda sihirbazın ne kadar büyük bir gücü olduğunu ve Macros’un canı isterse, kendisini küçük bir ısırgan böcekmişçesine ezebileceğini, benliğinin en temel dokusunda hissetmişti. Sesinde kontrollü bir korkuyla, “Kimsin sen?” diye sordu.

Macros’un öfkesi geçti. Bir kez daha değneğine yaslandı ve Tomas’ın korkuları, korkularına ait anılarıyla birlikte uçup gitti. Macros kıkırdayarak, “Zaman zaman kendimi kaybediyorum,” dedi. “Beni bağışla.” Ardından yine ciddileşti. “Bunu senden bir minnet borcu olarak istemiyorum. Yaptıklarım yapılmıştır, bana bir borcun yok. Ama şunu bil: Hem Ashen-Shugar denilen yaratık, hem de Tomas adlı çocuk, bu dünya için sonsuz bir sevgiyi paylaşıyorlardı; ne birbirlerini, ne de birbirlerinin hislerini anlayamasalar da, her biri bu sevgiyi kendince duyuyordu. Sen ise, yurt sevgisine her iki açıdan da sahipsin: Valheru’nun koruma ve kontrol etme arzusu ve kaleden gelen çocuğun besleyip yeşertme arzusu. Ama sana verdiğim bu görevi başaramayacak olursan, zamanı geldiğinde gerekli kararlılığı gösteremezsen, acı bir mutlakiyetle bil ki, üzerinde durduğumuz bu dünya kaybolacak, bir daha anılmamak üzere. En kutsal yemini ederim ki, gerçek budur.”

“O halde söylediğin gibi yapacağım.”

Macros gülümsedi. “Öyleyse karına dön, Elvandar’ın Prens Eşi, ama zamanı gelince de, ordun yerini alsın. Ben Taş Dağı’na gideceğim, Harthom ile askerleri de sana katılacaklar. Her kılıç ve savaş gürzüne ihtiyaç var.”

“Seni tanıyacaklar mı?”

Macros Tomas’a baktı. “Kuşkun olmasın, Elvandarlı Tomas, beni çok iyi tanıyacaklar.”

“Elvandar’ın tüm kuvvetlerini toplayacağım, Macros.” Sesinde acı bir ton belirdi. “Ve bu savaşı sonsuza dek sona erdireceğiz.”

Macros değneğini savurdu ve gözden kayboldu. Tomas uzunca bir süre yalnız başına bekledi, içinde yeni beliren bir korkuyla savaşıyordu, bu savaşın sonsuza dek süreceğine dair bir korku.

14

İHANET

Ordular yüz yüze durmuşlardı.

Yıllanmış askerler, açık vadi arazisinin karşı yakalarından birbirlerini süzüyorlardı; dokuz yılı aşkın süredir savaştıkları bir düşmanın yanında kendilerini rahat hissetmeye pek de hazır değillerdi. Her iki taraf da, Krallık’ın soylularını ve İmparatorluk’un klanlarını temsil eden şeref birliklerinden oluşuyordu. İki tarafın sayısı da bin adamdan fazlaydı. Tsurani istila ordusunun son kalanları da şimdi gediğe girip Kelewan’a dönüyorlar, geride yalnızca İmparator’un onur birliğini bırakıyorlardı. Krallık ordusunun kampları ise, vadiye açılan iki geçidin ağzında hâlâ duruyordu ve antlaşma imzalanana dek de geri çekilmeyeceklerdi. Yeni oluşan güven duygusuna ihtiyatla yaklaşılıyordu.

Vadinin Krallık tarafında Lyam beyaz bir savaş atının üzerinde, İmparator’un gelmesini bekliyordu. Yanında da Krallık’ın soyluları atlarının üzerinde bekliyorlardı, zırhları temizlenip cilalanmıştı. Özgür Şehirler’in milisleri ve Natalli Korucular da yanlarındaydılar.

Arazinin karşı yakasından borazan sesleri duyuldu ve gedikten çıkan İmparator’un heyeti göründü. Heyet Tsurani birliklerinin başına doğru ilerlerken, sancakları hafif rüzgârla dalgalanıyordu.

İki hükümdarın arasındaki yüzlerce metrelik yolu yürümeye başlayan haberciyi bekleyen Prens Lyam, yanında at üzerinde duranlara döndü. Pug, Kulgan, Meecham ve Laurie, Krallık’a yaptıkları hizmetlerden ötürü şeref yerlerini almışlardı. Kont Vandros ve önde gelen birçok subay daha yakınındaydılar. Lyam’ın hemen yanında ise, heyecanla kıpırdanıp duran kestane rengi bir savaş atının üzerindeki Arutha vardı.

Pug etrafına bakınınca, kaderlerinde çok önemli bir yer tuttuğu iki büyük devletin tüm sembollerinin görüntüsü karşısında sersemletici bir hisse kapıldı. Açık arazinin karşı tarafında İmparatorluk’un, her biri tanıdık olan güçlü ailelerinin sancaklarını görebiliyordu: Kedalar, Oaxatucanlar, Minwanabiler ve diğerleri. Ardında ise batıdaki Crydee’den, doğudaki Ran’a kadar Krallık’taki tüm dükalıkların sancakları dalgalanıyordu.

Kulgan eski öğrencisinin bakışlarının dalıp gittiğini fark etti ve elindeki uzun değneği omzuna dokundurdu. “İyi misin?”

Pug döndü. “İyiyim. Yalnızca bir an anılara dalıp kendimi kaybettim. Bu günü görmek, bir bakıma çok tuhaf. Savaşta her iki taraf da katı birer düşmandı, benimse her iki ülkeyle de bağlarım var. Henüz keşfedilecek duygularım olduğunu anlıyorum.”

Kulgan gülümsedi. “İç gözlem için bol bol zamanın olacak. Belki Tully ve ben de yardımcı olabiliriz.” İhtiyar rahip barış toplantısını kaçırmak istememiş, zorlu yolculukta Arutha’ya eşlik etmişti. Ancak eyer üzerinde geçen on dört günün bedeli ağır olmuştu ve şu anda Lyam’ın çadırında hasta yatıyordu. Yine de kraliyet heyetine eşlik etmeye kararlı olduğundan, çadırda kalması için Lyam’ın emir vermesi gerekmişti.

Tsurani habercisi Lyam’ın önüne gelmişti. Tam bir eğilişle selam verdikten sonra, Tsurani dilinde bir şeyler söyledi. Pug, tercüme etmek üzere atıyla öne çıktı. “Diyor ki, ‘Doksanbirinci İmparator, Cennetin Işığı ve tüm Tsuranuanni halklarının Hükümdarı olan Majesteleri İmparator Ichindar, Krallık olarak bilinen toprakların hükümdarı olan, Sayın Majesteleri Prens Lyam biraderine sevgilerini sunuyor. Prens kendisinin vadinin ortasında ona katılma teklifini kabul edecek mi acaba?’ ”

Lyam, “Ona de ki,” dedi, “ben de sevgilerimi yolluyorum ve kararlaştırılan yerde onunla buluşmaktan memnuniyet duyacağım.” Pug söylenenleri, Tsuranilere uygun bir resmiyet içinde tercüme etti ve haberci yine tam bir eğilişle selam vererek, kendi hatlarına döndü.

İmparator’un tahtırevanının taşınmaya başladığını gördüler. Lyam, muhafızlarının da kendisine eşlik etmelerini işaret etti ve onlar da vadi zemininin ortasında İmparatorla buluşmak üzere hareket ettiler. Pug, Kulgan ve Laurie de şeref muhafızlarıyla birlikte geliyorlardı; Meecham ise askerlerin yanında kalmıştı.

Buluşma yerine ilk gelen taraf olan Krallık atlıları, imparatorluk tarafının yaklaşmasını beklediler. Tahtırevan, boy ve görünümlerinin birbirine yakınlığına göre seçilmiş yirmi kölenin sırtında taşınıyordu. Ağır, altın işlemeli tahtırevanı taşımakta zorlanan iri kasları gerilmişti. Son derece değerli ve güzel taşlarla bezenmiş, altın kakmalı ahşap desteklerden beyaz tüller sarkıyordu. Nadir altın ve değerli taşlar güneş ışınlarını yansıtıyor, pırıl pırıl parlıyorlardı.

Tahtırevanın ardından, İmparatorluk’un en güçlü ailelerinin temsilcileri, Savaş Şefleri geliyorlardı. Beş kişiydiler, her aileden yeni Savaş Lordu adayı olarak bir kişi vardı.

Tahtırevan indirildi ve Tsuranuanni halklarının İmparatoru olan Ichindar dışarı çıktı. Tsuranuanni ölçülerine göre paha biçilmez, altın bir zırh giymişti. Başında, aynı metalle kaplanmış, sorguçlu bir miğfer vardı. Kendisini karşılamak üzere atından inmiş olan Lyam’a yaklaştı. Tercümanlık yapacak olan Pug da atından inip, iki hükümdarın yanına gitti. İmparator onu başıyla selamladı.

Lyam ve Ichindar birbirlerini süzdüler, ikisi de diğerinin gençliği karşısında şaşırmış gibiydi. Ichindar, yeni Veliaht’tan yalnızca üç yaş büyüktü.

Lyam, İmparator’u dostluk ve barış umuduyla karşıladığını söyleyerek başladı. Ichindar da aynı şekilde karşılık verdi. Ardından Cennetin Işığı bir adım yaklaşıp elini uzattı. “Bildiğim kadarıyla sizde adet böyleymiş?”

Lyam, Tsuranuanni İmparatoru’nun elini sıktı. Bir anda gerginlik çözüldü ve vadinin her iki yanından da alkışlar yükseldi. İki genç hükümdar gülümsüyorlar, birbirlerinin elini sımsıkı tutuyorlardı.

“Bu iki halk için de uzun bir barışın başlangıcı olsun,” dedi Lyam.

“Barış Tsuranuanni için yeni bir şey,” diye cevap verdi Ichindar, “ama çabuk öğreneceğimize eminim. Yüce Konseyim, yaptıklarım yüzünden ikiye bölündü. Umarım ki, ticaret ve birbirimizden öğreneceklerimiz sayesinde kazanacağımız refah, bizleri birbirimize yaklaştırır.”

“Bunu ben de diliyorum,” dedi Lyam. “Ateşkesi pekiştirmek için, size bir armağan yaptırdım.” Bir işareti üzerine, Krallık hatlarından bir asker çıktı, ardından güzel bir siyah savaş atı getiriyordu. Atın sırtında altın işlemeli siyah bir eyer vardı ve eyerde, kabzası ve kını mücevherlerle bezenmiş, geniş bir kılıç asılıydı.

Ichindar atı biraz kuşkuyla süzdü, ama kılıcın işçiliğine hayran olmuştu. Koca kılıcı tartarak, “Beni onurlandırıyorsunuz, Prens Lyam,” dedi.

Ichindar dönüp muhafızlarından birine işaret etti ve adam bir sandığın getirilmesini emretti. İki köle sandığı getirip İmparator’un önüne koydular. Ngaggi ağacından oyulmuş, koyu ve güzel bir de cila vurulmuştu. Üzeri, Tsurani hayvan ve bitkilerinin yarım kabartmalarıyla süslenmişti. Her biri açık ve koyu tonlarla ustaca belirtilmişti, ayrıntıları âdeta gerçek gibiydi. Bu bile başlı başına güzel bir hediye sayılırdı ki, kapağı açıldı ve sandığın, her biri başparmaktan daha büyük olan, son derece zarif kesimli değerli taşlarla dolu olduğu görüldü, güneşin altında ışıl ışıl parlıyorlardı.

İmparator, “Yüce Konsey’i tazminat konusunda ikna etmek kolay olmadı,” dedi, “şu sıralarda ilişkilerimiz de pek iyi değil, ama bu olayı pekiştirecek bir armağana onlar bile karşı çıkmadı. Umarım bu, ülkemin neden olduğu zararın giderilmesine biraz olsun yardımcı olur.”

Lyam hafifçe eğilerek selam verdi. “Çok cömertsiniz, teşekkürler. İçecek bir şeyler almak için bana katılır mısınız?” İmparator onayladı ve Lyam,. bir köşk çadırın kurulmasını emretti. Bir düzine asker dörtnala gelip atlarından indiler. Birçoğu direkler ve rulolar halinde malzemeler taşıyorlardı. Kısa sürede büyük, tek taraflı bir köşk çadırı dikilmişti. Tentenin altına sandalyeler ve bir masa yerleştirildi. Diğer askerler de şarap ve yiyecekler getirip, masanın üzerine koydular.

Pug İmparator, Arutha da ağabeyi için geniş minderli birer sandalye çektiler. İki hükümdar da oturdular, Ichindar, “Bu, tahtımdan çok daha rahat,” dedi. “Bir minder yaptırmalıyım.”

Şaraplar koyuldu ve Lyam ile İmparator kadeh kaldırdılar. Ardından, barışa kadeh kaldırılması önerildi. Orada bulunan herkes buna içti.

Ichindar Pug’a döndü. “Yüce, anlaşılan bu buluşmamız, çevremizdekiler için son buluşmamızdan daha yararlı olacak.”

Pug başını eğdi. “Buna eminim, Majesteleri. Umarım İmparatorluk Oyunları’nda verdiğim rahatsızlık bağışlanmıştır.”

İmparator kaşlarını çattı. “Rahatsızlık mı? Daha ziyade bir yıkım demek gerek.”

Pug söylenenleri diğerleri için tercüme ederken, Ichindar acı acı gülümsedi. “Bu Yüce, İmparatorluğuma birçok yenilik getirdi. Korkarım ki yaptıklarının sonucunu, adı unutulduktan çok uzun süre sonra bile görmeye devam edeceğiz. Yine de, bu geçmişte kaldı. Şimdi geleceğe bakalım.”

İki hükümdar, dünyaları arasında bir ilişki kurmanın en iyi yolu üzerinde tartışmaya koyulurlarken, her iki kampın şeref konukları köşk çadırında bekliyorlardı.

Tomas köşk çadırını izliyordu. Calin ve Dolgan her iki yanında bekliyorlardı. Arkalarında iki binden fazla elf ve cüce hazır bekliyordu. Vadiye Kuzey Geçidi’nden girmiş, toplanmış olan Krallık kuvvetlerinin yanından geçmişlerdi. Açıklığın çevresini dolaşıp, olanları açıkça izleyebilecekleri batı ormanlarında buluşmuşlardı.

Tomas yoldaşlarına, “Bir hile belirtisi göremiyorum,” dedi.

İkinci bir cüce, Taş Dağlı Harthom, onlara yaklaştı. “Evet, elf çocuğu. Efsuncunun uyarısına rağmen, her şey sakin görünüyor.”

Birdenbire arazinin karşı tarafında bir ısı dalgalanması belirip, görüşleri dalgalanıp bulanır gibi oldu; ardından Tomas ve diğerleri, Tsurani askerlerinin silahlarını çektiklerini gördüler.

Tomas arkasındakilere dönüp, “Hazır olun!” dedi.

Bir Krallık askeri atıyla köşk çadırına doğru yaklaştı. Tsurani lordları ona kuşkuyla baktılar, o ana dek çadıra yaklaşan askerler yalnızca yiyecek ve içecek getirenler olmuştu.

Adam, “Majesteleri!” diye bağırdı. “Tuhaf bir şeyler oluyor.”

“Ne?” dedi Lyam, adamın telaşlı halinden rahatsız olmuştu.

“Bulunduğumuz yerden, ormanlardan batıya doğru ilerleyenler olduğunu görebiliyoruz.”

Lyam ayağa kalkınca, ağaçların yanında hareket eden figürler gördü. Bir an sonra, Pug konuşulanları İmparator’a tercüme ederken Lyam, “Bunlar cüceler ve elfler olmalı,” dedi. Ichİndar’a döndü. “Elf Kraliçesi ve cüce Savaş Şefleri’ne de barış haberini göndermiştim. Onlar yaklaşıyor olmalılar.”

İmparator, Lyam’ın yanına gelip, ormanı inceledi. “Neden ağaçların arasında duruyorlar? Neden saklanıyorlar?”

Lyam atlıya döndü. “Git ve ağaçların arasındakilere yanımıza gelmelerini söyle.”

Muhafız söyleneni yaptı. Ormana kadar olan yolun yarısını almıştı ki, ağaçların arasından bir haykırış koptu ve yeşiller giymiş elflerle zırhlı cüceler koşarak ileri fırladılar. Savaş çığlıkları ve haykırışlar her yanı sardı. Ichindar koşarak yaklaşan figürlere şaşkınlıkla baktı. Adamlarının çoğu silahlarını çekmişlerdi. Tsurani hatlarından bir asker koşarak köşk çadırına yaklaştı ve, “Majesteleri, mahvolduk,” diye bağırdı. “Bu bir tuzak!”

Tüm Tsuraniler silahlarını çekip gerilediler. Ichindar, “Siz barış antlaşmalarını böyle mi yaparsınız?” diye bağırdı. “Sözler verirken, bir yandan da hain planlar yaparak?”

Lyam ne söylediğini anlamamıştı, ama ses tonundan ne demek istediği anlaşılıyordu. Pug’ın koluna yapışarak, “Ona bununla bir ilgim olmadığını söyle!” dedi.

Pug çadırın etrafını saran patırtıda sesini yükseltmeye çalıştı, ama Tsurani soyluları Cennetin Işığı’nın çevresini sararak geriliyorlar, Tsurani saflarındaki askerler de Ichindar’ın korumasına katılmak için koşuyorlardı.

Tsurani askerleri yaklaşırlarken Lyam, “Geriye! Geriye, kendi saflarımıza!” diye bağırdı. Midkemialılar hemen atlarına bindiler.

Pug gürültünün içinde Ichindar’ın, “Seni hain, gerçek yüzünü gösterdin!” diye bağırdığını duydu. “Tsuranuanni, onuru olmayanlarla asla anlaşma yapmaz. Krallığınızı yerle bir edeceğiz!” •

Elflerle cücelerin Tsurani askerleriyle çarpışmaya girmeleriyle birlikte savaş sesleri yükseldi. Lyam ve diğerleri de oturmuş, savaşa katılmak için bekleyen askerlerinin yanına doğru at sürdüler. Lyam dizginleri çekerken Lord Brucal, “Saldıralım mı, Majesteleri?” dedi.

Lyam başını salladı. “Bu ihanetin bir parçası olacak değilim.”

Karşısındaki manzaraya baktı. Elfler ve cüceler, Tsuranileri gedik makinesine geri sürüyorlardı. İmparator ve muhafızları bir daire çizerek çarpışmadan kaçınıyorlar, bin şeref muhafızını saldırganlarla aralarında tutuyorlardı. Kaçanların gedikte kayboldukları görülebiliyordu.

Bir an sonra gedikten Tsurani askerleri fırladı. Saldırganları karşılamak üzere ileri atıldılar. Çökmekte olan Tsurani hattı toparlandı, ardından da elflerle cüceleri geri püskürtmeye başladı.

Arutha atını Lyam’ınkinin yanına sürdü. “Lyam! Saldırmalıyız. Elflerle cüceler fazla dayanamazlar. O gediğin diğer tarafında, yalnızca bir adım ötede on bin Tsurani askeri var. Bu lanet savaşı sona erdirmeyi umuyorsan, o makineyi ele geçirmeli ve elimizde tutmalıyız.”

Pug kendi atını Lyam’ın bineğinin diğer tarafına yaklaştırdı. “Lyam!” diye bağırdı. “Arutha’nın dediğini yapmalısın.”

Genç Veliaht hâlâ kararsızdı. Pug sesini daha da yükseltti. “Şunu anlaman gerekiyor: Dokuz yıldır, İmparatorluk’un kudretinin yalnızca bir parçasını gördünüz, yalnızca Savaş Partisi klanına ait olanlarını. Şimdiye dek birçok gizli dostunuz vardı ve Krallık’a karşı büyük bir harekette bulunulmasına engel oluyorlardı. Şimdi ise bu ihanet, İmparatorluk’taki tüm klanların, emirlerine tartışmasız uyacakları tek adamı öfkelendirdi. Ichindar, her bir Tsuranuanni klanının saldırmasını emredebilir!

“Tüm cephelerde birden otuz binden fazla adamla hiç savaşmadınız. Yarın o otuz bin kişi bu vadiye geri dönebilir. Bir haftada sayıları iki katına çıkar.

Lyam, adamın nasıl bir güce sahip olduğunu bilmiyorsun. Bir yıl içinde karşımıza bir milyon adam ve bin büyücü çıkarabilir! Harekete geçmelisin!” Lyam gergin bir halde oturuyordu, yaşadığı anın acısı yüzünden belliydi. “Bize yardım edebilir misin?”

“Makineye ulaşmam için bir yol açabilirsen edebilirim, ama gediği kapatacak gücüm var mı, bilemiyorum. Başka güçlerim var, ama üzerimdeki şartlanmayı yenip İmparator’a karşı gelsem ve buradaki tüm adamları öldürsem bile bunun pek bir yararı olmaz, çünkü bir adım ötemizde daha büyük bir ordu var.”

Lyam başıyla onayladı. Ağır ağır Arutha’ya döndü. “Kuzey ve Güney geçitlerine atlı haberciler gönderin. Krallık Orduları silah başına.” Arutha dönüp bağırarak emri verdi ve atlılar, her iki geçide doğru da hızla yola koyuldular.

Lyam Pug’a döndü. “Yardım edebileceksen et, ama yol güvenli olana dek bekle. Bu dünyada sanatının tek ustası sensin.” Laurie, Meecham ve Kulgan’ı göstererek, “Onlar da savaştan uzak dursunlar,” dedi, “bu işte yerleri yok. Geride kal, eğer yenilecek olursak, sanatını kullanıp Krondor’a git. Carline ile Anita’nın doğuya, büyük amcaları Caldric’in yanına gitmeleri gerek, çünkü Tsuraniler Batıyı mutlaka ele geçirirler.” Kılıcını çekip, hareket emri verdi.

Bin atlı ileri çıktılar, hızla yol alırken subaylar safları düzgün tutmak için bağırarak emirler yağdırdıkça giderek hareketlenen çelik bir duvar gibiydiler. Ardından Lyam saldırı işareti verdi ve atlılar, safları dağılarak açıklığın öte yanındaki Tsuranilere saldırdılar. Tsuraniler atlıların gümbürtüsünü duydular ve birçoğu elflerle cüceleri bırakıp gerileyerek bir kalkan duvarı oluşturdular. Kraliyet atlıları duvarla çarpışırlarken Pug, Laurie, Meecham ve Kulgan onları izliyorlardı. Uzun mızraklar bükülüp kırılıyor, atların ve insanların çığlıkları duyuluyordu. Adamlar öldükçe kalkan duvarında açılmalar oluyor, ama başkaları fırlayıp boşlukları dolduruyordu, sonunda Krallık ordusu püskürtüldü. Lyam kuvvetlerini toplayıp bir kez daha saldırdı ve bu defa duvarı yıkmayı başardı.

Pug Tsurani kuvvetlerinin sağ kanadının, atlıların karşısında gerilediklerini görebiliyordu, ama İmparator askerlerini dengede tutuyor ve hattın merkezi dayanıyordu. Pug, Tsurani soylularının İmparator’a kaçması için yalvardıklarını, o kadar uzaktan bile görebiliyordu.

İmparator kılıcını çekmiş, bağırarak sağa sola emirler yağdırıyordu. Savaş meydanını terk etmeyi reddediyordu. Adamlarına sık bir çember oluşturtarak gedik makinesini koruyor, böylece Kelewan’dan bu vadiye başka adamlar da dönebiliyordu. Bakınca, gedikten giderek daha fazla sayıda adamın gelmeye başladığını gördü. Yakında, Krallık’ın küçük kuvvetini yenmeye yetecek sayıda adam gelmiş olacaktı.

Ayaklarının altında hafif bir titreşim hissetti, ardından Tsurani lordlarından biri, İmparator’a arkasını işaret etti. Ichindar, kuzeydeki ağaçların arasından yüzlerce atlının belirdiğini gördü. Lyam’ın çağrısına ilk cevap verenler, kuzey atlı birlikleri olmuştu. İmparator yeni gelen askerleri, bu yeni tehdidi karşılamak üzere kuzeye yönlendirdi.

Sol taraftan gelen bir bağırış, dönmesine neden oldu. Beyaz ve altın renkler içindeki uzun boylu bir savaşçı, Tsurani muhafızlarını buğday gibi biçerek, doğruca Cennetin Işığı’na yaklaşıyordu. Tüm Tsurani lordları onu engellemek için fırladılar. Bir klan Kuvvet Lideri yanında kaldı. İmparator’a doğru koşarak, “Majesteleri, gitmelisiniz,” dedi. “Ancak kısa bir süre dayanabiliriz. Sizi yitirirsek İmparatorluk yüreğini yitirmiş olur ve tanrılar bize sırt çevirir.”

İmparator onu itip geçmeye çalışırken, altın-beyaz renkli dev, bir Tsurani lordunu daha biçti. Subay, “Tanrılar affetsin,” diyerek kılıcının düz tarafını Ichindar’ın ensesine indirdi. İmparator yere yığılınca Kuvvet Lideri askerlere, onu gedikten taşımaları için bağırdı. “İmparator yaralandı! Onu güvenli bir yere götürün!” Askerler hiçbir şey sormadan mutlak hükümdarı kaldırıp, makineye taşıdılar.

Bir Hücum Kolu Lideri, Kuvvet Lideri’nin yanına koşarak, “Efendim, tüm lordlarımız öldürüldü!” diye bağırdı. Kuvvet Lideri, sayıları çok fazla olan Tsurani askerlerinin uzun boylu savaşçıyı gerilemeye zorladıklarını, ama daha önce İmparator’un yanında olan tüm küçük Savaş Şeflerini öldürmüş olduğunu gördü. Bir an dönüp bakınca, Ichindar’ı taşıyan muhafızların gediğin uzak ucunda gözden kaybolduklarını ve İmparator’un artık güvende sayıldığını gördü. Yitirecek başka zaman olmadığını anlayan Kuvvet Lideri; “Artık Kuvvet Komutanı benim!” dedi. “Sen de İkinci Komutan’sın, Kuzeye daha fazla adam!” Atlılar Kuzey Geçidi’nden dörtnala gelirlerken, adam hemen kuzey hattına daha fazla asker yollamak üzere fırladı.

Kuzeyden gelen hücum kolu, gök gürültüsünü andıran bir gümbürtüyle Tsurani mevzisine saldırdı. Alelacele dikilmiş kalkan duvarı dalgalandı, ama direndi. Kuvvet Komutanı çevresine bakındı ve yeterli takviye kuvvetleri gelinceye dek direnebilmeleri için dua etti.

Pug ve üç arkadaşı, kuzeyden gelenlerin kalkan duvarına çarpışını görüyorlardı. Mızraklar çarpışıyor, atlar düşüyor, ayaklar altında ezilen adamlar haykırıyorlardı. Duvar yine de direniyordu, Krallık kuvvetleri yeni bir saldırı için toparlanmak üzere çekildiler. Lyam’ın komutasındaki kuvvetler geri püskürtülüyorlardı; o da saldırıyı kuzeyden gelen saldırıyla koordineli olarak yapabilmek için geri çekilme emri vermişti. Batıda ise Tomas’ın idaresindeki elfler ve cüceler, Tsuranilerin tam ortasındaydılar ve onlara bir hayli güçlük çıkarıyorlardı, ama onlar da yavaş yavaş geri sürülüyorlardı.

Atlılar geri çekilince, Tsuraniler dikkatlerini elfler ile cücelere çevirdiler. Kuzey ve güney kalkan mevzilerinin arkasında olanlar yerlerini terk edip, batı kanadındaki yoldaşlarına yardıma koştular.

Bunu gören Meecham, “Elfler çekilmezlerse, Tsuraniler onları ezecek,” diye gözlemledi. Sanki söylediğini duymuşlar gibi, dört adam batı kuvvetlerinin çöküşüne şahit oldular. Elfler ve cüceler, elf okçularının koruması altında geri çekiliyorlardı.

Kulgan Pug’a, “Bu gecikme Tsuranilerin işine yarayacak," dedi. Tsurani askerlerinin gedikten bir sel gibi geldiklerini görebiliyorlardı. “Lyam bir sonraki saldırının ardından makineye erişemezse, biz zayıfladıkça Tsuraniler güçlenecek.”

“Onları ancak gediğin ağzına okçular yerleştirebilirse oyalayabilir,” dedi Pug. “Oradan gelecek düzenli bir ok yağmuru, onları bir tür set dikmeye yetecek kadar uzun süre oyalar. O zaman da onun çalışmasına engel olabiliriz.”

“Yok edilemez mi?” diye sordu Laurie. “Diğer yol çok riskli.”

Pug bir an sessiz kaldı. “Güçlerimin gediği yok etmeye yetip yetmeyeceğini bilemiyorum. Ama sanırım bunu denemenin zamanı geldi.”

Atını mahmuzlamak üzereyken, arkalarından bir ses çınladı: “Hayır!”

Hepsi birden döndüler ve arkalarında, daha bir an öncesine dek kimsenin olmadığı yerde, kahverengiler giymiş, elinde bir değnek tutan birini gördüler. “Bu iş için senin güçlerin bile yetmez, Yüce.”

“Macros!” diye bağırdı Kulgan.

Macros acı acı gülümsedi. “Daha önce de söylediğim gibi, en çok ihtiyaç duyulan, durumun en ciddi olduğu zamanda işte buradayım.”

“Ne yapılacak?” diye sordu Pug.

“Gediği kapatacağım, ama yardımına ihtiyacım var.” Dikkatini Kulgan’a çevirdi. “Görüyorum ki, vermiş olduğum asa hâlâ sende. Güzel. Atlarınızdan inin.”

Pug ye Kulgan atlarından indiler. Pug, Kulgan’ın elinden hiç düşürmediği asasının, Macros’un verdiği asa olduğunu unutmuştu.

Macros yaklaşıp, Kulgan’ın önünde durdu. “Asanın ucunu toprağa sıkıca göm.” Dönüp, kendi taşıdığı asayı Pug’a verdi. “Bu asa, diğerinin bir eşidir. Onu sımsıkı tut ve bu işi sağ olarak tamamlamak istiyorsan, elini bir an için bile gevşetme.” Az ilerideki çatışmaya baktı. “Belirlenen saat gelmek üzere, ama henüz değil. Dikkatle dinleyin, zaman azalıyor.” Pug’a, ardından da Kulgan’a baktı. “Bütün bunlar sona erdiğinde, gedik yok edilmiş olursa, adama dönün. Orada tüm olanların açıklamasını bulacaksınız, tabii bunlar sizi tatmin etmeyebilir de.” Yine acı bir ifadeyle gülümsedi. “Kulgan, eski öğrencini bir daha görmek istiyorsan, o asayı tüm gücünle tut. Pug’ı aklından çıkarma ve o asanın Midkemia toprağı ile temasının bir an için bile kesilmesine izin verme. Anlaşıldı mı?”

“Ya sen?” dedi Kulgan.

Macros sert bir tonla konuştu. “Benim güvenliğim beni ilgilendirir. Siz benim için endişelenmeyin. Bu dramada benim rolüm de, tıpkı sizinkiler gibi daha başından belirlenmişti. Şimdi izleyin.”

Dikkatlerini bir kez daha çarpışmaya verdiler. Krallık ordusunun kuzey kolu saldırdı; Lyam ve Tomas da kendi kuvvetlerine bu saldırıya katılma emri verdiler. Atlılar kalkan duvarına bir kez daha vurdular ve Tsurani hatları yıkıldı. Bir an için Krallık atlıları savaş alanına hakim olmuşlar, Tsuraniler içe doğru çökmüşlerdi. Sonra, binicilerinin altındaki atlara saldıran ya da binicileri atlarından inmeye zorlayan mızraklı piyadeler saldırının avantajını bozdukça, dengeler değişti. Gedik makinesinin çevresinde, savaşan figürlerden oluşan bir deniz vardı. Bir düzen, bir disiplin yoktu. Adamlar bir mevzi için değil, hayatta kalmak için savaşıyorlardı. Sertleştirilmiş tahta ve deriye vuran metal sesleri vadiyi doldurmuştu. İzleyiciler nereye baksalar kan akıyordu, ölümün sesi ise korkunçtu.

Macros Pug’a bakarak, “Zamanı geldi,” dedi. “Benimle gel.”

Pug, kahverengi cüppeli sihirbazın peşinden yürüdü. Macros’un asasını elinde sımsıkı tutuyor, kendilerini bekleyen şeyden sağ çıkmak için tek umudunun o olduğu yolundaki uyarıya inanıyordu. Çarpışmanın içinden geçtiler, sanki bir güç onları koruyordu. Defalarca bir asker vurmak üzere döndü, ama diğer yandan çıkan bir başkası onu engelledi. Atlar onları ezecek gibi oluyor, ama son anda başka tarafa dönüyorlardı. Âdeta önlerinde bir yol açılıyor, arkalarından da kapanıyordu.

Tsurani saflarından geri kalan yere yaklaştılar. Kalkanlılardan biri, bir atlının mızrağı karşısında düştü. Yerdeki cesedin üzerinden geçip, gediğin çevresindeki küçük, nispeten sakin çembere girdiler. Gedikten hâlâ akın akın asker boşanıyor, çember genişliyordu. Askerler yakın tarafa doğru koşarlarken, Macros ile Pug gediğin uzak tarafından platforma çıktılar. Askerler iki büyücünün farkında değil gibiydiler.

Macros, gediğin boşluğuna doğru adım attı. Pug da arkasından girdi. Kelewan’a çıkmayı beklerken, renksiz bir yerde kaldılar. Yön duygusu yoktu. Işıksız bir yerdi, ama karanlık değildi, yalnızca grinin farklı tonları vardı. Pug yalnız olduğunu fark etti, varlığının sona ermemiş olduğunu ancak kulağına gelen kendi kalp atışlarından anlıyordu. Usulca, “Macros?” dedi.

Macros’un sesini duydu: “Buradayım, Pug.”

“Seni göremiyorum.”

Bir kıkırdama duyuldu. “Göremezsin, çünkü ışık yok. Gördüğün şey, burada bir tür çıkış noktası bulabilmen için sanatımın bahşetmiş olduğu basit bir yanılsama. Yeterli hazırlık olmadan, senin muazzam güçlerin bile aklını korumana yetmez, Pug. Yalnızca şunu kabul et ki, insanoğlunun aklı, bu yerle başa çıkacak kadar donanımlı değil.”

“Burası neresi?”

“Burası, aradaki yer. Kaos Savaşları sırasında tanrılar burada mücadele ettiler, biz de işimizi burada yapacağız.”

“İnsanlar ölüyor, Macros. Acele etmeliyiz.”

“Burada zaman yoktur, Pug. Savaşanlarla kıyaslarsak, biz bir anın içinde donmuş durumdayız. Yaşlanıp ölebiliriz, yine de savaş alanında bir saniye bile geçmemiş olur.

“Ama yine de işimizi çabuk yapmalıyız. Ben bile bunu, bizi hayatta tutmak için, bu işi bitirmek için gereken bir miktar enerji harcamadan yapamam. Fazla oyalanmaya cesaret edemeyiz, ama sana söylemem gereken birkaç şey var. Sözünü yerine getirmen için çok uzun zaman bekledim. Gediği senin yardımın olmadan kapatamam.”

Pug konuştu, ama duyuları, her yanını saran gri manzaraya ve biraz uzaktan gelen bedensiz sese karşı isyan ediyordu. “Yabancı geldiğinde ve Düşman Tsuranuanni halklarını geri istediğinde, gediği çeviren şendin. Bu, kuşkusuz müthiş bir güç ister.”

Sihirbazın kıs kıs güldüğünü duydu. “O ayrıntıyı hatırlıyorsun demek? Eh, o zamanlar gençtim.” Macros bu cevabın yetersiz olduğunu biliyormuşçasına, “O zaman gedik vahşi bir şeydi,” diye ekledi, “Meclis kulelerinin tepelerinde duranların iradeleri ile yaratılmıştı. Ben yalnızca onu başka bir yere çevirip, Düşman’ın planını bozdum, tabii büyük bir riske girerek. Artık bu gedik kontrol edilen bir şey, kökü sağlam bir şekilde Kelewan’da, bir makine tarafından idare ediliyor. Onu kontrol eden, Midkemia ile uyum içinde tutan çok sayıdaki karmaşık büyü, benim onu sona erdirmeme engel oluyor. Tek yapabileceğim onu sona erdirmek, ama bunun için de yardıma ihtiyacım var.

“Bu dramayı sona erdirmeden önce, sana şunu söyleyeceğim: Adama ulaştıktan sonra birçok şeyi anlayacaksın. Ama mesajımı dinlerken, en çok bir tek şeyi aklında tutmanı istiyorum senden. Lütfen şunu unutma ki, yaptıklarımı kaderim böyle olduğu için yaptım. Beni iyi biri olarak hatırlamanı istiyorum.”

Pug efsuncuyu göremese de, varlığının yakında olduğunu hissediyordu. Konuşacak oldu, ama Macros’un sesi sözünü kesti. “İşim bitince, kalan az miktardaki enerjinin tümünü, kendini Kulgan’a götürmek için kullan. Asa sana yardımcı olacak, ama tüm gücünü bu işe vermelisin. Başaramazsan, yok olursun.”

Bu, Macros’un ikinci uyarısıydı ve Pug, yıllardır ilk kez korktu. “Ya sen?”

“Sen kendini düşün, Pug. Benim başka kaygılarım var.”

Bir değişiklik hissi uyandı, sanki etraflarını saran hiçliğin dokusu içten içe değişiyordu. Macros, “Ben emir verince,” dedi, “güçlerinin tüm öfkesini açığa çıkarmalısın. İmparatorluk Oyunları’nda yaptıkların, şimdi yapman gerekenlerin ancak bir gölgesiydi.”

“Onu da mı biliyorsun?”

Bir kıkırdama daha duyuldu. “Oradaydım, ama koltuğum, seninkine göre kötü bir yerdeydi. Çok etkileyici olduğunu itiraf etmeliyim. Ben bile bu kadar harikulade bir gösteri sergilemekte zorlanırdım. Şimdi, artık zaman kalmadı. Emrimi bekle, sonra da gücünü bana doğru yönlendir.”

Pug bir şey söylemedi. Efsuncunun varlığını, sanki Macros tarafından onun için tarif ediliyormuşçasına önünde hissediyordu. Bir kez daha etrafındaki dönegelen değişimi hissetti. Bir an sonra çevresi tamamen, tıpkı Altın Köprü gediğinde şahit olduklarına benzeyen çılgın enerji akımlarıyla doldu. Her yanda kör edici renkler, tanımadığı ilkel güçler patlıyordu.

“Şimdi, Pug!” diye haykırdı Macros.

Pug tüm iradesini bu göreve verdi. Benliğinin en derinliklerine kadar uzandı. Oradan, iki dünyada edinmiş olduğu büyü güçlerinden elinden geldiği kadarını çekip çıkardı. Dağları yok etmeye, nehirlerin yönlerini değiştirmeye, şehirleri yerle bir etmeye yetecek güçlere odaklandı. Ardından, tıpkı tutması acı veren bir şeyi elinden atar gibi, bütün bu enerjiyi büyücünün olduğunu sezdiği yere doğru yönlendirdi. Güçler tayahhül edilemez, akıl dışı bir şekilde patladılar ve zaman ve mekânın temel maddeleri, çığlık çığlığa bu patlamaya karşı çıktılar. Pug onun çevresinde kıvrılıp büküldüğünü hissedebiliyordu, evrenin temeltaşı istilacıları dışarı atmak istiyordu sanki. Sonra ani bir gevşeme ile hepsi uçup gitti.

Pug, kendini mutlak bir karanlık içinde yüzerken buldu. Uyuşmuş, somut bir şey düşünemez bir halde sürükleniyordu. Aklı, sezdiklerini kabullenemiyordu ve bilincini yitirmek üzereydi. Parmaklarının gevşemeye başladığını hissetti, değnek elinden kaymaya başladı. Tamamen içgüdüsel bir hareketle parmakları kasılarak tekrar kapandı. Ardından hafif bir çekiş hissetti. Aklı, kendisini ele geçirmeye çalışan serin karanlığa karşı direnirken, bir şeyi hatırlamaya çalıştı. Çevresi soğuyor, ciğerlerinin havasızlıktan yandığını hissediyordu. Bir kez daha bir şeyi hatırlamaya çalıştı, ama aklına bir türlü gelmiyordu. Sonra o çekişi bir daha hissetti ve yakında cılız, ama tanıdık bir ses duyar gibi oldu.

Cılız bir sesle, “Kulgan?” dedi ve kendini karanlığa bıraktı.

Tsurani Kuvvet Lideri yaşıyordu. Etrafında, gedik makinesinin civarında ölü yatanları gördükçe, o mucizeye şaşıyordu. Bir dakika önceki patlama yüzlerce kişiyi öldürmüştü, başkaları da az ileride, sersemlemiş bir halde yatıyorlardı.

Doğrulup, olanlara bir baktı. Gediğin korkunç bir şekilde yok oluşu, Krallık kuvvetlerinin de işine gelmemişti. Atlılar dehşete kapılmış atlarını kontrol altına almaya uğraşırlarken, birçok binek de binicilerini sırtlarından atmış, çılgınca kaçıyorlardı. Her yerde kargaşa hakimdi. Ama çatışmanın kıyısında olanlar diğerlerine göre daha az sersemlemişler, savaşa kaldıkları yerden devam etmeye hazırlanıyorlardı.

Artık Kelewan’la bir bağlantı olmadığına göre, ne yardım, ne de güvenlik içinde geri dönme umudu kalmamıştı. Yine de, sayıları düşmandan pek de az sayılmazdı, savaş meydanından galip çıkma şansları vardı. Gedik için daha sonra da endişelenebilirlerdi.

Krallık güçleri geri çekilince, savaş sesleri bir anda sustu. Kuvvet Komutanı çevresine bakındı ve hâlâ daha yüksek rütbeli bir subay göremeyince, yeni bir saldırıya karşı kalkan duvarının hazırlanması için emirler yağdırmaya başladı.

Krallık kuvvetleri ağır ağır toparlanıyorlardı. Saldırmıyor, Tsuranilerin karşısında mevzi alıyorlardı. Askerleri hatları oluştururken, Kuvvet Komutanı bekledi. Krallık atlıları her yanda hazır bekliyorlar, ama gelmiyorlardı.

Gerilim ağır ağır tırmandı. Kuvvet Komutanı, bir platform yapılmasını emretti. Dört Tsurani bir kalkan getirdiler, o da üzerine çıktı ve onu kaldırdılar. Gözleri büyüdü. “Destek kuvvetleri var.” Güneyde, Güney Geçidi Krallık kuvvetlerinin uzaktan yaklaşan saflarını görebiliyordu. Onlar, ateşkes sahasından daha da uzaklaşmışlardı ve savaş meydanına daha yeni geliyorlardı.

Karşı yönden gelen bir bağırış üzerine kuzeye döndü: Ağaçların arasından Kraliyet piyadeleri çıkıyordu. Bir kez daha güneye dönüp, gözlerini kıstı. Uzak pusun içinde, atlıların ardından gelen büyük bir piyade kuvvetinin izlerini görebiliyordu. Subay, kalkanın indirilmesini emretti ve İkinci Komutanı, “Ne var?” diye sordu.

“Tüm orduları savaş alanında.” Yutkundu, her zamanki Tsurani soğukkanlılığını yitirmişti. “Tanrıların anası! Otuz bin kişi olmalılar.”

“Öyleyse ölmeden önce, onlara karşı destanlara layık bir savaş veririz,” dedi İkinci Komutan.

Kuvvet Komutanı etrafına bakındı. Her yanda kan kaybeden, yaralı ve baygın askerler vardı. Karşılarında toplanan Krallık ordularının ancak üçte biri onlarla çarpışmıştı. Yarısı tam gücüyle savaşamayacak durumda olan dört bin Tsuraniye karşılık, tam yirmi bin taze asker yaklaşıyordu.

Kuvvet Komutanı başını iki yana salladı. “Savaş olmayacak. Geri dönüş yolumuz kesildi, belki de ebediyen. Bunun bir anlamı yok.”

Şaşkın İkinci Komutanının yanından ayrılıp, kalkan duvarının ötesine geçti. İki elini birden başının üzerine kaldırıp konuşma işareti vererek ağır adımlarla Lyam’a doğru yürürken, tarihte kuvvetleriyle teslim olan ilk Tsurani subayı olacağı anın acısını yaşıyordu. Prens’e ulaşması yalnızca birkaç dakika sürdü. Miğferini çıkarıp diz çöktü.

Başını kaldırıp uzun boylu, altın saçlı Krallık Prensi’ne bakarak, “Lord Lyam,” dedi. “Adamlarımı sizin ellerinize bırakıyorum. Teslimiyeti kabul ediyor musunuz?”

Lyam başıyla onayladı. “Evet, Kasumi. Teslimiyeti kabul ediyorum.”

Karanlık. Ardından, etrafı saran bir grilik. Pug, ağırlaşmış gözkapaklarını açılmaya zorladı. Üzerinde, Kulgan’ın tanıdık yüzü duruyordu.

Eski öğretmeninin yüzü, geniş bir gülümsemeyle kaplandı. “Aramıza döndüğünü görmek güzel. Gerçekten yaşayıp yaşamadığını bilemedik. Bedenin çok soğuktu. Doğrulabilecek misin?”

Pug uzanan kolu tutunca, Meecham’ın da yanında diz çökmüş olduğunu ve doğrulmasına yardım etiğini gördü. Güneşin sıcak ışıkları vücudunu ısıttıkça, kol ve bacaklarındaki üşümenin geçtiğini hissetti. Bir an kıpırdamadan oturduktan sonra, “Sanırım yaşayacağım,” dedi. Bunu söylerken, gücünün geri geldiğini hissedebiliyordu. Bir an sonra kalkabileceğini hissetti ve ayağa kalktı.

Krallık orduları çevresini sarmışlardı. “Neler oldu?”

“Gedik yok oldu,” dedi Laurie, “kalan Tsuraniler de teslim oldular. Savaş sona erdi.”

Pug, bir şey hissedemeyecek kadar halsizdi. Çevresini sarmış insanların yüzlerine baktı ve gözlerindeki derin rahatlamayı gördü. Bir anda Kulgan onu kucakladı. “Bu deliliğe bir son vermek için hayatını tehlikeye attın. Bu, herkesten çok senin zaferin.”

Pug bir şey söylemedi, sonra eski ustasından geri çekildi. “Savaşı sona erdiren Macros’tu. O geri döndü mü?”

“Hayır. Yalnızca sen, ayrıca sen burada belirir belirmez, iki asa da kayboldu. Ondan hiçbir iz yok.”

Pug başını sallayarak sersemliğini üzeriden attı. “Şimdi ne olacak?”

Meecham geriye baktı. “Lyam’ın yanına dönmen akıllıca olur. Bir hareketlilik var.”

Laurie ve Kulgan, gedikte verdiği mücadele yüzünden hâlâ çok bitkin olan Pug’a yardım ettiler. Lyam, Arutha, Kasumi ve bir araya toplanmış Krallık soylularının bekledikleri yere doğru yürüdüler. Arazinin karşı tarafından elfler ile cücelerin yaklaştığını da görebiliyorlardı; kuzey Krallık kuvvetleri de onların arkasındaydı.

Pug, Shinzawailerin büyük oğlunu görünce şaşırmıştı, onun Kelewan’a döndüğünü sanıyordu. Silahsız ve miğfersiz haliyle çok mahzun duruyordu; başını öne eğmiş olduğu için de Pug ile diğerlerinin geldiğini görmedi.

Pug dikkatini elfler ile cücelere çevirdi. Başlarında dört kişi yürüyordu. İçlerinden ikisini, Dolgan ile Calin’i tanıyordu. Yanlarında, büyücünün tanımadığı bir cüce daha vardı. Dördü Prens’in önüne geldiklerinde Pug, beyaz ve altın rengi giysili, uzun boylu savaşçının, çocukluk arkadaşı olduğunu fark etti. Tomas’taki değişiklik karşısında dili tutulmuş bir halde kalakaldı, eski dostu artık bir insan kadar elfi de andıran, devasa bir görünümdeydi.

Lyam, öfkelenemeyecek kadar bitkindi. Elvandar Savaş Şefi’ne bakarak usulca, “Neden saldırdınız, Tomas?” dedi.

Elflerin Prens Eşi, “Tsuraniler silahlarını çektiler, Lyam,” dedi. “Saltanat çadırına saldırmaya hazırlanıyorlardı. Görmediniz mi?”

Yorgunluğuna rağmen, Lyam’ın sesi yükseldi. “Ben yalnızca bir barış toplantısına düşmanca bir saldırıda bulunduğunuzu gördüm. Tsurani kampında hiçbir olumsuz hareket görmedim.”

Kasumi başını kaldırdı. “Majesteleri, yemin ederim ki, biz ancak onlar karşımıza çıkınca silah çektik.” Tomas’ın kuvvetlerini gösterdi.

Lyam tekrar Tomas’a döndü. “Ateşkes olduğu ve barış yapılacağına dair haber göndermedim mi?”

“Evet,” diye cevap verdi Dolgan, “efsuncu haberi getirdiğinde ben de oradaydım.”

“Sihirbaz mı?” dedi Lyam. Dönüp, “Laurie!” diye bağırdı. “Seninle konuşacaklarım var.”

Laurie öne çıkıp, “Majesteleri?” dedi.

“Emrettiğim gibi, Elf Kraliçesi’ne haberi götürdün mü?”

“Şerefim üzerine yemin ederim ki, Elf Kraliçesi ile bizzat konuştum.”

Tomas, Lyam’ın gözlerinin içine baktı, başını geriye savurmuş, yüzünde meydan okuyan bir ifade vardı. “Ben de yemin ederim ki, bu adamı şu ana dek hiç görmedim. Tsuranilerin ihanet planının haberini bize Macros getirdi.”

Kulgan ile Pug öne çıktılar. “Majesteleri,” dedi Kulgan, “bu işte efsuncunun parmağı varsa -ki görünüşe göre her yerde var- bu esrarı çözmeyi daha sonraya bırakmak en iyisi olacaktır.”

Lyam’ın kızgınlığı hâlâ geçmemişti, ama Arutha, “Bırakalım öyle kalsın,” dedi. “Bu karışıklığı kampa döndüğümüzde çözeriz.”

Lyam başını eğerek onayladı. “Kampa dönüyoruz.” Veliaht, Brucal’a dönerek, “Esirler için uygun bir muhafız grubu hazırlayın ve onları da getirin,” dedi. Sonra Tomas’a döndü. “Döndüğümüzde seni de çadırımda istiyorum. Açıklığa kavuşturmamız gereken çok şey var.” Tomas kabul etti, yine de bu sorgulama ihtimali hoşuna gitmemiş gibiydi. Lyam, “Hemen kampa dönüyoruz,” diye bağırdı. “Emri verin.”

Krallık subayları atlarını kendi birliklerine doğru sürdüler ve emir verildi. Tomas döndüğünde, yanında bir yabancı vardı. O gülümseyen yüze bakarken Dolgan, “Kör müsün be çocuk?” dedi. “Çocukluk arkadaşını tanıyamadın mı?”

Bitkin haldeki büyücü yaklaşırken Tomas Pug’a baktı. “Pug?” dedi usulca. Sonra uzanıp, bir zamanlar kaybetmiş olduğu süt kardeşini kucakladı. “Pug!”

Yola çıkan orduların gürültüsünün ortasında, gözlerinde yaşlarla sessizce durdular. Kulgan ellerini onların omuzlarına koydu. “Gelin, geri dönmeliyiz. Konuşulacak çok şey var ve tanrılara şükür ki, artık bunun için bol bol zaman da var.”

Kampta tam bir kutlama vardı. Dokuz yılı aşkın bir sürenin ardından, Krallık askerleri artık ertesi gün ölüm ya da yaralanma riskine girmeyeceklerini biliyorlardı. Kamp ateşlerinin etrafından şarkılar yükseliyor, her yerden kahkahalar duyuluyordu. Çadırlarda yaralı halde, rahiplerin bakımında olan başkalarının da olması, bunların bazılarının barışın ilk gününü göremeyecek ya da zaferin meyvelerini tadamayacak olmalarının çoğu için pek bir önemi yoktu. Kutlayanların tümü, sağ olanlar arasında olduklarını biliyorlar ve bu gerçeğin tadını çıkarıyorlardı. Kayıp yoldaşlarının yasını tutmak için zamanları olacaktı. Şimdi ise yaşıyor olmanın tadını çıkarıyorlardı.

Lyam’ın çadırında ise ortam daha sakindi. Geri dönerlerken Kulgan, o gün olanlar üzerinde epeyce kafa yormuştu. Çadıra vardıklarında, Crydeeli büyücü, olayları birleştirerek kabaca bir tablo ortaya çıkarmıştı. Görüşlerini orada bulunanlara da açıklamış, sözlerinin sonuna gelmişti.

“Bu durumda görünen şu ki,” dedi Kulgan, “Macros gediğin kapanmasını istiyordu. Her şey, bu amaç için korkunç bir düzenbazlık içinde kullanıldığımıza işaret ediyor.”

Lyam, yanında Arutha ve Tully ile oturuyordu. “Böylesine acı bir bedeli göze almasına neden olan deliliği hâlâ anlayamıyorum. Bugünkü çarpışma iki binden fazla kişinin canına mâl oldu.”

Pug söze girdi. “Bence bunun ve başka soruların cevaplarını, onun adasına gittiğimizde bulacağız. O zamana kadar bir fikir edinebileceğimizi sanmıyorum.”

Lyam içini çekti. Tomas’a, “En azından iyi niyetle hareket ettiğine inanıyorum,” dedi. “Buna sevindim. Bugünkü katliamdan sorumlu olduğunu tasavvur etmek kolay olmazdı.”

Tomas bir kadeh şarabı kaldırıp yudumladı. “Ters düşmemiz için bir neden olmamasına ben de sevindim. Yine de, bu işte kötü bir olaya alet edildiğimi hissediyorum.”

“Hepimiz öyle,” diye onayladı Harthom ve Dolgan.

Calin, “Büyük olasılıkla hepimiz, Kara Olan’ın planında bir rol oynadık,” dedi. “Belki de Pug’ın dediği gibi, gerçekleri Efsuncunun Adası’nda bulacağız, ama bu kahrolasıca iş benim çok canımı sıktı.”

Lyam, çevresinde konuşulanları duymuyormuş gibi dalgın gözlerle, kıpırdamadan oturan Kasumi’ye baktı. “Kasumi,” dedi, “seni ve adamlarını ne yapacağım?”

Adı anılınca, Kasumi’nin gözleri yeniden odaklandı. “Majesteleri,” dedi, “Laurie bana çok şey öğretti ve gelenekleriniz hakkında bilgim var. Ama yine de ben Tsuraniyim. Benim ülkemde subaylar öldürülür, geriye kalan adamlar da köle olurlar. Bu konuda size bir tavsiyem olamaz. Dünyanızda savaş esirlerine nasıl muamele ettiğinizi bilmiyorum.”

Sesi soğuk, duygusuzdu. Lyam bir şey söyleyecek gibi oldu, ama Pug’ın işareti onu susturdu. Büyücünün söylemek istediği bir şey vardı. “Kasumi?”

“Evet, Yüce?” Tomas bu hitap karşısında şaşırmıştı, ama bir şey söylemedi. Kampa dönerlerken iki çocukluk arkadaşının, başlarından geçenleri birbirlerine ancak en genel hatlarıyla anlatacak kadar zamanları olmuştu.

“Prens’e teslim olmasaydın, ne yapacaktınız?"

“Ölene dek savaşacaktık, Yüce.”

Pug başıyla onayladı. “Anlıyorum. O halde, dört bine yakın adamının hayatını kurtarmış oldun. Binlerce Krallık askerinin de.”

Kasumi’nin ifadesi yumuşadı ve duyduğu utanç belli oldu. “Sizin halkınız arasında bulundum, Yüce. Tsurani eğitimimi unutmuş olabilirim. Evimin adına onursuzluk getirdim. Prens adamlarımı öldürdükten sonra, kendi canımı almak için onun iznini isteyeceğim, tabii bana bu onuru bile vermek istemeyebilir.”

Brucal ve diğerleri, duydukları karşısında sarsılmışlardı. Lyam’ın ifadesi değişmedi, yalnızca, “Onursuzluk getirmedin,” dedi. “Ölmekle hiçbir amaca hizmet etmiş olmazdın. Gedik yok olunca, bir amacınız da kalmadı.”

“Bizim geleneğimiz böyle,” dedi Kasumi.

“Artık değil,” dedi Lyam. “Artık yurdunuz burası, başka yerin yok. Kulgan ve Pug’ın gedikler hakkında söylediklerine bakılırsa, artık Tsuranuanni’ye dönmeniz de mümkün değil. Burada kalacaksınız ve ben, bundan en iyi şekilde yararlanmak niyetindeyim.”

Kasumi’nin gözlerinde cılız bir umut ışığı belirdi. Veliaht, Lord Brucal’a dönerek, “Yabon Düküm,” dedi. “Tsurani askerlerini nasıl görüyorsunuz?”

Yaşlı Dük gülümsedi. “Gördüklerimin en iyileri.” Kasumi bu söz üzerine biraz gururlandı. “Acımasızlıkları, Karanlık Kardeşliğin askerlerine denk, ama onlardan daha asiller; Keshli köpek askerleri kadar disiplinli, Natalli Korucular kadar dayanıklılar. Genel olarak, üstün askerler oldukları kuşku götürmez.”

“Böyle bir ordu, sıkıntıdaki kuzey sınırlarınız için yararlı olabilir mi?”

Brucal gülümsedi. “LaMut garnizonu, savaşta en ağır hasarı alan yerlerden biriydi. Oraya değerli bir destek olacaklardır.”

LaMut Kontu da, Dük’ünün yorumuna katıldı. Lyam, Kasumi’ye döndü. “Adamların özgür bırakılacak ve asker olacak olsalar, yine de kendi canına kıyar mıydın?”

Shinzawailerin oğlu, “Bu nasıl mümkün olabilir, Majesteleri?” dedi.

“Sen ve adamların taca sadakat yemini ederseniz, sizi LaMut Kontu’nun komutası altına vereceğim. Hem özgür insanlar, hem de vatandaş olacaksınız ve kuzey sınırımızı, Kuzey Toprakları’nda yaşayan insanlık düşmanlarına karşı savunmakla görevlendirileceksiniz.”

Kasumi sessizce oturuyor, ne söyleyeceğini bilemiyordu. Laurie ona yaklaşıp, “Onursuzluk yok,” dedi.

Kasumi’nin yüzünde bariz bir ferahlama ifadesi belirdi. “Kabul ediyorum, eminim adamlarım da edecekler.” Duraksadı, ardından, “Buraya İmparator’un şeref muhafızları olarak geldik,” dedi. “Burada konuşulanlardan duyduğum kadarıyla, bizler de herkes gibi bu efsuncu tarafından kullanılmışız. Onun amaçları uğruna daha fazla kan dökülmesini istemem. Size teşekkür ediyorum, Majesteleri.”

Lord Vandros, “Bence dört bin kişinin lideri olan biri için Şövalye Yüzbaşılığı uygundur. Siz de katılıyor musunuz, sayın Dük’üm?” dedi. Brucal başıyla onayladı, Vandros da, “Gelin, Yüzbaşı,” dedi, “sizinle yeni görevinizi konuşmalıyız.”

Kasumi kalkıp Lyam’a selam verdi ve LaMut Kontu’yla birlikte dışarı çıktı. Arutha kardeşinin omzuna dokundu. Lyam başını çevirince Prens, “Bu kadar devlet meselesi yeter,” dedi. “Savaşın sona erişini kutlama zamanı geldi.”

Lyam gülümsedi. “Doğru.” Pug’a döndü. “Büyücü, gidip güzel eşinle tatlı çocuğunu getir. Etrafımda ev ve aile kokan bir şeyler istiyorum."

Tomas Pug’a baktı. “Eş? Çocuk? Neler oluyor?”

Pug bir kahkaha attı. “Konuşacak çok şey var. Ailemi getirdikten sonra hepsini anlatırız.”

Kendi çadırına döndü, Katala Wiliam’a bir masal anlatıyordu. İkisi de fırlayıp ona koştular, döndüğünden beri onu görememişlerdi. Pug bir askerle haber gönderip iyi olduğunu, ama Prens’le bazı işleri olduğunu bildirmişti.

“Katala, Lyam akşam yemeğinde bize katılmanı istiyor.”

William babasının cüppesini çekiştirdi. “Ben de gelmek istiyorum, Baba.”

Pug oğlunu kucakladı. “Sen de, William.”

Çadırın içindeki kutlama, dışarıda süregelene göre daha sakindi. Yine de, Laurie’nin baladları ile eğleniyor, barışın nihayet sağlanmış olmasının tadını çıkarıyorlardı. Yemek, her zamanki kamp karavanasıydı, ama her nasılsa daha lezzetli geliyordu. Bol miktarda alınan şarap da, ortama neşe katıyordu.

Lyam, elinde bir kadeh şarapla oturuyordu. Diğerleri çadırda alçak sesli sohbetlere dalmışlardı. Veliaht biraz sarhoş olmuştu, ama kimse bu kadarcık bir rahatlamayı ona çok görmüyordu, son bir ayda başına çok şey gelmişti. Kulgan, Tully ve onu en iyi tanıyan Arutha da Lyam’ın, bir Tsurani oku olmasa, o an aralarında olacak olan babasını düşündüğünü anlamışlardı. Önce savaşın, ardından da tacın sorumluluğunun üzerine yıkılmasıyla Lyam, kardeşi gibi babasının yasını tutma fırsatı bulamamıştı. Şimdi ise kaybını tam anlamıyla hissediyordu.

Tully doğruldu. Sesini yükselterek, “Yoruldum, Majesteleri,” dedi. “İzninizle çekilebilir miyim?”

Lyam eski öğretmenine gülümsedi. “Elbette. İyi geceler, Tully.”

Çadırdaki diğerleri de hemen onu izleyip, Veliaht’ı yalnız bıraktılar. Saltanat çadırının dışında, konuklar birbirlerine iyi geceler dilediler. Laurie, Kulgan, Meecham ve cüceler de ayrılarak, Pug ve ailesini Calin ile Tomas’ın yanında bıraktılar.

Çocukluk arkadaşları, tüm akşamı son dokuz yılda yaşadıklarını birbirlerine anlatarak geçirmişlerdi. İkisi de diğerinin öyküsü karşısında aynı ölçüde hayrete düşmüştü. Pug da, Kulgan da, Ejderha Lordları’nın büyüsü ile ilgilenmişlerdi. Bir gün Ejderhalar Salonu’na gitmek istediklerini belirtmişlerdi. Dolgan da, bu yolculuğu yapmak isterlerse onlara seve seve rehberlik edebileceğini söylemişti.

İki genç adamın dostlukları yeniden canlanmıştı, ama ikisi de bunun eskisi gibi olmayacağını anlıyorlardı, her ikisi de büyük değişiklikler geçirmişti. William ve Katala da, tıpkı ejderha zırhı ve kara cüppe gibi bunun birer kanıtıydılar.

Katala cüceleri ve elfleri harika bulmuştu -William ise her şeyi, özellikle de cüceleri harika bulmuş, şimdi de annesinin kollarında uyuyordu. Katala, Tomas hakkında ne düşüneceğini bilemiyordu. Birçok yönden Calin’i andırıyor, ama öte yandan kamptaki diğer adamlara da çok benziyordu.

Tomas uyuyan çocuğa baktı. “Annesine benziyor, ama içinde, tanıdığım başka bir çocuğu hatırlatacak kadar hinlik var.”

Pug gülümsedi. “Umarım onun hayatı daha sakin olur.”

Arutha kardeşinin çadırından çıkıp onlara katıldı. Yıllar önce kendisi ile birlikte Mac Mordain Cadal Madenleri’ne gelen iki çocuğun yanına geldi. “Aslında bunu söylememeliyim, ama yıllar önce -babam ilk kez ziyarete geldiğinde, Calin- bir saman arabasında boğuşan iki çocuğun konuşmalarına kulak misafiri olmuştum.”

Tomas ve Pug, anlamayan gözlerle Prens’e baktılar. “Hatırlamıyorsunuz, değil mi?” diye sordu Arutha. “Sarışın, sıska olan çocuk, daha kısa boylu olanın göbeğine oturmuş, günün birinde, Elvandar’da sevilen, büyük bir savaşçı olacağını söylüyordu.”

Bunun üzerine Pug ile Tomas güldüler. “Hatırladım,” dedi Pug.

“Diğeri de, Krallık’ın en büyük büyücüsü olacağını söylüyordu.”

Katala, “Belki William da büyüdüğünde düşlerini gerçekleştirir,” dedi.

Arutha gözlerinde hınzır bir ışıltıyla gülümsedi. “Öyleyse ona dikkat edin. Uykuya dalmadan önce onunla uzun uzun sohbet ettik ve bana dedi ki, büyüyünce bir cüce olmak istiyormuş.” Hepsi birden güldüler; çocuğuna bir an için endişeyle bakan Katala hariç, ama sonra o da diğerlerinin neşesine katıldı.

Arutha ve Calin diğerlerine iyi geceler dilediler, Tomas da, “Ben de yatıyorum,” dedi.

“Bizimle Rillanon’a gelir misin?” dedi Pug.

“Hayır, bunu yapamam. Kraliçemin yanına dönmeliyim. Ama çocuk doğunca konuğumuz olmalısınız, büyük bir kutlama olacak.” Gelmeye söz verdiler. Tomas, “Sabah olunca evlerimize doğru yola çıkacağız,” dedi. “Cüceler köylerine dönecekler, oralarda da yapılacak çok iş var. Çok uzun zamandır ailelerinden uzaktalar. Tholin’in şahmerdanının dönmesiyle de, Dolgan’ın Batı’da Kral olması tartışmaları doğacak.” Sesini alçaltarak, “Ama yaşlı dostum o şahmerdanı büyük olasılıkla, bu konuyu açan ilk cücenin kafasına indirir ya, o başka,” diye ekledi. Elini Pug’ın omzuna koyarak, “Bütün bunları ikimizin de atlatmış olmamız güzel,” dedi, “o tuhaf deliliğimin zirvesindeyken bile, seni asla unutmadım.”

“Ben de seni asla unutmadım, Tomas,” dedi Pug.

“Efsuncunun Adası’nda bu sırrı çözdüğünüzde, bana da haber gönderirsin, değil mi?”

Pug, bunu yapacağını söyledi. Kucaklaşıp vedalaştılar, Tomas uzaklaşmaya başlamıştı ki, gözlerinde çocuksu bir parıltıyla dönüp baktı. “Yine de, yanında bir eş ve çocukla Carline’in karşısına çıktığında, orada olmak isterdim.”

Pug kızardı, yaklaşan bu buluşmayı karmaşık duygularla bekliyordu. Gözden kaybolurken Tomas’a el salladı, sonra Katala’nın yüzünde sert bir ifadeyle kendisini süzdüğünü fark etti. Katala sakin, ölçülü bir ses tonuyla, “Carline de kim?” diye sordu.

Arutha komutan çadırına girince Lyam başını kaldırdı. Küçük kardeş, “Yatmış olacağını sanıyordum,” dedi. “Çok yoruldun.”

“Bir süre düşünmek istedim, Arutha. Yalnız başıma fazla zaman geçirememiştim, bazı şeyleri kafamda bir düzene koymak istedim." Sesi bitkin ve sıkıntılıydı.

Arutha kardeşinin yanına oturdu. “Ne gibi şeyler?”

“Bu savaş, Babam, sen, ben” -Martin’i düşündü- “başka şeyler... Arutha, Kral olabileceğimden emin değilim.”

Arutha kaşlarını biraz kaldırdı. “Başka seçeneğin yok ki, Lyam. Kral olacaksın, bunu iyi tarafından görmeye çalış.”

“Tacı kardeşime bırakabilirim,” dedi Lyam yavaşça, “Erland’ın Rodric’e bıraktığı gibi.”

“İşler ne de güzel bir çorbaya dönmüştü ya. İç savaş çıkarmak istiyorsan, tam yolunu bulmuşsun. Krallık, Lordlar Kongresinde bir tartışmayı kaldıramaz. Doğu ile Batı arasında hâlâ sarılacak bir sürü yara var. Üstelik Bas-Tyralı da hâlâ kayıp.”

Lyam içini çekti. “Sen daha iyi bir kral olursun, Arutha.”

Arutha bir kahkaha attı. “Ben mi? Krondor Prensi olma düşüncesi bile sıkıyor beni. Bak, Lyam, çocukken insanların sana çabucak ısınmasına çok gıpta ederdim. İnsanlar hep seni bana tercih ederlerdi. Yaşım ilerledikçe anladım ki, ben sevilmiyor değildim; ama sende, insanlarda sevgi ve güven uyandıran bir şey vardı. Bu da, bir kralda olması gereken bir özellik. Babamın ardından Dük olacak olmana hiç imrenmedim, şimdi de tacına imrenmiyorum. Eskiden, savaştan sonra bir süre dolaşmayı düşünürdüm, ama Krondor’u yönetmek zorunda olduğum için, artık bu da mümkün değil. Bu yüzden, sırtıma bir de tüm Krallık’ın yükünü yüklemeye çalışma. Çünkü o yükü almam.”

“Yine de, benden daha iyi bir kral olursun.” Lyam gözlerini Arutha’nınkilere kilitledi ve öyle kaldı.

Arutha duraksadı; kaşlarını çattı, ardından kardeşine kuşku dolu bir bakış attı. “Belki, ama Kral olacak olan sensin ve ben senin uzun bir süre Kral olarak kalmanı bekliyorum.” Esneyerek doğruldu. “Ben yatacağım. Uzun ve zorlu bir gündü.” Çadırın kapısına yaklaşınca, “Rahatla, Lyam,” dedi. “İyi bir hükümdar olacaksın. Sana danışmanlık yapmak üzere Caldric, Kulgan, Tully ve Pug gibileri varken, bizi bu yeniden yapılanma döneminden sen geçireceksin.”

Lyam, “Arutha,” dedi, “gitmeden...” Arutha, Lyam’ın söyleyeceklerini toparlamasını bekledi. “Kulgan ve Pug ile birlikte, Efsuncunun Adası’na gitmeni istiyorum. Oraya daha önce de bir kez gitmiştin ve... orada bulunacak olan şey hakkındaki görüşünü öğrenmek istiyorum.” Arutha bu fikirden hoşlanmamış, itiraz etmeye başlamıştı. Lyam sözünü kesti. “Krondor’a gitmek istediğini biliyorum, ama bu yalnızca birkaç gün sürer. Rillanon’a varışımızla taç giyme töreni arasında on iki gün olacak, bu da bize katılman için bol bol yeter.”

Arutha yine karşı çıkacak oldu, ama buruk bir gülümsemeyle kabul etti, “Kendine güven, Lyam. Tacı ben almayacağıma göre, sana kaldı işte.” Çadırdan çıkarken gülerek, “Üzerinde hak iddia edecek başka erkek kardeş de yok,” diye ekledi.

Lyam tek başına oturup, dalgın dalgın şarabını yudumladı. Yine uzun bir iç çekişle, “Biri daha var, Arutha,” dedi kendi kendine, “doğru olanı yapmam için tanrılar bana yardım etsin.”

15

MİRAS

Gemi demir attı.

Tayfalar yelkenleri toplarlarken, inecek olan grup hazırlanmaya başladı. Meecham uzun sandalın hazırlanışını izliyordu. Büyücüler, Macros’un şatosuna ulaşmak için sabırsızlanıyorlardı, onların diğerlerinden daha fazla soruları vardı. Yolculuğa katıldığından beri, Arutha da meraklanmıştı. Aynı zamanda, yelken açtıkları gün Ylith’den yola çıkan uzun cenaze alayına katılmayı pek istemediğini de fark etmişti. Babası için duyduğu acıyı içine gömmüştü ve zamanı gelince bunu kendince halledecekti. Laurie, Tsurani askerlerinin LaMut garnizonuna yerleştirilmelerine yardımcı olmak için Kasumi ile kalmıştı; onlarla daha sonra Rillanon’da buluşacaktı.

Lyam ve soyluları, Borric ve Rodric’in cenazeleri ile Krondor’a doğru yola çıkmışlardı. Orada Anita ve Carline de onlara katılacak, ardından hep birlikte cenazeleri Rillanon’a, ebediyen yatacakları, atalarının anıtmezarlığına götüreceklerdi. On iki günlük geleneksel yas döneminin ardından, Lyam tacı giyerek Kral olacaktı. Taç giyme törenine katılacak olan herkes, o zamana dek Rillanon’a varmış olacaktı. Pug ve Kulgan’ın işlerinin bitişi de, başkente zamanında dönmelerine yetecek zaman bırakmalıydı.

Sandal hazırlandı ve Arutha, Pug ve Kulgan, Meecham’a katıldılar. Uzun sandal suya indirildi ve altı muhafız küreklere asıldılar.

Denizciler, karaya çıkan gruba eşlik etmek zorunda kalmadıkları için çok rahatlamışlardı, büyücüler ne söylerlerse söylesinler, hiçbiri Efsuncunun Adası’na ayak basmak niyetinde değildi.

Sandal karaya çekildi ve yolcular indiler. Arutha etrafına bakındı. “Son gelişimizden beri bir şey değişmemiş gibi görünüyor.”

Kulgan gerindi, geminin kamaraları dardı ve ayaklarının altında yeniden kuru toprak hissetmek hoşuna gitmişti. “Öyle olmasa şaşardım. Anladığım kadarıyla Macros, yaşadığı yeri düzenli tutan biriymiş.”

Arutha dönüp, “Siz altınız burada kalın,” dedi. “Çağırdığımızı duyarsanız, hemen gelin.” Prens tepeye çıkan yolda yürümeye başlarken, diğerleri de bir şey söylemeden peşine takıldılar. Yolun bir çatalla ayrıldığı yere gelince Arutha, “Konuk olarak geliyoruz,” dedi. “İstilacı gibi görünmemek en iyisi.”

Kulgan bir şey söylemedi, yaklaştıkları şatoyu incelemekle meşgûldü. Adaya son gelişlerinde apaçık görünen tuhaf mavi ışık, kulenin penceresinden yok olmuştu. Şato terk edilmiş gibi görünüyordu, ne bir hareket, ne de bir ses vardı. Asma köprü inmiş, demir parmaklık kaldırılmıştı. Meecham, “Hiç değilse zorla girmemiz gerekmeyecek,” diye gözlemledi.

Asma köprünün başına gelince durdular. Yüksek duvarları, daha da yüksek kuleleri ile ürkütücü şato karşılarındaydı. Tanımadıkları, siyah bir taştan yapılmıştı. Köprünün üzerindeki dev kemerin üstündeki tuhaf yaratık oymaları, donuk gözlerle onlara bakıyorlardı. Boynuzlu ve kanatlı yaratıklar çıkmaların üzerine çömelmişlerdi; öyle ustaca yapılmışlardı ki, zamanın içinde donmuş gibi duruyorlardı.

Köprüye çıkıp, şatoyu adanın geri kalanından ayıran derin koyağı aştılar. Meecham aşağıya bakınca, uçurumun kayalık duvarlarının deniz seviyesinden de aşağıya, dalgaların aradaki geçide vurdukları yere kadar indiğini gördü. “Gördüğüm birçok hendekten daha iyi iş görür. Duvarlardan ok atılırken burayı geçmeden önce insan iki kez düşünür.”

Salona girip etrafa bakındılar, duvarlardaki çok sayıda kapıdan birinde her an birisinin belirmesini bekliyor gibiydiler. Hiçbir yerde bir yaşam belirtisi yoktu, ama içkale civarında etraf temiz ve düzenliydi.

Kimse ortaya çıkmayınca Pug, “Herhalde aradığımız şeyi içkalede bulacağız,” dedi. Diğerleri de onunla birlikte, ana kapılara çıkan geniş merdivenlere yöneldiler. Merdivenleri çıkmaya başladıkları sırada geniş kapılar aralanmaya başladı ve ilerideki karanlıkta duran bir figür görebildiler. Kapılar gürültüyle kale duvarlarına vurarak açıldıklarında figür öne, gün ışığına çıktı.

Karşılarındaki yaratık tıpkı bir gobline benzediği için, Meecham düşünmeden kılıcını çekmişti bile. Ama kısa bir incelemeden sonra, kılıcını yerine koydu; yaratık tehditkâr bir harekette bulunmuyor, yalnızca merdivenleri çıkmalarını bekliyordu.

Ortalama bir goblinden daha uzundu, boyu Meecham’ın boyuna yakındı. Alnı kalın kırışıklarla kaplıydı ve yüzünün ortasında iri bir burnu vardı, ama hatları bir goblininkinden daha zarifti. Basamakları çıkmaya devam ederlerken kara, kırpışan iki göz onları süzdü. Karşısına çıktıkları zaman yaratık dişlerini göstererek sırıttı. Başı kalın, gür, siyah saçlarla kaplıydı ve cildi, goblin kabilesinin soluk yeşil rengine çalıyordu, ama goblinlere özgü kambur durmuyordu, tıpkı bir insan gibi dimdikti. Her ikisi de parlak yeşil olan zarif bir tunik ve pantolon giymişti. Ayaklarında da neredeyse dizlerine kadar gelen, cilalı bir çift siyah çizme vardı.

Yaratık sırıtarak, “Hoş geldiniz, efendilerim, hoş geldiniz,” dedi. “Ben Gathis’im, efendimin yokluğunda sizleri ağırlamak şerefi bana düştü.” Sesi, sanki dişlerinin arasından konuşuyormuş gibi çıkıyordu.

Kulgan, “Efendin Kara Macros mu?” dedi.

“Elbette. Hep öyle oldu. Lütfen giriniz.”

Dört adam, Gathis ile birlikte büyük giriş salonuna girip, etraflarına bakındılar. İnsanların ve her zamanki hanedan sancaklarının yokluğu dışında, bu salon tıpkı Crydee Şatosu’ndakine benziyordu.

“Efendim ziyaretinizle ilgili olarak, her şeyi göz önüne alarak kesin talimatlar verdi; ben de şatoyu ziyaretiniz için hazırladım. İçecek bir şeyler alır mıydınız? Yiyecek ve şarap hazır.”

Kulgan başını salladı. Bu yaratığın ne olduğundan emin değildi, ama Karanlık Kardeşlik’in bir hizmetkârına bu kadar benzeyen bir şeyin yanında pek rahat edemezdi. “Macros bir mesaj olacağını söylemişti. Hemen onu görmek istiyorum.”

Gathis hafifçe eğilerek selam verdi. “Nasıl isterseniz. Lütfen benimle gelin.”

Onları bir dizi koridordan geçirip, dönerek yüksek bir kuleye çıkan bir merdivenin başına getirdi. Basamakları çıktılar ve az sonra kilitli bir kapıya geldiler. “Efendim, bu kapıyı açabileceğinizi söyledi. Başaramazsanız, sahtekârsınız, demektir, o zaman da size başka türlü davranmam gerekecek.”

Meecham bunu duyunca kılıcına sarıldı, ama Pug, elini iriyarı toprak ağasının koluna koydu. “Gedik kapandıktan sonra güçlerimin yarısını, Kelewan’da kazandıklarımı yitirdim, ama bu zor olmasa gerek.”

Pug, kapıyı açmaya konsantre oldu. Her zamanki gibi açılacağı yerde, kapının kendisinde bir değişiklik meydana geldi. Tahta sıvılaşır gibi oldu, akışkanlaşıp dalgalanırken yüzeyi yeni bir şekle büründü. Birkaç saniye içinde, tahtanın üzerinde bir yüz oluştuğu görüldü. Yarım kabartma gibiydi ve sanki Macros’u andırıyordu. Sonra gözkapakları aralandı ve gözlerin canlı olduğunu gördüler, beyazın üzerinde siyah gözbebekleri görünüyordu. Ağzı kıpırdadı ve uzak, yankılanan bir ses, kusursuz bir Tsurani aksanıyla konuştu. “İlk görev nedir?”

Pug hiç düşünmeden, “İmparatorluk’a hizmet etmek,” diye cevapladı.

Yüz kapının içinde kayboldu, ondan geriye hiçbir iz kalmayınca da kapı açıldı. Girince, kendilerini Kara Macros’un çalışma odasında buldular, kulenin üst katını tamamen kaplayan, geniş bir odaydı.

Gathis, “Anladığım kadarıyla Efendiler Kulgan, Pug ve Meecham’ı ağırlamak şerefine erişiyorum,” dedi. Ardından, grubun dördüncü elemanını inceledi. “Siz de Prens Arutha olmalısınız.” Onlar başlarıyla onaylayınca, “Efendim, Majesteleri’nin gelmesini muhtemel görüyordu, ama emin de değildi,” dedi. “Diğer üç bayın burada olacaklarından ise emindi.” Elini savurarak odayı gösterdi. “Burada gördüğünüz her şey emrinize amadedir. İzin verirseniz, mesajınız ve içeceklerle döneceğim.”

Gathis çıkınca, dördü de odadakilere baktılar. Bir kitaplık ya da dolabın daha yeni söküldüğünün belli olduğu bir duvar hariç, tüm oda yerden tavana kadar uzanan, kitaplar ve parşömenlerle tıka basa dolu raflarla kaplıydı. Pug ve Kulgan, araştırmaya nereden başlayacaklarının kararsızlığı içinde âdeta donakalmalardı.

Arutha, kırmızı kurdele ile sarılı büyük bir parşömenin durduğu bir rafa giderek bu meseleyi çözdü. Parşömeni alıp, odanın ortasındaki yuvarlak masanın üzerine koydu. Odanın tek ve büyük penceresinden giren gün ışığı, açılırken parşömeni aydınlatıyordu.

Kulgan, bulduğu şeyi görmek için yaklaştı. “Midkemia’nin bir haritası bu!”

Pug ve Meecham da, Kulgan ile Arutha’nın yanına geldiler. “Şu haritaya bakın!” diye bağırdı Prens Arutha. “Daha önce hiç böylesini görmemiştim.” Parmağını, ortadaki geniş bir kara parçasına koydu. “Bakın! Burası Krallık.” Haritanın küçük bir parçasına, Adalar Krallığı sözcükleri yazılmıştı. Aşağıda, Yüce Kesh İmparatorluğu’nun daha geniş olan sınırları görülüyordu. İmparatorluk’un güneyinde ise, Kesh Konfederasyonu devletleri açıkça gösterilmişti.

“Bildiğim kadarıyla,” dedi Kulgan, “Krallık’tan çok az kişi Konfederasyon’a girmeye cesaret edebilmiştir. Üyeleri hakkındaki bilgilerimiz yalnızca İmparatorluk aracılığıyla, bir de bazı limanlarına uğramaya cesaret eden birkaç cüretkâr kaptanımız sayesinde edinilmiştir. Bu devletlerin yalnızca adlarını biliyoruz, haklarında hiçbir bilgimiz yok.”

Pug, “Bir an içinde dünyamız hakkında çok şey öğrendik,” dedi. “Krallık’ın bu kıtanın ne kadar küçük bir parçası olduğuna baksanıza.” Krallık’ın kuzeyinde göz alabildiğine uzanan Kuzey Toprakları’nı ve Konfederasyonun aşağısında uzanıp giden toprakları gösterdi. Tüm kıtanın üzerinde Triagia yazıyordu.

Kulgan, “Anlaşılan, Midkemia’mız hakkında tahmin ettiğimizden çok daha fazlası varmış,” dedi. Denizin karşısındaki bilinmeyen kara parçalarını işaret etti. Bunlar Winet ve Novindus olarak adlandırılmışlardı. Her birindeki şehir ve ülkelerin sınırları belirtilmişti. Ayrıca iki geniş adalar zinciri gösterilmiş, birçoğunda şehirler de belirtilmişti. Kulgan başını salladı. “Uzak topraklardan gelen, Kesh Konfederasyonu’nun ticaret limanlarına gitmeye cesaret eden ya da Günbatımı Adaları’nın korsanlarıyla alışveriş yapan tüccarların söylentilerini hep duyardık, ama bunlar sadece söylentiydi. Bu yerler hakkında hiçbir şey duymamış olmamıza şaşmamak gerek. Böylesine uzak bir limana gemisini götürecek kaptanın çok cesur olması gerek.”

Gathis odaya dönünce, başlarını yaptıkları incelemeden kaldırdılar. Üzerinde bir şişe şarap ve dört kadeh olan bir tepsi taşıyordu. “Efendim, evinin konukseverliğinden dilediğiniz kadar yararlanabileceğinizi söylememi emretti.” Tepsiyi masaya bırakıp, kadehlere şarap doldurdu. Sonra tuniğinden bir parşömen çıkarıp Kulgan’a uzattı. “Size bunu vermemi emretti. Sizler efendimin mesajını okurken, ben çekileceğim. Bana ihtiyacınız olursa, yalnızca adımı söyleyin, hemen gelirim.” Hafifçe eğilip selam vererek odadan çıktı.

Kulgan parşömene baktı. Siyah balmumuyla mühürlenmişti ve üzerinde M harfi vardı. Mührü kırıp, parşömeni açtı. Kendisi okumaya başladı, sonra, “Oturalım,” dedi.

Pug büyük haritayı kapatıp kaldırdıktan sonra, diğerlerinin oturdukları masaya döndü. Bir sandalye çekip, Meecham ve Arutha ile, Kulgan’ın okumasını bekledi. Kulgan ağır ağır başını salladı. “Dinleyin,” dedi ve yüksek sesle okudu:

“‘Büyücüler Kulgan ve Pug’a, selamlar. Sorularınızın bazılarını tahmin ettim ve onları elimden geldiğince cevaplamaya çalıştım. Hakkımdaki bazı bilgilerin bana özel kalması gerektiğinden, korkarım ki, bazı sorularınız da cevapsız kalacak. Ben, Tsuranilerin Yüce dedikleri kişilerden değilim, her ne kadar Pug’ın da bildiği gibi birkaç defa o ülkeyi ziyaret etmiş olsam da, Benim büyüm bana özgü ve sizin Yüce ve Zayıf Yol tanımlamalarınızla açıklanamaz. Şöyle diyelim ki, ben birçok yolun yokuşuyum.

“‘Kendimi tanrıların bir hizmetkârı olarak görüyorum, tabii bu yalnızca kibrimin sesi de olabilir. Gerçek ne olursa olsun, birçok toprakları gezdim ve birçok amaca hizmet ettim.

“‘Yaşamımın ilk yılları hakkında fazla bir şey söylemeyeceğim. Ben bu dünyadan değilim, hem zaman, hem mekân olarak çok uzak bir diyarda doğdum. Bu dünyadan pek de farklı bir yer değil, ama sizin ölçülerinize göre tuhaf sayılması için de bol bol neden var.

“‘Hatırlamaya bile çalışmayacağım kadar yaşlıyım, elf ölçülerine göre bile. Anlamadığım bazı nedenlerden dolayı çağlar boyunca yaşadım, oysa halkım, tıpkı sizler gibi ölümlüdür. Belki de büyü sanatına başladığımda farkında olmadan kendimi ölümsüzlüğe yaklaştırmışımdır; belki de bu tanrıların bir hediyesi -ya da lanetidir.

“‘Bir efsuncu olduğumdan beri, kendi geleceğimi bilmek kaderim oldu, tıpkı başkalarının geçmişlerini bildikleri gibi. Önümde olduğunu bildiğim şeylerden asla kaçmadım, ama sık sık kaçmak istedim. Yüce krallara da, basit köylülere de hizmet ettim. En büyük şehirlerde de, en köhne kulübelerde de kaldım. Çoğu zaman rolümün ne olduğunu anladım, kimi zaman ise anlamadım, ama daima önümdeki, benim için çizilmiş olan yolu takip ettim.’”

Kulgan bir an durdu. “Bu da, nasıl olup da bu kadar çok şey bildiğini açıklıyor.” Okumaya devam etti.

“‘Tüm yaptıklarım arasında, gedik savaşındaki rolüm en zoruydu. Önümdeki yoldan dönmeyi daha önce hiç bu kadar istememiştim. Daha önce hiç bu kadar çok canın kaybından sorumlu olmamıştım; onlar için asla bilemeyeceğiniz kadar acı duyuyorum. Ama benim ‘ihanetimi’ değerlendirirken, ne konumda olduğumu da değerlendirin.

“‘Gediği, Pug’ın yardımı olmaksızın kapatamazdım. O Kelewan’da sanatını öğrenirken, savaşın devam etmek zorunda olduğu yazılmıştı. Ödenen korkunç bedele karşılık, kazanılanı bir düşünün. Midkemia’da, Kaos Savaşları’nda insanoğlunun gelişinden beri kayıp olan Yüce Sanat’ı uygulayan biri var artık. Bu kazancı tarih değerlendirecek, ama bence değerli.

“‘Gediği tam barış sağlanabilecekken kapatmama gelince, yalnızca bunun hayati bir gereklilik olduğunu söyleyebilirim. Tsurani Yüceleri, Düşman’ın gediklerin yerini saptayabileceğini unutmuşlardı.’” Kulgan şaşkınlıkla başını kaldırdı. “Düşman mı? Sanırım bunu açıklaman gerek, Pug.”

Pug, efsanevi Düşman hakkında bildiklerini çabucak anlattı. Arutha, “Böylesine korkunç bir varlık gerçekten var olabilir mi?” dedi. İfadesinden, buna inanmadığı belli oluyordu.

Pug, “Bir zamanlar var olduğuna kuşku yok,” dedi, “böylesine güçlü bir varlığın hâlâ yaşıyor olması da, tahayyül edilemez bir şey değil. Ama bu, Macros’un yaptığı tüm şeyler için aklıma gelebilecek en son sebepti. Meclis’te kimsenin aklına bile gelmezdi bu. İnanılır gibi değil.”

Kulgan okumaya devam etti. “‘Bu, onun için bir işaret feneri gibi; o korkunç yaratığı zaman ve mekânın ötesinden çekiyor. Ortaya çıkması yıllar sürebilirdi, ama buraya bir kez geldikten sonra, onu Midkemia’dan kovmak için dünyanızın tüm güçlerini kullanmanız gerekir, hatta bu bile yeterli olmayabilirdi. Gediğin kapatılması gerekiyordu. Kapatılmasını bunca can karşılığında sağlamamın nedenleri, sizin için çok açık olmalı.’”

Pug araya girdi. ‘“Çok açık olmalı’ derken ne demek istiyor?”

Kulgan, “Macros hiçbir şey bilmese bile, insan doğasını çok iyi biliyordu,” dedi. “Gediği açık tutmakla kazanılacak o kadar şey varken, Kral ile İmparator’u onu kapatmaya ikna edebilir miydi? Belki evet, belki de hayır, ama ne olursa olsun, onu ‘birazcık daha’ açık tutmak yolunda tamamen beşeri bir meyil olacaktı. Bence o da bunu biliyordu ve geride bir seçenek bırakmak istemedi.” Kulgan parşömeni okumaya devam etti. “‘Bundan sonra ne olacağını ise söyleyemem. Geleceğe ait öngörülerim, gediğin patlamasıyla birlikte sona eriyor. Bu benim beklenen saatim mi, yoksa varlığımda yeni bir dönemin başlangıcı mı, bilemiyorum. Ölümüme tanık olmanız halinde, şu şekilde hareket etmeye karar verdim. Bazı istisnalar dışında tüm araştırmalarım bu odada. Yüce ve Zayıf Sanatlar’ı ilerletmek için kullanılsınlar. Buradaki kitap, yazıt ve parşömenleri sahiplenip, bu amaç için kullanmanızı istiyorum. Krallık’ta yeni bir büyü çağı başlıyor ve ben, çalışmalarımdan başkalarının da yararlanmalarını istiyorum. Bu yeni çağı sizin ellerinize emanet ediyorum.’”

“‘Macros,’ diye imzalanmış.”

Kulgan parşömeni masanın üzerine bıraktı. Pug, “Bana söylediği son şeylerden biri, iyi biri olarak hatırlanmak istediğiydi,” dedi.

Bir süre hiçbir şey söylemediler, sonra Kulgan, “Gathis!” diye seslendi.

Birkaç saniye sonra yaratık kapıda belirdi. “Evet, Efendi Kulgan?”

“Bu parşömende yazılı olanları biliyor musun?”

“Evet, Efendi Kulgan. Efendimin talimatları kesindi. Bizlere, neler istediğini tam olarak bildirdi.”

“Biz mi?” dedi Arutha.

Gathis dişlerini göstererek sırıttı. “Ben, efendimin hizmetkârlarından yalnızca biriyim. Diğerlerinin size görünmemeleri emredildi, varlıklarının sizi rahatsız etmesinden korkuluyordu. Efendim, insanoğluna özgü önyargıların birçoğundan uzaktı ve her yaratığı kendi değerleri ölçüsünde değerlendirirdi.”

“Sen tam olarak nesin’” diye sordu Pug.

“Ben, goblinlere yakın bir ırktanım, tıpkı elflerin Kara Kardeşler’e olduğu gibi. Bizler eski bir ırktık, ama insanlar Acı Deniz’e gelmeden çok önce, birkaçımız dışında tükendik. Kalanlarımız da Macros tarafından buraya getirildik, ben de sonuncularıyım.”

Kulgan yaratığı süzdü. Görünüşüne rağmen, onda hoşa giden bir şeyler de vardı. “Şimdi ne yapacaksın?”

“Burada efendimin dönüşünü bekleyecek, evini düzenli tutacağım.”

“Dönmesini umuyor musun?” diye sordu Pug.

“Elbette. Bir gün, bir yıl ya da yüz yıl sonra. Fark etmez. Döndüğünde her şey hazır olmalı.”

“Ya öldüyse?” diye sordu Arutha.

“O halde ben de bekleyerek yaşlanıp ölürüm, ama öyle olacağını sanmam. Kara Olan’a çok uzun süredir hizmet ediyorum. Aramızda bir... bağ var. Ölmüş olsa, bence bunu anlardım. O yalnızca... burada değil. Ölse bile, geri dönebilir. Efendim için zaman, diğer insanlar için olduğu gibi işlemez. Ben bekleyeceğim.”

Pug bunun üzerinde düşündü. “Gerçekten de tüm büyülerin ustası olmalı.”

Gathis’in gülümsemesi yayıldı. “Bunu duysa çok gülerdi, efendim. Her zaman öğrenecek çok fazla şey ve onları öğrenmek için çok az zaman olmasından şikâyet ederdi. Üstelik de, sayılamayacak kadar uzun yıllardır yaşıyor olmasına rağmen.”

Kulgan sandalyesinden doğrulurken, “Bütün bunları gemiye götürmek için birkaç adam getirmemiz gerekecek,” dedi.

“Endişelenmeyin, efendim,” dedi Gathis. “Hazır olduğunuzda geminize çekilin. Koydaki kumsala iki sandal bırakın. Ertesi günün ilk ışıklarıyla birlikte, her şeyi taşınmak üzere paketlenmiş ve teknelere yerleştirilmiş halde bulacaksınız.”

Kulgan onayladı. “Güzel; o halde bu eserleri taşımadan önce hemen kataloglamaya başlamalıyız.”

Gathis bir rafa giderek, elinde rulo yapılmış bir parşömenle döndü. “İhtiyacınız olacağını düşünerek, buradaki tüm eserlerin bir listesini hazırlamıştım, efendim.”

Kulgan parşömeni açarak, eserlerin dökümünü okumaya başladı. Gözleri büyüdü. “Dinleyin,” dedi heyecanla, “Burada Vitalus’un Madde Dönüşümü Beklentilerinin bir nüshası var.” Gözleri iyice büyüdü. “Ve Spandric’in Zaman Araştırmalarının. O eserin yüz yıldır kayıp olduğu sanılıyordu!” Yüzünde hayranlık dolu bir ifadeyle diğerlerine baktı. “Ve üzerinde Macros’un adı olan yüzlerce cilt. Bu, paha biçilemez bir hazine.”

Gathis, “Böyle düşünmenize sevindim, efendim,” dedi.

Kulgan o ciltlerin getirilmesini isteyecek oldu, ama Arutha, “Dur, Kulgan,” dedi. “Bir kez başlarsan, seni buradan çıkarmak için bağlamamız gerekir. Gemiye dönüp, bütün bunların getirilmesini bekleyelim. Yakında yola çıkmamız gerek.”

Kulgan, şekerleri elinden alınmış bir çocuğa dönmüştü. Arutha, Pug ve Meecham, tıknaz büyücünün haline kıs kıs güldüler. Pug, “Artık kalmamız için bir neden yok,” dedi. “Taç giyme töreninden sonra bunları incelemek için önümüzde yıllar olacak. Etrafına bir bak, Kulgan. Bütün bunları bir nefeste içine çekecek değilsin ya?”

Kulgan’ın yüzünde bir teslimiyet ifadesi belirdi. “Pekâlâ.”

Pug gözlerini, odada bulunan şeyler üzerinde gezdirdi. “Bir düşünsenize. Büyü çalışmaları için bir akademi, merkezinde de Macros’un kütüphanesi.”

Kulgan’ın gözleri ışıl ışıl oldu. “Dük’ün vasiyetini tamamen unutmuştum. Bir öğrenim yeri. Bir çırak artık şu ya da bu usta değil, birçoğu tarafından eğitilecek. Pug, elimizde bu miras ve senin kendi öğretilerin varken, fevkalade bir başlangıç yapacağız.”

Arutha, “Herhangi bir başlangıç yapmak istiyorsak, yola çıkmamız gerek,” dedi. Taç giyecek yeni bir kral var ve siz ne kadar oyalanırsanız, burada kaybolma olasılığınız da o kadar artacak.”

Kulgan alınmış görünüyordu. “Gemideyken incelemek için birkaç şey almak istiyorum -bir itirazınız yoksa tabii.”

Arutha elini kaldırdı. “Dilediğini al,” dedi çarpık bir gülümseyişle. “Ama lütfen, sandala yükleyebileceğimizden fazla olmasın."

Kulgan gülümsedi, yine neşelenmişti. “Kabul.” Gathis’e döndü. “Az önce söylediğim o iki cildi getirir misin?”

Gathis eski ve okunmaktan yıpranmış iki cildi uzattı. Kulgan şaşkın bir halde bakarken Gathis, “Sonuçta bu karara varacağınızı düşünüp, siz tartışırken raftan çıkarmıştım,” dedi.

Kulgan kapıya doğru yürürken elinde tuttuğu iki cilde bakarak başını sallıyordu. Diğerleri de onu izlediler ve Gathis arkalarından kapıyı kapattı. Goblinvari yaratık onları avluya kadar götürdü ve kalenin kapısında, onlara güvenli bir yolculuk diledi.

Dev kapılar arkalarından kapanırken Meecham, “Şu sizin Macros, verdiği her cevap için beş de soru çıkarıyor,” dedi.

“Çok doğru söyledin, eski dostum,” dedi Kulgan. “Belki de notlarından ve diğer eserlerden başka bilgiler bulabiliriz. Bulamayabiliriz de, ama belki de böyle olması gerekiyor.”

16

RÖNESANS

Rillanon’da bir bayram havası esiyordu.

Her yanda sancaklar dalgalanıyordu, merhum Kral ile Kuzeni Borric’in yas dönemlerini vurgulayan siyah flamaların yerini, yaz çiçeklerinden yapılmış çelenkler almıştı. Artık yeni bir kral taç giyecekti ve insanlar coşkuluydu. Rillanon halkı Lyam’ı pek az tanıyordu, ama iyi birine benziyor ve gülümsemesini halktan esirgemiyordu. Birçokları için, Rodric’in saltanatının kara bulutlarının ardından doğan bir güneş gibiydi.

Halkın arasında pek az kişi, şehrin her yerini dolaşan ve Bas-Tyralı Guy’ın ajanlarına ve olası suikastçilerine karşı her an tetikte olan kraliyet muhafızlarının farkındaydı. Yeni kral hakkında konuşmak için gruplar toplandığında hemen yaklaşan, sıradan giysili adamları fark edenler ise daha da azdı.

Arutha Pug, Meecham ve Kulgan’ı geride bırakmış, atını dörtnala saraya sürüyordu. Krondor’a üç günden az bir yol kala rüzgârın kesilmesiyle, ardından da Salador’a kadar yaptıkları yolculuğun yavaşlığıyla onları bir haftadan fazla geciktiren kadere lanet ediyordu. Sabahın geç saatleriydi ve Ishap Rahipleri Kral’ın yeni tacını şehirde gezdirmeye başlamışlardı bile. Üç saatten kısa bir süre sonra tahtın önüne çıkacaklar ve Lyam tacı giyecekti.

Arutha saraya ulaşınca geniş avluda, “Prens Arutha geldi!” bağırışları yankılandı.

Arutha bineğini bir uşağa bırakıp, sarayın merdivenlerini koşarak, çıktı. Girişe ulaştığı anda, Anita da yüzünde geniş bir gülümsemeyle ona doğru koşarak geldi. “Ah,” diye bağırdı, “Seni görmek ne güzel!”

Arutha da ona gülümseyerek, “Seni görmek de öyle,” dedi. “Tören için hazırlanmam gerek. Lyam nerede?”

“Kendini Kraliyet Anıtmezarı’na kapattı. Gelir gelmez onu orada bulmanı söyledi.” Sesi sıkıntılıydı. “Burada garip bir şeyler dönüyor, ama ne olduğunu kimse bilmiyor, Dünkü akşam yemeğinden beri Lyam’ı yalnızca Martin Longbow gördü, gördüğümde onun da yüzünde son derece tuhaf bir ifade vardı.”

Arutha güldü. “Martin hep tuhaf ifadelerle doludur zaten. Gel, Lyam’a gidelim.”

Anita, uyarıyı görmezden gelmesine izin vermedi. “Hayır, sen yalnız git; Lyam böyle emretti. Hem benim tören için giyinmem gerek. Ama Arutha, çok garip bir şeyler dönüyor.”

Arutha da ciddileşti. Anita bu gibi durumları doğru değerlendirirdi. “Pekâlâ. Zaten eşyalarımın gemiden gelmesini beklemem gerek. Lyam’ı göreceğim; bu esrar çözülünce de, seninle törende buluşuruz.”

“Güzel.”

“Carline nerede?"

“Ona buna titizlenip duruyor. Geldiğini ona söylerim.”

Anita onu yanağından öpüp uzaklaştı. Arutha atalarının anıtmezarına, çocukken Rodric’in taç giyme töreni için Rillanon’a ilk kez geldiğinden beri inmemişti. Bir hizmetçiden yolu göstermesini istedi ve genç çocuk, onu labirent gibi koridorlardan geçirdi.

Saray çağlar boyunca sayısız değişiklikler geçirmişti; ilaveler yapılmış, yangın, deprem ya da savaşta zarar gören yapılar yenilenmişti, ama devasa yapının ortasındaki kadim içkale hâlâ yerindeydi. Kadim salonlara girdiklerini gösteren tek belirti, birdenbire karşılarına zamanla aşınmış, karanlık taş duvarların çıkmasıydı. Üzerinde conDoin krallarının arması olan, eli kılıçlı ve başında bir taç taşıyan aslan kabartmasının bulunduğu bir kapının yanında iki nöbetçi bekliyordu. Hizmetçi, “Prens Arutha,” dedi ve nöbetçiler kapıyı açtılar. Arutha, aşağıya inen uzun bir merdivenin olduğu küçük bir antreden geçti.

Duvarların taşlarını kapkara bir ise bulayan, dizi dizi parlak meşalelerin yanından geçerek basamakları takip etti. Merdiven sona erdiğinde Arutha kendini yüksek kemerli, büyük bir kapının karşısında buldu. Her iki yanda da kadim conDoin krallarının heybetli heykelleri yükseliyordu. Sağ tarafında, ilk conDoin Rillanon Kralı olan Dannis’in, yedi yüz elli yaşını aşkın, hatları zamanla aşınmış heykeli duruyordu. Solunda ise, Dannis’ten iki yüz elli yıl sonra Bas-Tyra’yı fethederek Rillanon sancağını anakaraya ilk taşıyan ve “Yüce” namını almış yegâne Kral olan Delong’un heykeli vardı.

Arutha atalarının suretlerinin arasından geçip, mezar odasına girdi. Duvarların içinde ve devasa katafalklarda yatan atalarının arasından yürüdü. Krallar ve kraliçeler, prensler ve prensesler, alçaklar ve hainler, azizler ve âlimler yol boyunca sıralanmışlardı. Dev odanın uzak ucunda Lyam’ı babasının taştan tabutunu taşıyan katafalkın yanında oturur halde buldu. Tabutun yüzeyine Borric’in bir sureti kazınmıştı ve sanki merhum Crydee Dükü yatmış, uyuyor gibi görünüyordu.

Arutha ağır ağır yaklaştı, Lyam derin düşüncelere dalmış gibiydi. Başını kaldırıp, “Geç kalmandan korkuyordum,” dedi.

“Ben de öyle. Hava berbattı ve çok ağır gelebildik, ama hepimiz buradayız. Şimdi, bu tuhaf mesele de nesi? Anita tüm geceyi burada geçirdiğini ve esrarengiz bir şeyler döndüğünü söylüyor. Nedir bu?”

“Bu konuyu uzun uzun düşündüm, Arutha. Birkaç saat içinde tüm Krallık da bunu bilecek, ama yaptığımı başkalarından önce senin görmeni ve söyleyeceklerimi önce senin duymam istedim.”

“Anita, Martin’in de bu sabah burada, senin yanında olduğunu söyledi. Neler oluyor, Lyam?”

Lyam babasının katafalkının önünden çekilip gösterdi. Mezarın üzerindeki taşa, şu sözcükler kazınmıştı:

BURADA, ÜÇÜNCÜ CRYDEE DÜKÜ BORRIC YATIYOR.
CATHERINE’İN KOCASI,
MARTIN
LYAM,
ARUTHA,
VE CARLINE’İN BABASI

Arutha’nın dudakları kıpırdadı, ama bir sözcük çıkmadı. Başını sallayarak, “Bu delilik de neyin nesi?” dedi.

Lyam, Arutha ile babalarının suretinin arasında durdu. “Delilik değil, Arutha. Babam ölüm döşeğinde Martin’in kendi oğlu olduğunu doğruladı. O bizim kardeşimiz. En büyük olan o."

Arutha’nın yüzü öfkeyle buruştu. “Neden bana söylemedin?” Sesi acı doluydu. “Bunu benden saklamaya ne hakkın vardı?”

Lyam da sesini yükseltti. “Bunu bilen herkes, sessiz kalma yemini etti. Barış sağlanana dek, kimsenin bunu bilmesi riskini göze alamazdım. Kaybedebileceğimiz çok şey vardı.”

Arutha kardeşini iterek arkasına geçti, inanamayan gözlerle yazıta bakıyordu. “Kötü bir şekilde mantıklı geliyor. Martin’in Seçim’in dışında bırakılması. Babamın ona hep göz kulak olması. Canının istediği gibi gelip gitmekte serbest olması.” Arutha’nın sözleri, kederle yankılanıyordu. “Ama neden şimdi? Babam bunca yıl inkâr ettikten sonra Martin’i neden kabul etti?”

Lyam, Arutha’yı rahatlatmaya çalıştı. “Kulgan ve Tully’den öğrenebildiklerimi birleştirmeye çalıştım. Onların dışında kimse bilmiyormuş, Fannon bile. Babamız, büyükbabamızın ölümünden sonra, makamındaki ilk yılında Brucal’ın konuğu imiş. Güzel bir hizmetçi kızla ilişkisi olmuş ve Martin doğmuş. Babamız, beş yıl boyunca onun varlığından haberdar olmamış. Bu arada saraya gelmiş, Annemizle tanışmış ve evlenmiş. Martin’den haberi olduğunda, annesi tarafından çoktan Silban Manastırı keşişlerine terk edilmişmiş. Babamız, Martin’in onların himayesinde kalmasını tercih etmiş.

“Ben doğduktan sonra ise, tanımadığı bir oğlu olduğu için pişmanlık duymaya başlamış, ben altı yaşıma geldiğimde, Martin Seçim için hazırmış. Babamız onun Crydee’ye getirilmesini sağlamış. Ama annemin adına leke sürmemek için, onu sahiplenmemiş.”

“Peki neden şimdi?"

Lyam babalarının suretine baktı. “Ölümden hemen önce, bir insanın kafasından neler geçtiğini kim bilebilir? Belki daha güçlü bir suçluluk duygusu, belki de onur. Nedeni ne olursa olsun, Martin’i kabul etti, Brucal da şahit oldu.”

Arutha’nın sesi hâlâ öfkeliydi. “Babamın nedenleri ne olursa olsun, şimdi bir de bu delilikle uğraşmak zorundayız.” Sert bir bakışla gözlerini Lyam’a dikti. “Bunu görmesi için aşağı getirdiğinde ne dedi?”

Lyam bakışlarını kaçırdı, söyleyecekleri ona acı veriyor gibiydi. “Sessizce durdu, sonra ağladığını gördüm. Nihayet, ‘Sana söylediğine sevindim,’ dedi. Biliyordu, Arutha.” Lyam kardeşinin koluna yapıştı. “Babam onca yıldır onun doğum hakkından bihaber olduğunu sanırken, o biliyordu. Ve bu bilgiyi bir kez olsun kendi lehine kullanmaya çalışmadı.”

Arutha’nın öfkesi dinmişti. “Başka bir şey söyledi mi?"

“Yalnızca, ‘Sağ ol, Lyam,’ dedi ve gitti.”

Arutha bir an geriledi, sonra Lyam’a döndü. “Martin iyi bir adam, tanıdıklarımın en iyisi. Bunu ilk söyleyecek kişi de benim. Ama bu doğrulama! Tanrılar adına, ne yaptığının farkında mısın?”

“Ben ne yaptığımı biliyorum.”

“Son dokuz yıl kazandığımız her şeyi tehlikeye attın, Lyam. Martin’in adına isyan edecek olan hırslı doğulu lordlarla mı savaşalım? Bir savaşı bitirmişken hemen yenisine mi başlayalım?”

“Rekabet olmayacak.”

Arutha heyecanla yürümeyi bıraktı. Gözleri kısıldı. “Ne demek istiyorsun? Martin hak iddia etmeme sözü mü verdi?”

“Hayır. Ben, Martin tacı almayı tercih ederse ona karşı çıkmamaya karar verdim.”

Arutha bir an bir şey söyleyemedi, sarsılmış bir halde Lyam’ı izliyordu. Kardeşinin Kral olmak hakkında dile getirdiği korkunç kuşkularını ilk kez anlıyordu. “Sen Kral olmak istemiyorsun,” dedi suçlayıcı bir ses tonuyla.

Lyam acı acı güldü. “Aklı başında kimse de istemez. Bunu sen de söyledin, kardeşim. Kral olmanın yükünü kaldırabileceğimden emin değilim. Ama mesele artık benim ellerimden çıktı. Martin Kral olduğunu ilan ederse, ben de bu hakkını doğrulayacağım.”

“Hakkı mı! Kraliyet mührü, Krallık Lordlan’nın birçoğunun gözleri önünde senin eline geçti. Sen, sağlık durumu kötü olduğu ve kesin bir veliahtı olmadığı için yerine kardeşinin oğlunu geçiren hasta Erland değilsin. Sen Veliaht’sın!”

Lyam başını eğdi. “Veliahtlık ilanı geçersiz, Arutha. Rodric beni, ‘en yaşlı conDoin erkeği,’ olarak Veliaht ilan etti, oysa en büyüğümüz ben değilim, Martin.”

Arutha kardeşinin karşısına dikildi. “Lyam, bu çok doğru, ama aynı zamanda da bu Krallık’ın sonunu getirebilecek bir hukuk meselesi. Kongre toplanınca Martin karşılarında hak iddia ederse, Ishap Rahipleri tacı kırarlar ve konunun çözülmesi, Lordlar Kongresi’ne kalır. Guy gizleniyor olsa bile, böylesi bir kongreyi toplamak için komşularının gırtlağını kesiverecek düzinelerce dük, onlarca kont ve bir sürü baron var. Böyle bir pazarlık, Krallık’taki eyaletlerin yarısının oy karşılığı el değiştirmesiyle sonuçlanır. İşler tam bir karnavala dönüşür!

“Tacı alırsan, Bas-Tyra harekete geçemez. Ama Martin’i desteklersen, birçokları onu izlemeyi reddeder. Çıkmaza girmiş bir kongre, tam da Guy’ın istediği şey. Sahip olduğum her şey üzerine bahse girerim ki, şu anda bile bu şehirde bir yerlerde, böyle bir olay için planlar yapıyor. Doğulu lordlar başkaldırılarsa, Guy hemen harekete geçer ve birçokları onun sancağının altında toplanır.”

Lyam, kardeşinin sözleri karşısında ezilmiş gibiydi. “Neler olacağını bilemem, Arutha. Ama şunu biliyorum ki, başka türlü davranmak elimden gelmezdi.”

Arutha, Lyam’a vurmamak için kendini zor tutuyor gibiydi. “Babamızın aile şerefi hissiyatını almış olabilirsin, ama öldürme faslı biz geri kalanlara düşecek! Tanrı aşkına Lyam, sırf babamız neredeyse kırk yıl önce güzel bir hizmetçiyle ilişkiye girmiş diye, conDoin tahtına o ana dek isimsiz olan bir avcı oturursa ne olur, bir düşünsene! İç savaş çıkar!”

Lyam dimdik duruyordu. “Sen benim yerimde olsaydın, Martin’in doğum hakkını elinden alır mıydın?”

Arutha’nın öfkesi yok oldu. Yüzünde bariz bir hayret ifadesiyle kardeşine baktı. “Tanrılar aşkına! Babam yaşamı boyunca Martin’i kabul etmedi diye suçluluk duyuyorsun, değil mi?” Lyam’dan bir adım geriledi, onu daha iyi görmek istiyor gibiydi. “Senin yerinde olsaydım, kesinlikle Martin’e doğuştan hakkını vermezdim. Otuz yedi yılın ardından, birkaç gün daha neyi değiştirir ki? Kral olup, tahtıma oturduktan sonra, onu bir dük yapar, emrine bir ordu verir, Baş Danışman ilan eder ve vicdanımı rahatlatmak için ne gerekiyorsa yapardım, ama ancak Krallık’ın güvenliği sağlandıktan sonra. Martin’in, Guy’ın Sahtekâr Jon’un karşısında Birinci Borric durumuna düşmesini istemezdim ve buna engel olmak için ne gerekiyorsa yapardım.”

Lyam esefle derin bir iç çekti. “O halde, sen ve ben bambaşka insanlarız, Arutha. Benden daha iyi bir kral olacağını düşündüğümü kampta da söylemiştim. Belki haklısın, ama olan oldu artık.”

“Brucal’ın bundan haberi var mı?”

“Yalnızca üçümüz biliyoruz.” Arutha’nın gözlerinin içine baktı. “Yalnızca babamızın oğulları.”

Arutha kızardı, bu sözden rahatsız olmuştu. “Beni yanlış anlama, Lyam. Martin’i sevmiyor değilim, ama burada kişisel olmaktan çok öte meseleler söz konusu.” Bir an sessizce düşündü. “O halde, her şey Martin’in ellerinde. Madem bunu yapman gerekiyordu, en azından herkese duyurmamakla iyi etmişsin. Martin taç giyme töreninde ortaya çıkacak olursa, yeterince kargaşa olacak. En azından önceden bildiğimize göre hazırlıklı olabiliriz.”

Arutha merdivenlere doğru yöneldi, sonra durup kardeşine döndü. “Söylediğin hem doğru, hem de yanlış, Lyam. Martin’i inkâr edemediğin için, belki sen benden daha iyi bir kral olursun. Ama seni ne kadar sevsem de, Krallık’ın veliahtlık kavgası ile yıkılmasına izin vermeyeceğim.”

Lyam’ın, kardeşi ile daha fazla mücadele edecek gücü kalmamıştı. Sözlerinde bitkinlik ve kaderin getireceklerine karşı bir bıkkınlık seziliyordu. “Ne yapacaksın?”

“Yapılması gerekeni. Bize sadık olanların önceden uyarılmalarını sağlayacağını. Dövüşmek gerekirse, şaşırtmaca avantajımız olur.” Bir an duraksadı. “Martin için yalnızca büyük bir sevgi besliyorum, Lyam, bunu bilmelisin. Çocukken onunla avlanırdım; Anita’yı Guy’ın muhafızlarının elinden güvenlik içinde kurtarmamda da hiç de küçümsenmeyecek bir rol oynadı, ki bunun karşılığını asla ödeyemem. Başka bir yer ve zamanda, onu memnuniyetle kardeşim olarak kabul ederdim. Ama iş katliama varacaksa, Lyam, onu kendi ellerimle öldürürüm.”

Arutha atalarının anıtmezarından çıktı. Lyam tek başına kalakaldı, çağların baskısının ürpertisini hissediyordu.

Pug pencereden dışarı bakarak derin düşüncelere dalmıştı. Katala yanına gelince düşüncelerinden sıyrıldı. “Nefis görünüyorsun,” dedi. Parlak, koyu kırmızı kumaştan, göğüs kısmı ve kolları altın işlemeli bir elbise giymişti. “Sarayın en güzel Düşeşi bile, senin güzelliğine erişemez.”

Katala, iltifat karşısında gülümsedi. “Teşekkürler, kocam.” Çevresinde dönüp, elbisesini gösterdi. “Bana kalırsa esas büyücü, Dük Caldric. Adamlarının iki saat içinde bütün bunları bulup hazırlamaları, gerçek bir sihir.” Kabarık eteğine vurdu. “Bu ağır elbiselere alışmak zaman alacak. Evde giydiğim kısa giysileri tercih ederim.” Kumaşa dokundu. “Yine de, bu harika bir kumaş. Hele bu soğuk dünyanızda, buna neden ihtiyaç olduğunu anlıyorum.” Yaz sona ermeye yüz tutmuş, hava soğumuştu. İki aya kalmadan, kar yağmaya başlayacaktı.

“Buna soğuk diyorsan, bir de kışı bekle, Katala.”

William, kendi odalarıyla birleşen yatak odasından koşarak yanlarına geldi. Çocuksu bir coşkuyla, “Anne, Baba,” diye bağırıyordu. İyi bir malzemesi ve kesimi olan, küçük bir soyluya yaraşır bir tunik ve pantolon giymişti. Babasının açılmış kollarına atıldı. “Nereye gidiyorsunuz?” diye sordu gözlerini iri iri açarak.

Pug, “Lyam’ın Kral oluşunu görmeye gidiyoruz, William,” dedi. “Biz yokken, bakıcının sözünü dinle ve Fantus’u rahatsız etme.”

Babasının söylediklerinin ilkini yapacağını, İkincisini de yapmayacağını söyledi, ama hınzır gülüşü pek de inandırıcı değildi. William’a bakıcılık yapacak olan hizmetçi kız içeri girip, çocuğu elinden tutarak odasına götürdü.

Pug ve Katala, Caldric’in vermiş olduğu odalarından çıkıp taht odasına doğru yürüdüler. Bir köşeyi dönüyorlardı ki, yanında gergin bir halde duran Kasumi ile odasından çıkan Laurie’yi gördüler.

Laurie onları görünce neşelendi ve, “Ah! İşte buradasınız,” dedi. “Törenler başlamadan önce sizi görmeyi umuyordum.”

Pug artık kara cüppesi yerine gösterişli, koyu kızıl bir tunik ve pantolon giymiş olsa da, Kasumi eğilerek ona selam verdi. “Yüce,” dedi.

“O geçmişte kaldı, Kasumi. Lütfen bana Pug de.”

“İkiniz de yeni giysi ve üniformalarınızla çok yakışıklı olmuşsunuz,” dedi Katala. Laurie son moda parlak giysiler giymişti, sarı bir tunik ve kolsuz, yeşil bir yelek ve uzun çizmelerinin içine giren, dar bir siyah pantolon. Kasumi ise, LaMut garnizonu’na özgü Şövalye-Yüzbaşı üniforması giymişti, koyu yeşil tunik ve pantolon ve LaMut’un gri kurtbaşlı yeleği.

Ozan Katala’ya gülümsedi. “Son birkaç ayın koşuşturmacası içinde, yanımda değerli taşlar halinde küçük bir servet taşıdığımı unutmuştum. Onları dönüp Shinzawai Lordu’na veremeyeceğime, oğlu da onları geri almayı kabul etmediğine göre, herhalde artık bana ait oluyorlar. Artık han sahibi bir dul bulmak için endişelenmem gerekmeyecek.”

Pug, “Kasumi,” dedi, “adamlarının durumu nasıl?”

“Fena değil, ama LaMut askerleriyle aralarında biraz huzursuzluk da var. Zamanla geçecektir. Yola çıktıktan sonraki hafta, Kardeşlik ile bir çatışmamız oldu. İyi dövüşüyorlar, ama onları püskürttük. Garnizondaki hem Tsurani, hem de LaMut’lu adamlar arasında büyük bir kutlama yapıldı. İyi bir başlangıç oldu.”

Aslında bir çatışmadan da fazlası olmuştu. Çarpışmanın haberleri Rillanon’a da gelmişti. Kara Kardeşler ve goblin müttefikleri Yabon’a baskın yapıp, savaş sırasında zayıf düşmüş sınır karakollarından birine saldırmışlardı. Tsuraniler Zün’e yaptıktan yürüyüşten dönüp hızla kuzeye gitmiş ve garnizona destek olmuşlardı. Tsuraniler, eski düşmanlarını sayıca fazla olan goblin ordusundan kurtarmak için çılgınca bir savaş vermiş, sonunda onları Yabon’un kuzeyindeki dağlara çekilmeye zorlamışlardı.

Laurie Pug’a göz kırptı. “Kahramanlık gösteren Tsurani dostlarımız, Rillanon’a döndüklerinde çok iyi karşılandılar.” Savaşın merkezinden uzak olan şehir halkı, sabık düşmanlarına karşı fazla bir korku ya da nefret beslememiş, onları Özgür Şehirler, Yabon ya da Uzak Sahil boyunda görmeyi hayal bile edemeyecekleri bir sıcaklıkla karşılamışlardı. “Bana kalırsa, Kasumi’nin adamları oldukça etkilendiler.”

“Gerçekten de öyle,” diye onayladı Kasumi. “Anadünyamızda böyle bir karşılama düşünülemezdi bile, ama burada...”

“Yine de,” diye devam etti Laurie, “hemen alışmış gibiler. Adamlar, Krallık’ın şarap ve birasını hemen sevdiler, hatta uzun boylu kadınlara karşı önyargılarını yenmeyi bile başardılar.”

Kasumi, utangaç bir gülümsemeyle yüzünü çevirdi. Laurie, “Geçen hafta bizim fırtına Şövalye-Yüzbaşımız, Batı ile daha iyi ticari ilişkiler peşinde olan, zengin tüccar ailelerinin birinde konuk oldu. O zamandan beri de sık sık bir tüccarın kızı ile birlikte görülüyormuş.”

Katala’nın kahkahası ve Pug’ın gülümsemesi, Kasumi’yi iyice utandırmıştı.

Pug, “Eskiden beri hep çabuk öğrenirdi zaten,” dedi.

Kasumi başını eğdi, yanakları kıpkırmızıydı, ama sırıtıyordu. “Yine de, ülkenizin kadınlarının bu kadar özgür olduklarını öğrenmek kolay değil. İkinizin nasıl olup da bu kadar sağlam iradeli olduğunuzu şimdi anlıyorum. Bunu annelerinizden öğrenmiş olmalısınız.”

Birinin yaklaşması üzerine Laurie’nin dikkati dağıldı. Pug, ozanın yüzündeki bariz hayranlık ifadesini görebiliyordu. Büyücü dönünce, bir muhafızın eşliğinde yaklaşan güzel bir genç kadın gördü. Carline’i tanıyan Pug’ın gözleri büyüdü. Genç kızlığında vaat ettiği kadar muhteşem bir kadın olmuştu. Onlara yaklaşırken, elinin bir hareketiyle muhafızını gönderdi. Yeşil, zarif elbisesi ve siyah saçlarını süsleyen inci işlemeli tacı ile olağanüstü görünüyordu.

“Usta büyücü,” dedi, “eski bir dostuna merhaba demeyecek misin?”

Pug Prenses’in önünde eğilerek selam verdi, Kasumi ve Laurie de onu izlediler. Katala, hizmetçi kızlardan birinin gösterdiği gibi reverans yaptı. Pug, “Prenses,” dedi, “kaledeki basit bir çocuğu hatırlamakla bana iltifat ediyorsunuz.”

Carline, mavi gözleri ışıldayarak gülümsedi. “Ah, Pug... sen asla basit değildin.” Arkasında duran Katala’ya baktı. “Bu eşin mi?” Pug onaylayıp onları tanıştırınca, Prenses Katala’yı yanağından öperek, “Güzel olduğunu duymuştum, canım,” dedi, “ama kardeşimin senin hakkında söyledikleri hayli yetersizmiş.”

“Majesteleri çok nazikler,” dedi Katala.

Kasumi yine gergin duruşuna dönmüştü, ama Laurie gözlerini yeşilli kadından bir türlü alamıyordu. Katala’nın onun kolunu sıkıp, dikkatini çekmesi gerekti. “Laurie, törenler başlamadan önce Kasumi ile bana sarayı biraz gezdirir misin?”

Laurie geniş bir gülümseyişle Prenses’e selam vererek, Kasumi ve Katala’ya koridorda eşlik etti. Pug ile Prenses, onların gidişini izlediler.

“Karın çok zeki bir kadın,” dedi Carline.

Pug gülümsedi. “Olağanüstüdür.”

Carline, onu gördüğüne gerçekten çok mutlu olmuş gibiydi. "Öğrendiğime göre, bir de oğlun varmış.”

“William. Küçük bir şeytan, ama bir hazinedir.”

Carline’in yüzünde bir imrenme ifadesi belirdi. “Onu görmek isterdim.” Duraksadı, ardından, “Çok şanslısın,” dedi.

“Hem de çok, Majesteleri.”

Carline koluna girdi ve ağır ağır yürümeye başladılar. “Ne bu resmiyet, Pug? Yoksa sana Milamber mi demeliyim, duyduğuma göre o isimle de tanınıyormuşsun?”

Pug, onun gülümsediğini gördü ve karşılık verdi. “Bazen ben de bilmiyorum, ama burada Pug daha uygun görünüyor.” Sırıttı. “Görünen o ki, hakkımda çok şey öğrenmişsin.”

Carline alınmış gibi yaptı. “Her zaman en gözde büyücümdün.”

Birlikte güldüler. Sonra Pug sesini alçaltarak, “Babanın ölmesine çok üzüldüm, Carline,” dedi.

Prenses biraz dalgınlaştı. “Lyam, son anında yanında olduğunu söyledi. Ölmeden önce senin güvende olduğunu görebildiği için mutluyum. Seni ne kadar düşündüğünü biliyor muydun-”

Pug bir anda duygulandığını hissetti. “Bana bir ad verdi; bunu bana göstermek için daha iyisini yapamazdı. Bunu biliyor muydun?"

Carline canlandı. “Evet, Lyam bundan da söz etti. Artık kuzen sayılırız,” dedi bir kahkahayla. Yürürlerken usulca konuştu. “Sen ilk aşkımdın, Pug, ama daha da önemlisi, daima arkadaşımdın. Arkadaşımın tekrar evine döndüğünü gördüğüme sevindim.”

Pug durup, onu hafifçe yanağından öptü. “Arkadaşın ise, evine döndüğü için çok mutlu.”

Hafifçe kızaran Prenses, onu terastaki küçük bir bahçeye götürdü. Parlak gün ışığına çıkıp, taş bir banka oturdular. Carline derin bir iç çekti. “Keşke Babam ve Roland da burada olabilselerdi.”

“Roland’ın ölümünü duymak bana da büyük acı verdi,” dedi Pug.

Carline başını salladı. “O zıpır, kısacık yaşamında birçoklarının bir ömür boyunca yaşayamadıkları kadarını yaşadı. Birçok şeyi serseri tavırlarının ardına gizliyordu, ama bana kalırsa, tanıdığım en zeki adamlardan biriydi. Geçen her dakikanın içindeki tüm yaşamı çıkarıyordu.” Pug yüzüne bakınca, gözlerinin anılarla parladığını gördü. “Yaşasaydı, onunla evlenecektim. Muhtemelen her gün kavga ederdik, Pug; ah, beni nasıl da kızdırırdı. Ama çok da güldürürdü. Bana hayat hakkında çok şey öğretti. Anısını daima içimde saklayacağım.”

“Kayıplarınla barışık olmana sevindim, Carline. Başka bir dünyada yıllarca bir köle, ardından da büyücü olmak, beni çok değiştirdi. Görünüşe göre sen de çok değişmişsin.”

Carline başını devirip ona baktı. “Bana kalırsa pek de değişmemişsin, Pug. Gösterdiğim ilgi karşısında eli ayağına dolaşan o çocuğun izleri içinde hâlâ var.”

Pug güldü. “Sanırım haklısın. Bazı yönlerden sen de değişmemişsin ya da Laurie’nin tepkisine bakacak olursak, en azından hâlâ erkeklerin elini ayağına dolaştırma yetisini kaybetmemişsin.”

Carline ışıl ışıl bir yüzle gülümsedi ve Pug, içinde hafif bir burulma hissetti, çocukken hissettiklerinin bir yankısı gibi. Ama artık rahatsızlık duymuyor, çocukken hayal ettiği şekilde olmasa da, Carline’i her zaman seveceğini biliyordu. Fırtınalı bir tutkunun ya da Katala ile olan derin bağının da ötesinde, hissettiklerinin şefkat ve dostluk olduğunu biliyordu.

Carline son söylediğine takılmıştı. “Birkaç dakika önce yanında olan şu sarışın, güzel adam mı? Kim o?”

Pug bilgiç bilgiç gülümsedi. “Her halinden belli ki, en sadık hayranın. O Laurie, Tyr-Soglu bir ozan ve sonsuz bir zekâya ve çekiciliğe sahip bir serseridir. Sevgi dolu bir kalbi ve cesur bir ruhu var, aynı zamanda da gerçek bir dost. Bir gün sana, kendi hayatını tehlikeye atarak beni nasıl kurtardığını anlatırım.”

Carline yine başını bir tarafa eğdi. “Çok ilgi çekici birine benziyor.” Pug onun artık yaşça büyümüş, olgunlaşmış ve acıyı tatmış olmasına rağmen, hâlâ değişmeyen yanları da olduğunu görüyordu.

“Bir defasında şaka yollu olarak, onu seninle tanıştırmaya söz vermiştim. Ama artık, Majesteleri ile yakınlaşma fırsatını kaçırmak istemeyeceğinden eminim.”

“Öyleyse bunu ayarlamalıyız.” Ayağa kalktı. “Korkarım ki, gidip taç giyme töreni için hazırlanmam gerek. Her an çanlar çalıp rahipler gelebilir. Yine görüşelim, Pug.”

Pug da ayağa kalktı. “Bundan zevk duyarım, Carline.”

Kolunu uzattı. Arkasından gelen bir ses, “Toprak Beyi Pug, seninle konuşabilir miyim?” dedi.

Arkalarına döndüklerinde az ileride, bahçenin iç kısımlarında duran Martin Longbow’u gördüler. Eğilerek Prenses’e selam verdi. Carline, “Longbow Usta! İşte buradasın. Seni dünden beri göremedim,” dedi.

Martin belli belirsiz gülümsedi. “Yalnız kalmaya ihtiyacım vardı. Crydee’de böyle hissettiğimde, ormana dönerim. Burada ise,” -geniş teras bahçesini gösterdi- “bulabildiğimin en iyisi buydu.”

Carline ona soran bakışlarla baktı, ama üzerinde durmadı. “Eh, herhalde taç giyme törenine katılırsın. Şimdi, izin verirseniz gitmem gerek.” Nazik selamlarını kabul ederek ayrıldı.

Martin Pug’a bakarak, “Seni yine görmek güzel, Pug,” dedi.

“Seni de öyle, Martin. Buradaki tüm dostlarım arasında, benimle son görüşen sensin. Crydee’de hâlâ görmediklerimi saymazsak, artık tam anlamıyla eve dönmüş oldum.” Pug, Martin’in sıkıntılı olduğunu anlamıştı. “Bir sorun mu var?”

Martin bahçeye ve ötesindeki şehir ile denize baktı. “Lyam bana söyledi, Pug. Senin bildiğini de söyledi.”

Pug hemen anlamıştı. “Baban öldüğünde yanındaydım, Martin,” dedi sakin bir sesle.

Martin sessizce yürümeye başladı, bahçeyi çevreleyen alçak taş duvarın yanına geldiğinde ise duvarı tuttu. “Babam,” dedi acılı bir sesle. “Onun, ‘Martin, ben senin babanım,’ demesi için kaç yıl bekledim.” Yutkundu. “Miras ve bu gibi şeyler hiçbir zaman umurumda olmadı. Crydee Avcıustası olarak kalmak bana yeterdi. Yeter ki, bunu kendisi söyleseydi.”

Pug, bir sonraki söyleyeceklerini düşündü. “Martin, pek çok adam ileride pişman olacağı şeyler yapar. Bunları telafi etme fırsatı ise çok azının eline geçer. Bir Tsurani oku onu hemen öldürseydi, ya da başka bir sürü şey olsaydı, yaptığı bu azıcık şeyi de yapma fırsatı olmayabilirdi.”

“Biliyorum, ama bu yine de bir teselli değil.”

“Lyam sana son sözlerini söyledi mi? Dedi ki, ‘Martin senin kardeşin. Ona haksızlık ettim, Lyam. O iyi bir adam, onu öyle seviyorum ki.’ ”

Martin’in taş duvarı tutan eklemleri bembeyaz olmuştu. Sessizce, “Hayır, söylemedi,” dedi.

“Lord Borric basit biri değildi Lyam, ben de onu tanıdığımda henüz bir çocuktum, ama onun için ne söylenirse söylensin, kesinlikle içinde bir kötülük yoktu. Neden bu şekilde hareket ettiğini anladığımı söylemiyorum, ama seni sevmiş olduğu kesin.”

“Her şey çok saçma. Ben onun babam olduğunu biliyordum, o ise annemin bana bunu söylediğini bilmiyordu. Ona gidip bunu açıklasam, hayatlarımızda ne değişirdi?”

“Bunu ancak tanrılar bilebilir.” Uzanıp Martin’in koluna dokundu. “Şimdi önemli olan, ne yapacağın. Lyam’ın sana söylemiş olması, doğum hakkını herkese açıklayacağı anlamına geliyor. Şimdiden başkalarına da söylediyse, sarayda kıyamet kopacak. Sen en büyüklerisin ve ilk hak sende. Ne yapacağını biliyor musun?”

Martin Pug’ı süzerek, “Bunlardan söz ederken çok sakinsin,” dedi. “Taht üzerinde hak sahibi olmam seni hiç rahatsız etmiyor mu?”

Pug başım salladı. “Sen bunu bilemezsin, ama ben Tsuranuanni’deki en güçlü adamlardan biri sayılıyordum. Sözlerim, bazı durumlarda herhangi bir kralın emrinden daha önemliydi. Ben, iktidarın nelere kadir olduğunu ve ne tür adamların iktidar peşinde koştuğunu bilirim. Sende bu tür bir hırs olduğunu da hiç sanmıyorum, tabii Crydee’de son bulunduğum zamandan beri çok değişmediysen. Tacı alırsan, bunu doğru olduğuna inandığın nedenler yüzünden yaparsın. Bu, iç savaşı önlemenin tek yolu olabilir, çünkü Krallık tacını seçersen, sadakat yemini edecek ilk kişi Lyam olacaktır. Nedeni ne olursa olsun, en akılcı şekilde hareket etmeye çalışacaksın. Mor rengi {7} almayı tercih edersen de, iyi bir hükümdar olmak için elinden geleni yapacaksın.”

Martin etkilenmişti. “Çok değişmişsin, Toprak Beyi Pug, beklediğimden de çok. Hakkımdaki nazik değerlendirmen için teşekkürler, ama bence Krallık’ta bu şekilde düşünen tek adam sensin.”

“Gerçek ne olursa olsun, sen babanın oğlusun ve ailenin adına leke sürmezsin.”

Martin’in sözleri yine acı doluydu. “Benim doğumumu bile kara bir leke olarak görecek olanlar var.” Aşağıda uzanan şehre baktı, sonra dönüp gözlerini Pug’a dikti. “Keşke basit bir seçim olsaydı, ama Lyam böyle olmadığını biliyor. Tacı alırsam, çok kişi başkaldıracak. Lyam’a bırakarak çekilirsem, Lyam’a bağlılık yemini etmemek için beni bahane edenler olacak.”

“Tanrılar adına, Pug. Mesele Arutha ile benim aramda olsaydı, çekilip ona bırakmak için bir an bile tereddüt etmezdim. Ama Lyam? Onu yedi yıldır görmedim, bu yıllar da onu çok değiştirmiş. Tereddütlerle dolu bir adam gibi. Bir komutan olarak hünerli olduğuna kuşku yok, ama bir kral olarak? Ondan daha iyi bir kral olacakmışım gibi korkunç bir düşünceye kapılıyorum.”

Pug sakin bir sesle konuştu. “Söylediğim gibi, taht üzerinde hak iddia edecek olursan, bunu haklı gördüğün nedenlerle, görev duygusunun gerektirdiği nedenlerle yapacaksın.”

Martin sağ yumruğunu sıkıp, yüzünün önüne getirdi. “Nerede görev bitip de kişisel hırs başlar? Nerede adalet bitip de intikam başlar? Bir parçam, öfke dolu bir parçam diyor ki, ‘Bu andan kazanabileceğin her şeyi al, Martin.’ Kral Martin, neden olmasın? Bir başka parçam da Babamın bunu, günün birinde Kral olmam gerektiğini bildiği için yaptığını düşünüyor. Ah, Pug, ne yapmam gerek?”

“Bu, herkesin kendi karar vermesi gereken bir şey. Sana bir tavsiyede bulunamam.”

Martin parmaklıklara yaslanıp, elleriyle yüzünü kapattı. “Sakıncası yoksa, bir süre yalnız kalmak istiyorum.”

Pug oradan ayrıldı, sıkıntılı bir adam kaderini değerlendiriyordu. Ülkenin kaderini de.

Pug Katala’yı, Laurie ve Kasumi’nin yanında, Dük Brucal ve Kont Vandros ile konuşurlarken buldu. Yaklaşırken Dük’ün, “Nihayet bir düğün olacak,” dediğini duydu, “çünkü bu aklı kıt şahıs” -Vandros’u gösterdi- “kızıma teklifte bulundu. Bakarsınız ölmeden önce torun sahibi de olurum. Evlenmek için bunca sene bekleyince neler olduğunu görün işte. Daha çocukların evlenemeden yaşlanıyorsun-” Pug’ı görünce başını çevirdi. “Ah, büyücü, işte buradasın.”

Katala kocasını görünce gülümsedi. “Prenses’le yeniden buluşmanız iyi miydi?”

“Çok hoştu.”

İşaret parmağıyla Pug’ın göğsünü dürterek, “Ve baş başa kaldığımızda, konuşulan her kelimeyi bana da tekrarlayacaksın,” dedi.

Diğerleri Pug’ın utanması karşısında güldüler, o da Katala’nın sadece şaka yaptığını anlamıştı zaten.

Brucal, “Ah, büyücü,” dedi, “karın öyle güzel ki, keşke yine altmış yaşımda olsaydım, diyorum.” Pug’a göz kırptı. “O zaman onu senden çalar, skandala da boşverirdim.” Pug’ın koluna yapışıp Katala’ya, “İznin olursa, leydim, onun yerine kocanın biraz zamanını çalacağım,” dedi.

Pug’ı şaşkın gruptan çekip aldı ve duyulamayacak kadar uzaklaştıkları zaman, “Kötü haberlerim var,” dedi.

“Biliyorum.”

“Lyam bir budala, soylu bir budala.” Bir an bakışlarını kaçırdı, gözlerinin önünde anılar canlanmıştı. “Ama tam babasının oğlu, büyükbabasının da torunu; tıpkı kendinden öncekiler gibi güçlü bir onur duygusu var.” Yaşlı gözler yine odaklandı. “Yine de, görev duygusunun da o kadar güçlü olmasını dilerdim.” Sesini iyice alçaltarak, “Karını yanından ayırma,” dedi. “Salondaki muhafızlar mor rengi giymişler, Kral kim olursa olsun, onu savunarak ölürler. Ama işler karışabilir. Doğulu lordların çoğu tezcanlı tiplerdir, her kaprislerinin hemen yerine getirilmesine alışıktırlar. Birkaçı ağzını açacak olursa, dişlerinin arasında bir çelik parçası bulabilir.

“Benim ve Varldros’un adamları, sarayın her yerini tuttular, Kasumi’ninkiler de Lyam’ın isteği üzerine dışarıda yerlerini aldılar. Bu, doğulu lordların hoşuna gitmiyor, ama Lyam Veliaht olduğu için, hayır da diyemiyorlar. Bizim tarafımızı tutanları da hesaba katarsak, sarayı ele geçirip koruyabiliriz.

“Bas-Tyralı saklandığına, Saladorlu Richard da öldüğüne göre, doğulu lordlar liderlerini yitirdiler. Ama adadaki doğulu lordların ve şehrin içinde ve civarındaki şeref muhafızları’nın sayısı, bir kral seçilmeden saraydan çıkacak olurlarsa bu adayı bir savaş alanına çevirmeye yeter. Hayır, sarayı tutacağız. Hiçbir hain doğulu, Kara Guy ile ihanet planları yapamayacak. Tacı hangi kardeş takarsa taksın, her biri onun önünde bir dizini yere koyacak.”

Pug bunu duyduğuna şaşırmıştı. “Yani Martin’i destekleyecek misin?”

Yaşlı Brucal’ın sesi, alçak da olsa sertti. “Kimse Krallığımı bir iç savaşa sürükleyemez, büyücü. Ben son nefesimi vermeden, asla. Arutha ile konuştuk. Önümüzdeki seçenekler ikimizin de hoşuna gitmiyor, ama kesin karar verdik. Martin Kral olacak olursa, herkes onun önünde eğilecek. Tacı Lyam alacak olursa, Martin ya sadakat yemini edecek ya da saraydan canlı çıkamayacak. Taç kırılacak olursa, bu sarayı tutacağız ve kongre kardeşlerden birini Kral ilan edene dek hiçbir lord bir yere gitmeyecek, o kahrolası salonda bir yıl kalmamız gerekse bile. Şehirde Guy’ın birçok ajanını yakaladık bile. Burada, Rillanon’da olduğuna kuşku yok. Bir kongre toplanamadan önce bir avuç soylu bile kaçacak olursa, iç savaş çıkar.” Yumruğunu açık olan eline vurdu. “Şu geleneklere lanet olsun. Biz burada konuşurken rahipler saraya doğru yürüyor, her adımda karar anına biraz daha yaklaşıyorlar. Keşke Lyam daha erken hareket edip bize biraz daha zaman bıraksaydı, ya da hiçbir şey yapmasaydı. Ya da Guy’ı ele geçirebilseydik. Keşke Martin ile konuşabilseydik, ama o da ortadan kayboldu...”

“Ben Martin’le konuştum.”

Brucal’ın gözleri kısıldı. “Ne durumda? Planları neler?”

“Tahmin edebileceğin gibi, çok sıkıntılı. Bütün bu yük üzerine yığıldı ve kendini hazırlayacak kadar zamanı da yok. Anladığım kadarıyla babasının kim olduğunu başından beri biliyormuş ve bu sırrı mezara dek saklamaya razıymış, ama şimdi bir anda kendini meselenin ortasında buldu. Ne yapacağını bilmiyorum. Rahipler tacı önüne koyana dek kendisinin de bileceğini sanmıyorum.”

Brucal çenesini sıvazladı. “Bunu biliyor olup da kendi menfaati için kullanmaya çalışmamış olması, onun adına çok iyi. Ama yine de zamanımız yok.” Salonun ana kapısının yanındaki grubu işaret etti. “Karının yanına dönsen iyi olur. Gözünü dört aç, büyücü, bugün sona ermeden sanatına ihtiyacımız olabilir.”

Diğerlerinin yanına döndüler ve Brucal, Vandros ile Kasumi’yi içeri götürüp, alçak sesle onlarla konuştu. Katala ağzını açamadan Laurie, “Neler dönüyor?” dedi. “Katala ile Kasumi’yi arka avluya bakan bir balkona çıkardığımda, her yerde Kasumi’nin adamlarını gördüm. Bir an İmparatorluk’un savaşı kazandığını sandım. Ağzından da tek kelime alamadım.”

Pug, “Brucal onların Kasumi’nin emirlerine sorgusuz sualsiz itaat edeceklerini biliyor,” dedi.

“Bu da nesi, kocam?” dedi Katala. “Sorun mu var?”

“Açıklayacak zaman yok. Taç için birden fazla talip olabilir. Laurie, Kasumi’nin yanında kal ve kılıcın hazır olsun. Bir sorun çıkarsa, Arutha’nın dediğini yap.”

Laurie başıyla onayladı, yüzüne sert bir ifade gelmişti. O salona girince Katala, “William?” dedi.

“O güvende. Bir sorun çıkarsa, bu büyük salonda olacak, misafir bölümlerinde değil. Asıl acı ise sonrasında başlayacak.” Katala’nın yüzünden tam olarak anlamadığı belliydi, yine de söylediklerini sessizce kabul etti. “Gel, içeride yerlerimizi almalıyız.”

Hızlı adımlarla büyük salona girip, şeref bölümünde önlere yakın bir yere geçtiler. Kral’ın taç giyişini görmek için toplananların yanından geçerken, odayı kaplayan uğultuyu ve konuşmaları duyabiliyorlardı. Kulgan’ın yanına geldiklerinde, tıknaz büyücü başıyla onları selamladı. Meecham da birkaç adım arkasında, sırtını duvara dönmüş olarak bekliyordu. Gözleri odayı tarıyor, Kulgan’ın bir kılıç boyu yakınında olan herkesin yerini saptıyordu. Pug eski, uzun avcı bıçağının kınından hafifçe sıyrılmış olduğunu fark etti. Sorunun ne olduğunu bilmiyor olabilirdi, ama eski dostunu korumak için her an hazırdı.

“Neler oluyor?” dedi Kulgan fısıldayarak. “Birkaç dakika öncesine kadar her şey sakindi; şimdi ise ortalık kaynıyor.”

Pug Kulgan’a doğru eğilerek, “Martin taca talip olabilir,” dedi.

Kulgan’ın gözleri büyüdü. “Tanrılar ve balıklar adına! Bu, sarayı birbirine katar.” Çevresine bakınınca, Kraliyet soylularının birçoğunun salonda yerlerini almış olduklarını gördü. Elemle iç çekerek, “Artık beklemekten başka yapılacak bir şey kalmadı,” dedi.

Amos bahçeyi yıkıp dökerek gelirken küfürler yağdırıyordu. “Bu çıtkırıldım şeyleri de kim, neden ister ki?”

Martin başını kaldırınca, Amos Trask’in fırlattığı kristal kadehi son anda görüp yakaladı. O, “Ne-” derken, Amos elindeki kristal sürahiden kadehi dolduruyordu.

“Biraz zıkkıma ihtiyacın olur diye düşündüm ve onu paylaşacak dost bir denizciye.”

Martin’in gözleri kısıldı. “Ne demek istiyorsun?”

Amos kendi kadehini de doldurup, esaslı bir yudum aldı. “Tüm saray biliyor, sevgili dostum. Lyam iyi bir adam, ama birkaç oymacıya babanın mezartaşına senin adını yazdırıp, sonra da onları kralın emri gibi gülünç bir şeyle susturabileceğini sanıyorsa, kafasının içi taş dolu demektir. O çocuklar işlerini bitirdikten bir saat sonra, saraydaki her hizmetçi senin birinci kaptan olduğunu öğrenmişti. Herkes bunu konuşuyor, inan bana.”

Martin şarabı içip, “Teşekkürler, Amos,” dedi. Kadehteki koyu kızıl şaraba baktı. “Kral olsam mı?”

Amos iyi niyetli, içten bir sesle bir kahkaha attı. “Bu konuda iki görüşüm var, Martin. Birincisi, tayfa olmaktansa kaptan olmak her zaman daha iyidir, ki ben de bu yüzden tayfa değil, kaptanım. İkincisi, bir gemi ile bir krallık aynı şey değildir.”

Martin güldü. “Hiç de yardımcı olmuyorsun, korsan.”

Amos alınmış görünüyordu. “Hay canına yandığım, seni güldürdüm, değil mi?” Uzanıp, dirseğini bahçe duvarına yaslarken, bir yandan da bardağına biraz daha şarap koydu. “Baksana, kraliyet limanında üç direkli, küçük bir güzel var. Fazla zamanım olmadı, ama Kral affettiğini açıklayacak olursa, Kaptan Trenchard ile yelken açmak için can atacak, denizden yeni dönmüş bir sürü iyi adam var. Neden küreklere asılıp, buradan çekip gitmiyoruz?”

Martin başını salladı. “Kulağa hoş geliyor. Hayatım boyunca üç defa gemiye bindim ve sen üç seferinde de neredeyse ölümüme neden oluyordun.”

Amos kırılmıştı. “İlk iki seferinde, Arutha’nın suçuydu, üçüncüsü de benim suçum değildi. Bizi Salador’dan Rillanon’a kadar kovalasınlar diye o Ceres’e tapan korsanları peşimize ben takmadım ya. Ayrıca, benim yanımda işe girersen, biz kovalayan taraf oluruz. Krallık Denizi, Trenchard için yepyeni bir deniz. Ne diyorsun?”

Martin’in sesi ciddileşti. “Her ne kadar seninle denize açılmayı, ormana dönmek kadar istesem de, olmaz, Amos. Ama karar vermem gereken şeyden dönüş yok. İyi ya da kötü, ben en büyük oğulum ve taç ilk olarak benim hakkım.” Martin Amos’a sert bir ifadeyle baktı. “Sence Lyam Kral olabilir mi?”

Amos başını iki yana salladı. “Tabii, ama mesele bu değil, öyle değil mi? Asıl bilmek istediğin, Lyam iyi bir Kral olabilir mi? Bilmiyorum, Martin. Ama sana bir şey söyleyeyim. Bir denizcinin savaşta korkudan bembeyaz kesildiğine, ama hiç tereddüt etmeden dövüştüğüne çok şahit olmuşumdur. Bazen bir adamın harekete geçmesi gereken zaman gelmeden, neler yapabileceğini bilemezsin.” Amos bir an duraksadı, doğru sözcükleri seçiyordu. “Söylediğim gibi, Lyam iyi bir adam. Kral olmaktan ödü kopuyor, onu suçlamıyorum da. Ama bir kez tahta çıktıktan sonra... bence yeterince iyi bir Kral olur."

“Keşke haklı olduğundan emin olabilseydim.”

Bir zil sesi duyuldu ve büyük çanlar çalmaya başladı. “Eh,” dedi Amos, “karar vermek için fazla zamanın kalmadı. Ishap rahipleri dış kapıya geldiler, taht odasına ulaştıkları zaman da, artık ipleri kesip denize açılma fırsatın olmayacak. Yolun çizilmiş olacak.”

Martin duvardan döndü. “Arkadaşlığın için teşekkürler, Amos, şarap için de. Gidip Krallık’ın kaderini değiştirelim mi?”

Amos, kristal kadehte kalan son şarabı da içti. Kadehi bir kenara attı, camın kırılma sesiyle birlikte, “Sen gidip Krallık’ın kaderini değiştir, Martin,” dedi. “Sözünü ettiğim o küçük gemiyi ayarlayamazsam, belki sonra ben de gelirim. Belki bir kez daha birlikte denize açılırız. Kral olmak konusunda fikrini değiştirirsen ya da Rillanon’dan acil olarak gitmen gerekecek olursa, şafaktan önce doklara bir uğra. Oralarda olacağım, tayfalarım arasında da sana her zaman yer olacak.”

Martin elini sıktı. “Hep sağlıcakla kal, korsan.”

Amos gidince Martin yalnız kaldı, düşüncelerini elinden geldiğince toparladıktan sonra kararını vererek, taht odasına doğru yürümeye koyuldu.

Pug boynunu uzatınca, büyük salona girenleri görebiliyordu. Dük Caldric, tahta doğru giden uzun adacığın aşağısına doğru giden Erland’ın dul eşi Prenses Alicia’ya eşlik ediyordu. Anita ve Carline de onları izliyorlardı. Kulgan, “Bu katı ifadelere ve solgun yüzlere bakılırsa, Arutha olabileceklerden onlara da bahsetmiş,” diye gözlemledi.

Yerlerine geçtikleri zaman Pug, Anita’nın Carline’in elini sımsıkı tuttuğunu fark etti. “Bir erkek kardeşin daha olduğunu bu şartlar altında keşfetmek ne iş ama.”

“Bunu sakin karşılamış gibiler,” diye fısıldadı Kulgan.

Gonglar, Ishap rahiplerinin antreden girmiş olduklarını haber verince, Arutha ve Lyam da içeri girdiler. Her ikisi de Krallık Prensleri’nin kırmızı kaftanlarını giymişlerdi, hızlı adımlarla salonun ön tarafına geçtiler. Arutha’nın gözleri hızla odayı taradı, herkesin aklından geçenleri anlamak istiyor gibiydi. Lyam ise durgun görünüyordu, kaderin kendisine getireceklerini kabullenmiş bir hali vardı.

Pug, Arutha’nın Fannon’a kısaca bir şeyler fısıldadığını gördü, yaşlı Kılıçustası da Çavuş Gardan ile konuştu. İkisi de gerginlikle etraflarına bakınarak, elleri kılıçlarının kabzalarına yakın bir halde, odadaki herkesi izlemeye başladılar.

Pug, odada Martin’i göremiyordu. Kulgan’a, “Belki de Martin bu meseleden uzak durmayı seçmiştir,” diye fısıldadı. Kulgan etrafına bakındı. “Hayır, işte orada.”

Pug, Kulgan’ın başı ile işaret ettiği yere baktı. Uzak duvarda, bir köşenin yakınında dev bir sütun yükseliyordu. Gölgesinin derinliklerinde ise Martin duruyordu. Yüzü görünmüyordu, ama duruşunu başkasıyla karıştırmaya olanak yoktu.

Çanlar çalmaya başladı ve Pug bakınca, ilk Ishap rahiplerinin salona girmeye başladıklarını gördü. Arkalarından başkaları da geliyordu, hepsi aynı ölçülü süratte, uygun adım yürüyorlardı. Yan kapılardan, yerlerine oturtulan sürgülerin sesleri duyuldu, geleneksel olarak salon, törenin başlangıcından bitişine dek mühürlenirdi.

On altı rahip de odaya girdikten sonra, dev kapılar arkalarından kapandı. Son rahip kapının önünde durdu, bir elinde ağır bir tahta asa, diğerinde ise geniş bir balmumu mührü vardı. Hemen kapıları mühürlemeye koyuldu. Pug, mührün üzerinde yedi yüzlü Ishap armasının işlenmiş olduğunu gördü ve içinde büyü olduğunu hissetti. Kapıların ancak mührü koyan kişi ya da büyük bir tehlike göze alınarak yüce sanatlardan olan bir başka kişi tarafından açılabileceğini biliyordu.

Asası olan rahip, kapılar mühürlendikten sonra, sıralanmış ve sessizce dua eden kardeşlerinin arasından geçip öne çıktı. İçlerinden biri, rahipler tarafından yapılmış olan ve mor bir minderin üzerinde duran yeni tacı taşıyordu. Rodric’in tacı, canını alan darbe ile birlikte parçalanmıştı, ama sağlam kalmış olsaydı bile, geleneklere göre onunla birlikte gömülecekti. Bugün yeni bir Kral taç giymeyecek olursa, bu yeni taç da yerdeki taşların üzerinde parçalanacak, Lordlar Kongresi rahiplere yeni bir kral seçtiklerini bildirene kadar da bir yenisi yapılmayacaktı. Pug, böylesine basit bir altın halkanın bu kadar önem taşımasına hayret ediyordu.

Rahipler ilerleyip, daha küçük mezheplerin rahiplerinin önceden gelmiş ve beklemekte oldukları tahtın önünde durdular. Gelenek uyarınca Lyam’a aile rahibinin törende görev almasını isteyip istemediği sorulmuş, o da kabul etmişti. Rahip Tully de, Astalon Tapınağı’ndan gelen heyetin başında yerini almıştı. Pug, tacı Borric’in hangi oğlu takarsa taksın, yaşlı rahibin durumu hemen kontrol altına alacağını biliyor ve bunu akılcı bir seçim olarak görüyordu.

Ishap başrahibi asasını birbirine eşit, on altı ölçülü vuruşla yere vurdu. Ses salonda çınladı, durduğunda ise taht odasına sessizlik çökmüştü.

“Kral’a tacını takmak için geldik!” diye bağırdı başrahip.

“Ishap Kral’ı kutsasın!” diye karşılık verdi diğer rahipler.

“Tüm tanrıların üzerindeki tek tanrı olan Ishap ve dört büyük, on iki küçük, diğer tanrılar adına, taca talip olanlar öne çıksınlar.”

Lyam ve Arutha gelip rahiplerin önünde durduklarında, Pug nefesinin kesildiğini hissetti. Bir an sonra, Martin de gölgelerden sıyrılıp öne çıktı.

Martin göründüğünde tutulan nefeslerin sesi duyuldu, salondakilerin birçoğu ya söylentileri duymamış ya da inanmamışlardı.

Üçü de önüne geldiklerinde, rahip ağır asasını yere vurdu. “İşte zamanı, işte yeri.” Ardından değneğiyle Martin’in omzuna dokunarak, “Karşımıza hangi hakla geldin?” diye sordu.

Martin berrak, güçlü bir sesle konuştu. “Doğum hakkıyla.” Pug, büyünün varlığını hissedebiliyordu. Rahipler taç üzerindeki hak iddialarını, yalnızca onur ve geleneğe bırakmıyorlardı. Asanın dokunduğu kimse yalan ifade veremezdi.

Aynı işlem tekrarlandı; Lyam ve Arutha da aynı cevabı verdiler.

Asa bir kez daha Martin’in omzuna dokundu ve rahip, “Adını ve talebini açıkla,” dedi.

Martin’in sesi çınladı. “Ben Martin, Borric’in en büyük oğlu, kral kanından.”

Salonda başlayan hafif uğultu, rahibin asasının yere vurmasıyla kesildi. Asa Lyam’ın omzuna koyuldu, o da, “Ben Lyam, Borric’in oğlu, kral kanından,” diye cevap verdi.

Birkaç sesin, “Veliaht!” dedikleri duyuldu.

Rahip tereddüt etti, sonra soruyu Arutha için de tekrarladı, o da, “Ben Arutha, Borric’in oğlu, kral kanından,” diye cevap verdi.

Rahip üç genç adama baktı, sonra Lyam’a dönerek, “Adı açıklanan Veliaht sen misin?” dedi.

Lyam, omzunda asa ile cevap verdi. “Veliahtlık hakkı bana verilirken, Martin’in durumu bilinmiyordu. Bu yanlış bir vasiyet, çünkü Rodric, benim conDoin erkeklerinin en büyüğü olduğumu sanıyordu.”

Rahip asasını kaldırıp, diğer rahiplerle baş başa verdi. Rahipler, olaylardaki beklenmedik gelişmeyi tartışırlarken, salon sessizdi. Zaman bir türlü geçmek bilmiyordu ki, sonunda başrahip bir kez daha onlara döndü. Asasını bıraktı ve Krallık’ın tacı olan altın çember ona uzatıldı. Kısa bir dua mırıldandı: “Ishap, bu işte hepimize yol göster ve bilgelik ver. Seçilenin doğruyu yapmasını sağla.” Güçlü bir sesle, “Vasiyetin hatalı olduğu açıktır,” dedi. Tacı Martin’in önüne koydu. “Martin, kral kanından gelen en büyük oğul sıfatıyla, ilk talep hakkı senindir. Sen, Martin, bu sorumluluğu kabul edecek, Kralımız olacak mısın?”

Martin taca baktı. Tüm gözler yeşiller içindeki uzun boylu adama çevrilmiş, odaya ağır bir sessizlik hakim olmuştu. Salondaki kalabalık cevabını beklerken tüm nefesler tutulmuştu.

Sonra Martin yavaşça uzanıp, tacı minderin üzerinden aldı. Yüksek pencerelerin birinden gelen bir ışık huzmesi, tüm gözler onu takip ederken kaldırdığı taca yansıyıp, salonu ışıl ışıl bir hale ile doldurdu.

Tacı başının üzerinde tutarak, “Ben, Martin,” dedi, “Adalar Krallığı tacı üzerindeki hakkımdan, kendi adıma ve benden doğacaklar adına, son kuşağa kadar, ebediyen vazgeçiyorum.” Birden dönüp, tacı Lyam’ın başına taktı. Martin’in sesi bir kez daha yankılandı, sözleri başkaldırırcasına bir çağrıydı. “Herkes Lyam’ı selamlasın! Gerçek ve şüphe götürmez Kral!”

Salondakiler şahit oldukları şeyi kavramaya çalışırlarken, bir durgunluk oldu. Sonra Arutha şaşkın, suspus olmuş kalabalığa döndü ve sesi her yeri inletti. “Selam sana Lyam! Gerçek ve şüphe götürmez Kral!”

Lyam iki kardeşinin arasında ayağa kalktı ve salon, bağırış ve tezahüratlara boğuldu. “Selam sana Lyam! Selam sana Kral!”

Başrahip tezahüratın bir süre daha devam etmesine göz yumdu, ardından yine asasını alıp yere vurarak sessizliği sağladı. Lyam’a bakarak, “Sen, Lyam, bu sorumluluğu kabul edecek, Kralımız olacak mısın?” dedi.

Lyam rahibe bakarak, “Kralınız olacağım,” diye cevap verdi.

Oda bir kez daha tezahüratlarla inledi, başrahip bu defa gürültüye müdahale etmedi. Pug bakınca, sorun çıkacak olursa bununla mücadele etmeye hazırlanan Brucal, Caldric, Fannon, Vandros ve Gardan gibi birçoklarının yüzündeki rahatlama ifadelerini gördü.

Başrahip, asasını yere vurarak odayı bir kez daha susturdu. “Astalon mezhebinden Tully,” diye seslendi ve yaşlı aile rahibi öne çıktı.

Diğer rahipler Lyam’ın kırmızı kaftanını çıkarıp, mor renkli kraliyet kaftanını giydirdiler. Rahipler geri çekildi ve Tully öne çıktı. Martin ve Arutha’ya, “Krallık’taki herkes, çekildiğiniz ve bilgelik gösterdiğiniz için size teşekkürlerini sunuyor,” dedi. Kardeşler Lyam’ın yanından kalkıp, Anita ve Carline’in yanına döndüler.

Carline Martin’e sıcak bir ifadeyle gülümseyip elini tutarak, “Sağ ol, Martin,” dedi.

Tully kalabalığa dönerek, “İşte zamanı, işte yeri,” dedi. “Burada Majesteleri Birinci Lyam’ın gerçek Kralımız olarak taç giymesi için toplanmış bulunuyoruz. Bu hakkına karşı çıkan kimse var mı?”

Doğulu lordların çoğu mutsuz görünüyorlardı, ama hiçbir itiraz olmadı. Tully bir kez daha, karşısında diz çökmüş olan Lyam’a döndü. Elini Lyam’ın başına koydu. “İşte zamanı, işte yeri. ConDoin krallar soyundan Borric’in oğlu Birinci Lyam, bu sorumluluk sana düşüyor. Bu sorumluluğu kabul edecek, Kralımız olacak mısın?”

“Kralınız olacağım,” diye cevapladı Lyam.

Tully elini Lyam’ın başından çekip, eline doğru uzanarak kraliyet mührünü tuttu. “İşte zamanı, işte yeri. Sen, krallar soyundan Borric’in oğlu Birinci Lyam, Adalar Krallığı’nı savunmak ve korumak, halkının iyiliğini, sağlık ve refahını sağlamak üzere onlara sadakatle hizmet etmeye yemin ediyor musun?”

“Ben, Lyam, bunları yapacağıma yemin ediyorum.”

Tully uzun bir ayine başladı, tüm dualar bitince de Lyam doğruldu. Tully tören başlığını çıkarıp Ishap başrahibine, o da Tully’nin mezhebinden bir başkasına verdi. Tully Lyam’ın önünde diz çökerek mührünü öptü. Ardından kalkıp tahta kadar Lyam’a eşlik etti, bu arada Ishap başrahibi de, “Ishap Kral’ı kutsasın!” diye efsunlar yapıyordu.

Lyam oturdu. Bir zamanlar ilk conDoin Kral’ı olan Dannis’in taşıdığı kadim bir kılıç getirilerek, Krallık’ı canı pahasına koruyacağının bir sembolü olarak dizleri üzerine konuldu.

Tully dönüp, Ishap başrahibine başıyla işaret verdi, o da asasını yere vurdu. “Seçim zamanı artık bitmiştir. Şu andan itibaren Birinci Lyam’ı gerçek, doğru ve tartışmasız Kralımız ilan ediyorum."

Kalabalık coşkulu bir kükremeyle karşılık verdi. “Selam sana, Lyam! Çok yaşa, Kral!”

Ishap rahipleri kısık sesle dualar okurken, başrahip onları kapıya doğru yöneltti. Balmumu mühre asasıyla vurdu ve mühür çatırdayarak parçalandı. Kapıya üç kez daha vurunca, dışarıdaki muhafızlar kapıyı açtılar. Dışarı çıkmadan önce, taç giyme töreninin son sözünü de söyledi. Salonun dışındaki, töreni izleme ayrıcalığına erişememiş olanlara, “Haberi duyurun,” dedi. “Kralımız artık Lyam!”

Haber, uçan kuştan bile daha büyük bir hızla salondan çıkıp saraya, oradan da şehre yayıldı. Sokaklarda kutlama yapanlar yeni Kral adına kadeh kaldırırlarken, o gün Krallık’ın felaketin eşiğine ne kadar yaklaştığını binde biri bile bilmiyordu.

Ishap rahipleri salondan çıkınca, tüm gözler Krallığın yeni hükümdarına döndü.

Tully, kraliyet ailesinin fertlerine işaret edince Arutha, Martin ve Carline kardeşlerinin yanına geldiler. Lyam elini uzattı ve Martin diz çöküp, kardeşinin mührünü öptü. Arutha, ardındanda Carline onu izlediler.

Alicia, onları izleyen uzun soylular dizisinin başını çeken Anita’yı tahta götürdü ve hayli uzun sürecek olan krallık soylularının bağlılık yeminlerini kabul etme işi başlamış oldu. Lord Caldric dizleri titreyerek Kralının önünde diz çöktü, doğrulurken yüzünde mutluluk gözyaşları vardı. Brucal bağlılık yeminini ettikten sonra kalkınca, kısa bir süre için Kral’la konuştu, Lyam da başıyla onayladı.

Sonra sıra, Krallık’taki diğer soylulara geldi ve saatler sonra, Kral’dan başka hiçbir Lorda teba olmayan, Kuzey Hudutları’nın bekçileri olan Sınır Baronları’nın sonuncusu da doğrulup, salondaki diğerlerinin yanına döndü.

Dannis’in kılıcını beklemekte olan bir hizmetçiye veren Lyam ayağa kalkarak, “Bir kutlama yapılması, bizim de dileğimiz,” dedi. “Ama derhal halledilmesi gereken devlet meseleleri var. Birçoğu mutlu vesileler, ama öncelikle yerine getirilmesi gereken üzücü bir görevim var.

“Bugün bir kişi burada yoktu, üzerinde oturma önceliğimiz olan tahta göz dikmiş birisi. Bas-Tyralı Guy’ın ihanet planları yapmış olduğu inkâr edilemez. Ama merhum Kral’ın dileği, bu konuda ona merhamet gösterilmesiydi. Bas-Tyralı Guy’ın tüm yaptıklarının bedelini ödediğini görmek bize zevk verecek olmakla birlikte, Rodric’in son arzusu olduğu için, bu dileğini yerine getireceğim.

“Bugünden sonra bilinsin ki, Bas-Tyralı Guy artık bir kanun kaçağıdır ve Krallığımızdan kovulmuş, ünvanı ve topraklarına el konulmuştur. Adı ve arması, Krallık Lordları’nın kayıtlarından silinsin. Kimse ona barınak, ateş, yiyecek ya da su sunmasın.” Toplanmış olan lordlara bakarak, “Buradakilerin bazıları sabık Dük ile ittifak halindeydiler,” diye ekledi, “bu yüzden kendisinin kararımızı duyacağından kuşkumuz yoktur. Ona kaçmasını söyleyin, Kesh’e gitsin, Queg’e ya da Roldern’e. Başka hiçbir yer onu kabul etmezse, Kuzey Elleri’nde saklanmasını söyleyin, ama bir hafta içinde sınırlarımız dahilinde yakalanacak olursa, bunu canıyla öder.”

Bir an için salonda kimse bir şey söylemedi, sonra Lyam, “Topraklarımızda büyük acılar ve üzüntüler yaşadık,” dedi, “artık yeni bir çağı başlatalım, bir barış ve bolluk çağı.” İki erkek kardeşinin yanına gelmelerini işaret etti, ona doğru yaklaşırlarken Arutha, Martin’e baktı. Bir anda sırıttı ve beklenmedik bir duygu gösterisiyle Martin ve Lyam’a sarıldı. Üç kardeş birbirlerini kucaklarlarken salon bir an için suspus oldu, ardından bir kez daha tezahüratlar odayı doldurdu.

Curcuna devam ederken, Lyam kardeşleriyle konuşuyordu. Martin’in başlangıçtaki geniş gülümsemesi, bir süre sonra birdenbire değişti. Hem Arutha, hem de Lyam başlarını heyecanla sallayarak onaylıyorlardı, ama Martin’in yüzü bembeyaz olmuştu. Ciddi ve karşı çıkan bir tavırla bir şey söyleyecek oldu, ama Lyam onu susturup, sessizliği sağlamak için elini kaldırdı.

“Krallığımızda yeni bir düzen kuruluyor. Şu bilinsin ki, sevgili kardeşimiz Arutha bugünden itibaren Krondor Prensi, ayrıca ailemize bir oğul eklenene dek, tahtın da Veliahtı’dır.” Arutha son sözüne pek de memnun olmamıştı. Sonra Lyam, “Ayrıca babamızın yurdu olan Crydee Dükalığı’nın, onun soyu devam ettikçe ailemiz içinde kalmasını da istiyoruz. Bundan dolayıdır ki, sevgili kardeşimiz Martin’i, tüm toprakları, ünvanları ve hakları dahil olmak üzere Crydee Dükü ilan ediyorum.”

Kalabalıktan bir kez daha bir tezahürat yükseldi. Martin ve Arutha Lyam’ın yanından ayrılınca yeni Kral, “LaMut Kontu ile LaMut Şövalye-Yüzbaşısı Kasumi tahta yaklaşsınlar,” dedi.

Kasumi ve Vandros hareketlendiler. Vandros kendisine çok güvendiği için, Kasumi gün boyunca gergindi. Sonra Tsurani soğukkanlılığı kendini gösterdi ve tahta vardıklarında Vandros’un yanında durdu.

İki adam da Lyam’ın önünde diz çöktüler, o da, “Lordum Brucal benden bu mutlu duyuruyu yapmamı istedi,” dedi. “Tebaası Kont Vandros, kızı Leydi Felinah ile evlenecek.”

Kalabalığın içinden Brucal’ın yüksek sesle, “Zamanı da gelmişti hani,” dediği duyuldu. Rodric’in sarayındaki yaşlı saray erkânının çoğu bembeyaz kesilirken, Lyam diğerlerinin kahkahalarına katıldı.

“Dük aynı zamanda, malikânesine çekilerek, Krallığına vermiş olduğu uzun ve verimli hizmetlerin ödüllerini tatmak istediğini de bildirdi. Bunu kabul ettik. Bir oğlu da olmadığı için ünvanının, Krallık’a verdiği hizmetleri devam ettirebilecek birine, son zamanlardaki çatışmalar sırasında Batı Orduları’nın LaMut garnizonunu yönetmekte olağanüstü bir beceri gösteren birine devredilmesini de istedi. Yaptığı sayısız cesurca iş ve sadık hizmetleri dolayısıyla Vandros’un evliliğini onaylıyor ve kendisini toprakları, ünvanları ve hakları dahil olmak üzere Yabon Dükü ilan etmekten mutluluk duyuyoruz. Kalkın, Lord Vandros.”

Vandros doğruldu, biraz sarsılmıştı, ardından müstakbel kayınpederinin yanına döndü. Brucal sırtına dostça bir şaplak yapıştırıp elini sıktı. Lyam, Kasumi’ye dönerek gülümsedi. “Burada, yakın zamana kadar düşman saydığımız biri var. Kendisi artık sadık tebaamız sayılıyor. Shinzawailerden Kasumi, savaşan iki dünyaya barış getirmek yolundaki çabaların ve topraklarımızı Kara Yol Kardeşliği’ne karşı savunmadaki bilgelik ve cesaretin dolayısıyla, sana LaMut garnizonunun komutasını veriyor ve seni tüm toprakları, ünvanları ve hakları dahil olmak üzere LaMut Kontu ilan ediyoruz. Kalk, Kont Kasumi.”

Kasumi’nin dili tutulmuştu. Ağır ağır uzanıp, diğer soylulardan gördüğü gibi Kral’ın elini tutarak mührünü öptü. Kral’a, “Kral’ım, yaşamım ve onurum adına size bağlılık yemini ediyorum,” dedi.

Lyam, “Lordum Vandros,” dedi, “Kont Kasumi’yi tebaanız olarak kabul ediyor musunuz?”

Vandros sırıttı. “Memnuniyetle, Efendimiz.”

Gözleri gururla ışıl ışıl parlayan Kasumi, Vandros’un yanına döndü. Brucal onun da sırtına içten bir şaplak indirdi.

Rodric’in sarayındaki entrikalar ve savaş sırasındaki ölümler dolayısıyla birçok boş yer olduğundan, çok sayıda makam daha verildi. Bütün işler bitmiş gibi göründüğü sırada Lyam, “Crydeeli Toprak Beyi Pug tahta yaklaşsın,” dedi.

Pug, Katala ile Kulgan’a baktı, çağırıldığına şaşırmıştı. “Ne...?”

Kulgan onu iteledi. “Git de öğren.”

Pug, Lyam’ın karşısına çıkıp eğilerek selam verdi. Kral, “Babam ile bu adam arasında geçenler, özel bir konuydu,” dedi. “Şimdi de tüm krallığımızda herkesin bilmesini istiyoruz ki, bir zamanlar Crydeeli öksüz Pug olarak tanınan bu adamın ismi, ailemizin kayıtlarına işlenmiştir.” Elini uzattı ve Pug önünde diz çöktü. Lyam mührünü göstererek Pug’ı omuzlarından tutup, kalkmasını işaret etti. “Babamızın dileği, bizim de dileğimizdir. Bugünden itibaren Krallık’taki herkes bilsin ki, bu adam Kraliyet ailesinin bir üyesi olan Pug conDoin’dir.”

Salondakilerin çoğu Pug’ın aileye kabul edilerek onurlandırılması karşısında şaşırırken, yiğitliklerini bilenler coşkuyla alkışlıyorlardı. Lyam, “Karşınızda kuzenimiz Pug, Krallık Prensi,” dedi.

Katala tüm adabı boşverip, kocasını kucaklamaya koştu. Doğulu lordların çoğu kaşlarını çatarlarken, Lyam bir kahkaha atarak onu yanağından öptü.

“Gelin!” diye bağırdı Lyam. “Artık kutlama zamanı geldi. Dansçılar, müzisyenler ve canbazlar gelsin. Masalar getirilip, yiyecek ve şarapla donatılsın. Her yer şenlensin!”

Şenlikler devam ediyordu. Kutlamalar öğleden sonra boyunca aralıksız devam etmişti. Kral’ın masasının yanındaki bir haberci, katılamayanların Kral’a gönderdikleri mesajları okuyordu, birçok soylu, Queg Kralı, ayrıca doğu sahillerindeki küçük krallıkların hükümdarları da aralarındaydı. Özgür Şehirler’in önemli tüccar ve Lonca Başkanları da tebriklerini göndermişlerdi. Ayrıca Aglaranna ve Tomas’tan, Taş Dağı ve Gri Kuleler’deki Batı cücelerinden de mesajlar vardı. Dorgin’deki Doğu cücelerinin hükümdarı yaşlı Kral Halfdan en içten dileklerini yollarken, Yüce Kesh bile tebriklerini bildirmiş, Düşler Vadisi meselesinin barışçı bir yolla çözülmesi için daha sık görüşme yapılması dileklerini de eklemişti. Mesaj, İmparatoriçe tarafından bizzat imzalanmıştı.

Son mesajı duyan Lyam, Arutha’ya, “Kesh bu kadar kısa sürede kişisel bir mesaj yolladığına göre, İmparatoriçe Midkemia’da son derece becerikli casuslar barındırıyor olmalı,” dedi. “Krondor’da gözünü dört açman gerekecek.”

Arutha iç çekti, bu düşünce hoşuna gitmemişti. Pug, Laurie, Meecham, Gardan, Kulgan, Fannon ve Kasumi de kraliyet masasında oturuyorlardı. Lyam onların da kraliyet ailesine eşlik etmeleri için ısrar etmişti. Yeni LaMut Kontu hâlâ makamının sarsıntısını atlatamamış gibi görünse de, mutluluğu yüzünden okunuyor, dışarıda Tsurani kutlama şarkılan söyleyen savaşçılarının sesleri, o gürültülü salonda bile belli belirsiz duyulabiliyordu. Pug, bunun saray uşak ve hizmetkârlarını nasıl da huzursuz edeceğini düşünüyordu.

Katala kocasının yanına gelerek, oyundan yorgun düşen oğulları ile Fantus’un uyuduklarını haber verdi. Kulgan’a, “Umarım hayvanınız böyle aralıksız kızdırılmaktan bıkmaz,” dedi.

Kulgan güldü. “Fantus ilgi görmeye bayılır.”

Pug, “Onca ödül dağıtılırken, senin adının geçmemesine şaşırdım, Kulgan,” dedi. “Tully ve Fannon’u saymazsak, Kral’ın ailesine herkesten daha uzun süre hizmet verdin.”

Kulgan homurdandı. “Tully, Fannon ve ben, dün Lyam ile toplandık, Martin’i kabul edip, sarayı birbirine katacağından henüz haberimiz yokken. Makamlar, ödüller gibi şeylerden söz etmeye başlayınca, hepimiz karşı çıktık. O da itiraz edecek gibi olunca, Tully ve Fannon’a ne yapacağının beni ilgilendirmediğini, ama beni bütün o insanların karşısına dikecek olursa, onu oracıkta bir kurbağaya dönüştüreceğimi söyledim.”

Konuşmalarına kulak misafiri olan Anita güldü. “Doğruymuş demek!”

Uzun yıllar önce Krondor’da Anita ile aralarında geçen konuşmayı anımsayan Pug da onların neşesine katıldı. Ormanda Kulgan’ın kulübesine denk geldiği o günden beri geçen yıllar boyunca başına gelenleri hatırlayıp, bir an daldı. Sayısız tehlike ve birçok mücadelenin ardından, ailesi ve dostlarının arasında ve güvendeydi, onca macerayı geride bırakmıştı ve akademinin kurulması da onu bekliyordu. Birkaç kişinin daha -Hochopepa, Shimone, Kamatsu, Hokanu, ayrıca Almorella ve Netoha- bu mutluluğu paylaşabilmesini dilerdi. Ayrıca Ichindar ve Yüce Konsey’in Lordları’nın da, barış günündeki ihanetin gerçek nedenini bilmelerini dilerdi. Her şeyden çok da, Tomas’ın onlara katılabilmiş olmasını dilerdi.

“Neden böyle düşüncelisin, kocam?”

Pug dalgınlığından sıyrılıp gülümsedi. “Sevgilim, her şeye bakınca, ne kadar şanslı bir adam olduğumu düşünüyordum.”

Karısı elini omzuna koyup, gülüşüne karşılık verdi. Tully masaya uzanıp diğer uca baktı; Laurie, yaptığı bir espriye kahkahalarla gülen Carline’e büyülenmiş gibi bakıyordu. Prenses’in onu Pug’ın söylediği kadar çekici bulduğu aşikârdı; dahası, ondan çok etkilenmiş gibiydi. Pug, “Carline’in yüzündeki o ifade tanıdık geliyor,” dedi. “Sanırım Laurie’nin başı biraz dertte.”

Kasumi, “Dostum Laurie’yi tanıyorsam,” dedi, “bu derdi seve seve kabullenecektir.”

Tully düşünceli görünüyordu. “Bas-Tyra’da bir dük bekleyen boş bir dükalık var, o da becerikli bir genç adam. Hımmm.”

“Yeter!” diye çıkıştı Kulgan. “Bu kadar tantana yetmedi mi? Tekrar saraya girebilmek için zavallı çocuğu Kral’ın kardeşiyle mi evlendireceksin? Tanrılar adına! Daha bugün tanıştılar!”

Tully ve Kulgan meşhur kavgalarının bir yenisine başlamak üzereydiler ki, Martin ikisini de susturdu. “Şu konuyu değiştirelim. Başım ağrıyor, sizin didişmenize de kimsenin ihtiyacı yok.”

Tully ve Kulgan şaşkınlıkla bakıştılar, sonra gülümsediler. İkisi bir ağızdan, “Tabii, lordum,” dediler.

Yakınlarında oturanlar kahkahalara boğulurken, Martin homurdandı. Başını salladı. “Daha az önce o kadar korku ve endişe varken, bu çok tuhaf geliyor. Neredeyse Amos ile gitmeyi tercih edecektim-” Başını kaldırdı. “Amos nerede?”

Denizcinin adını duyunca, Arutha da Anita ile daldığı konuşmadan başını kaldırdı. “Nerede o korsan?”

Cevabı Martin verdi. “Bir gemi ayarlamaktan söz ediyordu. Sadece şaka yaptığını sanıyordum, ama taç giyme töreninden beri de onu görmedim.”

“Bir gemi ayarlamak mı!” dedi Arutha. “Tanrıların gözyaşları!” Ayağa fırlayıp, “Majesteleri izin verirlerse,” dedi.

Lyam, “Gidip onu getirin,” dedi. “Anlattıklarınıza bakılırsa, bir ödülü hak etti.”

Martin kalkıp, “Seninle geleceğim,” dedi.

Arutha gülümsedi. “Hay hay.”

İki kardeş salondan aceleyle fırlayıp, hemen avluya çıktılar. Uşaklarla hizmetkârlar, erken ayrılan konuklar için atlar hazırlamışlardı. Arutha ve Martin sıradaki ilk iki atı teklifsizce alarak, iki küçük soyluyu bineksiz bıraktılar. İki soylu öfke ile şaşkınlık arasında, ağızları açık kalakalmışlardı. Atını girişe doğru mahmuzlarken Arutha, “Bağışlayın, Lordlarım,” diye bağırdı.

Sarayın girişinden çıkıp, Rillanon nehrinin üzerindeki kemerli köprüde at sürerlerken Martin, “Günbatımında yola çıkacağını söylemişti!” dedi.

“Öyleyse çok az zamanımız var!” diye bağırdı Arutha. Dolambaçlı sokaklardan limana doğru uçuyorlardı.

Şehir kutlama yapanlarla dolup taşıyordu, sokakları dolduran insanlara zarar vermemek için defalarca yavaşlamak zorunda kaldılar. Limanın girişine gelip, atlarını bir kenara çektiler.

Krallık doklarının girişinde tek bir muhafız, uyukluyormuş gibi oturuyordu. Arutha atından aşağı atlayıp, adamı itekledi. Muhafız yere devrilirken miğferi de başından fırladı. Arutha adamı kontrol edip, “Yaşıyor,” dedi, “ama yarın başı fena ağrıyacak.”

Arutha atına tekrar bindi ve Rillanon’un uzun rıhtımı boyunca at sürüp, son iskeleye vardılar. Atları uzun bir iskelenin köşesini döndüğü sırada, bir geminin güvertesindeki adamların bağırışlarıyla karşılaştılar.

Güzel bir gemi ağır ağır doklardan hareket ediyordu, atlarını yanına sürerlerken Martin ve Arutha, kıç güvertesinde duran Amos’u görebiliyorlardı. Elini iyice kaldırarak onlara salladı, hâlâ sırıtışını görebilecekleri kadar yakındaydı. “Ha! Görünüşe bakılırsa işler iyi gitmiş!”

Arutha ve Martin atlarından inerlerken, gemi ile iskele arasındaki mesafe ağır ağır artıyordu. “Amos!" diye bağırdı Arutha.

Amos uzaktaki bir yapıyı gösterdi. “Burada nöbet tutan çocukların hepsi şimdi o depodalar. Biraz canları yandı, ama hâlâ yaşıyorlar.”

“Amos! O Kral’ın gemisi!” diye bağırdı Arutha, geminin geri gelmesi için elini sallarken.

Amos Trask bir kahkaha attı. “Ben de Deniz Kırlangıcı ne soylu bir isim, diyordum. Eh, kardeşine gemisini bir gün geri getireceğimi söylersin.”

Martin gülmeye başladı. Arutha da ona katıldı. “Seni Korsan!” diye bağırdı erkek kardeşlerin en küçüğü. “Söyleyeyim de onu sana versin.”

Amos esef dolu bir bağırışla, “Ah, Arutha,” dedi, “sen de hayatın bütün eğlencesini kaçırıyorsun!”

[1] Kentaur : Yunan mitolojisinde geçen, yarı at, yarı insan yaratıklar. Genellikle vahşi ve barbar yaratıklar olarak anlatılırlar. -Ç.N.-

[2] Kraken : Efsanevi bir deniz canavarı. -Ç.N.-

[3] Griffin : Yarı aslan, yarı ejderha olan bir mitolojik canavar. -Ç.N.-

[4] Kürekçi Bölükleri : Devriye gezen ve işsiz, evsiz kimseleri zorunlu olarak gemilerde çalışmak üzere toplayan askeri bölükler. -Ç.N.-

[5] Bantamina : Bir tür küçük tavuk. -Ç.N.-

[6] Gambit : Satranç oyununda, avantajlı bir konuma geçmek için bir ya da daha fazla taşın feda edilmesi. -Ç.N.-

[7] Kıyafette Mor Renk : Hükümdarlık simgesi. -Ç.N.-