EN SON KALE

Jack Vance

Çeviren: Ferhan Ertürk

JACK VANCE

1916'da doğdu. Kaliforniya Üniversitesi'nde maden mühendisliği, fizik ve gazetecilik okudu, ancak bunlardan hiçbirinden derece almadan üniversiteyi terk etti. İlk öyküsü 1945'te yayınlandı, ilk kitabı The Dying Earth ("Ölen Dünya") 1950'de yayınlandı. Vance bunu izleyen yıllarda bütünlüklü romanlardan ziyade novella'lar ya da bir tema etrafında bir araya getirilen öykü dizileri yazmayı tercih etti. 1952'de yayınladığı Big Planet ("Büyük Gezegen") ile bilimkurgu dünyasındaki yerini sağlamlaştırdı. İlk roman boyutlarındaki çalışması olan To Live Forever ("Sonsuza Dek Yaşamak") 1956'da piyasaya çıktı. İlk Hugo ödülünü ise The Dragon Masters ("Ejderha Efendileri") ile 1963'te alan Vance, En Son Kale ile 1967'de hem Hugo, hem de Nebula ödüllerini kazanmıştır. Vance'in diğer ünlü çalışmaları 1964'ten 1981'e kadar uzanan "Demon Princes" ("Şeytan Prensler") ve 1968'den 1983'e kadar uzanan "Planet of Adventure" ("Macera Gezegeni") dizileridir. Vance'in birçok çalışması bilimkurgu ile fantezi türlerinin özel bir karışımını temsil eder.

Birinci Bölüm

1

Fırtınalı bir yaz gününün geç saatlerine doğru, güneş yoğun, siyah yağmur bulutları arasından çıktığında, Janeil Kalesi tamamen zapt edildi ve içindekiler öldürüldü. En son ana doğru, kaledeki klanların içindeki hizipler, Kader'le en uygun yüzleşme şeklinin ne olduğunu tartışmaya başladılar... Bu ünlü ve değerli baylar, bütün bu önemsiz durumu umursamamayı seçtiler! Her zamankinden ne biraz az, ne de biraz fazla titizlik göstererek, normal yaşantılarına devam ettiler. Ümitsizlikten çılgına dönmüş birkaç genç, silahları kapıp son saldırıya karşı koymaya hazırlandılar. Diğerleri, bütün nüfusun yaklaşık dörtte biri, insan ırkının günahlarını -nerdeyse mutlulukla- ödemeye hazır, uysalca bekliyordu. En sonunda, ölüm hepsini aynı şekilde buldu, hepsi de bu zorunlu, korkunç gidişatın kaldırabileceği kadar kendi ölümlerinden zevk aldılar. Gururla oturup, güzel kitaplarının sayfalarını çevirdiler, yüzyıllık bir esansın özelliklerini tartıştılar ya da en gözde Feynlerini okşadılar ve etrafta olanlarla ilgilenmeye tenezzül bile etmeden öldüler. Zıvanadan çıkanlar, aklı mantığı bir yana bırakıp, Janeil surlarındaki mazgalların üzerinde bir karaltı gibi duran çamurlu yamaçtan yukarı doğru saldırdılar. Çoğu, kayan toprak ve molozların altına gömüldü, ama birkaçı yukarı ulaştı ve yarı canlı kas-arabaları tarafından ezilene ya da vuruluncaya kadar kesip biçtiler. Tövbekârlar klasik son nefes pozisyonundaydılar: diz çökmüş, başları eğik. Meklerin birer sembol, insan günahlarının da gerçek olduğu bir sürecin sonucunda öldüklerine inandılar böylece. En sonunda hepsi öldü: baylar, bayanlar, pavyonlardaki Feynler, ahırlardaki Köylüler. Janeil'de yaşayanların içinde sağ kalanlar sadece hantal, beceriksiz, kısık sesli, iman ve gururdan nasibini almamış, kalenin itibarından çok kendi postlarını deldirmemekle ilgilenen Kuşlardı. Mekler surların üstündeki mazgallardan aşağı yığınlarla gelmeye başlayınca, Kuşlar kulübelerinden ayrıldılar ve tiz çığlıklarla, hakaretler yağdırarak doğuya, Dünya'da kalan son kaleye, Hagedorn'a doğru kanat açtılar.

2

Janeil'in önündeki parkta gözükmüşlerdi. Surların üzerinde Günbatımı Piyasası için salına salına yürüyen, balkonlara ve mazgallara tırmanan Janeil'li iki bin kadar bay ve bayan aşağıdaki altın-kahverengi savaşçılara baktılar. Ruhi durumları karışıktı: Kayıtsızlıkla gülme, saygısızca aşağılama ve bunların altında yakan bir kuşku ve kara kehanet duygusu. Bunlar üç basit koşulun ürünleriydi: Kendi mükemmel zarafetteki medeniyetlerinin; Janeil'in duvarlarının sağladığı güvenliğin ve yardım isteyecekleri hiçbir yer olmaması, koşulları değiştirmek için hiçbir çare bulamayacakları gerçeğinin.

Janeil'li Mekler isyana katılmak için kaleyi terk edeli çok olmuştu. Kalede kalanlar, bu isyanı bastırma gücünün gülünç bir karikatürünü oluşturan Feynler, Köylüler ve Kuşlardı. O sırada böyle bir güce ihtiyaç yokmuş gibi görünüyordu. Janeil zapt olunmaz sanılıyordu. Duvarları altmış beş metre yüksekliğinde, gümüş-mavi çelik karışımı bir ağ içinde eritilmiş siyah kayadandı. Kaleye gereken bütün enerjiyi güneş pilleri sağlıyordu; bu acil durumda, karbondioksit ve su buharı bileşiminden yiyecek yapılabilirdi -Köylüler, Kuşlar ve Feynler için şurup da. Böyle bir ihtiyaç hâsıl olabileceği daha önce düşünülmemişti. Janeil kendi kendine yetebilen, güvenli bir kaleydi, ama makineler bozulduğunda ortaya sorunlar çıkabilirdi ve kalede onları tamir edebilecek bir tek Mek bile kalmamıştı.

Durum rahatsız edici olmasına rağmen, ümitsiz sayılmazdı. Gün boyunca canı isteyen baylar, enerji tabancaları ve av tüfekleriyle mesafenin izin verdiği kadar çok Mek öldürdüler.

Hava karardıktan sonra Mekler, kas-arabaları ve buldozerleri öne çıkarıp Janeil önünde bir set yapmaya başladılar. Kale halkı, set on beş metre yüksekliğe erişip, toprak duvarlara doğru dökülmeye başlayıncaya kadar durumu anlamsızca izledi. Böylece Meklerin korkunç amacı ortaya çıktı. Umursamazlığın yerini felaket haberciliği aldı. Janeil'li bayların her biri en az bir konuda bilim adamıydı. Bazıları matematik kuramlarıyla uğraşırken, diğerleri çeşitli fen dallarında derin araştırmalar yapıyordu. Bunların bazıları, bedensel işler yapmak için seçilmiş özel bir Köylü grubuyla enerji topunu çalışır duruma getirmeye çalıştı. Ne yazık ki, top iyi durumda korunamamıştı. Çeşitli parçalarının paslandığı ya da zarar gördüğü meydandaydı. Düşünüldüğünde bu parçaların ikinci kattaki Mek işliklerinden yenileriyle değiştirilmeleri gerekliydi; ama grupta ne Meklerin insan dışı kültürünü, ne de depolama sistemini bilen vardı. Warrick Madency Arban, Köylü grubunun depoları aramasını teklif etti; ama bunların zihinsel kapasitelerinin kısıtlı olması nedeniyle hiçbir şey yapılmadı ve enerji topunu eski haline getirme planı suya düştü.

Janeil'in kibar insanları, etraflarında bir krater tepesi gibi yükseldikçe yükselen yuvarlak toprak yığınını büyük bir hayranlıkla izlediler. Yaz sonu yaklaşıyordu, fırtınalı bir günde, toprak ve molozlar surlardaki mazgalların üzerinden aşağıdaki avlu ve taraçalara dökülmeye başladı: Janeil çok yakında gömülecek ve içindekilerle toprak altında kalıp boğulacaktı. Tam o sırada, itibardan çok coşkuyu öne çıkaran bir grup patavatsız genç, silahları kapıp yamaçtan yukarı saldırdı. Mekler üstlerine taş, toprak boşalttı, ama bir avuç kadarı tepeye ulaşıp akıl almaz bir çılgınlıkla savaşmaya başladı.

Çarpışma on beş dakika boyunca müthiş bir şiddetle sürdü; toprak yağmur ve kanla sırılsıklam oldu. Gençler bir anlık bir zafer kazanarak yığının tepesini Meklerden temizlediler. Eğer en başta dökülen taş ve molozların altında çok adam kaybetmemiş olsalardı, her şey mümkündü o an. Ama Mekler tekrar toplanıp saldırdılar. Gençler on kişi kaldılar, sonra altı, dört, bir ve sonunda hiç kimse kalmadı. Mekler yamaçtan aşağı indiler, kale burçlarını ve surlarını karınca sürüsü gibi doldurdular. Ve acımasız bir çılgınlıkla içerdeki herkesi öldürdüler. Yedi yüzyıldır yiğit beylerle nazik bayanların mekânı olan Janeil, cansız ve çirkin bir yıkıntıya dönüştü.

3

Bir müzede sergilenen bir yaratığa bakar gibi bakacak olursanız, bir Mek, Etamin'in bir gezegeninin yerlisi olan, insana benzer bir yaratıktı. Sert, paslı-bronz renkli derisi yağlanmışçasına parlardı. Sırtından ve ensesinden çıkan dikenler altın gibi ışıldardı; üzerleri gerçekten de bakır-krom rengi bir zarla kaplıydı. Duyu organları kulağının arkasında bir küme halinde toplanmıştı; yüzü boğum boğum adaleliydi -aşağı koridorlarda aniden bir Mek'le karşılaşmak genellikle insanı şoka uğratırdı. Bu yüze bakmak çıplak bir insan beynine bakmaktan hiç de farklı değildi. Omuz derisinin altındaki şurup keseleri yüzünden artık kullanılmayan ağzı, yüzünün aşağısında şekilsiz bir yarık gibiydi; aslında çürümüş bataklık bitkileri ve küçük yaratıklardan besin özümlemek için kullanılan sindirim organları da dumura uğramıştı. Bir Mek genelde, iş önlüğü ya da alet kemeri hariç elbise giymezdi ve gün ışığında paslı-bronz rengi derisi çok güzel bir görüntü verirdi. İşte Mek böyle bir şeydi, aslında bir insan kadar işe yarar bir yaratıktı -hatta belki de bir telsiz alıcı-vericisi özelliğine sahip harika beyninden dolayı daha da üstündü. Kalabalık halindeyken ise daha az kabiliyetli ve daha sıradan görünüyordu: bir karafatmayla ikinci sınıf insanın bir melezi gibi.

Aralarında Morninglight'tan D. R. Jardine ve Tuang'dan Salonson gibi ünlüler de olan bazı bilginler, Mekleri sakin, soğuk ve duygusuz varlıklar olarak kabul ediyorlardı.

Ama Hagedorn Kalesi'nden engin bilgili Claghorn'un iddiası farklıydı. Claghorn, Mek duygularının insan duygularından farklı olduğunu ve insanlar tarafından farklı anlaşıldığını söylüyordu. Dikkatli bir araştırmadan sonra Claghorn, on ikinin üzerinde farklı Mek duygusu buldu.

Bu araştırmaya rağmen, Mek isyanı Claghorn, D. R, Jardine ve Salonson için de diğer herkes kadar büyük bir sürpriz olarak göründü. "Neden?" diye soruyordu herkes. Nasıl oldu da bu kadar uzun zamandır itaatkâr olan bir grup, bu kadar canice bir plan yapabildi?

En mantıki tahmin aynı zamanda en basitiydi: Mekler kölelikten hoşlanmıyorlardı ve onları doğal ortamlarından çekip koparan Dünyalılardan nefret ediyorlardı. Bu teoriye karşı çıkanlar ise, insan olmayan bir organizmaya insan duyguları ve tavırları atfedildiğini, Meklerin onları Etamin Dokuz'un koşullarından kurtaran baylara karşı şükran duyguları beslemek için pek çok nedenleri olduğunu söylüyorlardı. İlk gruptakiler ise buna "Bakın, siz de insan tavırları atfediyorsunuz," diye cevap veriyordu. Rakiplerinin cevabı ise şuydu: "Kimse durumdan emin olmadığına göre, bir fikir diğerinden daha saçma olamaz."

İkinci Bölüm

1

Hagedorn Kalesi, güneye bakan geniş bir vadiyi yukarıdan gören siyah bir diorite kayalığın tepesindeydi. Janeil'den daha büyük ve heybetliydi. Hagedorn doksan metre yüksekliğinde, bir mil uzunluğunda bir duvarla çevriliydi. Surlar, kuleleri ve taretleriyle vadinin iki yüz yetmiş metre yukarısındaydı; gözetleme kuleleri ise çok daha yükseklere çıkıyordu. Kayalığın doğu ve batı tarafları vadiye dimdik iniyordu. Kuzey ve güney yamaçlarında önemsiz küçük basamaklar gibi setler vardı. Buralarda üzüm, enginar, armut ve nar ekiliydi. Vadiden kıvrılarak kayalığa doğru yükselen bir yol, büyük bir kapıdan geçip ana meydana varıyordu. Meydanın karşısında, iki yanında yirmi sekiz ailenin Yüksek Evleri sıralanan Büyük Salon duruyordu.

Esas kale, şu anda meydanın bulunduğu yerde, insanların Dünya'ya dönmesinden hemen sonra inşa edilmişti. Onuncu Hagedorn, Köylüler ve Meklerden oluşturduğu çok büyük bir güçle yeni duvarları yaptırmış, sonra da eski kaleyi yıktırmıştı. Yirmi sekiz Evin tarihi bu zamana, beş yüz yıl öncesine dayanıyordu.

HAGEDORN KLANLARI

Klanlar: Renkler - Aileler olarak sıralama:

Xanten: sarı; siyah benekli - Haude, Quay, Idelsea, Esledune, Salonson, Roseth

Beaudry: koyu mavi; beyaz benekli - Onwane, Zadig, Prine, Fer, Sesune Overwhele: gri, yeşil, kırmızıgüllü - Claghorn, Abreu, Woss, Hinken, Zumbeld

Aure: kahverengi, siyah - Zadhouse, Fotergel, Marune, Baudune, Godalming, Lesmanic

Isseth: mor, koyu kırmızı- Mazeth, Floy, Luder-Hepman, Uegus, Kerrithew, Bethune

Kalenin bir numaralı bayı 'Hagedorn' diye bilinir ve hayat boyu seçilir.

Klan şefi aile büyükleri tarafından seçilir ve klanının ismini taşır. Mesela: 'Xanten,' 'Beaudry', 'Overwhele', 'Aure', 'Isseth' -bunlar hem klanların hem de klan şeflerinin ismidir.

Aile büyüğü ev halklarının başlarındakiler tarafından seçilir ve ailesinin ismini taşır. Mesela: 'Idelsea', 'Zadhouse', 'Bethune' ve 'Claghorn', bu adlar hem ailelerin, hem de aile büyüklerinin adıdır.

Geri kalan bay ve bayanlar önce klanlarının, sonra ailelerinin adlarını, en sonunda da kendi adlarını taşırlar. Mesela: Aure Zadhouse Ludwick; kısaltılmış hali: A. Z. Ludwick. Beaudry Fer Darine; kısaltılmış hali: B. F. Darine.

Meydanın altında üç hizmet katı vardı: Ahırlar ve garaj en alttaydı. Bir üstünde Meklerin yaşadığı meskenler ve Mek işlikleri vardı, en üst kat ise çeşitli ambarlar ve depolarla, fırın, birahane, kuyumcu, gibi özel dükkânlarla doluydu.

Şimdiki, 26. Hagedorn, Overwhele'lerden bir Claghorn'du. Seçilmesi herkesi çok şaşırttı. Çünkü O. C. Charle bu mertebeye gelmeden önce, pek kayda değer bir yönü olmayan bir baydı. Şıklığı, anlayışı ve bilgeliği sıradandı. Şimdiye kadar dikkat çekici bir fikir ortaya attığı görülmemişti. Vücut oranları düzgündü; kısa, dik burunlu, çekik gri gözlü, yumuşak kaşlı, kemikli ve köşeli bir yüzü vardı. Yüz ifadesi umursamazcasına dalgındı -onu çekiştirenler "bön" kelimesini kullanırlardı. Kalın sarı kaşlarını çatıp, gözlerini hafifçe kıstığında yüzü hemen hırçın ve inatçı bir ifadeye bürünürdü, ama genellikle O. C. Charle ya da Hagedorn bunun farkında bile olmazdı.

Bu görevin hiçbir resmi otoritesi olmasa da, her yere yayılan bir nüfuzu vardı ve Hagedorn olan bayın üslubu herkesi tek tek etkilerdi. Bu nedenden dolayı Hagedorn seçimi az önemsenecek bir konu değildi. Yüzlerce özelliğe dikkat edilmesi gerekiyordu ve bir adayın geçmişte yaptığı bir beceriksizliğin ya da dil sürçmesinin utandırıcı bir açıklıkla tartışılması çok sık rastlanan bir durumdu. Aday asla alenen küsemese de, arkadaşlıkların bozulması kaçınılmaz oluyor, kuyruk acıları artıyor ve şöhretlere gölge düşüyordu. O. C. Charle'ın bu mevkie yükselmesi, bu defaki seçimi yapma imtiyazına sahip olan Overwhele klanı içindeki iki grubun birbirlerinin adaylarına şiddetle karşı çıkmaları yüzünden, sonunda varılan bir uzlaşma sonucu olmuştu.

O. C. Charle'ın seçilmesine neden olan beylerin ikisi de, ziyadesiyle saygı gören zatlar olmakla birlikte, hayata farklı bakış tarzlarıyla birbirlerinden ayrılıyorlardı. Birincisi, Zumbeld ailesinden yetenekli Bay Garr'dı. Hagedorn Kalesi'nin geleneksel yüksek değerleri için bir örnekti Garr: dikkate değer bir esans uzmanıydı; tam bir zarafetle giyinirdi ve karakteristik Overwhele rozetinin açısı ne bir parça fazla olurdu ne de elbisesinde tek bir kırışık bulunurdu. Neşeli bir aldırmazlıkla seçiciliği ve vakarı mükemmel bir biçimde birleştirmişti. Hazırcevaplığı çok zekice imalarla şimşek gibi çakar ve konuyu saptırırdı; coştuğunda esprileri çok iğneleyiciydi. Bütün önemli edebi eserleri anında ezberden okuyabilirdi. Dokuz telli lutta üstattı. Bu yüzden de Antik Şövalye Pelerinleri Teşhiri'nde daima revaçtaydı. Yarışılmayacak kadar geniş bilgili bir antika meraklısıydı. Eski Dünya'nın bütün büyük şehirlerinin yerlerini bilirdi. Eski çağların tarihi üzerine saatlerce konuşabilirdi. Askeri uzmanlığının Hagedorn'da eşi benzeri yoktu. Karşısına sadece Delora Kalesi'nden D. K. Magdah çıkabilirdi ya da belki Tuang'lı Brusham. Hataları mı? Eksikleri mi? Birkaç tane sayılabilir: Törensel ayrıntılara fazla düşkünlüğü huysuzluk gibi görülebilir. Saplantılı inatçılığı da merhametsizlik gibi. O. Z. Garr asla kararsız ya da yavan bir kişi olarak değerlendirilemez ve kişisel cesareti de tartışılmazdı. İki yıl önce, bir grup başıboş Göçebe, Lucene Vadisi'nde Köylüleri katledip, sığırları çalmaya kalkıştılar, hatta Isseth'li bir genç subayın göğsüne bir ok atacak kadar da ileri gittiler. O. Z. Garr hemen Meklerden oluşan bir intikam bölüğü kurarak bir düzine kas-arabasına yükledi ve Göçebeleri takibe çıktı. Sonunda Drene Nehri'nin yanındaki Worster Katedrali'nin yıkıntıları yakınında onlara yetişti. O. Z. Garr çarpışma sırasında tam bir örnek tavır gösterdi. Saldırıyı bir kas-arabasının üstündeki koltuktan yönetti. Yanında duran iki Mek kalkanlarıyla onu gelen oklardan koruyorlardı. Çatışma Göçebelerin hezimetiyle sona erdi. Arkalarında, yerde yatan yirmi yedi siyah pelerinli zayıf ceset bırakarak kaçtılar. Buna karşılık sadece yirmi Mek hayatını kaybetti.

O. Z. Garr'ın seçimdeki rakibi Claghorn'du, Claghorn ailesinin başı. O. Z. Garr gibi Claghorn için de, Hagedorn toplumunun yüksek değerleri doğal şeylerdi. Claghorn bir bilgin olarak O. Z. Garr'dan aşağı kalmamasına rağmen eli her şeye yatkın değildi. Belli başlı araştırma alanı felsefeleri, dilbilgisi sistemleri ve toplumsal oluşumlarıyla Meklerdi. Claghorn'un konuşmaları çok daha derin, ama daha az eğlendiriciydi. Hem de O. Z. Garr'ınkiler kadar yaratıcı değildi. Garr'ın tartışmalarının karakteristik özellikleri olan imaları ve süslü ifadeleri nadiren kullanır; sade bir konuşma tarzını tercih ederdi. Hiç Feyni yoktu. O. Z. Garr'ın birbiriyle uyumlu dört Örümcek İpliği Keyfi, birer zevk mucizesiydi. Antik Şövalye Pelerini Teşhirlerinde, Garr'ın gösterisini gölgede bırakacak bir şey nadiren çıkardı, iki adam arasındaki en önemli çelişki, felsefi görüşlerindeydi. O. Z. Garr, bir gelenekçiydi. Toplumun katı fikirlerini sorgusuz sualsiz, başından sonuna savunan, coşkulu bir örnekti. Yüreğinde ne şüphe, ne de suçluluk taşıyordu. İki binden fazla bay ve bayanın büyük bir zenginlik içinde yaşamasını sağlayan koşulları değiştirmeye hiç niyeti yoktu. Claghorn'un Kefaretçilikle hiçbir ilgisi olmamasına rağmen, Hagedorn Kalesi'ndeki hayatın genel gidişatından hoşnut olmadığı biliniyordu ve o kadar ikna edici tartışıyordu ki çoğu kişi rahatsız oldukları bahanesiyle onu dinlemeyi reddediyordu. Ama zamanla, açıklaması olanaksız bir endişe arttıkça arttı ve Claghorn'un bir yığın etkili taraftarı oldu.

Oyların sayım zamanı geldiğinde, ne O. Z. Garr, ne de Claghorn yeterli desteği toplayabildiler. Sonunda bu makam en iyimser hesapları yapan kişilerin bile beklemediği bir baya bahşedildi: Terbiyeli ve haysiyetli ama sığ; saygılı ama aynı derecede neşesiz; dost canlısı ama tatsız bir sonuca ulaşabilecek tartışmaları görmezden gelmeye eğilimli bir bay: O. C. Charle yeni Hagedorn oldu.

Altı ay sonra, günün ilk ışıklarından önceki karanlık saatlerde, Hagedorn Mekleri barınaklarını boşalttılar ve yanlarına kas-arabaları, aletler, silahlar ve elektrik teçhizatlarını alarak çekip gittiler. Diğer sekiz kaledeki Meklerin hepsi de aynı zamanda, aynı şekilde ayrıldıklarından, bu hareketin uzun zamandır planlandığı anlaşılıyordu.

Hagedorn Kalesi'ndeki ilk tepki, tıpkı diğer kalelerde ki gibi olaya inanmamaktı. Ardından bu duygu, yerini şokla karışık bir öfkeye, daha sonra da -bu hareketin anlamı düşünüldüğünde- bir felaket haberciliği duygusuna bıraktı.

Yeni Hagedorn, klan şefleri ve Hagedorn'un seçtiği belirli tanınmış kişiler, bu konuyu konuşmak üzere resmi meclis toplantı salonunda buluştular. Kırmızı kadife bir örtüyle kaplı büyük bir masanın çevresine oturdular: Hagedorn masanın başındaydı; Xanten ve Isseth solunda; Overwhele, Aure ve Beaudry sağındaydı. Sonra diğerleri geliyordu; bunların arasında O. Z. Garr, I. K. Linus, çok yetenekli bir matematik teorisyeni olan A. G. Bernal ve Massila, Burton-on-Trent, Zanesville, Eridu, Lübeck ve Palmyra gibi birçok antik şehrin yerini tespit eden B. F. Ways vardı. Belirli aile büyükleri de meclisi doldurmuşlardı: Aure'den Boudune ve Marune, Xanten'den Idelsea ve Roseth, Isseth'den Uegus, Overwhele'den Claghorn.

Hepsi oturup on dakikalık bir süre boyunca zihinlerini düzenlediler ve sessizce "entesyon" tabir edilen ruhsal uyuşumu sağlamaya çalıştılar.

En sonunda Hagedorn konuştu: "Kale aniden Meklerden mahrum kaldı. Bunun mümkün olduğu kadar acilen halledilmesi gereken uygunsuz bir durum olduğunu söylememe gerek bile yok. Ben bu konuda hepimizin aynı fikri paylaştığından eminim."

Hagedorn masanın etrafına bakındı. Hepsi birden, işlemeli fildişi tabletlerini ileri uzatıp onaylarını verdiler. Yalnızca Claghorn onlara katılmadı, ama öte yandan tabletini dik olarak da tutmadı; tableti dik tutmak muhalefet şerhi koyduğu anlamına gelecekti.

Dik, beyaz saçlı, yetmiş yaşına rağmen son derece yakışıklı bir bay olan Isseth, sert bir tonla konuştu:

"Bence konuyu tartışmanın ya da geciktirmenin anlamı yok. Yapmamız gereken şey çok açık. Köylülerden oluşturulacak silahlı bir gücün çok zayıf kalacağını herkes biliyor. Bununla beraber gene de onları toplamalı, sandalet ve elbise giydirip silahlandırmalıyız ki bize güvenmezlik etmesinler. Sonra da bunları iyi bir önderin emrine vermeliyiz: ya O. Z. Garr'ın, ya da Xanten'in. Kuşlar serserilerin yerlerini saptayabilirler; ondan sonra da izlerini takip ederiz ve Köylülere onlara sıkı bir ders vermelerini, sonra da geldikleri yoldan gerisin geri evlerine getirmelerini emrederiz."

Bir klan şefi olmak için çok genç olan ve ateşliliğiyle ünlenen Xanten kafasını salladı. "Bu fikir cazip, ama gerçekçi değil. Onları ne kadar eğitirsek eğitelim Köylüler Mekler karşısında dayanamazlar."

Dediği açıkça doğruydu. Spica On kökenli küçük insan biçimli yaratıklar olan Köylüler saldırgan bir hareket yapamayacak kadar yumuşak başlıydılar.

Masayı büyük bir sessizlik kapladı. Sonunda O. Z. Garr konuştu: "Köpekler kas-arabalarımızı çaldılar, yoksa gidip, namussuzları avlayıp, kırbaçlayarak geri getirecek kadar öfkeliyim."

"Aklımı kurcalayan bir şey var," dedi Hagedorn, "Şurup! Tabii ki taşıyabilecekleri kadarını götürdüler. Peki ya şurupları tükendiğinde -o zaman ne olacak? Açlıktan ölecekler mi? Onların asıl besinlerine geri dönmeleri imkânsız. Neydi o? Bataklık çamuru mu? Şey, Claghorn, siz bu konunun uzmanısınız. Mekler tekrar çamur yemeye başlayabilirler mi?"

"Hayır," dedi Claghorn. "Yetişkinlerin sindirim organları dumura uğradı. Ama yavru bir Mek çamur yemeye başlarsa büyük ihtimalle hayatta kalır."

"Tam tahmin ettiğim gibi." Hagedorn, herhangi bir yapıcı teklifte bulunamamasının eksikliğini örtmek için birbirine kavuşturduğu ellerine, sanki gelecek bir belaya işaret edercesine, kaşlarını çatarak bakıyordu. Beaudry'lerin koyu mavileri içinde bir bay kapının eşiğinde belirdi, dimdik durdu, sağ kolunu yukarı kaldırdı ve öyle bir reverans yaptı ki parmakları yeri süpürdü.

Hagedorn ayağa kalktı. "Öne çık B. F. Robard, ne haber getirdin?" Yeni gelenin reveransı bir haber getirdiği anlamına geliyordu.

"Haber Halcyon'dan gelen bir telsiz mesajı. Mekler saldırdılar; binaları yıkıyorlar ve herkesi öldürüyorlar. Telsiz bir dakika önce sustu."

Herkes birbirine döndü, bazıları ayağa fırladı. "Öldürüyorlar mı?" diye böğürdü Claghorn. "Eminim Halcyon artık yok oldu."

Claghorn boş gözlerle etrafa bakıyordu. Diğerleri korkunç haberi dehşet dolu seslerle tartışıyorlardı.

Hagedorn bir kere daha mecliste sessizliği sağladı. "Bunun son derece aşırı bir durum olduğu açık -belki de bütün tarihimizdeki en vahim olay. Açıkça beyan ediyorum ki, ne yapılması gerektiği konusunda bir önerim yok."

Overwhele, "Ya diğer kaleler?" diye sordu. "Emniyetteler mi?"

Hagedorn, B. F. Robard'a döndü. "Bütün diğer kalelerle telsiz bağlantısı kurup, durumlarını sorar mısınız acaba?"

Xanten, "Diğerleri de en az Halcyon kadar saldırıya açıklar," dedi. "Özellikle Sea Island ve Delora; Maraval da öyle."

Claghorn dalgınlığından sıyrıldı. "Benim fikrime göre oralardaki bay ve bayanlar başkaldırı bastırılana kadar Janeil'e ya da buraya sığınmayı düşünmeliler."

Masanın etrafındaki diğerleri şaşkınlıkla ona baktılar. O. Z. Garr en yumuşak sesiyle sordu: "Siz bu kalelerin kibar insanlarının, kabadayılık yapan bu başıbozuk, aşağılık yaratıklardan aceleyle kaçıp bir yere sığınacaklarını gözünüzün önüne getirebiliyor musunuz?"

"Eğer hayatta kalmak istiyorlarsa elbette," diye nazikçe cevapladı Claghorn. Claghorn, orta yaşın sonlarına ulaşmış, kır saçlı, çok güzel yeşil gözlü, sağlam bir denetim altında tuttuğu büyük bir içsel gücü ortaya koyan tavırları olan, tıknaz ve kuvvetli bir baydı. "Kaçış, tanımı gereği asalette bir azalmayı içerir," diye konuşmaya devam etti. "Eğer O. Z. Garr, tüymenin kibar bir yolunu önerebiliyorsa, bunu öğrenmekten memnun olacağım; diğer herkes de benzer şekilde bunu önemseyecektir, çünkü bu beceri, zamanı geldiğinde hepimizin işine yarayabilir."

Hagedorn daha O. Z. Garr cevaplayamadan araya girdi. "Bırakın da konuya dönelim. İtiraf ederim ki bütün bunlardan nasıl bir sonuç çıkacağını anlayamıyorum. Mekler katil olduklarını gösterdiler; nasıl olur da onları tekrar hizmetimize alabiliriz? Ancak almazsak, en hafif ifadeyle, yeni bir teknisyen gücü bulup eğitene kadar işimiz çok zor olacak. Konunun bu tarafını da düşünmeliyiz."

"Uzay gemileri," diye bağırdı Xanten. "Bir an önce onlara bir göz atmalıyız."

"Bu da ne demek?" diye sordu, kaya gibi sert suratlı bir bay olan Beaudry. "Onlara göz atmalıyız derken neyi kastediyorsun?"

"Onları güvenceye almalıyız. Başka ne olabilir ki? Onlar Ana Dünyalarımızla bağlantılarımız. Bakım yapan Mekler büyük ihtimalle hangarları terk etmemişlerdir. Eğer amaçları bizi yok etmekse, uzay gemilerine girmemizi engellemek isteyeceklerdir."

"Köylülerden oluşan bir birlikle gidip hangarları onların elinden almak ister misin?" diye sordu O. Z. Garr biraz kibirli bir sesle. Xanten'le arasındaki rekabetin ve karşılıklı nefretin uzun bir geçmişi vardı.

"Bu bizim tek umudumuz," dedi Xanten. "Ama Köylülerden toplama askerlerle nasıl savaşılabilinir ki? En iyisi hangarlara uçup keşif yapmak. Bu arada, siz ve askeri becerisi olan diğerleri asker toplamakla ve Köylü milislerinin eğitimini denetlemekle uğraşırsınız."

"Bu hususta," diye belirtti O. Z. Garr, "hâlihazırdaki müzakerelerimizin neticesini bekleyeceğim. Eğer durumun gidişatı o yönde gelişirse, doğal olarak maharetlerimizin hepsini son haddine kadar kullanacağız. Eğer kabiliyetleriniz ancak Meklerin faaliyetlerini casus gibi uzaktan izlemeye yetiyorsa, öyle yapın."

İki bay birbirlerine baktılar. Bir yıl önce düşmanlıkları nerdeyse düello yapma raddesine gelmişti. Xanten, boylu bosluydu, gergin ve hareketliydi. Doğuştan büyük doğal yetenekleri vardı; fakat aynı ölçüde, kusursuz bir zarafete sahip olmak için biraz fazla kalenderdi. Gelenekselciler, onu "stros" buluyorlardı: çok hafifçe boş vermiş ve titizliğe fazla önem vermeyen bir tavır. Xanten klan şefi olmak için iyi bir seçim değildi.

Xanten'in O. Z. Garr'a cevabı aşırı derecede kibardı. "Bu görevi üstlenmekten gurur duyarım. Aceleye gerek olduğu için, bütün ithamları göze alıp bir an önce gideceğim. Umarım yarın dönüp öğrendiklerimi size bildirebilirim." Ayağa kalktı, Hagedorn'a dönerek tüm Meclis üyelerini de kapsayan bir selam verdi ve dışarı çıktı.

Xanten Esledune Binası'nın on üçüncü katındaki dairesine gitti: Dört odası, insanların Dünya'ya dönmeden önce yerleşmiş bulundukları Altair Ana Gezegenlerinin tarihinde Beşinci Hanedan diye bilinen devrin tarzında döşenmişti. Şu anki eşi Araminta, Onwane ailesinden bir bayandı. Evde yoktu, kendine ait bir işle uğraşmak için dışarı çıkmıştı herhalde. Bu durum Xanten'e çok uygundu. Eğer evde olsaydı, onu soru yağmuruna tuttuktan sonra Xanten'in basit açıklamalarına inanmayacak, kırlarda gizli bir randevusu olduğundan şüphelenecekti. Gerçeği söylemek gerekirse Araminta'dan sıkılmıştı ve onun da aynı şeyleri hissettiğine inanıyordu -ya da bulunduğu yüksek mevki, Araminta'ya parlak sosyal faaliyetlerde başı çekmek için beklediği kadar fırsat vermemişti. Hiç çocukları olmamıştı. Araminta'nın bir önceki bağlantısından olan kızı onun üzerine kayıtlıydı. Araminta'nın ikinci bir çocuğu olursa Xanten'in üzerine kaydolacaktı ve başka bir çocuğu olmasını engelleyecekti.

Xanten sarı meclis kıyafetini çıkardı. Genç bir Köylünün yardımıyla kenarları siyah işlemeli, koyu sarı bir al pantolonu, siyah bir ceket ve siyah çizmeler giydi. Kafasına siyah deriden yumuşak bir kasket geçirdi. Omzuna astığı çantada enerji silahı ve spiral bir bıçak vardı.

Dairesinden çıkıp asansör çağırdı ve normal zamanlarda ona hizmet edecek bir Mek'in bulunduğu birinci kattaki cephaneliğe gitti. Xanten bundan son derece tiksinmesine rağmen, kendini zorlayarak bankonun arkasına geçti ve orayı burayı karıştırarak etrafı araştırdı. Mekler spor tüfeklerinin çoğunu, saçma atıcıları ve büyük enerji silahlarının hepsini götürmüşlerdi: Kötüye delalet eden bir durum, diye düşündü Xanten. En sonunda askılı çelik bir kamçı, silahı için yedek güç mermileri, iki ateş bombası ve yüksek güçlü bir dürbün buldu.

Asansöre geri döndü ve en üst kata çıktı. Eğer bozulursa, el altında tamir edebilecek Mek olmadığından uzun bir tırmanış olacağını düşündü kederle. Beaudry gibi gelenekselcilerin her an patlayabilecek kızgınlıkları aklına geldi ve güldü; gelecekte onları bekleyen hareketli günler vardı!

Üst katta durdu. Surların üzerindeki mazgalları geçip telsiz odasına doğru yollandı. Burada her zaman, mesaj geldiğinde uçlarına cihazlara bağlı teller tutturulmuş, tüylü kalemlerle yazan üç Mek uzman bulunurdu; şimdi ise aletin önünde yalnızca B. F. Robarth vardı; düğmelerle şüpheyle oynuyordu ve beğenmediği, onaylamadığı bir işi yaptığı için yüzünde ekşi bir ifade vardı.

"Yeni bir haber var mı?" diye sordu Xanten.

B. F. Robarth acı bir gülümsemeyle, "Öbür uçtakilerin bu allahın belası arapsaçı gibi karışık şeyi benden daha iyi anlamadıkları görülüyor," dedi. "Ara sıra sesler duyuyorum. Galiba Mekler Delora Kalesi'ne saldırıyorlar."

Xanten'in arkasından Claghorn odaya girdi. "Söylediğini doğru mu duydum? Delora Kalesi elden gitti mi?"

"Şimdilik değil Claghorn. Fakat nerdeyse gitmiş gibi. Delora'nın duvarları neredeyse paramparça olacak."

"Hasta edici bir durum!" diye homurdandı Xanten. "Nasıl olur da bilinçli yaratıklar böyle bir kötülük yapabilirler? Bu kadar yüzyıl geçmesine rağmen onlar hakkında ne kadar da az şey biliyormuşuz!"

Konuşması bittiğinde yaptığı patavatsızlığı fark etti; Claghorn, Mekleri incelemek için çok uzun bir zaman harcamıştı.

"Bu çok şaşırtıcı bir şey değil," dedi Claghorn kısaca. "Böyle şeyler insanlık tarihinde binlerce kez olmuştur." Claghorn'un aşağı türleri ilgilendiren bir olayda insan tarihini kullanarak yorum yapmasına hafifçe şaşırdı. Xanten sordu: "Sizin, Mek doğasının bu kötücül yanından hiç haberiniz yok muydu?"

"Hayır. Asla. Kesinlikle hayır!"

Xanten Claghorn'un aşırı derecede hassas olduğuna düşündü. Her şey düşünüldüğünde bu anlaşılabilirdi. Hagedorn seçiminde Claghorn'un ileri sürdüğü doktrin hiç de basit değildi. Xanten ne bu doktrinin ne olduğunu anlamıştı, ne de anlayabildiği kadarıyla hedeflerini onaylamıştı. Ama Mek ayaklanmasının Claghorn'un ayağını kaydırdığı açıkça görünüyordu. Bu da büyük olasılıkla, kendi gelenekselci doktrininin doğrulandığını hisseden O. Z. Garr'a acı bir tatmin duygusu sağlıyordu.

Claghorn kısaca, "Bu hayat tarzımız sonsuza kadar devam edemezdi," dedi. "Bu kadar uzun sürmesi bile bir mucize."

"Belki de öyle," dedi Xanten gerçekçi bir tavırla. "Eh, ne yapalım. Her şey değişiyor. Kim bilir? Belki de Köylüler de yemeklerimizi zehirlemeyi planlıyorlardır... Benim gitmem gerekiyor." Xanten önce Claghorn'a, sonra da B. F. Robarth'a reverans yaptı; Claghorn'un reveransına kısa bir baş hareketiyle karşılık vermesi üzerine de odayı terk etti.

Sarmal merdivenlerden kümeslere çıktı. Burada Kuşlar kumar, itiş-kakış ve kibar bayların asla akıl erdiremediği kuralları olan bir tür satrançla meşgul olarak, karma karışık bir düzende yaşıyorlardı.

Hagedorn Kalesi yüz tane Kuş besliyordu. Onlara, Kuşların adam yerine koymadığı, başları dertten bir türlü kurtulmayan bir grup Köylü bakıyordu. Kuşlar kırmızı, sarı ya da mavi renkli, ileriye doğru uzanan uzun boyunlu, her şeye burunlarını sokan, cafcaflı, herhangi bir eğitim ya da disiplinle başa çıkılamayacak derecede saygısız tabiatlı ve aşırı geveze yaratıklardı. Xanten'i görünce koro halinde alaya başladılar: "Birisi yolculuk yapmak istiyor! Ne ağır şey!"

"Niye bu kendini beğenmiş iki ayaklı yaratıklar kendi kanatlarını kendileri çıkartmıyorlar?"

"Dostum, asla bir kuşa güvenme! Seni göklerde uçurur, sonra da bırakırız, mabadının üzerine düşersin!"

"Kesin!" diye bağırdı Xanten. "Önemli bir iş için hızlı ve sessiz altı Kuşa ihtiyacım var. İçinizde böyle bir görevi başarabilecek olan var mı?"

"Başarabilecek olan var mı diye soruyor!"

"A ros ros! Bir haftadır hiçbirimiz uçmamışken!"

"Sessiz mi? Biz sana sessiz neymiş gösteririz, sarı-siyah!"

"İyi, gelin o zaman. Siz. Siz. Siz bilge bakışlı. Siz oradaki. Siz omuzları kalkık olan. Siz yeşil ponponlu. Haydi sepete."

Seçilmiş olan Kuşlar, bir taraftan küfredip alay ederken, Köylülerin şurup keselerini doldurmalarına izin verdiler, sonra da Xanten'in beklediği sepet koltuğa doğru kanat çırptılar. Xanten onlara "Vincenne'deki uzay istasyonuna," dedi. "Sessiz ve yüksekten uçun. Düşman her tarafa yayılmış durumda. Uzay gemilerine zarar verilip verilmediğini öğrenmemiz gerekiyor."

"O zaman istasyona!" Her kuş koltuğun üzerindeki çatıya bağlanmış uzun iplerden birini yakalayıp sıkıca tuttu. Koltuk Xanten'in dişlerini zangırdatan bir şiddetle aniden yukarı fırladı. Kuşlar yükseklere doğru uçarlarken yüklerini düşürmemek için birbirlerine gülüp küfrediyorlardı. Fakat sonunda hepsi görevine adapte olunca, otuz altı kanadın uyumlu çırp ısıyla uçmaya başladılar! Gevezeliklerinin azalması Xanten'i rahatlattı. Saatte elli-altmış mil süratle, sessizce güneye doğru uçtular.

Neredeyse akşam oluyordu. Birçok zafere, felakete yel değişikliğe uğramış tarihi alanlar, uzun ve kara gölgelerle süslenmişti. Xanten aşağı baktığında, Dünya ona insan ırkı bu toprağın yerlisi olmasına ve ataları yedi yüz yıldır evlerini burada kurmalarına rağmen, hâlâ yabancı bir gezegen gibi gözüktü. Şüphesiz bunun nedeni ne bir sırdı ne de bir paradoks. Dünya'da, Altı Yıldız Savaşından sonraki üç bin yıl boyunca, felaketten sağ kurtulan yarı barbar Göçebelere dönüşmüş bir avuç zavallı biçare dışında hiç kimse yaşamamıştı. Yedi yüz yıl önce Altair'lı bazı zengin lordlar, politik muhalefetin etkisiyle ve birazda kapris yaparak, Dünya'ya geri dönmeye karar verdiler. İşte dokuz büyük kalenin asil sakinlerinin ve uzmanlaşmış insansı yaratıklarının geçmişi böyleydi. Xanten bir geçmiş tarih uzmanının yönettiği, yıkık bir heykel, kırık bir sütun ve beyaz taşlarla döşenmiş bir meydanı ortaya çıkaran kazı yerinin üzerinden geçti. Manzara, bir dizi çağrışımla da birleşerek Xanten'in zihninde şaşırtıcı bir görüntü canlandırdı. Bu o kadar basit ve o kadar muhteşemdi ki bütün dünyaya yeni gözlerle baktı. Hayalinde Dünya tekrar insanlarla doluyor ve araziler ekiliyordu. Göçebeler vahşi alanlara sürülmüşlerdi.

O anın tasvirini yapmak imkânsızdı. Ve Xanten altından akıp giden Yaşlı Dünya'nın yumuşak çizgilerini izlerken, hayatını aniden değiştiren Mek isyanını düşündü.

Claghorn uzun zamandır insanların aynı yaşam tarzını sonsuza kadar sürdüremeyeceğini iddia ediyordu. Bu iddianın gerekçesi de, böyle bir yaşam tarzı ne kadar karmaşık olursa, değişme eğiliminin de o kadar büyük olacağıydı. Eğer bu doğruysa, Hagedorn Kalesi'nde yedi yüz yıl süren devamlılık -olabildiğince yapay, müsrifçe ve karmaşık bir hayat- başlı başına şaşırtıcı bir durumdu. Claghorn tezini daha da ileri götürmüştü. Değişimler kaçınılmaz olduğundan, kibar insanların değişimlerini önceden tespit edip kontrol ederek, etkilerini yumuşatmalarını söylüyordu -bu doktrin müthiş bir şiddetle eleştirilmişti. Gelenekselciler, Claghorn'un bütün fikirlerine yanlışlığı apaçık ortada olan saçmalıklar damgası vurdular ve kalelerdeki hayatın istikrarlı yapısını, onun geçerliliğinin kanıtı olarak gösterdiler. Xanten önce bir tarafa, sonra diğer tarafa meyletti; ama ikisine de içten bir şekilde katılmamıştı. Onu Claghorn'un görüşüne yönelten sadece düşmanı olan O. Z. Garr'ın gelenekselciliğiydi en başta, oysa şimdiki olaylar Claghorn'un haklılığını gösteriyordu. Değişiklik gelmişti işte, hem de aşırı sertlik ve şiddet dolu bir tepkiyle.

Şüphesiz ortada hâlâ cevaplanması gereken sorular vardı. Niçin Mekler isyan için özellikle bu zamanı seçmişlerdi? Koşullar beş yüz yıldır gözle görülür derecede değişmemişti ve Mekler memnuniyetsizliklerini önceden hiç belirtmemişlerdi. Aslında hissettikleriyle ilgili hiçbir şey açıklamamışlardı, zaten hiç kimse de onlara sormak zahmetine katlanmamıştı -Claghorn'u saymazsak.

Kuşlar, batıda hiçbir zaman tarihi kesin bir şekilde öğrenilememiş büyük bir şehrin kalıntılarının bulunduğu Baharat Dağları'ndan uzak durmak için doğuya dönüyorlardı. Aşağıda bir zamanlar bereketli bir çiftlik arazisi olan Lucerne Vadisi uzanıyordu. Dikkatle bakıldığında çeşitli arazi sınırları bazen ayırt edilebilirdi. İleride, Hagedorn, Janeil, Tuang, Morninglight ve Maraval'ın ortak arazilerinde, Mek teknisyenlerin bakımı altındaki dört uzay gemisinin hangarları gözüküyordu. Çeşitli nedenlerden dolayı gemiler hiç kullanılmamışlardı.

Güneş batıyordu. Turuncu ışık, metal duvarlar üzerinde pırıl pırıl parlıyordu. Xanten bağırarak Kuşlara direktif verdi: "Dönerek aşağı inin. Sıra ağaçların arkasına konun; ama alçak uçun ki sizi kimse görmesin."

Altı çirkin boyun yere doğru uzanmıştı. Kuşlar kanatlarını gererek aşağı doğru süzüldüler. Xanten çarpmanın etkisine kendini hazırlamıştı; Kuşlar bir bay taşıdıklarında asla yere hafifçe konmazlardı. Taşıdıkları yük kendilerini ilgilendiren bir şey olduğunda ise, öylesine tüy gibi konarlardı ki, iniş fark edilmezdi bile.

Xanten, Kuşların beklediği gibi tepetaklak yuvarlanıp düşmedi; tam tersine, dengesini ustaca korudu. "Hepinizin şurubu var," dedi. "Dinlenin, gürültü yapmayın, kavga etmeyin. Eğer yarın gün batana kadar buraya gelmezsem Hagedorn Kalesi'ne geri dönün ve Xanten öldürüldü deyin."

"Hiç korkma!" diye bağırdı Kuşlar. "Sonsuza kadar bekleyeceğiz!"

"En azından yarın gün batana kadar!"

"Eğer tehlikeye düşersen, eğer zorda kalırsan -a ros ros! Kuşları çağır!"

"A ros! Tepemiz bir atarsa biz canavar gibi oluruz!"

"Keşke doğru olsaydı bu," dedi Xanten. "Kuşların ne kadar korkak olduklarını herkes bilir. Ama gene de sizi takdir ediyorum. Direktiflerimi unutmayın ve her şeyden önce sessiz olun! Sizin gürültünüz yüzünden üzerime saldırılmasını ve bıçaklanmayı istemem."

Kuşlar kızgın sesler çıkardılar. "Haksızlık, haksızlık! Biz süt dökmüş kedi kadar sessizizdir!"

"İyi." Xanten arkasından bağırarak yeni tavsiyeler ve güvenceler vermesinler diye hızla uzaklaştı.

Ormanın içinden geçerek diğer ucu ilk hangarın arkasından yaklaşık yüz metre uzakta olan bir çayıra geldi. Düşünmek için durdu. Düşünülmesi gereken birçok unsur vardı. Birincisi: Teknisyen Mekler, radyo bağlantısını engelleyen metal yapıdan dolayı, hâlâ isyandan habersiz olabilirdiler. İsyan bu kadar dikkatli planlandığına göre öyle olması zor diye düşündü, ikincisi: Mekler birbirleriyle devamlı haberleştiklerinden tek bir organizma gibi hareket ederlerdi. Topluluk, tek tek parçalarından daha iyi işlev görürdü ve bireysel inisiyatif söz konusu olmazdı. Bu sebeple, dikkatli olmaları olasılığı çok fazlaydı. Üçüncüsü: Eğer ihtiyatlı bir yaklaşma girişimini bekliyorlarsa, onun şu anda kullanmayı düşündüğü yolu dikkatle gözlüyor olmalıydılar. Güneş muhtemel nöbetçilerin gözlerinin içine parlarsa görülmesinin iyice zorlaşacağını düşünerek, Xanten batan güneşin arkasında kalacağı ana kadar, on dakika daha gölgede beklemeye karar verdi.

On dakika geçti. Büyük, yüksek ve tamamıyla sessiz hangarlar batan güneşin ışınlarıyla pırıl pırıl parlıyordu. Aradaki uzun, altın rengi otlarla dolu çayır serin bir esintiyle dalgalanıyordu. Xanten derin bir nefes aldı, çantasını yokladı, silahlarını ayarladı ve uzun adımlarla ilerledi. Otların arasından sürünmek aklına gelmemişti bile.

En yakındaki hangarın arkasına kimseyle karşılaşmadan ulaştı. Metale kulağını dayadığında hiçbir şey duymadı. Köşeye kadar yürüdü, öbür tarafa baktı: etrafta hayat izi yoktu. Omuzlarını silkti: Peki öyleyse; şimdi doğru kapıya.

Hangarın kenarından yürüdü, batan güneşle önünde uzun, siyah bir gölge oluşmuştu. Hangarın idare bürosuna açılan bir kapıya geldi. Korkunun kazandıracağı bir şey olmadığından, kapıyı birden itip içeri girdi. Bürolar boştu. Düşük rütbeli memurların asırlar önce oturup faturaları, yükleme formlarını hesapladıkları masalar boş ve cilalıydı; üzerlerinde bir toz zerresi bile yoktu. Bilgisayarlar ve bilgi bankaları, siyah emaye, camlar, kırmızı ve beyaz düğmeler daha dün yerleştirilmiş gibi gözüküyorlardı.

Xanten, geminin koca gövdesinin gölgede kalmış hangar zeminine yukardan bakan büyük pencerenin yanından geçti.

Hiçbir Mek görmedi. Ama hangarın zemininde, düzgün sıralar ve kümeler halinde düzenlenmiş halde, geminin kumanda mekanizmasının çeşitli parçaları ve malzemeleri vardı. Bu aygıtların çıkarılmış olduğu yerlerde, servis panoları açık duruyordu.

Xanten bürodan çıkıp hangara girdi. Uzay gemisi bozulmuştu, işe yaramazdı. Xanten düzgün sıralar halindeki parçalara baktı. Çeşitli kalelerden bilim adamları uzay-zaman transferi teorisinde uzmandılar. Hatta Maraval'li S. X. Rosenbox, eğer teknik olarak uygulanırsa o sorun çıkaran Hamus etkisini yok edecek bir dizi denklem bile bulmuştu. Ama hiçbir bay, kişisel onurundan vazgeçip bir alete elini sürecek kadar alçalsa bile, hangar zemininde yığılı mekanizmaları birleştirip, bağlantıları kurarak gemiyi çalışır hale getirmeyi bilemezdi. Bu haince iş yapılıp bitmişti -ama ne zaman? Tahmin etmek imkânsızdı.

Xanten büroya geri döndü. Tekrar alacakaranlığa çıktı ve bir sonraki hangara yürüdü. Gene ortada Mek yoktu. Gene uzay gemisinin içindeki kontrol mekanizmaları dışarı çıkarılmıştı. Xanten üçüncü hangara gitti ve durumun orada da aynı olduğunu gördü.

Dördüncü hangarda sessiz bir faaliyetin olduğunu fark etti. Büroya girip cam duvardan hangarın içine baktığında, Mekleri her zamanki ekonomik hareketleriyle neredeyse esrarengiz bir sessizlik içinde çalışırken buldu.

Xanten, zaten ormandan hırsız gibi gizlice gelmiş olmasından yeteri kadar rahatsız olduğundan, mülkünün sessiz sakin imha edilmekte olduğunu görünce kudurdu. Doğruca hangarın içine daldı. Dikkatlerini çekmek için eliyle bacağına vurdu ve sert bir sesle haykırdı: "O parçaları yerlerine koyun! Sizi gidi pislikler, ne cesaretle böyle davranabilirsiniz?"

Mekler boş yüzleriyle dönüp, kafalarının iki yanında dizili siyah mercek kümeleriyle onu incelediler.

"Ne?" diye Xanten kükredi. "Daha duruyor musunuz?" Cezalandırmakta kullanılmaktan çok, sembolik bir anlamı olan çelik kamçısını çıkardı ve yere vurdu. "İtaat edin! Bu saçma isyan sona erdi."

Mekler hâlâ tereddüt halindeydiler. Ortada kararsız bir denge durumu vardı. Hiçbiri en ufak bir ses bile çıkarmadı, ama aralarında mesajlar gidip geliyordu; koşullar değerlendirilip, ortak bir karar oluşturuyorlardı.

Xanten böyle bir molaya izin veremezdi. Kırbacı elinde ileri çıktı ve Meklerin acı duyduğu tek bölgeye şaklattı: tuhaf suratlarına. "İşinizin başına!" diye gürledi. "Siz ne biçim bir bakım ekibisiniz! Daha çok imha ekibine benziyorsunuz!"

Mekler, her anlama gelebilecek hafif bir püf sesi çıkardılar. Geriye çekildiklerinde Xanten gemiye çıkan merdivenlerin başında duran birini fark etti. Bu daha önce gördüklerinden daha iri ve bir şekilde farklı bir Mek'ti.

Bu Mek bir saçma silahıyla Xanten'in kafasına nişan alıyordu. Xanten rahat bir hareketle, bıçağıyla ileri fırlayan başka bir Mek'in işini kamçısıyla halletti ve kurşunlar kafasının yanından ıslık çalarak geçerken nişan almaya bile tenezzül etmeden ateş etti ve merdivenlerde duran Mek'i yok etti.

Diğer Mekler de saldırmak durumundaydılar artık. Hepsi ileri atıldı. Xanten, umursamazca geminin gövdesine yaslanıp üzerine gelenleri birer birer vurdu; yalnızca bir kere üzerine gelen bir metal parçasından kurtulmak için kımıldadı, bir kere de atılan bir bıçağı yakalayıp atana geri fırlatmak için.

Mekler geri çekildiler. Xanten yeni bir taktik üzerinde anlaştıklarını düşündü: ya silah almak için geri çekiliyorlardı ya da onu hangarın içine çekmek niyetindeydiler. Şu anda burada yapılacak fazla bir şey kalmamıştı. Kırbacıyla kendine büroya kadar bir yol açtı. O rahat bir tavırla bürodan geçip dışarı, geceye çıkarken, aletler, metal çubuklar ve demir parçaları arkasındaki camda patlıyordu.

Dolunay yükseliyordu: Büyük sarı küre, antik bir lamba gibi dumanlı, safran rengi bir parıltı saçıyordu geceye. Meklerin gözlerinin gece karanlığına alışması zordu; Xanten kapının kenarında bekledi. Mekler hemen kapıdan dışarı dökülmeye başladılar; Xanten de her çıkanın boynuna bir darbe indiriyordu.

Mekler hangarın içine geri çekildiler. Xanten bıçağını silip, sağına soluna bakmadan geldiği yoldan uzun adımlarla geri yollandı. Bir an durdu. Daha gece yeni başlamıştı. Kafasını kurcalayan bir şey vardı. Saçma silahını kullanan Mek'i hatırladı. İriydi, büyük ihtimalle koyu bronz renkliydi, ama daha önemlisi tarifi mümkün olamayan bir tavrı, nerdeyse otoritesi varmış gibi görünüyordu; otorite kelimesini bir Mek için kullanmak hiç de normal değildi. Diğer taraftan bu isyanı planlayan, ya da en azından bu fikri ortaya atan birinin olması gerekiyordu. Öğrenmeye geldiği şeyi öğrenmişti, ancak etrafı daha fazla araştırmaya değebilirdi.

Xanten geri döndü, baraka ve garajların girişindeki iniş alanını geçti. Rahatsızlık içinde kaşlarını çattı, bir kere daha, dikkatli olmasının gerektiğini fark etti. Ne günlere kalınmıştı! Bir bayın Mekler gibi yaratıklardan sakınmak için hırsız gibi gizli gizli dolaşması gerekiyordu! Yarım düzine kas-arabasının uyukladığı garajların arkasından sessizce geçti.

Xanten kas-arabalarına göz gezdirdi. Hepsi aynı tipti; dört tekerlekli ve metal kasalıydılar, önlerinde toprak taşımak için kepçeleri verdi. Hemen yanlarında şurup stokları olmalıydı. Xanten hazırda birkaç kap dolu bir kutu buldu. Bir düzinesini en yakındaki arabaya yükledi. Geri kalanını bıçağıyla parçalayıp şurubu yere döktü. Mekler biraz farklı bir formül kullanıyorlardı. Şurupları başka bir yerde depolanıyor olmalıydı, herhalde barakalarda.

Xanten kas-arabasına bindi, uyarı anahtarını çevirdi ve arabayı geri vitese alan levyeyi çekti. Kas-arabası aniden geriye sıçradı. Xanten arabayı durdurdu ve yüzünü barakalara doğru çevirdi. Aynı işlemi üç arabaya daha yaptı. Sonra da hepsini birbiri ardına harekete geçirdi. Dördü de yalpalayarak ilerlediler; kepçeler metal duvarları yarıp açtılar ve çatı çöktü. Kas-arabaları yollarına devam ettiler, önlerine geleni parçalayarak, içersini boylu boyunca geçtiler.

Xanten büyük bir tatmin ifadesiyle kafasını salladı ve kendisine ayırdığı kas-arabasına döndü. Koltuğuna yerleşip bekledi. Barakalardan hiçbir Mek çıkmadı. Göründüğü kadarıyla bütün takım hangarlarda meşgul olduğundan barakalar boştu. Ama gene de şurup stokları imha edilmişti, büyük bir kısmı açlıktan mahvolabilirdi.

Hangarlar tarafından bir Mek geldi; onu buraya çekenin yıkım gürültüsü olduğu besbelliydi. Xanten koltuğuna çömeldi, geçerken kamçısını, Mek'in kütük gibi boynuna doladı. Birden çekmesiyle Mek yere yuvarlandı. Xanten yere atladı, saçma silahını aldı. Bu da iri bir Mek'ti ve Xanten onun da şurup kesesinin olmadığını gördü. Doğal durumuna dönmüş bir Mek. Şaşırtıcı! Nasıl olmuştu da bu yaratık hayatta kalmıştı? Birdenbire sorulması gereken bir sürü soru ortaya çıkmıştı ve bunlardan sadece birkaçına cevap vermeyi ümit edebilirdi. Yaratığın başucunda duran Xanten, Mek'in kafatasının arkasından çıkan uzun anten çıkıntılarını kesip attı. Artık tecrit edilmişti, yalnızdı, kendi başına kalmıştı. Bu en cesur Mek'i bile hareketsizliğe mahkûm edecek bir durumdu.

"Kalk!" diye emretti Xanten. "Doğru arabanın arkasına!" Vurguyu kuvvetlendirmek için kamçısını şaklattı.

Mek önce ona karşılık verecekmiş gibi göründü, ama bir iki vuruştan sonra itaat etti. Xanten koltuğuna tırmandı, kas-arabasını çalıştırdı ve kuzeye yöneldi. Kuşlar onu ve Mek'i bir arada taşıyamazlardı her halükârda; o kadar şiddetle bağırıp, şikâyet etmeye başlayacaklardı ki tartışıp ikna etmeye çalışmanın pek anlamı olmayacaktı. Yarın günbatımında kararlaştırdıkları saate kadar belki beklerlerdi, belki de beklemezlerdi; muhtemelen gece bir ağacın üstünde uyuyacaklar ve bir karış suratla uyanıp, bir an önce Hagedorn Kalesi'ne geri döneceklerdi.

Kas-arabası bütün gece boyunca tangur tungur ilerlerken, Xanten koltukta oturdu, tutsağı da arkada kıvrılıp yattı.

Üçüncü Bölüm

1

Kalelerin asil halkı, kendilerine bütün güvenlerine rağmen, bazılarının batıl itikat diye alay ettikleri nedenlerle gece vakti kırlarda başıboş dolaşmaktan hoşlanmazlardı. Yıkık harabelerin yanında mecburen geceleyen gezginler daha sonra ne hayaller görmüşler: eski çağlardan kalma müzik sesleri, ay-kasvetlilerinin iniltilerini ya da hayalet avcıların boru seslerini duymuşlar. Diğerleri soluk pembe ve yeşil ışıklar, ormanda koca adımlarla koşan hayaletler görmüşler. Artık ıslak ve soğuk bir harabe olan Hode Manastırı'nın Beyaz Cadı'sının ortalığı dehşete veren çığlığı da meşhurdur…

Buna benzer yüz vaka biliniyordu ve inatçılar bunlarla alay etseler de, hiçbiri gereksiz yere gece vakti kırlarda seyahat etmezdi. Gerçekten de, eğer hayaletler hakikaten trajik ve üzücü olaylara sahne olan yerlere dadanıyorlarsa, o zaman Yaşlı Dünya'nın tüm bölgelerinin sayılamayacak kadar çok hayalet ve hortlağın yuvası olması gerekiyordu -özellikle de Xanten'in kas-arabasıyla geçtiği her kayanın, her çayırın, her dere ve bataklığın insan tecrübelerinden oluşan kalın bir kabukla kaplandığı bu bölgenin.

Ay iyice yükseldi; araba eski yol boyunca kuzeye ilerledi. Çatlak beton dilimler ay ışığında soluk soluk parlıyordu. Xanten iki defa kenarda yanıp sönen turuncu ışıklar gördü ve bir kere de bir servi ağacının gölgesinde ayakta duran uzun boylu, sakin bir siluetin sessizce onun geçişini izlediğini gördüğünü sandı. Xanten, tutsak Mek'in bir dolap çevirmek için plan yaptığını çok iyi biliyordu. Çıkıntıları olmadan Mek kendini kişiliksiz ve sersemlemiş hissediyor olmalıydı, ama Xanten kendi kendine uyuklamaması gerektiğini hatırlattı. Yol bazı yapıların hâlâ ayakta durduğu bir şehirden geçiyordu. Göçebeler bile bu eski şehirlerde barınmazlardı. Havadaki mikroplardan, ya da belki de hüznün kokusundan korkuyorlardı.

Ay en yüksek noktasına erişti. Manzara gümüş renginin, siyahın ve grinin yüzlerce tonuyla uzayıp gidiyordu. Xanten etrafa bakındı ve uygar yaşamın kayda değer bütün zevklerine rağmen, hâlâ Göçebe yaşantısının basitliği ve ferahlığı lehinde söylenebilecek birçok şey olduğunu düşündü. Mek sinsi bir hareket yaptı. Xanten kafasını bile çevirmedi. Kamçısını havada şaklattı. Mek tekrar sakinleşti.

Bütün gece, ay batıdan batarken kas-arabası eski yol boyunca ilerledi. Doğuda ufuk yeşil ve limon sarısı karışımı bir renkte parlıyordu. Solgun ayın gözden kaybolmasıyla, güneş uzaktaki dağların çizgisinin üzerinde yükseldi. Tam o anda, Xanten sağ tarafında tütmekte olan bir duman fark etti.

Arabayı durdurdu. Koltuğun üzerinde ayağa kalktı ve boynunu uzatıp yaklaşık çeyrek mil ilerdeki Göçebe kampına göz attı. Üç ya da dört düzine çeşitli boyda çadır ve bir düzine harap olmuş kas-arabası seçebildi. Reis'in yüksek çadırının üzerinde gördüğü siyah işareti tanıyormuş gibiydi. Eğer yanılmıyorsa, bu daha kısa bir zaman önce Hagedorn arazisinden izinsiz geçerken, O. Z. Garr tarafından defedilen kabile olmalıydı. Xanten koltuğuna yerleşti, elbiselerini düzeltti, kas-arabasını harekete geçirdi ve kampa doğru sürdü.

Yüz kadar siyah pelerinli, sansar gibi ince, uzun adam yaklaşmasını izledi. Bir düzine kadarı ileri çıkarak oklarını yaylarına yerleştirip, kalbine nişan aldılar. Xanten onlara tepeden bir bakış attı, arabayı Reis'in çadırına doğru sürdü ve durdu. Ayağa kalktı. "Reis," diye bağırdı. "Uyanık mısınız?"

Reis çadırını kapatan bezi araladı, dikkatle dışarı baktı ve bir süre sonra ileri çıktı. Diğerleri gibi başını ve gövdesini aynı biçimde saran bol kumaştan siyah bir elbise giyiyordu. Kare şeklinde bir açıklıktan yüzü görünüyordu: çekik mavi gözler, komik uzun bir burun, uzun bir çene, çarpık ve haşin.

Xanten başıyla kısa bir selam verdi. "Şuna dikkatle bakınız." Ani bir hareketle başparmağını arabanın arkasındaki Mek'e doğrulttu. Reis göz ucuyla on saniye kadar Mek'e baktı ve tekrar Xanten'i dikkatle incelemeye devam etti. "Bu yaratığın ırkı baylara karşı isyan etti," dedi Xanten. "Hatta Dünya'daki bütün insanları katledecekler. Bu nedenle, biz Hagedorn Kalesi'ndekiler, siz Göçebelere şunu teklif ediyoruz: Hagedorn Kalesi'ne gelin. Sizi besleyeceğiz, giydireceğiz ve silahlandıracağız. Sizi disiplinle ve resmi savaş sanatlarıyla talim ettireceğiz. Gücümüz dahilindeki en iyi önderleri sağlayacağız. Sonra da Mekleri imha edeceğiz, onları Dünya'dan silip atacağız. Seferden sonra, size öğreteceğimiz teknik becerilerle kalelerde çalışarak ilginç ve kazançlı meslekler edinebilirsiniz."

Reis bir an için cevap vermedi. Sonra, rüzgâr ve güneşten yıpranmış yüzü vahşi bir sırıtmayla aydınlandı. Xanten'i şaşırtıcı bulduğu, tonu hiç değişmeyen bir sesle konuştu: "Demek en sonunda hayvanlarınız sizi paralamak için isyan ettiler! Bu kadar uzun zaman tahammül etmiş olmaları bile çok yazık! İyi, zaten hepsi bize göre aynı. Her ikiniz de yabancı yaratıklarsınız ve eninde sonunda kemikleriniz beraberce beyazlayacak."

Xanten anlamamış gibi yaptı. "Eğer sizi yanlış anlamadımsa, bir yabancı saldırısı karşısında bütün insanlar yan yana savaşmalıdır ve zaferden sonra da birbirlerine fayda sağlayacak biçimde işbirliği içinde olmalıdır dediniz. Doğru anlamış mıyım?"

Reis'in sırıtması hiç azalmadı. "Siz insan değilsiniz. Yalnızca Dünya'nın toprağı ve Dünya'nın suyu olan bizler insanız. Siz ve acayip köleleriniz, hepiniz yabancısınız. Size birbirinizi katletmekte başarılar dileriz."

"İyi o zaman," dedi Xanten. "Öyleyse sizi doğru duymuşum. Sizden sadakat beklemek boşuna, bu çok açık. O zaman kendi çıkarınız için çalışmaya ne dersiniz? Mekler, kalelerin asillerini yenmeyi beceremeyince, dönüp Göçebelere saldırarak onları karıncalar gibi öldüreceklerdir."

"Eğer bize saldırırlarsa, biz de onlarla savaşırız," dedi Reis. "Bize dokunmazlarsa canları ne isterse yapmalarına da karışmayız."

Xanten düşünceli bir tavırla gökyüzüne bir göz attı. "Biz, şu anda bile, bir grup Göçebeyi Hagedorn Kalesi'nin hizmetine kabul etmeye razı olabiliriz, bu kurulabilecek daha büyük, daha yetenekli bir grubun çatısını kurmaya hizmet edebilir."

Kenarlardan bir yerden başka bir Göçebe, saldırgan ve alaylı bir sesle bağırdı: "Sırtımıza şurup doldurabileceğiniz keseler de dikeceksiniz değil mi?"

Xanten sakin bir sesle cevapladı: "Şurup son derece besleyicidir ve vücuda gerekli tüm gıdaları sağlar."

"Peki o zaman neden kendiniz de onu kullanmıyorsunuz?"

Xanten cevaplamaya tenezzül etmedi.

Reis konuştu: "Eğer bize silah vermek isterseniz, alma ve bizi tehdit eden her ne olursa olsun ona karşı kullanırız. Ama bizden sizi savunmamızı beklemeyin. Eğer hayatlarınız için endişedeyseniz, kalelerinizi terk edin ve Göçebe olun."

"Hayatlarımız için endişelenmek mi?" diye haykırdı birden Xanten. "Ne saçmalık! Asla! Hagedorn Kalesi, Janeil ve diğer kalelerin çoğu gibi zapt olunmazdır."

Reis başını salladı. "Ne zaman istesek Hagedorn'u alabilir ve siz züppeleri daha yatağınızda mışıl mışıl uyurken öldürebiliriz."

"Ne!" diye kızgınlıkla bağırdı Xanten. "Ciddi misiniz?"

"Tabii. Karanlık bir gecede bir adamımızı büyük bir uçurtmayla uçururuz ve mazgalların üstüne indiririz. Bir ip sarkıtır, merdivenleri yukarı çeker ve on beş dakikada: kale alınmış olur."

Xanten çenesini tuttu. "Zekice bir fikir, ama uygulanamaz. Kuşlar böyle bir uçurtmayı fark ederler. Ya da rüzgâr kritik bir anda kesilebilir... Zaten bütün bunlar söz konusu değil. Mekler uçurtma uçurtmazlar. Janeil ve Hagedorn'a karşı harekete geçmeyi planlıyorlar; hüsrana uğradıktan sonra da gidip Göçebeleri avlayacaklardır."

Reis geriye bir adım attı. "Ya sonra? Biz Hagedorn'un adamlarının benzer girişimlerinden kurtulup hayatta kaldık. Hepsi korkaklar. Teke tek, eşit silahlarla sizin gibi köpeklere toz attırırız."

Xanten kaşlarını zarif bir küçümsemeyle kaldırdı. "Korkarım kim olduğunuzu unutuyorsunuz. Şu anda Hagedorn'un bir klan şefiyle konuşmaktasınız. Sizi bu kırbaçla cezalandırmaktan sadece yorgunluk ve sıkıntı alıkoyuyor beni."

"Hıh!" dedi Reis. Parmağıyla okçularından birine işaret etti. "Bu küstah lord bozuntusunu şişle."

Okçu okunu attı, ama böyle bir hareketi bekleyen Xanten enerji silahını ateşleyerek oku, yayı ve okçunun ellerini yok etti. "Öyle görünüyor ki size, toplumda sizden üstün olanlara karşı saygılı olmayı öğretmem gerekecek," dedi. "Sonunda kamçıya başvuracağım galiba." Reis'i saçlarından yakalayıp, kamçısını çabucak dar omuzlarının etrafına iki üç kez doladı. "Bu size yeter! Sizi savaşmaya zorlayamam, ama en azından edepli bir saygı isteyebilirim." Yere atladı ve Reis'i kaldırıp arabanın arkasındaki Mek'in yanına attı. Sonra, kas-arabasını geri çevirip omuzlarının üzerinden bir göz atmak haricinde pek fazla bir şey yapmadan kampı terk etti. Koltuğunun arkalığı sırtını oklardan koruyordu.

Reis doğrulmaya çabaladı, hançerini çekti. Xanten hafifçe kafasını çevirdi. "Dikkat edin! Yoksa sizi arabanın arkasına bağlarım ve arkadan toz toprak içinde koşarsınız."

Reis tereddüt etti, dişlerinin arasından tükürürmüş gibi bir ses çıkardı ve bir şey yapmadan oturdu. Bıçağına baktı, çevirdi ve bir homurtuyla kınına soktu. "Beni nereye götürüyorsun?"

Xanten arabayı durdurdu. "Daha uzağa değil. Sadece kampınızı ok yağmurundan kaçınmak için kafamı sağa sola eğmeden, asilce terk etmek istemiştim. İnebilirsiniz. Hâlâ adamlarınızı Hagedorn Kalesi'nin hizmetine sokmayı kabul etmiyorsunuz, öyle mi?"

Reis bir defa daha dişlerinin arasından tükürürmüş gibi ses çıkardı. "Mekler kaleleri yok ettiklerinde, biz de Mekleri yok edeceğiz ve Dünya yıldızlardan gelen artıklardan temizlenecek."

"Siz dik başlı vahşilersiniz. Peki o zaman, ininiz ve kamp yerinize geri dönünüz. Bir dahaki sefere de Hagedorn Kalesi'nden bir klan şefine saygısızlık yapmadan önce dikkatlice düşününüz."

"Hıh," diye mırıldandı Reis. Arabadan aşağı atladı, gururlu bir edayla gerisin geri kamp yerine doğru uzun adımlarla ilerledi.

2

Öğlene doğru Xanten, Hagedorn topraklarının ucundaki Uzak Vadi'ye geldi. Yakında bir Kefaretçi köyü vardı Kefaretçiler, kale halkı tarafından hoşnutsuzlar ve sinir hastaları olarak tanımlanıyordu; her halükârda ilginç bir gruptular. Birkaçı kıskanılabilecek mevkilere ulaşmışlardı zamanında; diğer bir grup herkesçe saygı gören bilgili kişilerdi; ama geri kalanlar ne saygındı ne de meşhur bunlar en aşırı ve acayip felsefelere sahip kişilerdi. Şimdi hepsi Köylülerinki kadar aşağı seviyede işler yapıyorlardı ve hepsi -kale standartlarına göre- pislik, sefalet ve aşağılanmadan sapıkça bir tatmin alıyormuş gibi görünüyorlardı.

Beklenebileceği gibi inançları asla birbirinin aynı değildi. Bazılarına en yakışan tanım "nonkonformist" ya da "bağlantısız"dı; diğer bir grup "pasif kefaretçi" idi, geri kalan bir azınlık ise hâlâ dinamik bir değişim programı savunuyordu.

Kaleyle köy arasında pek az ilişki vardı. Kefaretçiler çoğu zaman meyve ve cilalı tahta karşılığı alet, çivi ve ilaç alırlardı; ya da kalenin asil halkı gruplar halinde gidip Kefaretçilerin danslarını ve şarkılarını izlerlerdi. Xanten bu nedenle birçok kez köyü ziyaret etmiş ve onların oyunlarındaki sade büyüden ve samimiyetten etkilenmişti. Köyün yakınından geçerken, üzerinde keçilerle sığırların otladığı çimenlik ve uzun böğürtlen çalılarının arasında kıvrılarak uzanan patikayı izlemek için döndü. Arabayı gölgelik bir yerde durdurdu ve şurup kesesinin dolu olduğunu gördü. Dönüp tutsağına baktı. "Size ne oluyor böyle? Eğer şuruba ihtiyacınız varsa istediğiniz kadar alın. Ama hayır, keseniz yok. O zaman nasıl besleneceksiniz? Çamurla mı? Rezilce bir durum. Korkarım burada sizin zevkinize uyabilecek seviyede hiç kimse yok. İster midenize şurup indirin, ister ot çiğneyin, siz bilirsiniz; sadece arabadan fazla uzaklaşmayın, bir gözüm üzerinizde olacak."

Mek bir köşede kamburunu çıkarmış oturuyordu, ne anladığını belirtecek bir işarette bulundu, ne de Xanten'in teklifinden istifade etmeye kalktı.

Xanten su yalağına gitti ve ellerini kurşun borudan damla damla akan suyun altına soktu, yüzünü yıkadı, sonra da avucuyla bir iki yudum su içti.

Döndüğünde, köyden gelmiş bir düzine insanla karşılaştı. İçlerinden birini iyi tanıyordu. Bu kişi Kefaretçi belasına bulaşmamış olsaydı, bir Godalming, hatta bir Aure bile olabilirdi.

Xanten nazik bir selam verdi, "A. G. Philidor; benim, Xanten."

"Ah, tabii, Xanten. Ama ben burada artık A. G. Philidor değilim, sadece Philidor'um."

Xanten reverans yaptı. "Özür dilerim; teklifsizliğim! İzin derecesini yeterince ciddiye alamamışım."

"Bana kelime oyunu yapma," dedi Philidor. "Niye bize kırpılmış bir Mek getirdin? Evlat edinelim diye mi? Bu sözle asillerin fazlalık çocuklarını köye evlat edinilmeye getirmelerini kastediyordu.

"Kelime oyunu yapan kim bu defa? Haberleri duymadınız mı?"

"Haberler buraya en son gelir. Göçebeler bile bizden daha fazla bilgi sahibi."

"Şaşırmaya hazırlanın öyleyse. Mekler kalelere karşı isyan ettiler. Halcyon ve Delora yıkıldı; herkes öldürüldü; belki diğerleri de şu anda aynı kaderle yüz yüzedirler."

Philidor kafasını salladı. "Şaşırmadım."

"Bu sizi kaygılandırmıyor mu peki?"

Philidor düşündü. "Şu kadarıyla ilgilendiriyor: Bizini zaten pek uygulanabilir olmayan planlarımız, eskisine göre çok daha hayalci olmuş demektir."

"Bana öyle geliyor ki," dedi Xanten, "yakında ciddi bir tehlikeyle karşılaşacaksınız. Mekler kesinlikle insanlığın bütün izlerini yeryüzünden silmeye niyetliler. Kaçamayacaksınız."

Philidor omzunu silkti. "Tehlike yok değil tabii... Toplanıp ne yapacağımıza karar veririz."

"Size cazip bir teklif yapabilirim," dedi Xanten. "Bizi ilgilendiren ilk şey, hiç şüphe yok ki bu isyanı bastırmak. Etrafta toplam iki ya da üç bin, belki de daha çok kişiden oluşan, en az bir düzine Kefaretçi topluluğu var. Ben disiplinli bölüklerden oluşan bir ordu toplayıp, onları Hagedorn Kalesi'nin cephaneliğinden silahlandırmayı ve Hagedorn'un en deneyimli askeri teorisyenlerinin komutasına vermeyi teklif ediyorum."

Philidor inanamayan gözlerle ona baktı. "Yani sen bizden, Kefaretçilerden, sizin askeriniz olmamızı mı istiyorsun?"

"Niye olmasın ki?" diye masum bir ifadeyle sordu Xanten. "Sizin hayatlarınız da en az bizimki kadar tehlikede."

"Hiç kimse bir kereden fazla ölemez."

Bu kez de Xanten şaşırmıştı. "Ne? Bu konuşan bir zamanlar Hagedorn'lu bir bay olan kişi mi? Cesur ve gururlu bir insan tehlike karşısında böyle bir tavır mı takınacaktı? Tarihin bize verdiği ders bu mu? Olamaz, olamaz! Size bu konuda ders vermem gerekmiyor herhalde, siz de en az benim kadar bilgi sahibisiniz." Philidor başıyla onayladı. "Bildiğim kadarıyla insanlık tarihinde sadece bilimsel başarılar, katliamlar ve zaferler yok. Bu karmaşık, bir trilyon parçadan oluşan bir mozaik, her insanın vicdanıyla yaptığı hesaplaşmaların bir ifadesi. İnsan ırkının gerçek tarihi budur işte."

Xanten eliyle gösterişli bir işaret yaptı. "A. G. Philidor, korkunç bir şekilde basitleştiriyorsunuz işi. Beni ahmak mı sanıyorsunuz? Birçok çeşit tarih vardır. Bunlar karşılıklı birbirlerini etkilerler. Siz ahlakı vurguluyorsunuz. Ama ahlakın nihai temelleri hayatta kalmak üzerine kuruludur. Hayatta kalmayı sağlayan şey iyidir, yok olmaya yol açacak olanlar ise kötü."

"İyi söyledin!" dedi Philidor. "Ama izin ver de bir kıssayla cevaplayayım seni. Milyonlarca kişiden oluşan bir millet, hepsine ölümcül bir hastalık bulaştıracak tek bir yaratığı yok etse haklı olur mu? Evet diyeceksin. Bir örnek daha: Açlıktan ölmek üzere olan on hayvan, yemek için seni avlayabilir. Hayatını kurtarmak için onları öldürecek misin? Tekrar evet diyeceksin, ama burada sayı olarak kurtarabileceğinden fazlasını yok ediyorsun. Bir tane daha: Adamın biri tek başına bir vadide derme çatma bir kulübede yaşıyor. Gökyüzünden yüz uzay gemisi gelir ve onu yok etmeye kalkar. O tek kişi, saldıranlar ise yüz bin kişi olmasına rağmen, kendini savunmak için hepsini öldürse haklı olur mu? Belki buna da evet diyorsun. Ya bütün bir dünya, bütün bir ırk, bu tek insanın karşısına çıksa? Hepsini de öldürmeli mi? Ya saldıranlar da onun gibi insanlarsa? Ya yok edilmezse dünyaya hastalık yayacak yaratık o ise? Gördüğün gibi, her soruna cevap verecek bir mihenk taşımız yok ortada. Aradık ve bir tane bile bulamadık. Bundan dolayı, hayatta kalma, mücadelesine karşı günah işleyecek bile olsak; biz hiç olmazsa kendimize huzur verecek bir ahlakı seçtik -en azından ben; çünkü sadece kendi adıma konuşabilirim. Hiçbir şeyi öldürmem. Hiçbir şeyi yok etmem."

"Hıh," dedi Xanten küçümsemeyle. "Eğer bir Mek birliği bu vadiye girip, çocuklarınızı öldürmeye başlarsa, kendinizi savunmayacak mısınız?"

Philidor dudaklarını ısırarak başını çevirdi.

Başka bir adam konuştu: "Philidor ahlakı tanımladı. Ama kim mutlak olarak ahlak sahibidir ki? Philidor, ben ya da sen, böyle bir durumda ahlakı bir kenara bırakabiliriz."

Philidor, "Etrafına bak," dedi. "Burada tanıdığın kimse var mı?"

Xanten gruba göz gezdirdi. Yakınında çok güzel bir kız duruyordu. Beyaz bir önlüğü vardı ve omuzlarından bukle bukle dökülen siyah saçlarına kırmızı bir çiçek takmıştı. Xanten kafasını salladı. "O. Z. Garr'ın kaledeki haremine katmak istediği bakireyi görüyorum."

"Tamamıyla doğru," dedi Philidor. "O zamanki olayları hatırlıyor musun?"

"Hem de çok iyi," dedi Xanten. "İleri Gelenler Meclisi'nde şiddetli bir itiraz oldu; bu durum nüfus planlama kanunlarımıza aykırıydı. O. Z. Garr kanunun boşluğunu bulup işin içinden sıyrılmaya çalıştı. 'Benim Feynlerim var,' dedi. 'Zaman zaman altı hatta sekiz tane kadar Feyn beslerim ve hiç kimse buna itiraz etmez. Bu kızı Feyn olarak kabul edeceğim ve onu diğer Feynlerle beraber besleyeceğim.' Ben ve diğerleri buna karşı çıktık. Neredeyse bu yüzden bir düello bile olacaktı. Kız benim gözetimime verildi ve ben de onu Uzak Vadi'ye getirdim."

Philidor başıyla onayladı. "Anlattıklarının hepsi doğru. Biz Garr'ı caydırmaya çalıştık. Bizi dinlemeyi kabul etmedi; otuz Mek'ten oluşan av ekibiyle üstümüze saldırmakla tehdit etti bizi. Biz de kenara çekilip karışmadık. Ahlaklı mı davranmıştık? Güçlü müydük, zayıf mı?"

"Bazen," dedi Xanten, "ahlakı bir yana bırakmak daha iyi. O. Z. Garr bir bay ve siz yalnızca Kefaretçiler olsanız bile... Mek olayında da aynı şey geçerli. Kaleleri ve Dünya'daki bütün insanları yok ediyorlar. Eğer ahlak kayıtsız şartsız boyun eğme anlamına geliyorsa, o zaman ahlaktan vazgeçilmelidir."

Philidor acı acı güldü. "Ne kadar olağanüstü bir durum. Mekler tıpkı Köylüler, Kuşlar ve Feynler gibi gezegenlerinden alınıp buraya getirildiler, değiştirildiler ve insanların zevki için köleleştirildiler. Doğrusu durumun böyle olması bizim suçumuz, bunun kefaretini bizim ödememiz gerekir; sen ise kalkıp bu suça ortak olmamızı istiyorsun!"

"Geçmişi kara kara düşünmek bir hatadır," dedi Xanten. "Ama gene de kara kara düşünmeyi tercih edeceksiniz, size ya Meklerle şimdi savaşmanızı ya da en azından kaleye sığınmanızı öneriyorum."

"Ben istemiyorum," dedi Philidor. "Ama belki diğerleri öyle yapmayı tercih edebilirler."

"Öldürülmeyi mi bekleyeceksiniz?"

"Hayır. Ben ve mutlaka başkaları da, uzaktaki dağlara çekileceğiz."

Xanten kas-arabasına tırmandı. "Eğer fikrinizi değiştirirseniz Hagedorn Kalesi'ne geliniz."

Köyden ayrıldı.

Yol, vadi boyunca, bir tepenin kenarından dolaşarak ve bir yardan geçerek devam ediyordu. İleride, gökyüzünde dev bir siluet gibi Hagedorn Kalesi duruyordu.

Dördüncü Bölüm

1

Xanten meclise rapor veriyordu.

"Uzaygemileri kullanılamaz durumda. Mekler onları çalışmaz hale sokmuşlar. Ana Gezegenlerden yardım isteme planı anlamsız olacaktır."

"Bu üzücü bir haber," dedi Hagedorn yüzünü ekşiterek. "Öyleyse bu konuda yapacak bir şey yok."

Xanten devam etti: "Kas-arabasıyla dönerken bir Göçebe kabilesiyle karşılaştım. Reis'i çağırdım ve ona Hagedorn Kalesi'ne hizmet etmenin avantajlarını açıkladım. Korkarım Göçebeler ne kibarlar, ne de yönetilebilirler. Reis o kadar aksi bir cevap verdi ki oradan iğrenerek ayrıldım.

"Uzak Vadi'deki Kefaretçi köyünü ziyaret ettim ve onlara da aynı teklifi yaptım, ama faydası olmadı. Göçebeler ne kadar huysuzsa, onlar da o kadar idealistler. Her iki grubun eğilimi de kaçmak yönünde. Kefaretçiler dağlara sığınacaklar. Göçebeler ise büyük olasılıkla steplere geri çekilecekler."

Beaudry homurdandı: "Kaçmanın onlara nasıl bir yararı olacak ki? Belki birkaç yıl kazanırlar, ama sonunda Mekler onları bire kadar kıracaklar; Mekler sabırlı ve ısrarlıdır."

"Hâlbuki" diye huysuzca vurguladı O. Z. Garr, "onları örgütleyip işinin ehli savaş birliklerine çevirebilirdik, tabii ki herkesin yararına olurdu bu. Madem öyle, bırakın soyları tükensin; biz güvenlikteyiz."

"Güvenlikteyiz tabii," dedi Hagedorn kasvetli bir sesle. "Ama ya enerji kesildiğinde ne olacak? Ya asansör bozulduğunda? Ya havalandırma sistemi kesilir de sıcaktan boğulursak ya da soğuktan donarsak? O zaman ne olacak?"

O. Z. Garr kararlı bir ifadeyle başını olumsuz anlamda salladı. "Zorlukları zarafetle karşılayıp, onursuz çarelere başvurmaktan şiddetle kaçınmalıyız. Bence kalenin makineleri sağlam ve önümüzdeki beş ya da on yıl içinde ufak tefek aksamalar dışında bir şey olacağını sanmıyorum. O zaman zarfında her şey olabilir."

Tembel tembel koltuğunun arkasına yaslanmış oturan Claghorn en sonunda konuştu: "Bu aslında çok pasif bir öneri. Tıpkı Göçebelerin ve Kefaretçilerin geri çekilmeleri gibi; şu anı kurtarmaktan başka bir faydası yokmuş gibi görünüyor."

O. Z. Garr dikkatli ve nazik bir sesle konuştu. "Claghorn iyimserlik ve dürüstlük kadar açık sözlülükte de hiç kimseye pabuç bırakmadığımı iyi bilir. Ama böyle küçük bir sorunu ciddi boyutlarda büyütmeyi reddediyorum. Nasıl oluyor da bu yönteme pasiflik damgasını vurabilir? Claghornların değerli ve onurlu reisinin konumumuzu, standartlarımızı, kendimize saygımızı daha etkili bir biçimde sürdürmemizi sağlayacak başka bir teklifi var mı?"

Claghorn, O. Z. Garr'ın tiksindirici derecede kaygısız bulduğu hafif bir gülümsemeyle yavaşça kafasını salladı, "Mekleri yenebilmek için basit ve etkili bir yöntem var tabii-"

"İyi o zaman!" diye bağırdı Hagedorn. "Niye duruyorsunuz? Söyleyiniz de duyalım!"

Claghorn, bütün suratları ölçüp biçerek kırmızı kadife kaplı masanın çevresine göz gezdirdi: sakin Xanten; iri, kaskatı, her zamanki hoşnutsuz ifadesiyle yüz adaleleri sanki hor görür gibi kenetlenmiş olan Beaudry; en fiyakalı genç subay gibi yakışıklı, dik ve canlı duran yaşlı Isseth; sıkıntılı, somurtkan, içsel şaşkınlığı açıkça görünen Hagedorn; şık Garr; gelecek sıkıntıları öfkeyle düşünen Overwhele; fildişi tabletiyle oynayan, sıkılmış, huysuz ya da düş kırıklığına uğramış Aure. Diğerleri çeşitli şüphe, önsezi, kibir, aşırı karamsarlık ve sabırsızlık ifadeleri sergiliyorlardı. Örneğin, Floy'un yüzünde, bütün bu bıktırıcı konudan hiç de memnun olmadığını ifade eden sakin bir gülümseme vardı -ya da Isseth'in sonradan tanımladığı gibi, salakça bir sırıtış.

Claghorn tüm bu yüzlere tek tek baktıktan sonra kafasını salladı, "İşe yaramayacağından korktuğumdan şu anda bu planı tartışmaya açmayacağım. Ama şuna dikkatinizi çekmek isterim ki, Mek saldırısını atlatsak bile Hagedorn Kalesi hiçbir şekilde eskisi gibi olamayacak."

"Hıh!" diye hiddetle söylendi Beaudry. "Hayvanları bu kadar tartışmakla onlarla aynı seviyeye geldik, saygınlığımızı kaybettik, rezil olduk!"

Xanten tartışmaya katılmaya karar verdi. "Tatsız bir konu ama, unutmayın! Halcyon yok edildi, Delora da öyle. Kim bilir başka hangi kaleler de. Kafalarımızı kuma gömmeyelim! Sadece biz onlara aldırmıyoruz diye Mekler çekip gitmeyecekler."

"Her halükârda," dedi O. Z. Garr, "Janeil güvenlikte! biz de güvenlikteyiz. Diğer kalelerdeki insanlar şu an kadar katledilmemişlerse eğer, bu sıkıntı geçene kadar gelip bizi ziyaret edebilirler, kaçma şerefsizliğini kendilerine yakıştırabiliyorlarsa tabii. Ben kendi adıma yakında Meklerin yola geleceklerine, işlerinin başına dönmek, için can atacaklarına inanıyorum."

Hagedorn umutsuzca kafasını salladı. "Buna pek inanasım gelmiyor. Peki, tamam o zaman, dağılıyoruz."

2

Telsiz haberleşme sistemi, kalenin bozulmaya başlayan muazzam elektrik ve mekanik aygıtlarının ilkiydi. Aksama o kadar çabuk, o kadar topyekûn olmuştu ki, I. K. Harde ve Uegus gibi bazı teorisyenler, bunun giden Meklerin yaptığı bir sabotaj olduğunu varsaydılar. Diğerleri ise sistemin zaten güvenilmez olduğunu, Meklerin sürekli olarak şebekeyi yamalı bohça gibi onarmak zorunda kaldıklarını ve bu aksamanın da sadece yanlış mühendislikten kaynaklandığını söylediler. I. K. Harda ve Uegus hantal cihazı incelediler, ama bozukluğun sebebi pek anlaşılamadı. Yarım saatlik bir görüşme ve fikir alışverişinden sonra, sistemi herhangi bir şekilde yeniden kullanılır hale sokma girişiminin, ayarlama ve test cihazlarıyla yeni bir dizi parçanın imaline bağlı olarak, yepyeni bir tasarım ve mühendislik faaliyetini gerektireceği konusunda karar birliğine vardılar. Uegus Meclis'e verdiği raporda, "Bu imkânsız," diye belirtti. "En basit işe yarar sistem için bile yıllara ve bir yığın teknisyene gerek var. Bu yüzden de vasıflı ve gönüllü işçileri beklememiz gerekiyor."

Klan şeflerinin en yaşlısı Isseth, "Geçmişe bakıldığında," dedi, "birçok yönden hiç de tedbirli olmadığımız açık. Ana Gezegenlerimizdeki insanların kaba saba oldukları doğru! Ama biz biraz daha uyanık olsaydık, gezegenler arası bağlantıyı canlı tutardık."

"Bundan vazgeçilmesinin nedeni uyanık olmamak ve sağduyu eksikliği değildi," diye belirtti Claghorn. "Haberleşmede güçlük çıkarılmasının tek nedeni, eski lordların Dünya'nın Ana Gezegenler'deki zıpçıktılar tarafından yönetilmesine istekli olmamalarıydı. İşte bu kadar basit."

Isseth homurdanarak cevap vermeye kalktı, ama Hagedorn aceleyle, "Ne yazık ki, Xanten'in bize anlattığı gibi, uzay gemileri kullanılmaz hale getirilmiş," diye araya girdi. "Çoğumuzun bu konularda çok derin teorik bilgileri var, ama hangarları ve uzay gemilerini ele geçirsek bile, orada kim çalışacak?"

O. Z. Garr, "Bana altı bölük Köylü ve büyük enerji topu yüklenmiş altı kas-arabası verin," diye üzerine basa basa konuştu, "hangarları geri alayım; hiç de zor bir iş değil bu!"

"İyi, hiç olmazsa bir başlangıç. Ben Köylülerin eğitimine yardımcı olurum; topların çalışmasıyla ilgili hiçbir şey bilmiyorum, ama gerekli tavsiyeleri vereceğimden kuşkunuz olmasın."

Hagedorn etrafındaki gruba baktı, kaşlarını çattı ve çenesini kaşıdı. "Bu projenin bazı zayıf noktaları var. Birincisi, elimizde sadece Xanten'in keşif gezisinden getirdiği tek bir kas-arabası var. Sonra ya enerji toplarımıza ne demeli? Aramızda onları kontrol eden oldu mu? Topların bakımı Meklerin sorumluluğundaydı; ama büyük ihtimalle burada da bir şeytanlık yapmışlardır. O. Z. Garr, siz bir askeri teori uzmanı olarak ünlüsünüz; bu konuda bize ne söyleyebilirsiniz?"

"Şimdiye kadar herhangi bir inceleme yapmadım," diye söze başladı O. Z. Garr. "Bugün Antik Şövalye Pelerinleri Teşhiri hepimizi Günbatımı Takdir Saatine kadar meşgul edecek." Saatine baktı. "Belki de hemen şimdi, ben toplar konusunda ayrıntılı bilgi sağlayabilene kadar meclisi tatil etsek iyi olacak."

Hagedorn koca kafasını sallayarak onayladı. "Vakit gerçekten de geç oldu. Sizin Feynleriniz bugün sahneye çıkacaklar mı?"

"Sadece iki tanesi," diye cevapladı O. Z. Garr. "Lazule ve On Birinci Sır. Örümcekipliği Keyfi'ne ve Mavi Peri'ye uygun hiçbir şey bulamadım, Gloriana'nın da hâlâ eğitime ihtiyacı var. Bugün B. Z. Maxelwane'nin Variflos'u en çok ilgiyi çekeceğe benzer."

"Evet," dedi Hagedorn. "Başkalarından da aynı şeyi duydum. Peki o zaman, yarın görüşürüz. Ee, Claghorn, sizin söyleyeceğiniz bir şey var mı?"

"Açıkçası var," dedi Claghorn kibarca. "Hazırlanmak için çok çok az bir zamanımız kaldı. En iyisi bunu iyi değerlendirmek. Köylü birliklerinin etkili olup olamayacağından pek emin değilim; Meklerle Köylüleri kapıştırmak sanki kurtların karşısına tavşanları sürmek gibi bir şey. Bizim ihtiyacımız olan, tavşanlardan ziyade panterler."

"Ah, evet," dedi Hagedorn belli belirsiz. "Evet, gerçekten haklısınız."

"O zaman panterleri nereden bulacağız?" Claghorn masanın çevresindekilere yöneltti sorusunu. "Hiç kimsenin aklına bir yol gelmiyor mu? Ne yazık! O zaman, panterler ortaya çıkamadıklarına göre, sanırım bu işi tavşanlar yapmak zorunda. Haydi hiç beklemeden tavşanları anında panterlere çevirme işine girişelim. Yarınımızın nasıl bir hal alacağını açıkça görene kadar bütün şenlik ve gösterileri ertelemeyi öneriyorum." Hagedorn kaşlarını kaldırdı, konuşmak için ağzını açtı ve tekrar kapadı. Önce şaka yapıp yapmadığını anlamak için dikkatlice Claghorn'a baktı. Sonra da kuşkulu kuşkulu masanın çevresindekilere baktı.

Beaudry oldukça cırtlak bir kahkaha attı. "Bana öyle geliyor ki âlim Claghorn paniğe kapılmış."

O. Z. Garr da "Bence," dedi, "saygınlığımızı elden bırakmamalı, hizmetkârlarımızın bu terbiyesizliğinin bizim için böyle dehşet verici bir paniğe neden olmasına izin vermemeliyiz. Böyle bir konuyu gündeme getirmekten bile utanç duyuyorum."

Claghorn, O. Z. Garr'ı çileden çıkaran müthiş bir gönül rahatlığıyla, "Ben utanmadım," dedi. "Sizin de utanmanız için herhangi bir neden görmüyorum. Hayatlarımız tehlikede, bu durumda birazcık utanma ya da bu tür herhangi bir şey ikinci derecede önem taşır."

O. Z. Garr ayağa kalktı, ölçülü ve aşağılayıcı bir tavırla, Claghorn'a bakarak kaba bir selam verdi. Claghorn da doğrularak aynı şekilde bir selamla karşılık verdi. O kadar abartılı bir ciddiyet içindeydi ki, Garr'ın hakaretiyle alay ettiğinin sezilmesini istiyordu. O. Z. Garr'dan nefret eden Xanten yüksek sesle güldü.

O. Z. Garr durakladı, sonra bu koşullar altında meseleyi daha uzatmanın pek zarif olarak değerlendirilemeyeceğini hissederek, salonu terk etti.

3

Antik Şövalye Pelerinleri Teşhiri; merkezi meydanın kuzeyindeki Büyük Salon'da yapılan, Feynlerin şatafatlı elbiseler giydikleri, geleneksel, tantanalı bir törendi. Büyük ihtimalle bayların yarısı Feynlere sahipti; bayanların: ise dörtte birinden azı. Feynler, Albireo Yedi'nin uydusunun büyük mağaralarında yaşayan uysal bir ırktı. Birkaç bin yıllık titiz üretilmeyle, insanı heyecanlandıran, neşeli ve sevecen, peri kızı gibi zarif kadınlara dönüşmüşlerdi. Kulaklarının arkasından başlayıp, üst kollarından, sırtlarının altına kadar, gözeneklerden çıkan hoş ve hafifi bir tülle örülüydüler. Son derece zararsız, masum bir biçimde kibirliydiler ve tek kaygıları her zaman için sahiplerini memnun etmekti. Bayların çoğu onlara sevecenlikle bakarlar. Ama dedikodulara bakılırsa, bazen bayanlar özellikle nefret ettikleri Feynleri, derilerini matlaştıran ve tüllerini tamamen yok eden amonyaklı bir sıvıyla ıslatırlarmış.

Bir Feyne tutulan bir bay hemen alay konusu olarak kabul edilirdi. Feynler her ne kadar güzel bir kız gibi gözükmeleri için çok dikkatle üretilmişlerse de, eğer seks amacıyla kullanılırlarsa tülleri sarkarak renkleri solar, çöker ve bezginleşirlerdi. Bu durumda herkes böyle bir bayın Feynini hor kullandığını anlayabilirdi. Kaledeki kadınlar en azından bu konuda Feynlere üstün olduklarını bildiklerinden, o kadar kışkırtıcı kılıklara ve davranışlara bürünürlerdi ki, Feynler onların karşılarında marifetli ve narin doğa perileri gibi görünürdü. Ömürleri yaklaşık otuz yıldı, güzelliklerini kaybettikleri son on yıl boyunca, kendilerini gri bir tül pelerinle tamamen örter ve giyinme odaları, mutfaklar, kilerler ve kreşlerde sıradan işler yaparlardı.

Antik Şövalye Pelerinleri Teşhiri, Feyn tüllerinden yapılmış, her biri kendi başına bir sanat eseri olan bu pelerinlerden ziyade, Feynleri incelemek için bir fırsat oluşturuyordu.

Feyn sahipleri aşağıdaki koltuklarda, umut ve kibirden gergin bir biçimde oturur, Feynlerinden biri harika bir teşhir yaptığında sevinçten deliye döner, törensel duruşlarında yeterince zarif ve şık olamazsa karamsarlıkla kendilerinden geçerlerdi. Her teşhir sırasında, Feyn sahibinin bağlı olmadığı klanlardan birinden bir bay, lavtayla aşırı resmi bir müzik çalardı; sahibi kendi Feyninin gösterisi sırasında asla lavta çalmazdı. Teşhir asla açık bir yarışma değildi, alkışlamaya resmi olarak izin verilmezdi, ama tüm izleyenler en zarif ve büyüleyicisi olan Feynin hangisi olduğuna karar verirler ve böylece de sahibinin ünü artardı.

Şimdiki Teşhir, artık Mekler olmadığı için neredeyse yarım saat gecikti ve birtakım ayaküstü düzenlemeler yapılması gerekti. Ama Hagedorn Kalesi'nin asilleri eleştirel bir ruh halinde değillerdi ve bir düzine genç Köylü erkeğinin alışık olmadıkları işler yapmak için çırpınırlarken ara sıra neden oldukları aksamaları önemsemediler, Feynler her zamanki gibi büyüleyiciydi; lavtanın anlam dolu ahengiyle kıvrılıyor, bükülüyor, sallanıyor, yağmur damlalarını hissediyorlarmış gibi parmaklarını kıpırdatıyorlardı. Aniden çömeliyor ve açılıyorlar, sonra bir değnek gibi dümdüz yukarı sıçrıyor, sonunda da eğiliyor ve platformdan ayrılıyorlardı. Programın ortalarına doğru bir Köylü ürkek bir sakarlıkla Salon'a yaklaştı. Onunla karşılayan genç askere acil bir tavırla bir şeyler geveledi. Delikanlı hemen Hagedorn'un cilalı, siyah amber bölmesine gitti. Hagedorn onu dinledi, kafasını salladı, birkaç şey söyledi ve sanki mesajın önemi yokmuş gibi sükûnetle koltuğuna yayıldı. İzleyiciler yatıştılar.

Eğlence devam etti. O. Z. Garr'ın nefis çifti güzel bir şov yaptı, ama çoğunluk Isseth Floy Gazuneth'in ilk kez resmi bir gösteriye çıkan genç Feynli Lirlin'in en büyüleyici teşhiri yaptığını düşünüyordu.

Feynler son kez sahneye çıktılar, hep beraber yarı doğaçlama bir minüet yaptılar, sonra da yarı neşeli, yarı üzüntülü bir selam vererek salonu terk ettiler. Baylar ve bayanlar birkaç dakika daha bölmelerinde kalıp, esanslar denediler, teşhir üzerine konuştular, ilişkiler ve buluşmalar ayarladılar. Hagedorn kollarını kavuşturmuş, suratı asık oturuyordu. Birden ayağa kalktı. Salon anında sessizleşti.

"Çok güzel bir ortamı keyifsiz ve küçük bir notla bölmekten nefret ediyorum ama," dedi Hagedorn, "haber bana daha yeni ulaştı ve hepinizin bilmesi gerekiyor. Janeil Kalesi saldırıya uğradı. Mekler yüzlerce kas-arabalık büyük bir güçle kaleyi kuşatmışlar. Kaleyi Janeil'in enerji topunun etkisini engelleyecek bir setle çevrelemişler.

"Ortada Janeil'i etkileyecek acil bir tehlike yok; Janeil'in duvarlarının altmış beş metre yüksekliğinde olduğu düşünülürse Meklerin neyi amaçladıklarını anlamak zor.

"Gene de sıkıntı verici bir haber bu; her ne kadar meklerin bizi nasıl rahatsız etmeyi umduklarını anlamak zor olsa da, yakında bizim de benzer bir kuşatmayı beklememiz gerektiğini gösteriyor. Suyumuz yerin derinliklerindeki dört kuyudan geliyor. Büyük yiyecek stokumuz var. Enerjimizi güneşten üretiyoruz. Eğer gerekli olursa, havadan yoğunlaştırıp su ve yiyecek üretebiliriz -en azından büyük biyokimya teorisyenimiz X. B. Ladisname bana bu konuda güvence verdi. Gene de, haberler işte böyle. Nasıl isterseniz öyle kabul ediniz. İleri Gelenler Meclisi yarın toplanacak."

Beşinci Bölüm

1

"İyi, o zaman," dedi Hagedorn meclise. "Bu seferlik olmak üzere resmiyeti bırakalım. O. Z. Garr, toplarımız ne âlemde?"

O. Z. Garr Overwhele Ejderleri'nin muhteşem gri-yeşil üniformasını giymişti, sorguçlu miğferini tepesindeki tüyler dik dursun diye, dikkatle masaya yerleştirdi. "On iki topun, dördü doğru dürüst çalışıyor gibi görünüyor. Dördü elektrik kabloları kesilmek suretiyle sabote edilmiş. Dördü ise ne kadar dikkatle incelersek inceleyelim anlaşılamayan bir biçimde bozulmuşlar. Biraz mekanik yeteneğe sahip olan altı adet Köylüyü emrim altına aldım ve onlara yapacakları işi ayrıntılı olarak anlattım. Şu anda kabloları birbirine eklemekle meşguller. Toplarla; ilgili şu andaki bilgilerimin tamamı budur."

"Eh, fena haber sayılmaz," dedi Hagedorn. "Teklif ettiğiniz silahlı Köylü birliklerine ne oldu?"

"Proje ilerliyor. A. F. Mull ve I. A. Berzelius şu anda askere alma ve eğitim açılarından Köylüleri inceliyorlar.

F. Mull, I. A. Berzelius ve benim gibiler tarafından eğitilip yönetilecek olsalar bile, böyle birliklerin askeri etkinliği konusunda iyimser bir tahmin yapamam. Köylüler, nazik, zayıf bir ırk, yabani otları dibinden koparıp sökmek için fevkalade uygunlar; ama savaşacak yürekleri yok."

Hagedorn bakışlarını mecliste dolaştırdı. "Başka önerisi olan var mı?"

Beaudry, kızgın ve kaba bir sesle konuştu: "Alçaklar kas-arabalarımızı çalmamış olsalardı, topları arabalara yükleyebilirdik. Köylüler en azından bu işe yarayabilir. O zaman Janeil'e gidip köpekleri arkadan havaya uçururduk."

"Bu Mekler su katılmadık iblislermiş meğerse," diye atıldı Aure. "Niyetleri ne olabilir acaba? Bu kadar yüzyıl sonra niye birdenbire delirdiler ki?"

"Hepimiz kendimize aynı soruları soruyoruz," dedi Hagedorn. "Xanten, siz keşiften bir tutsakla döndünüz. Onu sorguya çekmeye kalktınız mı?"

"Hayır," dedi Xanten. "Doğrusunu söylemek gerekirse, o zamandan beri onu hiç düşünmedim."

"Niçin onu sorguya çekmeye kalkmadınız? Belki de bir iki ipucu sağlayabilirsiniz."

Xanten başını sallayarak onayladı. "Deneyebilirim. Ama açıkça belirtmeliyim ki, bir şey öğreneceğimi sanmıyorum."

"Claghorn, siz Mek uzmanısınız," dedi Beaudry, "Bu yaratıkların ayrıntılı bir plan yapabileceklerini düşünüyor musunuz? Ne kazanacaklarını umuyorlar? Kalelerimizi mi?"

"Kesinlikle ayrıntılı ve titizce bir plan yapabilirler," dedi Claghorn. "Beni esas şaşırtan acımasızlıkları -hem de gereğinden çok daha fazla. Bizim maddi varlığımızda gözleri olduğunu hiç tahmin etmezdim. Medeniyetin doğal sonucu olarak düşündüğümüz, iyiyi-kötüyü ayırt etme duygusuna ve benzeri şeylere hiçbir ilgi göstermiyorlar. Sık sık yürüttüğüm tahminlere göre -ki bu tahminlere 'teori' adını vererek abartmak istemiyorum- Meklerin beyin yapısal mantığı bizim sandığımızdan çok daha önemli. Bizim kendi beyinlerimiz mantıki yapıya gerek duymadığı için olağanüstüdür. Düşüncelerimizin nasıl rastgele bir tarzda düzenlendiği, kaydedildiği, endekslendiği ve hatırlandığı düşünülürse, herhangi bir mantıklı davranış bile bir mucize gibi görünür. Belki de mantıki davranamıyoruz; belki de düşünce tamamıyla, bir duygunun bir diğerini izlemesi ve bir üçüncünün onaylanmasıyla meydana gelen bir seri tepkidir. Mek beyni ise tam tersine, dikkatli bir mühendislik ürünü gibi görünen harika bir yapı. Kabaca bir küp şeklinde ve her biri elektrik direncine sahip ince birer tel şeklinde molekülü olan organik liflerle birbirlerine bağlanmış mikroskobik hücrelerden oluşur. Her hücre, silisyum dioksitten bir zar, çeşitli iletkenlik ve dielektrik özellikleri olan, akışkan ve karmaşık metal oksitler karışımı bir çekirdekten oluşur. Beyin düzenli bir sırayla fazla miktarda bilgi depolamaya uygundur. Meklerin sahip oldukları kapasitede, kasıtlı olarak unutulmadığı müddetçe, hiçbir bilgi kaybolmaz. Beyin aynı zamanda bir telsiz alıcı-vericisi olarak çalışıyor, büyük ihtimalle bir radar vericisi ve sektörü de olabilir. Ama bu ancak bir spekülasyon.

"Mek, beyninin eksik tarafı duygusal çeşitliliğinin olmamasında. Bir Mek, bizim algılayabileceğimiz bir kişilik farkı olmaksızın, bir diğerinin tamamıyla aynıdır. Bu açıkça, onların iletişim sisteminin bir işlevidir: bu koşullar altında bağımsız bir kişiliğin gelişmesi düşünülemez. Bize iyi ve sadakatle hizmet ettiler, ya da biz öyle sandık, koşulları hakkında hiçbir şey hissetmediler, ne barış gururu, ne gücenme, ne utanma, ne de benzeri başka bir şey. Bizi ne sevdiler, ne nefret ettiler, ne de şimdi ediyorlar. Her birimiz her şey hakkında bir şeyler hissettiğimiz için bu duygusal boşluğu hayal etmemiz çok zor. Biz karışık duygular içinde yaşıyoruz. Onlar ise bir buz parçası kadar duygusuzlar. Karınları doyuruldu, oturacak yerleri sağlandı ve bu durum da onları tatmin edecek bir şekilde sürdürüldü. Peki niye isyan ettiler? Bir sürü tahmin yürüttüm; ama formüle edebildiğim tek neden o kadar tuhaf ve mantıksız görünüyor ki bunu ciddiye almayı reddediyorum. Ama eğer her şeye rağmen, doğru açıklama buysa..." Bunu söylerken sesi hafifleyerek kesildi.

"Eee?" diye emredici bir tonda sordu O. Z. Garr. "Sonrası, ne?"

"Sonrası -hepsi aynı. Kendilerini insan ırkını yok etmeye adamışlar. Tahminlerim hiçbir şey değiştirmiyor." Hagedorn, Xanten'e döndü. "Bütün bunlar size sorgulamanızda yardımcı olabilir."

"Ben de, eğer isterse, Claghorn'a bana sorgulamada yardımcı olmasını teklif etmek üzereydim," dedi Xanten. "Nasıl isterseniz," dedi Claghorn, "gene de bana göre, edineceğimiz bilgi, her ne olursa olsun, gereksiz olacaktır. Bizim ilgilenmemiz gereken tek şey onları püskürtmek için bir yol bulmak ve hayatlarımızı kurtarmak olmalıdır."

"Bir önceki oturumda söz ettiğiniz 'panterleri' saymazsak," diye sordu Hagedorn, "bize önerebileceğiniz etkili bir silah yok mu? Beyinlerinde elektriksel titreşimler yaratacak bir alet ya da benzer bir şey?"

"İşe yaramaz," dedi Claghorn. "Bu yaratıkların beyinlerindeki belirli organlar sigorta gibi çalışıyor. Bununla birlikte, eğer bu doğruysa, o zaman boyunca iletişim kuramayabilirler." Bir an derin düşünceye daldıktan sonra dikkatle ekledi. "Kim bilir? A. G. Bernal ve Uegus bu tip yansıtıcılar konusunda derin bilgiye sahip teorisyenlerdir. Belki böyle bir ihtiyaç doğarsa buna benzer bir ya da bir kaç alet yapabilirler."

Hagedorn kuşkuyla başını salladı ve dönüp Uegus'a baktı. "Bu mümkün mü?"

Uegus kaşlarını çattı. "Yapmak mı? Böyle bir cihazı kolaylıkla tasarlayabilirim. Ama gerekli parçalar nerede? Depolara dağılmış, karmakarışık halde hepsi; bazıları çalışıyor, bazıları çalışmıyor. İşe yarar bir şey başarmak için bir çırak gibi, bir Mek gibi çalışmam gerekir." Öfkeleri ve sesi kalınlaştı. "Bunu açıkça belirtmek zorunda kaldığıma bile inanamıyorum. Bana ve yeteneklerime bu kadar az mı değer veriyorsunuz?"

Hagedorn aceleyle onu teskin etmeye çalıştı. "Tabi çok değer veriyoruz! Hiç kimse sizi aşağılayacak bir şey söylemek istemedi."

"Asla!" diye onayladı Claghorn. "Bununla beraber şu andaki acil durumda, gelişen olayların bizim için küçük düşürücü bir etkisi olması kaçınılmaz, bu yüzden erken davranıp olayları kendimiz geliştirmeliyiz."

"Çok iyi," dedi Uegus; dudaklarında muzip bir gülümseme dolaşıyordu. "Benimle beraber depoya geleceksiniz. Size alınacak ve taşınacak parçaları göstereceği siz de bu zahmetli işi icra edeceksiniz. Buna ne diyorsunuz? "

"Eğer gerçekten yarar sağlayacaksa hemen evet derim. Bununla beraber, bir düzine farklı teorisyenin her birine amelelik yapacaksam bu biraz zor olur. Benimle birlikte çalışmak isteyen var mı?"

Hiç kimse cevap vermedi. Salonda o kadar büyük bir sessizlik vardı ki, sanki oradaki bütün baylar nefeslerini tutmuşlardı.

Hagedorn tam konuşmaya başlıyordu ki, Claghorn araya girdi. "Pardon, Hagedorn, ama burada en sonunda basit bir ilkede takıldık kaldık ve bunun hemen halledilmesi gerekiyor."

Hagedorn umutsuzca mecliste etrafına bakındı. "Konuyla ilgili yorumu olan var mı?"

"Claghorn, karakterine uygun davranmak zorunda," dedi O. Z. Garr sesinin en yumuşak tonuyla. "Ona ne yapacağını söyleyemem. Ama Hagedorn'lu bir bay olarak da kendimi asla küçük düşüremem. Bu benim için nefes almak kadar doğal bir inanç; eğer bu konuda taviz verirsem, bir bay kopyasına, kendimin gülünç bir maskesine dönüşürüm. Burası Hagedorn Kalesi ve biz insan medeniyetinin eriştiği en yüksek noktayı temsil ediyoruz. Bu nedenle her hangi bir taviz, aşağılanmaya dönüşür. Standartlarımızda herhangi bir gerilemeyi kabul etmek onursuzluk olur. Burada 'acil' kelimesinin kullanıldığını duydum. Ne acınacak duygusallık! Fare gibi ısırıp diş gıcırdatan Mekleri 'acil' kelimesiyle yüceltmek bana göre Hagedornlu bir baya yakışan bir davranış değildir!"

Meclis masasının etrafında bir mırıltı dolaştı.

Claghorn koltuğunun arkasına yaslanmış, çenesini göğsüne gömmüş, rahat bir poz takınmıştı. Parlak mavi gözleri yüzden yüze gezindi ve sonra sakin bir ilgiyle incelediği O. Z. Garr'a döndü. "Sözlerinizi açıkça bana yönelttiniz," dedi, "ve sözlerinizdeki garezi görüyorum, ancak bu önemsiz bir mesele." Elmas ve zümrütten yapılmış büyük avizeye bakmak için kafasını çevirdi. "Daha önemli olan, benim elimden geleni yapmış olmama rağmen, meclisin tamamının sizin bakış açınızı destekliyor gibi görünmesi. Ne daha fazla ısrar edebilirim, ne şikâyet edebilirim, ne de imalı konuşabilirim. Şimdi Hagedorn Kalesi'ni terk ediyorum. Buradaki havayı boğucu buluyorum. Meklerin saldırısı karşısında sağ kalacağınızı umut ediyorum, bununla beraber bunu başarabileceğinizden şüpheliyim. Onlar akıllı ve becerikli bir ırk, endişeden ya da önyargılardan etkilenmiyorlar; biz ise onların yeteneklerini çok uzun süredir küçümsedik."

Claghorn koltuğundan doğruldu, fildişi tabletini kılıfına soktu. "Hoşça kalın."

Hagedorn aceleyle ayağa fırladı ve yakarırcasına kollarını ileri uzattı. "Kızgınlıkla çekip gitmeyin, Claghorn. Sizin bilgeliğinize, sizin uzmanlığınıza ihtiyacımız var.

"Eminim vardır," dedi Claghorn. "Ama aslında ihtiyacınızın cevabı, az önce yaptığım öneride. Siz o öneri kabul edene kadar konuşacak ortak bir zeminimiz yok, daha fazla tartışma ise boş ve sıkıcı olacak." Kısa ve herkesi kapsayan bir selam verdi ve salonu terk etti.

Hagedorn yavaşça koltuğuna oturdu. Diğerleri huzursuz hareketler yaptılar, öksürdüler, avizeye baktılar, fildişi tabletlerini incelediler. O. Z. Garr yanında oturan B. F. Wyas'a bir şeyler mırıldandı; Wyas ciddi bir biçim de başıyla onayladı. Hagedorn kısık bir sesle konuştu. "Claghorn'u arayacağız, onun biraz fazla kuraldışı olsa da derin sezgilerini... Biraz ilerleme kaydettik. Uegl bence siz tartıştığımız yansıtıcı üzerinde biraz düşünün. Xanten, siz tutuklu Mek'i sorguya çekecektiniz. O. Z. Garr, siz tabii ki enerji toplarının tamiriyle ilgileneceksiniz... Bu küçük meseleleri bir yana bırakacak olursak kendimize ya da Janeil'e yardım etmek için genel bir hareket planı geliştirmediğimiz görülüyor."

Marune konuştu: "Ya diğer kaleler? Hâlâ ayaktalar mı? Bundan hiç haberimiz yok. Ben Kuşları tek tek bütün kalelere yollayıp durumlarını öğrenmeyi teklif ediyorum."

Hagedorn başıyla onayladı. "Evet, bu bilgece bir teklif. Belki siz de bununla ilgilenirsiniz, Marune."

"Öyle yapacağım."

"İyi. Şimdi dağılacağız."

2

Aure'li Marune'nin yolladığı Kuşlar birer birer döndüler. Raporları benzerdi:

"Sea Island terk edilmiş. Mermer sütunlar sahil boyunca yıkılmış. İnci Kubbe çökmüş. Cesetler Su Bahçesi'nde yüzüyorlar."

"Maraval ölüm kokuyor. Baylar, Köylüler, Feynler -hepsi ölmüş. Ne yazık! Kuşlar bile gitmiş!"

"Delora: a ros ros ros! Kasvetli bir manzara! Hayat izi yok!"

"Alume harap. Büyük tahta kapı parçalanmış. Yeşil Alev söndürülmüş."

"Halcyon'da hiçbir şey yok. Köylüler bir çukura atılmışlar."

"Tuang: sessizlik."

"Morninglight: ölüm."

Altıncı Bölüm

1

Üç gün sonra, Xanten altı Kuşu bir sepet koltuğa bağladı. Önce onlara kalenin etrafında geniş bir alanı tarattı, sonra da Uzak Vadi'ye yöneldi.

Kuşlar her zamanki şikâyetlerini dile getirdiler, sonra Xanten'i tepe üstü yere düşürmekle tehdit eden kaba, büyük sıçramalarla havalandılar. Sonunda irtifa kazanıp, bir spiral çizerek uçtular. Hagedorn Kalesi çok aşağılarda ayrıntılı bir minyatüre dönüştü; her Bina, bir eşi olmayan, bir araya toplanmış küçük kuleleri ve kuş yuvalarıyla, kendi acayip çatı çizgileri ve dalgalanan uzun flamalarıyla işaretlenmişti.

Kuşlar, Kuzey Sırtı'nın çam ağaçlarını ve uçurumlarını sıyırarak, Xanten'in istediği daireyi çizdiler. Sonra kanatlarının altına ters rüzgârı alarak, Uzak Vadi'ye doğru süzüldüler.

Xanten ve Kuşlar, Hagedorn'un güzel arazileri üzerinde uçtular: Meyve bahçelerinin, çayırların, bağların, Köylü köylerinin üzerinden. Maude Gölü'nün iskeleleri ve pavyonları üzerinden, daha ileride Hagedorn sığırlarının ve koyunlarının otladığı çayırlardan geçtiler ve Hagedorn'un topraklarının sonu olan Uzak Vadi'ye geldiler.

Xanten nereye inmek istediğini gösterdi. Bütün olup bitenleri izleyebilecekleri, köye yakın bir yeri tercih eden Kuşlar, öfkeyle homurdanıp bağırdılar ve Xanten'i o kadar hızlı yere indirdiler ki eğer hazırlıklı olmasaydı, şoktan tepetaklak düşecekti.

Xanten zarifçe inemedi, ama en azından yuvarlanmadı da. "Beni burada bekleyin!" diye emretti Kuşlara. "Buradan ayrılmayın. Taşıma ipleriyle eğlenceli oyunlara kalkışmayın. Döndüğümde dolaşmamış, karışmamış, düzgünce havalanmaya hazır taşıma ipleri ve altı sessiz Kuş görmek istiyorum. Ağız kavgası olmamasına da dikkat edin! Yüksek sesle bağrışıp çevrenin dikkatini çekmek yok! Her şey emrettiğim gibi olsun!"

Kuşlar küsüp ayaklarını yere vurdular, boyunlarını hızla eğip, Xanten'in duyamayacağı bir tonda hakaret dolu yorumlar yaptılar. Xanten onlara dönüp son bir uyarı bakışı fırlattı ve köye giden patikaya saptı.

Olgun böğürtlenlerle dolu dallar sarkmıştı, bir grup köylü kız sepetlerini doldurmuşlardı. Aralarında O. Z. Garr'ın kendisine almak istediği kız da vardı. Xanten geçerken durdu ve kibar bir selam verdi. "Eğer hafızam beni yanıltmıyorsa daha önce tanışmıştık."

Kız gülümsedi, yarı pişman, yarı muzip bir gülümseyişle, "Hafızan iyi çalışıyor," dedi. "Esir alındığım Hagedorn'da tanışmıştık. Sonra da beni karanlık bastıktan sonra buraya getirdiğinde ise yüzünü göremedim." Sepetini uzattı. "Karnın aç mı? Yiyecek misin?"

Xanten bir miktar böğürtlen aldı. Sohbet sırasında kızın adının Glys Meadowsweet olduğunu, ailesini tanımadığını öğrendi. Galiba Hagedorn Kalesi'nin asilleri doğum kayıtlarında sınırı aşmışlardı. Xanten Kızı öncekinden daha dikkatle inceledi, ama Hagedorn ailelerinden hiçbirine bir benzerliğini göremedi. "Siz Delora Kalesi'nden gelmiş olabilirsiniz. Görebildiğim tek benzerlik var, o da Delora'nın Cosanzaları -bayanlarının güzelliğiyle tanınan bir aile."

"Evli değilsin değil mi?" diye safça sordu kız.

"Hayır," dedi Xanten, daha bir gün önce Araminta'yla ilişkisini bitirmişti. "Ya siz?"

Kız olumsuz anlamda kafasını salladı. "Yoksa asla böğürtlen toplayamazdım. Bu sadece bakirelere ayrılan bir iş... Uzak Vadi'ye niçin geldin?"

"İki nedenle. Birincisi sizi görmek." Xanten bunu söylediğine kendisi bile şaşırdı. Ama bir daha şaşırarak, bunun doğru olduğunu fark etti. "Sizinle doğru dürüst hiç konuşmadım ve güzel olduğunuz kadar sevimli ve cana yakın olup olmadığınızı merak ettim."

Kız omuzlarını silkti. Xanten kızın, söylediklerinden hoşlanıp hoşlanmadığından emin olamadı; bir baydan gelen iltifatlar bazen bir özür dileme seansıyla sonlanabilirdi. "Her neyse. Bir de Claghorn'la konuşmaya gelmiştim.

"İleride," dedi kız, sesi ifadesizdi, hatta soğuk ve iğneleyiciydi. "Şu kulübede oturuyor." Dönüp böğürtlen toplamaya devam etti. Xanten reverans yaptı ve kızın gösterdiği kulübeye doğru ilerledi.

Claghorn, üzerinde bol, diz boyu, elde bükülmüş ipten dokunmuş ve üst bölümü geniş, gri bir pantolonla elinde balta ince odunları fırın boyuna göre kesiyordu. Xanten'i gördüğünde işini bıraktı, baltasına dayandı ve alnındaki teri sildi. "Oo, Xanten. Seni gördüğüme sevindim. Hagedorn Kalesi halkı nasıllar?"

"Önceki gibi. Söylenecek çok az şey var, gene de size haber getirmek için buraya gelmek istedim."

"Yaa, öyle mi?" Claghorn parlak mavi gözleriyle Xanten'i inceleyerek baltanın sapına dayandı.

"Son toplantımızda," diye devam etti Xanten, "tutuklu Mek'i sorguya çekmeyi kabul etmiştim. Sorgudan sonra, yardım etmek için yanımda olmadığınız için huzursuz oldum, çünkü cevaplarındaki bazı belirsizlikleri siz çözebilirdiniz."

"Anlat," dedi Claghorn. "Belki bunu şimdi yapabilirim."

"Meclis toplantısından sonra, hemen Mek'in kapatıldığı depoya indim. Yiyeceği bitmişti; ona şurup ve bir kova su verdim, suyu idareli içti. Sonra kıyılmış istiridye istediğini söyledi. Mutfaktan birilerini çağırdım ve onları bu üründen getirmeleri için yolladım. Mek bol bol istiridye yedi. Belirttiğim gibi, o sıra dışı bir Mek'ti, en az benim kadar uzun boyluydu ve şurup kesesi yoktu. Onu kahverengi mobilyaların depolandığı başka bir odaya götürdüm ve oturmasını emrettim.

"Ben Mek'e baktım, o bana baktı. Kestiğim çıkıntılar tekrar büyüyordu; büyük ihtimalle en azından başka yerlerdeki Mekleri duyabiliyordu artık. Gelişmiş bir yaratık gibi görünüyordu; ne saygı gösteriyor ne de yaltaklanıyordu; sorularıma duraksamadan cevap verdi.

"İlk olarak, 'Kalelerin asilleri Meklerin isyanından dolayı hayretler içinde kaldılar,' dedim. 'Sizin yaşantınızdan memnun olduğunuzu farz ediyorduk. Hatalı mıydık?' dedim.

"'Belli ki öyle,' dedi. Eminim ki bu ifade alaycıydı; doğrusu daha önce Meklerin herhangi bir şekilde alaycı ya da esprili olabileceklerini hiç düşünmemiştim.

"İyi o zaman,' dedim. 'Neden memnun değildiniz?'

"'Belli değil mi?' dedi. 'Artık sizin emirlerinizle çalışmak arzusunda değiliz. Biz hayatlarımızı kendi geleneksel standartlarımızla idare etmek arzusundayız.'

"Cevap beni şaşırttı. Meklerin standartları olduğundan, hele hele geleneksel standartları olduğundan haberim yoktu."

Claghorn kafasını sallayarak onayladı. "Mek zihniyetinin ne kadar kapsamlı olduğunu gördüğümde ben de aynı şekilde şaşırmıştım."

"Mek'i suçladım: 'Niçin öldürüyorsunuz? Niçin hayatlarımızı sizinkini daha iyi hale sokmak için yok ediyorsunuz?' Soruyu sorar sormaz bunun şanssız bir ifade olduğunu fark ettim. Bence Mek de bunu fark etti; bununla beraber, çabucak şu cevabı verdi: 'Kararlılıkla davranmamız gerektiğini biliyoruz. Sizin kendi protokolünüz bunu zorunlu kılıyor. Etamin Dokuz'a dönebilirdik, ama bu dünyayı tercih ettik ve onu, kendi gemi kızaklarımız, küvetlerimiz, güneşlenme iskelelerimizle kendimizin yapacağız. "Bu söz yeteri kadar açık görünüyordu, ama ardında belli belirsiz tanımlanmış bir şeyler olduğunu sezdim. Dedim ki, 'Bu anlaşılabilir. Ama niçin öldürüyorsunuz, niçin yok ediyorsunuz? Farklı bir bölgeye gidebilirsiniz. Size saldırıp zarar veremezdik.'

"'Sizin düşüncenize göre, olanaksız. Bir dünya iki ırk için çok ufak. Siz bizi kasvetli Etamin Dokuz'a geri yollamak niyetindeydiniz.'

"'Saçma!' dedim. 'Hayal ürünü, anlamsız. Beni alık mı sanıyorsunuz?'

"'Hayır,' diye ısrar etti yaratık. Hagedorn Kalesi'nin iki ileri geleni en yüksek mevki için rekabet ediyorlardı. Biri eğer seçilirse bunun hayatının amacı olacağına bizi ikna etti.

"'Büyük bir yanlış anlama,' dedim ona. 'Bir adam, bir kaçık, bütün insanlar adına konuşamaz!'

"'Hayır mı? Bir Mek bütün Mekler adına konuşur. Biz aynı fikirdeyizdir. İnsanlar da öyle değil mi?'

"'Her insan kendisi için düşünür. Sizi bu maskaralığa ikna eden kaçık, kötü bir adam. Ama en azından mesele açıklığa kavuştu. Sizi Etamin Dokuz'a yollamak niyetinde değiliz. Janeil'den çekilip, kendinize uzakta bir yer bulup, bizi rahat bırakacak mısınız?'

"'Hayır,' dedi. 'Olaylar çok ileri gitti. Artık bütün insanları yok edeceğiz. Bu sözlerin gerçeği çok açık: bir dünya iki ırk için çok küçük.'

"'Ne yazık ki o zaman sizi öldürmek zorundayım,' dedim ona. 'Böyle hareketler benim hoşlandığım şeyler değil, ama eğer fırsatını bulursanız mümkün olduğu kadar çok bay öldüreceksiniz.' O anda yaratık üzerime atladı, ben de onu öylesine otururken öldüreceğimden çok daha rahat bir vicdanla öldürdüm.

"Şimdi her şeyi biliyorsunuz. Göründüğü kadarıyla bu felakete ya siz, ya da O. Z. Garr neden olmuşsunuz. O. Z. Garr mı? Mümkün değil. Olanaksız. Öyleyse, sizsiniz bu Claghorn, siz! Bunun ağırlığını ruhunuzda hissediniz!

Claghorn suratını asıp, baltasına baktı. "Ağırlık, evet. Suçluluk, hayır. Saflık, evet; kötülük, hayır."

Xanten geriye bir adım attı. "Claghorn, sizin bu sakinliğiniz beni şaşırtıyor. Önceleri, O. Z. Garr gibi kinci kişiler sizin bir kaçık olduğunuzu söylediklerinde-"

"Sakin olun, Xanten!" diye haykırdı Claghorn. "Bu ölçüsüz yırtınma size yakışmıyor. Nerede yanlış yaptım? Hatam çok fazla uğraşmamdı. Başarısızlık trajik oldu, ama gelecekte görünen kanserli organ daha da kötü. Hagedorn olsaydım köleleri evlerine yollayacaktım. Başaramadım, köleler ayaklandı. Bundan dolayı başka bir söz söyleme. Bu konudan sıkıldım. Senin bu yuvasından uğramış gözlerinin ve gerilmiş vücudunun beni ne kadar bunalttığını hayal edemezsin."

"Sıkılmış olabilirsiniz," diye bağırdı Xanten. "Benim gözlerimi, vücudumu kötüleyebilirsiniz -ama ya binlerce ölüye ne demeli?"

"Zaten bu durumda ne kadar yaşayacaklardı ki? Denizdeki balık gibi boşuna yaşamlar. Size suçlamalarınızı bir kenara koyup, o enerjiyi kendinizi kurtarmak için harcamanızı öneririm. Bir kurtuluş yolu olduğunu görmüyor musunuz? Bana boş boş bakıyorsunuz. Sizi temin ederim ki, söylediklerim doğru, ama bu yolu benden asla öğrenemeyeceksiniz."

"Claghorn," dedi Xanten, "Sizin bu kibirli başınızı gövdenizden ayırmak niyetiyle gelmiştim-" Claghorn onunla ilgisini kesmiş, odun kesme işine dönmüştü.

"Claghorn!" diye bağırdı Xanten. "Beni dinle!"

"Xanten, lütfen git, başka yerde bağır. Git istersen Kuşlarınla kavga et."

Xanten topuklarının üzerinde dönüp, patikadan geri yürüdü. Böğürtlen toplayan kızlar soru sorar gibi ona baktılar ve kenara çekildiler. Xanten durup patikada etrafa bakındı. Glys Meadowsweet ortalarda görünmüyordu. Daha da öfkelenerek yoluna devam etti. Glys Meadowsweet, Kuşlardan otuz metre kadar uzakta, yıkık bir ağacın üzerinde oturmuş, uzun bir yaprağı sanki geçmişten gelen şaşırtıcı bir eşyaymış gibi inceliyordu. Kuşlar, bir mucize sonucu olsa gerek, gerçekten ona itaat etmişler, düzgün bir sırada beklemişlerdi.

Xanten yukarı, gökyüzüne baktı, çimenlere bir tekme savurdu. Derin bir nefes aldı ve Glys Meadowsweet'e yaklaştı. Kız açılmış uzun saçlarına bir çiçek takmıştı.

Bir iki saniye sonra Glys kafasını kaldırıp Xanten'in yüzünü inceledi. "Niçin bu kadar kızgınsın?"

Xanten ellerini kalçalarına vurdu, sonra da onun yanına oturdu. "Kızgın mı? Hayal kırıklığından aklımı oynattım. Claghorn bir kaya kadar inatçı. Hagedorn Kalesi'nin nasıl kurtarılabileceğini biliyor, ama sırrını söylemiyor."

Glys Meadowsweet güldü -o kadar rahat, neşeli bir gülüştü ki bu, Xanten böylesini Hagedorn Kalesi'nde daha önce hiç duymamıştı. "Benim bile bildiğim bir şey nasıl sır olabilir?"

"Sır olmalı," dedi Xanten. "Bana söylemiyor."

"Dinle. Eğer Kuşların duymasından korkuyorsan, kulağına fısıldayayım." Eğilip Xanten'in kulağına birkaç kelime söyledi.

Belki de kulağına gelen tatlı nefes Xanten'in kafasını allak bullak etmişti. Ama duydukları aklını başına getirmeye yetmedi. Acı bir tavırla güldü. "Bunda bir sır yok ki. Sadece tarih öncesi Yunanlıların dediği gibi; bathos. Bayların onurlarını yitirmesi! Köylülerle dans mı edeceğiz? Kuşlara esanslar sunup Feynlerimizin güzelliğini tartışacağız onlarla?"

"Onurunu yitirmek öyle mi?" Glys ayağa fırladı. "O zaman senin burada benimle oturup saçma tekliflerde bulunman da onursuzluk-"

"Ben teklif filan yapmadım!" diye itiraz etti Xanten. "Ben burada bütün edebimle oturuyorum ve-"

"Çok fazla edep, çok fazla onur!" Glys Meadowsweet,

Xanten'i şaşırtan bir tutku göstererek saçındaki çiçeği çekip aldı ve yere fırlattı. "İşte. Bu yüzden!"

"Hayır," dedi Xanten ani bir alçakgönüllülükle. Eğildi, çiçeği aldı, öptü ve yeniden Glys'in saçına taktı. "Ben aşırı onurlu değilim. Elimden gelenin en iyisini yapacağım." Kızı omuzlarından tuttu, ama Glys onu uzaklaştırdı.

"Söyle bana," diye çok olgun bir ciddiyetle sordu, "senin hiç böcek kadının var mı?"

"Benim mi? Feynim mi? Benim Feynim yok."

Glys Meadowsweet bunu duyunca rahatladı ve Kuşları gıdaklayıp, kahkahalarla gülüp, kanatlarıyla kaba gıcırtılar çıkarırken, Xanten'in ona sarılmasına izin verdi.

Yedinci Bölüm

1

Yaz sonu geldi. Haziran'ın 30'unda Hagedorn ve Janeil, Janeil'in etrafında koca bir set olmasına rağmen, Çiçek Şöleni'ni kutladılar. Bundan kısa bir süre sonra, Xanten gece vakti, seçilmiş altı Kuşla Janeil'e uçtu ve meclise, terk etmek isteyen nüfusun mümkün olduğu kadar çoğunun Kuşların yardımıyla tahliye edilmesini teklif etti. Meclistekiler onu buz gibi suratlarla dinlediler ve hiçbir yorum yapmadan gündemin diğer maddelerine geçtiler.

Xanten Hagedorn Kalesi'ne geri döndü. En dikkatli yöntemleri kullanarak, sadece güvendiği yoldaşlarıyla konuşup, otuz ya da kırk genç askeri ve bayı kendi inancına bağladı. Böyle olmasına rağmen, projesini ve doktrinini bir sır olarak saklaması olanaksızdı.

Gelenekselcilerin ilk tepkisi alay etmek ve korkaklıkla suçlamak oldu. Ateşli taraftarları, Xanten'in ısrarı üzerine, ne kimseyi düelloya davet ettiler, ne de düello davetlerini kabul ettiler.

9 Eylül akşamı, Janeil Kalesi düştü. Hagedorn Kalesi'ne haberi, tatsız hikâyeyi tekrar tekrar, her seferinde daha da histerik bir biçimde anlatan heyecanlı Kuşlar getirdi.

Hagedorn artık perişan ve bıkkındı, meclisi otomatik olarak toplantıya çağırdı; meclis kasvetli koşulların farkında olduğunu belirtti. "Artık biz en son kaleyiz! Mekler bize herhangi bir zarar veremezler. Kalenin duvarlarının etrafına set yapmak için isterlerse yirmi yıl uğraşsınlar; bu ancak onları delirtmeye yarar. Güvenlikteyiz. Ama burada, Hagedorn Kalesi'nde, ırkımızın son bayları olarak yaşadığımızı bilmek son derece acayip ve olağanüstü bir şey."

Xanten samimi, inançlı ve gergin bir sesle konuştu: "İster yirmi yıl olsun, isterse elli yıl; Mekler için ne fark eder ki? Bizi bir kere kuşatırlarsa, burada kapana kısılmış oluruz. Şu anın, yakında bizim için büyük bir kafese dönüşecek olan Hagedorn Kalesi'nden kaçmak için son fırsatımız olacağını anlamıyor musunuz?"

"Kaçmak mı Xanten? Nasıl söz o! Yazıklar olsun!" diye bağırda O. Z. Garr. "Sefil grubunuzu alınız ve kaçınız! Steplere, bataklıklara ya da tundralara! Korkaklarınızla istediğiniz yere gidiniz, ama bu ardı arkası kesilmeyen korku çığlıklarını da bırakınız lütfen."

"Garr, 'korkak' olduğum günden beri gerçek inancı buldum. Ahlak, hayatta kalmaktır. Bunu saygın bir bayın ağzından duydum."

"Hıh! Kimmiş o?"

"Eğer merak ediyorsanız, A. G. Philidor'dan."

O. Z. Garr elini alnına vurdu. "Kefaretçi Philidor'dan mı söz ediyorsunuz? Diğerleriyle kıyaslandığında, bizim günahlarımızı ödeyecek Kefaretçilerin en aşırısından yani! Xanten, mantıklı olunuz, lütfen!"

"Hepimizin önünde yıllar var," dedi Xanten cansız; bir sesle, "eğer kendimizi bu kaleden kurtarırsak."

"Ama kale bizim hayatımız!" diye belirtti Hagedorn.

"Ya kale olmazsa biz ne oluruz? Vahşi hayvan mı? Göçebe mi?

"Hayatta kalırız."

O. Z. Garr homurtuyla karışık bir iğrenme sesi çıkardı ve bir duvar halısını incelemek için arkasını döndü. Hagedorn şüphe ve şaşkınlıkla kafasını salladı. Beaudry ellerini havaya kaldırdı. "Xanten, bütün yaptığınız hepimizin cesaretini kırmak. Buraya geliyorsunuz ve bizde korkunç bir tehlike duygusu uyandırıyorsunuz -ama niye? Hagedorn Kalesi'nde annemizin kucağındaki kadar emniyetteyiz. Bütün bunları -onuru, saygınlığı, rahatlığı ve medeniyetin güzelliklerini- bir yana bırakırsak, dağ başına sıvışmaktan başka elimize ne geçecek?"

"Janeil de emniyetteydi," dedi Xanten. "Bugün Janeil nerede? Ölüm, küf, ekşimiş şarap. Sıvışmayla kazanacağımız şey hayatta kalma güvencesi. Benim kastettiğim ise yalnızca sıvışmadan çok daha fazla bir şey."

"Ölümün yaşamaktan çok daha iyi olduğu yüzlerce durum söyleyebilirim!" diye patladı Isseth. "Utanç içinde ve onursuzca mı ölmem gerekiyor? Niçin son yıllarım saygınlık içinde geçmesin ki?"

F. Robarth odaya girdi. "Baylar, Mekler Hagedorn Kalesi'ne yaklaşıyorlar."

Hagedorn salona çılgınca bir bakış attı. "Ortak bir kanıya vardık mı? Ne yapmamız gerekiyor?"

Xanten ellerini kaldırdı. "Herkes en iyisi olduğunu düşündüğü şeyi yapmalı. Ben daha fazla tartışmayacağım. Benim kararım kesin. Hagedorn, meclisi tatil eder misiniz lütfen? Böylece herkes kendi işleriyle uğraşabilir. Ben de sıvışmakla uğraşırım."

"Meclis tatil edilmiştir," dedi Hagedorn. Herkes surlara gitti.

Kalenin içindeki ana caddede, omuzlarında bohçaları asılı, etraftan gelmiş Köylüler vardı. Vadinin karşısında, Bartholomew Ormanı'nın kenarında ise, birbirine girmiş kas-arabaları ve şekilsiz altın-kahverengi bir yığın vardı: Mekler.

Aure batıyı işaret etti. "Bakın -oradan da geliyorlar, Uzun Geçit'ten yukarı doğru." Döndü ve batıya dikkatlice baktı. "Bambridge'de bakın; oradan da geliyorlar: Mekler!"

Hepsi birden Kuzey Sırtı'na bir göz atmak için döndüler. O. Z. Garr altın-kahverengi şekillerin sessiz hattını işaret etti. "Orada bekliyorlar, aşağılık yaratıklar! Bizi içeri kıstırdılar! Peki öyleyse, bırakın beklesinler!" Dönüp asansörle plazaya indi ve öğleden sonrasının geri kalanını kendisinden pek umutlu olduğu Gloriana'yla geçirmek için, Zumbeld Binası'na gitti.

2

Ertesi gün Mekler resmen kuşatmaya başladılar. Hagedorn Kalesi'nin etrafında büyük bir daire oluşturarak faaliyete başladılar: barakalar, depolar, sundurmalar. Kail arabaları, enerji topunun menzilinin biraz dışında, yeri toprak yığmaya başladı.

O gece ve bir sonraki gece boyunca yığınlar kaleye doğru uzadı. En sonunda yığınların amacı ortaya çıktı. Bunlar Hagedorn Kalesi'nin üzerinde durduğu sarp kayalığa giden geçit ve tünelleri korumak içindi.

Ertesi gün yığınlardan birkaçı kayalığın dibine ulaştı. Derken, art arda gelen moloz yüklü kas-arabaları yüklerini diğer uçtan boşaltmaya başladılar. Yüklerini boşaltır boşaltmaz tekrar tünellere giriyorlardı.

Bu yer üstü tünellerinden sekiz tanesi tamamlanmıştı, her biri Hagedorn Kalesi'nin üzerinde durduğu sarp kayalıktan büyük miktarda taş ve toprak kemirdi. Mazgalları dolduran asiller, yapılan işin anlamını en sonunda açıkça anlamaya başladılar.

"Bizi gömmek gibi bir niyetleri yok," dedi Hagedorn. "Sadece altımızdan kayalığı kazıyorlar!"

Kuşatmanın altıncı gününde, yamacın büyük bir dilimi titredi ve yıkıldı. Neredeyse duvarların dibine kadar gelen uzun bir kayalık zirve çöktü.

"Eğer böyle giderse," diye mırıldandı Beaudry, "Bizim işimizin bitmesi Janeil'den daha da çabuk olacak."

"Gelin o zaman," diye bağırdı, birden harekete geçen O. Z. Garr. "Enerji topunu deneyelim. O aşağılık tünellerini patlatıp açığa çıkaralım, bakalım o zaman ne yapacak namussuzlar?" En yakın tabyaya gitti ve topun örtüsünü kaldırmaları için aşağıdaki Köylülere seslendi.

O anda tesadüfen yanında bulunan Xanten, "İzin verin de size yardım edeyim," dedi. Örtüyü çekip aldı.

"Şimdi buyurun ateş edin."

O. Z. Garr anlayamadan ona baktı, sonra ileri atıldı ve büyük yansıtıcıyı toprak yığınına nişan alacak şekilde döndürdü. Şalteri çekti; topun yuvarlak burnunun önünde hava çatırdadı, dalgalandı, mor kıvılcımlarla parıldadı. Hedef bölge önce karardı, sonra koyu kırmızıya dönüştü, en sonra da çöküp sıcaktan ışıyan bir krater oldu. Ama altındaki toprak, altı metre kalınlığındaydı, Çok fazla yalıtkandı; eriyen toprak akkor oldu, ama ne yayıldı ne de derinleşti. Enerji topu çürümüş yalıtımın, da bir elektrik kontağı olmuş gibi ani bir çatırtı kopardı Sonra da çalışmaz oldu. O. Z. Garr öfkeli bir hayal kırıklığıyla aleti inceledi. Sonra da bir tiksinti hareketiyle arkasını döndü. Topların etkilerinin oldukça sınırlı olduğu açıktı.

İki saat sonra, kayalığın doğu tarafında bir başka büyük kaya tabakası daha çöktü. Güneş batmadan tam önce de, alttaki uçurumdan nerdeyse kesintisiz bir çizgiyi yükselen kale duvarının bulunduğu batı yüzünden de benzer bir parça koptu.

Geceyarısı, Xanten, onun düşüncesinde olanlar, çocukları ve eşleri Hagedorn Kalesi'ni terk ettiler. Altı Kuş ekibi, Uzak Vadi ve uçuş güvertesi arasında mekik dokudu; gün ağarmadan bütün grubu taşımışlardı. Onlara güle güle diyen bir kişi bile yoktu.

Bir hafta sonra batı uçurumundan bir parça daha, yanında erimiş kayadan bir duvar desteğini de alarak düştü. Tünel ağzındaki kazılardan çıkan moloz yığınları tehlike teşkil edecek kadar büyümüştü.

Kayalığın teras şeklinde olan yüzü en az zarar gören yerdi, en belirgin zarar doğu ve batı yüzlerinde olmuştu İlk saldırıdan bir ay sonra terasın büyük bir bölümü, ardında sokağı kesen ve sokağın parmaklıkları boyunca aralıklarla yerleştirilmiş tarihi ve önemli kişilerin heykellerini alaşağı eden düzensiz bir yarık bırakarak, aniden yıkıldı.

Hagedorn, meclisi toplantıya çağırdı. "Koşullar," dedi bitkince şaka yapmaya çalışarak, "kendi kendilerine iyileşmediler. Durum en kötümser beklentilerimizi bile yıktı: Kasvetli bir durum. İtiraf ederim ki parçalanmış eşyalarım arasında yuvarlanıp ölme olasılığından hoşlanmıyorum."

Aure çaresizce bir hareket yaptı. "Aynı şeyi düşünüyorum! Ölüm: Buna bir diyeceğim yok! Her şey ölmek zorunda! Ama aklıma kıymetli eşyalarım geldiğinde hasta oluyorum. Bütün kitaplarım ayaklar altında ezildi. Vazolarım parçalandı! Halılarım molozlar altında kaldı! Feynlerim boğuldu! Aile yadigârı avizelerim etrafa savruldu! Bütün bunlar bir kâbus."

"Sizin sahip olduklarınız, herhangi birimizin sahip olduklarından daha değerli değil," dedi Beaudry kısaca. "Ama onlar canlı değil; biz yok olduğumuzda onların başına gelecekler kimin umurunda olacak ki?"

Marune ürkek bir tavırla, "Bir yıl önce on sekiz düzine şişe birinci sınıf esans depolamıştım," dedi. "On iki düzine Yeşil Yağmur; Baltazar ve Faidor'un her birinden de üçer düzine. Şu trajediye bir bakar mısınız!"

"Ah, bir bilseydik?" diye inledi Aure. "Bir bilseydim, bir bilseydim..." derken sesi yavaşça sönerek kayboldu.

O. Z. Garr sabırsızlıkla ayağını yere vurdu. "Her ne pahasına olursa olsun feryat figan etmeyi bırakınız! Bir tercihimiz vardı, hatırlıyor musunuz? Xanten bize kaçmamız için yalvardı. Şimdi o ve onun gibiler Kefaretçiler'le beraber kuzey dağlarında hırsız gibi saklanarak dolaşıyorlar. Biz ne olursa olsun, iyi günde ya da kötü günde burada kalmayı tercih ettik ve ne yazık ki kötü gün geldi çattı. Onlar arasında Tıpkı burada olduğu gibi Kefaretçiler arasında da ikilikler var. Çoğu buraya on milden daha yakın bir yerdeler. Göçebeler de öyle. Bazıları kas-arabalarını aldılar ve kaçtılar. Geri kalanı fanatik bir coşkuyla Mekleri öldürüyor. Dün akşam bizim yaptığımız işleri gördünüz. Dört ambarı yaktık, şurup tanklarını imha ettik, yüz ya da daha fazla Mek'i on iki kas-arabasıyla birlikte öldürdük. Bizim de kayıplarımız öldü. Bunlar bizi çok etkiledi, çünkü bir yığın Mek'e karşılık çok azız. Buraya gelme nedenimde bu. Daha çok adama ihtiyacımız var. Gelin, bizim yanımızda savaşın!"

Hagedorn döndü, büyük merkezi plazayı işaret etti. "Bütün insanları evlerinden çağırtacağım. Herkesle konuşun."

Bu durumu birer bay gibi kabul etmek zorundayız!

Meclis buna melankolik bir onay verdi. Hagedorn ortaya bir şişe paha biçilmez Rhadamanth çıkardı ve daha önce hayal bile edilemeyecek bir şekilde herkese bol bol ikram etti. "Artık bir geleceğimiz olmadığına göre -sarf geçmişimize!"

O gece Mek kuşatma çemberinin etrafında çeşitli yerlerde kargaşalıklar fark edildi: Dört ayrı yerde alevli boğuk çığlık sesleri. Ertesi gün, Meklerin faaliyetinin temposu birazcık düşmüş gibi görünüyordu.

Bununla beraber, öğleden sonra batı uçurumumu büyük bir bölümü çöktü. Bundan bir an sonra da, yüksek batı duvarı, sanki bir an durup düşündükten sonra altı büyük binanın arkasını açıkta bırakarak yarıldı ve çöktü. Gün baktıktan bir saat sonra bir Kuş ekibi uçuşu güvertesine kondu. Xanten koltuktan atladı. Surlardan aşağı dönerek giden merdivenlerden koşarak indi ve plazanın yanındaki Hagedorn'un sarayına vardı Kuşlar kendilerine yüklenen bu benzeri görülmemiş işten dolayı acı acı şikâyet ediyorlardı. Bütün gece çalışıp, Hagedorn Kalesi'nin yıkımı eli kulağında olduğu için akılları başlarına gelmiş, artık bütün kuruntularını bırakmaya ve hayatları için savaşmaya istekli bayları taşıdılar. Katı gelenekselciler hâlâ şereflerini gölgelemeyi reddediyorlardı. Ama Xanten onlara keyifli bir konuşma yaptı: Burada kalın ve sinsi fareler gibi kalede gezinin. Sizi koruyacağız, bu yüzden bakabildiğiniz kadar rahatınıza bakın; geleceğin size vaat edebileceği fazla bir şey yok."

Onu dinleyenlerin çoğu, gururlu bir ifadeyle ve tiksintiyle uzaklaşıp gittiler.

Bir akrabası tarafından çağrılan Hagedorn ileri çıktı şaşkınlıkla Xanten'e baktı. "Burada ne arıyorsunuz? Biz sizin kuzeyde, Kefaretçilerle beraber güvenlik içinde olduğunuzu sanıyorduk."

"Kefaretçiler kuzeyde güvenlik içinde değil," de Xanten. "Bize katıldılar. Biz savaşıyoruz."

Hagedorn'un sesi kesildi. "Savaşıyor musunuz? Yani Meklerle mi savaşıyorsunuz?"

"Var olan bütün gücümüzle."

Hagedorn bir mucizeyle karşılaşmış gibi kafasını salladı. "Kefaretçiler de mi? Onların kuzeye kaçmayı planladıklarını sanıyordum."

"Bazıları öyle yaptı, A. G. Philidor da gidenlerin arasında. "

Xanten, Hagedorn'a döndü. "Ya siz? Geliyor musunuz, yoksa kalıyor musunuz?"

Hagedorn nerdeyse bir inilti gibi derin derin içini çekti. "Hagedorn Kalesi'nin sonu geldi. Daha sonra ne olursa olsun, önemli değil. Sizinle geliyorum."

3

Durum birden değişti. Mekler, Hagedorn Kalesi'nin etrafını, kaleden pek az bir direnme beklediklerinden, aslında ise hiçbir müdahale beklemediklerinden, gevşek bir biçimde kuşatmışlardı. Barakalarını ve şurup depolarını hiçbir korunma düşüncesi olmadan ortalık yere yerleştirmişlerdi. Bu nedenle, baskın yapan gruplar yaklaşıp, hasar verip, sonra da ciddi bir kayıp vermeden geri çekilebiliyorlardı. Kuzey Sırtı boyunca yerleşmiş Mek birlikleri nerdeyse aralıksız saldırılarla taciz edildiler ve sonunda birçok kayıpla geri çekilmeye zorlandılar. Hagedorn Kalesi'nin etrafındaki çember giderek bir hilal şekli aldı; iki gün sonra beş şurup deposu daha imha edilince Mekler daha da geri çekildiler. Kayalığın güney yüzünün altına giden iki tünelin önüne moloz yığarak, savunmaya biraz daha uygun bir yere yerleştiler. Ama şimdi kuşatırken kuşatılmışlardı; buna karşın kas-arabaları hâlâ kayalıktan moloz çıkarıyordu.

Mekler, geri kalan şurup stoklarını, aletlerini, silahlarını, cephanelerini savundukları alanın içine toplandılar. Molozların dışındaki alan karanlıktan sonra projektörle aydınlatılıyordu; saçma tüfekli Mekler ise nöbet bekleyerek önden gelebilecek bir saldırıyı engelliyorlardı. Bir gün boyunca baskın yapan gruplar çevredeki meyve bahçelerinde saklanıp, yeni koşulları değerlendirdiler. Sonra yeni bir taktiğe girişildi. Bu amaç için yeniden şekillendirilen altı hafif binek arabasına, yanına yangın bombaları bağlanmış, hemen parlayan hafif bir yağ dolu tulumlar yüklendi. Her bir arabaya on Kuş bağlandı ve gece yarısı, her birinde bir adamla yukarı yollandı. Kuşlar yüksekten uçup, karanlıkta Meklerin bulunduğu yerin üzerine süzülürken, yangın bombaları atıldı. Bölge anında alevlerle kaplandı. Şurup depoları yandı; alevlerden uyanan kas-arabaları çılgınca ileri geri gidip Mekleri ve depoları parçaladılar, birbirine dolaşıp ateşin yarattığı teröre büyük çapta katkıda bulundular. Hayatta kalan Mekler tünellere sığındılar. Projektörlerin bazıları söndü ve karışıklıktan faydalanan insanlar moloz yığınlarına saldırdılar. Kısa ve kanlı bir savaştan sonra insanlar, bütün nöbetçileri öldürdüler ve geri kalan Mekleri barındıran tünellerin ağızlarını tutan bölgeleri ele geçirdiler. Mek isyanı bastırılmış gibi görünüyordu.

Sekizinci Bölüm

1

Alevler söndü. İnsan savaşçılar -kaleden üç yüz kişi, iki yüz Kefaretçi ve yaklaşık üç yüz Göçebe- tünelin ağzında toplandı. Gecenin geri kalanı bölümü boyunca mahsur kalan Meklere ne yapacaklarını tartıştılar. Güneşin doğuşuyla, karıları ve çocukları hâlâ içeride olan Hagedorn Kalesi'nden gelen adamlar, onları getirmek için gittiler. Geri döndüklerinde, yanlarında bir grup kaleli bay da vardı: Aralarında Beaudry, O. Z. Garr, Isseth ve Aure de bulunuyordu. Bir zamanki eşitlerini; Hagedorn, Xanten, Claghorn ve diğerlerini çabucak ama Meklerle sanki eşitleriymiş gibi savaşarak prestij kaybettiklerini ima eden kesin ve ciddi bir tarafsızlıkla selamladılar.

"Şimdi ne olacak?" diye sordu Beaudry Hagedorn'a, "Mekler kapana kısıldılar, ama onları dışarı çıkaramazsınız. Kas-arabalarında şurup depolamış olabilirler; aylarca hayatta kalabilirler."

O. Z. Garr, bir askeri teorisyen bakışıyla durum saptaması yaptı ve bir hareket planı önerdi. "Topları getiriniz -ya da astlarınıza getirtiniz- ve onları kas-arabalarına yükleyiniz. Bu yaratıklar yeteri derecede güçsüz düştüklerinde topları içeri yollayınız ve kalenin işlerini görecek kadarını sağ bırakıp hepsini temizleyiniz; eskiden dört yüz tane kadar çalışıyordu, bu kadarı yeterli olacaktır."

"Ha!" diye bağırdı Xanten. "Böyle bir şeyin asla tekrarlanmayacağını sana bildirmek, bana çok büyük bir zevk veriyor. Eğer sağ kalan Mek olursa, onlar uzay gemilerini tamir edecekler, bakımlarını bize öğretecekler; sonra da biz onları ve Köylüleri kendi dünyalarına geri götüreceğiz."

"Ondan sonra, hayatlarımızı nasıl sürdüreceğimizi sanıyorsunuz?" diye buz gibi bir tonla sordu Garr.

"Şurup üreteçleriniz var. Kendinize birer kese takın ve şurup için."

Garr başını geriye attı, Xanten'e soğuk bir tavırla, yukarıdan aşağı baktı. "Bu sizin düşünceniz; yalnızca sizin küstah fikriniz. Diğerlerininkini de duyalım. Hagedorn -siz bir zamanlar bir baydınız. Sizin de felsefeniz bu mu, medeniyet yok mu olmalı?"

"Yok olması gerekmiyor," dedi Hagedorn, "hepimizin -bizim kadar sizin de- onun için emek harcaması koşuluyla. Artık kölelik olamaz. Buna ikna oldum."

O. Z. Garr topukları üzerinde dönüp, kaleye giden sokağa daldı; en gelenekselci yoldaşları da onu izledi. Birkaçı kenara çekilip, Xanten ile Hagedorn'a bir iki kötü bakış atarak, alçak sesle aralarında konuşmaya başladılar.

Kalenin surlarının üstünden aniden bir çığlık duyuldu: "Mekler! Kaleyi alıyorlar! Alt katlara girdiler! Saldırın! Bizi kurtarın!"

Aşağıdakiler şaşkınlıkla yukarı baktılar. Daha bakar bakmaz kalenin kapıları kapandı.

"Bu nasıl olabilir?" diye sordu Hagedorn. "Hepsinin tünele girdiklerinden eminim!"

"Çok açık," dedi Xanten acı bir sesle. "Kalenin altını oyarlarken, aşağı katlara bir tünel açmışlar!

 Hagedorn sanki tek başına kayalığa saldıracakmış gibi ilerlemeye başladı, sonra durdu. "Onları dışarı atmalıyız. Kalemizi yağmalamalarına asla izin veremeyiz!"

"Ne yazık ki," dedi Claghorn, "duvarlar, Mekleri engellediği kadar bizi de engelliyor."

"Kuş-arabalarıyla yukarıya birilerini gönderebiliriz! Bir kere yerimizi sağlamlaştırdık mı, onları tek tek avlayıp yok ederiz."

Claghorn kafasını salladı. "Surlarda ve uçuş-güvertesinde bekleyip yaklaşan Kuşları vurarak düşürürler. Ufacık bir yeri ele geçirsek bile, çok fazla kan dökülecektir: Her Mek için birimiz öldürülecek. Üstelik hâlâ sayıca bizden üçe ya da dörde bir üstünler."

Hagedorn inledi: "Malım mülkümün arasında eğlendiklerini, elbiselerimle çalımlı çalımlı yürüdüklerini, kokularımla yıkandıklarını düşünmek bile beni hasta ediyor!"

"Dinleyin!" dedi Claghorn. Yükseklerden enerji topunun çatırtılarını ve insanların çığlıklarını duydular. "Surlarda direnenler var!"

Xanten, olayların dehşetinden bu kez seslerini kesmiş ve içlerinde korkuyla karışık bir saygı duygusu oluşmuş Kuşların yanına gitti. "Beni saçma menzili dışında ama Meklerin ne yaptıklarını görebileceğim, kalenin üzerinde bir yere uçurun!" .

"Dikkat, dikkat et!" diye vırakladı Kuşlardan biri "Kalede kötü şeyler oluyor."

Kuşlar kayalığın etrafında büyük bir daire çizerek, onu kalenin üzerine, Mek saçma-tüfeklerinin erişemeyeceği bir yere çıkardılar. Biraz önce çalışmaya başlayan topların yanında otuz kadar erkek ve kadın duruyordu Büyük Binaların, Kubbeli Bina'nın ve Saray'ın arasında topların taşınamayacağı her yerde Mek kaynıyordu. Plaza cesetlerle doluydu: Baylar, bayanlar ve çocukları -Hagedorn Kalesi'nde kalmayı tercih edenlerin neredeyse hepsi.

Bir topun arkasında O. Z. Garr duruyordu. Xanten'i fark ettiğinde histerik bir öfkeyle haykırdı, topu ona çevirdi ve ateş etti. Kuşlar çığlıklar atarak yana kaçmaya çalıştılar, ama atış ikisini parçaladı. Kuşlar, araba, Xanten birbirlerine dolaşarak düştü. Bir mucize kabilinden hayatta kalan dört kuş dengelerini tekrar buldular ve yerden otuz metre yüksekte çılgınca acı veren bir güçle düşüşü yavaşlattılar, düzeldiler, bir an havada asılı kaldılar ve sonunda yere indiler. Xanten sendeleyerek arapsaçı gibi karışmış iplerden kurtuldu. İnsanlar koşarak yanına geldi.

"Bir şeyin var mı?" diye haykırdı Claghorn.

"Bir şeyim yok. Ama çok korktum." Xanten derin bir nefes aldı ve kayalığın bir çıkıntısına oturdu.

"Yukarıda ne oluyor?" diye Claghorn sordu.

"Hepsi ölmüş," dedi Xanten, "birkaç tanesi hariç, hepsi. Garr çıldırmış. Bana ateş etti."

"Bakın! Mekler surlarda!" diye bağırdı A. L. Morgan.

"Bakın!" diye bağırdı bir başkası. "İnsanlar! Atlıyorlar! Hayır, hayır, atılıyorlar."

Bazıları insandı, bazıları da düşerken yanlarında bazı Mekleri de çekiyorlardı; hepsi korkunç bir yavaşlıkla düşüp öldüler. Düşmeler durdu. Hagedorn Kalesi artık Meklerin elindeydi.

Xanten kendisine hem çok tanıdık, hem de çok yabancı gelen bu silueti bir kez daha inceledi.

"Dayanamazlar. Sadece güneş kolektörlerini yok etmemiz yeter, o zaman kendilerine şurup yapamazlar."

"Öyleyse hemen harekete geçelim," dedi Claghorn. "Meklerin akılları başlarına gelip Kuşları toplarla vurmayı düşünmeden."

Emir vermek için gitti ve her biri insan kafası büyüklüğünde kayalar taşıyan kırk Kuş yükselip, kalenin etrafında bir daire çizdiler. Biraz sonra da geri dönüp güneş kolektörlerinin yok edildiğini rapor ettiler.

Xanten, "Bütün yapacağımız, ani bir çıkış hareketine karşı tünel ağızlarını kapatmak. Sonrası sabır işi."

"Peki ahırlardaki Köylülere ve Feynlere ne olacak?" diye sordu Hagedorn yıkılmış bir sesle.

Xanten hafifçe kafasını salladı. "Daha önce Kefaretçi olmayanların da, artık Kefaretçi olmaları lazım." Claghorn homurdandı: "İki aydan daha fazla dayanamazlar."

Ama iki ay geçti, üç ay geçti ve dört ay geçti: En sonunda bir sabah büyük kapılar açıldı ve bitkin bir Mek tökezleyerek ilerledi. "İnsanlar: biz açlıktan ölüyoruz," dedi. "Hazinelerinizi koruduk. Hayatlarımızı bağışlayın, yoksa ölmeden önce her şeyi yok edeceğiz."

Claghorn cevapladı: "Bizim şartlarımız da şöyle: Hayatlarınızı bağışlayacağız. Siz kaleyi temizleyecek, cesetleri kaldırıp gömeceksiniz. Uzay gemilerini tamir edecek ve onlar hakkında bildiğiniz her şeyi bize öğreteceksiniz. Sonra sizi Etamin Dokuz'a yollayacağız."

2

Beş yıl sonra, Xanten ve Glys Meadowsweet iki çocuklarıyla birlikte, Sande Nehri yakınındaki evlerinden kuzeye doğru bir yolculuk yapmaya niyetlendiler. O civara uğramışken, artık sadece iki-üç düzine insanın yaşadığı Hagedorn Kalesi'ni de ziyaret fırsatı buldular. Hagedorn da hâlâ orada yaşıyordu.

Hagedorn yaşlanmıştı, ya da Xanten'e öyle göründü. Saçları beyazdı; bir zamanlar candan ve geniş olan yüzü incelmiş, nerdeyse solmuştu. Xanten onun ruh halinin ne olduğunu pek anlayamadı...

Devasa kayalık ve kaleyi arkalarına alarak, bir kestane ağacının gölgesinde durdular. "Artık burası büyük bir müze," dedi Hagedorn. "Ben müze müdürüyüm ve bu, benden sonraki bütün Hagedornların da işi olacak; çünkü burada korunup saklanacak, değeri hesaplanamaz bir hazine var. Kaleye daha şimdiden bir eskilik havası çöktü. Binalar hayaletlerle yaşıyor. Onları sık sık görüyorum, özellikle de şölen akşamlarında... Ah Xanten, ne güzel zamanlardı değil mi?"

"Doğrusu, evet," dedi Xanten. İki çocuğunun başlarını okşadı. "Ama gene de o günlere dönmeyi istemiyorum. Artık, kendi dünyamızda insanız, daha önce hiç olmadığımız kadar."

Hagedorn üzüntüyle başını salladı. Sanki eline ilk defa bakma fırsatı geçmiş gibi yukardaki muazzam yapıya baktı. "Geleceğin insanları Hagedorn Kalesi hakkında ne düşünecekler? Hazineleri, kitapları, pelerinleri hakkında?"

"Gelecekler ve şaşırıp hayran kalacaklar," dedi Xanten. "Bugün benim hissettiklerime çok benzer şeyler hissedecekler."

"Orada hayran kalacak çok şey var. İçeri gelmek ister misiniz, Xanten? Hâlâ sıra sıra asil esans şişelerimiz var."

"Teşekkür ederim, ama istemem," dedi Xanten. "Eski hatıraları uyandırmak istemiyorum. Biz yolumuza gideceğiz; hemen."

Hagedorn üzüntüyle kafasını salladı. "Çok iyi anlıyorum. Bugünlerde ben bile sık sık hayallere dalıyorum. İyi o zaman, güle güle, keyifle evinize dönünüz."

"Öyle yapacağız, Hagedorn. Teşekkürler ve Allahaısmarladık!"

S O N