Genel Yayın: 2304

MODERN KLASİKLER DİZİSİ

JAMES JOYCE

ODA MÜZİĞİ

BÜTÜN ŞİİRLERİ

ÖZGÜN ADI

THE HOLY OFFICE (1904), CHAMBER MUSIC (1907), GAS FROM A BURNER (1912),

POMES PENYEACH (1927), ECCE PUER (1932)

ÇEVİREN

OSMAN ÇAKMAKÇI

© türkİye İŞ bankasI kültür yayInlarI, 2011

Sertifika No: 11213

EDİTÖR

RÛKEN KIZILER

YAYIN DANIŞMANI

ALOVA

görsel yönetmen

BİROL BAYRAM

grafİk tasarIm ve uygulama

TÜRKİYE İŞ BANKASI KÜLTÜR YAYINLARI

I. baskI EYLÜL 2011, İstanbul

ISBN 978-605-360-332-0 (KARTON KAPAKLI)

ISBN 978-605-360-331-3 (CİLTLİ)

BASKI

YAYLACIK MATBAACILIK

Litros Yolu Fatih Sanayi Sitesi No: 12/197-203

Topkapı İstanbul

(0212) 612 58 60
Sertifika No: 11931

Bu kitabın tüm yayın hakları saklıdır.

Tanıtım amacıyla, kaynak göstermek şartıyla yapılacak kısa alıntılar dışında gerek metin,

gerek görsel malzeme yayınevinden izin alınmadan hiçbir yolla çoğaltılamaz, yayımlanamaz ve dağıtılamaz.

TÜRKİYE İŞ BANKASI KÜLTÜR YAYINLARI

İstiklal Caddesi, Meşelik Sokak No: 2/4 Beyoğlu 34433 İstanbul

Tel. (0212) 252 39 91z

Fax. (0212) 252 39 95z

www.iskultur.com.tr

Modern

Klasikler

Dizisi - 16

James

Joyce

Oda Müziği

Bütün Şiirleri

İngilizce aslından

çeviren: Osman Çakmakçı

Sanatçının Bir Şair Olarak Portresi

İrlandalı yenilikçi yazar James Joyce’un şair yönü ülkemizde pek bilinmez. Halbuki, yazarın ilk yayımlanan kitabı, Chamber Music (Oda Müziği) (1907) adlı şiirler toplamıdır. Gerçi, Joyce’un düzyazısının yenilikçiliği de, Ulysses ile Finnegans Wake’i İngilizce orijinalinden okuma şansını bulamamış okurlar için kulaktan dolmadır, denilebilir. Bilinçakışı yönteminin doruğuna çıktığı bu eserlerin Türkçeye çevrilmeleri de neredeyse imkânsızdır. Hal böyle olunca, Joyce, ülkemizde, çevresinde örülü mitsel ışık halesinin içine hapsolmuş, dokunulmaz ve deyim yerindeyse, gerçekdışı bir yazar konumundadır. Bu bakımdan, Joyce’un yayımlanan bütün şiirlerinin yer aldığı bu çeviri kitabın, onun sanatçı kişiliğinin eksik bilinen yönlerinin tanınmasında yararlı olacağını ümit ediyoruz.

Çelişkilerle dolu bir sanatçıdır Joyce. Şair yönü Dante, Blake, Shelley ve D’Annunzio gibi lirik şairleri izlerken, yazarlığının kökleri de Aristoteles, Aquinas, Flaubert ve Oscar Wilde’a uzanır; yazıda kalem hâkimiyetini, iktisatı, kontrollü duygusallığı ve zekâya dayalı tekniği gözetir. Joyce, birçok edebiyat eleştirmeninin ilgi merkezi olan bu “geçimsizliğin bileşimi”ni, bu çelişkiyi UIysses’te Stephen Dedalus’un ağzından şöyle yanıtlar: “Kendimle mi çelişiyorum? İyi öyleyse, kabul, kendimle çelişiyorum.” Joyce’un kişiliğinde köklerini bulan bu çelişiklik, onun tüm yazısının itici gücüdür.

1907’de yayımlanan Chamber Music’te Jacobean tarzda yazılmış lirik şiirler yer alır. Çok iyi şarkı söyleyebilen Joyce, 36 şiirden oluşan kitabına Chamber Music adını vererek şiirlerin müzikal özelliklerini öne çıkarır. Gerçi şiirler, sadece müzikalitesiyle değil, aşktaki tensel şehvetle duygusallığı birleştirebilmesiyle de ilgi çekicidir. Joyce, yıllar sonra, bu şiirlerin yayımlanmış olmasından utanç duyduğunu söyler.

1904’te yazdığı “The Holy Office” (Kutsal Görev), “rol kesen kumpanya” dediği ve W. B. Yeats, George Russell, John Synge, Lady Gregory, George Moore, Padraic Colum ve Edward Martyn gibi yazarların oluşturduğu Irish Literary Revival (İrlanda Edebi Uyanışı) çevresi ve kendisiyle ilgili bir yergidir. Keskin zekâsını yansıtan bu çatal dilli yergide Joyce, bu yazarları “ayaktakımı” ve Mammon’un köleleri olarak nitelerken, kendisini zeki Aristoteles ile çelik gibi Aquinas’ın yolunu izleyerek doruklara çıkan bir sürgün olarak görür. “The Holy Office”i Dublin’de bastırır, ama basımcı ödemeyi nakit isteyince yerginin dağıtımı yapılamaz.

1912’de son kez gittiği İrlanda’dan dönerken, bir diğer öfkeli yergisini, “Gas from a Burner”ı (Yakıcı Gaz) trende yazar. Kitabını basmayan yayımcı George Roberts’ı hicvettiği bu yergide, Roberts, sürekli, ne kadar cesur bir yayımcı olduğunu söyleyerek kendini savunmaya çalışır. Joyce, bu şiiri, Trieste’de bastırır ve Dublin’de dağıtması için kardeşi Charles’a gönderir. Bu tarihten sonra Joyce, hayatının sonuna kadar İrlanda’ya gitmeyecektir.

Chamber Music’ten bu yana yazdığı şiirleri bir araya getiren ve 1927’de Paris’te yayımlanan Pomes Penyeach farklı çizgidedir. Joyce, bu şiirlerde, ruhunu gözler önüne sermekten çekinmez. Kitapta yer alan şiirler, Joyce’un ruhundan henüz tam şekillenmeden koparılmış gibidir. Düzyazısında ritm, ses, anlam ve yapı kaygıları yüzünden tam serbest bırakamadığı duyarlıkları, içinden geldiği gibi, ket vurmadan sergiler.

1932’de, torunu Stephen James Joyce’un doğduğu gün yazdığı “Ecce Puer”de ise diğer şiirlerinde pek görülmeyen bir barışıklık ve huzur duygusu vardır. Şiirde, yalın bir söyleyişle babasını, oğlunu, torununu ve bir ölçüye kadar da kendini anlatır.

Joyce’un şiirleriyle karşılaşan okurlar, düzyazılarındaki yenilikçi tavrın şiirlerinde görülmediğini fark ederek şaşıracaktır. Bu şiirlerde, yazının girişinde de belirttiğimiz gibi, Joyce’un kontrole gerek duymadığı duygusal yönü yansır; sanatçı kişiliğinin Türkiye’de pek de bilinmeyen yönü...

Osman Çakmakçı

The Holy Office (1904)

The Holy Office

Myself unto myself will give

This name, Katharsis-Purgative.

I, who dishevelled ways forsook

To hold the poets’ grammar-book,

Bringing to tavern and to brothel

The mind of witty Aristotle,

Lest bards in the attempt should err

Must here be my interpreter:

Wherefore receive now from my lip

Peripatetic scholarship.

To enter heaven, travel hell,

Be piteous or terrible

One positively needs the ease

Of plenary indulgences.

For every true-bom mysticist

A Dante is, unprejudiced,

Who safe at ingle-nook, by proxy,

Hazards extremes of heterodoxy,

Like him who finds a joy at table

Pondering the uncomfortable.

Ruling one’s life by common sense

How can one fail to be intense?

But I must not accounted be

One of that mumming company —

With him who hies him to appease

His giddy dames’ frivolities

While they console him when he whinges

With gold-embroidered Celtic fringes —

Or him who sober all the day

Mixes a naggin in his play —

Or him whose conduct “seems to own”

His preference for a man of “tone” —

Or him who plays the ragged patch

To millionaires in Hazelpatch

But weeping after holy fast

Confesses all his pagan past —

Or him who will his hat unfix

Neither to malt nor crucifix

But show to all that poor-dressed be

His high Castilian courtesy —

Or him who loves his Master dear —

Or him who drinks his pint in fear —

Or him who once when snug abed

Saw Jesus Christ without his head

And tried so hard to win for us

The long-lost works of Aeschylus.

But all these men of whom I speak

Make me the sewer of their clique.

That they may dream their dreamy dreams

I carry off their filthy streams

For I can do those things for them

Through which I lost my diadem,

Those things far which Grandmother Church

Left me severely in the lurch.

Thus I relieve their timid arses,

Perform my office of Katharsis.

My scarlet leaves them white as wool:

Through me they purge a bellyful.

To sisters mummers one and all

I act as vicar general

And for each maiden, shy and nervous,

I do a similar kind service.

For I detect without surprise

That shadowy beauty in her eyes,

The “dare not” of sweet maidenhood

That answers my corruptive “would”.

Whenever publicly we meet

She never seems to think of it;

At night when close in bed she lies

And feels my hand between her thighs

My little love in light attire

Knows the soft flame that is desire.

But Mammon places under ban

The uses of Leviathan

And that high spirit ever wars

On Mammons countless servitors

Nor can they ever be exempt

From his taxation of contempt.

So distantly I turn to view

The shamblings of that motley crew,

Those souls that hate the strength that mine has

Steeled in the school of old Aquinas.

Where they have crouched and crawled and prayed

I stand, the self-doomed, unafraid,

Unfellowed, friendless and alone,

Indifferent as the herring-bone,

Firm as the mountain-ridges where

I flash my antlers on the air.

Let them continue as is meet

To adequate the balance-sheet.

Though they may labour to the grave

My spirit shall they never have

Nor make my soul with theirs as one

Till the Mahamanvantara be done:

And though they spurn me from their door

My soul shall spurn them evermore.

Chamber Music (1907)

1.

Strings in the earth and air

Make music sweet;

Strings by the river where

The willows meet.

There’s music along the river

For Love wanders there,

Pale flowers on his mantle,

Dark leaves on his hair.

All softly playing,

With head to the music bent,

And fingers straying

Upon an instrument.

2.

The twilight turns from amethyst

To deep and deeper blue,

The lamp fills with a pale green glow

The trees of the avenue.

The old piano plays an air,

Sedate and slow and gay;

She bends upon the yellow keys,

Her head inclines this way.

Shy thoughts and grave wide eyes and hands

That wander as they list —

The twilight turns to darker blue

With lights of amethyst.

3.

At that hour when all things have repose,

O lonely watcher of the skies,

Do you hear the night wind and the sighs

Of harps playing unto Love to enclose

The pale gates of sunrise?

When all things repose do you alone

Awake to hear the sweet harps play

To Love before him on his way,

And the night wind answering in antiphon

Till night is overgone?

Play on, invisible harps, unto Love,

Whose way in heaven is aglow

At that hour when soft lights come and go,

Soft sweet music in the air above

And in the earth below.

4.

When the shy star goes forth in heaven

All maidenly, disconsolate,

Hear you amid the drowsy even

One who is singing by your gate.

His song is softer than the dew

And he is come to visit you.

O bend no more in revery

When he at eventide is calling,

Nor muse: Who may this singer be

Whose song about my heart is falling?

Know you by this, the lover’s chant,

’Tis I that am your visitant.

5.

Lean out of the window,

Goldenhair,

I heard you singing

A merry air.

My book was closed;

I read no more,

Watching the fire dance

On the floor.

I have left my book,

I have left my room,

For I heard you singing

Through the gloom.

Singing and singing

A merry air,

Lean out of the window,

Goldenhair.

6.

I would in that sweet bosom be

(O sweet it is and fair it is!)

Where no rude wind might visit me.

Because of sad austerities

I would in that sweet bosom be.

I would be ever in that heart

(O soft I knock and soft entreat her!)

Where only peace might be my part.

Austerities were all the sweeter

So I were ever in that heart.

7.

My love is in a light attire

Among the apple-trees,

Where the gay winds do most desire

To run in companies.

There, where the gay winds stay to woo

The young leaves as they pass,

My love goes slowly, bending to

Her shadow on the grass;

And where the sky’s a pale blue cup

Over the laughing land,

My love goes lightly, holding up

Her dress with dainty hand.

8.

Who goes amid the green wood

With springtide all adorning her?

Who goes amid the merry green wood

To make it merrier?

Who passes in the sunlight

By ways that know the light footfall?

Who passes in the sweet sunlight

With mien so virginal?

The ways of all the woodland

Gleam with a soft and golden fire —

Far whom does all the sunny woodland

Carry so brave attire?

O, it is for my true love

The woods their rich apparel wear —

O, it is for my own true love,

That is so young and fair.

9.

Winds of May, that dance on the sea,

Dancing a ring-around in glee

From furrow to furrow, while overhead

The foam flies up to be garlanded,

In silvery arches spanning the air,

Saw you my true love anywhere?

Welladay! Welladay!

For the winds of May!

Love is unhappy when love is away!

10.

Bright cap and streamers,

He sings in the hollow:

Come follow, come follow,

All you that love.

Leave dreams to the dreamers

That will not after,

That song and laughter

Do nothing move.

With ribbons streaming

He sings the bolder;

In troop at his shoulder

The wild bees hum.

And the time of dreaming

Dreams is over —

As lover to lover,

Sweetheart, I come.

11.

Bid adieu, adieu, adieu,

Bid adieu to girlish days,

Happy Love is come to woo

Thee and woo thy girlish ways —

The zone that doth become thee fair,

The snood upon thy yellow hair.

When thou hast heard his name upon

The bugles of the cherubim

Begin thou softly to unzone

Thy girlish bosom unto him

And softly to undo the snood

That is the sign of maidenhood.

12.

What counsel has the hooded moon

Put in thy heart, my shyly sweet,

Of Love in ancient plenilune,

Glory and stars beneath his feet —

A sage that is but kith and kin

With the comedian Capuchin?

Believe me rather that am wise

In disregard of the divine,

A glory kindles in those eyes,

Trembles to starlight. Mine, O Mine!

No more be tears in moon or mist

For thee, sweet sentimentalist.

13.

Go seek her out courteously,

And say I come,

Wind of spices whose song is ever

Epithalamium.

O, hurry over the dark lands

And run upon the sea

For seas and land shall not divide us

My love and me.

Now, wind, of your good courtesy

I pray you go,

And come into her little garden

And sing at her window;

Singing: The bridal wind is blowing

For Love is at his noon,

And soon will your true love be with you,

Soon, O soon.

14.

My dove, my beautiful one,

Arise, arise!

The night-dew lies

Upon my lips and eyes.

The odorous winds are weaving

A music of sighs:

Arise, arise,

My dove, my beautiful one!

I wait by the cedar tree,

My sister, my love.

White breast of the dove,

My breast shall be your bed.

The pale dew lies

Like a veil on my head.

My fair one, my fair dove,

Arise, arise!

15.

From dewy dreams, my soul, arise,

From love’s deep slumber and from death,

For lo! the trees are full of sighs

Whose leaves the morn admonisheth.

Eastward the gradual dawn prevails

Where softy-burning fires appear,

Making to tremble all those veils

Of grey and golden gossamer.

While sweetly, gently, secretly,

The flowery bells of morn are stirred

And the wise choirs of faery

Begin (innumerous!) to be heard.

16.

O cool is the valley now

And there, love, will we go

For many a choir is singing now

Where Love did sometime go.

And hear you not the thrushes calling,

Calling us away?

O cool and pleasant is the valley

And there, love, will we stay.

17.

Because your voice was at my side

I gave him pain,

Because within my hand I held

Your hand again.

There is no word nor any sign

Can make amend —

He is a stranger to me now

Who was my friend.

18.

O Sweetheart, hear thou

Your lover’s tale,

A man shall have sorrow

When friends him fail.

For he shall know then

Friends be untrue

And a little ashes

Their words come to.

But one unto him

Will softly move

And softly woo him

In ways of love.

His hand is under

Her smooth round breast;

So he who has sorrow

Shall have rest.

19.

Be not sad because all men

Prefer a lying clamour before you:

Sweetheart, be at peace again —

Can they dishonour you?

They are sadder than all tears;

Their lives ascend as a continual sigh.

Proudly answer to their tears:

As they deny, deny.

20.

In the dark pine-wood,

I would we lay,

In deep cool shadow

At noon of day.

How sweet to lie there,

Sweet to kiss,

Where the great pine-forest

Enaisled is!

Thy kiss descending

Sweeter were

With a soft tumult

Of thy hair.

O, unto the pine-wood

At noon of day

Come with me now,

Sweet love, away.

21.

He who hath glory lost, nor hath

Found any soul to fellow his,

Among his foes in scorn and wrath

Holding to ancient nobleness,

That high unconsortable one —

His love is his companion.

22.

Of that so sweet imprisonment

My soul, dearest, is fain —

Soft arms that woo me to relent

And woo me to detain.

Ah, could they ever hold me there

Gladly were I a prisoner!

Dearest, through interwoven arms

By love made tremulous,

That night allures me where alarms

Nowise may trouble us;

But sleep to dreamier sleep be wed

Where soul with soul lies prisoned.

23.

This heart that flutters near my heart

My hope and all my riches is,

Unhappy when we draw apart

And happy between kiss and kiss;

My hope and all my riches —yes!—

And all my happiness.

For there, as in some mossy nest

The wrens will divers treasures keep,

I laid those treasures I possessed

Ere that mine eyes had learned to weep.

Shall we not be as wise as they

Though love live but a day?

24.

Silently she’s combing,

Combing her long hair,

Silently and graciously,

With many a pretty air.

The sun is in the willow leaves

And on the dappled grass,

And still she’s combing her long hair

Before the looking-glass.

I pray you, cease to comb out,

Comb out your long hair,

For I have heard of witchery

Under a pretty air,

That makes as one thing to the lover

Staying and going hence,

All fair’, with many a pretty air

And many a negligence.

25.

Lightly come or lightly go:

Though thy heart presage thee woe,

Vales and many a wasted sun,

Oread, let thy laughter run,

Till the irreverent mountain air

Ripple all thy flying hair.

Lightly, lightly — ever so:

Clouds that wrap the vales below

At the hour of evenstar

Lowliest attendants are;

Love and laughter song-confessed

When the heart is heaviest.

26.

Thou leanest to the shell of night,

Dear lady, a divining ear.

In that soft choiring of delight

What sound hath made thy heart to fear?

Seemed it of rivers rushing forth

From the grey deserts of the north?

That mood of thine, O timorous,

Is his, if thou but scan it well,

Who a mad tale bequeaths to us

At ghosting hour conjurable —

And all for some strange name he read

In Purchas or in Holinshed.

27.

Though I thy Mithridates were,

Framed to defy the poison-dart,

Yet must thou fold me unaware

To know the rapture of thy heart,

And I but render and confess

The malice of thy tenderness.

For elegant and antique phrase,

Dearest, my lips wax all too wise;

Nor have I known a love whose praise

Our piping poets solemnize,

Neither a love where may not be

Ever so little falsity.

28.

Gentle lady, do not sing

Sad songs about the end of love;

Lay aside sadness and sing

How love that passes is enough.

Sing about the long deep sleep

Of lovers that are dead, and how

In the grave all love shall sleep:

Love is aweary now.

29.

Dear heart, why will you use me so?

Dear eyes that gently me upbraid,

Still you are beautiful — but O,

How is your beauty raimented!

Through the clear mirror of your eyes,

Through the soft cry of kiss to kiss,

Desolate winds assail with cries

The shadowy garden where love is.

And soon shall love dissolved be

When over us the wild winds blow —

But you, dear love, too dear to me,

Alas! why will you use me so?

30.

Love came to us in time gone by

When one at twilight shyly played

And one in fear was standing nigh —

For Love at first is all afraid.

We were grave lovers. Love is past

That had his sweet hours many a one,

Welcome to us now at the last

The ways that we shall go upon.

31.

O, it was out by Donnycarney

When the bat flew from tree to tree

My love and I did walk together;

And sweet were the words she said to me.

Along with us the summer wind

Went murmuring — O, happily! —

But softer than the breath of summer

Was the kiss she gave to me.

32.

Rain has fallen all the day.

O come among the laden trees:

The leaves lie thick upon the way

Of memories.

Staying a little by the way

Of memories shall we depart.

Come, my beloved, where I may

Speak to your heart.

33.

Now, O now, in this brown land

Where Love did so sweet music make

We two shall wander, hand in hand,

Forbearing for old friendship’ sake,

Nor grieve because our love was gay

Which now is ended in this way.

A rogue in red and yellow dress

Is knocking, knocking at the tree;

And all around our loneliness

The wind is whistling merrily.

The leaves — they do not sigh at all

When the year takes them in the fall.

Now, O now, we hear no more

The villanelle and roundelay!

Yet will we kiss, sweetheart, before

We take sad leave at close of day.

Grieve not, sweetheart, for anything —

The year, the year is gathering.

34.

Sleep now, O sleep now,

O you unquiet heart!

A voice crying “Sleep now”

Is heard in my heart.

The voice of the winter

Is heard at the door.

O sleep, for the winter

Is crying “Sleep no more”.

My kiss will give peace now

And quiet to your heart —

Sleep on in peace now,

O you unquiet heart!

35.

All day I hear the noise of waters

Making moan,

Sad as the sea-bird is, when going

Forth alone,

He hears the winds cry to the waters’

Monotone.

The grey winds, the cold winds are blowing

Where I go.

I hear the noise of many waters

Far below.

All day, all night, I hear them flowing

To and fro.

36.

I hear an army charging upon the land,

And the thunder of horses plunging, foam about their

knees:

Arrogant, in black armour, behind them stand,

Disdaining the reins, with fluttering whips,

the charioteers.

They cry unto the night their battle-name:

I moan in sleep when I hear afar their whirling laughter.

They cleave the gloom of dreams, a blinding flame,

Clanging, clanging upon the heart as upon an anvil.

They come shaking in triumph their long, green hair:

They come out of the sea and run shouting by the shore.

My heart, have you no wisdom thus to despair?

My love, my love, my love, why have you left me alone?

Gas from a Burner (1912)

Gas from a Burner

Ladies and gents, you are here assembled

To hear why earth and heaven trembled

Because of the black and sinister arts

Of an Irish writer in foreign parts.

He sent me a book ten years ago:

I read it a hundred times or so,

Backwards and forwards, down and up,

Through both the ends of a telescope.

I printed it all to the very last word

But by the mercy of the Lord

The darkness of my mind was rent

And I saw the writers foul intent.

But I owe a duty to Ireland:

I hold her honour in my hand,

This lovely land that always sent

Her writers and artists to banishment

And in a spirit of Irish fun

Betrayed her own leaders, one by one.

’Twas Irish humour, wet and dry,

Flung quicklime into Parnell’s eye;

’Tis Irish brains that save from doom

The leaky barge of the Bishop of Rome

For everyone knows the Pope can’t belch

Without the consent of Billy Walsh.

O Ireland my first and only love

Where Christ and Caesar are hand and glove!

O lovely land where the shamrock grows!

(Allow me, ladies, to blow my nose)

To show you for strictures I don’t care a button

I printed the poems of Mountainy Mutton

And a play he wrote (you’ve read it, I’m sure)

Where they talk of bastard, bugger, and whore,

And a play on the Word and Holy Paul

And some woman’s legs that I can’t recall,

Written by Moore, a genuine gent

That lives on his property’s ten per cent:

I printed mystical books in dozens:

I printed the table-book of Cousins

Though (asking your pardon) as for the verse

’Twould give you a heartburn on your arse:

I printed folklore from North and South

By Gregory of the Golden Mouth:

I printed poets, sad, silly and solemn:

I printed Patrick What-do-you-Colm

I printed the great John Milicent Synge

Who soars above on an angel’s wing

In the playboy shift that he pinched as swag

From Maunsel’s manager’s travelling-bag.

But I draw the line at that bloody fellow

That was over here dressed in Austrian yellow,

Spouting Italian by the hour

To Leary O’Curtis and John Wyse Power

And writing of Dublin, dirty and dear,

In a manner no blackamoor printer could bear.

Shite and onions! Do you think I’ll print

The name of the Wellington Monument,

Sydney Parade and Sandymount tram,

Downes’s cakeshop and Williams’s jam?

I’m damned if I do — I’m damned to blazes!

Talk about Irish Names of Places!

It’s a wonder to me, upon my soul,

He forgot to mention Curly’s Hole.

No, ladies, my press shall have no share in

So gross a libel on Stepmother Erin.

I pity the poor — that’s why I took

A red-headed Scotchman to keep my book.

Poor sister Scotland! Her doom is fell;

She cannot find any more Stuarts to sell.

My conscience is fine as Chinese silk:

My heart is as soft as buttermilk.

Colm can tell you I made a rebate

Of one hundred pounds on the estimate

I gave him for his Irish Review.

I love my country — by herrings I do!

I wish you could see what tears I weep

When I think of the emigrant train and ship.

That’s why I publish far and wide

My quite illegible railway guide.

In the porch of my printing institute

The poor and deserving prostitute

Plays every night at catch-as-catch-can

With her tight-breeched British artilleryman

And the foreigner learns the gift of the gab

From the drunken draggletail Dublin drab.

Who was it said: Resist not evil?

I’ll burn that book, so help me devil.

I’ll sing a psalm as I watch it burn

And the ashes I’ll keep in a one-handled urn.

I’ll penance do with farts and groans

Kneeling upon my marrowbones.

This very next Lent I will unbare

My penitent buttocks to the air

And sobbing beside my printing press

My awful sin I will confess.

My Irish foreman from Bannockburn

Shall dip his right hand in the urn

And sign crisscross with reverent thumb

Memento homo upon my bum.

Pomes Penyeach (1927)

Tilly

He travels after a winter sun,

Urging the cattle along a cold red road,

Calling to them, a voice they know,

He drives his beasts above Cabra.

The voice tells them home is warm.

They moo and make brute music with their hoofs.

He drives them with a flowering branch before him,

Smoke pluming their foreheads.

Boor, bond of the herd,

Tonight stretch full by the fire!

I bleed by the black stream

For my torn bough!

Watching the Needleboats at San Sabba

I heard their young hearts crying

Loveward above the glancing oar

And heard the prairie grasses sighing:

No more, return no more!

O hearts, O sighing grasses,

Vainly your loveblown bannerets mourn!

No more will the wild wind that passes

Return, no more return.

A Flower Given to My Daughter

Frail the white rose and frail are

Her hands that gave

Whose soul is sere and paler

Than time’s wan wave.

Rosefrail and fair — yet frailest

A wonder wild

In gentle eyes thou veilest,

My blueveined child.

She Weeps over Rahoon

Rain on Rahoon falls softly, softly falling,

Where my dark lover lies.

Sad is his voice that calls me, sadly calling,

At grey moonrise.

Love, hear thou

How soft, how sad his voice is ever calling,

Ever unanswered and the dark rain falling,

Then as now.

Dark too our hearts, O love, shall lie and cold

As his sad heart has lain

Under the moongrey nettles, the black mould

And muttering rain.

Tutto è sciolto

A birdless heaven, seadusk, one lone star

Piercing the west,

As thou, fond heart, love’s time, so faint, so far,

Rememberest.

The clear young eyes’ soft look, the candid brow,

The fragrant hair,

Falling as through the silence falleth now

Dusk of the air.

Why then, remembering those shy

Sweet lures, repine

When the dear love she yielded with a sigh

Was all but thine?

On the Beach at Fontana

Wind whines and whines the shingle,

The crazy pierstakes groan;

A senile sea numbers each single

Slimesilvered stone.

From whining wind and colder

Grey sea I wrap him warm

And touch his trembling fineboned shoulder

And boyish arm.

Around us fear, descending

Darkness of fear above

And in my heart how deep unending

Ache of love!

Simples

O bella bionda,

Sei Come l’onda

Of cool sweet dew and radiance mild

The moon a web of silence weaves

In the still garden where a child

Gathers the simple salad leaves.

A moondew stars her hanging hair

And moonlight kisses her young brow

And, gathering, she sings an air:

Fair as the wave is, fair, art thou!

Be mine, I pray, a waxen ear

To shield me from her childish croon

And mine a shielded heart for her

Who gathers simples of the moon.

Flood

Goldbrown upon the sated flood

The rockvine clusters lift and sway.

Vast wings above the lambent waters brood

Of sullen day.

A waste of waters ruthlessly

Sways and uplifts its weedy mane

Where brooding day stares down upon the sea

In dull disdain.

Uplift and sway, O golden vine,

Your clustered fruits to love’s full flood,

Lambent and vast and ruthless as is thine

Incertitude!

Nightpiece

Gaunt in gloom,

The pale stars their torches,

Enshrouded, wave.

Ghostfires from heaven’s far verges faint illume,

Arches on soaring arches,

Night’s sindark nave.

Seraphim,

The lost hosts awaken

To service till

In moonless gloom each lapses muted, dim,

Raised when she has and shaken

Her thurible.

And long and loud,

To night’s nave upsoaring,

A starknell tolls

As the bleak incense surges, cloud on cloud,

Voidward from the adoring

Waste of souls.

Alone

The moon’s greygolden meshes make

All night a veil,

The shorelamps in the sleeping lake

Laburnum tendrils trail.

The sly reeds whisper to the night

A name — her name —

And all my soul is a delight,

A swoon of shame.

A Memory of the Players in a Mirror at Midnight

They mouth love’s language. Gnash

The thirteen teeth

Your lean jaws grin with. Lash

Your itch and quailing, nude greed of the flesh.

Love’s breath in you is stale, worded or sung,

As sour as cat’s breath,

Harsh of tongue.

This grey that stares

Lies not, stark skin and bone.

Leave greasy lips their kissing. None

Will choose her what you see to mouth upon.

Dire hunger holds his hour.

Pluck forth your heart, saltblood, a fruit of tears.

Pluck and devour!

Bahnhofstrasse

The eyes that mock me sign the way

Whereto I pass at eve of day,

Grey way whose violet signals are

The trysting and the twining star.

Ah star of evil! star of pain!

Highhearted youth comes not again

Nor old heart’s wisdom yet to know

The signs that mock me as I go.

A Prayer

Again!

Come, give, yield all your strength to me!

From far a low word breathes on the breaking brain

Its cruel calm, submission’s misery,

Gentling her awe as to a soul predestined.

Cease, silent love! My doom!

Blind me with your dark nearness, O have mercy,

beloved enemy of my will!

I dare not withstand the cold touch that I dread,

Draw from me still

My slow life! Bend deeper on me, threatening head,

Proud by my downfall, remembering, pitying

Him who is, him who was!

Again!

Together, folded by the night, they lay on earth. I hear

From far her low word breathe on my breaking brain.

Come! I yield. Bend deeper upon me! I am here.

Subduer, do not leave me! Only joy, only anguish,

Take me, save me, soothe me, O spare me!

Ecce Puer (1932)

Ecce Puer

Of the dark past

A child is born;

With joy and grief

My heart is torn.

Calm in his cradle

The living lies.

May love and mercy

Unclose his eyes!

Young life is breathed

On the glass;

The world that was not

Comes to pass.

A child is sleeping:

An old man gone.

O, father forsaken,

Forgive your son!

Kutsal Görev (1904)

Kutsal Görev1

Kendim adlandıracağım kendimi

Şu isimle, Arıtma Müshili.

Bütün yolları birbirine karan ben

Vazgeçtim şairlerin dilbilgisi kitabından,2

Taşıdım meyhaneye, kerhaneye

Aristoteles’in keskin zekâsını,

Hevesli ozanlar yanılmasın diye

Burada yorumlamalıyım kendimi:

Bunun için dudaklarımdan kapın şimdi

Gezginliğin ilmini.

Girmek için cennete, cehennemden geçmeli,

Acınacak olsun veya dehşetli

Herkes muhakkak muhtaçtır

Mutlak bağışlanmanın rahatına.3

Çünkü her gerçek mistik

Bir Dante’dir, peşin yargısız,

Güvenliktedir ateşin kıyısında, vekâletle

Oynar korkusuzca aykırılığın aşırılıklarıyla,

Şölen sofrasında tedirginleri

Düşünerek mutlu olan biri gibi.

Birinin hayatını sağduyuysa belirleyen

Nasıl uzak durabilir insan acımasız olmaktan?

Ama rol kesenler kumpanyasından biri4

Saymayın beni —

Asil hanımların hoppalıklarını5

Tatmin etmek için yırtınanlardan6

Ki avuturlar kendilerini

Altın yaldızlı Kelt motifleriyle onların7 —

Bütün gün ciddi ciddi dolaşıp da

Eserlerini ıvır zıvırla dolduranlardan8 —

Veya tavırlarından kibarlara

Eğilimli olduğu anlaşılanlardan9 —

Veya baldırı çıplağı oynayıp da

Hazelpatch’li milyonerlerin huzurunda

Kutsal oruçtan sonra ağlamaklı10

Zındık geçmişini itiraf edenlerden —

Veya şapkasını çıkaranlardan

Ne biraya ne de Çarmıha,

Ama göstermek için o zavallılara

Yüce Kastilyalı asaletini11 —

Veya sevgili Üstadını sevenlerden12 —

Veya içkisini korkuyla içenlerden13 —

Veya ancak sıcak yatağına uzandığında

Boynu vurulmuş İsa’yı görenlerden

Ve Aiskhylos’un çoktandır kayıp eserlerini

Bize kazandırmak için çok çalışanlardan.14

Ama bütün bu bahsettiğim adamlar

Beni kendi hiziplerinin lağımı yapıyorlar

Görebilsinler diye hülyalı rüyalarını

Taşırken ben onların pis akıntılarını

Çünkü bu işleri onlar için yapabilirim

Yitirerek tacımı tahtımı,

Büyükanne Kilise’nin beni

Zor günlerimde terk ettiği işleri.

Böylece ferahlatırım mahcup götleri,

Yerine getiririm Arıtma görevimi.

Günahlarım kar gibi paklıyor onları:

Benimle temizliyorlar işkembelerini.

Kumpanyanın rol kesen rahibelerine

Piskopos yardımcılığı yapıyorum

Ve her bir bakire için, utangaç ve asabi,

Benzer bir hizmeti veriyorum.

Çünkü hiç şaşmaksızın seziyorum

Gözlerindeki gölgeli güzelliği,

Benim ayartıcı “niyetimi” yanıtlayan

Tatlı bakireliğin “çekingenliğini”.

Ne zaman insan içinde karşılaşsak

Bunu düşünmüyormuş gibi görünür;

Ama geceleyin yatarken yanımda

Hissedince elimi uyluklarının arasında

Benim ince giysili minik sevgilim

Bilir ki bu tatlı ateş, ihtirastır.

Ama Mammon yasaklar

Leviathan ayinini

Ve bu yüce ruh savaşır daima

Mammon’un sayısız kölesiyle

Ama yine de kurtulamaz asla

Onun aşağılamasından.

Bunun için uzaktan bakıyorum onlara,

Yerlerde sürünen bu güruha,

O ruhlar ki nefret eder ruhumun kuvvetinden

Eski Aquinas okulunda çelik gibi sertleşen.

Onların çömeldiği, süründüğü, yakardığı yerde ben

Ayakta dururum dimdik, öfkeyle, korkusuz,

Tek başıma, arkadaşsız ve yalnız,

Ringa balığı kılçığı gibi aldırışsız,

Dağ yamaçları gibi sert ki orda

Şimşek gibi çakarım boynuzlarımı havada.

Bırakırım, devam etsinler sanki

Uygunmuşlar gibi alınyazısına.

Ölene kadar uğraşsalar da

Ele geçiremeyecekler ruhumu asla

Kendi ruhlarına da benzetemeyecekler

Mahamanvantara’ya kadar;

Geri çevirseler de beni kapılarından

Ruhum sonsuza dek tiksinecek onlardan.

1 Joyce, bu yergiyi 1904’de Dublin’i terk etmeden hemen hemen iki ay önce “kelt alacakaranlığı” sanatçılarına karşı yazmıştır. Joyce’da sık sık görüldüğü gibi, başlıkta tek bir sözcükte, birbirine bağlı birçok anlam demetinin üzerinde aynı anda oynuyor... Joyce, şiirin başlangıcında kullandığı Arıtma-Müshili (Katharsis-Purgative) sözleriyle, Aristoteles’in “Katharsis” kavramına da atıfta bulunuyor.

2 Joyce, 1902’de Paris’te, çağdaşlarının özellikle Yeats’in eserlerinde ortaya çıkararak kurnazca eğlendiği dilbilgisi hatalarını göstererek Synge’i sinirlendirmişti.

3 Mutlak bağışlanmanın rahatına: Burada kastedilen, pişman olununca Katolik kilisesinin günahları bağışlamasıdır.

4 İrlandalı genç şair ve yazarların çoğu, 1904 Ağustos’unda resmen tanınan ve sonrasında İrlanda Devlet Tiyatrosu olan Abbey Tiyatrosu’nun etkinliklerine katılıyordu. Bu tiyatronun “İrlanda Rönesans”ında oynadığı rol bilinir. Annie E. Horniman tarafından finanse edilen ve Lady Gregory tarafından yönetilen tiyatroda, özellikle Synge ve Yeats’in başlıca oyunları oynanmıştır. Yeats’in tiyatroya etkisi büyüktür.

5 Lady Gregory ve Annie E. Horniman ve belki de Maud Gonne MacBride kastediliyor.

6 Yeats’den bahsediliyor.

7 Yeats’in 1809’a doğru yayınlanan kitapları altın yaldızlı motiflerle süslüydü.

8 Synge.

9 Oliver Gogarty.

10 Padraic Colum.

11 W.K. Magee (“John Eglinton”)

12 Usta George Russel, çırak ise George Roberts’dir.

13 James S. Starkey (“Seumas O’Sullivan”)

14 George Russell.

Oda Müziği (1907)

1.

Sazlar yerde gökte

Hoş bir müzik yapmakta;

Sazlar, ırmak boyunda

Söğütlerin buluştuğu.

Müzik var ırmak boyunda

Çünkü aşktır orda dolaşan,

Paltosunda solgun çiçekler,

Koyu yapraklar saçında.

Tatlı tatlı çalıyor,

Müziğe eğilmiş başı,

Geziniyor parmakları

Çalgının.

2.

Yakuttan giderek koyu maviye

Dönüyor akşam karanlığı,

Fener soluk yeşil bir alevle

Dolduruyor sokakta ağaçları.

Eski piyanodan yükselen ezgi,

Ağırbaşlı, yavaş ve neşeli;

O abanıyor sarı tuşlara

Bu yana dönüyor başı

Utangaç düşünceler, ciddi iri gözler ve elleri

Geziniyor keyfince —

Akşam karanlığı dönüyor koyu maviye

Yakuttan ışıklarla.

3.

Her şeyin uykuya çekildiği saatlerde,

Ah göklerin yalnız gözcüsü,

Dinliyor musun akşam rüzgârını, iççekişlerini

Aşk için çalan arp’ların, kapatan

Şafağın solgun kapılarını?

Her şey uykuya çekildiğinde bir başına mı

Uyanıyorsun dinlemeye

Aşk için çalan tatlı arp’ları,

Ve ilahilerle karşılık veren akşam rüzgârını

Ölünceye kadar gece?

Çalın, göze görünmez arp’lar, Aşk için

Ki göklerde yolu parıltılı

Yumuşak ışıkların bir görünüp bir kaybolduğu saatlerde,

Yumuşak tatlı müzik, havada yukarıda

Ve toprakta aşağıda.

4.

Ürkek yıldız yükseldiğinde gökyüzünde

Öylesine mahcup, kederle,

Dinle uykulu akşamda

Şarkı söyleyeni kapında.

Çiyden daha yumuşaktır şarkısı

Ziyarete gelmiş seni.

Ah artık dalma hayale

Akşam vakti o seni çağırırken,

Dalma düşünceye: Kim olabilir bu diye

Şarkısı yüreğime çöken?

Anla ki bu, âşığın şarkısı,

Benim akşam vakti çalan kapını.

5.

Eğil camdan dışarı

Altınsaçlı,

Duydum söylediğin

Neşeli ezgiyi

Kapandı kitabım;

Okumuyorum daha,

Seyredip ateş dansını

Döşemede.

Bıraktım kitabımı,

Çıktım odamdan,

Duydum ya şarkını

Karanlığın içinden

Söyleye söyleye

Neşeli ezgiyi,

Eğil camdan dışarı,

Altınsaçlı.

6.

O güzel göğüse girmek isterdim

(Ah öyle güzel, öyle iyi ki!)

Acımasız rüzgârlar varamazdı bana.

Üzücü dertlerinden dolayı

O güzel göğüse girmek isterdim.

Sonsuza kadar o yürekte kalırdım

(Ah usulca çalardım kapıyı, yalvarırdım ona!)

Bir tek huzur yoldaşım olurdu benim

Dertlerim daha bir güzelleşirdi

Eğer ben hep o yürekte olsaydım.

7.

İnce giysisiyle sevdiğim

Elma ağaçlarının arasında

Can atıyor şen rüzgârlar

Onunla birlikte koşmaya.

Şen rüzgârlar cilveleşiyor

Geçerken, genç yapraklarla,

Sevdiğim yürüyor yavaşça, eğilerek

Çimenlerdeki gölgesine;

Gökyüzü soluk mavi bir kâse

Şen şakrak diyarın üstünde,

Sevdiğim yürüyor uçar gibi, kaldırarak

Eteğini zarif elleriyle.

8.

Bu giden kim yeşil korulukta

Ona tapınan bahar rüzgârıyla?

Bu giden kim şen yeşil korulukta

Daha da şenlendirerek koruyu?

Bu geçen kim güneş ışığında

Hafif ayak seslerini tanıyan yol boyunca?

Bu geçen kim tatlı güneş ışığında

Bir bakire edasıyla?

Koruluğun bütün yolları

Tatlı ve altın bir ateşle parıldıyor —

Kimin için taşıyor güneşli koruluk

Böylesine cesur bir giysiyi?

Ah, benim gerçek tatlı aşkım için tabii ki

Giyiyor koruluk en güzel elbisesini —

Ah, benim gerçek aşkım için tabii ki

Öylesine güzel ve sevimli

9.

Mayıs rüzgârları, oynaşırsınız denizde,

Dans edersiniz döne döne coşkuyla

Kıvrımdan kıvrıma, yukarıdaysa

Köpükler uçuşuyor bir çelenk yapmaya,

Gümüşten kavislerle dağılarak havaya,

Rastladınız mı sevdiğime buralarda?

Ah yazık! Yazık!

Mayıs rüzgârlarına!

Aşk kahreder insanı uzaklardayken aşk uzaklarda!

10.

Fiyakalı tolgası ve flamasıyla,

Şarkı söylüyor derede:

Gelin benimle, gelin benimle,

Bütün sevenler.

Bırakın hayalleri hayal kuranlara

Bu şarkıdan bu neşeden sonra

Hâlâ kılı

Kıpırdamayanlara.

Dalgalanan nişanlarıyla

Şarkı söylüyor cüretkârca;

Omuzunda bir alay

Vızıldayan yaban arısıyla.

Geçti hayal kurma zamanı

Hayaller bitti —

Bir âşığın aşığına gidişi gibi

Sevgilim, geliyorum sana.

11.

Elveda de, elveda, elveda,

Elveda de kızlık günlerine,

Mutlu Aşk geliyor almaya

Seni ve kızlık hallerini —

O kuşak ki güzelleştiren seni,

Sarı saçlarındaki saçfilesi.

Meleklerin borusundan

Duyunca onun ismini

Yavaşça başla açmaya

Kızlık göğsünü ona

Yavaşça çöz saçfileni

Kızlığının simgesini.

12.

Hangi kaygıyı düşürdü yüreğine

Kukuletalı ay, ürkek sevgilim,

Eskilerin dolunaysı Aşk’ından,

İhtişam ve yıldızlar ayaklarının altında —

Bir bilge ki, değil mi soyundan

Soytarı Capuchin’in?

Sen yine de inan benim sözlerime

Kutsal olmasa da,

Bir ihtişam yanıyor o gözlerde,

Titreşir yıldızlara. Benim, ah benim!

Artık gözyaşı olmayacak senin için

Ne ayda, ne siste, duygulu sevgilim.

13.

Git incelikle ara bul onu,

Geldiğimi söyle,

Bahar rüzgârı, şarkısı hep

Düğün şarkısı.

Ah, aş karanlık dağları

Koş denizlerin üstünden doğru

Ne denizler ne de dağlar ayıramaz

Aşkımla beni.

Hemen, şimdi, iyi yürekli rüzgâr

Yalvarırım sana, git,

Gir onun küçük bahçesine

Şarkı söyle penceresinde;

Söyle: Düğün rüzgârı esiyor

Çünkü Aşk son haddinde;

Yakında gerçek aşkın sana kavuşacak de,

Yakında, ah yakında.

14.

Kumrum benim, güzelim,

Doğ, doğ artık!

Akşam çiyine bulandı

Gözlerim, dudaklarım.

Mis kokulu rüzgârlar

İççekişlerinden müzik dokuyorlar:

Doğ, doğ artık

Kumrum benim, güzelim!

Bekliyorum yanında sedir ağacının,

Kızkardeşim, aşkım.

Ak göğsü kumrunun,

Göğsüm döşeğin olacak senin.

Soluk çiy başımda

Peçe misali uzanıyor.

Sarışınım, sarışın kumrum,

Doğ, doğ artık!

15.

Islak rüyalardan, ruhum, uyan,

Aşkın derin uykusundan, ölümden,

İşte bak! İççekişlerle dolu ağaçlar,

Sabahın uyardığı yapraklar.

Doğuya yayılıyor gün doğuşu

Hafifçe yakan ateşler görünüyor,

Titreştiriyor duvağını

Gri altın örümcek ağlarının.

Uyanırken sabahın çiçekli çanları

Güzelce, usulca, gizlice

Perilerin bilgece şarkıları

Başlıyor (sayısız!) duyulmaya.

16.

Ah nasıl da serindir şimdi vadi

Sevgilim, gidelim oraya,

Şarkılar söyleniyordur şimdi

Bir zamanlar Aşkın gittiği orda.

Duymuyor musun ardıçkuşlarının

Çağırıp durduğunu bizi?

Ah nasıl da serin hoştur vadi

Orda, sevgilim kalalım orda.

17.

Benden yana olduğundan sesin

Kırdım onun kalbini,

Elimin içinde tuttuğumdan

Yeniden ellerini.

Ne bir söz, ne de başka bir şey

Onarabilir bunu —

Bir zamanlar dostum olan

Şimdi yabancı bana.

18.

Ah sevgilim, dinle

Âşığının hikâyesini;

Üzülür insan, dostları

Kırınca kalbini.

Öğrenmiştir çünkü

Dostlarının hakikatsizliğini

Onların sözlerinin

Küle dönüştüğünü

Ama biri şefkatle

Yaklaşır ona

Şefkatle yaklaşır

Aşk oyunlarıyla.

Elleri onun yumuşak

Pürüzsüz göğsündeyken;

Huzura kavuşur

Üzgün adam.

19.

Üzülme sakın, erkekler

Söylentiler uyduruyor diye:

Sevgilim, gönlünü ferah tut —

Leke sürebilirler mi namusuna?

Gözyaşlarından da üzücü haldeler;

Ömürleri sonsuz bir acı çünkü.

Gururla yanıtla gözyaşlarını:

Onlar inkâr eder, ederken her şeyi.

20.

Uzanabilseydik seninle

Karanlık çamlıkta,

O serin gölgelikte

Öğle güneşinde.

Ne hoş olurdu uzanmak orda,

Öpüşmek de,

Büyük çam ormanı

Geçidinde!

Azalan öpücüklerin

Ne de tatlıydı

Yumuşak tahrikiyle

Saçlarının

Ah, çamlığa gidelim

Öğle güneşinde

Gel gidelim şimdi

Güzel sevgilim.

21.

Onurunu kaybetti, bulamadı da

Ruhuna bir can yoldaşı,

Hasımları arasında, hoşgörülü ve öfke içinde

Eski soyluluğa bağlı kaldı,

O yüce yalnız adam ki —

Aşkıdır tek arkadaşı.

22.

Bu güzel mahpusluktan

Sevgilim ruhum, memnundur —

O yumuşak kollardan

Yatıştıran ve hapseden.

Ah, sonsuza kadar tutabilse

Mahpusu olurdum ben seve seve.

Sevgilim, aşkın ürkekleştirdiği

Düğümlenmiş kollar arasında

Aklımı başımdan alıyor gece, orda

Hiçbir şey üzemez bizi;

Uyku, rüyalı uykuya bağlanmış

Ki orda ruhlar yatar yan yana, hapsolunmuş.

23.

Şu çırpınan yürek yüreğimin yanında

Ümidimdir benim, her şeyim,

Ayrı kaldığımızda mutsuzdur,

Mutludur öpücükler arasında;

Ümidimdir –evet!– bütün her şeyim,

Bütün mutluluğum.

Çalıkuşlarının, yosunlu bir tünekte

Saklaması gibi hazinelerini,

Gözyaşı dökmeyi öğrenmeden önce

Serdim orta yere bütün hazinelerimi

Onlar gibi bilge olmayacak mıyız biz de

Aşkın bir günlük ömrü olsa da?

24.

Sessizce tarıyor,

Tarıyor uzun saçlarını,

Sessizce ve zarafetle

Çok hoş bir edayla.

Güneş ışınları söğüt yapraklarında

Ve benek benek çayırlıkta,

Hâlâ tarıyor uzun sarı saçlarını

Aynanın önünde.

Yalvarırım, ah, bırak artık taramayı,

Taramayı uzun saçlarını,

Bir büyücülük hissediyorum çünkü

O hoş edanın altında,

Farksız kılar çünkü âşık için

Kalmayı da gitmeyi de,

O güzellik, o hoş edalar

O isteksizlikle.

25.

Neşeyle gel veya git neşeyle:

Yüreğin sana gösterse de kederi,

Küçük vadileri, batmış güneşleri,

Bırak dans etsin gülüşlerin, dağperisi,

Saygısız dağ rüzgârları

Dağıtıncaya kadar uçuşan saçlarını.

Neşeyle, neşeyle –hep neşeyle:

Aşağıdaki vadileri sarmalayan bulutlar

Akşam yıldızı yükseldiği zamanlar

Gösterişsiz arkadaştırlar;

Aşk ve gülüşler şarkılar söyler

Yürek ümitsizlik içindeyken.

26.

Yaslıyorsun gecenin kabuğuna,

Sevgilim, kâhin kulağını.

Haz dolu şarkılar içinde

Hangi ses korku saldı yüreğine?

Kuzey’in kurşuni çöllerinden

Hızla akan ırmaklar belki de?

Senin bu halin, Ah ürkeğim,

Onun hali gibi, ama ah bir anlatabilsen,

O ki, delice bir efsane bırakmıştır bize

Ancak ruh çağırırken görünen —

Ve tuhaf isimler okur bize

Purchas veya Holinshed dilinde.

27.

Zehirli oklarına karşı durmaya

Yazgılı Mithridates’indim senin ama,

Yine de habersizce sarmalıydın beni

Tatmam için yüreğinin esrikliğini,

Geri veriyorum, ilan ediyorum şimdi

Şefkatinin kötülüklerini.

Eski ve soylu bir söyleyiş için,

Sevgilim, aşırı bilgeydi dudaklarım;

Ne flütleriyle ozanların övgüler

Düzdüğü bir aşka rastladım,

Ne de bir aşk gördüm ki

İçinde hiç sahtelik bulunmasın.

28.

Güzel bayan, aşk bitti diye

Kederli şarkılar söyleme;

Bırak bir yana kederi, şarkılarını söyle

Geçip giden aşkın yettiğini.

Şarkılarını söyle, ölmüş aşıkların

Uzun derin uykularının,

Nasıl uyuyacağını bütün aşkın kabirde:

Aşk çok yorgundur şimdi.

29.

Sevgili yürek, niçin eziyet ediyorsun bana?

Beni şefkatle azarlayan sevgili gözler,

Hâlâ çok güzelsiniz –ama ah,

Nasıl da yakışıyor güzelliğin sana!

Tertemiz aynasından gözlerinin,

Öpüşler içinde tatlı inleyişlerden,

Kimsesiz rüzgârlar saldırıyor haykırışlarla

Aşkın gezdiği karanlık bahçeye.

Eriyip yokolacak aşk yakında

Yabanıl rüzgârlar estiğinde üzerimize —

Ama sen, sevgilim, en sevgili bana,

Heyhat! Niçin eziyet ediyorsun böyle?

30.

Bir daha ele geçmez bir günde aşk geldi bize

Birimiz dans ederken, sıkılgan, alacakaranlıkta

Bir kenarda korku içindeydi öbürümüz —

Çünkü Aşk başlangıcında sadece korkudur.

Kara sevdalıydık biz. Aşk bitti

Tatlı dakikalarını yaşadık,

İşte sonunda göründü bize

Yürüyeceğimiz yeni yollar.

31.

Ah, Donnycarney çıkışıydı

Ağaçtan ağaca uçuyordu bir yarasa

Yan yana yürüyorduk aşkımla;

Güzel sözler söylüyordu bana.

Yanımız sıra yürüyordu yaz rüzgârı

Fısıltılarla –Ah, sevinçle!–

Yazın soluğundan da yumuşaktı

Yarin bana verdiği buse.

32.

Yağmur yağdı gün boyunca.

Ah gel yağmur yüklü ağaçların arasına:

Yapraklar yığılmış yoluna,

Yoluna hatıraların.

Biraz yürüyüp yol boyunca

Hatıraların, ayrılacağız sonra.

Gel, sevdiğim, gel de belki orada

Girebilirim gönlüne.

33.

Şimdi, ah şimdi, bu esmer ülkede

Aşk’ın tatlı şarkılar söylediği,

Biz ikimiz dolaşacağız, el ele,

Sabrederek eski günler hatırına

Neşeli aşkımız için üzülmeyelim

Şimdi böyle bitti diye.

Bir kopuk kırmızı sarı elbisesi içinde

Vuruyor, vuruyor ağacın gövdesine;

Etrafımızda yalnızlık çepeçevre

Islık çalıyor rüzgâr neşeyle.

Yapraklar –ah çekmezler hiçbir zaman

Yıllar alıp götürünce hazan mevsiminde.

Şimdi, ah şimdi, duymuyoruz artık

Seslerin! şarkıların, türkülerin ne de!

Yine de öpüşeceğiz, sevgilim, hüzünle

Ayrılmadan önce gün bitiminde.

Üzülme, sevgilim, üzülme hiçbir şeye —

Yıllar, yıllar ekleniyor birbirine.

34.

Uyu, ah uyu artık şimdi,

Ah susmak bilmez yürek!

Duyuyorum, “uyu artık” diyor

Bir ses yüreğimde.

Kış mevsiminin sesi

Duyuluyor kapıda.

Ah uyu, Bağırıyor çünkü kış

“Uyuma artık” diye.

Öpücüğüm huzur verecek sana şimdi

Ve susturacak yüreğini —

Uyu huzur içinde şimdi,

Ah susmak bilmez yürek!

35.

Bütün gün dinliyorum gürültüsünü suların

Feryat eden,

Uzaklara bir başına giden kederli

Deniz kuşu misali,

O kuş ki dinliyor rüzgârların haykırışını suların

Tekdüze sesine.

Külrengi rüzgârlar, soğuk rüzgârlar esiyor

Gittiğim yere.

Dinliyorum suların sesini,

Çok derinlerde.

Her gün, her gece, dinliyorum akışlarını

Bir aşağı bir yukarı.

36.

Dağların ordan hücuma kalkan orduyu duyuyorum,

Ve gökgürültüsünü ileriye atılan atların, dizboyu

köpük içinde:

Mağrur, kara zırhlar içinde, arkasında ordunun,

ayakta,

Horgörerek dizginleri, titreşen kamçılarıyla, savaş

arabacıları.

Savaşçı isimlerini haykırıyorlar geceye:

İnliyorum uykumda duyunca uzakta fırdönen

kahkahalarını.

Yarıyorlar rüyaların karanlığını, körleştiren alev,

Çınlayarak çınlayarak yürekte, çınlar gibi bir örsün

üstünde.

Geliyorlar savurarak zafer edasıyla uzun yeşil

saçlarını:

Çıkıyorlar denizden, koşturuyorlar bağıra çağıra

kumsal boyunca.

Yüreğim, hiç mi akıl kalmadı sende umutsuzluğa

düşecek kadar?

Aşkım, aşkım, aşkım, neden bıraktın beni bir başıma?

Yakıcı Gaz (1912)

Yakıcı Gaz15

Bayanlar, baylar, burada toplanmanızın nedeni

Yerlerin göklerin neden titrediğini öğrenmektir

Ki nedeni, yabancı diyarlarda yaşayan İrlandalı

Bir yazarın karanlık ve şeytansı sanatıdır.

On yıl önce bir kitap göndermişti bana:

Yüz kere okudum belki de daha fazla,

Arkadan, önden, aşağıdan ve yukarıdan,

Bir teleskopun her iki ucundan.

Bastım onu en son satırına varıncaya

Ama şükürler olsun ki Tanrı’ya

Yarıldı da zihnimin karanlığı

Gördüm yazarın bozuk niyetini.

Ama İrlanda’ya bir borcum vardı:

Şerefi ellerimin arasındaydı,

Her zaman bu sevimli ülke

Göndermişti yazarlarıyla, sanatçılarını sürgüne

Ve İrlandalı mizah anlayışıyla

İhanet etmişti, bir bir, önderlerine.

Bu İrlandalı mizahıydı, ayık veya sarhoş,

Fırlatan sönmemiş kireci Parnell’in gözlerine;16

Roma Piskoposunun su alan saltanat kayığını

Hazin sondan kurtaran bu İrlandalı kafalardı

Çünkü herkes bilir ya Papa geğiremez bile

Billy Walsh’un rızası olmadan.17

Ah İrlanda, ilk ve tek aşkım benim

İsa’nın et, Sezar’ın tırnak olduğu ülkem!

Ah sevimli ülke, yoncaların vatanı!18

(İzin verin, bayanlar, sümküreyim burnumu)

Göstermek için eleştirileri hiç umursamadığımı

Bastım Dağlı Koyun’un şiirlerini,19

Piçlerin, kulamparaların ve orospuların konuştuğu20

(Okumuşsunuzdur, eminim) bir de oyununu,

Moore’dan da adını hatırlayamadığım bir oyun bastım,

Word and Holy Paul ile bazı kadın bacakları üzerine,21

O kusursuz beyefendiden, mallarının

Yüzde onuyla geçinen:

Esrarlı kitaplar bastım düzinelerce:

Cousins’ın kitabını bir de22

Gerçi tabirim için beni affedin ama

Kalpyangını yakacak kıçlarınızda23:

Masallar bastım Kuzey’den ve Güney’den

Altın Ağızlı Gregory’den24

Şairler bastım, kederli, ahmak ve vakur:

Patrick Nasıldı-ama-Colm bastım25

Muhteşem John Millicent Synge de bastım

O ki süzülür havada bir meleğin kanadında

Çapkın26 kadın iççamaşırları içinde, aşırılan

Mounsel’in, idarecisinin seyahat bavulundan.27

Ama bu kanlı adamla son verdim her şeye

Avusturya sarısı elbiseler giyinen

Leary O’Curtis28 ve John Wyse Power29 ile

Nutuk atar gibi İtalyanca konuşan iyi saatinde,

Sonra da sevgili ve kirli Dublin’imiz üzerine yazan

Hiçbir zenci basımcının kabullenemeyeceği bir tarzda.

Sizi gidi boklar, cücükler!30 Wellington Anıtının

Sydney Meydanının, Sandymount tramvayının,

Downes’ın pastanesinin yahut Williams peltelerinin

İsimlerini mi basacağımı sandınız?

Allah belamı versin basarsam –Cehennemlik olayım!

Yerlerin İrlandaca İsimleri üzerine konuşalım!31

Curly’nin Deliği’nden32 bahsetmeyi unutmuş,

Şerefim üzerine yemin ederim, çok şaşırdım.

Yoo, bayanlar, basımevim asla üstlenmeyecek

Üveyana Erin ile ilgili iğrenç yayınları.33

Acırım zavallılara –onun için kızıl saçlı

Bir İskoçyalı tuttum tutması için kayıtlarımı.34

Zavallı bacım İskoçya! Sonu fena;

Bir Stuart bile bulamıyor artık satmaya.

Bilincim Çin ipeklileri kadar iyidir, iyi:

Yüreğimse yumuşacıktır yayık ayranı misali.

Colm anlatabilir size Irish Review adlı

Kitabının basımı için çıkardığım hesaptan

Nasıl yüz pound’luk bir indirim yaptığımı.

Ülkemi seviyorum –ringalar üzerine seviyorum!

Görmenizi dilerdim akıttığım gözyaşlarını

Düşündüğüm zaman göçmen tirenlerini ve gemilerini.

Onun için bastım geniş, kapsamlı

Ve zor anlaşılır demiryolu rehberimi.

Basımevimin sundurmasında

Yoksul ama övgüye değer fahişeler

Akşamları kaçıp kovalamaca oynarlar

Dar pantolonlu İngiliz topçularıyla

Ve yabancılar öğrenirler konuşma sanatını

Ayyaş pejmürde Dublin sürtüklerinden.

Kim söylemişti: Kötülüğe karşı direnme diye?35

Yakacağım o kitabı, yardım et bana şeytan.

İlahiler söyleyeceğim yanışını seyrederken

Ve dolduracağım külleri tek kulplu bir kaba.

Kefaretimi ödeyeceğim osuruklar ve feryatlarla

Kapaklanıp dizlerimin üstüne.

Açacağım önümüzdeki Oruç’ta

Tövbekâr kıçımı havaya.

Ve hıçkırıklara boğularak matbaamın yanında

Korkunç günahımı itiraf edeceğim.

Bannockburn’lü ustabaşım da36

Daldıracak sağ elini doğruca kaba

Ve çizecek Haç’ı hürmetkâr başparmağıyla

Memento homo kaba etime.37

15 Bu intikamcı şiirde, Maunsel and Co. yayınevinin yöneticisi George Roberts’dan bahsediliyor.

1909 Eylül’ünde Joyce’un elyazması için Maunsel’le mukavele imzaladığı Dublinliler’i, Roberts yıllarca sürüncemede bıraktıktan sonra yayımlamaktan vazgeçmişti. Joyce’un öykülerinde, o sırada henüz yaşamakta olan insanların isimlerini aynen kullandığı ve Roberts’ın da olası kovuşturmalardan korktuğu biliniyor. Ayrıca birçok hikâye, sonradan UIysses’in de başına geldiği gibi “müstehcen” bulunmuştu. 1912 Temmuz’unda sonunda sorunu çözme umuduyla Dublin’e gelen Joyce, hikâyelerinde yapılması istenen değişiklikleri yapmayı kabul etmedi. Yazar, basılan kitaptan satın almayı önermiş, ancak yayımcı John Falconer, hepsini yok etmişti. Joyce bu yergiyi, Flushing’den Salzburg’a giderken trende, Maunsel & Co. ile yaptığı anlaşmanın arkasına yazmıştı.

16 “[Parnell] evli bir kadına umutsuzcu âşık oldu, kadının kocası Yüzbaşı Shea boşanmak istediğinde, bakanlar Gladston ve Morley milliyetçi partinin başında bir balıkçı olduğu sürece, İrlanda’nın lehine yasama yapmayı açıkça reddettiler. Parnell, davasını savunmak için duruşmaya gelmedi. Bir bakanın İrlanda’nın siyasi meseleleri üzerinde veto uygulama hakkı olmadığını açıkladı ve istifayı reddetti. Grubundaki 83 milletvekilinden sadece sekizi ona sadık kaldı. Tüm papaz sınıfı işini bitirmek için onunla mücadeleye girişti. İrlanda basını ise tüm zehrini onun ve sevgilisinin üzerine kustu. Castlecomer halkı suratına sönmemiş kireç attı...” Joyce, L’ombre de Parnell, 1912.

17 Mgr. William J. Walsh, D.D. Dublin Başpiskoposu.

18 Yonca (shamrock), İrlanda’nın simgesidir.

19 Maunsel, 1909’da, Joseph Campbell’ın The Mountainy Singer adlı eserini yayımlamıştı.

20 Campbell’ın 1912’de Maunsel tarafından yayınlanan Judgement: A Play in Two Acts adlı eserine gönderme.

21 The Apostle, Moore’un 1911’de Maunsel tarafından yayınlanan oyunu. Ön-sözünde yazar, İncil’in “şehvetli” parçalarını bulup, açıklamaya özen gösteriyor.

22 Dublin’li şair ve teozof James Cousins’ın 1912’de Maunsel tarafından yayınlanan Etain the Beloved and Other Poemes’i söz konusu.

23 Ulysses’de geçen, Joyce’un babasına özgü bir deyiş.

24 Lady S.A. Gregory, kendini İrlanda folklorunu tanıtmaya adamış ve İrlanda Devlet Tiyatrosu’nun kurucularından olan bir kadın. Maunsel, 1909’da Kiltartan History Book’u ve 1910’da Kiltartan Wonder Book adlı kitaplarını yayınlamıştır. Lady Gregory 1912’de ise Irish Folk History Plays adlı eseri yazmıştır.

25 Sözü edilenin, “Kelt Rönesansı”nı İrlanda’nın bağımsızlığı için bir harekete dönüştüren, şair ve oyun yazarı Padraic Colum olduğu anlaşılıyor.

26 Synge’in “Batı Dünyasının Soytarısı” adlı eserinde kullandığı “shift” (kadın iç çamaşırı) kelimesi Abbey Tiyatrosu’nda skandal yaratmıştı. Oyun aynı yıl Maunsel tarafından yayınlandı.

27 Roberts, kadın iç çamaşırlarıyla yolculuk ediyordu.

28 O’Leary Curtis, Dublin’li bir gazeteciydi.

29 John Wyse Power, Ulysses’de Jack Power ve John Wyse Nolan adları altında belirir. Bu kültür adamı İrlanda Kraliyet Polisi memuruydu.

30 Yine Ulysses’de geçen, Joyce’un babasına özgü bir başka deyiş.

31 Joyce’un bir adaşına, Patrick Weston Joyce’a gönderme: The Origin & History of Irish Names of Places.

32 Curly’s Hole Dollymount’da bir havuzdur.

33 “Üveyana Erin” deyişi, Roberts’ın İrlandalı değil, Ulster asıllı İskoç olduğunu ortaya koyuyor.

34 “Kızıl İskoçyalı”, Roberts’dan başkası değil. Dolayısıyla, burada konuşan o değil, Maunsel.

35 Kral Jacques’ın olduğu söylenen versiyonunda İsa’nın sözlerine gönderme, metin şöyle: “Ama ben, kötüye direnmemenizi söylüyorum size. Eğer biri sağ yanağınıza vurursa, ona öbür yanağınızı uzatın.” Joyce, “evil” kelimesiyle oynuyor.

36 Bannockburn, İskoçya’dadır.

37 Burada, hem Katolik kuralların Joyce’un üzerindeki etkisi, hem de Joyce’un kutsal şeyleri küçümsemekten aldığı zevk görülüyor.

Pomes Penyeach (1927)

Tilly

Güz güneşinin peşinden gidiyor,

Sürerek sığırları soğuk kızıl yol boyunca,

Konuşarak onlarla, tanıdıkları bir sesle,

Güdüyor hayvanlarını Cabra üzerine.

Yuvanın sıcak olduğunu anlatıyor onlara.

Böğürüyorlar, ritm tutuyorlar toynaklarıyla.

Güdüyor onları elinde çiçeklenen bir dalla,

Toz toprak taçlandırıyor alınlarını.

Köylü, kölesi sürünün,

Akşamleyin yayıl boylu boyunca ateşin önüne!

Ben kanıyorum kara ırmak kenarında

Koparılan dalıma!

San Sabba’da Kayıkları Seyrederken

Duydum körpe yüreklerinin ağlayışını

Aşka doğru seken küreklerin üzerinde

Duydum vadideki otların iççekişini:

Bir daha, geri dönmeyecek bir daha!

Ah yürekler, Ah iç çeken otlar,

Beyhude ah ediyor aşkvurgunu sancaklarınız!

Geçip giden bu deli rüzgâr

Dönmeyecek, bir daha dönmeyecek geri!

Kızıma Sunulan Çiçek

Nazenindir beyaz gül ve nazenindir

Sunan elleri

Ki daha çorak ve solgundur ruhu

Zamanın cansız akışından.

Gülnazeninliği ve zarifliği –nazenin ama

Yine de şaşılası bir yabanıllık

Gizliyorsun şefkatli gözlerinde,

Mavidamarlı çocuğum benim.

Ağlıyor Rahoon Üstünde

Sessizce yağıyor yağmur Rahoon üstünde, sessizce,

Yattığı yere kara sevdalımın.

Beni çağıran sesi kederli, çağırıyor kederle,

Kurşuni doğuşunda ay’ın.

Sevgili, sen de kulak ver

Nasıl da tatlı, nasıl da kederli durmadan çağıran sesi,

Her zaman karşılıksız ve yağıyor karanlık yağmur,

Her zaman, şimdiki gibi.

Yüreklerimiz de karanlık, Ah sevgili ve yatacak

soğuk

Kederli yüreği yattığında

Ayrengi ısırgan otlarının, kara toprağın

Ve homurdanan yağmurun altında.

Tutto è sciolto

Kuşsuz sema, denizde akşam karanlığı, yalnız bir yıldız

Delip geçiyor batıyı,

Sen, seven yürek, aşk zamanı, öyle uzak, öyle belirsiz,

Hatırlandığında.

Berrak genç gözlerin yumuşak bakışlarının,

masum yüzün,

Mis kokulu saçların,

Başlıyor zamanı, sessizlikle birlikte şimdi

Çökünce akşam karanlığı.

Öyleyse niye, hatırlayınca o utangaç

Tatlı cilveleri, üzülmeli

İççekerek sana teslim ettiği o sevgili aşkı,

En az senin olanı?

Fontana Kumsalında

Rüzgâr inliyor, inliyor molozlar,

İnildiyor çılgın rıhtım kazıkları;

Bunak deniz sayıyor bir bir

Balçıkparlağı taşları.

Sızlanan rüzgârdan, soğuk

Külrengi denizden sonra sıcacık sarıyorum o oğlanı

Dokunuyorum titreyen güzelkemikli omzuna

Ve çocuksu koluna.

Etrafımızda korku, çullanan

Karanlığı korkunun üzerimize

Ve yüreğimde nasıl da derin bitmek bilmez

Aşk ağrısı!

Yalın Yapraklar

O bella bionda

Sei come l’onda!

Serin tatlı şebnem ve yumuşak ışıktan

Sükûnet ağları örüyor ay

Sükûnlu bahçede, çocuğun

Salatalık yaprakları topladığı.

Ayşebnemi yıldızlarla donatıyor dalgalanan saçlarını

Ayışığı öpüyor körpe çehresini

Toplarken, şarkı söylüyor kız:

Sarışındır dalgalı deniz, sarışınsın, sen de!

Duymaz olsun, yalvarırım, duymaz olsun kulağım

Çocuksu şarkısını o kızın

Korunsun yüreğim o güzel kızdan

Ayın yalın yapraklarını toplayan.

Sel

Doygun selin üzerine altınkahverengi

Bir iniyor bir kalkıyor asma salkımları.

Engin kanatlar ışıldayan suların üstünde, sarmalamış

Kasvetli günü.

Terk edilmiş sular merhametsizce

İndiriyor, kaldırıyor yosundan yelesini

Çöken gün bakınırken aşağıya denizin üstünde

Donuk kibirle.

Kaldır ve indir, ah altın asma,

Salkım salkım meyvelerini aşkın kabarık seline,

Parlak ve engin ve merhametsiz tıpkı senin

Kararsızlığın gibi!

Gece Duası

Zifiri karanlıkta belli belirsiz,

Solgun yıldızlar yakıyor meşalelerini,

Kefenlenmiş, hareli.

Hayaletışıkları göklerin uzak sınırlarından solgun

parlıyor,

Kemerler yükselen kemerler üstünde,

Gecenin günahkarası sahını.

Melekler,

Yitik ordular uyanıyor

İbadete

Aysız karanlıkta her biri düşünceye kadar, dilsiz, cansız,

Dirilen yeniden ve sallayan

Buhurluğunu.

Ve uzun uzun yankılanarak,

Gecenin yükselen sahınına,

Çalıyor yasçanı

Yükselirken sönük tütsü bulut bulut

Hiçliğedoğru, adanmış

Ruhların çölünden.

Yalnız

Grialtın ağları ay’ın dönüştürüyor

Bütün geceyi bir tüle,

Sahilfenerleri uyuyan gölde

Sıra sıra sarısalkım filizleri.

Hınzır sazlıklar fısıldıyor geceye

Bir ismi –onun ismini–

Baştan aşağı zevk kesiliyor ruhum,

Utancın baygınlığı.

Geceyarısında Oyuncuların Aynadaki Hatırası

Ağızlarında geveliyorlar sevda sözlerini. Gıcırdat

On üç dişi

Cılız ağzının sırıttığı. Kırbaçla

Şehvetini, etin ürkek ve çıplak hevesini.

İçindeki aşkın soluğu pörsük, söylenmiş ya da

çalınmış,

Bir kedinin soluğu gibi ekşi,

Dilin tahrişi.

Bakakalan bu grilik, bu bakış

Yalan söylemez, çıplak ten ve kemik.

Bırak yağlı dudaklarda kalsın öpüşleri. Kimse

Seçmezdi senin ağzına almaya değer bulduğun kadını.

Ürkütücü açlık kolluyor bir ânını.

Sök çıkar yüreğini, tuzlukan, gözyaşlarından bir yemiş.

Sök çıkar ve ye!

Bahnhofstrasse

Benimle alay eden gözler göstermede

Gitmem gereken yolu gün dönümünde.

Külrengi yolun mor işaretleri

Buluşan ve ikizleşen yıldızları.

Ah günah yıldızı! Istırap yıldızı!

Delidolu gençlik dönmez artık geri

Tanıyacak kadar bilge değil yaşlı yürek

Alay eden işmarları ben giderken.

Dua

Bir daha!

Gel, ver, teslim et bana bütün kuvvetini!

Uzaktan kısık bir söz fısıldıyor çatlayan başımda

Zalim dinginliğini, acıklı boyun eğişi,

Dindiriyor korkusunu, önceden yazgılı bir ruh gibi.

Dur, suskun aşk! Alınyazım!

Karanlık yakınlığınla kör et beni, ah merhamet et,

arzumun aziz düşmanı!

Ölesiye korktuğum o soğuk dokunuşa direnmeye

kalkışamam.

Çek al benden yine

Bıktıran yaşamımı! Daha eğil üzerime, tehditkâr

başınla,

Yıkılışımdan gururlu, hatırlayarak, acıyarak

Ona, bir zamanlar o olana.

Bir daha!

Birlikte, geceyle içiçe, yatıyorlar toprağa. Duyuyorum

Uzaklardan kısık sözlerini, fısıldayan çatlayan

başımda.

Gel! Teslim oluyorum. Daha da eğil üzerime!

Buradayım.

Boyun eğdiren, bırakma beni! Tek sevincim, tek kederim,

Gaspet beni, koru beni, teselli et beni, ah esirge beni!

Ecce Puer (1932)

Ecce Puer

Karanlık maziden

Bir çocuk doğuyor;

Neşe ve kederle

Kalbim parçalanıyor.

Sükûn içinde beşikte

Yaşayan yatıyor.

Sevgi ve merhamet

Açsın gözlerini!

Genç yaşam buğulandı

Camın üzerinde;

Hiç olmayan dünya

Geliyor geçmeye.

Bir çocuk uyuyor:

Yaşlı adam göçtü.

Ah, terk edilen baba,

Bağışla oğlunu!

(15 Ocak 1932)