GÖKLERİ SÜSLEYEN KARTAL

WILBUR SMITH

Kitabın Orijinal Adı

EAGLE IN THE SKY

Yayın Hakları (c)

WILBUR SMITH ONK AJANSI

ALTIN KİTAPLAR YAYINEVİ

Türkçe: ENVER GÜNSEL

Kapak: YÜKSEL ÇETİN

Yazarın Yayın evimizde Yayınlanan öteki Kitapları

BENCİL (tükendi)

DENİZ KADAR AÇ (tükendi)

ŞEYTAN ÇIĞLIĞI (tükendi)

MELEKLERİN GAZABI (tükendi)

BİR AVUÇ KUM (tükendi)

MACERACILAR

LANETLİLER KÖRFEZİ

FIRTINA

VAHŞİ ADALET

BİR SERÇE DÜŞTÜ

Hottentots Holland dağlarında kar vardı ve tepelerden esen rüzgâr, kayıp bir hayvan gibi inliyordu. Uçuş öğretmeni, sırtında bir uçuş ceketi, elleri muflonlu pantolon ceplerinde, küçük bürosunun kapısına dayanmış düşünüyordu"

Bir süre sonra, bir şoförün sürdüğü siyah Cadillac'ın hangarlar arasından çıkıp, bulunduğu yere doğru geldiğini görünce, yüzünü buruşturup, kaşlarını çattı. Nedense, Barney Venter zenginlerden pek hoşlanmaz ve onları kıskanırdı.

Cadillac yavaşça geldi ve hangar yanındaki ziyaretçi park yerlerinden birine park etti. Araba durur durmaz, arka kapı açılarak bir erkek çocuğu aceleyle yere atlamış ve şoföre bir şeyler söyledikten sonra koşar adım Barney'e doğru gelmişti.

Delikanlının o yaşta bir genç için oldukça garip bir yürüyüş tarzı vardı, büyük ayakları birbirine dolanmadan dimdik, büyük insanlar gibi kendini kontrol ederek ilerliyordu. Barney zengin çocuğunun kendisine doğru ilerleyişini görünce, birden kıskançlığının yok olduğunu hissetti.

Aslında şımarık zengin çocuklarından nefret ederdi, fakat zamanının çoğunu da hoşlanmasa bile onlarla birlikte geçirmek zorundaydı. Çünkü ancak çok zenginler, çocuklarına uçuş eğitimi aldırabilirlerdi.

Buna tahammül etmek zorundaydı, çünkü iki yıl önce kırk beş yaşındayken, havayolu pilotlarının periyodik sağlık muayenelerinde sağlığının kaptan pilotluk için yeterli olmadığını söylemişler ve onu emekli etmişlerdi. Artık, ne bulursa onunla uçacak, gerektiğinde uçuş öğretmenliği yapacak, gerektiğinde de lisansı bile olmayan kaçak firmalar için belirli belirsiz uçuşlar yapmak zorunda kalabilecekti.

Bunları düşününce, birden canı sıkıldı ve karşısında duran gencin yüzüne bakıp, «Bay Morgan’sınız, değil mi?» diye homurdandı.

Delikanlı, «Evet, efendim, fakat bana David diyebilirsiniz,» diyerek gülümsemiş ve ona elini uzatmıştı. Barney kendisine uzatılan eli sıktı ve aynı anda, keşke bunu yapmasaydım, diye düşündü. Gencin eli, kuru ve narindi, fakat el sıkışında bir enerji vardı ve gücünü açıkça gösteriyordu.

Barney alaycı bir ses tonuyla, «Teşekkürler, David,» diye karşılık verdi. «Ama sen yine de bana 'Efendim' diye hitap et, olur mu?» Delikanlının on dört yaşında olduğunu biliyordu ve o yaşta bile Barney'nin bir yetmiş boyuna hemen hemen yetişmiş gibiydi. Onun güldüğünü gören Barney, birden genç adamın ne kadar yakışıklı olduğunun farkına vardı. Yüzünün tüm hatları, sanki usta bir heykeltıraş tarafından özenle çizilmiş ve yontulmuştu. Bir insanın saçları nasıl bu kadar kıvırcık ve simsiyah, teni saten gibi pürüzsüz ve bronz rengi olabilirdi? Delikanlının gözlerinde garip bir derinlik ve ateş vardı.

Barney bunları düşünürken, genç David'in yüzüne öylesine dalmıştı ki, birden yanlış anlaşılabileceğinden korkup hemen gözlerini yana çevirdi.

Birden, «Haydi, gidelim,» diyerek onu, duvarlarında çıplak kadın resimli takvimler, çeşitli uçak resimleri ve elyazısı ile yazılmış notların bulunduğu bürosuna götürdü. Bu notlardan birinde, kredi istenmemesi rica ediliyordu.

Çeşitli renklere boyanmış değişik tip uçakların bulunduğu hangardan geçip, geniş kapılardan parlak bir kış güneşinin ısıttığı aprona çıkarlarken David'in yüzüne baktı ve «Uçma konusunda neler biliyorsun, bakalım?» diye sordu.

«Hiçbir şey, efendim.» Bu yanıt hoşuna gitmişti, birden rahatladığını hissederek gülümsedi.

«Ama öğrenmek istiyorsun, öyle mi?»

«Oh, evet efendim, çok istiyorum.» Delikanlının yanıtından, uçmayı gerçekten de çok istediği hemen belli oluyordu. Barney tekrar onun yüzüne baktı; çocuğun gözleri öylesine koyu renkliydi ki, siyah gibi görünüyor, ancak dikkat edildiğinde, güneş ışığında koyu indigo mavisine dönüşüyorlardı.

«Pekâlâ, öyleyse hemen başlayalım.» Kullanacakları uçak, beton apron üzerindeki park yerinde onları bekliyordu.

Barney, David peşinde olduğu halde, uçağın çevresinde dönüp dış kontrolleri yaparken, «Bu bir Cessna 150 tipi, üstten kanatlı uçak,» diye açıklama yaptı. Ama kontrol yüzeyleri, kanat yüklemesi ve uçuş prensipleri konusunda yeni öğrencisine bir şeyler söylerken, David'in, hiç beklemediği şekilde, pek çok şey bildiğini görüp şaşırmıştı. Delikanlının bazı sorulara verdiği yanıtlar tam anlamı ile doğruydu.

Uçuş hocası, «Demek bunları okudun, öyle mi?» diyerek gülümsedi.

David de güldü ve «Evet, efendim,» dedi. Dişleri yeterinden fazla beyaz ve düzgündü, gülüşü ise gerçekten çok etkileyiciydi. Barney elinde olmadan bu çocuktan hoşlanmaya başlıyordu.

«Pekâlâ, haydi kokpite atla bakalım.» Daracık kokpitte, omuz omuza yan yana oturdular ve sonra Barney ona aletleri ve kontrolleri gösterip anlatarak motor çalıştırmaya geçti.

«Ana şalter açık,» diyerek kırmızı küçük kapağı açtı. «Tamam, şimdi şu şalteri çevir, aynen bir arabada olduğu gibi.» David hafifçe eğildi ve söyleneni yaptı. Pervane yavaşça dönmeye başlamış, motor önce homurdanarak ateş almış, sonra da muntazam bir şekilde çalışmaya başlamıştı. Apronda ilerlerken, David ayaklarını dümen pedallarına koyup alışmaya çalıştı. Pist başında durup son kontrolleri yaptılar ve telsizle kalkış izni istediler.

«Tamam, şimdi pist sonunda kendine bir nokta seç. Ona doğru gideceğiz, gaz kolunu yavaşça açmaya başla.» Uçak, yavaş yavaş hareketlenmiş ve sonra, hızla pist üzerinde ilerlemeye başlamıştı.

«Kalkış hızı tamam, şimdi lövyeyi yavaşça kendine çek.» Tekerlekler yerden kesildi ve hafifçe tırmanışa geçtiler.

Barney, «Rahat ol,» dedi. «Kontrolleri asla sıkma, hafif tut. Onu tam bir, şey...» Barney birden sustu. Ona, uçağın bir kadına benzediğini söylemek üzereydi ki, bunun yakışık almayacağını düşündü ve «Uçağa, bir at gibi davranmalısın,» dedi, «Onu çok hafif kullanman gerek.» David bunu duyunca, hemen lövyeyi tutan elini gevşetti ve kontrolleri hafifletti. Barney de kontrollerin gevşediğini hissetmişti.

«Tamam, işte böyle olacak, David.» Başını çevirip delikanlıya baktı ve birden umutsuzluğa kapılır gibi oldu. Başlangıçta, bu çocuğun, kendisi gibi doğuştan bir uçucu olacağını sanmıştı, peki yanılmış olabilir miydi? Şu anda çocuğun yüzünde gördüğü ifade korku muydu acaba?

Delikanlının dudakları ve burnu bembeyaz olmuştu ve koyu mavi gözlerinde garip gölgeler oynaşıyordu.

Onu bu korkudan kurtarmak, kendine getirmek için, «Sol kanadı kaldır,» dedi. Kanat, yavaşça yukarıya kalktı ve fazla kumandaya gerek kalmadan istenen yerde kaldı.

«Şimdi düz uçuşa geç.» Bunu söylerken, ellerini kontrollerden çekmiş ve kumandaları delikanlıya bırakmıştı. Uçağın burnu biraz aşağıya, ufuk hattına kadar düştü ve orada kaldı.

«Gaz kolunu hafif geriye al.» David'in sağ eli, hiç tereddüt etmeden gaz kolunu kavradı. Barney tekrar ona baktı. David'in yüzündeki ifade hiç değişmemişti, fakat birden, bu ifadenin korku değil, insanı adeta kendinden geçiren bir zevk ifadesi olduğunu anladı.

«Bu çocuk doğuştan pilot,» diye mırıldandı. Artık endişeli değildi.

Kontrolleri tamamen ona bıraktı. Mükemmel bir fletner ayarı ile düz uçuşu sürdürdüğünü görünce, otuz yıl öncesini düşündü. Kendisi de o zamanlar, David gibi bir uçuş hastasıydı ve ilk uçuşlarını eski bir Tiger Moth'la yapmıştı.

Bir süre, dağların yüksek, sarp tepelerini yalayarak, güneşte parıldayan karları izleyerek ve buralardan aşağıya doğru esen vahşi rüzgârları arkalarına alarak uçtular.

«Rüzgâr, denize benzer, David. Yüksek yerlerde o da anaforlar yapar, buna dikkat etmelisin.» David onu dinleyip başını salladı, ama gözleri ileriye bakıyordu ve uçuşun her saniyesini zevkle izlediği belliydi.

Bir süre sonra kuzeye döndüler ve kıraç, pembe toprakların üzerinde uçtular. Bazı yerlerde buğday tarlaları ve hasat edilmiş altın rengi buğday tepecikleri görülüyordu.

Barney, «Şimdi keskin bir dönüş deneyelim, David,» dedi, «Dönüşte lövye ve dümen pedallarını birlikte kullanmalısın.» Uçağın kanadı birden yattı ve keskin dönüşe girdiler. David dönüşte olan uçağın burnunu büyük bir ustalıkla ufuk çizgisinde tutuyor, hiç irtifa kaybetmiyordu.

Şimdi önlerinde, uçsuz bucaksız deniz ve kıyılarında kırılan beyaz köpüklü dalgalarla geniş kumsallar uzanıyordu. Atlantik, soğuk yeşil renkteydi ve rüzgârla dalgalanıp duruyordu.

Güneye döndüler ve kıyıyı izleyerek, plajlarda, başlarını kaldırıp onlara bakan insanların üzerlerinden uçtular. Daha güneye, uçtukları yönden şekli pek belli olmayan yassı dağlara doğru gittiler. Limanda çok gemi vardı ve kış güneşi, beyaz büyük binaların camlarından aksediyordu.

Bir süre sonra, mükemmel bir dönüş daha yaptılar. Barney ellerini kontrollerden çekip kucağına koymuş, ayaklarını da dümen pedallarından indirmişti. Tygerberg üzerinden meydana doğru uçtular.

Piste yaklaştıkları zaman Barney, «Tamam, şimdi kontrolleri iniş için ben alıyorum,» dedi ve son yaklaşmayı yapıp uçağın tekerlekleri yere değdikten sonra hangarlara doğru ilerlemeye başladı. Park yerine gelip durduklarında, karışım kontrolünü fakire aldı ve motorun kendi kendine durmasını bekledi.

Kokpitte bir süre yan yana, hiç konuşmadan oturdular. Her ikisi de, önemli şeyler olduğunun ve bunu paylaştıklarının farkındaydılar.

Nihayet Barney, «Tamam mı?» diye sordu.

David başını sallayıp, «Tamam, efendim,» dedi ve her ikisi de emniyet kemerlerini çözüp kokpitten çıktılar ve apronun betonu üzerine atladılar.

Hangardan geçip büroya gidene kadar yine hiç konuşmamışlardı.

Büronun kapısında durdular.

Barney, «Gelecek çarşamba, iyi mi?» diye sordu.

«Çok iyi, efendim.» David, bunu söyledikten sonra kendini bekleyen Cadillac'a doğru yürüdü. Ne var ki, henüz birkaç adım atmıştı ki, birden durup döndü ve gülümsedi.

Utangaç bir tavırla, «Hayatımda en hoşuma giden şey oldu bu uçuş, efendim,» dedi, «Size çok teşekkür ederim.» Sonra hızla döndü ve Barney'nin şaşkın bakışları altında arabaya doğru yürüdü.

Cadillac, motorunu çalıştırıp hareket etti ve bir süre sonra meydandaki son binaların arkasında kayboldu. Barney başını sallayıp güldü ve ofisine girdi. Kendini eski, döner koltuğa attı ve ayaklarını masanın üzerine uzattı. Cebinden yamulmuş bir paket çıkarıp eğilmiş bir sigara çekti ve düzeltip yaktı.

«Demek çok hoşuna gitti çocuğun,» diye mırıldandı. Sonra, elinde ki kibriti, arkada duran çöp sepetine fırlattı, ama tutturamadı ve kibrit dışarıya düştü.

Mitzi Morgan telefonun sesi ile uyandı ve uyku sersemi, elini uzatıp ahizeyi aldı.

«Alo?» «Mitzi, sen misin?» «Merhaba, baba, geliyor musun?» Birden uykusu dağılmıştı. Babası bugün uçakla gelecek ve yazlık evde olan aileye katılacaktı.

«Ne yazık ki gelemiyorum, yavrum. Burada yeni bazı işler çıktı, ancak gelecek hafta gelebileceğim herhalde.» «Aman, baba!» Mitzi üzüldüğünü sesiyle belirtmek ister gibiydi.

Babası, onun daha fazla konuşmasını engellemek için, «Davey nerede?» diye sordu.

«Seni aramasını söyleyeyim mi ona?»

«Hayır, beklerim, onunla şimdi konuşmak istiyorum, bebeğim.» Mitzi yataktan atlayıp aynanın önüne koştu ve parmaklarını saçlarına daldırıp kendine biraz çekidüzen verdi. Sarı saçları karmakarışıktı, yüzündeki çiller ise onu çirkinleştiriyor gibi geliyordu kendisine.

Kendi kendine, «Bir Pekin köpeğine benziyorsun, kızım,» diye konuştu. «Çilli, şişman, küçük bir Pekin köpeği.» Bunları söyledikten sonra, giyinmekten vazgeçti; David, onu bu kılıkta binlerce kez görmüştü zaten. Üzerine uzun bir gömlek geçirip koridora çıktı, o anda annesinin yalnız yattığı odanın önünden geçti ve evin diğer bölümüne doğru yürüdü.

Ev kumsala yakın bir tepenin yamacına inşa edilmişti, cam, çelik ve çam ağacından yapılmış harika bir binaydı ve önünde, deniz ve gökyüzünden oluşan olağanüstü bir manzara vardı. Sabahın ilk ışıkları, bu güzel binayı garip bir biçimde aydınlatıyordu.

Misafir salonu, bir önceki akşam verilen partinin izlerini taşıyordu, her yer bira artıkları, dolu kültablaları ve kılıflarından çıkarılıp bir yana atılmış bir sürü plakla doluydu. Partiye, komşu yazlık evlerden yaklaşık yirmi genç gelmiş ve çılgınca eğlenmişlerdi.

Mitzi bu dağınıklık ve pisliğin üzerinden zıplayıp hoplayarak geçti ve misafir odalarına çıkan dairesel merdivene yöneldi. David'in kapısına baktı, kilitli olmadığını görünce açtı ve girdi. Delikanlının yatağı hiç bozulmamıştı, ne var ki, gömleği ve pantolonu, bir sandalye üzerinde, dikkatsizce atılmışlar duruyorlardı. Ayakkabıları ise, yine bir köşede, biri ters, olarak durmaktaydı.

Genç kız başını sallayıp güldü ve balkona çıktı. Balkon, denizin gece sahile vurduğu çöplere dalan martıların hizasında, plaja bakıyordu. Uzun gömleğinin eteğini kaldırıp beline kadar çekti, sonra, balkon parmaklığına tırmandı ve yandaki odanın balkonuna geçti. Bir an durup düşündü, sonra perdeyi yana çekti ve Marion'un odasına daldı.

Marion en iyi arkadaşıydı. Mitzi bu arkadaşlığın, bazı menfaatler karşılığı sürdüğünün farkındaydı, fakat bunu ona belli etmiyordu. Marion onun sayesinde, güzel vücut ve yüzünün de çekiciliğini rahatça kullanabiliyor, sonu gelmeyen armağanlardan, partilerden, bedava tatillerden ve benzeri güzel şeylerden yararlanıyordu.

Şu anda Marion, altın sarısı ve yumuşak saçlarının bir kısmı David'in göğsüne dökülmüş halde uyurken ne kadar da güzeldi. Mitzi, dikkatini David'e çevirdi ve birden, kuzeninin bu görüntüsü, içinde bazı şeylerin kıpırdamasına neden oldu. Ona bakarken, göğüslerinde ve karnının altında garip bazı hisler uyanmıştı. David henüz on yedi yaşındaysa da gelişmiş bir erkeğin vücuduna sahipti.

Mitzi bir an, yaşamındaki en sevdiği erkeğin kuzeni olduğunu düşünmekten kendini alamadı. David, o kadar uzun boylu, o kadar yakışıklıydı ki, gözleri ile bir genç kızın kalbini kolayca çalabilirdi.

Yataktaki genç çift, gecenin sıcağında, üzerlerindeki örtüyü bir tarafa atmışlardı. David'in göğsünde siyah, kıvırcık kıllar çıkmıştı, kolları ve bacakları adaleliydi ve geniş omuzları ile harika bir görünüm oluşturuyordu.

Omzuna yavaşça dokunup, «David,» diye fısıldadı, «Uyan, David.»» Delikanlı, birden gözlerini açtı, irkildi ve hemen uyanıp ne durumda olduğunu farketti.

«Mitzi? Ne var, ne oluyor?» «Hemen pantolonunu giy bakalım, savaşçı. Babam telefonda.» David, «Aman Tanrım!» diyerek Marion'un başını yastığa bıraktı ve doğrulup oturdu. «Saat kaç?» «Epey geç oldu. Birini ziyarete gittiğin zaman çalar saatini de ayar lamalısın.» David yataktan aşağıya atlarken, Marion terslenir gibi bir şeyler mırıldandı ve örtüyü üzerine çekti.

«Telefon nerede?»

«Benim odamda, ama istersen senin odandaki paralelden de konuşabilirsin.» Odada, Mitzi, onun yatağının kenarına oturup dinlerken, delikanlı eline ahizeyi aldı ve uzun kordonu arkasında sürükleyerek konuşmaya başladı. Kalın halı üzerinde yürüyüp konuşurken rahat olmadığını belli ediyordu.

«Paul Amca, nasılsın?» Mitzi uzun gömleğinin cebini karıştırdı ve bir Gauloise paketi çıkardı.

Paketten aldığı sigarayı altın Dunhill çakmağı ile yakarken, David birden durup ona gülümsedi ve sigarayı onun dudaklarından alıp derin bir nefes çekti.

Mitzi, onun çıplaklığından doğan rahatsızlığını gizlemek için suratını astı ve kendisi için bir sigara daha çıkardı. Sonra, kendi kendine, onun hakkında neler düşündüğümü bilse herhalde ne yapacağını bilemezdi, diye düşündü.

David, konuşmasını bitirince, ahizeyi yerine koydu ve ona döndü.

«Baban gelmiyormuş.» «Biliyorum.»

«Ama Barney'yi. Lear jetle beni alması için gönderecekmiş. Yeni bir şeyler peşinde.» Mitzi başını sallayıp, «Belli zaten,» dedi ve babasının sesini taklit ederek konuştu. «Artık senin geleceğini konuşma zamanı geldi oğlum.

Bundan böyle, sorumluluklarını anlaman ve buna hazırlanman gerekiyor, öyle değil mi?» David bir kahkaha attı ve dolabının çekmecesini açıp koşu şortunu aradı.

«Herhalde ona artık her şeyi açıkça söylemem gerekiyor.»

«Evet, bunu yapman zorunlu artık.» David şortunu bacaklarına geçirmiş ve kapıya yönelmişti.

«Benim için dua et, hayatım.» Mitzi gülümsedi ve «Bunun için benim dualarımdan daha fazlasına ihtiyacın var senin,» dedi.

Suların yükselmesi ile plaj dümdüz olmuştu ve sabahın bu erken saatlerinde kum üzerinde hiçbir ayak izi görünmüyordu. David, dümdüz kumlar üzerinde uzun fulelerle koşusuna başladı, ayak izleri arkasında bir zincir gibi uzanıyordu.

Güneş yükselmiş ve denizi yumuşak pembe bir renge bürümüştü.

Outeniqua dağları ise yanar gibiydi. Fakat David, bunların hiçbirini görmüyor gibi durmadan koşuyordu. O anda, sadece, vasisi olan amcası ile yapacakları konuşmayı düşünüyordu.

Liseyi bitirmişti ve yaşamının krizli bir dönemini geçiriyordu, önünde gidilmesi gereken çeşitli yollar vardı. Seçtiği yolun, büyük bir muhalefetle karşılaşacağını biliyor ve kendisine kalan şu birkaç saate buna hazırlanmak istiyordu.

Kıyıya vurmuş ölü bir balığın üzerine dalmakta olan martılar, onun kendilerine doğru koştuğunu görünce çığlıklar atarak havalandılar ve bir süre havada uçuştuktan sonra tekrar dalışa geçtiler.

Lear jetin geldiğini, daha sesini duymadan önce gördü. Uçak, alçak irtifadan geliyordu ve güneşin ilk ışıkları üzerine vurmuştu. Sonra, birden iyice irtifa kaybetti ve büyük bir süratle, plajın kıyısını izleyerek David'e doğru gelmeye başladı.

David birden durdu ve uzun süreli koşusuna rağmen, rahat rahat nefes aldıktan sonra, iki elini başının üzerine kaldırıp onu selamladı.

Uçak tam başının üzerinden geçerken, Barney'nin gülen yüzünü ve onu selamlayan elini rahatça görebilmişti.

Lear birden yatarak denize döndü, kanatlardan biri neredeyse dalgalara değecekti. Sonra tekrar ona doğru uçtu. David, uçağın tekrar irtifa kaybederek, yerden birkaç metre irtifada kendisine doğru geldiğini görünce birden ne yapacağını şaşırdı.

Uçak, korkunç bir süratle üzerine doğru geliyordu. Ve irtifa çok düşüktü. David ayakta, uçağa karşı daha fazla duramayacağını anladı ve kendini birden kumların üzerine yüzükoyun atıverdi. Jet motorun egzozu onu adeta yaladı ve uçak, birden burnunu kaldırıp irtifa aldı ve meydana yöneldi.

David, nemli kumların üzerinden kalkıp, göğsüne yapışan kumlan temizlerken, Barney'nin, bu alçak uçuş oyunundan zevklenip gülüşünü düşündü ve «Orospu çocuğu!» diye söylendi.

Lear jet uçağının ikinci pilot koltuğunda oturan Barney, kaman pilot yerinde oturmuş, uçağı mükemmel yöneten David'e baktı ve kendi kendine, onu iyi bir pilot yaptım, diye düşündü.

Barney, Morgan firması için çalışmaya başladığından bu yana oldukça kilo almış ve göbeklenmişti. Şişmiş yanakları ve aşağıya sarkmış büyük ağzı ile yüzü adeta bir kurbağaya benzemiş, saçları da oldukça dökülmüştü.

David'e bakarken, onu ne kadar sevdiğini düşündü. Morgan grubunun şef pilotu olarak üç yıldır çalışıyordu ve bunu da kime borçlu olduğunu iyi biliyordu. Artık, prestiji ve güvencesi olan bir adamdı. Lüks uçaklarda pek çok zengin işadamını uçurmuştu ve emekliliği gelince de oldukça iyi para alacağını biliyordu.

Alçak irtifalarda yapılan uzun süreli uçuşlarda dikkatin hiçbir zaman, bir saniye bile dağılmaması gerekiyordu ve David'in de böyle bir şey yapmazdı. O usta bir pilottu ve kumandalardan başka bir şey düşünmüyordu.

Altlarında, Afrika'nın uzun, altın renkli plajları, kıyı kayalıkları ve yazlık villaları ile balıkçı köyleri uzanıyordu. Lear kıyının girinti çıkıntılarını izleyerek uçmaktaydı. Çünkü bu tür bir alçak uçuşun zevkini iyice çıkarabilmek için direkt uçuş rotasına boş vermişlerdi.

Önlerinde yine uçsuz bucaksız bir plaj uzanıyordu, ama biraz daha alçalınca, burasının pek de boş olmadığını gördüler.

Plajda iki genç kadın denizden yeni çıkmışlar, korku içinde, bikini ve havlularını bıraktıkları noktaya doğru koşmaya başlamışlardı. Kalçaları, tenlerinin diğer bölümleriyle tezat oluştururcasına bembeyazdı ve bir yandan koşarken, bir yandan da gülüyorlardı.

Onların üzerinden korkunç bir sürat ve gürültü ile geçip tekrar güneye dönerken Barney, «Demek senden kaçan kızlar da varmış ha, David?» diyerek güldü.

Cape Agulhas'ta denizden içeriye dönüp dağları aşmak üzere yükseldiler.

Bir süre sonra, David gaz kollarını hafifçe geriye çekti ve uçak, dağların diğer yamacından, kente doğru irtifa kaybedip alçalmaya başladı.

Hangara doğru yan yana yürürlerken, Barney şimdi kendisinden on beş santim daha uzun olan David'e baktı ve «Seni korkutmasına sakın izin verme, aslanım,» dedi. «Sen kararını verdin bir kere, ondan sakın vazgeçmeye kalkma.» David yeşil renkli, İngiliz M.G. yarış arabasına atladı ve bir süre gittikten sonra, De Waal Drive'ı aşıp, dağların yamacında, güç ve zenginliğin simgesi olan diğer büyük binaların arasında duran Morgan binasına baktı.

Bina, uzaktan mükemmel ve olağanüstü güzellikte görünüyordu, fakat David, bir uçağın kanatları gibi mükemmel çalışan bu binanın, aslında bir hapishane ve kale olduğunu biliyordu.

Bir süre otoyolda gittikten sonra, bir sapakta yoldan çıkıp Morgan firmasına giden yola saptı ve birkaç dakika sonra da, binanın altında bulunan özel garaja girdi.

Üst katta bulunan yöneticiler bölümüne girdiğinde, güzellikleri ile olduğu kadar, daktilo ve bilgisayar yetenekleri de dikkate alınarak seçilmiş olan sekreterler, sıra sıra masalarında oturmuş çalışıyorlardı. Onların aralarından geçerek hepsini tek tek selamlarken, sekreterlerin yüzlerinde de mutlu tebessümler oluşmaktaydı. Morgan binasında herkes ona gerektiği gibi davranıyordu doğrusu, ne de olsa, imparatorluğun varisiydi David.

Kendi bürosunda oturmakta olan yönetim sekreteri Martha Goodrich, başını yazı makinesinden kaldırıp ona baktı; diğerleri gibi gülümsemiyordu ve yüzünde ciddi bir ifade vardı.

«Günaydın, Bay David, amcanız sizi bekliyor, ama şöyle ciddi bir iş kıyafeti giyebilirdiniz.» «Çok iyi görünüyorsun, Martha. Bayağı kilo verdin ve saçını da bu şekilde çok seviyorum.» Bu sözler, yine her zamanki etkisini göstermiş ve kadının yüz ifadesi yumuşayıvermişti.

Ne var ki, kadın yine de, «Bana iltifat etmekle bir şey kazanamazsınız,» dedi. «Ben, size hayran olan o kadınlardan biri değilim.» Paul Morgan kente kuşbakışı bakan büyük pencerenin önünde duruyordu, fakat onun geldiğini duyunca hemen döndü ve gülümsedi.

«Merhaba, Paul Amca, özür dilerim, üzerimi değişemedim. Seni bekletmemek için hemen geldim.» «İyi yaptın, David.» Paul Morgan gözlerini onun önü göbeğine kadar açık çiçekli gömleği, metal tokalı geniş kemeri, beyaz pantolonu ve açık sandalları üzerinde gezdirdi. Tüm bunlar, delikanlının üzerinde çok güzel görünüyordu, bunu kabul etmesi gerekiyordu. Bu çocuk ne giyse kendine yakıştırıyordu doğrusu.

«Seni gördüğüme sevindim,» diyen Paul elini, koyu renkli, iyi bir terzi elinden çıktığı belli olan takım giysisinin yakasında gezdirdi. «Gel, otur şöyle bakalım. Şuraya, şöminenin yanına oturabilirsin.» David'in ayakta durmasıyla boyunun daha da kısaldığı hissine kapılıyordu. Paul kısa boylu, geniş omuzlu ve tıknazdı, kalın bir boynu ve kareye yakın geniş bir yüzü vardı. Basık burnu ve kızınınkine benzeyen sert saçları ile hiç de yakışıklı sayılmazdı.

Tüm Morgan'lar bu tipte insanlardı ve David onlara hiç benzememişti.

Bu yakışıklılığını hiç kuşkusuz anne tarafından almış olacaktı. Bu simsiyah saçlar, parıltılı gözler ve huylar oradan gelmişti.

«Evet, David, her şeyden önce seni, okul durumun ve imtihanlarını verdiğin için kutlamak isterim,» diyen Paul, içinden de, aynı zamanda da rahatladım, diye ilave etti. David Morgan'ın okul yılları hiç de kolay geçmemişti. Çok zeki ve çalışkan olmasına karşın, çeşitli serserilikler yapmış ve ancak Morgan ismi ve parası sayesinde kurtulabilmişti. Örneğin, spor hocasının genç kansı ile olan macerası her şeyi berbat etmişti.

Paul bu işin içyüzünü hiçbir zaman öğrenememiş, ama yeğenini, ancak okul kilisesine yeni bir org alıp, genç hocayı da yabancı bir ülkenin bir üniversitesine burslu olarak göndermekle kurtarabilmişti. Bu olaydan kısa bir süre sonra, David matematik dalında Wessels ödülünü kazanmış ve kendisini affettirmişti. Gelgelelim daha sonra, kaldığı evin sahibine ait olan bir spor arabayı, sahibinin haberi olmadan almış ve 120 km süratle bir duvara çarpmıştı. David, bu kazadan sadece birkaç sıyrıkla kurtuldu. Paul Morgan, araba sahibinin davacı olmaması için oldukça uğraştı. Adama parçalanmış arabasından çok daha pahalı bir araba aldı ve şirket, yıkılan duvarı tamir ettirdi.

David'in hırçın bir genç olduğunu biliyordu, fakat onu yola getireceğinden de emindi Paul. Bu genç, kendisinden sonra yönetimi almak için gereken her şeye sahipti. David, her zaman sinirlerine ve kendine güvenirdi, maceracı bir ruha, parlak bir zekâya sahipti. Tabii hepsinden önemlisi, cesur ve atılgandı ve rakiplerinden hiç korkmazdı.

David, amcasının tebriğini asık bir suratla kabul edip, «Teşekkür ederim, Paul Amca,» dedi. Bir süre ikisi de konuşmadılar, birbirlerini kontrol eder gibiydiler. Birbirlerinin yanında hiçbir zaman rahat olmamışlardı zaten; pek çok konuda birbirlerinden çok farklı, yine pek çok konuda da birbirlerinin benzeriydiler. Fakat her zaman bir çıkar çatışması sözkonusuydu onlar için.

Paul Morgan birkaç adım atıp büyük pencerenin önüne geldi ve ona döndü. Böylece, gün ışığı, şimdi onu arkasından aydınlatıyordu.

Bu onun, karşısındakini dezavantajlı duruma sokmak için yaptığı eski bir oyundu.

«Senden zaten daha azını bekleyemezdik,» diyen Paul güldü.

David de ona gülümseyerek baktı; amcasının neler düşündüğünü merak ediyordu doğrusu.

«Artık geleceğini düşünme zamanı geldi.» David sessizdi.

Paul Morgan, «Önünde pek çok seçenek var,» diye konuşmaya başladı. «Ama ben, bir Amerikan üniversitesinde iş yönetimi ve hukuk eğitimi yapmanı isterim. Senin de bunu isteyeceğini düşündüğüm için, nüfuzumu kullandım ve seni, benim eski okuluma yazdırıp...» David hafif bir sesle, «Paul Amca, ben uçmak istiyorum,» diye onun sözünü kesince, Paul Morgan birden sustu. Yüzündeki ifadede çok az bir değişiklik olmuştu.

«Biz burada bir kariyer tartışması yapıyoruz, oğlum. Boş zamanlarında, eğlenmek için ne istersen yapabilirsin tabii.» «Hayır, efendim, ben yaşamımı uçarak sürdürmek istiyorum.» «Senin yaşamın burada, Morgan grubunda, David. Bu konuda istediğini yapamazsın, seçme hakkın yok.» «Seninle aynı fikirde değilim, amca.» Paul Morgan pencerenin önünden ayrıldı ve şöminenin yanına geldi.

Şömine rafındaki kutudan bir puro aldı ve onu yakmak için hazırlarken, David'in yüzüne bakmadan, yumuşak bir sesle konuştu.

«Baban romantik bir erkekti, David. Çöllerde tank kullanıp istediğini yaptı. Sen de bu romantizmi ondan almış olmalısın.» Birkaç adım atıp David'in yanına geldi.

«Teklifin nedir, söyle bana?»

«Ben, Hava Kuvvetlerine katıldım, efendim.»

«Nee? Katıldın mı? Yani anlaşma mı imzaladın?»

«Evet, amca.»

«Süresi ne?»

«Beş yıl. Kısa hizmet kontratı.»

Paul Morgan, «Beş yıl, ha?» diye fısıldadı, «Şey, David, ne diyeceğimi bilemiyorum. Morgan ailesinin son erkeği olduğunu biliyorsun, değil mi? Benim oğlum yok ve bu koca firmayı bir yabancının ellerine bırakmak da istemiyorum. Baban olsaydı ne derdi acaba?»

«Babamı karıştırma, Paul Amca.»

«Hayır, onu karıştırmıyorum, fakat bizi aldatıyorsun. Yüklü bir Morgan hissesine sahipsin, başka hisselerin de var, ama bunlar, sorumluluklarını ve görevini...» David içinden, artık bıraksa yakamı, diye düşündü. Bana bunu zorla yaptırmaya kalksa da ona gereken yanıtı versem. Ama karşısındakinin ikna yeteneği güçlü bir işadamı olduğunu biliyordu. Bu adam, yaşamı boyunca insanları ve parayı istediği gibi kullanmıştı ve on yedi yaşındaki bir genç onun için çocuk oyuncağıydı.

«Bak, David, sen doğuştan bu iş için yetiştirildin. Başka şey düşünmek, korkaklık ve bencillik olur doğrusu. Morgan grubu çok büyüdü, onu yönetmek, getirilerinden yararlanmak çok zevkli bir şeydir. Hava Kuvvetleri ile anlaşmanı hemen iptal ettirebiliriz. Bir telefon etmem yeterli olacaktır bunun için...» David onun daha fazla konuşmasını önlemek için, «Paul Amca,» diye bağırdı. «Babam da istediğini yapmıştı, o da orduya katıldı, değil mi?» «Evet, David, ama o zamanlar her şey farklıydı. Birimizin gitmesi gerekiyordu ve genç olduğu için de o gitti. Zaten başka nedenler de vardı. Annen...» Bir an durup düşündü, sonra, «Her şey düzelince geri geldi ve buradaki yerini aldı,» diye devam etti. «Onu çok özlüyoruz, David. Onun bıraktığı boşluğu hiç kimse dolduramadı. Her zaman senin, onun yerini alacağını düşündüm.» David başını iki yana salladı ve «Ama ben istemiyorum,» dedi. «Yaşamımı burada harcamak istemiyorum.» Elini, çevredeki camlı bürolara ve beton duvarlara doğru salladı. «Her gün burada oturup yüzlerce kâğıtla uğraşmak istemiyorum.» «Yanılıyorsun, David. Bu işler insana heyecan ve zevk verir, sadece kâğıtlarla uğraşmak değil ki bu...» David tekrar sesini yükseltip, «Paul Amca,» dedi. «Midesini bir sürü şeyle doldurup hâlâ doymayan, sürekli yemek isteyen insana ne dersin?» «Haydi, canım, David.» Paul Morgan'ın sesinde ilk kez öfke izleri seziliyordu. Adam, soruyu duymazdan gelmek istedi.

Ama David ısrar ediyordu. «Söyle, ne dersin?» Paul Morgan kaçamayacağını anlamış olacak ki, «Herhalde obur,» diye yanıt verdi.

«Peki, milyonları olan, fakat bunlarla yetinmeyip başka milyonlar yapmak için didinene ne dersin?» Paul Morgan, ne diyeceğini bilemiyormuş gibi durdu. Vesayetindeki bu delikanlıya uzun süre, sesini çıkarmadan baktı. Sonra, «Küstahlık yaptığının farkında mısın acaba?» diye sordu.

«Hayır, efendim. Sözlerim yanlış anlaşıldı galiba. Obur olan sen değilsin, ama ben olabilirim.» Paul Morgan döndü ve masasına gitti. Uzun arkalıklı deri koltuğuna oturdu ve hâlâ elinde tuttuğu puroyu yaktı. Yine bir süre sessiz kaldılar.

Sonra, Paul Morgan içini çekti ve onun yüzüne baktı.

«Herhalde sen de baban gibi mutlaka istediğini yapacaksın. Ama ben beş yıl nasıl bekleyeceğim? Boşuna geçecek bu zaman.» «Hiç de boşuna geçmeyecek, Paul Amca. Bu zaman süresince hem uçacak ve hem de havacılık mühendisliği eğitimi yapacağım.» «Ne yapalım, biz de böyle küçük şeylerle tatmin olmak durumundayız herhalde.» David onun yanına gitti ve koltuğun yanında durdu.

«Teşekkür ederim. Benim için çok önemli bu.» Paul Amca çaresizlik içinde, zoraki bir gülümseme ile onun yüzüne baktı ve «Pekâlâ, David, beş yıl,» dedi. «Ama bu beş yılsonunda seni istiyorum. Hiç olmazsa saçlarını da biraz keserler bu arada.» David Morgan solgun renklerde görünen dünyanın beş kilometre üzerinde, sessizlik içinde uçuyordu. Kaskının güneş vizörünü gözlerinin üzerine indirmiş, huşu içindeydi, uçuşun her saniyesinin zevkini çıkarmak için hiçbir şey düşünmüyordu. Beş yıl onun bir Mirage uçağındayken duyduğu zevki ve güç hissini hiç azaltmamıştı. Mirage önleme uçağında uçmayı hiçbir şeyle değişmezdi.

Güneş ışınları, uçağın metal gövde ve kanatları üzerinde parıldarken, çok aşağılarda parça bulutlar pamuk yığınları gibi görünüyor, rüzgârların önünde adeta bir koyun sürüsü gibi sürükleniyorlardı.

Bugün, diğerlerinden biraz farklıydı ve pek neşeli görünmüyordu.

Hava Kuvvetleri ile yaptığı kontrat bir gün sonra sona eriyordu. Paul Morgan yine ısrar ederse Morgan grubunun yeni bir elemanı, Bay David olarak işe başlamak zorunda kalacaktı.

Bu düşünceleri kafasından kovmak ister gibi başını salladı ve uçuşun son dakikalarından mümkün olduğu kadar zevk almak için çevresine bakındı. Ne var ki, birkaç dakika sonra sessizlik bozuldu ve telsizde bir ses duyuldu.

«Zulu Striker Bir, burası Atış Kontrol. Pozisyonunuzu rapor edin.» «Atış Kontrol, ben Zulu Striker Bir, atış sahasına elli mil mesafedeyim.» «Striker Bir, anlaşıldı, atış sahası açık. Sizin hedef markerleriniz sekiz ve on iki. Atışa gelebilirsiniz.» David uçağın kanadını yatırırken keskin dönüşle dalışa geçti ve büyük bir süratle irtifa kaybetmeye başladı. O sırada, avının üzerine dimdik dalan bir şahine benziyordu.

Bir süre sonra sağ elini uzatıp silah seçme paneline uzandı ve roket devresini kilitledi.

Mirage uçağı büyük bir süratle yere yaklaşırken, önündeki dümdüz arazi gözüne oyuncak gibi görünüyordu. Bu irtifada, yüksek sürat insanı adeta sarhoş ediyordu ve bir an sonra ilk markerin hızla kendisine yaklaştığını gördü.

Hedefleri artık önündeydi. David iyice alçaldı, mach göstergesi iyice yükselmiş, sürat süpersoniğe yaklaşmıştı. Tüm dikkatini hedefine vermiş bekliyordu. Atış noktasına geldiğinde, tetiğe bastı ve aynı zamanda lövyeye asılıp uçağın burnunu ufkun üzerine çıkardı. Birkaç saniye sonra korkunç bir süratle irtifa alıyordu. Roketin, hedefi bulduğuna emindi. Nişangâh kullanmasını çok iyi biliyordu ve şimdiye kadar çok az hedef kaçırmıştı.

Dalış irtifaına gelip ikinci atış için tekrar dalışa geçti. İkinci hedefini de tam ortadan vurmuştu. Roketin, kanat altından fırlayıp hedefe gidişi ona büyük zevk veriyordu. David, atışı tamamladıktan sonra lövyeye tekrar asılırken, bir yandan da gaz kolunu sonuna kadar açtı ve afterbumer'lerin çalışması ile birlikte uçak bir ok gibi gökyüzüne doğru fırladı.

David üzerine binen G'yi, giydiği özel G giysisi nedeni ile pek hissetmediğinden, «Harika bir şey bu!» diye söylenerek kendi kendine güldü.

Tırmanışa yeni başlamıştı ki, kontrolün sesini kulaklarında duydu.

«Hey, Striker Bir. Burası Atış Kontrol. Tam isabet, kutlarım. Seni kaybedeceğimize üzülüyoruz, Davey.» Görevin tamamlanması ile birlikte resmiyetin ortadan kaldırılması David'in hoşuna gidiyordu. O da arkadaşlarından ayrılacağı için üzgündü.

Parmağını lövye üzerindeki telsiz butonuna bastırdı ve kaskın içindeki mikrofona, «Striker Bir'den teşekkürler ve hoşçakalın.» dedi. «Tamam.» Uçağına bakan tüm makinistler onu apronda bekliyorlardı. Hepsi ile ayrı ayrı tokalaştı ve içindeki acıyı göstermemek için onlarla şakalaştı.

Sonra, birkaç uçağın sıra halinde park edildiği büyük hangara girdi ve içerdeki yağ ve yakıt kokularını içine çekti. Sivri burunlu önleme av uçakları, yerde bile süratin temsilcileri olduklarını belli ediyorlardı.

David uçaklardan birinin yanında durdu ve elini soğuk metal gövde üzerine koyup, yüksek kuyruk düzenindeki Uçan Kobra amblemine baktı. O sırada, yanına bir erin yaklaştığını farkedemeyecek kadar dalgındı.

Komutanın emireri, David'in yanına geldi ve «Affedersiniz, efendim,» dedi. «Komutan sizi görmek istiyor, hemen gelebilir misiniz acaba?»

Albay 'Rastus' Naude, üniformasına pek itina göstermeyen, biraz derbeder, madalyalarına bile aldırmayan, uzun boylu ve kupkuru bir adamdı. İngiltere Savaşında Hurricane'lerle, İtalya'da Mustang'larla, Filistin'de Spitfire ve Messerschmitt uçakları ile ve Kore'de de Sabre jetlerle uçmuş bir hava kurduydu. Oldukça yaşlanmış ve emekliliği hak etmiş olmasına karşın, ne o ayrılmak istiyor, ne de birisi çıkıp ona gitmesini söyleyebiliyordu. Zaten, o yaşında çeşitli görev uçuşlarında ve atışlarda genç pilotlardan çok daha iyi sonuçlar alıyordu.

David'in içeriye girdiğini görünce sırıttı ve «En sonunda senden kurtuluyoruz, ha, Morgan,» dedi.

«Hayır, efendim, ancak bana bir parti verirseniz giderim.» Rastus başını salladı. «Şu son beş yıldır senden çektiklerim yetmiyor gibi beni hâlâ uğraştırıyorsun, değil mi? Neyse, bana bir şişe viski borçlusun, otur şuraya bakalım.» Bunu söylerken David'e bir sandalye gösterdi ve «Bak David,» diye devam etti. «Sana bir şey söylemek istiyorum.» Delikanlıya ilk kez, ilk ismi ile hitap ediyordu. David, kaskını masanın üzerine bıraktı ve G uçuş giysisinin sıkıntısına rağmen, sandalyeye oturdu. Rastus özel siyah tütünü ile piposunu doldururken, ısrarla onun yüzüne bakıyordu. Bu genç adamda, Paul Morgan'ın da gördüğü inatçılık, zekâ ve yönetim gücü vardı ve bu özellikler de onu mükemmel bir av pilotu yapıyordu.

Albay Rastus en sonunda piposunu yaktı ve mavi dumanları havaya savurduktan sonra, birkaç kâğıdı masanın üzerinden David'e doğru itti.

«Şunları oku ve hemen imzala. Bu bir emirdir.» David kâğıtlara çabucak göz gezdirdi ve sonra başını kaldırıp onun yüzüne bakarak güldü.

«Kolay teslim olmuyorsunuz, değil mi, albayım?» Kâğıtlardan biri, yeni bir beş yıl için bir kontrat, ikincisi ise David'in yüzbaşılıktan binbaşılığa terfisi idi.

«Seni bu mükemmelliğe getirmek için oldukça uzun bir zaman ve çok para sarfettik, delikanlı. Sen harika bir yetenek olduğunu kanıtladın ve biz de seni, verdiklerimizle dünyanın en iyi pilotlarından biri haline getirdik. Gerçekten de çok iyi bir pilotsun, David.» David başını salladı. «Teşekkür ederim, efendim, ama bunu yapamam.» Rastus, birden öfkelenmişti. «Allah kahretsin, David!» diye söylendi.

«Bir Morgan olarak doğmak zorunda mıydın sanki? O milyonlarca para senin kanatlarını kırpacak ve seni bir masaya mahkûm edecektir, düşünemiyor musun bunu?» Genç pilot, başını iki yana salladı ve «Ben, parayı asla düşünmüyorum, efendim,» dedi. «Hayır, para önemli değil.» Birden, sinirlendiğini hissetti ve sustu.

Albay sırıtarak ona baktı. «Tabii, ben de parayı hiç sevmem, hatta ondan nefret ederim,» dedi. «Neyse, boşver.» David'in ittiği kâğıtları aldı ve başını sallayıp, «Demek son sözün bu, öyle mi?» diye sordu.

«Albayım, bunu açıklamak çok güç. Bakın, daha fazla bir şeyler yapmam gerektiğini hissediyorum, bazı önemli şeyler bulmam gerekiyor ve onları da burada bulmam olanaksız. Buradan gidip onları bulmalıyım.» Rastus, sesini çıkarmadan onu dinledi ve başını sallayıp, «Pekâlâ,» dedi. «Ben elimden geleni yaptım. Şimdi bu acılı komutanını al da subay kulübüne götür bakalım. Orada, Morgan milyonlarından bir parça harca da bir şişe viski ısmarla.» Kalkıp şapkasını aldı ve sağa yatırıp başına geçirdi. «Bu akşam ikimiz de sarhoş olmak istiyoruz, değil mi?

Çünkü ikimiz de bir şeyler kaybediyoruz ve benim kaybım seninkinden daha büyük.» David, güzel ve güçlü makinelere karşı olan sevgisini, büyük olasılıkla babasından miras almıştı. Ne yazık ki, Clive Morgan karısı ile birlikte, yeni Ferrari arabasıyla bir geziden dönerken, karanlık bir hemzemin geçitte bir yük treniyle çarpışmıştı. Trafik polisi, yaptığı araştırmadan sonra, arabanın, kaza anında yaklaşık iki yüz kilometrelik bir hıza sahip olması gerektiğini belirtmişti.

Clive Morgan, ölmeden önce on bir yaşındaki oğlunun geleceğini en ince ayrıntısına kadar düşünmüş, ona mükemmel bir miras bırakmıştı.

Çocuğu, amca Paul Morgan vesayetine aldı ve David'in gelirleri, çeşitli yatırımlarla garanti altına alınmış oldu.

On sekiz yaşına bastığında, yatırımların bir kısmının geliri kendisine ödenmeye başlamıştı ki, bu para en azından, çok iyi bir operatörün gelirine eşitti. Parayı aldığı gün, ilk iş olarak eski, yeşil M.G. arabasını, yepyeni, açık mavi bir Maserati ile değiştirdi.

Yirmi üç yaşına bastığında, Karroo'daki koyun çiftlikleri, Güney Batı Afrika ve Jabulani'deki sığır çiftliği ve SabiSand'deki av çiftliğinin sahipliği David'e geçti. Tüm bu çiftlikler, güvenilir kâhyalar ve işçiler tarafından yönetilmekteydi.

Yirmi beş yaşına geldiğinde ise, iki ayrı fonun gelirleri ile çeşitli tahviller, hisse senetleri, ofis ve süpermarket komplekslerine ve ayrıca bir de inşaat firmasına ait hisseler kendisine devredilmiş olacaktı.

Otuz yaşında, yine bir öncekiler kadar gelir getiren ikinci grup hisse senetlerini ve beş ayrı bloktan oluşan Morgan hisselerinin ilkini alacaktı.

Bu yaştan sonra da, elli yaşına gelinceye kadar sürekli olarak her beş yılda bir yine çeşitli Morgan yatırımlarına ait hisse senetleri David'e transfer edilecekti. Önünde böylece çok zengin bir yaşam uzandığını biliyor, fakat bu kadar çok para nedense onu korkutuyor, adeta paradan kaçacak hale getiriyordu. Bu, hiç kuşkusuz çok fazla yiyeceğin, normal bir insanın bazı hallerde iştahını kaçırmasına benziyordu.

David, pürüzsüz asfalt yolda güneye doğru giderken, lastiklerin sesini dinliyor ve düşünüyordu. Bu kadar çok para, onun için, adeta altından bir kafes anlamına geliyordu; bu kafese girecek ve ağzını açmış olarak onu bekleyen, doymaz bilmez Morgan imparatorluğunun yumuşak bir bireyi olarak yaşamını sürdürecekti.

Böyle bir yaşam tarzını düşünmek bile onu dehşete düşürüyordu.

Başı da kötü ağrıyordu; Albay Rastus Naude ile viski yarışına çıkmanın cezasını birkaç saat boyunca çekecekti demek.

Maserati'nin gaz pedalına biraz daha bastı, sürat ve motor gücü ona bambaşka hisler veriyor, yüksek hızla araba kullanmanın tüm zevkini çıkarmak istiyordu. Saatlerle beraber, kilometreler de büyük bir hızla geçti, eridi. Atlantik kıyılarında, Clifton plajına bakan kayalıklar üzerine inşa edilmiş olan, Mitzi'nin evine geldiğinde, daha gün kararmamıştı.

Mitzi'nin dairesi, yine her zamanki gibi karmakarışıktı, hiçbir şey değişmemişti. Genç kız, her zaman evinde partiler verir, arkadaşlarını yedirip içirir ve eğlenmeleri için elinden geleni yapardı. Arkadaşları da, bedava yer, içer, eğlenir ve olmadık rezaletler çıkarırlardı.

David'in girdiği ilk odada, erkek pijaması giymiş, siyah, kıvırcık saçları dağılmış, başparmağını ağzına almış, uyumakta olan garip bir kız vardı.

İkinci odada şansı biraz daha iyi gitti ve burasını boş bulunca sevindi.

Fakat yatak yapılmamıştı, darmadağınıktı ve birinin aceleyle kahvaltı edip gittiği belliydi; yandaki masanın üzerinde, içinde yumurta kalıntıları bulunan tabaklar vardı.

David valizini yatağın üzerine attı ve açarak mayosunu çıkardı.

Hemen soyunup mayosunu giydi ve kumlara inen basamakları atlayarak plaja indi. Çevresine bakınıp kimsenin olmadığını görünce, önce yavaş yavaş koşmaya başladı, sonra sanki arkasından biri kovalıyormuş gibi hızını artırdı. Plajın sonundaki kayalıklara geldiğinde, bir süre durup dinlendi, derin nefesler alıp verdi ve sonra kendini dalgaların arasına attı. Soğuk su ona çok iyi gelmişti; uzun kulaçlarla bir süre yüzdü ve Bakoven noktasındaki yosunlara kadar geldi. Denizden çıktığında yüzü mavileşmişti ve titriyordu; oldukça üşümüştü. Ama kendini şimdi çok daha iyi hissediyordu ve hızlı adımlarla Mitzi'nin evine doğru yürürken yavaş yavaş ısınmaya başladı.

Banyoda bir duş yapmadan önce, sağda solda atılmış birkaç kadın çamaşırını toplayıp kenara koymak zorunda kaldı. Küvete sıcak su doldurup bir süre içinde kalmanın iyi olacağını düşündü ve musluğu açtı. Su iyice dolduğunda, küvete girmek üzereydi ki, evin kapısı birden açıldı ve Mitzi, rüzgâr gibi içeriye daldı.

Genç kız odaların kapılarına vuruyor ve «Nerdesin, savaşçı?» diye bağırıyordu. «Garajda arabanı gördüm, burada olduğunu biliyorum, ses ver bana, nerdesin?» David güldü ve başını sallayıp, «Burdayım, hayatım,» diye seslendi.

Mitzi, anında banyoya dalmış ve gülerek ona bakmaya başlamıştı.

David de kendini tutamadı ve bir kahkaha attı. Mitzi yine kilo almış ve zaten büyük olan göğüsleri, kırmızı süveterinin altına sığmayacak kadar şişmişler ve şekilsizleşmişlerdi. Gözlük takmama inadından vazgeçmiş, miyopluğunun etkisini azaltmak için küçük burnunun üzerine bir gözlük takmıştı. Saçları da, yine her zamanki gibi darmadağınıktı.

Hemen koşup, David'in sabunlu vücuduna sarıldı ve «Ne kadar yakışıklısın,» diyerek onu öptü. Kırmızı süveteri sabun köpüğü içinde kalmıştı.

«İçki mi istersin, kahve mi?» David, alkolün sözünü bile etmek istemiyordu o anda.

«Kahve getir daha iyi, hayatım.» Genç kız, porselen bir fincana kahve koyup getirdi ve sonra tuvalet sandalyesine oturdu.

«Haydi, şimdi bana her şeyi anlat bakalım.» Onlar, orada çeşitli konularda konuşur ve tartışırlarken, bir süre sonra, banyonun kapısı açıldı ve David'in ilk girdiği odada, başparmağı ağzında olduğu halde uyumakta olan genç kız, uykulu gözlerle içeriye girip şaşkın bir ifadeyle onlara baktı.

Mitzi, «Günaydın, bak, bu benim kuzenim David,» dedi. «Ne kadar yakışıklı, değil mi?» Sonra, David'e döndü ve «David, bu küçük hanım, arkadaşım Liz,» diyerek onları tanıştırdı.

Liz hiçbir şey söylemeden, banyodaki çamaşır sepetinin üzerine oturdu ve garip bir ifadeyle, gözlerini hiç ayırmadan David'i süzmeye başladı. Mitzi, bir kahkaha attı ve «Hey, küçük hanım, onu yiyeceksin neredeyse, işin yok mu senin?» diye bağırdı.

Liz birden uykudan uyanır gibi başını oynattı ve güldü. Fakat öylesine sessiz ve havai bir kızdı ki, bir süre sonra onun varlığını unuttular ve yine konuşmaya başladılar. Mitzi, «Babam sabırsızlıkla seni bekliyordu,» dedi. «Cumartesi akşam yemeğini onlarla birlikte yedim, senin isminden kaç kez söz etti, unuttum; adını ağzından düşürmüyor. Senin, üst katta koyu renk giysiler içinde oturacağını, pazartesi sabahı toplantılara katılacağını düşünmek garibime gidiyor doğrusu.» David hiçbir şey söylemeden, birden ayağa kalktı ve köpüklerle kaplı çıplak vücudunu onlardan gizlemeye gerek duymadan, kasıklarını yıkamaya başladı. İki genç kız, sessizce onu izliyorlardı. Liz'in gözleri şaşkınlıkla açılmıştı.

David birkaç saniye sonra, suları kenarlara sıçratarak tekrar küvetin içine oturdu. «Gitmiyorum,» dedi. Banyo odasında derin bir sessizlik oldu. Sonra, Mitzi ürkek bir ifadeyle, «Ne demek istiyorsun sen?» diye sordu. «Gitmiyor musun?» «Gitmiyorum işte. Morgan Grubuna gitmiyorum.» «Ama gitmek zorundasın, David.» «Neden?» «Nedeni var mı? Babama Hava Kuvvetlerindeki görevin bittiği zaman geleceğim diye söz vermedin mi?» David inatçı bir tavırla, «Hayır,» diyerek başını salladı. «Ben hiç kimseye söz filan vermedim. Baban kendi kendine söz verdi, o kadar.

Biraz önce söylediğin gibi, pazartesi sabahları resmi giysilerle toplantılara katılmak benim harcım değil. Bunu yapamayacağımı biliyordum zaten.» Mitzi şoktan kurtulmuş, kendini toparlamıştı. Önce kıpkırmızı olan yanakları, şimdi pembe bir renk almıştı. «Peki, ama ne yapmayı düşünüyorsun?» diye sordu.

«Henüz bilmiyorum, ama başkalarının işlerini görmek istemiyorum.

Morgan Grubu bensiz de yapabilir. Orası, büyükbabamın, babamın ve Paul Amca'nın bir eseri. Benim için fazla büyük ve soğuk...» Mitzi, onun bu isyanı karşısında birden heyecanlanmış, her dediğine başını sallayarak onayladığını belirtmeye başlamıştı.

David isyan bayrağını açmıştı. «Yolumu kendim bulacağım,» diye devam etti. «Yaşam sadece böyle yerlerde çalışmak değildir. Bundan daha fazla bir şeyler olmalı yaşamın içinde.» Mitzi birden, yine başını sallarken, burnunun üzerindeki gözlüğünü düşürecekti. «Sen onlara benzemiyorsun, David,» diye onayladı onu.

«Sen o yönetim bürolarında benliğini yitirir, ölürsün.» «Aradığımı bulmak zorundayım, Mitzi. Bulmak istediğim şey, oralarda bir yerlerde olmalı.» David bunu söyledikten sonra, üzerindeki suları, saçarak banyo küvetinden çıktı. Vücudu, sıcak suyun etkisiyle kıpkırmızı olmuştu. Delikanlı, üzerine bir gömlek ve pantolon geçirdikten sonra, iki kız da arkasında olduğu halde yatak odasına gitti. Orada, o konuşup isyanını haykırmayı sürdürürken, kızlar da başları ile onu onaylıyorlardı. Mitzi, en sonunda dayanamadı ve merakla, «Peki, Ama babama ne diyeceksin?» diye sordu.

Bu soru, David'i birden susturmuş ve genç adam, göğsünün kılları ile oynayarak düşünmeye başlamıştı. Kızlar da merak içinde, onun bu konuda ne diyeceğini bekliyorlardı.

Mitzi, «Seni kolay bırakacağını sanmıyorum,» diye devam etti. «Hayır efendim, seninle sonuna kadar mücadele edecektir, bilirsin onu.» David birden, cesaretinin kırılır gibi olduğunu hissetti. Fakat mağlup olmayacaktı. İnatla başını salladı ve «Ona bir kez söyledim,» dedi.

«Tekrar söylememe gerek yok.» «Yani, hiçbir şey söylemeden ortadan kaybolacak mısın?» «Hayır, ortadan kaybolmayacağım.» David bunu söylerken, masanın üzerinde İçinde birkaç kredi kartı bulunan cüzdanına uzandı. «Ben sadece kendi geleceğimi başkasına ipotek etmeyeceğim, buna hakkım olduğunu söyleyeceğim.» Birden telefona gitti ve bir numara çevirmeye başladı.

Mitzi dayanamadı. «Nereye telefon ediyorsun?»

«Havayollarına.» «Peki, nereye gitmeyi düşünüyorsun?» «Yer bulacağım ilk uçak nereye uçarsa, oraya.» «Seni destekleyeceğim, savaşçı.» Mitzi onun tarafında olduğunu açıkça belli etmişti. «Doğruyu yaptığına inanıyorum.» «Tabii doğruyu yapıyorum, insan, olanakları yeterli ise istediğini yapabilmeli, gerisi vız gelir bana.» Siyah saçlı kız Liz, ilk kez boğuk bir sesle konuştu ve gözleriyle David'e yercesine bakarak, «Beni de alsana yakışıklı,» dedi.

David elinde telefon ahizesi olduğu halde gülümseyerek ona baktı, bu genç kızın, ilk işaretinde peşinden geleceğine emindi.

Genç adam, Schipol Havaalanının geliş salonu kapısından çıktı ve çevresindeki kalabalığa baktı. Birden, birisi koluna dokundu ve başını çevirince, uzun boylu, çerçevesiz gözlük takmış bir adamın kendisine gülümseyerek baktığını gördü.

«Bay David Morgan’sınız, değil mi, efendim?» David'in sessizce baktığını gören adam, «Ben, Holland and Indonesian Stevedoring firmasından Frederick Van Gent'im,» diye devam etti. «Morgan Gemicilik'in Hollanda temsilciliğini yapıyoruz burada. Sizinle tanıştığıma çok memnun oldum.» David kendi kendine, «Hay Allah! Şu işe bak!» diye fısıldadı.

«Efendim? Bir şey mi söylediniz?» David, onun uzattığı eli sıkarken, başını salladı ve «Hayır, hayır,» dedi. «Ben de memnun oldum.» Van Gent cebinden iki kâğıt parçası çıkarıp ona uzattı ve «Sizin için iki teleks mesajı geldi,» diye konuştu. «Amsterdam'dan size bunları vermek için özel olarak geldim havaalanına.» İlk mesaj, kendisini destekleyeceğini söylemiş olan Mitzi'dendi.

Genç kız, «Yerini söylemem için baskı yaptılar. Aslan gibi cesur ol. Kartal kadar hür ol, istediğini yap.» diyordu.

David başını salladı ve «Hain piç kurusu,» diyerek ikinci mesajı okudu. «Kuşkularını anlıyor ve seni mazur görüyorum. Bir süre sonra görevine döneceğine eminim. Buradaki yerin her zaman açık. Sevgiler Paul Morgan.» David her iki mesajı da katlayıp cebine koyarken, «Kurnaz ihtiyar,» diye söylendi.

«Bir yanıt verecek misiniz, Bay Morgan?» «Hayır, teşekkür ederim. Buraya kadar zahmet edip geldiniz, size tekrar teşekkür ederim.» «Rica ederim, Bay Morgan. Sizin için yapabileceğim bir şey var mı? Size nasıl yardımcı olabilirim acaba?» David başını salladı ve onun elini sıkarak hiçbir şey istemediğini söyleyince, Hollandalı hafifçe eğilip onu selamlamış ve ayrılmıştı. Genç adam, çevresine bakındı ve istediği yeri görünce, Avis otomobil kiralama firmasının kontuarına doğru yürüdü. Kontuarın arkasındaki kız, bembeyaz dişlerini göstererek gülümsedi. «Buyurun, efendim, iyi akşamlar.» David cüzdanından çıkardığı Avis kredi kartını ona uzattı. «Şöyle, biraz hızlıca koşan bir şey istiyorum, tamam mı, güzel hanım?» Açık tenli sarı saçlı güzel kız, gülümsemesini sürdürerek, «Bakalım elimizde neler var?» diye konuştu. «Evet, bir tane Mustang Mach 1 beklemede.

Ne dersiniz?» David başını salladı ve «Harika,» dedi. «Çok güzel, severim o arabaları zaten.» Genç kız, araba kiralama formunu doldururken, «Amsterdam'a ilk kez mi geliyorsunuz, efendim?» diye sordu.

«Evet, bana Amsterdam'ın, Avrupa'nın en hareketli kentlerinden biri olduğunu söylemişlerdi, doğru mu bu?» Avis'in memuru, «Nereye gideceğinizi biliyorsanız eğlenirsiniz,» diye fısıladı.

David fırsatı kaçınmamış ve «Bana böyle yerleri gösterebilir misiniz acaba?» diye sormuştu hemen. Genç kız, yanıt vermeden onun yüzüne baktı ve değerlendirmesini yaptıktan sonra başını eğip tekrar formu doldurmaya başladı.

İşini bitirip, «Lütfen şurasını imzalar mısınız, efendim? Hesabınızdan ödeme yapılacaktır,» dedikten sonra, sesini alçalttı ve «Kiralama kontratı konusunda anlamadığınız bir şey olursa beni bu numarada bulabilirsiniz, ismim Gilda.» diye fısıldadı. «Ama çalışma saati bittikten sonra.» Gilda, işten çıkışında üç arkadaşı ile bir süre Kanal kenarında yürü dükten sonra, evinin önüne gelip onlardan ayrılmış ve kızlar, David'in de onunla birlikte, valizi elinde olduğu halde binaya girdiğini görünce hiç şaşırmamışlardı. Gilda, onu birkaç diskotek ve birahaneye götürdü ki, oralarda da insanlar, daha çok Guru felsefesi ve devrimler konusunda konuşuyor, tartışıyorlardı. Gilda ile beraber olduğu iki gün, David üzerinde hiçbir etki yapmamıştı. Hollandalı genç kız güzeldi ama fazla zeki olmadığı belliydi. Birkaç gün içinde, diğer bazı kişilerle de tanışıp görüştükten, Amsterdam'ın, dünyanın en müsamahakâr polisine sahip bir kent olduğunu duyup buraya üşüşen gençleri inceledikten sonra, buranın kendisine yaramayacağını anlamıştı. Buraya gelen gençlerin büyük çoğunluğu, topluma başkaldırmış ve kendilerine aynı kafada arkadaş arayan insanlardı. Ayrıca, Afrika güneşine alışık olan insanlar için bu tür ülkeler gereğinden fazla soğuk oluyorlardı.

Gilda ondan ayrılıp veda ederken, hiçbir heyecan ya da üzüntü emaresi göstermemiş, her şeyi doğal karşılamıştı. David, Hollandalı genç kızdan ayrıldıktan sonra, gazı kökleyip güneye doğru yol almaya başladı. Belçika'nın Namur kentine girmek üzereyken, yolun kenarında genç bir kızın durduğunu gördü. Hava soğuk olmasına rağmen, genç kızın bacakları, kısa kot pantolonunun içinde sımsıcak ve harika görünüyorlardı.

Arabanın yaklaştığını görünce, başını arkaya atarak sarı saçlarını dağıtmış ve başparmağını kaldırıp otostop yapmak istediğini belirtmişti.

David, birden gaz kesti ve frenlere tüm gücüyle basarak, tekerleklerin gıcırtısı ile aniden durdu. Fakat genç kız arkada kalmıştı, geri vitese taktı ve onun yanına kadar gitti. Kızın yüzünden, Slav ırkına mensup olduğu anlaşılıyordu ve beyaza yakın sarı saçları kalın bir örgü halinde sırtına uzanmaktaydı. David, onun on dokuz yaşında olduğunu tahmin etti.

Arabanın penceresinden başını uzatıp, «İngilizce biliyor musunuz?» diye sordu. Genç kızın göğüs uçları, soğuktan kaskatı olmuş, ince gömleğinden fırlayacakmış gibi duruyorlardı.

Kız, «Hayır,» diye yanıt verdi. «Ama Amerikanca konuşurum, kabul mü?» David, «Kabul,» diyerek sağ kapıyı açtı. Kız, küçük valizini ve tomar halindeki uyku tulumunu arabanın arka koltuğuna fırlattı ve oturdu.

«İsmim Philly.» «Ben de David.» «Gösteri dünyasından mısın?» David şaşırmıştı. «Hay Allah!» dedi. «Bu da nereden çıktı şimdi?» «Bu araba yüzün giysilerin.» David güldü. «Araba kiralık, giysileri çaldım, yüzüme de maske taktım.» Genç kız bir kahkaha attı ve «Komik adamsın,» dedikten sonra, koltukta kıvrıldı ve başını arkaya atıp hemen uykuya daldı.

David arabayı gazladı ve bir süre sonra Arden dağlarının başladığı bir köyde durup, taze ekmek, soğuk et ve bir şişe de Möet Chandon şampanyası aldı. Arabaya geri döndüğünde, Philly uyanmıştı.

«Aç mısın?» Genç kız gerindi ve «Tabii, hem de çok açım,» diye yanıt verdi.

David bir orman yolu bulup daldı ve bir süre gittikten sonra, orman loşluğunun, güneşin ağaçlar arasından sızan ışınları ile aydınlanmış bir düzlüğünde arabayı durdurdu.

Philly, hemen arabadan atlamış ve çevresine bir göz attıktan sonra, «Mükemmel, David, harika bir yer burası,» diye bağırmıştı.

David karton bardaklara şampanya koyup, eti dilimler halinde keserken, genç kız da ekmeği küçük parçalara ayırdı. Yerde yatmış duran bir ağaç kütüğünün üzerine yan yana oturdular ve yemeklerini yemeğe başladılar.

«Ne kadar sessiz ve sakin bir yer. Sanki buralarda hiç savaş olmamış, insanlar öldürülmemiş gibi. Burası, Almanların son savaşlarını verdikleri yerlerden biridir, bunu biliyor muydun?» Philly ağzındaki lokmayı yuttuktan sonra, «Henry Fonda ve Robert Ryan'ın bu konu ile ilgili bir filmlerini görmüştüm,» dedi. «Korkunç bir şeydi.» "David, «Korkunç ölümlerin olduğu bu yerde, hiç olmazsa biz güzel şeyler yapmalıyız,» diyerek onun yüzüne baktı. Genç kız lokmasını yuttu, şampanyadan bir yudum aldı ve sonra, birden ayağa kalktı ve arabaya gitti. Birkaç saniye sonra, arabadan uyku tulumunu çıkarmış ve yaprakların üzerine sermişti.

David'in yüzüne baktı ve «Bazı şeyler konuşmak, bazı şeyler de yapmak içindir,» diyerek gülümsedi.

Paris'te birlikte geçirdikleri birkaç gün oldukça güzeldi ve birbirlerinden hoşlandıkları belli oluyordu. St. Lazare Garı civarında küçük bir pansiyon odası bulmuşlar, ilk günü, Concorde'dan Etoile'e, Eiffel Kulesinden Norte Dame Kilisesine kadar pek çok yer gezmişlerdi. Son gün, küçük bir kafenin terasında yemek yerlerken, nedense ikisi de suskundu ve sanki her şeyin bittiğini hisseder gibiydiler. Artık konuşacak bir şey bulamıyorlardı. Buna rağmen, o gece de beraber oldular ve seviştiler.

Ama sabahleyin, David duştan çıktığında, genç kız yatakta doğrulup oturdu ve «Gitme zamanı geldi, değil mi?» dedi.

Aslında bu bir soru değil, doğrudan doğruya bir teklif gibiydi ve yanıt gerektirmiyordu. David, hiç sesini çıkarmadan, cüzdanından biraz para çıkarıp masanın üzerine koydu ve «Benden birkaç hediye alırsın.

Ben aşağıda oda hesabını öderim,» dedikten sonra, valizini aldı ve «Kendine dikkat et,» diyerek odadan çıktı.

Paris için bu kadarı yeterdi. David, güneşin bol olduğu güneye yöneldi. Fontainebleau kavşağına gelmeden önce hava simsiyah bulutlarla kaplanmış ve yağmur başlamıştı. David, bu tür sağanak yağmurların sadece tropik iklimlerde yağdığını sanmakla yanılmıştı. Yağmur, bardaktan boşalırcasına yağıyor, arabanın ön cam silecekleri adeta silmeye yetişemiyorlardı.

Arabada yalnızlıktan sıkılmaya başlamıştı. Diğer arabalar yağmur nedeni ile hızlarını düşürmüş olmalarına karşın, o ayağını gazdan çekmemiş ve süratini devam ettirmişti. Artık, arabanın hızı da onu tatmin etmek için yeterli olamıyordu. Beaune'un güneyinde yağmur kesildi fakat yalnızlığın getirdiği can sıkıntısı onu bırakmıyordu.

Bir süre daha yol aldıktan sonra, güneşin ortaya çıkması ile neşesi biraz olsun yerine geldi. Daha ilerde, bağların başladığı yerde, bir taş duvarın ardında, birden bir rüzgâr torbasının direğin ucunda hafif hafif dalgalandığını görünce iyice neşelendi. Burası, küçük bir meydan olmalıydı.

Bir kilometre daha gittikten sonra, küçük havaalanına giden yolu ve yolun başında, «Bölge Havacılık Kulübü» yazısını buldu. Meydan, bağların arasına inşa edilmişti ve apronda da birkaç uçak duruyordu.

Bunlardan birinin, Marchetti Aerobatic tipi F260 olduğunu görünce sevindi. David, hemen arabadan atladı ve bir alkoliğin viski şişesine bakması gibi hayranlıkla uçağa baktı.

Kulüp ofisinde bulunan Fransız, iyi bir işadamı değildi. David’in uçuş defterini ve lisanslarını gördüğü halde, Marchetti'yi ona kiralamaya çekiniyordu. Adamın söylediğine göre, David, diğer uçaklardan birini kiralayabilirdi, ama Marchetti kiralık değildi. Genç adam, ona bir beş yüz franklık banknot uzatıp, paranın cebe gittiğini görünce umutlandı.

Gelgelelim adam, yine de onun Marchetti'ye yanlız binmesine izin vermiyordu; kendisi de öğretmen yerinde oturacaktı.

David, yalnız uçamayacağını anlayınca, yapacak başka şey olmadığını görüp kokpite atladı ve adamın da yerine geçtiğini görünce motoru çalıştırıp havalandı. Biraz irtifa alıp sürati toplayınca, daha meydan çitlerine gelmeden yavaş bir köşeli tono çekti. Tononun köşelerinde duruşları biraz uzatınca, Fransız, «Aman Tanrım!» diye bağırmış, ama kumandalara el atmamıştı. David, bu kez ters yöne bir tono attı; kanat uçları bağdaki asmalara sadece yirmi metre kadar mesafedeydi. Fransız, sonunda onun usta bir pilot olduğunu anlamış ve rahatlamıştı. Bir saatlik uçuştan sonra yere indiklerinde, onun yüzüne bakarak sırıttı ve bir şeyler mırıldandı.

David gitmek istediğinde, Fransız onu bırakmamış ve sarımsaklı yemeğini, ekmeğini ve kırmızı şarabını onunla paylaşmıştı. Uçuşun getirdiği büyük zevk ve sarımsağın kokusu, David'i Madrid'e kadar bırakmadı.

Madrid'te hiç beklemediği olaylarla karşılaşacaktı ve bunu hissediyordu.

Sanki bunlar, çok daha önceden ayarlanmıştı. Madrid'te onu önemli şeylerin beklediğini ve Avrupa'nın bu güney ülkesine kadar bunun için geldiğini biliyor gibiydi.

Kente akşamüzeri vardı. O sezon yeni başlamış olan boğa güreşlerini görmek için acele ediyordu. Hemingway ve Conrad'in boğa güreşleri ile ilgili roman ve yazılarını okumuştu. Bu ülkede hoşuna gidecek bir yaşam olup olmadığını merak etmekteydi. Plaza Des Torros'a gidip gerçek boğa güreşlerini izlemek, daha sonra da, canı istediği taktirde, Pamplona Festivaline gitmek iyi olacaktı.

Büyük otellerden Gran Via'ya gidip bir oda ayırttı ve resepsiyondaki adamdan, ertesi gün için bir boğa güreşi bileti istedi. Yorgun olduğundan, o akşam erken yattı ve sabahleyin dinlenmiş olarak kalktı. Otelden yolu öğrenip Mustang'a atladı ve arenanın parkında, turist otobüslerinin arasında bir yer bulup arabayı park etti. Sezonun başlangıcı olmasına rağmen, her yer insan kaynıyordu.

Arenanın dışı oldukça eski duvarlarla çevrilmişti ve pek de iç açıcı bir manzara arzetmiyordu. Fakat içerisi, filmlerde ve fotoğraflarda gördüğü gibi insana heyecan veriyordu. Kumlarla kaplı arena, dümdüz ve tertemizdi, flama ve bayraklar, bulutlarla kaplı gökyüzüne doğru yükseliyorlardı.

Kenardaki orkestra da, halkın heyecanını kamçılayan parçalar çalıyordu.

Boğa güreşlerinin yapıldığı arenada, uluslararası futbol maçlarında ve büyük boks maçlarında olduğundan daha büyük bir heyecan vardı; insanlar daha şimdiden bağırıp haykırmaya, el sallamaya başlamışlardı.

Tüm bu gürültülere, orkestranın müziği de eşlik ediyordu.

David bir grup genç Avustralyalı turistin arasına oturmuştu. Gençler, başlarına hatıra olarak aldıkları renkli sombrero'ları geçirmişler, birbirlerine şarap tulumlarını uzatıp içiyorlardı ve genç kızlar, kuşlar kadar şen ve güleçtiler. Kızlardan biri, David'i bir süre süzdükten sonra, omzuna dokundu ve elindeki şarabı ona uzattı. Bakışlarından, ona şaraptan başka şeyler de verebileceğini anlamak olasıydı, ama David, başını sallayıp ona teşekkür etti ve yerinden kalkıp büfeye giderek kendine bir bira aldı. Paris'te geçirdiği maceranın soğuk etkisi henüz silinmemişti.

Yerine döndüğünde, Avustralyalı kız elindeki biraya baktı ve yüzünü buruşturup tekrar arkadaşlarına döndü.

Yeni gelenler, yerlerini bulup oturuyorlardı ve gürültü şimdi daha da artmıştı. İki turist, David'in oturduğu sıraya doğru basamakları çıktılar.

Yaşları yirmi, yirmi beş civarında olan genç kadın ve erkek, birbirlerinin kollarına girmişlerdi ve aralarında büyük bir sevgi bağı olduğu hemen anlaşılıyordu.

David'i geçtiler ve merdivenin karşı sırasında, David'in bir sıra arkasına oturdular. Kız oldukça uzun boyluydu, mükemmel bacakları vardı ve ayağına kısa siyah botlar ve yine siyah bir pantolon giymişti. Üzerinde ise, pahalı olmayan fakat iyi dikilmiş ve zevkli, elma yeşili bir süet ceket vardı. Güneşin ışınları altında simsiyah saçları pırıl pırıldı ve omuzlarından aşağıya dökülmüştü. Geniş ve güneş yanığı yüzü ile pek güzel sayılmazdı, çünkü ağzı çok büyüktü ve gözleri birbirinden biraz fazlaca ayrıktı, ancak bal rengi gözleri gerçekten çok güzeldi. Yanındaki erkek de, onun gibi uzun boylu, esmer ve güçlü görünüşlüydü. Adamın, adaleli kolu ile kızın oturmasına yardım ettiğini görünce, içindeki kıskançlık duygusuna engel olamadı.

Kendi kendine, «Namussuz hergele,» diye homurdandı. Genç kadın ve erkek, başlarını birbirlerine yaklaştırmış, bir şeyler konuşuyorardı. David onları rahatsız etmemek için başını çevirdi.

Bir süre sonra toreador'lar, güneş altında parlayan işlemeli giysi ve pelerinleri ile sahaya çıkmaya başladılar. Bando, şimdi iyice coşmuştu.

Boğaların tutuldukları yerlerin kapılarını açacak olan anahtarlar, kumların üzerine atıldı. Toreador'lar, şapkalarını çıkarıp tribünlerde oturan yakınlarına ve sevdiklerine atarak herkesi selamladılar ve sahadan ağır adımlarla ayrıldılar.

Bu duraklama sırasında David, kendini tutamadı ve tekrar başını çevirip genç kızla erkeğe baktı. Gelgelelim onların da kendisine baktıklarını görünce şaşırdı; genç kız hiç kuşkusuz, onun hakkında bir şeyler söylüyordu. David onun, yanındaki erkeğin omzuna yaslanıp, dudaklarını kulağına yaklaştırarak bir şeyler söylediğini görünce, bu bal rengi gözlerin etkisinde kaldığını anlamıştı. Bir an için birbirlerinin gözlerine baktılar, genç kız birden başını çevirdi, fakat erkek hâlâ David'e bakıyordu.

David onun, bakışlarını çekmediğini ve hatta kendisine gülümsediğini görünce, gözlerini kaçırmak zorunda kalıp başını çevirdi.

Birden, boğanın sahaya fırladığını gördüler. Hayvan burnundan soluyor ve toynakları ile tozu dumana katıyordu.

Pırıl pırıl siyah rengi ile çok güzel bir hayvandı. Başını sağa sola sallarken, boyun ve omuzlarındaki adalelerin şiştikleri belli oluyordu.

Onun sahada koşuşturması, izleyicilerin haykırışları ile daha da heyecan verici bir hal alıyordu. Daha sonra sıra, atın sahaya sürülmesine geldi.

Trompetler ortalığı inletirken, yaşlı ve sıska bir at, izleyicilerin alaylı bağırışları arasında sahaya sürüldü. Zavallı hayvanın bir gözüne de, karşısına çıkacağı korkunç boğayı rahatça görmemesi için bir siperlik takmışlardı.

Hayvan, sırtındaki zırhlı boğa güreşçisini bile güçlükle taşıyabiliyor ve arada sırada sendeliyordu. Birkaç kişi, atı arkasından iterek boğanın önüne doğru sürdüler işte, burada, bu sporun güzelliği de sona eriyordu.

Boğa, başını eğip ata saldırdı ve aynı anda da, at üzerindeki boğa güreşçisi, atın arkadaki tahta duvara savrulmasına aldırmadan, elindeki ucu sivri çelik mızrağı, boğanın sırtına sapladı ve bütün gücü ile itti.

Boğanın yarasından koyu kırmızı bir kan oluk gibi akmaya başlamış ve kumlara karışmıştı.

Sivri ve keskin çeliğin etine girip onu parçalamasına kızan boğa, bütün öfkesi ile atın yan taraflarını kaplayan koruyucu yastıklara saldırdı.

Hayvan, boynuzlarıyla koruyucu yastıkları parçalamış ve ikinci bir saldırı ile boynuzlarını bu kez atın karnına saplamıştı. Zavallı yaşlı atın bağırsakları ve diğer iç organları kumların üzerine saçıldı ve can havliyle garip bir ses çıkardı.

David'in ağzı dehşetten kupkuru olmuştu. Çevresindeki kalabalık ise vahşice bağırışlarını sürdürüyor, ellerini sallıyordu. Zavallı yaşlı at, bir an sendeledi ve sonra, kendi iç organları ile karışmış kumların üzerine yığılıp kaldı.

Birkaç kişi gelip boğayı sürükleyerek götürdüler ve sonra atın yanına gelip, kuyruğundan çekerek hayvanı zorla ayağa kaldırmaya çalıştılar.

At, karnı iyice açılmış ve bağırsakları ile bir kısım iç organları dışarıya saçılmış olmasına rağmen, sendeleyerek ayağa kalkabildi ve adamların da yardımı ile adeta sürüklenerek sahadan çıkarıldı.

Adamlar, atın götürülmesinden sonra, geriye döndüler ve duvar kenarına bırakılmış, hareketsiz yatan boğaya tekrar saldırdılar. Can çekişmekte olan boğa, gelen kılıç darbeleri ile tam bir et ve kan yığınına dönmüştü. Boğayı sürükleyip tekrar sahanın ortasına götürdüler.

David, artık bu vahşetin durdurulması için bağırmak istiyor, ama böyle bir vahşeti izlemenin de bir suç olduğunu kabul ederek sesini çıkaramıyordu. Boğayı tekrar sürükleyip sahadan çıkarmadan önce, bir süre kendi kanının ortasında bırakıp çevrenin haykırışlarını dinlediler.

Hayvan şimdi başını öne eğmişti, ağzından ve burun deliklerinden gelen kan ve köpükler, sahadaki kuma karışıyor, korkunç bir manzara oluşturuyorlardı. David onca bağırış arasında, sanki hayvanın güçlükle nefes alışverişlerini, iniltilerini duyar gibiydi. Boğa birden yeniden debelenmeye başladı ve arka bacaklarını kirleten sarı renkli ve sıvı şeklinde dışkı çıkardı. David, zavallı bir hayvanın bu kadar aşağılanmasına artık tahammül edemezdi. Ne yapacağını bilemeden düşünürken, yüksek sesle, fakat ona fısıltı gibi gelen bir sesle söylenmeye başladı.

«Hayır! Hayır! Durdurun bunu artık! Lütfen kesin bu vahşeti!»

Nihayet, işi bitirecek adam parıltılı giysileri ve bale pabuçlarına benzeyen ayakkabıları ile ortaya geldi ve güneş altında parıldayan kılıcını, boğanın can alıcı yerine saplayıp kıvırdı. Boğa, önce bir debelenip kalkar gibi yapmış ve sonra tamamen hareketsiz kalmıştı.

Ancak hayvanın ölüp ölmediğini, hiç kuşkusuz onun yanında olanlar daha iyi biliyorlardı. Kılıçlı adam, hayvanın debelenmesi ile yere düşen kılıcını tekrar alıp, bir kez daha hayvana saplamak isterken, David artık dayanamadı ve sesinin çıkabildiği kadar bağırdı:

«Bırakın artık! Pis serseriler, yeter artık!»

Ne yazık ki, onu, o gürültü ve bağırışlar arasında kimse dinlemiyordu bile. Kılıçlı adam, hayvana tam on iki kez daha saldırdı ve kılıcını onun çeşitli yerlerine batırıp çıkardı, izleyicileri selamladı ve büyük bir zafer kazanmış gibi kollarını salladı. Hayvan artık bitmiş gibiydi, ensesine saplanan son bir kılıç darbesi, işi tam anlamı ile bitirdi. Onu birkaç katırın arkasına bağladılar ve ayakları havada sallanırken kanı kumlar üzerinde izler bırakarak, insanların bağırışları, haykırışları arasında sürükleyerek götürdüler.

David olanlar karşısında şoke olmuş, böyle bir vahşet göreceğini asla düşünmemişti. Birden başını çevirdi ve kıza baktı. Kızın yanındaki erkek de ona eğilmiş bir şeyler söylüyor, hiç kuşkusuz onu sakinleştirmeye çalışıyordu.

Genç kız, başını yavaş yavaş sağa sola sallıyor, böyle bir vahşet karşısında hiçbir şey anlamıyormuş gibi uzaklara bakıyordu; bal rengi gözleri ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu. Dudakları ayrılmış, titriyorlardı ve gözlerinden süzülen gözyaşları çenesinden aşağıya damlıyordu.

Arkadaşı, onu kolundan tutarak yerinden kaldırdı ve ağır ağır basamakları inmesine yardımcı oldu. Zavallı kız, ölen kocasının cenaze töreninden dönen bir dulu andırıyordu.

David'in çevresindeki insanlar, kan ve dehşet görmenin heyecanı içinde gülüyor, bağırıyor, birbirleriyle şakalaşıyorlardı. Tekrar genç kızı anımsadı; bu kalabalığın içinde ona gerçek görünen tek insan, bu ağlayan kızdı işte. Burada yeteri kadar kan ve ölüm görmüştü, artık Pamplona'ya gitmeyeceğini biliyordu. O kızla konuşmak, ona kendisi gibi hissettiğini, onu kendisine yakın bulduğunu söylemek istiyordu. Arkalarından yürüdü ve dışarıya çıktı. Park yerine gidip bakındığında, onların, eski bir Citroen CV 100 arabaya bindiklerini gördü. Koşarak onlara yetişmeye çalıştı, fakat o daha yarı yola varmadan, eski araba hareket etmiş ve trafiğe karışmıştı bile.

David, onların arkasından büyük bir üzüntüyle bakıp kaldı, kendisini kaybolmuş gibi hissediyordu. Nedense, bu genç kız onu çok etkilemişti ve ne gariptir ki, onun yanındaki erkeği hiç düşünmüyordu. Onu bir daha hiç göremeyeceğini zannediyordu, ama eski Citroen'i iki gün sonra tekrar görünce, kadere bir kez daha inandı.

Pamplona Festivaline gitmekten vazgeçmiş ve daha güneye inmek üzere yola çıkmıştı. Citroen, ilk gördüğünden de daha eski gibiydi, toz içindeydi ve arka lastiklerden birinin kordları çıkmıştı. Amortisörlerden biri iyice eskimiş, esnekliğini kaybetmiş olacaktı ki, araba adeta bir sarhoş gibi hafifçe yana yatmıştı.

Araba, Barcelona yolu üzerinde, Zaragoza'nın dış mahalleleri yakınındaki bir benzin istasyonunda duruyordu. David, hemen bu istasyona girdi ve bir benzin pompasına yanaştı. Benzinci, arenada kızın yanında gördüğü genç adamın kontrolü altında, Citroen'in deposunu dolduruyordu.

Fakat kız, arabanın içinde değildi. Çevreye bakındı ve birkaç saniye sonra onu görünce sevindi.

Genç kız, sokağın karşı tarafında bulunan büfeden bir şeyler alıyordu ve tezgâhın arkasındaki kadınla konuşma halindeydi. Sırtı David'e dönüktü, ama delikanlı, onun, şimdi tepesine bir topuz halinde toplanmış olan simsiyah saçlarını hemen tanımıştı. Hemen, koşar adımlarla karşıya geçip dükkâna girdi ve onun arkasında durdu. O anda ne yapacağını bilmiyordu, içinden geldiği gibi davranacaktı işte.

Kızın üzerinde, omuzlarını ve sırtını açıkta bırakan çiçekli bir giysi vardı ve ayaklarına da açık sandallar geçirmişti. Fakat omuzları o anda, bir şalla örtülü bulunuyordu. David, iyice yaklaşınca onun adeta pürüzsüz plastiğe benzer bir cilde sahip olduğunu gördü. Bu nefis ten, sanki hafifçe yağlanmış ve cilalanmıştı ve saçları tepesinde toplanmış olduğundan, güzel ensesi, şalın altında belli oluyordu.

Kızın, kuru incir alıp parasını da verdiğini gören David, ona biraz daha yaklaştı. Şimdi, onun saçından geldiğini sandığı hafif bir yaz parfümünün kokusunu alabiliyordu. Yüzünü, bu harika saçlara gömmemek için kendini güçlükle tutuyordu.

Genç kız, dudaklarında harika bir gülümseme olduğu halde arkasını döndü ve David'i karşısında görünce birden şaşırdı ve onu hemen tanıdı. David'in yüzü, kızların kolayca unutabileceği yüzlerden değildi hiç kuşkusuz. Yüzündeki gülümseme kayboldu ve hiçbir şey söylemeden genç adamın yüzüne baktı kaldı. Yüzünde, anlaşılması güç, tarafsız denebilecek bir ifade vardı, dudakları yarı aralıktı ve o güzel, bal rengi gözler pırıl pırıldı. David o anda, onun bu sessiz ve sakin halini yakın gelecekte çok daha iyi anlayacağını bilmiyordu kuşkusuz.

Onu beklemedi ve «Sizi Madrid'de gördüm,» diye konuştu.

Genç kız başını salladı ve «Evet,» dedi. Sesinden, konuşmak isteyip istemediği belli olmuyordu.

«Ağlıyordunuz orada.» «Siz de ağlar gibi oldunuz bir ara.» Sesi pürüzsüz, konuşması mükemmeldi, onun bir yabancı olmasına olanak yoktu.

David, «Yok canım, o kadar da değil,» diye itiraz etti.

Fakat kız ısrarla, «Evet, siz de ağladınız orada,» dedi. «Ama siz için için ağladınız.» David bunu duyunca başını eğdi ve kabul ettiğini belirtti.

Kız birden elini incir dolu kesekâğıdına daldırıp, «Bir tane deneyin, çok güzeldir,» diyerek ona bir kuru incir uzattı, sonra da gülümseyerek yüzüne baktı. David, onun uzattığı kuru inciri alıp küçük bir parça ısırdı ve ağzındaki güzel tadı anlamaya çalışırken, genç kız, onu davet eder bir tavırla dükkânın kapısından çıktı. David, onun yanında yürümeye başladı ve sokağın karşı tarafındaki Citroen'e baktı. Depo dolmuştu ve kızın yanındaki erkek arkadaşı, eski arabanın kapısına dayanmış onu bekliyordu. Adam bir sigara yakmak üzereydi, başını kaldırınca onları gördü. O da, görür görmez David'i tanımış ve elindeki kibriti fırlatıvermişti.

Kibrit yerdeki bir benzin birikintisinin üzerine düşmüştü; birden bir parlama oldu ve bir patlama sesi duyuldu. Alevler, bir an içinde Citroen'in arka tarafına erişmiş ve arabanın kaportasını sarmaya başlamıştı.

David, hemen kızı orada bıraktı ve bir yüz metreci sürati ile karşı tarafa koştu. Bir yandan da, «Benzin pompasından uzaklasın sersemler,» diye bağırıyordu. Kızın arkadaşı, ilk şoku atlatmış ve kendini toparlamıştı.

David hemen arabanın elfrenini boşalttı, vitesi boşa aldı ve genç adamın da yardımı ile arabayı iterek alevlerin erişemeyeceği bir noktaya itti. Çevrede, nereden çıktıkları belli olmayan bir kalabalık toplanmış, heyecan içinde olanları izlerken, bir yandan da bağırmaya başlamışlardı.

Her kafadan bir ses çıkıyordu. Fakat herkes de olay yerinden uzakta durmaya çalışıyordu.

Çabuk davranmış ve alevler arabayı tamamen yutmadan önce, arka koltukta bulunan bagajları da kurtarmışlardı. Onlar valizleri henüz almışlardı ki, benzin istasyonunda çalışan adam, elinde büyük bir yangın söndürücü ile gelip onlara katıldı. Benzinci, çevredeki kalabalığın bağırışları arasında, arabayı yoğun bir köpük yağmuruna tuttu ve söndürmeyi başardı. Böylece, kalabalık seyirci topluluğunun da sesi birden kesilmişti.

Kalabalık, kısa sürede benzincinin yangını söndürmedeki başarısı konusunda konuşup şakalaşarak olay yerinden uzaklaşırken, David, genç kız ve erkek arkadaşı, yanarak simsiyah olmuş Citroen'in kaportasına bakıp acı içinde başlarını sallıyorlardı.

Genç kız en sonunda, «Zavallı arabanın ömrü zaten tükenmiş gibiydi, ölmek üzereydi,» dedi. «Bu, ayağı kırılan bir atın vurulmasına benzedi.»

David'in, «Sigortanız vardı, değil mi?» diye sorması üzerine, kızın arkadaşı gülmeye başladı.

«Şaka mı ediyorsunuz? Bu hurda arabayı kim sigortalar? Onu almak için sadece yüz Amerikan doları ödedim.»

Yanan arabadan kurtardıkları eşyalarını biraraya getirdiler ve bir ara kız, erkek arkadaşına, yabancı bir dilde bir şeyler söyledi. Fakat bu yabancı dil, David'in bazı şeyler anımsamasına neden olmuştu. Kızın söylediğini anlamıştı, bu nedenle onun kendisine baktığını görünce hiç de şaşırmış görünmedi.

Genç kız hafifçe gülümseyip, «Bu akşam, Barcelona'da birini karşılamamız gerekiyor,» dedi. «Bu, bizim için çok önemli.»

David başını salladı. «Pekâlâ, haydi gidelim öyleyse.»

Bagajlarını Mustang'a yüklediler ve erkek, uzun bacaklarını bükerek arabanın arka koltuğuna sıkıştı. Genç adamın ismi Joseph'di, kızsa David'e, ona Joe diye hitap edebileceğini söyledi. Kendi ismi Debra idi ve şimdiki halde soyadlarının önemi yoktu. David'in yanına oturdu ve dizlerini sıkı sıkıya birleştirip ellerini kucağına koydu. Bir süre sonra kaçamak bakışlarla, Mustang'ı ve içindekileri değerlendiriyordu. David onun, pahalı valizine, eldiven gözündeki Nikon kamera ve Zeiss dürbüne ve koltuğa atılmış kaşmir cekete meraklı gözlerle baktığını gördü.

Genç kız daha sonra, başını hafifçe çevirip, David'in üzerindeki ipek gömleğe baktı.

Bir an düşündü ve sonra, «Tanrı fakirleri kutsar, fakat zengin olmak da güzel bir şey herhalde,» diye mırıldandı.

Bu söz David'in hoşuna gitmişti. Onu etkilemek, onun kendisi ile arkada oturan şu uzun boylu, güçlü kuvvetli genç adam arasında kıyaslama yapmasını istiyordu.

Bunları düşünerek güldü ve «Haydi, Barcelona'ya.» dedi.

David, kentin dış mahallelerinde arabayı sessizce sürerken, Debra başını arkaya çevirip Joe'ya baktı. «Nasıl, rahat mısın sen orada?» Bunu, yine, daha önce konuştuğu yabancı dilden sormuştu.

David güldü ve «Eğer rahat değilse arabanın arkasından koşabilir» dedi. Bunu, onların konuştuğu yabancı dilden söyleyince, genç kız, birden şaşırdı ve bir sevinç çığlığı attı.

«Hey! İbranice konuşuyorsun sen!»

David başını salladı. «Evet, ama pek iyi sayılmam. Uzun zamandır konuşmadığım için epey unuttum.» Bunları söylerken, on yaşında bir çocukken İbranice derslerinden ne kadar sıkıntı çektiğini anımsadı. Bu, ters yazılan dilin alfabesi de oldukça zordu ve seslerin büyük çoğunluğu, adeta gargara yapar gibi, gırtlaktan çıkıyordu.

Debra oturduğu koltukta ona doğru döndü ve «Yahudi misin sen?» diye sordu. Artık gülmüyordu ve sorduğu sorunun, onun için önemli olduğu belliydi.

David başını salladı ve güldü. «Hayır, Yahudi değilim. Tek Tanrı'ya inanırım sayılır, fakat gerekli kuralları yerine getiremiyorum. Küçükken, Protestan Hıristiyan geleneğine göre yetiştirildim.»

«O halde neden İbranice öğrendin?»

David, «Annem öyle istedi,» derken, eski bir suçun ağırlığını hisseder gibiydi. «Ben küçük bir çocukken öldü. O zaman ne olduğunu bile anlayamamıştım.»

Debra ona doğru eğilip ısrarla sordu. «Annen Yahudi miydi?»

David başını salladı. «Evet, ama babam Protestan'dı. Evlendikleri zaman büyük mesele olmuş. Hiç kimse onların evlenmelerini istemiyormuş, ancak onlar kimseyi dinlememiş ve evlenmişler.»

Genç kız başını çevirip Joe'ya baktı ve «Hey, duydun mu şunu?» dedi. «O da bizlerden biriymiş.» David gülerek başını salladı ve «Yok canım!» diye itiraz etti. «O kadar da değil.»

Joe, «Mazaltov,» dedi. «Zamanın olursa, gel, Kudüs'te bizi gör.»

Bunu duyan David ilgilendi ve «Sizler İsrailli misiniz?» diye sordu.

Debra başını arkaya atıp, gururlandığını göstererek, «Her ikimiz de öyleyiz,» dedi. «Burada tatil için bulunuyoruz.» «İsrail ilginç bir ülke olmalı.» «Joe'nun söylediği gibi neden gelip bizi görmüyorsun orada? Korkma, istediğin zaman geriye dönebilirsin.» Genç kız bunu söyledikten sonra konuyu değiştirdi ve «Bu makinenın hızı sadece bu kadar mı?» diye sordu. «Saat yedide Barcelona'da olmamız gerekiyor.»

Aralarındaki o eski soğukluk birden ortadan kalkmış gibiydi, şimdi eski, samimi arkadaşlar gibi hissediyorlardı kendilerini. Artık kentin dışındaydılar ve önlerinde, Ebro vadisine doğru inen açık bir yol vardı ve bu yol denize kadar devam ediyordu.

David başını salladı ve «Lütfen sigaralarınızı söndürün ve kemerlerinizi bağlayın,» dedikten sonra gazı kökledi.

Genç kız, onun, hafif virajları büyük bir süratle almasına aldırmıyor ve hiç korkmuyormuş gibi, ellerini kucağında kenetlemiş sessizce oturuyordu.

Mustang düzgün asfaltın üzerinde garip bir motor ve lastik sesi çıkararak büyük bir süratle ilerliyor ve virajları gıcırtı ile alıyordu. Bir süre sonra, Debra'nın dudaklarında muzip bir gülümseme belirdi, gözlerinde altın rengi pırıltılar dans ediyordu. David yüksek süratin, kendisi gibi onu da etkilediğini anlamıştı.

Şimdi, aklında sadece bu harika kız, kulaklarında ise Mustang'ın motor homurtusu ve lastiklerin gıcırtılı sesi vardı, başka hiçbir şey düşünmek istemiyordu.

Kuru ve tozlu vadiye, dar ve keskin virajlardan büyük bir hızla inerken, David'in direksiyon, vites kolu ve pedallarla ustaca oynaması Debra'nın çok hoşuna gitmişti. Büyük bir heyecan duyduğu belliydi ve arada sırada gülüp duruyordu.

Bir köy bakkalından, peynir, ekmek ve bir şişe şarap aldılar ve taş bir dere köprüsünün kenarına oturup yediler. Dağlarda eriyen karlarla beslenen dere suyu, altlarından büyük bir coşku ile bazı yerlerde küçük şelaleler yaparak, köpükler çıkararak akıyordu.

Köprünün taş korkuluğunda otururken, David'in kalçası, hemen yanıbaşında oturan Debra'nın kalçasına değiyordu. Onun vücudunun sıcaklığını, giysilere rağmen hissedebiliyor, bundan büyük heyecan duyuyordu, gelgelelim Debra'nın, kendisinden uzaklaşmak için hiçbir şey yapmadığını görünce şaşırdı. Genç kızın yanakları, her zamankinden daha parlak ve pembeydi.

David'i daha fazla şaşırtan bir şey de, Joe'nun davranışı idi. Sanki, David'in, kız arkadaşına yanaşması, onu elinden alır davranışlara girmesi genç adamı hiç ilgilendirmiyordu; köprünün kenarına oturmuş, aşağıdaki suya elindeki küçük taşları atıyor, olanları görmüyordu bile. David, onun sevgilisini kaçırmamak için bir şeyler yapmasını, kendisine karşı sert davranmasını yeğlerdi. Böyle olsa, genç kızı onun elinden alması, kendisine daha büyük bir zevk verecekti.

Biraz daha peynir almak üzere, hafifçe Debra'ya doğru eğildi ve bu sırada, kolu ile onun göğüslerine dokundu. Joe bunları hiç görmemiş gibiydi. David, haydi koca maymun, diye düşündü. Kızını alacağım, bir şeyler yapmayacak mısın? Bırakacak mısın onu böyle?

Bir an düşündü ve kendisini bu genç adamla kıyasladı. Joe uzun boylu, güçlü kuvvetli bir delikanlıydı ve hareketlerinden, kendisine çok güvendiği de belli oluyordu. Yüzü hiç de yakışıklı sayılmazdı hatta çirkin bile denebilirdi, fakat David, bazı kadınların, bu tiplerden hoşlandıklarını çok iyi biliyordu. Joe, tembel tembel gülümsemesine karşın, aslında her şeyi rahatça görebilecek keskin gözlere sahipti.

David birden, «Hey, Joe, arabayı biraz kullanmak ister misin?» diye sorunca, genç adamın yüzünde bir memnuniyet ifadesi belirdi ve Joe gülümseyerek, «Tabii, neden olmasın,» dedi.

Fakat David, arka koltuğa sıkışınca, bunu teklif ettiğine pişman olmuştu. Joe, ilk beş dakika, arabayı gayet sakin bir şekilde kullandı frenleri test etti, vites kolu ile oynayıp gaz pedalını denedi ve arabanın nasıl bir şey olduğunu kavramak için her şeyi yaptı. Bir virajda, gaz ve fren işbirliği ile arabaya olan hakimiyetini kanıtlamıştı.

David'in, «Arabadan korkma sakın,» demesi ile birlikte, Joe'nun yüzünde garip bir ifade belirdi. Sonra başını sallayıp, elleri ile direksiyon simidini sıktı ve vitesi küçültüp, devri artırmak için gaz pedalına bastı. Araba birden ok gibi fırlamış ve önlerindeki virajı adeta savrularak almıştı. David,onca tecrübesine karşın, boğazına bir şeylerin tıkandığını hissetti ve arka koltukta, ayağını, olmayan bir fren pedalına kuvvetlice basmaktan kendini alamadı.

Joe, arabayı Barcelona Havaalanının parkında durdurup motoru susturduğunda, bir süre hiçbiri konuşmadılar. Sonra David, hafif bir sesle, «Vay namussuz!» diye söylendi.

Sonra, hepsi birden gülmeye başladılar. David çok hoşlandığı bu kızı onun elinden alacağı için pişmanlık duyar gibiydi, çünkü bu delikanlıdan bayağı hoşlanmıştı. Joe'nun ağır konuşması, hafif gülümsemeleri ve sempatik tavırları, onun, iyi bir arkadaş olabileceğini gösteriyordu.

Ama David kararını vermişti bir kez, artık cayamazdı ve bu kız onun olmalıydı.

Bekledikleri uçak, bir saat sonra gelecekti, onun için, restoranın uçuş pistine bakan masalarından birine oturdular ve bir şeyler ısmarladılar.

David, içmek için, toprak testide Sangria istemişti. Debra, Joe'nun yanına oturdu ve elini onun koluna koyup bir şeyler söyledi. David onu şimdiden kıskanmaya başlamıştı.

Garson, Sangria'yı getirirken, piste özel bir jet uçağı indi ve Joe, başını kaldırıp, «Yeni özel, Gulfstream'lerden biri. Bu uçağın harika bir şey olduğunu söylüyorlar,» dedi. Bunu söyledikten sonra, uçağın teknik özellikleri konusunda bazı bilgiler verdi ve Debra da onu dikkatle dinliyordu.

David bayağı meraklanmıştı. «Uçaklar hakkında neler biliyorsun?» diye sormaktan kendini alamadı.

Joe, «Bir şeyler bilirim işte,» diye geçiştirmek isterken, Debra araya girdi ve «Joe Hava Kuvvetlerindedir,» dedi. Bunu söylerken onunla gururlandığı belli oluyordu. David ne diyeceğini şaşırmış gibi onlara bakıp kalmıştı.

Joe'nun gülerek, «Debra da öyle,» dediğini duyan David, bu kez, soran gözlerle genç kızın yüzüne baktı. Joe, «Bu hanım kız, muhabere teğmenidir Hava Kuvvetlerinde,» diye devam ettirdi konuşmasını.

Debra dudaklarını büküp, «Canım, ben sadece yedeklerdeyim,» diye itiraz etti. «Ama Joe bir pilottur. Bir av pilotudur o.»

David iyice şaşkına dönmüştü. «Pilot mu?» diye mırıldandı. Joe'nun, Keskin bakışlarından, bir pilot olduğunu anlaması gerekiyordu.

Bunu, Mustang'ı kullanışından da anlayabilirdi. Demek bir İsrail Hava Kuvvetleri pilotuydu, o halde pek çok gerçek operasyona katılmıştı. O ülkede, hemen her uçuş sortisi, gerçek bir savaş sortisi gibiydi. Bu genç adama karşı, elinde olmadan büyük saygı duymaya başlamıştı.

«Filonda hangi uçaklar var Fantom'la mı uçuyorsun?»

Joe dudaklarını büküp, «Fantom mu?» dedi. «Onlarla uçmak, uçuş sayılmaz ki, bir bilgisayarla çalışmaya benzer. Bizler gerçekten uçuyoruz, hiç Mirage uçaklarını duydun mu?»

David artık ne diyeceğini bilemiyordu. Omuzlarını silkti ve «Evet,» dedi. «Onların ismini duymuştum.»

«Tamam işte, ben Mirage uçakları ile uçuyorum.»

David artık kendini tutamamış, başını sallayarak gülmeye başlamıştı.

Joe birden gülümsemeyi bıraktı ve şaşkın bir tonla, «Ne var?» diye sordu. «Ne gülüp duruyorsun öyle?»

«Neye mi gülüyorum, çünkü ben de Mirage'larla uçtum.» Bunu söylerken bu adama karşı hiçbir şey yapamayacağını anlıyordu. «Mirage'larda bin saat kadar uçuşum var,» deyince, şaşkın şaşkın bakma sırası Joe'ya geldi. İki Mirage av pilotu, bir an içinde dünyayı unutmuşlar ve meslekleri ile ilgili konulara dalarak konuşmaya başlamışlardı.

Debra da, başını bir Joe'ya, bir David'e çeviriyor, onlan merakla dinliyordu.

David, bir sürahi daha Sangria ısmarladı, fakat Joe, bu kez parayı ona verdirtmemiş, ısrarla ödemişti. Elini durmadan David'in omuzuna vuruyor ve gülerek, «Olamaz bu,» diyordu. «Demek meslektaşız, ha?

Ne dersin buna Debra?» İkinci sürahinin yarısına geldiklerinde, David elini kaldırıp onun daha fazla konuşmasını önledi.

«Hey, kimi karşılayacağız burada?» diye sordu. «İspanya'nın yarısı nı geçip, burada bir adamı karşılamaya geldik, ama ben daha kimi karşılayacağımı bile bilmiyorum.» Joe gülerek, «Adam değil, bir kadını karşılayacağız,» diye yanıt verdi ve Debra da hemen atıldı. «Nişanlısı Hannah geliyor,» dedi. «Hadassah Hastanesinde hemşiredir ve sadece bir haftalık izin alabildi.» David şaşkın bir ifadeyle, «Nişanlısı mı?» diye sordu. Sesi adeta bir fısıltı şeklinde çıkmıştı.

Debra, Joe'ya dönerek, «Haziranda evlenecekler,» diye devam etti. «Evlenmek için iki yıl düşündü bu adamcağız.» Bunu duyan Joe, bir kahkaha attı ve Debra da onun kolunu çimdikledi.

David tekrar, «Demek nişanlın geliyor, öyle mi?» diye sordu. Debra şaşırmıştı. «Neden tekrar tekrar sorup duruyorsun?» dedi. David bunun üzerine, önce Joe'yu, sonra da Debra'yı işaret etti.

«Peki, Ama» diye konuştu. «Yani, siz... Hay Allah!» Genç kız birden, onun ne demek istediğini anlamış ve nefesini tuta rak, eli ile ağzını kapamıştı, gözleri parlıyordu. «Yani sen... şey mi düşündün? Oh, hayır, olamaz.» Parmağını önce Joe'ya, sonra kendine çevirdi ve «Yani sen ikimizi sevgili mi sandın?» diyerek güldü.

David başını sallayınca, Debra, «O benim ağabeyim sersem,» diye devam etti, «O, Joseph İsrael Mordecai, ben de Debra Ruth Mordecai'ım, biz kardeşiz.» Hannah parlak kızıl saçları ve yüzündeki çillerle, sevimli, güzel bir kızdı. Joe'dan sadece üç dört santim kısa olmasına rağmen, genç adam, gümrükten çıkan nişanlısını hemen kucakladı ve ayaklarını yerden keserek öptü.

Artık dördünün birarada olmaları kaçınılmaz görünüyordu. Biraz uğraşınca, onun bagajlarını da arabanın arkasına sığdırdılar ve Hannah arka koltuğa, Joe'nun kucağına oturdu.

Debra, «Bir haftamız var,» dedi. «Koca bir hafta var önümüzde.

Neler yapmak istiyorsunuz bakalım?» Önceden düşündükleri Torremolinos'a gitmekten vazgeçtiler. Orası daha güneydeydi ve özellikle de Michener'in The Drifters romanının piyasaya çıkmasından sonra tüm serserilerin ve garip insanların uğrak yeri olmuştu.

Hannah, «Uçakta gelirken biriyle konuştum, bana sahilde Colera isimli bir yerden söz etti,» dedi. «Güzel bir yermiş. Sınıra yakın.» Oraya ertesi sabah vardılar ve tatil sezonu henüz erken olduğu için, dönemeçli ana cadde üzerindeki küçük bir otelde güzel odalar buldular.

Kızlar aynı odada kalacaklardı, fakat David, ayrı bir oda tutma konuşanda ısrarlıydı, iki kişi yatamazdı, Aslında, Debra ile buluşmayı düşünüyordu ve kendine ait bir odası olması gerekti.

Debra'nın bikinisi minicikti ve o güzel, iri göğüslerini tamamen gizleyemeyecek kadar açıktı. Teni saten gibiydi ve güneşte yandığı belli oluyordu, 'ama havlu almak için hafifçe eğildiğinde, arka tarafında yanmamış, beyaz kalmış bir çizgi ortaya çıkıverdi. Belden aşağısı, bacakları oldukça uzundu ve mükemmel bir yüzücüydü. Serin, mavi sularda kıyıdan yaklaşık beş yüz metre mesafedeki küçük adaya doğru yüzerlerken, birkaç kez David'i geride bırakmayı başardı.

Küçük adada kendilerinden başka kimse yoktu ve bir süre bakındıktan sonra, sahilde, rüzgâr almayan bir noktada ve güneş altında, dümdüz bir kaya parçası buldular. Parmakları birbirlerine kenetlenmiş olarak, sıcak kayanın üzerine yan yana uzandılar. Tuzlu su, Debra'nın saçlarını, bir susamurunun kürkü gibi omuzlarına yapıştırmıştı.

Güneşin altında uzun süre yatıp konuştular. Birbirleri hakkında öğrenmek istedikleri çok şey vardı.

Debra'nın babası, İkinci Dünya Savaşı sırasında ABD Hava Kuvvetlerinin en genç albaylarından biri olmuş, sonra İsrail'e gitmişti. O zamandan beri de oradaydı ve şimdi tümgeneraldi. Kudüs'ün en azından beş yüz yıllık eski bir mahallesinde bir evde yaşıyorlardı ve çok mutluydular.

Genç kız, Kudüs'te Hebrew Üniversitesinde İngilizce öğretmeniydi, Fakat utanarak söylediğine göre, bir şeyler yazmak istiyordu. Yazdığı şiirlerden bazıları basılmıştı. David, bunu çok ilginç buldu, genç kıza şimdi daha fazla sevgi ve saygı duyuyordu. Bir dirseği üzerinde hafifçe doğrulup onun yüzüne baktı.

Debra yüzünü güneşe vermiş, gözlerini kapamıştı, saçından süzülen su damlaları, koyu renkli uzun kirpikleri üzerinde birer elmas parçası gibi parlıyordu. Fazlaca güzel olduğu söylenemezdi, fakat çok çekici bir kızdı. David, ona sahip olmak için her şeyi verebilirdi. Ama biraz sabırlı olması gerektiğini iyi biliyordu. Onun konuşmasını, anlattıklarını dinlemekten büyük zevk alıyor, gülüşünü izlemeye bayılıyordu. Aksanında, az da olsa, Amerikan İngilizcesinin izleri belli oluyordu. David'e, yazmaya şiirle başladığını söylemişti. Fakat İsrail'de yaşayan bir genç olarak, bir roman yazmak istiyordu. Romanın konusu üzerinde bir plan yapmıştı ve bunu David'e anlattığında, genç adam, konuyu çok ilginç buldu. Debra, daha sonra, yaşadıkları yer ve orada yaşayan insanlar konusunda konuşmaya başladı. David, onu dinlerken, bazı şeyleri anımsamaktan kendini alamıyordu. Debra nereden geldiğini, nereye gideceğini ve nereye ait olduğunu çok iyi biliyordu. Kaderini tahmin edebiliyordu ve bu da onu güçlü kılmaktaydı. David onun yanında kendini birden amaçsız bir insan olarak gördü.

Debra birden gözlerini açtı, gözkapaklarını birkaç kez Kırpıştırdı ve güneşin parlaklığına alıştıktan sonra dönüp David'e baktı.

«Aman Yarabbi!» diyerek gülümsedi. «Neden bu kadar üzgün görünüyoruz acaba? Çok mu konuşuyorum yoksa?» David, başını iki yana salladıysa da onun gibi gülümsemedi. Bunun üzerine, Debra da yüzünü asıverdi.

Dikkatle David'in yüzüne baktı ve onu uzun süre inceledi. Güneş, saçlarını kurutmuş ve rüzgâr olmamasına rağmen, yumuşak olduğundan saçlar darmadağın olmuşlardı. Elmacık ve çene kemikleri mükemmeldi, hafifçe Asyalı tipini andıran iri gözleri pırıl pırıldı. Burnu ve dolgun dudakları, onu çok çekici bir erkek yapıyordu.

Birden uzandı ve parmağı ile David'in yanağına dokundu.

«Çok yakışıklı bir erkeksin, David. Şimdiye kadar gördüğüm en güzel insansın.» David'in hiç kımıldamadığını görünce, parmağını onun boynuna indirdi ve sonra da göğsündeki kıllarla oynamaya başladı.

Genç adam, daha fazla dayanamamış, yavaşça ona doğru eğilerek, dudaklarını onunkilerin üstüne yapıştırmıştı. Debra'nın dudakları yumuşak ve sımsıcaktı, delikanlının ağzına deniz tuzunun tadı geldi.

Debra, kollarını uzatıp onu ensesinden tuttu ve kendine doğru bastırdı.

Uzun süre öpüştüler. Fakat David ellerini uzatıp onun bikini sutyenini arkadan çözmeye kalkıştığında, Debra birden irkildi ve ondan uzaklaşmak istedi.

David, onu bırakmak istemiyordu, kulağına güzel sözcükler söyle di ve tekrar öptü. Debra, bir süre sonra gevşemiş, kendini tekrar onun kollarına bırakmıştı. David, bir önceki hareketini tekrarlamak istediğin de, genç kız içini çekti ve hafif bir titreme geçirdi.

David'in elleri ustalıkla, onu korkutmayacak şekilde, yumuşak hare ketlerle işini görmeye çalışıyordu. Birkaç saniye sonra Debra'nın dimdik göğüsleri, iyice sertleşmiş meme uçları meydana çıkmış, David kendinden geçer gibi olmuştu. Debra artık inliyordu.

Ne var ki, o anda, hiç beklemediği bir şey oldu. Yaşamında pek çok kız ve kadın olmuştu, ama böyle bir şeye ilk kez tanık oluyordu.

Debra, kendinden geçer gibi olurken, birden kendini toparlayıp onu omuzlarından kuvvetle itmiş ve David kayadan aşağıya kaymıştı, dirseğini de sıyırarak, aşağıya, denizin kenarına kadar yuvarlandı.

O, öfke içinde ayağa kalkarken, Debra da yerinden fırlamış ve sutyenini yeniden takmıştı. Sonra, uzun bacakları ile birkaç adım gitti ve kayanın önünden kendini balıklama sulara attı. Birkaç saniye sonra, suyun yüzüne çıktı ve David'e seslendi.

«Haydi, gel, plaja kadar yarışalım.» Gelgelelim David, onun meydan okumasına aldırmamış, sakin kulaçlarla kıyıya doğru yüzmeye başlamıştı. Kumsala çıktığında, genç kız bir süre onun asık suratına baktı ve sonra güldü.

«Suratını astığın zaman on yaşındaki çocuklara benziyorsun, David.» Ama David, konuşmamakta kararlı görünüyordu, Debra'nın bu son gayretine rağmen, hiç sesini çıkarmadı ve otele doğru yürüyüp odasına gitti.

Deniz kıyısında, birkaç İngiliz gencinin işlettiği 2001 AD isimli bir diskotek olduğunu öğrendiler ve o akşam oraya gittiler. Fakat David'in keyfi hâlâ yerine gelmemişti ve herkese mesafeli, soğuk davranıyordu.

İki İngiliz Havayolları hostesi ile iki pejmürde delikanlının oturmakta olduğu büyük bir masada kendilerine yer bulup oturdular. Salonda hareketli bir müzik, kulakları sağır edercesine çalıyordu ve Debra, iki hostesin yiyecekmiş gibi David'e baktıklarını görünce, gündüz olanları bir tarafa bıraktı ve ona, dans etmelerini teklif etti. David soğuk davranışını daha fazla sürdüremeyeceğini anlamıştı, başını salladı ve kalktı.

Orijini Afrika olan hareketli müziğe mükemmel uyum göstererek, güzel figürlerle dans etmeye başladılar. Her ikisi de öylesine mükemmeldi ki, diğer dansçılardan büyük çoğunluğu, durup onları izlemeye başladılar.

Bir süre sonra hareketli dans parçası bitip, ağır bir ritm başladığında, Debra ona iyice sokuldu ve sıcak vücudunu onunkine yapıştırdı.

Genç kızın vücudundan sanki garip bir enerji çıkıyor ve David'in iliklerini dolduruyordu. Bu kadın onu çıldırtmak üzereydi. David patlamaya hazır bir bomba gibi hissediyordu kendini.

Müzik sona erdiği zaman, Joe ve Hannah'ı kırmızı şarap sürahisi ile baş başa bırakıp sessiz sokağa çıktılar ve plaja doğru yürüdüler. Kıyıdaki kayalar, gökyüzündeki ay ışığı ile aydınlanmıştı ve denizde de garip ışıltılar görünüyordu. Gelen küçük dalgalar, kıyının çakıl taşlarına çarpıp garip fısıltılarla dağılmaktaydı. Ayakkabılarını çıkarıp, bileklerine kadar suya girdiler ve yavaş yavaş yürümeye başladılar.

Bir süre sonra, bir kaya çıkıntısına sığınıp solukları kesilene kadar öpüştüler. David, onun iyice zevklendiğini ve yumuşadığını görünce, gündüz bıraktığı yerden devam edebileceğini sanmıştı. Elleri, genç kızın yumuşak noktalarına gittiği zaman yine aynı şey oldu.

Debra onu yine itip kendinden uzaklaştırdı ve bu kez, öfkeli bir sesle, «Hay Allah, David!» dedi. «Neden böylesin sen? Bunu yapmak istemiyorum işte. Her yalnız kaldığımızda aynı şeyi tekrarlamak zorunda mıyız?» David onun öfkeli haline şaşırmış gibiydi, fakat kendisi de birden bağırdı. «Ne oluyor sana? Yirminci yüzyılda yaşıyoruz, yavrum. Artık kadınlarda bekâret diye bir şeyden söz edilmiyor, duymadın mı yoksa?»

«Senin gibi şımarık çocuklar da kendilerine biraz çekidüzen vermeli Ama değil mi?» Debra'nın sesi boğuk çıkıyordu.

«Teşekür ederim sana. Ama artık tahammülüm kalmadı, burada durup da profesyonel bir bakirenin hakaretlerini dinleyecek değilim.» «O halde neden gitmiyorsun?» «Pekâlâ, hiç de fena bir fikir değil bu.» David bunu söyledikten sonra birden ona arkasını döndü ve geldikleri yöne doğru uzaklaştı. Debra, onun böyle bir şey yapacağını hiç beklemiyordu, bir an düşündükten sonra arkasından koşmak istedi, ne var ki, gururu buna engel oluyordu.

Durdu ve sırtını kayaya dayayıp düşünmeye başladı.

Büyük bir acı içinde, beni bu kadar zorlamamalıydı, diye söylendi.

Onu çok sevdiğini ve istediğini kabul ediyordu ve David, hayatında Dudu'dan sonraki ilk erkekle olacaktı. Onu istiyordu, ama biraz zamana ihtiyacı vardı ve David biraz sabırlı olmalıydı. Her şey yavaş yavaş gelişirse beraberlikleri sonsuza kadar sürebilirdi.

Dudu'yu artık güçlükle anımsıyorum, diye düşündü. Aradan sadece üç yıl geçmiş olmasına rağmen, anılarının bu kadar zayıflaması garipti, onu sandığı kadar sevmemiş miydi yoksa? Artık yüzünü bile hatırlamakta güçlük çekiyor, hatlarını sisler arasında güçlükle anımsayabiliyordu.

Halbuki, David bir an bile aklından çıkmıyordu.

David'in arkasından otele gidip, ona Dudu'dan söz etmeyi düşündü.

Biraz daha sabırlı olup, kendisine biraz zaman tanımasını söylemeliydi ona. Ama bunu yapacak cesareti kendinde göremiyordu. Bir süre daha orada kaldıktan sonra ayrıldı ve otele doğru yürümeye başladı.

Odaya girdiği zaman, Hannah'ın yatağında kimse olmadığını gördü ve başını salladı. Büyük olasılıkla Joe'nun odasındaydı ve belki de sevişiyorlardı. Ben de David'le birlikte olmalıydım, diye düşündü. Dudu öldü, ben ise yaşıyorum ve David'i istiyorum, onunla olmam gerek.

Fakat hiçbir şey yapamayacağını biliyordu, ağır hareketlerle soyunup yatağa girdi ve uzun süre uyuyamadan düşündü.

David, 2001 isimli diskoteğin kapısında durup içerdeki insanlara baktı. Masalarda oturan insanlar içkilerini yudumlayıp konuşuyor, şakalaşıyor ve gülüyorlardı. Çiftler, çılgın müziğin ritmine uymuş, ter içinde dans ediyorlardı. Bir süre önce oturdukları masaya baktı; İngiliz hostesler hâlâ oradaydılar, fakat Hannah ve Joe gitmişlerdi.

Genç adam, dans edenlerin aralarından geçerek ilerledi. Hosteslerden biri, sarışın, uzun boylu ve tipik İngiliz teninde güzel bir kızdı. Başını kaldırıp David'i görünce, çevrede Debra'yı aradı ve onun ortalarda olmadığını anlayıp gülümsedi.

İlk dansı ağır bir ritimle, birbirlerine fazlaca sokulmadan yaptılar.

Ama ikinci ve romantik parçada, David kızı iyice kendine çekti ve ellerini kalçalarına attı. Hostes, ona iyice sokulmuş ve dudaklarını hafifçe ayırıp onun yüzüne bakmaya başlamıştı.

David, «Odan var mı?» diye fısıldayınca, hostes başını salladı ve dilini hafifçe çıkarıp dudakları üzerinde gezdirdi.

Delikanlı, onu belinden çekip, «Haydi, gidelim,» dedi.

David odasına döndüğünde, hava aydınlanmıştı. Duş yapıp traş oldu ve valizini toplamaya başladı, öfkesi hâlâ geçmemiş gibiydi. İşini bitirince, valizini alıp aşağıya, resepsiyona indi ve Diners Clup kredi kartı ile borcunu ödedi.

Resepsiyondaki işini henüz bitirmişti ki, Debra yanında Hannah ve Joe olduğu halde kahvaltı salonundan çıktı. Her üçü de mayolarını ve üzerine de bornozlarını giymişlerdi ve konuşup gülüşüyorlardı. David'i birden karşılarında görünce susuverdiler.

Joe, «Hey, nereye gidiyorsun sen bakalım?» diye bağırdı.

David soğuk bir tavırla, «İspanya'yı yeterince gördüm,» dedi. «Birisinin sözünü dinleyip buralardan gidiyorum işte.» Bunları söylerken, Debra'nın gözlerindeki acı ifadesini farketmiş ve onu üzdüğüne sevinmişti sanki. Joe ve Hannah'ın kendisine baktıklarını gören Debra, kendini hemen toparladı ve dudaklarının titremesini kontrol altına aldı. Sonra, güç de olsa gülümsedi ve elini uzatarak David'e doğru yürüdü.

«Yardımların için çok teşekkürler, David. Gitmek zorunda kaldığına üzüldüm. Seninle çok iyi vakit geçirdik.» Bunu söyledikten sonra birden sustu ve bir an düşünüp, hafif titreyen bir sesle devam etti. «Aradığını bulmanı umut ederim. Şansın açık olsun.» Daha fazla konuşamadı, aceleyle arkasını döndü ve odasına çıktı.

Hannah buz gibi bakışlarla David'e baktı ve onu hafif bir baş işareti ile selamlayıp Debra'nın arkasından gitti.

«Allahaısmarladık, Joe.» «Bırak da valizini taşıyayım.» David, «Zahmet etme, ben taşırım,» diyerek onu engellemek istedi.

Fakat Joe ısrarlıydı. «Ne zahmeti canım,» diyerek valizi aldı ve Mustang'a kadar götürdü. Arabanın kapısını açtı ve valizi arka koltuğa bıraktı.

«Seninle tepeye kadar geleyim de biraz yürüyüş yapayım dönüşte.» David'in bir şey söylemesine fırsat vermeden sürücü koltuğunun yanındaki koltuğa oturdu ve «Biraz yürüyüş yapmam gerek, hamladım,» dedi.

Arabada bir süre konuşmadılar. Joe, bir sigara yakmış ve kibriti camdan dışarıya fırlatmıştı.

«Aranızda ne olduğunu bilmiyorum, David, ama tahmin edebiliyorum.» David hiç sesini çıkarmadı. Tüm dikkatini yola vermişti.

«Kardeşim çok kötü günler geçirdi. Fakat şu son birkaç gündür çok iyiydi ve yeniden yaşamaya başlamıştı. Onu çok mutlu görüyordum ve ikinizin ilişkisinin devam edeceğini umuyordum doğrusu.» David hâlâ sessizdi ve ona hiç yardımcı olmuyordu. Bu adam neden kendi işine bakmıyor, diye düşündü.

«O, çok iyi bir kızdır, David. Bunu kardeşim olduğu için söylemiyorum emin ol bundan. Gerçekten iyidir ve onu iyice tanıman gerekir.

Onun başından geçenleri bilmelisin, o zaman şimdiki gibi düşünmeyeceğine eminim.» Kasabayı ve denizi gören bir tepeye çıkmışlardı. David, arabayı yolun kenarına çekti, fakat motoru susturmadı. Bir süre, aşağıya, denizin parlak maviliğine baktılar.

Joe hafif bir sesle, «Evlenecekti,» diye konuşmaya başladı. «Evleneceği erkek, üniversitedeki iş arkadaşlarından biriydi ve ondan biraz daha yaşlıydı. Bir tank birliğinde yedek subaydı ve Sinai'de görevdeyken, ateş altında kalıp, tankı ile birlikte yandı.» David, anlatılandan etkilenmişti, başını çevirip arkadaşına baktı.

Joe, «Evlenmeye hazırlandığı erkeğin bu şekilde ölmesi, onu çok fena etkiledi,» diye devam etti. «Onu uzun zamandır, son günlerdeki gibi neşeli ve mutlu görmemiştim, bu bir gerçek.» Omuzlarını silkti ve bir St. Bernard köpeği gibi sırıttı. «Sana aile hikâyelerini anlattığım için kusura bakma, David. Ama bunları bilmen gerektiğini düşündüm.» Gülümsedi ve güneş yanığı iri elini ona uzatıp, «Bizi mutlaka gelip görmelisin,» dedi. «Orası senin de ülken sayılır. Seni gezdirme görevini ben üstleneceğim.» David onun elini kuvvetle sıktı ve «Bir gün bunu yapabilirim belki,» diye yanıt verdi.

«Shalom.» «Shalom, Joe. İyi şanslar.» Joe arabadan indi ve yolun kenarında durup, araba gözden kayboluncaya kadar, elleri kalçalarında onu izle di. Son dönemeçte David'in salladığı ele karşılık vermiş ve gülümsemişti.

Roma'dan Ostia'ya giden yol üzerinde, terkedilmiş bir yarış alanında Formül 1 otomobil yarışçısı olmak isteyenler için bir okul vardı. Kurs üç hafta sürüyordu ve fiyatı da 500 Amerikan dolarıydı.

David, Via Veneto'da Excelsior Otelinde kaldı ve her gün oraya gidip geldi. Kursu tamamlamış ve lisansı almıştı, fakat bir hafta sonra, istediğinin bu olmadığını anladı. Jetlerle uçtuktan sonra, yerdeki sürat ne olursa olsun ona istediği zevki veremiyordu. Bir Tyrell Ford'un motor sesi de, hiç kuşkusuz, hiçbir zaman bir jet motorunun sesini taklit edemezdi. Sınıftaki arkadaşların içinde en az hevesli o olmasına ve isteksiz görünmesine karşın, yüksek hızlara olan yakınlığı ve koordinasyon gücü sayesinde kursu çok iyi bir derece ile tamamladı ve yarış arabaları yapan bir firmanın arabalarını istenen yerlere götürme ve deneme görevi yapmak üzere bir iş teklifi aldı. Verilen ücret hiç de tatmin edici değildi Ama onun paraya zaten gereksinimi yoktu, bu işi parası için yapmayacaktı. Ne yapacağını o sıralarda tam bilemediği için firma ile bir anlaşma imzalamak üzereydi.

Yunanistan'a gitti ve bir hafta Atina'da kalıp, Pire ve Glyfada'daki yat limanlarında dolaşıp durdu. Bir yat satın alıp, adalara çartır seferleri yapmayı düşündü bir ara. Güneş altında, pırıl pırıl denizde çalışmak, güzel turist kızları taşımak fikri ona pek çekici gelmişti. Bembeyaz boyalı ve vernikli sürat tekneleri de gerçekten çok güzeldiler. Fakat bir hafta sonra, güzel teknelerle turist taşımanın, öyle sanıldığı gibi çok zevkli bir şey olmadığını, canları sıkılan turistleri eğlendiremeyeceğini anladı.

Denizde midesi bulanan insanlardan nefret ederdi.

Geldiğinin yedinci gününde, Amerikan Altıncı Filosu limana demir attı. David, sahildeki kafelerden birinin terasında, masada oturup uzo içerken, bir yandan da dürbünü ile uçak gemilerine bakıyordu. Gemilerin muazzam güvertelerinde, sıra sıra Crusader ve Phantom uçakları, kanatları katlanmış olarak duruyorlardı. Uçaklara bakmak, uçuşa olan açlığını tekrar anımsattı ona. Dünya yüzünde onun için pek fazla şey yoktu, çok aramış fakat hiçbir şey bulamamıştı. Dürbününü masaya bıraktı ve başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Masmavi gökyüzü, yer yer, bembeyaz stratüslerle kaplıydı.

Masanın üzerinde duran uzo bardağını aldı ve güneşte biraz ısınmış olan içkiyi, tadını iyice çıkarmak için birkaç yudumda içti.

Sonra, «Doğu, batı iyi, ama evden iyisi yok,» diye söylendi.

Kendi kendine ve yüksek sesle konuşmuştu. O anda, gözünün önüne, cam ve çelikten yapılmış ofisinde, koca masasının arkasında oturan Paul Morgan geldi. Amcası, sabırlı bir balıkçı gibi, oltalarını dünyanın her yanına atmış, gelecek büyük balıkları bekliyordu. David de, Atina'ya kadar uzanmış bu oltalardan birine takılıp ona gidebilirdi. Birden, hay Allah, yedek pilot olarak hâlâ Impala'larla uçabilirim, sonra şirketin Lear jet uçağı da var, diye düşündü. Ama o uçağı Bamey'den her zaman almak pek kolay olmayacaktı.

David, bardağının içindeki son damlaları da ağzına süzüp, birden ayağa kalktı ve bir taksi çevirip Syndagma Meydanındaki Grande Bretagne Oteline gitti.

Şirkete başkaldırma gücü yavaş yavaş kaybolmaya başlamıştı.

Kendisini, amcası ile birlikte çalışmaya alıştırmak istiyordu. Bu nedenle, o akşam yemeğini, Morgan Grubunun Atina temsilcisi olan John Dinopoulos'la birlikte yemeyi kabul etmişti. Dinopoulos mükemmel giyimli, güneş yanığı yüzlü ve siyah saçları kırlaşmaya başlamış kibar bir adamdı.

John o akşam yemeğine, David'e arkadaşlık yapmak üzere, birkaç İtalyan kovboy filminde oynamış bir aktrisi davet etmişti. Büyük göğüsleri ve simsiyah, parlak gözleri olan genç kadın, John'un takdim ettiği David'in yakışıklılığını görüp, onun Afrika'lı bir elmas tüccarı olduğunu da öğrenince derin bir nefes aldı ve heyecanını gizleyemedi.

Aslında, Morgan Grubunun işleri arasında elmas ticaretinin payı pek büyük sayılmazdı.

Akşam havası oldukça yumuşak olduğundan, Dionysius'un terasında oturmuşlardı. Restoran, St. Paul kilisesinin altında, Lycabettus tepelerindeki bir kayalığın içi kazılarak inşa edilmişti.

Kiliseden paskalya törenini bitirip çıkan rahipler ve onları izleyen meraklılar, restoranın altındaki yoldan kıvrılarak ağır ağır aşağıya doğru iniyorlar ve bir yandan da monoton bir sesle ilahiler söylüyorlardı. Daha uzaktaki bir tepede bulunan Acropolis, projektörlerle öylesine aydınlatılmıştı ki, onu büyük bir zevkle izlememek olanaksızdı. Daha uzaklarda, limanda ise, Amerikan donanmasının ışıkları pırıl pırıldı.

İtalyan kovboy filmlerinin yıldızı olan genç kadın, koca yüzüklerle süslenmiş bir elini David'in kalçasına koyarken, diğer eli ile kırmızı Sapos şarabı dolu kadehini ona doğru kaldırdı ve «Yunanistan harika bir ülke,» diye fısıldadı. Rimelli kirpiklerinin altından, koca gözleri ile de David'e anlamlı ve davetkâr bakışlar gönderiyordu.

Kadının ne kadar istekli olup, neler isteyeceği daha sonra ortaya çıktı. Çok lezzetli et yemeği ve sarmayı yedikten sonra, kadın, bir yudum şarap aldı ve David'e dönüp, çevireceği yeni film için finansman sağlayıp sağlayamayacağını sordu.

Sonra, onun kulağına eğilip, «İsterseniz bunu daha sakin bir yerde konuşabiliriz,» diye fısıldadı. Kaldığı otel dairesinden daha sakin bir yer bulmaları olanaksızdı tabii.

John Dinopoulos, yüzünde yalancı bir gülümseme ve bir el işareti ile onları gönderdi. Bu olanlar David'in hiç hoşuna gitmiyordu, fakat o anda nedense itiraz da edememişti.

Film starının oteldeki dairesi, kalın beyaz halıları ve deri kaplı mobilyası ile oldukça gösterişliydi. Kadın, finansman konusunu tartışmak için daha uygun bir şeyler giymek için gidince, David kendine bir içki hazırladı, ne var ki, bir yudum alınca, içmek istemediğini anladı ve kadehi masaya bıraktı.

Star, üzerinde, göğüslerinin yarısından çoğunu açıkta bırakan, ince bir ipek robla döndü. Vücudunun tüm hatları, ince ipeğin altında belli oluyordu. Dalgalı saçlarını dağıtıp omuzlarına salmıştı. David, bu manzarayı görünce, birden midesinin bulandığını hissetti ve kadına bakıp sırıttı.

«Kusura bakmayın, hanımefendi,» dedi. «John size bir şaka yapmak istedi. Ben bir milyoner değilim ve aslında kadınlardan da hoşlanmam.

Ben erkek çocukları severim daha çok.» Kapıyı arkasından kaparken, kadının, masadaki kadehi fırlattığını, çıkan gürültüden anlamıştı.

Oteldeki odasına dönüp, oda servisinden kahve istedi ve sonra, birden telefonu alıp, Cape Town'la konuşmak istediğini söyledi. Telefonunu birkaç dakika sonra bağladılar. Hattın diğer ucundaki kadın sesi uykuluydu.

«Mitzi?» diye konuştu. «Benim kızım nasıl bakayım?»

«Nerdesin savaşçı? Eve mi döndün yoksa?»

«Hayır, hayatım, şu anda Atina'dayım.»

«Atina mı? Aman Tanrım! Nasıl oraları, iyi mi bari?»

«Yok canım, patlıyorum burada.»

«Evet, anlıyorum, Yunan kızları eskisi gibi değil galiba, ha?»

«Nasılsın Mitzi?»

«Ben âşık oldum, Davey, ama gerçekten âşık oldum, biliyor musun? Yakında evleneceğiz. Ne diyorsun buna, ha?» David, birden onu kıskandığını hisseder gibi oldu, herkes mutlu olurken o neden olamıyordu acaba?

«Harika bir şey bu, hayatım. Damadı tanıyor muyum?» «Tanırsın, Cecil Lawley. Babamın muhasebecilerinden biri.» David, soluk yüzlü, oldukça iriyarı, gözlüklü ve ciddi tavırları olan genç adamı anımsıyordu.

Mitzi'ye, «Kutlarım seni, yavrum, mutlu ol,» derken, kendini biraz daha yalnız hissetti. Evinden de yakınlarından da uzaktaydı ve orada yaşam onsuz sürmekteydi.

Mitzi, «Onunla konuşmak ister misin?» diye sordu. «Hemen uyandırayım.» Hattın diğer ucunda bazı mırıltılar duyuldu ve birkaç saniye sonra Cecil telefonu aldı.

David, «Kutlarım seni, Cecil,» dedi. «İyi iş becerdin.» Adam gerçekten de turnayı gözünden vurmuştu; Mitzi'nin Morgan Grubundaki hisseleri David'inkinden fazlaydı. Cecil, hiç beklenmedik bir şekilde petrol bulmuş oluyordu.

«Teşekkür ederim, David.» Cecil'in sesinden, henüz evlenmediği bir genç kızın yatağında yakalanmış olmasından sıkıldığı anlaşılıyordu.

«Dinle beni delikanlı, eğer bu kızı üzecek bir şey yaparsan beni karşında bulursun, tamam mı? Senin ciğerlerini söker boğazından aşağı tıkarım, anlaşılıyor, değil mi?» Sesinden, panik içinde olduğu belli olan Cecil, «Yok canım, merak etme sen,» dedi. «Bak, tekrar Mitzi'yi veriyorum.» Genç kız, bir süre daha, çeşitli konularda ona bir şeyler söyledi ve sonra telefonu kapadı. David, yatağına sırtüstü yatıp ellerini başının altına koydu ve iyi kalpli kuzininin yeni mutluluğunu düşündü. Sonra, birden, Ispanya'dan ayrıldığı günlerden beri aklında olup, yapmayı düşün düğü bir şeyi gerçekleştirmeye karar verdi. Hemen telefonu kapıp, santraldan resepsiyonu istedi ve «Bu saatte sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim,» dedi. «Fakat mümkün olan en kısa zamanda İsrail'e uçmak istiyorum. Benim için ilk İsrail uçağında bir yer ayırtır mısınız lütfen?» Gökyüzü, çölden geldiği belli olan sarı renkli bir pusla kaplıydı.

TWA Havayollarının dev Boeing 747 uçağı piste doğru alçalırken, David başını pencereye çevirdi ve havaalanı çevresindeki portakal bahçelerine baktı. Lod Havaalanı, dünyanın herhangi bir yerindeki herhangi bir havaalanına benziyordu, Fakat David, bu meydanın dışında tamamen değişik bir dünya bulacağından emindi. Yolcu otobüslerinde yer bulmak, bir taksi yakalamak için çırpınan insanları görünce, İtalya'da bile bu kadar büyük kargaşa görmediğini anımsayarak güldü.

Otobüste, İsrailli ve değişik ülke vatandaşları arasında sıkışmış otururken, sanki bir aile pikniğine gidiyorlarmış ve o da onların bir parçasıymış gibi hissetti. Yanında oturan, bereli, göğsünde paraşütçü brövesi bulunan ve boynunda asılı bir Uzi makinelisi taşıyan asker, ona bir sigara ikram etti. Birkaç dakika sonra, bu kez, diğer yanındaki, yün haki üniformalı ve koyu renkli gazel gözleri ile tipik bir İsrailli, içinde kızarmış piliç parçacıkları bulunan sandviçini onunla paylaşmak istedi ve İngilizce bildiğini göstermek için bir şeyler söyledi.

David asker kızla konuşurken, ön sıradakiler de dönmüşler, merakla onlara bakıyor ve dinliyorlardı. Bu arada, ön taraflarda oturdukları için, onlara oldukça yakın olan şoför de, arada sırada başını çevirip onlara sırıtıyor, ama ayağını gaz pedalından hiç çekmeden, gelen geçen araç ve yayalara korna çalıp bağırıyordu.

Kıyıya yakın bölgelerde, deniz kokusu, portakal çiçeklerinin kokularına karışıyordu ve bu harika koku, daha sonra, David için İsrail'in kokusu olarak kalacaktı.

Bir süre sonra, otobüs Judaean Tepelerine tırmanmaya başladı.

Çam ağaçlarının arasından kıvrılarak giden ve yer yer, güneşte kemik gibi parlayan beyaz taş parçaları ile kaplı yolda ilerlerken, David, her nedense nostaljik bir hisse kapıldı. Bazı yamaçlarda, teraslar halinde zeytinlikler vardı ve delikanlı, bunların, insanların binlerce yıldan beri çalışıp sabırla gerçekleştirdikleri eserler olduğunun farkındaydı.

Bunlar da tepeydi, fakat kendi ülkesindeki, çok sevdiği tepelerden biraz daha farklı görünüyorlardı. Yamaçlarda, şimdiye kadar hiç görmediği, kan damlalarına benzer kıpkırmızı küçük çiçekler, güneş rengi tomurcuklar her tarafı kaplamıştı. Birden, ağaçların arasında, çikolata rengi ile beyaz karışımı kanatlara sahip bir kuş gördü ve bunun, ibikli başı ile bir Afrika çavuşkuşu olduğunu anlayınca şaşırdı.

İçinde, nedenini önceleri anlayamadığı bir heyecan dalgası kabarmıştı.

Ama bunu anlaması uzun sürmedi; görmek istediği kadına yaklaştıkça heyecanı da artıyordu. Öte yandan hiç beklemediği şeylerle de karşılaşacağını hisseder gibiydi. İçinde, en azından, bir yere ait olduğuna dair garip bir his vardı. Çevresindeki bu insanlara karşı, içinde garip bir yakınlık duyuyordu.

Yanındaki asker kız, «Görüyor musun?» diyerek, parmağı ile yol kenarında, Kudüs yolunda ölmüş olanlara birer saygı nişanesi olarak bırakılmış gibi duran yanmış, parçalanmış askeri araçları gösterdi. «Buralarda hep savaş vardı.» David, dönüp asker kızın yüzüne bakınca, onda da Debra'nın yüzündeki sorumluluk ve güç ifadelerini gördü. Bu insanlar, her günü limitlerine kadar yaşıyorlar ve ancak gece olduğunda bir sonraki günü düşünüyorlardı.

«Bu savaş daha ne kadar sürecek acaba?» diye sordu.

Asker kız, «Daha çok sürer,» diye yanıt verdi.

«Neden?» Genç kız, çevresindeki insanları ve dışardaki araziyi gösterip, «Çünkü bunları korumamız ve elimizden alınmalarını engellememiz gerekiyor,» dedi. «İyi şeyler için hep savaşılır, bilirsin.» David, «Haklısın şekerim,» deyince ikisi de güldüler.

Bir süre sonra, krema sarısı taşlardan inşa edilmiş büyük apartmanların, tepelere karşı birer abide gibi durdukları Kudüs'e gelmişlerdi. Kentin merkezindeki kale, hep bu tip binalarla çevrilmişti.

David, TWA Havayollarının, Intercontinental Hotel'de kendisi için bir oda ayırttığını biliyordu. Hemen otele gidip odasına çıktı ve manzaraya baktı. Eski şehirdeki Gethsemane bahçesi, Hristiyanlığın, Yahudiliğin ve Müslümanlığın kutsal yerleri, çeşitli minareleri, kuleleri ve kubbeleri ile gözlerinin önüne serilmişti. David, bu dinsel yerleri görünce bir süre huşu içinde hiç kımıldamadan durdu ve baktı. İnsanların iki bin yıldır mücadele ettikleri, savaş verdikleri bu yerler artık yeniden doğmuştu.

Yaşamında ilk kez olarak, kendi Yahudi yanını tanıdığını ve incelediğini farketti ve bu kente gelmekle çok iyi yaptığını anladı.

Sonra, kendi kendine ve yüksek sesle, «Kimbilir, belki aradığım her şey buradadır,» diye söylendi.

David akşamın ilk saatlerinde üniversite önünde taksiden indi ve ana kapıdaki görevliye ne istediğini söyledi. Burada herkesin üzerini aramak olağan bir olaydı ve David de bir süre sonra buna alışacaktı.

Kampus'ün hemen hemen bomboş olduğunu görünce şaşırdı, fakat sonra, günlerden Cuma olduğunu anımsayıp bu tenhalığın nedenini anlamıştı; herkes Sabbath'a (Musevilerin kutsal cumartesi günleri, dinlenme günleri) hazırlanıyordu.

Ana meydan ve süslü havuzun çevresindeki ağaçlar kırmızı tomurcuklarla kaplıydı. David, yönetim binasına girip, görevini terketmeye hazırlanan kapıcıya, aradığını sordu.

Görevli, önündeki listeyi inceleyip, «Miss Mordecai,» dedi. «Evet. İngilizce bölümünde olmalı. Lauterman binası, ikinci kat.» Bunu söylerken, camlı kapıları gösterdi ve «Sağ taraftaki üçüncü binadır,» diye devam etti. «Şu taraftan gideceksiniz.» Debra sınıfta, bir öğrencisi ile görüşme halindeydi. David, terasa çıktı ve onu beklerken, güneşin altında bir sandalye bulup oturdu. Oturmakla iyi etmiş ve onu bu şekilde bulup hemen karşısına çıkmamıştı, çünkü içini birden, bir kuşku duygusu kaplamıştı. Atina'da olanlardan sonra, Debra Mordecai'nin onu, kollarını sevgiyle açıp karşılaması biraz güçtü. David şimdi bile ona karşı olan ters davranışlarının nedenini iyi anlayamıyordu. Şimdiye kadar kendini hiç eleştirmemişti; yakışıklı ve çok parası olanlar, kendilerini sık sık eleştirmezlerdi. Biraz düşününce, Debra'nın doğru söylemiş olabileceğini anladı; genç kız ona, şımarık bir çocuk gibi davrandığını söylemişti ki, bu doğru olabilirdi. Birden, parkeler üzerinde yürüyen kadın ayakkabılarının çıkardığı sesle düşüncelerinden sıyrıldı ve başını kaldırdığında, birkaç öğrencinin terasa çıktığını gördü. Kitaplarını göğüslerine bastırmış, konuşup gülüşerek önünden geçen kız öğrenciler, ona davetkâr gözlerle bakmaktan kendilerini alamamışlardı.

Debra'nın gelmesinden önce derin bir sessizlik oldu. Debra, saçlarını ensesine muntazam bir şekilde toplamıştı kolunun altında birkaç kitap ve omzunda asılı çantası ile sınıftan çıktı; yüzüne hiç makyaj yapmamıştı, fakat üzerinde, portakal desenli ve rengârenk, çok güzel bir eteklik vardı. Ayaklarında çorap yoktu ve açık sandallar giymişti. İki yanında bulunan öğrencileri ile konuşma halinde olduğundan, David'i önce görmedi, fakat genç adam teras duvarının önüne gidince farketti.

Ve onu ikinci kez Zaragoza'daki dükkânda gördüğü zamanki gibi birden şaşırdı, dondu kaldı.

David de bu kadar şaşkın olabileceğine inanamıyordu, kendini bir garip hissediyordu, sanki elleri ve ayakları birkaç kez büyümüş gibiydi.

Kendini zorlayarak güldü ve omuzlarını silkerek ona baktı; kendi kendini küçümseyen bir tavır içine girmişti. Kendini cezalandırmak ister gibiydi.

«Merhaba, Debs,» diyen sesi, kendi kulaklarına bile bir boğuk geldi.

Debra da paniğe kapılmış gibiydi; elini uzatıp, yan taraftaki saçlarını düzeltmek istedi, ama elinde kitaplar olduğu için bunu rahatça yapamadı ve bocaladı.

Sonra, kendini toparlayıp, «David...» diye fısıldadı ve ona doğru ilerlerken, öğrencilerinin baktığını görüp tereddüt etti. Kızlar, onun güç durumda olduğunu anlayınca, hemen gözden kaybolmuşlardı.

Debra, yalnız kaldıklarını görünce, tekrar, «David...» dedi ve sonra üzüntülü bir sesle, «Hay Allah! Dudaklarıma ruj bile sürmemiştim,» diye söylendi.

David güldü ve rahatlayıp, kollarını açarak ona doğru gitti. Debra da rahatlamış ve kendini onun kollarına atıvermişti. Fakat elindeki kitaplar ve omuzuna asılı çantası onların birbirlerine sarılmalarına engel olduğu için, bir süre bocaladılar. Ama sonunda birbirlerini öpmeyi başarmışlardı.

Genç kadın, elindeki kitapları bir tarafa bırakıp onun boynuna sarıldı ve «David, seni canavar seni,» diye fısıldadı. «Neden bu kadar geciktin sanki? Artık gelmeyeceğini sandım ve ne yapacağımı bilemiyordum.» Debra'nın süratli bir motosikleti vardı ve David'i arkasına oturtup yola çıktı. Motoru öylesine pervasız sürüyordu ki, cesaretleri ve çelik sinirleri ile ün yapmış Kudüs şoförleri bile onun önüne çıkmaya cesaret edemiyorlardı.

David onun arkasında, selenin geri kısmında oturmuş ve beline sarılıp, bazı yerlerde gözlerini kapayarak gidiyordu. Bir ara, yan tarafa henüz geçit verilmişken karşı tarafa geçmeleri, genç adamın yüreğini ağzına getirdi ve sonra bir kahkaha attı.

Debra da güldü ve başını arkaya çevirip, «Çok mutluyum,» dedi.

«Tamam, öyleyse gönlümüzce yaşayalım bu anları.» «Joe seni gördüğünde şaşkınlıktan ölecektir.» «Oraya canlı varabilirsek tabii, değil mi?» «Sağlam sinirlerine ne oldu böyle?» «Biraz önce sinir kalmadı bende.» Debra, virajlı bir yoldan Ein Karem vadisine doğdu gitti. Sanki bir Mirage ile uçuyordu. Bunu yaparken de, David'e turistik bilgiler vermeyi ihmal etmedi.

«Burası, Meryem Ana'nın Yahya Peygamber'in annesine rastladığı Meryem Kuyusu Manastırı... Hristiyan öğretisine göre bunu bilmen gerekir.» David başını sallayıp, «Tarihi bırak şimdi,» diye bağırdı. «Şu köşede koca bir otobüs var.» Yokuşun dibindeki köy, kiliseleri, yüksek bahçe duvarları ve zeytin ağaçları ile zamanın ötesinde gibi tamamen sessizdi. Pitoresk bir vahada, ufuk hattı, Kudüs'ün modern mahallelerindeki yüksek apartmanlarla kaplanmıştı.

Debra motosikleti ana caddeden dar bir yan yola çevirdi. İki yanda eskimiş taş duvarlar vardı ve bir süre sonra, büyük bir bahçe kapısının önünde durdular.

Debra, «Eve geldik işte,» dedikten sonra, bahçeden geçti ve bir yerde motoru susturup bıraktı. Sonra, duvarın bir köşesine gizlenmiş olan küçük bir kapıdan geçtiler.

Girdikleri yer, duvarları beyaz badana ile boyanmış büyük bir bahçeydi.

Bahçede, kalın gövdeleri ile bir sürü zeytin ağacı vardı. Duvarlar, sarmaşıklarla kaplanmıştı ve bunların arasında tırmanmış olan asmalarda yeşil üzüm salkımlarının büyümeye başladıkları görülüyordu.

Debra zeytin ağaçlarının arasına konmuş eski Roma ve Yunan heykellerini gösterip, «Brig, çılgın bir amatör arkeologdur,» dedi. Duvarların kenarlarına bir sürü eski ve antika çanak çömlek dizilmişti. Eve doğru giden yol da, eski mozaik karolarla döşenmişti. «Eski eser kazıları kanunen yasak ama o hiç aldırmıyor. Boş zamanlarını hep, bir şeyler bulmayı umduğu yerlerde kazılar yaparak geçirir.» İçinde büyük bir şömine olan büyük mutfak, adeta bir mağarayı andırıyordu ve şöminenin içinde duran modern elektrik sobası, manzara ile bir tezat oluşturmaktaydı. Ama duvarlara asılı duran bakır kaplar iyice parlatılmıştı ve mutfağın tuğla kaplı döşemesi de pırıl pırıldı ve çevreye güzel bir koku yayılmıştı.

Debra'nın annesi, sessiz, uzun boylu, zayıf bir kadındı ve adeta kızının ablası gibi görünüyordu. Kızına o kadar benziyordu ki, David, Debra'nın da bu yaşa gelince böyle görüneceğini düşünmekten kendini alamadı. Debra, onları birbirlerine tanıştırdıktan sonra, annesine, onun yemeğe kalacağını söyledi. Ama David böyle bir daveti hiç beklemiyordu.

«Lütfen, benim için zahmete girmenizi istemem,» dedi. «Başınıza iş çıkarmayayım.» Bunları söylerken, cuma akşamlarının Yahudiler için özel aile akşamları olduğunu düşünüyordu.

Fakat yaşlı kadın, «Ne zahmeti canım,» diyerek güldü. «Bize şeref vereceksiniz. Joe'nun filo arkadaşları buraya sık sık gelirler ve biz de bundan çok hoşlanırız.» Debra, David'e bir Goldstar birası getirdi ve babası geldiğinde, onlar terasta oturmuş konuşuyorlardı. Uzun boylu general, küçük kapıdan geçerken, başından şapkasını çıkarmış ve hafifçe eğilmişti.

General yakası açık, rahat, yazlık üniformasını giymişti, rütbesi ve brövesi göğüs cebinin üzerindeydi. Küçük av uçağı kokpitlerine sıkışarak girmenin getirdiği alışkanlıkla olacak, omuzlarını kısmış gibiydi. Saçları döküldüğünden, başının derisi güneşten yanmış ve kahverengi olmuştu, onları görünce, bıyığının altından beyaz dişlerini göstererek gülümsedi. Kartal gözlerini andıran keskin bakışlı gözleri Debra'nınkilere benziyordu ve büyük, kanca gibi bir burnu vardı. Görünüşü, daha ilk görüşte, David'de bir saygı duygusu uyandırdı. Delikanlı, hemen ayağa kalkıp onun elini sıktı ve «Efendim,» diye hitap etti.

Brig, onu tepeden tırnağa şöyle bir süzmüş ve hoşlanıp hoşlanmadığını hiç belli etmemişti.

David, daha sonra, ona Brig isminin, İngilizler tarafından, 'The Brigand' (Haydut) sözcüğünün kısaltılmışı olarak, 1948'den önce Haganah için Filistin'e savaş uçakları ve silah kaçırmasından dolayı verildiğini öğrenecekti. Çocukları dahil, herkes ona Brig diye hitap ediyordu, ama karısı, onu ilk ismi olan Joshua ile çağırmaya devam etmekteydi.

Debra babasına bakıp, «David bu akşam Sabbath yemeğini bizimle yiyecek,» dedi.

Brig, «Memnun oldum, tabii,» dedikten sonra gülümseyerek döndü ve karısı ile kızını öptü. Çünkü bir önceki Sabbath'dan beri ikisini de görmemişti. Görevi gereği, sürekli olarak üste kalıyor, ülkenin çeşitli yerlerindeki filoları ve kontrol merkezlerini dolaşıp duruyordu.

Bir süre sonra, yine yazlık haki üniforması ile Joe geldi ve David'i görünce, her şeyi unutup, gülerek koştu ve ona sarıldı. David'e sarılıp bütün kuvveti ile sıkarken, onun omzu üzerinden Debra'ya baktı.

«Haklıydım, değil mi?» Debra da gülüyordu. Başını salladı ve «Joe, senin çok geçmeden geleceğini söyleyip duruyordu,» dedi.

David, «Galiba buraya geleceğimi bir tek kendim kesin olarak bilmiyordum,» diyerek bir kahkaha attı.

Mum ışığının aydınlattığı büyük cilalı tahta masa, gümüş takımlarla süslenmişti ve yemekte on beş kişiydiler. Başına gümüş ve altın takkesini geçirmiş olan Brig, kısa bir dua etti ve sonra, masadaki herkesin şarap kadehini kendi elleri ile doldurup ikrama başladı. Debra, Joe'nun yanında oturuyor ve arada sırada kaçamak bakışlarla David'i süzüp hafifçe gülümsüyordu. Masadakiler, Brig'in iki erkek kardeşi, onların eşleri, çocukları ve torunlarından oluşmaktaydı. Herkes birbiri ile konuştuğundan ve çocuklar da durmadan bir şeyler istediklerinden, oldukça gürültülü bir ortam yaratılmıştı ve konuşmalar genellikle İbranice olup, arada sırada İngilizce de konuşuluyordu. Baharatlı yemekler nefisti ama fazla tatlı olan şarap, David'in zevkine pek uymuyordu. Debra bir yanına Joe'yu, diğer yanına da David'i almıştı ve genç adam, onun yanında sessizce oturup, kendisini bu ailenin bir bireyi olarak görmekten mutluydu. Onları gülümseyerek dinlemeye çalışırken, Debra'nın kuzenlerinden biri masaya eğilip ona hitap edince birden şaşırdı.

«Bu karmaşa sizi şaşırtmış olmalı, İbranice de bilmediğiniz için şaşkın olmalısınız. İsrail'deki ilk gününüz olduğuna göre...» Bunlar, kasten söylenmiş sözler değildi, ama Brig kendi evinde, masasında bir misafirine bu şekilde konuşulmuş olmasından pek memnun olmamış gibiydi; başını kaldırdı ve kaşlarını hafifçe çatıp baktı.

David, Debra'nın ciddi bakışlarla kendisine baktığını ve onun, bir şeyler söylemesini istediğini gördü. Birden, dinlerin çoğunun birbirlerine benzediğini düşündü. Bu ev ve halkından ayrılmak istemiyordu, onları sevmişti. Tekrar yalnız kalmayı göze alamazdı. Burası çok güzel bir yerdi.

Kendisine hitap eden kuzene baktı ve gülümseyerek başını salladı.

«Evet, biraz şaşırdım Ama» dedi. «Sizin sandığınız kadar da değil. Çok iyi konuşamam belki, ama İbranice anlarım. Belki bilmiyorsunuz, ama ben de Yahudiyim.» Yanında oturan Debra, birden rahatlayıp derin bir nefes almış ve başını çevirip Joe'ya bakmıştı.

Brig, «Yahudi mi?» diye şaşkınlıkla sordu. «Hiç de benzemiyorsun.» David onlara annesinin Yahudi olduğunu söyledi. Brig, mutlu bir tavırla başını salladı. Şimdilik her şey halledilmiş görünüyordu.

Debra, «Size her şeyi söylemedi,» diyerek söze karıştı. «David aynı zamanda bir pilot!» Brig'in bıyıkları, bunu duyunca seğirir gibi oldu ve general, peçetesi ile onları siler gibi yaptı. Sonra, keskin bakışlarını tekrar David'e çevirdi.

«Uçuşun ne kadar?» «Bin iki yüz saat, efendim ve bin saatten fazlası jetlerle.» «Hangi jetler?» «Mirage'larla uçtum.» Brig'in yüzünde, «Demek Mirage, ha!» derken bir mutluluk ifadesi belirmişti.

«Hangi filodaydın peki?» «Cobra filosu.» Brig, bir an David'in yüzüne baktı ve «Vay canına!» dedi. «Şu Rastus Naude'un filosunda mı yani?» David şaşırmıştı. «Rastus'u tanır mısınız, efendim?» «1948'de Çekoslovakya'da ilk Spitfire'larla uçmuştuk onunla. O zamanlar ona Butch Ben Yok, yani Gâvur Çocuğu derdik. Şimdi korkunç bir pilot olmuştur muhakkak. O zamanlar bile çok usta bir av pilotuydu zaten.» David, «Her zamanki gibi, efendim, gençlere taş çıkarıyor.» «Ee, uçuşu sana Rastus öğretti ise, en azından onun yarısı kadar iyi olmalısın.» İsrail Hava Kuvvetleri, yabancı pilot kullanmıyordu, ama karşılarında, birinci sınıf bir pilot olduğu izlenimini veren bir Yahudi vardı. Brig de, Paul Morgan'ın onda gördüğü yeteneği hemen görmüştü. General, insanları değerlendirirken çok az yanılırdı ve şimdi de yanıldığını hiç sanmıyordu. Tekrar başını kaldırıp, mumların ışığında onun yüzünü inceledi ve onun, uzak ufukları arar gibi bakan keskin gözlerini gördü.

Bu gözler, hiç kuşku yok, bir av pilotunun gözleriydi, bir savaş pilotu ancak böyle bakabilirdi.

Bir av ve önleme pilotunun yetiştirilmesi birkaç yıla ve yaklaşık bir milyon dolara maloluyordu. Bu ülkede zaman ve para çok önemli şeylerdi ve bazı durumlarda bazı kurallar da çiğnenebilirdi.

Brig, bunları düşünürken, şarap şişesini aldı ve David'in kadehini tekrar doldurdu. Sonra, Rastus Naude'a bir telefon edip şu gencin nasıl bir şey olduğunu soralım bakalım, diye düşündü.

General, David'e, İsrail'e geliş nedenleri konusunda sorular sorarken, Debra da babasına bakıyordu. Brig, David'in, geleceği konusunda neler düşündüğünü de öğrenmek ister gibiydi.

Genç kız, babasının neler düşündüğünü biliyormuş gibiydi, zaten böyle bir şey bekliyordu. David'i evine çağırıp yemeğe davet etmeyi ve babasının karşısına çıkarmayı planlayarak yapmıştı.

Başını çevirip David'e baktı ve onu ne kadar sevdiğini, vücudunun bazı noktalarının adeta elektriklenmiş gibi kıpırdadığını hissederek tekrar anladı.

Hafifçe gülümsedi ve evet, seni gidi damızlık namussuz, elimden tekrar kurtulacağını sanıyorsan yanılıyorsun, diye düşündü. Bu kez seni iyice bağlayacağım, zaten Brig de seni bırakmaz artık kolay kolay.

Sonra, elindeki kadehi David'e doğru uzatıp kaldırdı ve tatlı bir gülümseme ile onun yüzüne baktı. Tekrar, istediğini alacaksın, ama düğün çanlarından sonra, diye düşünüp, yüksek sesle, «Lechaim! Yaşama!» dedi.

David, şarap kadehini dudaklarına götürürken, onun mum ışığını yansıtan gözlerinin içine baktı ve evet, bu kez beni kolayca atlatamayacaksın, küçük hanım, diye düşündü. Bu kez, ne kadar beklersem bekleyeyim, neye malolursa olsun, benim olacaksın, siyah saçlı güzelim.

Şafakla beraber, David'in yatağının yanındaki telefon çaldı. Hattın diğer ucunda, Brig'in sesi sert ve canlıydı, adam sanki hiç uyumamış gibiydi.

«Bugün için acele planların yoksa, sana bir şeyler göstermek istiyorum, ne dersin?» David, uyku sersemi, «Tabii, efendim,» dedi.

«Hiçbir planım yoktu.» «Kırk beş dakika sonra gelip seni otelinden alacağım, böylece kahvaltını da bitirmiş olursun. Lütfen lobide beni bekle.» Brig sivil plakalı küçük bir araba kullanıyordu, ama usta ve hızlı bir sürücü olduğu belliydi. Elli yaşlarında bir adam için mükemmel bir koordinasyon ve reaksiyon yeteneğine sahipti.

Tel Aviv'e doğru, otoyolda uzunca bir süre gittikten sonra, Brig sessizliği bozdu.

«Dün akşam komutanınla konuştum. Burada olduğunu duyunca çok şaşırdı. Bana söylediğine göre, oradan ayrılmadan önce seni terfi ettirmişler, öyle mi?» David, «Bu bir rüşvetti,» deyince, Brig başını salladı ve konuşmasını sürdürdü. Genç adam, bir yandan onu dinliyor, bir yandan da hızla değişen manzarayı seyrediyordu. Tepelerden aşağıya inmişler ve güneye, Beersheba'ya doğru gitmeye başlamışlardı.

«Seni bir hava kuvvetleri üssüne götürüyorum ve bunu yaparken bazı kuralları da çiğnediğimi iyi biliyorum, delikanlı. Rastus, senin iyi uçtuğunu söyledi, ancak bunu bir de kendim görmek istiyorum.» David sesini çıkarmadan ona baktı. Sonra, büyük bir sevinç içinde, «Uçacak mıyız?» diye sordu.

Brig başını salladı ve «Biz burada bir savaşın içindeyiz,» diye devam etti. «Sen de bir savaş sortisi uçacaksın ve aynı zamanda da tüm kuralları çiğnemiş olacağız. Ama bizim her zaman kurallara uymadığımızı da göreceksin.» General, sakin bir tonla ona, İsrail konusunda düşündüklerini, bu ülkedeki mücadelelerini ve başarı şanslarının ne kadar olduğunu anlatıyordu.

David, onun kullandığı bazı cümleleri hiç unutamayacaktı.

«Burada bir ülke, bir millet yaratıyoruz. Temellere karıştırmak zorunda kaldığımız kanlar, onu güçlendirmektedir...» «Burasını, sadece, dünyadaki zavallı Yahudilerin sığınacakları bir yer yapmak istemiyoruz. Buraya, güçlü, parlak Yahudilerin gelmelerini istiyoruz...» «Bizler burada sadece üç milyon insanız, ama karşımızda, bizi ortadan kaldırmak için uğraşan yüz elli milyon düşman var...» «Onlar bir savaş kaybettikleri taktirde, sadece birkaç kilometrelik çöl kaybedeceklerdir, ama biz kaybedersek, tüm yaşamımızı kaybedeceğiz...»

«Onları tekrar yenmemiz gerekiyor. 1948'de silah ve ekipmanlarının hatalı olduğunu sanıyorlardı, Süveyş'ten sonra hatlar restore edildi ve hiçbir şey kaybetmemiş oldular. 67'de ise aldatıldıklarını sandılar.

Bunun için, bizi rahat bırakmalarını sağlayacağız ve onları bir kez daha mağlup edeceğiz...» David'le, çok yakın bir arkadaşı ya da bir sırdaşı ile konuşur gibi konuşuyordu. David, onun kendisine bu kadar güvenerek her şeyi anlatmasından ve ayrıca ona uçma fırsatı vereceğinden dolayı mutluydu.

Bir süre sonra, okaliptüs ağaçları ile dolu bir bölgeye geldiler. Brig, bir tel örgüyü izledi ve bir kapının önünde durdu. Kenarda, «Chaim Weissmann Tarım Deney Merkezi» yazılı bir tabela görülüyordu.

Büyük deneme çiftliğine girip, kısa bir süre gittikten sonra bir yan yola saptılar. Burada, ikinci bir çit ve ağaçların arasında bir nöbetçi kulübesi vardı.

Nöbetçi, generalin gösterdiği kâğıda kısaca bir göz attı ve onları selamladı, Brig'i çok iyi tanıdığı belli oluyordu. Bir süre daha, çeşitli ekim alanlarının yanından gittiler. David farklı bloklarda buğday, mısır ve arpa gibi çeşitli ekinlerin yetiştirilmekte olduğunu görüyordu. Her bir ekin tarlasının arası asfaltlanmış ama toprak rengine boyanmıştı. David, bu birbirine bağlı asfaltların başka bir amaca hizmet için yapıldıklarını tahmin ediyordu ki, Brig ona bakıp başını salladı.

«Yanılmıyorsun,» dedi. «Bunlar birleştirildiğinde mükemmel bir uçuş pisti çıkıyor ortaya. 67'deki taktikleri değiştirip kamuflaja gidiyoruz çoğunlukla.» Bir süre sonra, David, uzakta büyük bir tahıl silosu gördü. Tarlalarda kırmızı renkli traktörler çalışıp duruyorlardı ve bazı noktalarda sulama işleri, yağmurlama sistemleri ile yerine getirilmekteydi.

Silonun önüne geldiklerinde, Brig, arabayı yandaki ambara benzeyen başka bir binanın geniş kapısından içeriye soktu. David, bu geniş binanın içinde birçok otobüs ve otomobilin sıralar halinde dizili durduğunu görünce şaşırmıştı. Burada, yüzlerce insanı taşıyacak kadar araç vardı, hâlbuki dışardaki traktörler ancak birkaç taneydi ve sürücü de ancak onların sayısı kadar olmalıydı.

Burada da, paraşütçü üniformaları giymiş nöbetçiler vardı. Brig, onu silonun arka tarafına götürünce, David, bunun yanıltıcı bir bina olduğunu anladı. Aslında burası, bombalara karşı güçlendirilmiş bir bina olup, içinde, modern bir hava üssünde bulunan karmaşık haberleşme ve radar ekipmanı bulunuyordu. Bir asansöre binip yerin altına inerlerken, Brig, burasının, dört Mirage filosunu yönetecek bir kontrol kulesi ve yardımcı ekipmana sahip olduğunu anlattı. .

Asansörden çıkıp bir resepsiyon odasına girdiler. Burada, bir binbaşı, Brig'in kâğıtlarına baktı ve David'in geçmesine, ancak generalin ısrarı sonucu razı oldu. Brig, David'i yanına alıp, halı ile kaplı ve havalandırma sistemi çalışan bir koridordan geçirerek pilotların soyunma odasına getirdi. Yerler karo kaplı ve pırıl pırıldı, kenarda duşlar, tuvaletler ve kilitli dolaplar görünüyordu. Salon, bir zenginler kulübünün soyunma odasından farksızdı.

Brig, David'in ölçüsünü doğru tahmin etti ve istenen ölçüde bir uçuş giysisi getirtti. David, G giysisini, uçuş botlarını, onları getiren askerin yardımı ile giydi ve eldivenleri ile kaskını alıp uçuşa hazırlandı.

Brig de kendi dolabını açmış ve uçuş için giyinmişti. Bir süre sonra, her ikisi de kasklarını koltuklarının altına sıkıştırıp çıktılar ve başka bir odaya geçtiler.

Burada, gazete, dergi okuyan ve bazıları da satranç oynamakta olan nöbetçi pilotlar, Brig'i görünce hemen ayağa kalkmış ve onu selamlamışlardı, ancak davranışları oldukça yumuşaktı ve odada fazla resmi bir hava yoktu. Hele Brig'in yaptığı bir espri hepsini güldürdü ve odadaki hava iyice yumuşadı, herkes rahatladı. Oradan çıkıp, brifing odasına geçtiler.

Brig, onu, süratle ama hiçbir ayrıntıyı unutmadan, çıkacakları devriye uçuşu, telsiz prosedürleri, uçak tanımlaması ve diğer gerekli konularda aydınlatıp bilgilendirdi.

Brifing sonunda, «Her şey tamam mı?» diye sordu ve David'in, başını sallaması üzerine, «Sana söylediğimi sakın unutma,» diye devam etti. «Bir savaştayız. Bizden olmayan bir şey gördüğümüz taktirde hiç düşünmeden ateş açabiliriz. Anlaşıldı mı?» «Evet, efendim.» «Birkaç haftadır hava sakindi, fakat dün, Ein Yahav yakınlarında bir olay meydana geldi, sınır devriyelerimize saldırdılar. Onun için şu sıralarda hava biraz gergin gibi.» Kaskını (uçuş miğferi) ve harita çantasını alıp tekrar David'e döndü ve o keskin gözleri ile ona baktı.

«Bugün hava çok temiz ve açık. Onun için, kırk bin feet'e çıktığımız zaman, Rosh Hanikra'dan Süveyş'e, Hermon Dağından Eilat'a kadar her yeri rahatça görebilecek ve bulunduğumuz toprakların ne kadar küçük ve düşmana karşı ne kadar açık olduğunu anlayacaksın.

Bana, yararlı bir şeyler yapmak istediğini söylemiştin... Şimdi, üç milyon insanın kaderini tayin etmek için çalışmanın yararlı bir şey olup olmadığını anlayacak, buna karar vereceksin.» Elektrikle çalışan küçük bir arabaya binip uzun yeraltı geçitlerinden geçtiler ve silonun altına rastlayan geniş bir alanda sıra ile bekleyen Mirage'ların yanına geldiler. Kapalı hangarda altı uçak, yan yana duruyorlardı ve David, buradan dışarıya bir rampadan çıkacaklarını anlamıştı.

Uçaklar ona aşina gelmişlerdi, fakat çöl kahverengisi ve yeşil kamuflaj renkleri ve İsrail Yıldızı onun için oldukça yabancıydı.

Brig, iki uçak için gerekli imzayı attı ve David'in uçak numarası altına da, «Butch Ben Yok» yazıp ona bakarak gülümsedi.

«Sen de bu isimle uçabilirsin, gerçek ismin önemi yoktur burada.» David, kokpite yerleşirken çocuk gibi sevinçliydi. Bu küçücük yerde her şey ona tanıdık geliyordu; uçuş öncesi kontroller için ellerini çeşitli şalter, düğme ve anahtarlar üzerinde süratle gezdirirken, kendini, sevgilisini okşayan bir erkeğe benzetiyordu.

Kapalı hangarda çalışan motorların sesleri, kulakları sağır edebilecek kadar gürültülü olmasına rağmen, içerdeki makinistler, kulaklarına kulaklık takmış olduklarından ve egzos çıkışının arkasına yerleştirilmiş delikli çelik tutucular sesi biraz olsun emdiklerinden, buna tahammül edebiliyorlardı.

Brig, başını çevirip yandaki uçakta bulunan David'e baktı ve eli ile tamam işareti verdi. David de ona karşılık vermiş ve uzanıp, kokpiti kapayan Perspex kanopiyi çekmişti. Önlerinde bulunan çelik kapılar yavaşça yukarıya doğru kalktı ve onların üzerindeki lamba, kırmızıdan yeşile dönüştü.

Burada, pist başına gitmek için gereksiz bekleme yapmak ve uçakları düşman ateşine maruz kılmak diye bir şey yoktu. İki uçak, hafif bir meyile sahip olan rampayı, kanat uçları birbirlerine değecek kadar yakın olarak çıktılar ve güneş ışığını gördüler. Önlerinde, kahverengi boyalı uzun pistlerden biri uzanıyordu. David, gaz kolunu sonuna kadar açıp, afterburner'ü de devreye soktu ve güçlü motorun itişini sırtında hissetti.

Birkaç saniye sonra, yeşil mısır tarlalarının ortasından fırlamış ve yerden kesilerek korkunç bir hızla irtifa almaya başlamışlardı. David, jet motorlu bir av uçağının getirdiği öforiyi bir kez daha hissediyordu.

Kırk bin feet'in biraz altında bir irtifada düz uçuşa geçtiler. David, uçağını, Brig'in biraz altına, kanada yerleştirdi ve gaz kolunu biraz geriye alıp, düz uçuşa ayarladı. Kasklı başını, hem lidere ve hem de çevreye çevirip, bir yandan da her yönden gelebilecek bir hedef arıyordu. Bu tür gözetleme, bir av pilotunun ilk görevlerinden biriydi.

Hava, gerçekten de çok güzel ve tertemizdi, en uzaktaki dağlar bile nete yakın bir şekilde görülebiliyorlardı. Kuzeylerinde, Akdeniz, güneş ışığında, erimiş gümüş bir havuz gibi parlarken, Galile denizi soluk yeşil bir renge bürünmüştü. Güneyde bulunan Ölü Deniz ise daha koyu görünüyordu.

Uçuşlarını, kuzeye doğru, Carmel sırtlarını izleyerek sürdürdüler ve kısa bir süre sonra, Hayfa'nın beyaz binaları ile kıyılarına küçük, köpüklü dalgalarını biraz daha kesip, koordinasyolu bir dönüşle irtifa kaybetmeye başlayarak yirmi bin feet'lik devriye irtifaına indiler. Birkaç dakika sonra, yüksek tepeleri ile kuytu bölgelerinde hâlâ biraz kar bulunan Hermon Dağını geçip arkada bıraktılar.

Afrika'nın değişik manzaralarına alışık olan David için, bu bölgenin görünümleri değişik, zevkli bir tecrübe oluyordu. Dağların yamaçlarına kurulmuş olan köylerin beyaz boyalı evleri güneş altında parıldarken, ekili araziler de değişik renkler veriyorlardı.

Tekrar güneye döndüler ve Ürdün vadisi üzerinden geçip, Galile Denizinin sakin, yeşil sularını geride bıraktılar, Kibbutz alanlarını geçerek alçak tepelere doğru tekrar irtifa vermeye başladılar.

Sol taraflarında, onlara adeta meydan okuyan ve düşman gibi görünen Edom dağları yükseliyordu. Tam altlarında ise, bu vahşiliğin ortasında bir cennet gibi duran Jericho vahası vardı. Önlerinde, Ölü Deniz'in titrek parlak suları uzanmaktaydı. Brig, lövyeyi öne eğip iyice alçaldı ve David de onu izledi. Bir ara o kadar alçaldılar ki, David, yan gözle arkasına baktığında, jet egzoslardan çıkan gazların suları karıştırdığını rahatça görebildi.

Bir süre sonra, David, kulaklıklarında, Brig'in gülerek konuştuğunu duydu. «Bundan daha alçak irtifa yasak. Deniz yüzeyine en çok bin iki yüz feet alçalabilirsin.» Maden ocaklarını geçerken tekrar irtifa almaya başladılar ve denizin güneyinden uçuşlarına devam ettiler. Birkaç dakika sonra, güneyin dağlık ve rüzgârlı çöllerine yönelmişlerdi.

David, birden, telsiz sessizliğinin tekrar bozulduğunu duydu. «Kaktüs Bir, Burası Çöl Çiçeği.» Komuta ağının çağrı işaretini tanımıştı. Onları arayan, yine gizli bir yeraltı sığınağına kurulmuş olan Hava Kuvvetleri Komutanlığı Harekât Merkezi idi ki, David onun yerini belki de hiç öğrenemeyecekti.

Radar ekranlarında pozisyonları açık olarak görülüyordu ve merkez, onların hangi bölgede uçtuklarını gayet iyi biliyordu.

Brig, lövyedeki düğmeye basıp, «Merhaba, Çöl Çiçeği, sizi net olarak duyuyorum,» diye yanıt verdi ve harekât merkezi ile General arasında oldukça samimi bir konuşma başladı.

«Brig, ben Motti. Bölgenizden bir hava desteği talebi geldi.» Bunu, yardım isteyen noktaların koordinatları izledi ve konuşma devam etti, «Polise ait motorlu bir sınır devriyesi, kimliği bilinmeyen bir uçağın alçak irtifa saldırısına uğramış. Şunlara bir bakıver, tamam mı?» «Beseder, Motti, okey.» Brig, telsiz frekansını, kolunda uçan Davvid'in frekansına çevirdi. «Kaktüs İki, önleme süratine geçiyoruz, beni izle.» Bunu der demez, gazı açıp hızını artırmıştı. David de, ondan aldığı talimata göre gaz kolunu itti ve liderini hiç ayrılmadan izlemeye başladı.

Şimdi, yeni bir başa uçuyorlaradı.

Brig, yanında uçan David'e, «Onu radarda aramamız gereksiz,» dedi. «Alçak irtifadadır ve arazi engebelerinin karmaşasından yararlanacaktır.

Bu tepelerin arasında onu kolay göremeyeceğiz, gözlerini açık tut.» «Beseder.» David, bu sözcüğü iyice ezberlemişti. Bu yedi harfli sözcük, aslında pek az şeyin yolunda gittiği bu ülkede, İbranice 'okey' yani 'tamam' anlamına geliyordu.

Onu ilk önce David gördü, aşağılarda bir yerde, ince ve siyah dumanlar, bir iz halinde, ufkun kobalt mavili çizgisine doğru, rüzgârsız havada uzanıyordu.

Düğmeye bastı ve maskesindeki mikrofona, «Yerde duman var,» diye konuştu, «Altımızda, saat on bir yönünde.» Brig, birkaç saniye onun gösterdiği yöne bakıp araştırdı ve en sonunda, görüş limitlerinin sınırına yakın bir yerde güçlükle gördü dumanı. Kendi kendine başını salladı ve bir şeyler mırıldandı. Bu gençte gerçekten de şahin gözleri vardı, Rastus en azından bu noktada yalan söylememişti ona.

«Taarruz süratine geçiyoruz,» diye konuştu ve David de, afterburner'ı çalıştırdı. Motor gücünün ani artışı ile pilot koltuğunun sırtlığı birden genç pilotun sırtına yapışır gibi olmuştu. David, ok gibi ileriye fırlayan Mirage'ın bozulan fletner ayarını, fletner düğmesine küçük darbelerle basarak düzeltti ve uçuşta yeniden denge kurdu.

Duman izinin ucunda, bir ara, arazinin kahverengi ve haki renklerine karşı, minicik bir noktanın parladığını gördüler. David, gözlerini kırparak baktığında onu artık rahatça seçebiliyordu. Fakat çöl zeminine uygun bir kamuflaja sahip, adeta bir güneşkuşu gibi uçan uçağı ancak bir av pilotunun gözleri seçebilirdi.

Brig'e doğru başını çevirdi ve «Hedef, egzos dumanının soluna dönüyor, diye konuştu.

Brig, «Gördüm onu,» diye yanıt verdi ve harekât merkezi bandına geçti. «Çöl Çiçeği, hedefi bulduk. Ateş açma izni istiyorum, tamam.» Ateş açabilmeleri için harekât merkezinin izni gerekiyordu ve bu izin de hemen verildi.

«Brig, ben Motti, atış serbest. Vur onu!» Bunları konuşurken, o kadar büyük bir süratle dalıyorlardı ki, birkaç saniye sonra, altlarında neler olduğunu ayrıntısı ile görme olanağına kavuşmuşlardı.

Tozlu sınır yolunda, üç tane devriye arabası durmaktaydı. Bunlar, kamuflajlı, yarım palet araçlar olup, çölün göz alabildiğine uzanan boşluğunda çocuk oyuncakları gibi görünüyorlardı.

Araçlardan biri isabet almış, yanmaktaydı. Yanan arabadan çıkan simsiyah, yağlı dumanlar, rüzgârsız havada yavaş yavaş yukarıya doğru uzanmaktaydı. David'in yüksek irtifalardan gördüğü ve onları buraya getiren de bu dumandı işte. Yolun ortasına, bir asker cesedi sırtüstü yatmış duruyordu. Bu manzara, David'e, Ispanya'da boğa güreşinde hissettiklerini yeniden hissettirmişti.

Diğer iki araç, yoldan acele ile çekilmişler, öylecene duruyorlardı ve onların ekipleri de, kayaların arkasına çömelmiş beklemedeydiler.

Bazıları, tekrar saldırı için dönüş yapmak üzere uzaklaşan uçağın arkasından, küçük kalibreli silahlarla etkisiz atış yapıyorlardı.

David, bu uçağı daha önce hiç görmemiş olmasına rağmen, birçok kez brifinglerde resim ve krokilerini gördüğünden hemen tanıdı.

Bu, Suriye Hava Kuvvetleri'ne ait, Rus yapımı bir MİG17 idi. Yüksek, yatay kuyruk yüzeyinin, onu yanıltmasına olanak yoktu. Gövde ve kanatların puanlı kahverengi çöl kamuflajı üzerinde, ortasında yeşil yıldız olan, kırmızı, beyaz ve siyah dairelerden oluşmuş amblemler boyanmıştı.

Uçak, hafifçe geriye doğru meyilli, güdük ve küt uçlu kanatlara sahipti.

MİG17, önce biraz irtifa alıp keskin bir dönüş yapmış ve bir sonraki makineli taarruzu için, irtifa kaybedip süratini artırarak yeniden araçlara doğru gelmeye başlamıştı. Pilot, tüm dikkatini, kayaların arasında çaresizlik içinde bekleyen kurbanlarına verdiğinden, tepesinden kendisine doğru cehennemi bir hızla yaklaşan tehdidin farkında değildi.

Brig, birkaç derecelik bir yatışla, uçağını hedefin hizasına getirdi ve klasik, arka ve yüksekten saldırı pozisyonuna girdi. David de onun tam arkasına geçmişti ve ilk geçişte hedefi vuramaması halinde, ikinci uçak olarak atışa hazırdı.

Suriyeli pilot, tekrar ateş açtı. Mermiler, araçların üzerlerinde, yolun ortasında ve kayaların üzerinde korkunç bir toz duman oluşturmuş, ortalığı karıştırmışlardı. Araçlardan biri daha, müthiş bir alev ve duman cehennemi arasında infilak ederek yanmaya başladı.

David, kendini tutamayıp, «Orospu çocuğu!» diye mırıldandı ve Briglin arkasından uçağını dalıştan çıkardı. Aşağıdaki araç ve insanlarda büyük hasar ve kayıp olduğunu görebiliyordu. O anda, onları, ilk kez olarak kendi insanları olarak kabul etti ve sürüsüne saldırılan bir çobana gibi birden öfkelendi.

Aklına, 'Asurî bir kurt gibi ağıla daldı' diye başlayan bir şiir geldi ve elleri, silah selektörü ile lövye üzerinde bulunan tetiğe gitti. Gözlerinin hemen önündeki elektronik nişangâh çalışmaya başlamış, hedefi gösterecek olan işaretler çizgili cam üzerinde belirmişti.

Brig, hedef Suriye uçağına arkadan büyük bir hızla yaklaşıp atışa hazırlanırken, David, birden, MİG'in kanatlarının şekil değiştirdiğini gördü.

Suriyeli pilot, son anda başına gelecekleri anlamış ve o durumda yapılması gereken en iyi manevrayı yapmıştı. Flapları tam açıp, MİG'in süratini aniden düşürmüş ve uçağı birden yatırıp iyice irtifa kaybederek araziye birkaç metre kadar yaklaşmıştı.

Böyle bir manevrayı hiç beklemeyen Brig, tetiğe basıp ateş açtı, ama hedef, sürat düşürüp irtifa kaybederek, kroşeden kaçan bir boksör gibi mermilerden kurtulmayı başardı. Mermiler, yerde toz toprak kaldırıp boşa gitmişlerdi, atış karavanaydı. Brig'in uçağı, birden burnunu dikti ve irtifa alarak yükseldi. General, hedefi vuramadığı için, bir eli ile kaskına yumruk atıp duruyordu.

Ama David, Suriye MİG17'sinin manevrasını farkeder etmez, insiyaki bir davranışla hiç beklemeden hareket geçmişti. Gaz kolunu aniden geriye çekip sürati hemen düşürdü ve sürat frenlerini açarak Mirage'ın hızını o anda düşürüverdi.

MİG uçağı, keskin bir dönüşle sola savrulurken, sol kanat ucu neredeyse çölün kumlarına değecekti. David, hava frenleri dışarda olarak onun arkasından daldı ve aynı keskin dönüşle irtifa kaybedip, MİG'i izlemeye başladı. Suriyeli pilot, umutsuz manevralarla sağa sola keskin dönüşler yapıyor ve arkasından hızla yaklaşan Mirage'dan kurtulmaya çalışıyordu.

Suriye uçağının sürati daha düşük olmasına karşın, manevra yeteneği daha fazlaydı ve David, onun sürekli olarak pozisyon değiştirmesi nedeni ile hedefi bir türlü vizördeki merkezi noktaya getirip ateş açamıyordu.

Hedefi gösteren koyu renkli şekil, nişangâhtaki çizgiler arasında oynayıp duruyor, bir türlü merkeze girip oturmuyordu.

Biri kaçan, diğeri kovalayan iki savaş uçağının önünde, şimdi dimdik aralarında daracık dere yatakları ve koridorlar bulunan sıra dağlar bulunuyordu.

MİG uçağı, bu tepeleri aşmayı düşünmedi ve önüne çıkan ilk koridora dalıverdi, arkasındaki uçaktan kurtulmak için başka çare bulamamıştı.

Mirage uçakları, bu tür daracık dere yataklarında uçacak şekilde dizayn edilmemişlerdi. Fakat afterburner'ı ateşleyerek motorun tüm gücü ile tırmanışa geçip tepeleri aşması halinde, MİG elinden kurtulmuş olacaktı ki, o namussuzu bırakmayı hiç istemiyordu.

Öfkesi o kadar fazlaydı ki, hiç düşünmeden MİG'in arkasından daracık koridora daldı. Dere yatağının genişliği çok azdı ve kanat uçları ile kayalık duvarlar arasında çok az mesafe kalıyordu. Koridor, biraz ilerde sağa kıvrılınca, David de sağ kanadını yatırıp dönüşe girdi ve onu izledi. Daracık vadi, biraz sonra tekrar sola döndü ve David, bu kez sol kanadı yatırıp onu izledi, fakat uçağın hızı hava frenleri nedeni ile oldukça düşük olduğundan, uçak, perdövites süratine yaklaşmıştı ve David, kırmızı uyarı lambasının yanıp söndüğünü görünce, Mirage'ın hassas uçuş yeteneklerini biraz fazlaca kötüye kullandığını anladı.

Önündeki MİG, daracık, kayalık koridorda uçuşuna devam ediyordu.

Pilot, başını çevirip, omzunun üzerinden bakınca, arkasından gelen ve kendisine gittikçe yaklaşan Mirage'ı gördü. David, onun irtifaını daha düşürdüğünü, dere yatağına yapışırcasına uçtuğunu görünce burnunu biraz daha aşağıya verdi.

Daracık kayalık koridordaki hava oldukça türbülanslıydı ve uçaklar sürekli olarak sallandıklarından, David oun bir türlü vizördeki yerine oturtamıyor, nişangâhtan yararlanamıyordu.

Birkaç saniye sonra vadide yeniden bir dönüş oldu ve koridor daha da daralır gibi göründü. Evet, vadinin sonu gelmişti, kayalar, birden iyice daralıyor ve tam karşıda bir duvar haline geliyorlardı.

Suriyeli tuzağa düşmüştü. Birden uçağın burnunu dikti ve dimdik tırmanışa geçti, fakat her üç taraftan da yükselen kayalann arasında kalmıştı.

David, gaz kolunu sonuna kadar itti ve afterburner'ı çalıştırırken havi frenlerini içeriye çekti. Şimdi, Suriye MİG'inin tam arkasındaydı ve onun egzos gazlarının, Mirage'ı titrettiğini hissedebiliyordu. Biraz daha yaklaşsa, Mirage'ın sivri burun bölümü, MİG'in egzos borusuna değecekti.

Dayid, nihayet, hedefi nişangâhtaki merkezi yerine oturtmayı başardı.

Heatef belirten küçük nokta, vizör çizgilerinin ortasında milimetrik hareketlerle sağa sola, aşağı yukarı oynayıp duruyordu.

Tetiğe dokundu ve mermilerin, önündeki MİG'e doğru uçuşlarını adeta görerek sevindi. Bu namussuzu bırakmadığı çok iyi olmuş ve onu en sonunda kıstırmıştı işte.

Suriye MİG'i birden paramparça oldu ve gümüş rengi bir duman ve alevler arasında kaybolup giderken, otomatik fırlatma koltuğu ile kendisini dışarıya fırlatan pilotun, kokpitten hızla ayrıldığı görüldü. David, onun, elleri ayakları birbirlerinden ayrılmış, koltuğuna bağlı olduğu halde uçaktan fırladığını kokpitin ön camından birkaç saniye gördü, sonra kaybetti. Mirage, jet motorunun, afterburner da dahil olmak üzere tüm gücünü kullanarak dimdik vadiden çıkmış ve biraz irtifa aldıktan sonra düz uçuşa geçmişti.

Araçlar arasında dolaşıp, yaralı arkadaşlarına yardımcı olmaya çalışan ve ölmüş olanları saran askerler, David'in yol boyunca alçak irtifadan geldiğini görünce hep beraber başlarını kaldırıp baktılar. Mirage, onlara öylesine yakın geçmişti ki, David, onların yüzlerini net olarak görebilmişti. Hepsinin yüzü güneşten yanmıştı, bazıları sakallı ve bıyıklı idiler ve güçlü kollarını kaldırıp ağızlarını açarak onu' selamladılar. Hiç kuşkusuz arkasından ona bağırıp teşekkür ediyorlardı.

David, bunlar benim halkım, diye düşündü. Kendisini çok mutlu hissediyor ve ellerinin, ayaklarının hafifçe titremesine engel olamıyordu.

Onların tam üzerinden geçerken, eldivenli elini kaldırıp bu genç ve cesur insanları selamladı ve sonra, lövyeyi birden çekip, kendisini yukarda bekleyen Brig'in uçağına doğru tırmanışa geçti.

Güneşin parlaklığından sonra, gizli hangarın ışıkları, ona oldukça hafif ve loş geldi. Makinistlerden biri, ayağını kokpitten çıkarıp merdivenin basamağına basan David'e yardım ederken, birkaç tanesi de, uçağa yakıt ve cephane ikmali yapmak üzere koştular. Bu küçük ülkenin küçük hava kuvvetleri, böylece, tüm uçaklarını her an için görev uçuşana hazır olarak tutabilme yeteneğine sahipti. Uçuştan dönen uçaklar, hiç vakit geçirilmeden, yakıt ve cephane ikmali yapılıp, yeni bir uçuşa hazır olarak bekletiliyorlardı. Böylece, İsrail Hava Kuvvetleri, her an için savaşa hazırdı.

David, kokpitten çıkıp yere inince, Brig'in, uçuş kontrolörü ile konuşmakta olduğu yere gitti. Eldivenlerini çıkardı ve kaskını koltuğunun altına alıp bekledi. Brig, onun, yanlarına geldiğini görünce başını çevirip baktı ve beyaz dişlerini göstererek gülümsedi. Sonra, elini uzatıp David'in koluna hafifçe vurdu ve «Evet,» dedi. «Ben, Tümgeneral Joshua Mordecai olarak, senin iyi bir pilot olduğunu anladım. İyi iş göreceksin sen.» David, o akşam Debra'yı yemeğe götürecekti ve geç kaldığı için canı sıkılıyordu. Fakat Debra, onun geç kalma nedenini babasından öğrenmişti bile.

İki genç, eski kentin Yafa Kapısı'ndan geçip, David Kulesi arkasındaki Select'e gittiler. Restoranın, iplerle şekillendirilmiş, basit dekorasyonu David'i pek tatmin etmemişti. Fakat patronun kendi elleriyle yaptığı nefis tavuktu musakka ve baharatlı kuskus servisi neşesini yerine getirdi.

Bir süre, yemeklerini sessizce yediler. Debra, David'in içinde bulunduğu ruh halini çok iyi anlıyor ve susuyordu. David, pek çok askerde görülen savaş sonrası stresini yaşıyordu, üzgün gibiydi. MİG'i kovalarken yaşadığı heyecan ve yorgunluğu henüz üzerinden atamamış gibiydi.

Ama bir süre sonra, lezzetli yemekleri yiyerek; iyi Carmel şarabını da içip kendine gelmeye başladı. Geniş fincanlarda getirilen kaynamış Türk kahvesi neşesini iyice yerine getirmişti. Debra, onun, kendini toparladığını görünce, «Bugün neler oldu, David?» diye sordu.

David, fincandaki son yudumu da aldı ve «Bir adam öldürdüm,» diye yanıt verdi. Debra'nın merakla kendisine baktığını görünce, olanları en ince ayrıntısına kadar, onu nasıl izlediğini ve ateş açarak düşürdüğünü anlattı ve sonra, «O zaman,» diye devam etti, «Görevimi yerine getirmiş olduğumu anladım ve tatmin oldum. Doğru olanı yaptığımı biliyordum.»

«Ya şimdi? Kendini nasıl hissediyorsun7» David, omuzlarını silkti. «Şimdi üzgünüm. Bunu yapmak zorunda kaldığım için üzülüyorum.» «Babam, çok uzun zamandan beri askerdir ve sadece gerçek savaşa girenlerin, savaşın vahşetini yaşayanların savaştan nefret ettiklerini ve onun nasıl bir şey olduğunu bildiklerini söyler hep.» David, başını salladı. «Evet. onu iyi anlıyorum. Uçmayı çok seviyorum, ana başkalarına zarar vermekten, öldürmekten de nefret ediyorum.» Bir süre ikisi de konuşmadılar Her ikisi de, kendi açılarından savaşın kötülüklerini düşünüyor ve bunu nasıl ifade edeceklerini bilemiyorlardı sanki.

Sessizliği bozan Debra oldu. Ama bu gerekli,» dedi. «Yaşamak için savaşmak zorundayız, bunun başka yolu yok.» David, tekrar başını salladı. «Evet, başka yolu yok. Arkamızda deniz varken ve Araplar da boğazımıza sarılmışken başka ne yapabiliriz?»

«Bir İsrailli gibi konuştun» Debra'nın sesi fısıltı gibiydi.

«Bugün bir karara vardım daha doğrusu babanın desteği ile verdim bu kararı. Bana, üç hafta içinde, İbranicemi ilerletmemi ve burada yaşayabilmem için gerekli formaliteleri tamamlamamı söyledi.» Debra, meraklı bir ifade ile ona doğru eğildi. «Ee, sonra ne olacak?»

«Hava Kuvvetlerine katılacağım. Yapabileceğim başka bir iş yok, belki kendi ülkemdeki rütbemi burada da alabilirim. Baban, geçici olarak binbaşı rütbesi ile uçabileceğimi ve bir yıllık bir görevden sonra bunun onaylanabileceğim söyledi bana.»

«Harika bir şey bu, David, hava kuvvetlerindeki en genç binbaşılardan biri olacaksın.»

«Evet, ama vergiler çıktıktan sonra elime, sadece, bizim oradaki otobüs şoförlerinin maaşı kadar bir şey kalacaktır.» Debra, gülümsedi ve «Boşver.» dedi, «İbraniceni ilerletmene de ben yardımcı olacağım.» David de ona gülümseyerek baktı ve. «Ben de sana bunu sormak istiyordum,» dedi. «Haydi, artık çıkalım buradan. Nedense pek rahat değilim burada, biraz yürümek iyi gelecektir belki.»

Bir süre, Hristiyan mahallesinde yürüdüler. Daracık sokakların kenarlarına açılmış tenteli tezgâhlarda çeşitli egzotik giysiler, deri ceket ve pantolonlar, mücevherat, baharat ve çeşitli yiyecekler satılmaktaydı Ev ve dükkânların damları, birbirlerine değecek kadar yakın görünüyordu.

Debra, onu, Via Dolorosa'daki antikacı dükkânlarından birine götürdü. Dükkân sahibi, onları görünce, ellerini oğuşturup gülerek hemen yanlarına geldi ve «Ah, Miss Mordecai, hoş geldiniz,» dedi. Sayın babanız nasıllar?» Sonra, dükkânın arka tarafına koştu ve onlara kahve pişirdi.

Genç kız, David'in kulağına, «İşte, bu da yarı namuslulardan biri,» diye fısıldadı, «Brig'den ödü patlar.» Debra, tezgâhtan, ince bir altın zincire takılı bir David Yıldızı seçti ve genç adamın boynuna taktı. David, şimdiye kadar hiçbir mücevher kullanmadığı halde, onu kırmamak için boynunu eğmiş ve takmasına razı olmuştu. Altı köşeli David Yıldızı, delikanlının kıllı göğsünü süsleyecekti bundan böyle.

Debra, gülerek, «İşte, alıp alacağın madalya bu kadar,» dedi. «Biz öyle herkese kolayca madalya vermeyiz. Artık sana, İsrail'e hoşgeldin diyebilirim rahatça» David, böyle bir armağan aldığı için mahcup olmuş gibiydi. Hafif bir sesle. «Çok güzel bir şey, dedi. «Teşekkür ederim.» Yıldızın herkes tarafından görülmemesi için gömleğinin önünü ilikledi ve sonra, teşekkür için Debra'yı öpmek üzere eğildi Fakat. Debra, hemen geriye çekildi ve onu uyardı. «Burada olmaz. David. O adam bir Müslüman, ona hakaret etmiş oluruz.» «Pekâlâ, öyleyse kimsenin duygularını incitmeyeceğimiz bir yer bulalım kendimize.» Surlar üzerindeki Aslan Kapısı'ndan çıkıp, Müslüman mezarlığı yakınındaki zeytin ağaçlarının altında taş bir bank buldular ve oturdular.

Çevre tamamen sessizdi.. Açık gökyüzünde, gümüş ışıklarını yeryüzüne gönderen yarım ay, ortalığı aydınlatıyordu ve hava oldukça ılıktı.

Debra, vadinin diğer tarafında ışıkları görünen bir binaya bakıp, «Artık Intercontinental otelinde kalamazsın,» diye fısıldadı.

«Neden?» «Şey, bir kere orası çok pahalıdır. Maaşınla orada kalabilmen olanaksız, paran buna yetmez.» David, «Ama sadece maaşımla yaşayacağımı sanmıyorsun, değil mi?» diye itiraz edecek oldu, ama Debra onu susturdu ve «Daha da önemlisi,» diye devam etti. «Artık bir turist değilsin. Bir turist gibi yaşayamazsın.»

«Peki, ne yapmalıyım sence?»

«Sana bir apartman dairesi bulabiliriz.» Genç adam, başını salladı. «Peki, Ama ev işlerini kim yapacak?

Çamaşırlarımı kim yıkayacak ve yemekleri kim yapacak? Bu tür işlerde hiç tecrübem yoktur benim.» Debra'nın, gülerek, «Hepsini ben yaparım,» demesi onu birden şaşırtmıştı. Başını yavaşça çevirip yanında oturan genç kıza baktı.

«Ne dedin sen?» Debra, «Hepsini ben yaparım dedim,» diye tekrarladı, «Tabii sen istediğin takdirde.» David, bir süre sessiz kaldı. Sonra, «Bana bak, Debs,» dedi. «Yani birlikte yaşayabiliriz mi demek istiyorsun. Yani, evlenmiş çiftler gibi sürekli olarak aynı evde mi yaşayacağız demek istiyorsun?» «Evet, onu demek istiyorum tabii, ne var bunda?» «Ama ama» David, ne söyleyeceğini bilemiyormuş gibi sustu.

Böyle bir şeyi hiçbir zaman aklına getirmemişti. Şimdiye kadar tanıştığı kızlarla hiçbir zaman bu kadar derin ve ciddi bir ilişkiye girdiğini anımsamıyordu.

Onlarla ilişkileri, hep yüzeysel ve gelip geçici olmuştu. Bu, onun İçin tamamen yeni bir tecrübeydi.

Debra, «Ee, ne düşünüyorsun?» diye sordu.

David, hafifçe yutkundu ve çatlak bir sesle, «Şey, evlenmek mi istiyorsun?» diye sormaktan kendini alamadı.

«Senin, evlenmek için pazarda bulunan en iyi erkek olduğuna emin değilim pek, sevgili David. Çok yakışıklısın ve senin yanında çok mutlu hissediyorum kendimi, ama sen aynı zamanda egoist, olgunlaşmamış ve şımarık bir sersemsin.»

«Teşekkür ederim, çok naziksin.»

«Şimdi bunları bir tarafa bırakabiliriz, David, ben her şeyi bir tarafa bırakıp senin metresin olmaya hazırım.» David, kendini tutamadı ve «Vay canına!» diye mırıldandı, «Bunu bu şekilde açıkça söylemen aklımı başımdan aldı doğrusu.» Debra, «Ben de şaşırdım zaten,» diyerek güldü.

«Ama kendimize bir yer bulana kadar beklemek zorundasın. Biliyorsun, plajlarda ve kaya üzerlerinde sevişmekten pek hoşlanmıyorum.» «Evet, bunu her zaman hatırlayacağım. Yani, bu, benimle evlenmek istemediğin anlamına mı geliyor?» Zaten kendisi de şimdiye kadar evlenme fikrinden nefret etmiş, böyle bir tuzağa düşmemek için elinden geleni yapmıştı.

Debra, bir an tereddüt etti, sonra, «Bunu da demek istemedim,» diye sürdürdü konuşmasını, «Yani, bunu, ancak ikimiz de hazır olduğumuz zaman düşünürüz, tamam mı?» David, aptalca bir gülüşün yüzüne yayılmasını engelleyememiş ve «Tamam, sevgilim, tamam,» demişti.

«Pekâlâ, Binbaşı Morgan, şimdi beni öpebilirsin. Ama sakın ileri gitme ve geçmişte olanları unutma.» Birbirlerine sarılıp uzun süre öpüştüler ve sonra David, birden kaşlarını çatıp düşünmeye başladı.

«Peki, ama Brig ne diyecek buna?» Debra'nın, «Merak etme, o da bizimle birlikte yaşamayacak,» demesi her ikisini de güldürdü.

«Şakayı bırak şimdi, annenle baban ne derler buna?» «Onlara gerekli yalanları söyleyeceğim ve onlar da bana inanıyormuş gibi davranacaklar. Bırak da bunu ben düşüneyim.» David, sırıttı ve «Beseder.» dedi.

Bunu duyan Debra, ellerini çırptı ve «Bak, çabuk öğreniyorsun,» diye bir kahkaha attı. «Haydi, beni yine öp, ama şimdi İbranice konuş.» Delikanlı, onu kollarına tekrar alırken, İbranice, «Seni seviyorum,» diye fısıldadı.

«Harika, çok iyi bir öğrenci olacağına emindim zaten.» Üzerinde anlaşmaları gereken bir konu daha vardı ve eve dönmek üzere bahçenin demir kapısından girerlerken, Debra onu da ortaya attı.

«Bris, yani ahit ya da sözleşme ne demek biliyor musun?» David, güldü ve «Tabii, biliyorum,» diyerek elinin ilk iki parmağını birbiri üzerine koyup makas işareti yaptı. Loş ışıkta Debra'nın hafifçe kızardığını hissetmişti ve genç kızın sesi fısıltı halinde çıktı.

«Peki, ya sen?» «Bu biraz kişisel bir soru oluyor ve senin gibi genç kızlar bunun yanıtını kendileri bulmalılar. Bunun için epey çalışmalısın.» «Pekâlâ, bu yanıtı bulmak için elimden geleni yapacağım ben de.» David, birkaç gün sonra, Kudüs'te bir apartman dairesi bulmanın hiç de sandığı kadar kolay bir iş olmadığını anlamıştı. Şehrin yeni mahallelerinde bir sürü yeni, büyük binalar inşa edilmesine rağmen, ev arayanlar o kadar çoktu ki, kiralık yerler kolay bulunmuyordu.

Debra'nın öğrencilerinden birinin babası emlak komisyoncusu idi ve adamcağız, ona bir ev bulmak için çok çalıştı. Yeni binalardaki daireler için pek çok insan sırada bekliyordu. Fakat eski binalardan birinde bir daire boşalınca, adamcağız orasını tutmak için elinden geleni yapıyor fakat çoğunu onlara beğendiremiyordu.

Yeni bir kiralık bulunduğunda, Debra, ona hemen haber gönderiyor, David de bir taksi tutup, onu Üniversiteden alarak daireyi görmeye gidiyorlardı. Ama şimdiye kadar beğendikleri bir yer çıkmamıştı.

Son bulunan kiralık daire, David'e göre, Casus Lawrence filminden çıkmış gibiydi. Önünde bir palmiyenin bulunduğu binanın her balkonu ve penceresinde çamaşır asılıydı ve çevrede bir deve pazarının kokusu duyuluyordu. Bahçenin hemen yanında da bir ilkokulun bahçesi vardı.

Dairede iki oda ve berbat bir banyo bulunuyordu. Duvar kâğıdının gül ve çeşitli çiçeklerden oluşan desenleri tamamen solmuş, sadece duvarlara bir zamanlar asılmış resimlerin altları canlı kalmıştı. David, banyo kapısını açıp baktığında yüzünü buruşturdu. Döşeme ve kenarları çizilmiş banyo küveti tamamen eskimişti ve değiştirilmek istiyordu.

Debra, onun hoşlanmadığını görünce, «Buraları Joe ile birlikte yenileyebilirsiniz,» dedi. «O kadar da kötü değil canım.» David, omuzlarını silkti ve banyonun kapısını yavaşça kapadı.

«Şaka mı yapıyorsun? Buraları yeniden inşa etmek gerek,» deyince, Debra'nın yüzündeki gülümseme birden kayboldu ve dudakları büzüldü.

«Oh, David, istediğin gibi bir yeri asla bulamayacağız!» «Ve ben daha fazla da bekleyemeyeceğim.» «Ben de öyle.» David, bir an düşündü ve sonra ellerini ovuşturup, «Pekâlâ,» dedi.

«O halde, biz de bizim takımdan yardım isteriz.» Morgan Grubu'nun Kudüs'te ne gibi işleri olduğunu bilmiyordu.

Fakat telefon rehberini karıştırınca, 'Morgan Industrial Finance' isimli bir firma buldu. Firmanın müdürü, Aaron Cohen isminde, mahzun yüzlü tıknaz bir adamdı ve yerleri de büyük postanenin karşısındaki Leumi Bank binasında bulunuyordu. Adam, Morgan Grubu'nun sahiplerinden birinin, haberi olmadan on gündür Kudüs'te bulunduğunu öğrenince oldukça heyecanlandı.

David, ona, ne istediğini söyleyince, adam başını sallamış ve' isteneni bir gün içinde gerçekleştirip, gerekli kâğıtları İmzalamıştı bile. Paul Morgan, yöneticilerini büyük bir dikkatle seçiyordu ve Cohen de buna güzel bir örnekti doğrusu. Paul Morgan, buna karşılık, David'in orada neler yaptığı, gelecek konusunda neler düşündüğü gibi şeylerle ilgili bir raporun hemen kendisine gönderilmesini istemişti ki, David de buna itiraz etmedi.

Zion Dağı yakınlarında, Hinnom vadisi üzerinde bulunan Montefiore mahallesi, büyük bir inşaat firması tarafından yeniden inşa edilmekteydi.

Binalar, geleneksel dizayna sahip olup, çok güzel ve altın renkli Kudüs taşları ile kaplanmışlardı. Fakat dairelerin içleri modern döşeliydi, banyolar tamamen seramik kaplıydı ve kemerli kapılarla girilen salonların kubbeleri insanı rahatlatıyordu. Her daire, özel bir kapalı balkona sahipti. Aaron Cohen'in David için seçtiği daire, Malik Sokağı'na bakıyordu.

Ama fiyatı astronomikti. Debra'nın uzun süre yutkunup, kendine gelmesinden sonra sorduğu ilk şey, dairenin fiyatı olmuştu zaten. Genç kız, tek zeytin ağacının bulunduğu terasta, uzun süre sessizce bekledi.

Terasın taşları, adeta fildişi gibi parlayıncaya kadar cilalanmıştı.

«David! David! Bunun fiyatı nedir acaba?»

«Fiyatı önemli değil, hayatım. Önemli olan, senin sevip sevmediğin.»

«Harika bir yer burası, ama bu bizim için çok pahalı olacaktır bunu asla ödeyemeyiz.»

«Bedeli ödendi bile.»

«Nee, ödendi mi? Ne kadar, David?»

«Yarım ya da bir milyon, ne fark eder ki? Sadece para bu.» Debra, kulaklarını elleri ile kapadı ve «Hayır!» diye bağırdı. Sakın söyleme bana! Kendimi öylesine suçlu hissederim ki, burada yaşayamam.»

«Oo, öyle mi? Ama burada yaşayacaksın, bunu yapacaksın.» «Dene bakalım! Hele bir dene de gör, sevgilim!» Terasa açılan salonun ortasında durup çevreye baktılar. Salon, gelecek olan yaz sıcağını karşılayabilecek kadar aydınlık ve havadardı ve her taraf boya ve cila kokuyordu.

David, «Pekâlâ, mobilyalar konusunda ne yapacağız?» diye sordu.

«Mobilya mı? Bunu hiç düşünmemiştim.» «Her şeyden önce, şöyle koca bir yatağımız olmalı, değil mi?» Debra, «Seks manyağı,» diyerek güldü ve boynuna atılıp onu öptü.

Bu tip bir evde modern mobilyalar, özellikle de kubbeli salonda hoş durmayacaktı. Bu nedenle, antikacıları dolaşıp, apartmanın dizaynına yakışacak eşyalar toplamaya başladılar.

Debra, en büyük sorunları olan geniş karyolayı bir eskicide buldu.

Onu satın alıp iyice temizlettiler, sarı metal bölümlerini iyice parlattılar ve yeni bir yatak alıp üzerine koydular. Yaylı yatağın üzerindeki işlemeli, oyalı yatak takımı da Debra'nın çekmecesinden geldi.

Eski kentteki halıcılardan küçük kilim ve halılar alıp, evin taş döşemelerinin belirli yerlerine koydular, bunların üzerine bazı köşelere kalın minderler ve zeytin ağacından yapılmış alçak sehpalar yerleştirdiler, sedef işlemeli küçük tabureler aldılar. Eksik olan bazı mobilyaları da, buldukları zaman almayı, ya da, uzun zaman bulamadıkları taktirde, Debra'nın tanıdığı bir Arap marangoza yaptırmayı planladılar.

Yatak ve aldıkları büyük masa oldukça ağır olduğundan, onların eve yerleştirilmesi sırasında, güçlü kuvvetli olan Joe'yu yardıma çağırdılar.

Joe, Hannah'ı da yanına alarak geldi ve iki genç nişanlı, Morgan evinin lüksü karşısında bir süre kendilerinden geçerek çevreye baktılar, sonra da kolları sıvayıp onlara yardım ettiler. Hannah, bir ara, Debra ile birlikte modern mutfağa girdi ve oradaki makineleri ve diğer mutfak aletlerini görünce hayran kaldı. Daha sonra, iki genç kız, orada ilk yemeklerini pişirip hazırladılar.

David, bir kasa bira almıştı. İşleri bittikten sonra, masanın çevresine oturdular ve yeni evin şerefine kadeh kaldırıp biralarını yudumlamaya başladılar.

David, Joe'nun olanlara pek de sıcak bakmayacağını sanıyordu; ne de olsa, küçük kız kardeşi, daha evlenmeden bir erkekle aynı evde yaşamaya başlıyordu. Ama Joe, olukça neşeliydi ve eğleniyordu. Biraları birbiri arkasına dikip gülmeye başlayınca, Hannah duruma müdahale etme gereği duydu.

«Joe, geç oldu, gidelim artık.» «Geç mi oldu? Saat henüz dokuz, görmüyor musun?» «Böyle bir akşam için geç sayılır.» Joe, onun ne demek istediğini hâlâ anlamamış gibiydi. Soran gözlerle nişanlısına baktı ve «Ne demek istiyorsun sen?» diye sordu.

Hannah, onunla alay eder bir tonla, «Joseph Mordecai. Eşsiz bir diplomatsın,» deyince, birden kendine geldi, yüzündeki ifade değişti ve suçlu bir tavırla önce David'e, sonra da kız kardeşine baktı. Elindeki birayı bir dikişte bitirdi ve bir eli ile Hannah'ı tutup ayağa kaldırdı.

«Haydi, gidiyoruz,» dedi, «Hâlâ ne bekliyorsun?» Onlar gittikten sonra, David, teras ışıklarını açık bıraktı ve panjurlardan içeriye süzülen loşlukta odaya döndü. Dışardan gelen sesler iyice hafiflemişti ve içeriye sadece bazı mırıltılar geliyordu. O anda, dünyada sanki onlardan başka kimse yokmuş gibiydi.

Karyolanın san topuzları ve kollan, içeriye panjurlardan süzülen loş ışıkta parlıyordu. Yatağın üzerine serili duran örtü ve yastıklardan da lavanta ve naftalin kokuları yayılmaktaydı.

David, yatağın üzerine uzandı ve ağır ağır soyunan Debra'ya baktı.

Genç kız, onun, kendisini seyrettiğini biliyordu ve sanki hiçbir zaman olmadığı kadar utangaçtı.

Narin vücudunun hatları harikulade güzeldi, uzun bacakları ile David'i çileden çıkarıyordu. İlk bakışta görünüşü küçük bir kızı andırmasına rağmen, kalçaları ve göğüsleri, onun olgun bir kadın olduğunu hemen gösteriyorlardı.

Bir süre sonra gelip yatağın kenarına oturdu. David, onun cilalı plastiğe benzer pürüzsüz cildini okşamak için sabırsızlanıyordu. Vücudunun güneşe açık yerleri bronz renginde idi, fakat mayonun kapadığı yerler oldukça açık renkli kalmıştı.

Debra, ona doğru eğildi ve utangaç bir tavırla, parmağını onun yanağında gezdirdi. Parmak, daha sonra, David'in boynuna ve oradan da, altın yıldızın durduğu göğsüne indi.

«Çok yakışıklısın, David,» diyen sesi fısıltı halindeydi. David, gerçek ten de şimdiye kadar gördüğü en yakışıklı erkekti. Kendisini, tarihten gelmiş bir mitoloji kahramanının yanında hissediyordu.

Bir süre, birbirlerine dönük olarak, fakat hiç dokunmadan öylece uzandılar. Ama öylesine yakındılar ki, Debra, onun karnının sıcaklığını kendi vücudunda duyabiliyordu. David'in nefesi, onun, yanağına düşmüş saçları hareket ettiriyordu.

Debra, bir süre sonra, büyük bir mutluluk içinde derin derin içini çekti. Yalnız yapılan çok uzun bir yolculuğun sonuna gelmiş bir gezgin gibi hissediyordu kendini.

İlk kez olarak, «Seni seviyorum,» diye fısıldadı ve uzanıp, onun başını ensesinden çekerek kendi göğüslerinin üzerine bastırdı.

Uzunca bir süre sonra, gecenin serinliği odanın içine yayılmış ve onlar da, birbirlerine sarılmış olarak yatak örtüsünün altına girmişlerdi.

Uykuya dalmadan önce, birbirlerine sarılıp tekrar uzun uzun öpüştüler ve Debra, gülümseyerek, «Çok mutluyum,» diye mırıldandı.

Debra, o akşam, David'e, Malik Sokağı ile hava üssü arasında gidip gelirken, hızlı bir spor arabaya gereksinim olmadığını anlatmaya çalıştı. Burası, yeni ve kalkınmakta olan bir ülkeydi ve böyle pahalı zevklere hoş gözle bakılmıyordu. David, Aaron Cohen ve adamlarının, kendisine güzel bir spor araba aradıklarını bildiği halde, ona hak verdi.

Debra'ya göre, Joe'nunkine benzer küçük bir Japon arabası onun işini görebilecekti. David de ona, bunu mutlaka düşüneceğini söyledi ve tartışmada bu şekilde kapanmış oldu.

Aaron Cohen'in bir adamı, bir süre sonra, Tel Aviv'deki Alman Ticaret Ataşesine ait harika bir Mercedes Benz 350SL bulduğunu bildirdi.

Ataşe, görev süresi dolduğundan Berlin'e dönüyordu ve arabasını da, uygun bir fiyat veren olduğu taktirde satacağını belirtmişti. Satıldığı taktirde, arabanın bedeli, Zurich'deki Credit Suisse bankasına transfer edilecekti.

Araba, açık kahverengi boyalı olup, yirmi bin kilometrenin altında yol yapmıştı ve çok iyi bakılmış olduğu biliniyordu.

Debra, motosikleti ile Üniversite'den döndüğünde, bu arabayı, Malik Sokağının sonunda, bir zincirle ayrılmış özel park yerinde gördü.

Ona bakar bakmaz, kime ait olabileceğini tahmin etmişti. Terasa çıktığında çok öfkeli görünüyordu.

«David Morgan, sen tahammül edilmez bir adamsın.» Terasta güneş banyosu yapmakta olan David, gülerek ona baktı ve «Çabuk öğreniyorsun,» dedi.

«O arabaya ne kadar para ödedin?» «Bana paradan bahsetme, sevgilim. Sıkılıyorum artık bu laftan.» Debra, bir an düşündü, sonra, «Sen gerçekten de...» dedi ve sustu.

Ona ne söyleyeceğini bilemiyormuş gibiydi. Birden, «Buldum,» diye bağırdı, «Sen sukut etmiş çökmüş bir adamsın.» David, gülerek yerinden doğruldu ve ona doğru gelirken, «Sen bu sözcüğün anlamını bile bilmiyorsun,» dedi. Debra, ancak üç gündür onunla beraber olmasına rağmen, gözlerindeki ateşli bakışların ne anlama geldiğini hemen anlamıştı. Geriye doğru iki adım attı.

Ama David ilerliyordu. «Sana bunun anlamını öğreteceğim,» dedi.

«Senin en hassas noktanda öyle bir tecrübe yapacağım ki, bir daha o sözcüğün anlamını asla unutmayacaksın.» David ona doğru uzanınca, genç kadın hemen zeytin ağacının arkasına saklandı; elindeki kitaplar terasa dağılmışlardı.

«Bırak beni! Çek ellerini üzerimden canavar!» David, bir sağ, bir sol yaparak onu şaşırtmış ve kıskıvrak yakala mıştı. Onun ayaklarını kolayca yerden kesti ve yüzünü, göğsüne bastırdı.

«David Morgan, seni uyarıyorum. Beni bırakmazsan bağıracağım, bunu bilmiş ol.» David'in «Bağır bakalım da görelim,» diye meydan okuması üzerine, gerçekten de bağırdı. Ne var ki bunu, komşuların duyamayacağı kadar hafif bir sesle yapmıştı.

Joe ise, Mercedes'i görür görmez hayran kalmıştı. Dördü birlikte arabaya binip, denemek için, Judaea'dan Ölü Deniz'e giden virajlı yola girdiler. Yol oldukça kasisliydi ve böylece arabanın süspansiyonunu test etme olanağı buldular. Sonunda, Debra bile arabanın bir harika olduğunu kabul etmek zorunda kaldı.

Ein Gedi vahasındaki havuzun serin ve yeşil sularında büyük bir zevkle yüzdüler, sonra da oradan ayrılıp kendilerini denizin tuzlu sularına attılar. Hannah, yanında bir fotoğraf makinesı getirmişti ve David'le Debra'nın birlikte birkaç pozlarını çekti.

Debra, bikinisinin içinde bir içim suydu. Bir ara, David'e döndü ve tatlı bir gülümseme ile onun yakışıklı yüzüne baktı. Delikanlı da ona gülümseyerek karşılık verdi, saçlarının bir bölümü, ıslak alnına yapışmıştı.

Diğerleri, kaçak bakışlarla onları süzdüler ve birbirlerine ne kadar yakıştıklarını bakışları ile belli ettiler.

Hannah, daha sonra, çektiği fotoğrafları tab ettirerek o günün anısı olarak onlara verecekti. Ne yazık ki, daha sonraki yaşamları için, bu gülen fotoğraflar, o neşeli günlerin anısı olarak ellerinde kalan tek kanıt olacaklardı. Evet, bu resimler, büyümekte olan bir yaşam ağacından alınmışlardı, ama o ağaç daha sonra kuruyacak ve yokolmaya yüz tutacaktı.

O neşeli günlerinde, geleceğin getireceği felaketlerden hiçbirinin haberi yoktu ve üzerlerinde dolaşan kara bulutları görmüyorlardı. O gün hep birlikte çok eğlendiler ve dönüşte, arabayı Joe kullandı. Yolda, otostop yapmakta olan üç askeri, Debra'nın ısrarı ile arabaya alıp iyice sıkışmışlardı. Debra, sıkışıklıktan da yararlanarak David'in kucağına oturmuş ve kollarını onun boynuna sarmıştı. Bir süre sonra, hepsi birden, o günlerde İsrailli gençlerin ağızlarından düşmeyen moda bir şarkıyı söylemeye başladılar. «Bırakın barış gelsin.» O günden sonra, David, hava kuvvetlerine giriş için gerekenleri yapıp beklemeye başladı. Yapacak fazla bir işi olmadığından, kendi kendini oyalayacak küçük işler buluyor, bir yandan da üniformasını diktiriyordu.

Aaron Cohen, ona kendi terzisini tavsiye etmişti. İsrailli işadamı, David'i çok beğeniyor ve takdir ediyordu.

Debra, Üniversite Spor Kulübünde David'in üyeliği için gerekenleri yapmış olduğundan, genç adam, boş zamanlarında kulübe giderek spor yapıyor olimpik yüzme havuzunda yüzerek deniz zevkini tatmin ediyordu.

Diğer boş zamanlarını ise, hemen hiçbir şey yapmadan, terasta güneş banyosu, ya da kitap okumakla geçirmekteydi. Bazen de, Debra'nın, çıkarken tembih ettiği, bazı elektrik fişlerinin değiştirilmesi gibi küçük işlerle oyalanıyordu.

Evin içinde, serin salonda dolaşırken, bazen, Debra'ya ait bir kitap bir broş gibi küçük şeyler buluyor, elinde olmadan onları okşuyordu.

Debra'yı nasıl olup da bu kadar çok sevdiğini anlayamıyordu. Bir sabah, o gittikten sonra, çıkarıp yatağın üzerine rastgele attığı sabahlığı bulmuş ve içinde, onunla sevişmek için önüne geçilmez bir arzu duymuştu.

Ama onunla ilgili bazı şeyleri en rahatça, okuduğu kitaplarda bulmuştu.

Debra'nın okuduğu kitaplara baktığında, onun hakkında, belki uzun süre uğraşsa bulamayacağı bilgileri bulmuş, oldukça çok şey öğrenmişti. Genç kız, kütüphane rafları buluncaya kadar, topladığı tüm kitaplarını, şimdilik depo olarak kullandıkları küçük odaya sandıklar İçinde depo etmişti. David, bir gün öğleden sonra, bu odaya girdi ve kitapları karıştırmaya başladı. Gibbon ve Vidal, Shakespeare ve Mailer, Solzhenitsyn, Mary Stewart ve diğerleri, ona, Debra'nın her alanda çok kitap okuduğunu gösteriyordu. Sandıkların içinde, çeşitli romanlar, tarih ve şiir kitapları, İbranice ve İngilizce çeşitli konularda yazılmış pek çok değişik kitap bulunuyordu. Bir ara, eline aldığı ince, yeşil karton kaplı bir kitabı, bakmadan bırakacaktı ki, yazarının ismini görünce birden durdu. Kitabın kapağında, D.Mordecai yazıyordu ve ilk sayfayı açınca, Kudüs'te Bu Yıl isimli bu şiir kitabının Debra Mordecai tarafından yazılmış olduğunu gördü.

Kitabı alıp yatak odasına gitti ve Debra'nın, ne kadar titiz bir ev kadını olduğunu anımsayıp, ayakkabılarını çıkardı. Sonra, yatağın üzerine uzandı ve kitabın ilk sayfasını açtı.

İlk şiirinde, Debra, 'Kudüs'te Gelecek Yıl' diye başlayıp, Yahudilerin iki bin yıllık rüyalarından bahsediyordu. Bu ilk şiir, onun vatanseverliğini bütün çıplaklığı ile gözler önüne seriyordu. Her zaman okuma fırsatı bulamayan ve genellikle Maclean ve Robbins benzeri yazarları okumaktan zevk alan David bile şiirdeki üstün kaliteyi anlamıştı. David, sevdiği kızın büyük bir yetenek olduğunu anlamış ve bundan büyük zevk almıştı.

Son şiir, anlaşıldığına göre, çok sevilmiş fakat ölmüş biri için yazılmış bir aşk şiiri idi. David, şiiri okumaya başladığında, çok etkilendiğini hissetti. Dizelerin güzelliği, bir anda tüylerini diken diken etmiş, onu kendinden geçirmişti adeta. Son satırlara geldiğinde, boğazı düğümlendi ve gözlerinin, elinde olmadan dolduğunu hissetti.

Joe'nun, çölde ölen askerle ilgili söylediklerini anımsadı ve şiir kitabını göğsüne bastırdı. Birden, hafif bir gürültü duydu ve hemen ayağa kalkıp, elindeki kitabı saklamak istedi. Bu şiir, Debra için çok özel bir şey olmalıydı ve kendini bir hırsız gibi hissediyordu o an.

Debra, yatak odasının kapısında, kollarını kavuşturup kapının kenarına dayanmış, sessizce onun ne yaptığına bakıyor, bekliyordu.

David, uzandığı yerde doğruldu ve elindeki kitabı gösterip, «Harika şiirler,» dedi. Şiirlerin etkisi hâlâ geçmediğinden, sesi oldukça üzgün ve biraz da boğuk çıkmıştı.

Debra, biraz utanmış gibiydi, ama gülümsedi ve «Hoşlandığına sevindim,» diye konuştu.

«Bunu bana daha önce neden göstermedin?» «Böyle şeylerden pek hoşlanacağını sanmıyordum.» David, hafif bir sesle, «Onu çok sevmiş olmalısın,» dedi.

«Evet, o zaman çok sevmiştim, ama şimdi seni seviyorum.» Birkaç gün sonra, işlemlerinin tamamlandığını söyleyerek onu çağırdılar. İşlerin bu kadar çabuk yürümesinde, hiç kuşkusuz Brig'in büyük rolü olmuştu, bundan emindi. Joe da, tanıdıkları ile bazı işlerin çabuklaştırılmasını sağladığını itiraf etti.

Ona, ilk uçtukları gizli üste bulunan 'Lance' tanımlamalı Mirage önleme filosuna gelip göreve başlamasını söylemişlerdi. Joe Mordecai de aynı filoda uçmaktaydı. Malik Sokağı'ndaki eve gelip, David'e, aynı filoda uçacaklarını söylediğinde çok sevinçliydi. David'in onun üstünde bir rütbe ile geleceğine hiç aldırmıyor, sadece beraber uçabilecekleri için seviniyordu. O akşam, filo konusunda David'e gerekli bilgileri verdi ve personeli tanıttı. Filo komutanı, bir Fransız göçmeni olan 'Le Dauphin'den (Büyük Prens) makinistlere kadar herkes hakkında bir şeyler söyleyip onu bilgilendirdi. David, daha sonra, Joe'nun yardım ve desteklerinden çok yararlanacaktı.

Ertesi gün, terzi, birkaç kat üniformayı bitirmiş ve teslim etmişti.

David, yazlık üniformalardan birini giyip Debra'ya sürpriz yapmak istedi.

Akşam üzeri, genç kadın, elinde kitaplar ve aldığı yiyecek paketleri ile geldi ve mutfak kapısını sırtı ile açarak içeriye girdi. Koyu renkli güneş gözlüklerini alnının üstüne kaldırmış, saçlarını açmıştı.

Elindekileri masaya bıraktı ve onun çevresinde dönüp, bu yakışıklı pilota hayran gözlerle baktı.

«Yarın, bu üniforma ile Üniversiteye gelip beni alır mısın?» «Neden?» «Çünkü Lauderman Binası'nda beni kıskanan birkaç küçük kaltak var, bazıları öğretmen arkadaşlarım, bazıları da öğrencilerim. Onların, seni görüp kıskançlıktan çatlamalarını istiyorum.» David, kendini tutamayıp bir kahkaha attı. «Demek benden utanmıyorsun, öyle mi?» «Bay Morgan, sen bir kişi için fazla yakışıklısın, bir de ikizin olmalıydı senin.» O gün, onların, birlikte olacakları son gündü ve David, onun isteğini yerine getirip, üniformasını giydi ve Üniversiteye Debra'yı almaya gitti.

Yolda yürürken, yanından geçenlerin ona gösterdiği yakınlık genç adamı şaşırtmıştı. Genç kızlar, bu genç ve yakışıklı pilotu görünce tüm sempatileri ile gülümsüyorlar, yaşlı kadınlar bile ona 'Shalom,' diye selam veriyorlardı. Üniversite kapısındaki görevli bile ona gülümsemiş ve şakalaşmıştı. David, onlar için koruyucu bir melekti ve düşmana havadan ölüm yağdırıyor, onları koruyordu.

Debra, onu görünce hemen koşup öptü ve büyük bir gururla koluna girip yanında yürümeye başladı. Birlikte, neşe içinde konuşup gülüşerek Belçika binasının camlı restoranına girdiler ve görevlilerin arasında yemek yediler.

Yemek yerlerken, David, «Belki birkaç hafta üsten çıkamayacağım,» dedi, «Malik Sokağı'na, sana her gün yazarım, merak etme.» Fakat Debra, «Hayır,» diyerek başını iki yana salladı, «Sen yokken orada kalmayacağım. Sensiz, o koca yatağın içinde kendimi çok yalnız hissederim.» «Peki, nerede? Sizinkilerle birlikte mi kalacaksın?» «Orada kalırsam her şeyi iyice anlarlar. Her gelişinde evden ayrılmak zorunda kalırım sonra. Hayır, şu anda zaten Üniversitede, misafirhanede kaldığımı sanıyorlar. Onlara, iş yerime yakın yaşamak istediğimi söylemiştim...» David, onun yüzüne bakıp, «Orada odan var mı?» diye sordu.

«Tabii, Davey, herkese, beni bulmak istediklerinde Binbaşı David Morgan'ın evine gelmelerini söyleyemezdim ya! Yirminci yüzyılda yaşayabiliriz ve burası da İsrail olabilir, ama ben hâlâ bir Yahudiyim ve bizde hâlâ bekaret ve ahlak kavramı devam ediyor.» David, onun kendisine yakın olmak istediğini ve çok sevdiğini bir kez daha anlıyordu. Önceleri bu ilişkiyi hiç de ciddiye almamıştı, ama işler düşündüğü gibi değildi ve birbirlerini gerçekten seviyorlardı.

Hafif bir sesle, «Seni çok özleyeceğim,» dedi.

«Ben de seni, David.» «Yemeğin bitti galiba, haydi artık eve gidelim.» Debra, son lokmasını ağzına atmadı ve çatalı ile bıçağını hemen tabağına bırakıp, «Tamam, hemen gidelim,» diye fısıldadı.

Ama restorandan çıkarlarken, Debra, «Hay Allah!» dedi, «Bu kitapları bugün teslim etmem gerekiyordu, kütüphaneye kadar gidebilir miyiz? Özür dilerim, Davey, birkaç dakikada bitiririm bu işi.» Hava kararmaya başlamıştı. Oradan çıkıp, terastan geçtiler ve ışıkları şimdiden yanmış olan kütüphaneye gittiler. Basamakları çıkıp kütüphanenin camlı kapısını açmak üzereydiler ki, içerden çıkan öğrencilerin konuşup gülüşerek kapıyı açtıklarını görünce kenara çekilip beklediler.

Sırtlarını duvara dayamışlar, geldikleri yöne bakıyorlardı. Birden, kararmakta olan gökyüzü, şimşekler çakıyormuş gibi aydınlandı, korkunç bir gürültü duyuldu ve restoranın camlı kapıları paramparça oldu.

Sanki, korkunç bir dev dalga kayalara çarpmıştı. Aynı anda, patlamanın etkisi ile iki genç öğrenci kızın yere yıkıldığını gördüler.

Patlamanın hemen arkasından gelen şok dalgası, Debra ile David'i kütüphane terasındaki direklere doğru savurdu. Güçlükle nefes alabiliyorlardı ve kulaklarında korkunç bir çınlama sesi vardı.

David, hemen onu yakaladı ve patlamanın arkasından gelen ölüm sessizliği süresince göğsüne bastırıp tuttu. Öylece kalıp, nefeslerini tutarak, korku içinde çakışırlarken, restoranın camları kırılmış pencerelerinden dışarıya dumanlar çıktığını gördüler.

Her taraftan korkunç haykırışlar, bağırışlar geliyor, feryatlar duyuluyordu.

İnsanlar, sağa sola koşuşturmaya, panik içinde kaçmaya başlamışlardı.

Yakınlarında bulunan bir öğrenci, «Bomba!» diye bağırdı, «Kafeyi bombaladılar.» Cam kırıklarının arasına yığılmış olan bir kız öğrenci, güçlükle yattığı yerden doğruldu ve ne olduğu belli olmayan bir şeyler haykırarak, olduğu yerde koşarak dönmeye başladı. Üzeri, duvardan gelen sıva parçaları ile bembeyazdı ve vücudunun bazı yerlerinden akan kan giysisini kıpkırmızı yapmıştı.

Debra, David'in kolları arasında titremeye başladı ve «Piçler!» diye bağırdı, «Oh, katil piçler!» Bombanın patladığı binadan, üstü başı paramparça olmuş bir adamın sendeleyerek çıktığını gördüler. Zavallı adam, terasa çıkıp bir kenara oturdu ve büyük bir şans eseri kırılmamış olan gözlüklerini çıkarıp, toz toprak içindeki gömleğinin eteği ile silmeye çalıştı. Çenesinden kan damlıyordu, fakat o, bunun farkında değilmiş gibiydi.

David, «Haydi, gel gidelim, insanlara yardım edelim,» dedi ve her ikisi de koşarak merdiveni indiler.

Patlama binanın damının yarısını parçalamıştı. İçerde, yemek yiyen öğrencilerden yirmi üç kişi yaralanmıştı. Aşağıdaki holde de birçok yaralı vardı ve etraf kan gölüne dönmüştü. Restorandaki yaralılar, yıkılmış masaların, dökülmüş yemeklerin arasında emekleyerek oradan kurtulmaya çalışıyorlardı. Bazıları ise, sinirleri iyice laçka olmuş, gelen ölüme meydan okur gibi gülüyorlardı.

Sonradan, El Fetih örgütünün iki kadın militanının, sahte isimlerle Üniversiteye kayıt olduğunu öğreneceklerdi. Bu iki kadın militan, her gün derse geldiklerinde, azar azar patlayıcı maddeler getirmişler ve bunları toplayıp, bu korkunç katliamı gerçekleştirmişlerdi. Patlayıcıları, bir çantaya yerleştirip, zaman ayarlı bir bomba yapmışlar ve onu bir masanın altına bıraktıktan sonra yavaşça dışarıya çıkmışlardı. Olaydan bir hafta sonra, bu iki katil kadın, Şam televizyonunda boy gösterdiler ve başarıları ile övündüler.

Ama o anda, bu korkunç katliamın nasıl olduğunu kimse bilmiyordu ve herkes panik içindeydi. Sağlam kalanlar, yaralıları kurtarmak için çırpınıp duruyorlar, sağa sola koşuşup yardım istiyorlardı.

Yaralılar, yakınlarda bulunan misafirhaneler ve öğrenci yatakhanelerinden acele ile getirilen battaniyelere sarılmış ve bahçedeki ağaçların altına yatırılmışlardı. David, sarılmış yatan bu yaralıların oluşturduğu manzarayı, herhalde ömrünün sonuna kadar unutamayacaktı.

Bir süre sonra, ambulanslar, sıra sıra, sirenlerini çalarak son hızla geldiler. Yaralılar ve belki de ölmüş olanlar yavaşça taşınırken, polisin çevreyi kordon altına aldığını gören David, Debra'yı yanına alarak, Mercedes'in park edildiği yere götürdü. İkisinin de üzeri toz toprak içindeydi ve yaralıların çığlıklarını hâlâ kulaklarında duyuyorlardı. David, arabayı çalıştırdı ve bir süre sonra eve gelip duş alarak temizlendiler. Debra, kan lekelerini temizlemek için, David'in üniformasını soğuk suya bastırmıştı.

Sonra, kahve yaptılar ve yatağın üzerine oturup hiç konuşmadan içtiler.

Bir süre sonra, Debra, «Bu akşam, orada, pek çok güzel şey öldü gitti, yazık oldu,» diye mırıldandı.

«Ölüm sonuçta hepimize gelecek, doğal bir şey. Beni tiksindiren ölümün kendisi değil. Beni düşündüren, parçalanmış, sakatlanmış olan insanlar. Yaşamlarının sonuna kadar sakat kalacak olan insanlar.» Debra, korku ifadesi dolu gözlerini ona çevirdi. «Bu çok korkunç, zalimce bir şey, David.» «Afrika'da, kara antilop denen vahşi ve çok güzel bir hayvan vardır.

Bunlar sürü halinde yaşarlar ve içlerinden biri bir avcı tarafından vurulduğu ya da bir aslan tarafından yaralandığı zaman, sürünün başları onu kendilerinden ayırır ve sürünün dışına atarlar. Babam bana küçükken bunu anlatır ve kazanmak istiyorsan, kaybedenlerin yanında bulunmayacaksın, çünkü onların umutsuzlukları sana da geçer derdi.» «Aman Tanrım, David! Ama yaşama böylesine sert bakmak korkunç bir şey, değil mi?» «Olabilir, ama zaten yaşamın kendisi sert, yanlış mı?» Sevişirlerken, bunun son geceleri olduğunu düşünüyor ve birbirlerinden ayrılmamak için her şeyi yapıyorlardı. Bir süre sonra tekrar bir araya geleceklerdi belki, ama ölümün korkunç gölgesini o gün çok yakınlarında görmüşlerdi ve korkuyorlardı.

Sabahleyin, David, görevine başlamak üzere filoya gitti ve Debra da evi kilitleyip oradan ayrıldı. İçinde garip duygular vardı.

David, on yedi gün süre ile her gün iki, hatta bazen üç sorti uçtu.

Gece uçuşları olmadığı zaman, genellikle eğitim filmleri izliyorlar ve teorik savaş dersleri görüyorlardı. Ondan sonra, zaten hemen yemek yiyor ve yatıyorlardı. David, bir gün komutanı, Albay le Dauphin'le de uçtu. Albay, ufak tefek, rahat davranışları ve keskin, zeki bakışları olan bir adamdı. Onunla uçtuktan sonra kararını hemen vermişti.

İlk günden sonra, David, uçuş takımlarını, yeraltında bulunan soyunma odasında, Joe'nun dolabına yakın bir dolaba koymuştu. O on yedi günlük süre içinde, ikisi arasında güçlü bir dostluk meydana geldi.

Joe, ona tabi olmaktan asla kaçmıyordu.

David, lider olarak yaratılmış bir uçucu idi ve Joe da bunu anlamış bir pilot olarak, onun kolunda uçmaktan gurur duyuyordu. Aralarındaki anlaşma öylesine güçlüydü ki, havada yanyana uçarken, birbirleri ile basit birkaç el ve baş işareti ile anlaşabiliyorlar, telsizi kullanma gereğini bile bazen duymuyorlardı.

Joe'nun, kolunda ve biraz gerisinde uçması, David'e büyük bir güven duygusu veriyor, onun, herhangi bir düşman uçağı saldırısında kendisini en iyi biçimde koruyacağını biliyordu. David, müthiş bir savaş pilotu idi ve yanında da çok iyi bir iki numarası bulunuyordu.

Kısaca I.A.F. olarak tanımlanan İsrail Hava Kuvvetleri, havadanhavaya füzelerin yetersizliğini ilk anlayan hava kuvvetlerinden biriydi ve bu nedenle de, hava muharebelerine, yani köpek dalaşı denen, düşman uçakları ile havada yapılan kapışmalara büyük önem vermekteydi.

Uçaklardan fırlatılan havadanhavaya füzeleri, yeni teknoloji saptırma yöntemleri ile hedeften saptırmak ve boş bir noktaya göndermek mümkündü.

Bu nedenle, hava muharebelerinde düşman uçaklarını roket ya da havadanhavaya füzelerle vurup safdışı bırakmak kolay değildi.

Füzelerde bulunan ve hedefi izleyen minik bilgisayarlar, kolayca yanıltılabiliyordu.

Halbuki, düşman uçağını tam önüne alabilen bir av uçağı, iki namlulu 30 mm.lik silahları ile hedefini birkaç saniye içinde paramparça edebilir ve onu gökyüzünden kolayca silebilirdi. Joe'nun da kendine has bir özelliği, bir ustalığı vardı. Mirage uçaklarında bulunan hedef saptama radarı, oldukça karmaşık ve daha önceden el ile iyice ayarlanması gereken elektronik bir sistemdi. Radarın ayarı, sol elle yapılıyordu ve bu elin, adeta bir piyanist eli gibi hassas olması gerekti. Bu sistemden iyi sonuç almak, ancak onu iyi bilmek ve ayarını iyi yapabilmekle mümkündü.

İşte, Joe'da bu hassasiyet vardı ve David, bu konuda pek iyi değildi.

İkisi birlikte, kol halinde, alçak ve yüksek irtifa eğitim hedeflerine karşı gündüz ve gece önleme uçuşları yaptılar. Yer hedeflerine atışlar yaptılar ve birkaç kez de Akdeniz üzerine açılıp, birbirleri ile havacıların köpek dalaşı dedikleri biçimde kapışıp, silahsız hava muharebeleri yaptılar.

Tüm bu uçuşlar sırasında, Çöl Çiçeği olarak tanımlanan kontrol merkezi, onları gerçek bir hedefe yöneltmemişti. David'in iyice pişmesini bekliyor olmalıydılar.

Eğitim ve deneme uçuşlarının sonunda, David'in dosyasını Tümgeneral Mordecai'nin masasına gönderdiler. General, personel başkanı olarak da görev yapıyor ve tüm personelin dosyalarını büyük bir titizlikle inceliyordu. Fakat David'in dosyasını daha da büyük bir merakla aldı.

David'in dosyası henüz, diğer usta ve eski pilotların dosyaları kadar kalın değildi ve ilk sayfalarda, zaten, generalin kendisinin bazı notları ve tavsiyeleri bulunuyordu. General, ilk sayfaları şöylece bir gözden geçirdikten sonra, David hakkında verilen son raporları okumaya başladı. Makineli ve top atışları ile ilgili raporlar hoşuna gitmişti ve kendi kendine gülümsedi. Böyle usta bir av pilotu bulduğu için kendi kendini kutladı.

Dosyanın en sonunda, filo komutanı le Dauphin'in değerlendirmesi bulunuyordu:

«Morgan, olağanüstü yetenekleri olan mükemmel bir pilot. Rütbesinin kabul edilmesini ve bundan böyle gerçek görev uçuşlarına gönderilmesini tavsiye ve arz ederim.» Brig, kırmızı kalemini aldı ve raporun altına, 'Onaylanmıştır' yazarak imzaladı.

General, David Morgan'ı bir pilot alarak beğenmiş ve desteklemişti.

Şimdi, bir erkek olarak onun hakkında neler yapması gerektiğini düşünmeliydi. Yüzü birden ciddileşti ve başını hafifçe salladı. Debra'nın, bu genç adam Kudüs'e gelir gelmez evden ayrılmak istemesi, onun gibi bir adam tarafından tamamen tesadüf olarak kabul edilemezdi kuşkusuz.

Birkaç telefondan sonra, kızının, Üniversitedeki misafirhaneyi sadece bir adres olarak kullandığını ve gerçekte, lüks bir evde yaşadığını hemen öğrenmiş bulunuyordu.

Brig, böyle bir şeyi kabul edemezdi, ama yapacağı fazla bir şey olmadığını da biliyordu. Kızının da kendisi gibi dikkafalı olduğunu çok zaman önce öğrenmişti. Bazı konularda karşı karşıya gelmişler ve uzun süreli tartışmalardan sonra anlaşmazlıkla bitirmişlerdi.

Zamanının büyük çoğunluğunu genç insanlarla birlikte geçirmesine karşın, onları anlamakta çoğu kez güçlük çekiyordu. Ruth ile uzun ve olaysız geçen nişanlılık devresini düşündü ve neler çektiğini anımsadı.

Bir süre düşündükten sonra, başını salladı ve «Neyse, hiç olmazsa bize karşı isyankârlık etmedi. Annesini utandıracak bir şey yapmadı,» diyerek önündeki dosyayı kapadı.

Le Dauphin, David'i bürosuna çağırmış ve durumundaki değişikliği ona söylemişti. Bundan böyle, haftada dört gecesini üste geçirecek ve diğer eski pilotlarla birlikte alarm nöbetinde kalacaktı.

David, şimdi de, gerilla eğitimi görecek ve göğüs göğse dövüş teknikleri öğrenecekti. Arap topraklarına zorunlu iniş yapan, ya da paraşütle atlamak zorunda kalan bir pilot, bu tür savunmayı öğrenmediği taktirde hayatta kalma şansı pek yoktu.

Genç adam, komutanın odasından çıkar çıkmaz, pilot odasındaki telefona koştu. Debra'yı, dersten çıkıp yemeğe gitmeden önce yakalayabilmişti.

«Yatağı ısıt, yavrum,» dedi, «Yarın akşam evdeyim.» Mercedes'e atlayıp Kudüs'e doğru yola çıktılar. David, arkadaşının söylediklerini dinlemiyor, derin düşüncelere dalmış görünüyordu. Joe, onun daldığını görünce, koca parmağını uzattı ve onu dürttü.

«Kusura bakma, Joe. Düşünüyordum.» «Tamam Ama düşünmeyi bırak artık. Bak, camlar buğulanıyor.» «Ne dedin?» «Sana, Hannah'la düğünümüz konusunda konuşuyordum.» David, birden, arkadaşının bir aya kadar evleneceğini anımsadı.

Herkes büyük bir hazırlık içindeydi. Debra da ona, yazdığı mektuplarda bu düğün hazırlıklarından bahsedip duruyordu.

Joe, gülerek, «Düğünde benim sağdıcım olursan çok sevinirim,» dedi. «Bir kez de sen benim kolumda uç bakalım. Bu kez hedefi ben vuracağım.» David, bundan gurur duyacaktı ve kabul ettiğini ona hemen, düşünmeden söyledi. Şimdiye kadar konuştuğu pek çok genç İsrailli gibi, Debra ve Joe da fazla dindar insanlar sayılmazlardı, ya da öyle söylüyorlardı. Fakat onların, dinlerine oldukça bağlı olduklarını anlamıştı.

Onlar için dindar Yahudiler, siyah cübbe ve geniş kenarlı siyah şapka giyen, günlük dini görevlerini aksatmadan yerine getiren insanlardı.

Düğün töreninde, her türlü dini kurala uyulacak ve bir Yahudi düğünü için gerekenler yapılacaktı kuşkusuz. Ama alınacak olan güvenlik önlemlerinin, onları biraz sıkacağını da düşünüyorlardı.

Hannah'ın babası ve annesi ölmüş olduğundan, düğün töreni Brig'in bahçesinde yapılacaktı. Ayrıca, yüksek duvarlarla çevrilmiş olan bu bahçenin koruması da kolaydı.

Joe, düğüne pek çok hükümet ve silahlı kuvvetler yetkilisinin de davet edildiğini söyledi.

David'e bakıp, «En azından beş general ve on sekiz albay gelecek,» dedi, «Bakanlardan da gelecek olacaktır. Hatta, Golda bile gelmeye çalışacağını söyledi. Görüyorsun ya, bizim düğün, Kara Eylül örgütündeki dostlarımız için mükemmel bir hedef olabilir.» Paketini çıkarıp iki sigara yaktı ve birini David'e uzattı. «Hannah istememiş olsaydı, ben basit bir törenle evlenmeyi düşünüyordum, Ama kadınların nasıl düşündüğünü bilirsin işte.» David, sırıtarak onun yüzüne baktı ve «Haydi canım sende!» dedi.

«Senin de böyle şatafatlı bir tören istediğini biliyorum ben.» Joe, başını salladı. «Sen ve Debra gibi, bizim de kendimize ait bir evimiz olmasını çok istedim. Allahtan Hannah aklı başında, sabırlı bir kız. Çok şükür ki artık bu hasretlik sona erecek.» O sırada, Ein Karem'e gelmişlerdi. Brig'in evi önünde, David arabayı yavaşlatıp kaldırıma yanaştı ve Joe'yu bıraktı.

Joe, ona teşekür edip, «Seni davet etmeyeceğim eve» dedi. «Herhalde bazı planların vardır.» David, gülümsedi. «İyi tahmin ettin. Seni ve Hannah'ı görmek isteriz.

Yarın akşam yemeğe ne dersin?» Joe, başını iki yana salladı. «Hannah'ı Ashkelon'a, anne babasının mezarlığına götüreceğim. Evlenmeden önce bunu yapmak zorundayız.

Belki Cumartesi görüşebiliriz.» «Tamam, o halde. Debra da sizleri görmek isteyecektir. Shalom, Joe.» David, «Shalom, shalom,» diyen arkadaşına el salladı ve arabayı gazladı. Eve bir an varmak için acele ediyordu.

Teras kapısı açıktı ve genç kadın onu bekliyordu. Debra'nın, deri koltuklardan birinde, bacaklarını altına almış oturduğunu gören David, birden heyecanlandı. Saçlarının yeni yıkandığı belli oluyordu ve pırıl pırıldı. İnce, dalgalı kumaştan bir kaftan giymişti ve gözleri parlıyordu.

David'i görür görmez yerinden fırladı ve kollarım açarak, çıplak ayaklarla ona doğru koştu. David, ismini haykıran bu güzeli hemen kucaklamış ve ayaklarını yerden kesip döndürmeye başlamıştı.

Debra, daha sonra, onun elinden tuttu ve üste kaldığı sürece aldığı eşyaları büyük bir gururla ona gösterdi. David, ona, paranın önemli olmadığını söylemişti ve desenleri de zaten birlikte seçmişlerdi. Debra, bazı mobilyaları, tanıdığını söylediği Arap marangoza yaptırmış ve zevklerine göre evin çeşitli köşelerine yerleştirmişti. Yerlerde parlak halılar vardı ve mobilyaların büyük çoğunluğu, deri ve siyah ağaçtan yapılmışlardı.

Ama David'in hiç görmediği büyük bir yağlıboya tablo vardı ki, Debra onu çerçevesiz olarak, terasın karşısındaki, yeni boyanmış beyaz duvara asmıştı. Bu, bir çöl manzarası idi ve odanın dekoruna çok güzel uymuştu.

David, bu harika tabloyu seyrederken, Debra onun elini tuttu ve merak içinde yüzüne baktı. Sevgilisinin onu beğenip beğenmediğini anlamak istiyordu kuşkusuz.

Genç adam, uzunca bir süre sonra, «Harika,» diye mırıldandı.

«Beğendin mi gerçekten?» «Hem de çok. Nereden buldun bunu?» «Ressam bir arkadaşımın armağanı. Çok eski bir arkadaştır.» «Kadın mı, erkek mi bu ressam?» Debra güldü ve «Kadın canım!» dedi. «Yarın Tiberias'a gidip onunla öğle yemeği yiyeceğiz. Ona senden bahsettim, mutlaka tanışmak istiyor.» «Nasıl bir kadın bu?» «İsrail'in tanınmış ressamlarındandır, ismi Ella Kadesh. Ama onu sana şimdi anlatamam, yalnız çok eğlenceli bir gün geçireceğini bil.» Debra, kuzu eti ve zeytinle leziz bir yemek hazırlamıştı, terastaki zeytin ağacının altına oturup yemeklerini yediler. Bir süre, Joe'nun evlenmesinden bahsettiler. Bir ara, David, «Evlenmeden gelip benimle yaşamayı nasıl düşündün?» diye sordu.

Debra, bir an tereddüt etti, sonra, «Ne var bunda?» dedi. «Seni çok sevdiğimi anladım ve senin de, evlenmeyi bekleyemeyecek kadar sabırsız olduğunu gördüm. Bunu yapsaydım, belki seni yine kaybedebilirdim.» «Bunun büyük bir karar olduğunu daha yeni anlıyorum,» diyen David, şarabını yudumlayan sevgilisine baktı ve gülümsedi. Debra, hiçbir şey söylememişti.

David, birden, «Haydi, biz de evlenelim, Debs,» dedi.

Genç kadın, şaşırmış görünmüyordu. Başını salladı ve gayet sakin bir tavırla, «Evet,» diyerek başını salladı, «Fena bir fikir değil bu.» «Hem de mümkün olduğu kadar çabuk.» «Ama Joe ve Hannah'tan önce olmaz. Bu, önce onların hakkı.» «Pekâlâ, ama onlardan hemen sonra evlenebiliriz.» «Morgan, sakın sözünden caymaya kalkma, tamam mı?» Ertesi sabah, güneş ışınları panjurların arasından girerken uyandılar, çünkü Tiberias'a üç saatlik bir yolculuk yapmaları gerekiyordu.

Boşuna vakit harcamamak için, banyo küvetine ikisi birlikte girdiler ve birbirlerini yıkadılar. Sabuh köpükleri arasında, bellerine kadar suyun içine gömülmüş yıkanırlarken, Debra, «Ella, şimdiye kadar rastladığın en edepsiz kadın olabilir,» diye onu uyardı. «Senden ne kadar hoşlanırsa, sana karşı o kadar edepsiz olacaktır, bunu unutma ve ona sakın karşılık verme.» David, elini suya daldırıp bir avuç köpük aldı ve Debra'nın burnuna sürdü. «Merak etme, canım. Çok terbiyeli olacağım, söz.» Önce Jericho'dan geçtiler ve Ürdün Vadisi boyunca kuzeye doğru döndüler. Bir süre, sınırdaki telli çitleri izlediler. Çitin üzerinde, mayın tarlaları için uyarı yazıları görülüyordu. Yol üzerinde sık sık motosikletli sınır devriyelerine rastladılar.

Hava çok sıcaktı, pencereleri açmışlardı ve Debra, uzun bronz bacaklarını serinletmek için eteğini beline kadar çekmişti.

David, yan gözle bu güzel bacaklara bakıp içini çektikten sonra, «Öğle yemeğine yetişmek istiyorsan o harika bacaklarını ört,» diyerek güldü.

«Senin yanında da insan hiç rahat edemiyor doğrusu.» Oldukça uzun bir yolculuktan sonra, Galilee'nin alt tarafındaki verimli, yemyeşil araziye gelmişlerdi. Çevrede portakal çiçeklerinin kokusu duyuluyordu. Bir süre sonra, hurma ağaçlarının arasında parlayan gölü gördüler ve Debra, onun koluna dokundu.

«Yavaşla biraz, Davey. Ella'nın evi, Tiberias'ın birkaç kilometre bu tarafındadır. İşte, şu ilerden döneceksin.» Arabanın döndüğü yol, göle kadar uzanıyordu. Kısa bir süre sonra, eski taş bir duvarın önünde durdular. Park yerinde beş araba daha vardı.

Debra, «Ella yine öğle yemeği partilerinden birini veriyor olmalı, başka misafirler de var,» diyerek David'i duvardaki bir kapıya doğru götürdü. İlerde, eski bir kalenin kalıntıları görünüyordu. Pek çok yerde taşlar sökülmüş ve kalanlar da yılların etkisi ile adeta simsiyah olmuşlardı.

Duvarın yıkılmış tepelerinde kendi kendine büyümüş bazı bitki ve çiçekler, gölden gelen hafif rüzgârla sallanıyorlardı.

Kalıntıların bir kısmı, restore edilmiş ve yenilenip bir ev haline getirilmişti.

Göl kenarında olağanüstü bir güzelliğe sahip olan bu binanın göl tarafında bulunan taş iskeleye bir tekne bağlanmıştı. Gölün yeşil sularının karşı tarafında ise, koyu renkli Golan Tepeleri görünüyordu.

Debra, David'in merakla çevreyi incelediğini görünce, «Burası eskiden haçlı seferleri zamanında yapılmış bir kale imiş,» diye izah etti. «Buraların bir kısmı, çok eskiden, Müslümanların Hristiyanları mukaddes topraklardan kovmaları sırasında harap olmuş zaten. Ella'nın babası burasını çok eskiden harabe olarak satın almış. Ella da bağımsızlık savaşından sonra uğraşıp, bu hale getirmiş işte.» Harabelerin eski güzelliğinin ortadan kaybolmaması için ancak bir sanatçının yeteneği gerekiyordu ve Ella da bunu büyük bir başarı ile gerçekleştirmişti. Fakat kadının kendisi tam bir felaketti.

Ella, sadece şişman ve uzun boylu değil, tam bir insan azmanıydı.

İri parmakları bir sürü yüzükle doluydu. Koca ayaklarının parmaklarını bile parlak kırmızıya boyamış ve bu ayaklara açık sandallar geçirmişti.

Boyu David'inki kadardı, ama üzerine giydiği bol giysi ile genç adamın iki katı genişliğine görünüyordu. Başına, kızıl renkli iri bir peruk geçirmiş, kulaklarına koca koca halkalar takmıştı. Göz makyajını sanki bir kürekle yapmış, dudaklarını püskürtme boya tabancası ile boyamış gibiydi. David'e kısaca baktı ve ağzındaki puroyu çıkarıp Debra'yı yanaklarından öptü. Nefesi konyak ve sigara kokuyordu ve sesi boğuktu.

Sonra, David'e döndü ve «Senin bu kadar yakışıklı olacağını sanmıyordum,» diye konuştu. «Ben yakışıklılardan pek hoşlanmam. Aslında, güzellik denen kavram, içinde ya da altında korkunç şeyler saklar. Örneğin, Kobra'nın güzel görünümü ele alalım, o güzelliğin altında ne kadar korkunç bir zehir vardır, hepimiz biliriz, değil mi?» Sustu ve başındaki peruğun kıvrımlarını sallayıp şeytanca bakışlarını David'in yüzüne dikti. «Bu nedenle, çirkinliği, güzelliğe yeğlerim.» David, tüm çekiciliğini kullanarak ona gülümsedi ve «Evet, sizinle aynı fikirdeyim,» dedi, «Hele, sizi ve eserlerinizden bazılarını gördükten sonra bunu çok iyi anlıyorum.» Sanatçı kadın, birden bir kahkaha attı ve eline aldığı ince purosunu tekrar dudakları arasına sıkıştırdı. «Vay canına!» dedi. «Mükemmel bir espri, artık karşımda bir çikolata asker olmadığını anladım.» Erkek kolunu andıran iri kolunu David'in omuzuna attı ve onu misafirleri ile tanıştırmaya götürdü.

Partide, entellektüel, sanatçı tipler, yazarlar, öğretmenler, gazetecilerden oluşan bir kalabalık vardı ve David, elinde birası ile Debra'nın yanına oturup hafif güneş altında onların konuşmalarını dinlemeye başladı.

Ama Ella'nın onu rahat bırakmayacağı anlaşılıyordu. Bir süre sonra, soğuk balık ve tavuktan oluşan yemeği yemek üzere büyük masanın çevresine dizildiklerinde, sanatçı kadın tekrar David'e saldırdı.

«Savaşçı pozlarını bıraksan daha iyi olmaz mı, aslanım? Allah kahretsin, sizler hep böyle misiniz, vatan, millet sözlerinden başka bir şey konuşmazsınız, değil mi? Hep korkusuz kahramanlar olarak ortalarda dolaşmaya bayılırsınız. Poz vermekten de asla vazgeçmezsiniz, öyle değil mi? Çevrenizdekilerin sizlere hayran gözlerle bakmalarına bayılırsınız, yalan mı söylüyorum?» David, dayanamadı ve «Bizlerden hoşlanmıyorsun demek,» diyerek onun sözünü kesti, «Bir bölük Suriyeli asker buraya gelip sana tecavüz etmeye kalksa yine aynı şekilde mi düşünürdün acaba?» Ella, «Aslanım, bugünlerde erkekler tarafından sırtüstü yatırılmayı öylesine bekliyorum ki, böyle bir şey olsa çok sevinirim aslında,» diyerek bir kahkaha patlattı. Gülerken hafifçe kayıp yan duran peruğunu düzeltmemişti bile. Fakat, birkaç kişinin başına baktığını görünce, peruğu düzeltip yerine oturttu ve tekrar saldırıya geçti.

«Her zaman kibirli, kendini beğenmiş tiplersiniz sizler. Hep abartmalı konuşmaktan hoşlanırsınız. Senin için bu kadın...» bunu söylerken, elindeki hindi bacağı ile Debra'yı gösterdi. «Bu kadın, sadece sevişme gereksinmeni karşılayan bir şey, öyle değil mi? Onun, büyük bir yetenek olması, gelecekte büyük bir yazar olarak insanların karşısına çıkabileceği olasılığı seni hiç ilgilendirmiyor, yalan mı? Hayır, senin için o sadece bir...» Debra dayanamadı ve elini kaldırıp onu susturdu. «Yeter artık, Ella benim yatak odamı tartışma konusu yapamazsın, buna İzin vermiyorum.» Ella, birden sustu ve heyecandan parıldayan gözlerini ona dikti.

Sonra, elindeki hindi bacağını, masaya vurup, «Yeteneğin sadece sana ait bir şey değildir,» diye devam etti. «Bu yeteneğinin meyvelerini tüm insanlarla paylaşmalısın, sadece kendine saklayamazsın, bu senin görevin.

Bu yeteneği geliştirmeli, güzel eserler verip insanlığa sunmalısın.» Durup çevresine bakındı ve tekrar konuşmaya başladı. «Bu yakışıklı ile beraber olmaya başladıktan sonra oturup da iki satır bir şey yazabildin mi? Şu terasta bir yıl önce tartıştığımız roman konusu ne oldu? Tüm arzuların birden yok mu oldu? Yani, bacak aranın zevkini tatmin için...» Debra'nın, «Yeter artık, Ella!» diye bağırması ile birden sustu.

Genç kadının çok öfkeli olduğu, kıpkırmızı olan yüzünden ve çakmak gibi parlayan gözlerinden açıkça belli oluyordu.

Ella, elindeki butu bırakıp parmaklarını yaladı ve «Tamam!

Tamam!» dedi, «Belki seni biraz utandırdım ve kızdırdım, ama...» «Allah kahretsin, Ella!» «Bana istediğin kadar beddua edebilirsin, ama yazmadığın taktirde asıl sen beddualara muhatap olacaksın. Yaz, kadın, yaz!» Altındaki sandalyeyi gıcırdatarak arkasına yaslandı. «Pekâlâ, herkes doydu mu?

Artık biraz yüzebiliriz. David beni henüz bikini mayo ile görmedi, hele bir görsün de nasıl ağzının suları akacak görürsünüz!» O akşam, güneşte biraz yanmış olarak Kudüs'e geri döndüler. Mercedes'in koltukları ayrı ayrı olup, iki sevgilinin birbirlerine yakın oturmaları için yapılmamış olmasına karşın, Debra, David'e iyice yanaştı.

Bir süre sessizce yol aldıktan sonra, David, «Aslına bakarsan o cadı haklı, biliyor musun?» dedi, «Yazmalısın, Debs.» Debra, hafif bir sesle, «Oh, evet, yazacağım tabii,» diye yanıt verdi.

David'in, «Ne zaman?» diye sorması üzerine, yanıt vermekten kaçınmak için ona biraz daha sokuldu. Sonra, başını onun omuzuna dayadı ve «Yakında başlarım,» diye fısıldadı.

David, başını sallayıp sırıttı ve onu taklit ederek, «Yakında başlarım, tabii,» diye konuştu.

Genç kadın, uyuklamak üzereydi, başını kaldırıp baktı ve «Benimle dalga geçme, Morgan,» diye söylendi.

David, boşta kalan eli ile onun başını okşadı ve «Benimle kaçamak konuşma,» dedi, «Hem uyumaya da kalkma, seninle konuşmak hoşuma gidiyor.» «David, sevgilim, önümüzde koca bir ömür var.» Sesi bir mırıltı halindeydi. «Sen, beni ölümsüz yaptın, önümüzde bin yıl var ve bu zaman da her şeye yetecektir.» Onun bu sözlerini, sanki karanlık ruhlar duymuşlar ve sırıtarak birbirlerine bakmışlardı; içinde garip bir duygu vardı.

Cumartesi günü, Hannah ve Joe, Malik Sokağı'ndaki eve yemeğe geldiler ve daha sonra, David'i turistik bir tura çıkarmak istediler. Dördü, konuşup gülüşerek Zion Dağı'na tırmandılar ve labirent gibi koridorlardan geçip, Davud Peygamber'in, işlemeli kumaşlarla kaplı kabrini ziyaret ettiler. Aynı yerde, İsa Peygamber'in son akşam yemeğini yediği yer de bulunuyordu. Burası, Hıristiyanlığın ve Yahudiliğin birbirine iyice yaklaştığı kutsal bir yerdi.

Oradan ayrılıp, Zion kapısından eski kente girdiler ve Yahudiliğin merkezi sayılan nokta çevresindeki duvarları izlediler. İki bin yıl önce Romalılar tarafından tahrip edilmiş olan ikinci Herod tapınağından oldukça az şey kalmıştı.

Kapıda üzerleri arandıktan sonra, duvara doğru ilerleyen dindar ziyaretçilerin aralarına karıştılar. Bariyerde uzunca bir süre, hiç seslerini çıkarmadan durdular. David, onların arasında kendisini tam bir Yahudi gibi hissediyor, anılarına geri dönüyordu.

Duvara dönmüş dua edenlerden büyük çoğunluğu, üzerlerinde uzun siyah cüppeler, başlarında geniş kenarlı siyah fötr şapkalar bulunan ve kulaklarının üzerinde uzun bukleli saçları sallanan dinci Yahudilerdi.

Sağ tarafta bulunan etrafı çevrili bir yerde kadınlar ayrıca dua etmekteydiler.

Uzun sessizlikten sonra, Joe, sanki utanıyormuş gibi bir tonla, «Ben gidip bir sh'ma söyleyeceğim,» dedi.

Hannah, başını salladı, «Evet, tabii. Sen de geliyor musun benimle, Debra?» «Bir dakika.» Debra, David'e döndü ve çantasından bir şey çıkarıp ona uzattı. «Bunu sana düğün için yapmıştım. Ama şimdi giyebilirsin.» Genç kadının uzattığı şey, Yahudilerin dinsel törenlerde giydikleri küçük başlıktı ve yamulka olarak isimlendiriliyordu.

«Haydi, sen de Joe ile git, sana, ne yapılacağını o gösterir.» Kızlar, kadınların dua ettikleri yere doğru ilerlerken, David de siyah satenden yapılmış başlığı başına geçirdi ve Joe'yu izledi. O sırada, yanlarına, shamash denilen, uzun bir sakallı yaşlı bir adam geldi ve David'in koluna, içinde Tevrat'tan bir parça bulunan minik bir kutu bağladı.

«İşte, bu sözleri tüm kalbinle söyleyip dua edecek ve onları sağ kolunda bağlı tutacaksın...» Yaşlı adam, bunları söylerken, David'in omuzlarına, tallit denilen, püsküllü yün bir şal attı ve onu duvara götürüp dua etmeye başladı.

David de onun arkasından tekrarlıyordu:

«Dualarımızı kabul et, Ey İsrael, Allah birdir...» Bu duayı çocukluğundan tanıyor ve biliyordu zaten, şimdi, yıllar öncesine, çocukluğuna geri gitmişti ve başını kaldırıp, önündeki duvarın masif taş yapısına baktı. Buraya daha önce gelmiş olan binlerce dindarın yazıp duvardaki bazı noktalara bağlamış olduğu dua kâğıtlarına merakla baktı ve çevresinde dua edenlerin mırıltılarını dikkatle dinledi.

Bu mukaddes yerlerden yükselen dua sesleri, sanki gökyüzüne, cennete ulaşır gibiydi.

Dualarını bitirdikten sonra, oradan ayrıldılar ve merdivenleri çıkıp Yahudi mahallesine gittiler. David, kendisini daha da hafiflemiş gibi hissediyordu.

O akşam, terasta oturmuş biralarını yudumlar ve ayçiçeği tohumu yerken, bir ara söz dinsel konulara ve Allah'a geldi.

Joe, «Ben önce İsrailli, sonra bir Yahudi'yim,» dedi, «Ülkem her şeyin önünde gelir, dindarlık, bence, daha sonra gelen bir kavram.» Joe, fazla dindar olmadığını söylemek ister gibiydi. Ama David, onun dua ederken, ağlama duvarına nasıl baktığını ve nasıl kendinden geçtiğini görmüştü.

Konuşma geç saatlere kadar sürdü. David, «Bu din konusunda daha çok şey öğrenmek istiyorum,» dediğinde, Debra bir şey demedi, ama David o gece üsse döneceğinden, onun valizine, temiz üniformalarının arasına, Herman Wouk'un 'Bu Benim Allahım' isimli kitabını koydu.

David, boş zamanlarında bu kitabı okudu ve izinli olarak eve döndüğünde daha çok şey sordu. Delikanlı sevgilisinin aldığı tüm kitapları okuyor pek çok şey öğreniyordu. Önce İngilizce okuduğu konuları, daha sonra İbranice okumaya başladı ve bu dili gittikçe daha iyi öğrendi.

Sadece dinsel yayınlan değil, tarihi konulan da büyük bir merakla okuyor ve yaklaşık üç bin yıl, yolların kesiştiği ve savaşların yapıldığı bu eski uygarlık merkezi hakkında pek çok yeni şey öğreniyordu.

Debra'nın, her seferinde valizine koyduğu ve Josephus Flavius'tan Leon Uris'e kadar pek çok ünlü yazarın eserlerinden oluşan çeşitli kitaplar okudu.

Bunları okudukça, bu yerleri gezip görme isteği daha da artıyordu.

Böylece, boş zamanlarında sürekli olarak tarihi yerleri ziyaret edip gezdiler.

İlk önce, Romalılara baş kaldıran Yahudilerin, onlara teslim olmamak için birbirlerini öldürdükleri, Masada'daki Herod tapınağına gittiler.

Daha sonraki günlerde, sırası ile hemen tüm turistik ve tarihi yerleri ziyaret ettiler.

Bu geziler sırasında, yemeklerini genellikle hasır sepet içinde yanlarında taşıyor ve tarihi Roma kalıntılarının taşları üzerine oturarak büyük bir iştahla yiyorlardı. Bir keresinde, yemeklerini yerken, vadinin bir noktasından fışkıran pınarın kristal gibi sularına dalan bir şahini seyrettiler.

Bu geziler sırasında, genellikle yalnız oluyorlardı. Çevrelerindeki yüksek kayalar ve portakal bahçeleri, unutulmayacak manzaralar oluşturuyordu.

Sessizlik bazen o kadar derin oluyordu ki, yeryüzünde kendilerini tamamen yalnızmış gibi hissediyorlardı.

David için, Debra ile geçirdiği günler, yaşamının en mutlu günleri idi ve bu gezilerin anıları, üste geçirdiği onsuz günlerde onu teselli etti.

Artık, sadece alarm nöbetlerinde üste geceliye diğer günlerde çalışma saatleri bitiminde, Malik Sokağı'ndaki sıcak, aşk dolu yuvasına koşuyordu.

Joe ve David, düğün için komutanlarından izin almışlardı. O günlerde Araplarla pek fazla sorun yoktu ve le Dauphin, her ikisine de itiraz etmeden izin vermişti, zaten düğüne kendisi de davetliydi.

Düğünden bir gün önce Kudüs'e geldiklerinde, yapılacak çok şey olduğunu gördüler ve işe koyuldular. David, Mercedes'i ile çiçeklerden müzik aletlerine kadar her şeyi ve bazı misafirleri büyük bir zevkle taşıyor, şoförlük görevini çok iyi yapıyordu.

Brig'in bahçesi, palmiye yaprakları ve çeşitli süslerle bezen/nişti.

Bahçenin merkezinde, mavi ve altın rengi dinsel sembollerle kaplı, huppah denilen bir çardak altında, üzüm, buğday ve nar gibi bolluk ve bereket sembolleri bulunuyordu. Nikâh töreni bu çardak altında yapılacaktı.

Bahçedeki zeytin ağaçlarının altına konmuş masaların üzerlerinde çiçek vazoları ve meyve çanakları görülüyordu. Bahçede, yaklaşık üç yüz davetli için yeterli yer, geniş bir dans pisti ve orkestra için de bir stant bulunuyordu.

Nikâhtan sonra, düğün sırasında davetlilere verilecek yemek listesi, ailenin kadınları ile hizmeti yapıp, yemekleri hazırlayacak olan firmanın şef aşçısı tarafından büyük bir titizlikle hazırlanmıştı. Yemekte, özellikle, yine bolluk ve bereketin sembolü olarak, ton balığı dolması ile bedevi usulü pişirilmiş kuzu yemeği hiç kuşkusuz büyük bir ilgi görecekti.

Düğünden önce, David, Debra'yı Hadassah Hastanesi başhekiminin evine götürdü. Hannah, başhekimin ameliyat hemşirelerinden birisi olduğundan doktor, evinin, gelin hazırlanma evi olarak kullanılmasını istemişti. Debra da Hannah'a yardım edecekti. David, onu doktorun evine bıraktı ve Ein Karem'e döndü. Düğün evine giden yol kontrol altına alınmış, belirli noktalara gizli servisin adamları ve hava piyadeleri yerleştirilmişti.

Joe'nun, biraz da sinirli bir tavırla hazırlanmakta olduğunu, nikâh yüzüğünü bir kaybedip, bir bulduğunu gören David, yatağın üzerine uzandı ve konuşup onu sakinleştirmeye çalıştı. Bahçeden davetlilerin sesleri duyulmaya başlamıştı bile. David, yerinden kalkıp pencereye gitti.

Tam o sırada, kapıdan girmekte olan bir havacı albayın üzeri, nöbetçiler tarafından aranmaktaydı ve albay buna hiç aldırmaz görünüyordu.

David, «Nöbetçiler hiç kimseyi aramadan bırakmıyorlar,» dedi.

«Hannah, bahçede mümkün olduğu kadar az nöbetçi olmasını istedi, onun için, içeriye girenlerin çok iyi aranması gerekiyor, bilirsin işte.» Joe, nihayet giyinme işini tamamlamıştı, fakat çok sıkıldığı belli oluyordu üniformasının koltuk altları daha şimdiden ter içinde kalmıştı.

David'in yüzüne bakıp, meraklı bir tonla, «Nasıl görünüyorum?» diye iormaktan kendini alamadı.

«Çok yakışıklısın, ne diyeyim daha?» Joe, kepini başına geçirip saatine bakarken, sırıttı ve «Çek araba nı, Morgan,» dedi, «Haydi, gidelim artık.» Ordunun Şef Hahamı, Brig'in çalışma odasında, onunla birlikte bekliyordu. Haham, 67 savaşında ünlü Ata Mezarları'nı kurtaranlar arasında yer almış, sakin bir adamdı. Hebron'a yapılan saldırı sırasında, elinde bir makineli tüfekle, birjeep içinde, mezarların kapısına gitmiş ve oradaki Arap muhafızları püskürtmüştü.

Joe, Brig'in çalışma masasına oturup, ketubbah denen evlenme kontratını imzaladı. Sonra, Haham'ın uzattığı ipek kumaşı alıp, tanıkların kutlamaları ve 'Mazal tovs' bağırışları arasında havaya kaldırdı.

Damat tarafı, bir süre, gelinin gelmesi için beklediler. Hannah, nihayet, babasının yerini tutan başhekimin yanında ağır adamlarla ilerlemeye başladı. Debra, annesi ve yakınları olan kadınlar, düğün kıyafetleri içinde onun yanında yürüyorlardı ve hepsinin elinde de yanan mumlar vardı.

David, oldukça uzun boylu ve ciddi tavırları ile şimdiye kadar Hannah'ı pek çekici bulmamış olmasına karşın, genç kadının, gelinlik içinde oldukça şirin ve güzel göründüğünü farketti.

Hannah, uzun, beyaz gelinliğinin içinde adeta bulutlar gibi uçuyordu, yüzü hafif tülün altında yumuşamıştı ve mutluluğu gözlerinden okunuyordu.

Kızıl saçları yanaklarına düşmüştü ve yüzündeki çiller de, Debra'nın usta ellerle yaptığı makyajın altında kaybolmuştu. Debra, yaptığı ustaca makyajla, gelinin sert görünümlü burnunu bile yumuşatmıştı ve Hannah bayağı güzel bir gelin olmuştu şimdi. Yüzündeki duvağı kaldırdılar.

Joe, hava kuvvetlerinin tören üniforması ile yakışıklı ve uzun boylu bir pilot olarak geline doğru yavaşça ilerleyip, yüzündeki duvağı, bedeken dikalle töreni uyarınca indirdi.

Sonra, omuzlarında Tallit ile nikâh masasına yakın duran Hahama doğru ilerledi. Daha sonra, kadınlar da Hannah'ı aynı yere götürdüler.

Ellerinde hâlâ yanan mumlar vardı. Haham, mırıltı halinde dua okurken, gelin ve yanındaki kadınlar, eski adetler uyarınca, kötü ruhları kovmak için Joe'nun çevresinde yedi kez dolaştılar. Daha sonra, gelin ve damat, yanyana durdular ve çevrelerinde davetliler olduğu halde, tapınak'a doğru döndüler. Artık nikâh töreni başlamıştı.

Haham, elindeki şarap kadehini takdis etti ve sonra gelinle damada birer yudum İçirdi. Joe, yüzü hâlâ kapalı olan Hannah'a döndü ve elindeki nikâh yüzüğünü, onun sağ elinin yüzük parmağına geçirdi.

«Tanrı huzurunda sizleri takdis ediyor ve bu yüzükle Musa ve İsrail kanunlarına göre evlendiriyorum.» Joe'nin, bir bardağı ayağının altına alıp kırması ile birden müzik ve neşeli çığlıklar duyuldu, düğün başlamıştı. David, Joe'nun yanından ayrıldı ve neşeli kalabalığın arasından geçip, Debra'nın kendisini beklemekte olduğu yere doğru yürüdü.

Debra, san bir tören giysisi giymiş, saçına çiçekler takmıştı. David, onun beline sarılırken, saçlarındaki çiçeklerin kokusunu duydu ve kulağına, «Bundan sonraki gelin sen olacaksın, sevgilim,» diye fısıldadı.

Debra da, «Evet, sevgilim,» diye yine fısıltı ile karşılık vermişti.

Joe, Hannah'ı koluna taktı ve dans pistine götürdü. Gençler, ağır müziğin ritmine kapılıp dönmeye başlarlarken, yaşlılar da süslü masalara dağılmaya başlamışlardı.

Ama gülüp konuşan, bir kısmı dans eden davetlilerin arasında üniformalılar ciddi bir hava estiriyorlardı. Düğünde pek çok subay vardı ve özellikle, ortalıkta dolaşan ve belirli noktalarda duran elleri Uzi makineli tüfekli nöbetçiler, düğünün neşesi ile bir tezat oluşturuyorlardı. Davetliler arasında, hiç durmadan dolaşan ve ciddi yüzlerle çevreyi sürekli kontrol eden sivil giyimli gizli servis ajanları da kolayca farkediliyorlardı.

David, Debra'yı kollarına alıp pistte dönmeye başladı. Genç kadın, kollarında öylesine hafif ve mutluydu ki, müzik durduğunda David'in yüzündeki mutluluk ifadesi de birden kayboluverdi. David, Debra'yı alıp kuytu, hiç kimsenin bulunmadığı bir köşeye götürdü ve onunla konuşurken, bazı davetlilerle ilgili şakalar yapmaya başladı. David'in birkaç davetli ile alay eder tarzda konuşması üzerine, Debra, kendini tutamayıp güldü ve onun koluna hafifçe vurdu.

«Korkunç bir adamsın sen. Şimdi bunları bırak da bana içecek bir Şeyler getir. Çok susadım.» «Bir kadeh soğuk, beyaz şarap nasıl olur?» «Harika, teşekkür ederim.» David, yüzüne gülümseyerek bakan Debra'ya başını salladı, ama içinde birden, garip, üzüntüye benzer bir duygu yükseldiğini hissetmiş ve ne yapacağını şaşırmıştı. Sanki, korkunç bir şeyler olacaktı ve büyük bir umutsuzluk içindeymiş gibiydi.

Tüm neşesi, mutluluğu, birden yokoluvermişti.

Onun yüzündeki ifadenin değiştiğini gören Debra, koluna yapışıp sıktı ve «Ne var, David?» diye sormaktan kendini alamadı.

David, «Hiçbir şey,» diyerek kolunu ondan kurtardı ve o garip hissi kovalamak ister gibi, «Hiçbir şey,» diye tekrar ederek, «Sana hemen şarabını getireyim,» dedi.

Kalabalığın arasından, davetlilere gülümseyerek bara doğru ilerledi.

Bir ara, Brig'in kendisine baktığını ve uzaktan gülümsediğini görüp karşılık verdi. Joe, Hannah'la birlikte, babasının yanındaydı ve David'i görünce seslendi. Hannah'ın tülü açılmış, çilleri yavaş yavaş meydana çıkmaya başlamıştı. David, onlara el sallayarak yoluna devam etti, hemen bara gidip içecek bir şeyler almak istiyordu ve o anda hiç kimse ile de konuşmak istemiyordu.

Debra'dan ayrı olduğu bu birkaç dakika içinde, onun isteğini yerine getirmeye çalışırken, aynı anda, ellerinde bakır tepsiler taşıyan beyaz ceketli garsonlar bahçe kapısından arka arkaya girmeye başladılar.

Tepsilerden, baharatlı et ve balık kokuları geliyordu. Davetlilerin bazıları, gelen nefis yemeklere bakıp memnuniyetlerini açıkça belirttiler.

Mutfağa ve evin diğer bazı kapılarına açılan terasta kurulmuş uzun ziyafet masasına doğru, davetlilerin yana açılmaları ile garsonların geçebilmesi için bir koridor açılmıştı.

Garsonlar, tam David'in yanından geçerlerken, genç adam, sırada ikinci olarak yürüyen garsona dikkatle bakmaktan kendini alamamıştı.

Esmer, orta boylu ve aşağıya doğru sarkık bıyıkları olan bu adam, her nedense David'in dikkatini çekmişti.

Adam terliyordu, David'in dikkatini çeken de bu olmuştu işte; suratı ter içindeydi. Ter damlaları, yanaklarından süzülüyor, bıyıklarının ucuna takılıyordu. Tepsiyi tutan kollarının altında, koltuk altlarının da sırılsıklam olduğu kolayca görülebiliyordu.

Garson, tam yanından geçerken, gözleri birbirlerine takıldı. David onun, çok heyecanlı, büyük bir endişe ya da korku içinde olduğunu anlamıştı. Garson da, David'in kendisini süzdüğünü gördü ve gözlerini hemen ondan kaçırdı.

Üç garson, basamakları çıkıp masanın arkasına dizildiklerinde, David büyük bir kuşkuya kapıldı. İçinde tarif edilmez bir duygu vardı ve ne yapması gerektiğini bilmiyordu.

Garson, tekrar David'e baktı ve onun, hâlâ kendisini gözlediğini görünce, yanındaki arkadaşlarından birine bir şeyler fısıldadı. İkinci garson da David'e baktı ve başını hafifçe salladı. David'in göğsü birden sıkışır gibi oldu, beyni adeta karıncalanıyordu. Burada bir şeyler olduğu muhakkaktı, tehlikeli ve korkunç bir şeyler oluyordu, bundan emindi.

Hemen başını çevirip çevredeki muhafızları aradı. Garsonların arkasında iki nöbetçi duruyordu ve bir tanesi de David'in yakınlarında, bahçe kapısı yanındaydı.

David, hemen atıldı ve çevresindeki davetlileri yararak kapıdaki nöbetçiye doğru koştu. Aynı zamanda, üç garsonu da dikkatle izliyordu ve bu nedenle, neler olduğunu anlamakta gecikmedi.

Garsonlar, hiç kuşkusuz, bu eylemlerinin provasını yapmış olacaklardı.

Çünkü hepsi aynı anda harekete geçti. Tepsilerin üzerlerini örten örtüleri birden kaldırmışlar ve davetlilerin neşeli gülüşleri arasında, yemeklerin arasına gizlenmiş olan öldürücü silahlarını almışlardı.

David'in ilk kuşkulandığı ikinci garson, makineli tabancasını arkasında duran nöbetçilere çevirdi ve rastgele ateş etmeye başladı. Etrafı yüksek duvarlarla çevrili bahçe, makineli tabancadan çıkan gürültü ile inledi. İki nöbetçi de, aynı anda, vücutlarına giren mermilerle oldukları yerde, arkaya doğru fırlatılıp, kan içinde yere düştüler.

Sol taraftaki garson da, aynen arkadaşı gibi yapmış, silahını çekip, bahçe kapısında duran nöbetçiye ateş açmıştı. Önce nöbetçileri öldürmek istedikleri belliydi. Kapıdaki nöbetçi de, daha ne olduğunu anlayamadan, teröristlerin mermilerine hedef olmaktan kurtulamadı.

Kapıdaki nöbetçi, silah sesi duyunca hemen Uzi makineliye davranmış, fakat daha nişan almaya fırsat bulamadan, teröristin, ağzına isabet eden mermisi ile sırtüstü düşmüştü. Paraşütçü beresi başından fırlayıp havaya uçtu ve elindeki silah fırlayıp gitti. Uzi, David'e doğru kaymış ve yaklaşmıştı. Arap teröristler, silahlarını haykıran davetlilere doğru döndürürken, David kendini yüzükoyun yere attı. Şimdi, silah sesleri, insanların haykırışlarına karışıyor, herkes bir tarafa kaçmaya çalışıyordu.

Bahçenin diğer ucunda, bir gizli servis ajanı, silahını çekip diz çöktü ve nişan aldı. Tabancadan çıkan mermi, teröristlerden birini yaralamış, fakat adam ölmemişti. Elindeki makineliyi ajana doğrultup tetiğe bastı ve kendisi sırtüstü düşerken, gizli servis ajanını da öldürdü.

Hannah, kalabalığın arasından kurtulup kaçmak isterken, iki merminin göğsüne girdiğini anladı; arkasındaki masaya doğru yuvarlanırken, masa üzerindeki bardak ve şişeleri de beraberinde sürükledi. Göğsünden fışkıran kanlar, beyaz gelinliği birkaç saniye içinde kızıla boyamıştı.

Ortada bulunan terörist, silahının boşaldığını anlayınca, onu bir kenara attı ve tekrar bakır tepsiye eğilip iki el bombası aldı. Kalabalığın arasına fırlatılan iki el bombası, ortalığı tam bir cehenneme çevirmişti, her köşeden haykırışlar, bağırışlar duyuluyor, insanlar, vücutlarının çeşitli yerlerine saplanan şarapnel parçalarının etkisi ile sendeleyerek kaçmaya çalışıyorlardı.

Kadınların çığlıkları da en azından silah sesleri kadar güçlüydü.

Terörist, tepsiden iki bomba daha aldı.

Tüm bu olanlar, sadece birkaç saniye sürdü ve düğün evi, birden bir cehenneme döndü. David, kendisini mermilerden koruyan basamakların arkasından çıkıp doğruldu. Yakınında bulunan Uzi'ye uzandı, dizlerinin üzerine çöktü ve atışa hazırlandı. Görmüş olduğu gerilla eğitimi, hareketlerini adeta otomatikleştirmişti.

Servis ajanı tarafından yaralanmış olan terörist, onu gördü, ona doğru döndü ve duvara yaslanıp, sendeleyerek atışa hazırlandı. Bir kolunun parçalanmış, kan içinde olmasına rağmen makineli tabancayı doğrultup David'e nişan aldı.

Ama David ondan hızlı davrandı ve Uzi'den çıkan mermilerin duvara isabet ettiğini görünce yeniden nişan aldı. İkinci atışı teröristi duvara çivilemişti. Adam, birkaç kez sallandı ve sonra, duvarda geniş bir kan izi bırakarak yere doğru süzüldü.

David, bu kez, silahını mutfak kapısı yanında duran Arap'a çevirdi.

Terörist, her iki elinde de bomba tutuyordu ve sağ eli, bombayı fırlatmak üzere arkaya doğru gitmişti. Birden ağzını açtı ve paniğe kapılmış bağıran davetlilerin seslerini bastıracak kadar kuvvetle bağırmaya başladı.

Belki de zaferlerini haykırıyordu.

O daha sağ elindeki bombayı fırlatmadan, David silahını ateşledi ve ondan fazla merminin, adamın göğsüne ve beline isabet ettiğini anladı.

Arap, iki elindeki bombaları yere düşürdü ve ikiye katlanıp, akan kanları durdurmak istiyormuş gibi ellerini karnına götürdü.

Bombalar kısa tapalı olduğundan, birkaç saniye içinde infilak ettiler ve teröristin vücudu paramparça olup çevreye dağıldı. Aynı patlama terasın diğer ucunda bulunan üçüncü teröristi de yere yıktı. David, hemen ayağa fırladı basamakları koşarak çıktı.

Üçüncü terörist, ağır yaralanmış, ama ölmemişti. Yüzü ve vücudunun pek çok yeri, şarapnel parçaları tarafından parçalanmıştı ve her yer kan içindeydi. Elini güçlükle uzatıp, kendi vücudundan akan kanların içinde duran silahı almak istedi.

David, öfkeden kudurmuş gibiydi: Elinde olmadan, bir manyak gibi bağırmaya başlamıştı. Terasa çıkar çıkmaz, diz çöktü ve ölmekte olan Arap'a nişan aldı.

Yaralı Arap, yerdeki makineli tabancaya ulaşmış, adeta bir sarhoş gibi sallanıp onu doğrultmaya çalışıyordu. David, tetiğe bastı, ancak Uzi'den tek mermi çıkmış, fazla bir etki yapmadan teröristin göğsüne girmişti. Uzi'nin şarjörü boşalmıştı.

Terasın biraz ilerisinde, yaralı terörist, son gücünü kullanmak ve elindeki silahı ona doğrultmak istiyordu. David, elindeki boş silahla, ne yapacağını bilemeden öylece kalmıştı. Arap da onun umutsuz durumunu gördü ve dişlerini gıcırdatarak tetiğe basmaya hazırlandı.

Yaralı da olsa, bu menzilden David'i paramparça edebilirdi. Merdivenden atlamayı, kendini yere atıp kaçmayı düşündü, ne var ki, geç kalmıştı.

Arap tetiğe basmak üzereydi ki, David'in yan tarafında bir silah sesi duyuldu.

Teröristin kafasının yarısı parçalanmış, kendisi de arkaya doğru fırlamıştı.

Düşerken tetiğe bastı, ama çıkan mermiler çevreye saçılmış ve birkaç tanesi de başının üzerindeki asma dallarını parçalamıştı.

David, kendisini ölümden kurtaranın kim olduğunu görmek için başını çevirdiğinde, arkasında Brig'i, elinde ölen nöbetçinin tabancası ile gördü. Bir an için birbirlerinin gözlerine baktılar, sonra, Brig, hızla onun yanından geçti ve yerde yatan iki teröristin yanına gitti. Orada bir an durdu, sonra tabancasını doğrultup, her ikisinin de kafalarına birer mermi sıktı.

David, elindeki Uzi'yi yere bıraktı ve birden dönüp koşarak basamakları indi ve bahçeye daldı.

Ölü ve yaralılar, teker teker ya da birbirleri üzerinde yatıyor, yaralılar inliyorlardı. Bir çocuğun ağlayışı, bir annenin hıçkırıklarına karışıyor, içler acısı bir manzara oluşturuyordu.

Bahçe kanlar içindeydi. Beyaz badanalı duvarlar kanla kıpkırmızı olmuştu ve pek çok yerde, insan vücutlarından kopup fırlamış parçalar duvara yapışmıştı. Müzisyenlerden biri, platformdan aşağı sarkmıştı ve vücudundan akan kanlar, yerde küçük bir kan gölü oluşturmuştu. Baharatlı yemekler, kırılmış şarap şişelerinin arasına dağılmıştı ve çevreye mide bulandıran bir koku yayılmıştı.

Barut dumanı ve etraftan kalkıp havaya dağılan toz toprak, korkunç manzarayı saklayamıyordu. Havada uçuşan mermiler, zeytin ağaçlarının bazılarından kopardıkları dalları etrafa dağıtmışlardı. Şans eseri yaralanmamış olan davetlilerden bazıları, kırılmış cam parçalarının arasından sıyrılıp doğrulmaya çalışıyorlardı. Bu insanlardan bazıları küfür ediyor, bazıları da dua ederek yardım istiyorlardı.

David, vücudu uyuşmuş gibi, ne yaptığını bilemez bir halde çevresine bakındı. Hisleri körelmiş gibiydi.

Joe, dalları parçalanmış bir zeytin ağacının altında, şaşkın şaşkın bakınıp duruyordu. Ayaklarını ayırmış, başını arkaya atmıştı, ama gözleri birden kapandı ve büyük bir acı içinde bir şeyler mırıldanmaya başladı...

Hannah'ın hareketsiz vücudu, kollarının arasındaydı.

Zavallı gelinin tülü yere düşmüştü. Başı arkaya doğru sarkmış, kolları yana açılmıştı. Bacakları hareketsizdi ve bembeyaz yüzünde çilleri iyice ortaya çıkmıştı. Beyaz gelinliğinin göğüs kısmı kıpkırmızıydı.

David, bu manzaraya daha fazla tahammül edemeyeceğini anladı.

Joe'yu bu kadar büyük bir acı içinde görmeyi istemiyordu. Korktuğu şeyi bulmamak için dudakları arasında bir şeyler mırıldanarak bahçede yürüdü.

«Debra!» diye bağırmak istedi, fakat sesi o kadar boğuk çıkmıştı ki, kendisi bile güçlükle duyabildi. Bir ayağı, yerde yatmakta olan cansız bir vücuda takıldı, küçük bir kan gölüne girdi. Yerdeki kadın, düğün giysisi içinde ve yüzükoyun yatmaktaydı, kolları iki yana açılmıştı. Genç adam, onun, Debra'nın annesi olduğunu hiç düşünmedi ve yoluna devam etti.

«Debra!» Koşmak istiyor, ama ayaklarını ancak sürüyebiliyordu. Birden, onu, bıraktığı yerde, duvarın köşesinde gördü.

«Debra!» diye tekrar seslendi. Çok şükür, sevgilisi yaşıyordu. Debra, yaralanmışa benzemiyordu; mermerden yapılmış eski Yunan heykellerinden birinin dibine diz çökmüş duruyordu. Düğün tuvaleti temizdi ve saçlarındaki çiçekler de olduğu gibi duruyorlardı.

Duvara dönmüştü, hareketsiz duruyordu ve başı, sanki dua ediyormuş gibi hafifçe öne eğilmişti. Siyah saçlarından bir perçem öne sarkmış, onu gizlemişti ve Debra, elleri ile yüzünü kapatmıştı.

David, hemen onun yanına diz çöküp, «Debra,» dedi ve genç kadının omzuna hafifçe, onu incitmekten korkuyormuş gibi dokundu.

«İyi misin, sevgilim?» Debra, ellerini yavaşça yüzünden indirdi.

David, onun avuçlarında kan görünce, birden göğsünün donduğunu hissetti. Debra'nın avuçları kan içindeydi.

Genç kadın, yüzünü ona doğru çevirip, «David,» diye fısıldadı, «Sen misin, sevgilim?» David, onun göz çukurlarının kan çanağına dönmüş olduğunu, kirpiklerinin kandan görünmediğini ve yüzünün kanla kaplanmış, kanlı bir maskeye dönüşmüş olduğunu görünce kendini tutamayıp inledi.

Debra, körler gibi başını hafifçe yana eğip, tekrar, «David, sen misin?» diye sordu.

«Aman Allahım, Debra!» David, şoke olmuş, gözlerini onun kanlı yüzünden ayıramıyordu.

«Göremiyorum, David.» Debra, ellerini ona doğru uzattı, «Oh, David, hiçbir şey göremiyorum.» David, onun kan içindeki ellerini, kendi avuçlarına aldı. Kalbi sanki göğsünün içinde gizli bir güç tarafından paramparça edilmekteydi ve canı yanıyordu.

Hadassah Hastanesinin modern, sade silueti, Ein Karem köyünün ufuk hattında hemen farkediliyordu. Büyük bir hızla gelen ambulanslar sayesinde, ağır yaralıların büyük bölümü kurtarılmıştı. Hastane, adeta bir savaş zamanı kliniği gibi çalışıyordu.

Brig, Joe ve David, hastane bekleme odasındaki tahta sıralar üzerinde, o geceyi sıra ile nöbet tutarak geçirmişlerdi. Saldırı konusunda henüz tam bir bilgi alamamışlardı, ama rapor hazırlandığında hiç kuşkusuz Brig'in her şeyden haberi olacaktı. Bekledikleri gibi, kısa bir süre sonra, teröristler konusunda bazı bilgiler geldi.

Araplardan biri, yemek hizmeti veren firmanın, uzun süreden beri çalışan ve güvenilir elemanlarından biri, diğer ikisi de onun kuzenleri idiler.

Eski elemanın tavsiyesi ile geçici olarak işe alınmışlardı. Kimliklerinin sahte olduğuna kuşku yoktu tabii.

Başbakan ve bakanları, acil bir konu için toplantı halinde olduklarından, düğüne gecikmişler vesaldırıdan kurtulmuşlardı. Teröristler saldırıyı başlattıklarında, onlar henüz yoldaydılar. Başbakan, kurbanların ailelerine başsağlığı diliyordu.

Şam radyosunun saat on haberlerinde, saldırıyı El Fetih örgütü üstleniyordu.

Teröristler, bir intihar birliğinin elemanlarıydı.

Geceyarısından birkaç dakika önce, operatör olan başhekim, üzerinde ameliyat kıyafeti ve maskesi ile ameliyathaneden çıktı. Maskesini boğazının üzerine çekmişti. Ruth Mordecai tehlikeyi atlatmıştı. Brig bunu öğrenince derin bir nefes aldı. Kadının akciğerini delip omzunda kalmış olan mermi, başarılı bir ameliyatla çıkarılmıştı. Ciğeri de kurtarmışlardı.

Brig, gözlerini kapadı ve yirmi beş yıllık karısı olmadan nasıl yaşayabileceğini düşünüp, «Allana şükürler olsun!» diye mırıldandı. Sonra, başını kaldırıp sordu, «Ya kızım? O nasıl?» Doktor, başını salladı ve «Onun ameliyatı, küçük ameliyathanede hâlâ devam ediyor,» diye yanıt verdi. Sonra, bir an durdu ve «Ne yazık ki, birkaç dakika önce Albay Halman'ı kaybettik,» diye konuştu.

Şimdiye kadar on bir kişi ölmüştü ve dört kişinin durumu da doktorlara göre kritikti.

Cenaze törenleri için hazırlanması gereken kurbanların cesetleri, sabahın erken saatlerinde gelen yetkililere teslim edildi. David, Mercedes'in anahtarını Joe'ya vermiş ve cenaze töreni için yardım isterse geleceğini söylemişti.

David ve Brig, yanyana oturmuşlar, uykulu gözlerini açık tutmaya çalışarak, karton bardaklardaki kahvelerini yudumluyorlardı.

Güneş doğduktan bir süre sonra, göz operatörü onların yanına geldi.

Kırk yaşlarında, yumuşak yüzlü, mavi gözlü bir adamdı, saçları yan taraflarda yavaş yavaş kırlaşmaya başlamıştı.

«General Mordecai siz misiniz, efendim?» Brig, heyecanla ayağa kalktı. O gece süresince sanki on yaş birden ihtiyarlamış gibiydi. Başını salladı ve bekledi.

«Ben, Doktor Edelman'ım, efendim. Lütfen benimle gelir misiniz?» David, onları izlemek üzere kalkınca, doktor birden durdu ve Brig'e baktı.

David, «Ben onun nişanlısıyım,» dedi.

Edelman, uyarır gibi generale baktı ve sonra, «Sizinle önce yalnız konuşsak daha iyi olur, Generalim,» dedi. Brig, anlamış ve başını sallamıştı.

«Sen biraz bekleyiver, David.» David, «Ama ben...» diye başladı, ama Brig'in, omzunu hafice sıkması üzerine sustu. General, tanıştıklarından beri ona ilk kez bu kadar yakınlık gösteriyordu.

«Lütfen, otur bekle, evladım.» David, döndü ve sert tahta sıraya tekrar oturdu. Edelman, küçük bir büroya girdiklerinde, masanın köşesine ilişti ve bir sigara yaktı. Elleri, bir kadın eli gibi ince ve uzundu. Çakmağını bile nazik bir alet gibi kullanıyordu.

«Her şeyi açıkça söylememi istersiniz herhalde, değil mi?» Brig'in yüzüne dikkatle baktı ve onun yanıtını beklemeden, «Kızınızın iki gözünde de hasar yok,» diye başladı, fakat Brig'in gözlerindeki umut ışığını görünce elini kaldırdı ve röntgen filmlerinin asılı durduğu duvara gidip onları aydınlattı.

«Dediğim gibi, gözlerde hiçbir hasar yok, ama hasar şurada...» bunu söylerken, simsiyah röntgen filminde, hiçbir şey anlaşılmayan bir noktayı işaret etti. «Şu görünen minik nokta, küçük bir çelik parçası, hiç kuşkusuz, bir elbombasının minik bir parçası. Bir kurşun kalemi ucu kadar bir şey. Sağ şakaktan kafatasına girmiş, bir damarı parçalayıp kanamaya neden olmuş ve meyilli olarak, gözlere ya da hayati bir doku ya dokunmadan bu noktaya gelmiş. Fakat buraya gelirken, optik kiyazmanın çevresindeki kemiksel dokuyu delmiş,» bunları anlatırken, parçanın, Debra'nın başı içinde izlediği yolu da gösteriyordu, «işte, bu yolda, süngerimsi kemik dokuda kalmadan önce kiyazmayı zedelemiş.» Edelman, bunları söyledikten sonra, sigarasından derin bir nefes çekti ve Brig'in reaksiyonunu bekledi. Fakat generalde hiçbir hareket yoktu.

Doktor, «Bunun sonuçlarını düşünebiliyor musunuz, Generalim?» diye sorunca, Brig başını iki yana salladı. Edelman, röntgen filminin ışığını söndürüp masaya döndü, eline bir kâğıt kalem aldı ve göz yuvarlaklarını, beyni ve görme sinirlerini üstten gösteren bir şema çizdi.

«Optik sinirler, herbiri bir göz için olmak üzere, bu daracık kemik tünele girip orada birleşirler ve sonra tekrar, beynin karşıt loblarına göre ayrılırlar.» Brig başını salladı. Edelman, ona baktı ve kaleminin ucunu, sinirlerin kaynaştığı nokta üzerine bastırdı. Brig'in endişeli yüzünden, anlatılanları anlamaya başadığı belli oluyordu.

«Yani kör mü olacak?» diye sorunca, doktor başını salladı.

«Her iki göz de mi?» «Ne yazık ki öyle.» Brig, başını eğdi ve baş ve işaret parmakları ile gözlerini ovuşturdu.

Bir süre düşündü, sonra başını kaldırmadan konuştu.

«Sürekli körlük mü?» «Şekil, renk, ışık ya da karanlığı göremeyecek. Parça, optik kiyazma yolunu izlemiş. Tüm veriler, görme sinirinin zedelendiğini gösteriyor.

Günümüzde, ne yazık ki, bu hasarı giderecek teknoloji henüz bulunmadı. Edelman, birkaç saniye durdu ve sonra, «Bu da demektir ki,» diye devam etti, «Kızınızın her iki gözü de bundan böyle göremeyecek, efendim.» Brig, içini çekti ve sonra, yavaşça başını kaldırdı. «Bunu kendisine söylediniz mi?» «Hayır, efendim, belki siz söylemek istersiniz diye düşündük.» Brig, «Evet,» diyerek başını salladı, «Böylesi belki daha iyi olacak.

Onu görebilir miyim? Şu anda uyanık mı?» «Hâlâ hafif narkoz etkisinde. Hiçbir acısı, ağrısı yok, sadece rahat sizlik hissediyor tabii. Başındaki dış yara önemsiz... fakat bu metal parçayı çıkarmaya teşebbüs etmeyeceğiz. Bu, büyük bir beyin ameliyatı ister. İsterseniz sizi ona götüreyim, efendim.» Koridorda birçok sedye vardı ve Brig, bunlardan çoğunun üzerinde yatmakta olan misafirlerini tanıdı. Birkaç tanesinin yanında durup onlarla konuştu, geçmiş olsun dedi ve sonra Edelman'ı izledi.

Debra, pencerenin altında bir yatakta yatıyordu. Yüzü sapsarıydı ve saçlarında kurumuş kan izleri görülüyordu. Her iki gözü de kalın bir bandajla örtülüydü.

Edelman'ın, «Babanız burada, Miss Mordecai,» dediğini duyunca, başını birden kapıya doğru çevirdi. «Baba?» «Buradayım, yavrum.» Brig, onun, uzattığı elini tuttu ve eğilip kızını öptü. Debra'nın dudakları soğuktu ve kendisi de dezenfektan ve anestezik ilaç kokuyordu. Bir an babasının konuşmasını bekledi ve sonra, «Annem nasıl?» diye sordu.

Sesinde korku ve endişe vardı.

Brig, «Annen iyi,» diye yanıtladı onu, «Fakat Hannah...» Debra, hıçkırarak, «Evet, biliyorum,» dedi. «Bana söylediler, Joe ne yapıyor? Nasıl o?» «O güçlüdür. Bir süre sonra kendine gelir.» «Peki, ya David?» «O burada.» Debra, birden dirseği üzerinde doğruldu ve yüzünde aydınlık bir ifa de belirdi. Bağlı gözlerini, görmek istiyormuş gibi döndürdü.

«David...» diye seslendi, «Nerdesin? Şu bandlar da sıkıyor insanı.

Merak etme, David, bunlar sadece gözlerimi dinlendirmem içinmiş.» Brig, elini onun koluna koyarak, «Hayır, yavrum,» dedi. «David oda da değil, dışarda bekliyor.» Debra, «Onu çağırır mısınız?» diye fısıldadı.

«Tamam, yavrum, hemen çağırırım, ama seninle önce bir şey konuşmamız gerekiyor.» Debra, belki de söylenecek olanı tahmin etmişti. Babasının ses tonu onu uyarmış gibiydi, birden sustu ve beklemeye başladı. Sessizliği, Afrika'nın güney bozkırlarında avını bekleyen vahşi bir hayvanın sessizliğini andırıyordu.

Brig bir askeri ve kendini ne kadar yumuşatmak isterse istesin, bunda tam başarılı olamamıştı. Bu nedenle, kızı bile olsa, ona her şeyi direkt olarak söyleyecekti. Babasını dinledikten sonra, Debra, hiçbir şey söylemeden uzun süre sessiz kaldı. Babasının avucu içindeki eli, bir süre yaralı bir kuş gibi çırpındı, sonra hareketsiz kaldı.

Hiçbir şey sormamıştı Debra. Baba, kız, uzun süre hiç konuşmadan durdular, sonra Brig, «David'e söyleyeyim de gelsin,» dedi.

Ama Debra, birden onun eline sarılmış ve «Hayır, baba,» demişti, «Onu şu anda göremem. Bunu bir süre düşünmek istiyorum.» Brig bekleme odasına dönünce, David birden ayağa fırladı ve endişeli gözlerle ona baktı. Yakışıklı yüzünde derin üzüntü çizgileri ve mavi gözlerinde anlaşılmaz bir ifade görülüyordu.

General, onun konuşmasına izin vermeden, kesin bir tavırla, «Şu anda ziyaretçi yasak,» dedi. «Yarına kadar onu göremeyeceksin.» «Neden? Bir şey mi var? Bir terslik mi oldu?» David, onun geldiği tarafa yöneldi, ama Brig, onu kolundan tutmuş ve çıkış kapısına doğru sürükler gibi götürmüştü.

«Terslik filan yok. İyi olacağım söylediler, ama şu anda heyecanlanmaması gerekiyormuş. Yarın görebileceğini bildirdiler.» Hannah'ı, Zeytinler Dağı'ndaki aile mezarlığına gömdüler. Cenaze töreninde, Brig, Joe ve David'den başka, birkaç akraba bulundu ve orada bulunanların bazılarının, aynı olayda ölen diğer yakınları da bulunuyordu.

Resmi bir araba, cenaze töreninden sonra Brig'i alıp acele bir brifinge götürdü. Hiç kuşkusuz, misilleme operasyonları konusunda görüşmeler yapacaklardı ve bölgede huzur yine bozulmuştu.

David ve Joe, Mercedes'e girip bir süre sessizce oturdular. David, nedense arabayı çalıştırmak bile istemiyordu. Joe, sessizce iki sigara yakıp birini ona uzattı. Ne yapmaları, nereye gitmeleri gerektiğini ikisi de bilmiyorlardı.

David, sigaradan bir nefes çekip, «Ne yapacaksın şimdi?» diye sordu.

Joe, hafif bir sesle, «İki hafta iznimiz vardı,» diye konuştu. «Balayımız için Ashkelon'a gidecektik...» sesi titriyordu. «Bilmiyorum. Şu anda benim için yapılacak hiçbir şey yok. Hiçbir şey bilmiyorum.» «Gidip bir yerlerde bir şeyler içelim mi?» Joe, başını iki yana salladı. «Canım içmek de istemiyor. Herhalde üsse gideceğim. Bu gece, gece uçuşları yapacaklarmış.» «Evet.» David başını salladı. «Ben de seninle geleceğim.» Nasıl olsa Debra'yı yarına kadar göremeyecekti ve Malik Sokağı'ndaki ev onsuz çekilmezdi.

Gökyüzü, ayın ve yıldızların ışıkları ile pırıl pırıldı. Gece uçuşu onlar için büyük bir teselli olmuştu. Yüksek irtifalara tırmandılar ve önleme görevleri olarak çeşitli uçuş türlerini denediler.

İkisi av önleme görevi yaparken, onlara hedef olarak kendi filolarından bir Mirage verilmişti. Onu radar ekranında ararken, bir süre sonra Negev üzerinde olduğunu gördüler. Joe, ona kilitlendi ve baş ve menzil verirken, David de uzakta, onun kırmızı jet egzosunu gecenin karanlığında farketmişti.

Hedefin altına indiler ve David'in liderliğinde, yeme aşağıdan atlayan ve suyun yüzeyine sıçrayarak çıkan bazı balık türleri gibi, alçak İrtifadan saldırıya geçtiler. Hedef Mirage'ın kanat ucuna o kadar yakın çekmişlerdi ki, pilot, onların varlığını o ana kadar bilmediğinden, birden şaşırdı ve sola doğru ani bir dönüş yaparak kaçtı.

Joe, hem uçuşun ve hem de üzüntünün verdiği yorgunlukla o gece uyuyabilmişti. Fakat ranzanın alt yatağında, David hiç uyuyamadı ve onu dinledi. Şafakla beraber kalkıp duş yaptı ve Joe'yu hâlâ uyur bırakıp çıktı. Güneşin ilk ışıkları ile beraber Kudüs'e varmış ve hastanenin yolunu tutmuştu.

Gece nöbeti henüz bitmemiş olan hemşire, onu görünce kaşlarını çattı ve «Kusura bakmayın,» dedi. «Ama bu saatte ziyaretçi yasaktır.

Ziyaretçi saatleri öğleden sonra başlar, ancak o zaman gelebilirsiniz.» Ancak David'in tüm çekiciliği ile gülümsediğini görünce yumuşadı.

«Sadece onun iyi olup olmadığını öğrenmek istedim, hemşire hanım. Zaten hemen filoya dönmem gerekiyor.» Hemşire, onun hava kuvvetleri üniformasına da, gülümsemesine de karşı koyamayacağını anlayınca, hasta listesini eline aldı ve gözden geçirdi. Sonra, başını kaldırıp, «Yanlışınız var,» dedi. «Burada bir tane Mordecai var, ama onun ismi Bayan Ruth Mordecai.» «Evet, onun annesidir.» David'in tekrar araması için ısrar ettiğini görünce, taburcular listesine baktı ve sonra gülerek başını salladı. «Ta bii ya! Onun için hasta listesinde yok. Dün gece çıkarmışlar onu.» David, şaşkın bir ifade ile «Çıkarmışlar mı?» diye.sordu.

«Evet, onu eve götürdüler dün gece. Şimdi anımsadım, ben nöbete geldiğimde babası onu götürmek için gelmişti. Gözleri bandajlı, güzel bir kızdı.» «Pekâlâ, teşekkür ederim, hemşire.» David, merdivenlerden koşarak inerken, büyük bir rahatlık hissetti. İşte, korktuğu olmamıştı ve Debra, sapasağlam olarak hastaneden çıkmış bulunuyordu.

Kapıyı Brig açtı ve onun, sessiz eve girmesine izin verdi. Üzerinde hâlâ aynı üniforma vardı, fakat buruşmuş ve kirlenmişti. Brig'in yüzü asıktı, ağzının çevresinde garip çizgiler belirmişti ve gözleri de üzüntüden, yorgunluktan ve uykusuzluktan şişmişlerdi.

David, «Debra nerede?» diye sorarak içeriye girerken, General kenara çekildi ve sesini çıkarmadı.

«Nerede o?» Brig, onun soruyu tekrarladığını görünce, David'i çalışma odasına götürdü ve bir sandalye gösterip oturmasını söyledi.

Genç adam, kızmaya başlamıştı. «Neden cevap vermiyorsun bana?» diye sorunca, Brig içini çekti ve üzüntüsünü, yorgunluğunu açıkça belli eden bir tavırla, kendini bir koltuğa bıraktı.

«Sana dün hiçbir şey söyleyemezdim, David. Bunu Debra istedi.

Üzgünüm, oğlum.» David, paniğe kapılmış gibiydi. Bir şeyler oluyordu ve bu olan da güzel bir şey değildi. Kısık bir sesle, «Neler oluyor?» diye sordu.

«Düşünmek izin zamana ihtiyacı olduğunu söyledi.» Brig, bunu söyledikten sonra, ayağa kalktı ve odanın içinde bir aşağı, bir yukarı dolaşmaya başladı. Arada sırada duruyor, odasındaki antika heykelcikleri, sanki onlardan medet umuyormuş gibi dalgın bir ifade ile okşuyordu.

David, onun anlattıklarını sesini çıkarmadan dinledi, ancak arada sırada, söylenenlerin doğru olmadığını belirtmek ister gibi başını iki yana sallayıp duruyordu.

«İşte, sana her şeyi anlattım, Debra ömrünün sonuna kadar kör kalacak, David. O artık, kimsenin kendisini izleyemeyeceği kendi karanlık dünyasına çekildi, oğlum.» David, başının döndüğünü hissetti ve «Nerede o?» diye fısıltı halin de bir sesle sordu. Fakat Brig onu duymamış gibi konuşmasını sürdürüyordu.

«Benden, karar vermek için zaman istedi, ben de verdim. Dün gece, yani cenazeden sonra ona gittim, bana hazır olduğunu söyledi.

İyice düşünmüş ve kararını vermiş.» David, «Onu görmek istiyorum,» diye tekrarladı. «Onunla görüşüp konuşmak istiyorum.» Brig, boş gözlerle ona baktı, ne söyleyeceğini bilemiyormuş gibiydi.

Bu genç adama acıyordu. Bir süre düşündü ve sonra, boğuk bir sesle, «Hayır David,» dedi. «Bu, onun kararı, onu bir daha göremeyeceksin.

O artık senin için öldü. Bunu kendisi böyle söyledi. Ona, ölmüş olduğumu, beni hayatta iken olduğum gibi hatırlamasını söyleyin dedi.» David, birden ayağa fırladı ve onu susturdu. «Allah kahretsin! Nerede o diyorum?» Sesi iyice titriyordu. «Onu hemen, şimdi görmek istiyorum hemen şimdi.» Kapıya gitti ve sert bir hareketle açtı. Ancak Brig konuşmasını sürdürdü.

«Burada değil, David.» «Peki, nerede o halde, söyle bana?» «Bunu sana söyleyemem, ona yemin ettim.» «Ben bulurum onu...» «Çok iyi ararsan belki de bulursun, ama bu taktirde onun saygı ve sevgisini kaybedersin. Bak, sana şunu da söylememi istedi, 'Ona aşkımız ve geçirdiğimiz harika günler adına söyle, beni bıraksın artık, beni asla aramasın.'» David, büyük bir umutsuzlukla, «Ama neden?» diye sordu, «Benden neden kaçıyor?» «Artık, asla eskisi gibi olamayacağını biliyor. Eski günlerin geri gelmeyeceğini acı bir şekilde öğrendi. Senin için, eski Debra olamayacaktır artık. Bunu...» David'in itiraz etmek istediğini anlayınca, elini kaldırıp onu susturdu ve devam etti, «Dinle beni, bunun bu şekilde devam ettiremezsin.

Bu durumda asla senin karın olamaz. Sen çok genç, çok canlı, çok kibirli bir erkeksin...» David'in şaşkın bakışlarına aldırmadan devam etti. «Birkaç gün, birkaç hafta ya da bir yıl sonra bu olanları unutabilirsin, acın bugünkü kadar büyük olmayacaktır, zamanla unutursun.

Senin, kör bir kadına bağlanmanı istemiyor. Olanların, hemen unutulmasını istiyor, bu her ikiniz için de kolay değil tabii, ama...» David, daha fazla dayanamadı ve «Yeter, yeter, Allah kahretsin!» diye bağırdı ve kendini bir koltuğa atıp yüzünü avuçlarına gömdü. Bir süre konuşmadan durdular. Brig, şimdi, pencerenin önünde duruyordu.

Sabah güneşinin ışığı, yaşlı askerin yüzündeki kırışıklıkları ve üzüntülü ifadeyi tüm çıplaklığı ile gözler önüne sermekteydi.

Brig, bir süre tereddüt edip düşündükten sonra, «Senden, kendisini aramayacağına dair yemin etmeni istedi,» dedi. David, başını kaldırıp onun yüzüne baktı. Sonra, inatçı bir tavırla başını iki yana sallayıp, «Hayır,» dedi. «Bunu yapamam.» General, içini çekti. «Bak, dinle beni. Yemin etmemekte direndiğin taktirde, sana bir şey söylememi istedi. Bunun ne olduğunu anlamadım, fakat senin anlayacağını söyledi. Söylediği şu, 'Afrika'da, siyah antilop denen çok güzel bir hayvan varmış ve bezen bunlardan biri, bir avcı tarafından vurulur ya da bir aslan tarafından yaralanırmış.'» Bu sözler, David'de bir kamçı etkisi yaptı. Mutlu günlerinden birinde bunları ona söylediğini çok iyi anımsıyordu.

Bir süre düşündü, sonra içini çekip, «Pekâlâ,» diye mırıldandı, «Madem öyle istiyor, onu aramayacağıma yemin ediyorum. Ama bir gün tesadüfen görürsem, yanlış düşündüğünü ona söyleyeceğim.» Brig, onun yüzüne baktı ve «Belki de İsrail'den gitsen iyi olur,» diye konuştu, «Geldiğin yere gidersen, bu olanları daha çabuk unutabilirsin, öyle değil mi?» David, yine inatla, «Hayır,» dedi. «Benim her şeyim burada. Bu ülkede kalacağım.» «Pekâlâ, madem öyle istiyorsun, kalabilirsin. Bu ev sana her zaman için açık olacaktır, bunu unutma.» Genç adam, «Teşekkür ederim, efendim,» dedi ve dışarıya çıkıp arabasını park ettiği yere gitti. Malik Sokağı'ndaki eve gittiği zaman şaşırdı; eve ondan önce birisinin girdiği belliydi.

Ağır adamlarla salona geçti; zeytin ağacından yapılmış masanın üzerinde duran kitaplar gitmiş duvarda asılı olan Kadesh tablosu da yerinden alınmıştı. Banyoya girdi ve tuvalet dolabını açtı; Debra'nın parfümleri, kremleri, tüm tuvalet malzemesi ve diş fırçası alınmıştı.

Yatak odasındaki gardırop da boşaltılmıştı. Debra'nın giysileri ve çamaşırlarından eser yoktu; havada sadece onun o harikulade parfüm kokusu vardı ve yatağın üzerindeki fildişi renkli işlemeli yatak örtüsü de olduğu gibi duruyordu.

David, ağır adamlarla ilerleyip yatağın kenarına oturdu ve işlemeli yatak örtüsünü eliyle okşadı. Burada ne kadar mutlu olmuşlardı.

Eline, yatak örtüsünün altında, yastığın üzerinde ince ve kitap şeklinde bir sertlik geldi. Örtüyü kaldırdı ve orada duran ince, yeşil kaplı kitabı aldı.

Kitap, 'Kudüs'te Bu Yıl' isimli şiir kitabı idi ve Debra tarafından bir ayrılık armağanı olarak bırakılmıştı.

Birden gözlerinin yaşardığını hissetti, kitabın ismi artık ona bulanık görünüyordu. Demek, Debra'dan kendisine kalan sadece bu incecik şiir kitabı olacaktı.

Ein Karem'de düğün günü gerçekleştirilen baskın, Orta Doğu'da yeni düşmanlıklar, yeni çatışmalar getirecek gibi görünüyordu. Petrol zengini Arap ülkelerinin büyük çoğunluğu, satın aldıkları yeni silahlara güveniyor ve Filistin olarak bilinen topraklarda bir tek Yahudinin bile yaşamasına izin vermeyeceklerini söyleyerek uluslararası gerginliği artırıyorlardı.

Dünyanın çeşitli ülkelerinde, yumuşak hedeflere, iyi korunamayan büyükelçilik ve konsolosluklara saldırılar yapılıyor, mektup bombalar gönderiliyor, ıssız yerlerde okul araçlarına gece saldırıları düzenleniyordu.

Artık çocuklar bile güven içinde değillerdi.

Provokasyonlar her geçen gün artıyor, İsrail'in kalbine yöneliyordu.

Küçük ülkenin sınırlarında her gün çatışmalar çıkıyor, baskınlar yapılıyor, hava sahası ihlal ediliyordu. Sınır boylarından, her gün silah sesleri duyulmaktaydı.

İsraillliler, barış için dua ederken, bir yandan da savaşa hazır ojarak bekliyorlardı.

David ve Joe, her gün devriye uçuşlarına çıkıyor, diğer filo arkadaşları ile birlikte, süratli misilleme gerektiren görevlerini yerine getiriyorlardı.

Bir düşman saldırısına anında cevap veriliyor ve Arapları caydırmak için ne gerekirse yapılıyordu.

Ses hızının üzerinde uçulan görev uçuşlarında, aldıkları eğitim sayesinde, görevlerini mükemmel yerine getirebiliyorlardı. Uçaklardaki silah sistemlerinin gerektiği zaman anında devreye sokulması için, bu üstün yetenekli pilotların reaksiyon ve ani karar verme güçleri yeterli idi. Bu uçuşlarda, saniyenin binde biri kadar bir zaman kaybı bile başarısızlığa neden olabiliyordu.

Düşman hedefini aramak, tanımlamak, ona saldırıp zararsız hale getirmek ve sonra da görevini tamamlamış olarak üsse geri dönmek, bir av pilotuna zaten başka şeyler düşünme için zaman bırakmıyor ve tüm üzüntülerini unutturuyordu.

Bununla beraber, David ve Joe'nun ortak üzüntü ve öfkeleri, onlara ayrıca bir savaş gücü veriyor, adeta yeteneklerine yetenek katıyordu.

Sevdiklerinin intikamını almak için tüm güçleri ile savaşıyorlardı.

Bir süre sonra, onlara, Çöl Çiçeği'nin oluşturduğu ve en hassas görevlerin verildiği yarım düzine kadar taarruz timine katılmaları emri geldi. Pek çok önleme ve taarruz sortisi yaptılar. Gittikleri her görev uçuşundan büyük başarılarla dönüyorlardı ve Komutanlığın onlara olan güveni de gün geçtikçe artmaktaydı.

David, basınçlı uçuş giysisini, kaskını giymiş, oksijen maskesini takmış, uçak henüz yerde olmasına karşın, oksijen solumaya başlamıştı.

Kokpitte oturmuş bekliyordu. Kanopinin hemen altında, dört tane, siyah, kırmızı ve beyaz küçük daire görülüyordu. Bunlar, düşürdüğü düşman uçaklarının işaretleriydi.

Çöl Çiçeği, o gün, Bright Lance timine yüksek irtifa «Kırmızı» alarm nöbeti vermişti. Motorlara güç verecek dış güç kaynağı uçaklara bağlanmıştı ve yer ekipleri, uçakların yakınında her an göreve hazır bekliyorlardı.

Mirage'lar, bir alarm halinde, birkaç saniye içinde yerden kesilecek şekilde uçuşa hazırdılar, David ve Joe da, İsrail Hava Kuvvetlerinin usta pilotları olarak, altmış bin feet'lik yüksek irtifalarda uçup görev yapabilecek yeteneği kazanmışlardı. Bu irtifalarda, korunmamış ve basınçlı giysi giymemiş bir insanın kanı, şampanya gibi köpürür, damarları patlardı.

David, daracık kokpitin içinde sıkışmış olarak bu şekilde kırmızı alarm nöbeti tutmaya alışmıştı artık. Şimdiye kadar kaç kez alarma kaldığını anımsamıyordu bile. Bu sıkıcı ve çoğunlukla, beklemekle geçen nöbetler sırasında monotonluk, sadece, on beş dakikada bir yapılan kontrollerle bozuluyordu.

David, mikrofon düğmesine basıp, «Saat 11.15 kontrol, tamam,» dedi ve Joe'nun nefesini, yanıt vermeden önce kulaklıkta duydu.

«iki numara uçuşa hazır. Beseder.» Nöbet bittiğinde, başka iki uçak onların yerini alacak ve David, hemen üzerindeki uçuş ekipmanını değiştirip eşofmanlarını giyerek birkaç kilometrelik koşusuna başlayacaktı. Böylece, daracık kokpitte kımıldamadan beklemenin getirdiği gerginlik ve hamlıktan kurtuluyor, biraz kendine geliyordu. Nöbetin bitmesine sadece on beş dakika kalmıştı...

Bunları düşünürken, kulaklıkta birden bir çıtırtı ve sonra da heyecanlı bir ses duydu.

«Kırmızı alarm... Uçuş serbest, kalkın! Kalkın!» Aynı ses, yeraltındaki hangarda bulunan hoparlörde de duyulmuş ve yer ekibinde bulunan makinistler, hemen yerlerinden fırlayıp uçak çalıştırmaya koşmuşlardı. David, daha önce uçuş öncesi kontrolları yapılmış olduğundan, hemen çalıştırma işlemini başlatıp gaz kolunu açtı ve dönmeye başlayan türbinlerin gürültülerini duydu. Motorun normal çalışma seyrini bulması ile gaz kolunu tam açtı ve devri yüzde yüze getirerek kalkışa hazır hale geldi.

O hazırlığını yaparken, hangarın, önünde bulunan ağır kapıları da yukarıya doğru açılmaya başlamışlardı.

«Parlak Mızrak, iki numara, lider kalkışa hazır.» Joe'nun, «İki numara hazır,» demesi ile birlikte, frenleri serbest bıra kıp rampadan pist başına çıktılar ve birkaç saniye içinde havlandılar.

«Çöl Çiçeği, burası Parlak Mızrak kolu, kesildik ve tırmanıştayız, tamam.» «Parlak Mızrak, ben Brig,» David, Generalin sesini kulaklıkta duyunca hiç şaşırmadı. Net sesler ve özel isimlerin kullanımı, düşmanın, telsiz ağını kullanıp yanıltıcı mesajlar göndermesini önleyebiliyordu. «David, yüksek irtifalarda hava sahamıza girmek üzere olana bir hedef var. Dört dakika sonra hava sahamızda olacak, tabii aynı başta uçuşunu sürdürürse.

Yetmiş beş bin feet irtifada uçtuğuna göre, ya bir Amerikan U2'si olacak ki biz bunu pek sanmıyoruz ya da en son dağılma durumlarımızı yukardan öğrenmek isteyen bir Rus casus uçağı.» David, düğmeye basıp, «Beseder, efendim, tamam,» dedi.

«Hedef, hava sahamızda düşmanca bir tavır içine girerse, taarruz tırmanışı ile hemen önlemeye geçeceğiz, tamam.» «Anlaşıldı, tamam, efendim.» «Yirmi bin feet'te düz uçuşa geçin, 186 başa dönün ve taarruz tırmanışı için azami sürat, tamam.» David, yirmi bin feet irtifada uçağın başını ufuk çizgisine getirip düz uçuşa geçti ve önündeki dikiz aynasına baktığında, Joe'nun uçağını kuyruğunun biraz altında gördü.

«Parlak Mızrak, iki numara, lider konuşuyor. Operasyona başlıyoruz.» «İki, anlaşıldı, tamam.» David, gaz kolunu sonuna kadar itti ve afterburner pozisyonuna getirdi. Bu pozisyonda, türbinde yanan gazlar, özel bir sistem yardımı ile bir kez daha yakılıyor ve uçağa, normal motor gücünün üzerinde bir güç veriyorlardı. Afterburner'ın devreye girmesi ile Mirage'ın hızı birden arttı ve David, burnu biraz bastırıp, sürat kazanmak için hafifçe irtifa verdi. Birkaç saniye sonra ses hızını aşmışlardı. David, uçağın fletner ayarını süpersonik sürate göre yeniden yaptı ve uçuş dengesi sağladı.

Hızları, önce 1.2 Mach (o koşullardaki ses hızı), daha sonra da 1.5 Mach olmuştu. Bu tür göreve çıkan Mirage'larda, kanataltı füzeleri ve dış yakıt tankları gibi hava sürtünmesi yaratıp sürat kesecek silah ve sistemler bulunmazdı. Silahları, sadece, iki tane 30 mm.lik toptan oluşuyordu.

Normal bir insanın, bir blok binayı dönmesi için gereken zaman süreci içinde, Mach hızları ile Beersheba'dan Eilat üzerine gelmişlerdi.

Şimdi hızları 1.9 Mach olmuştu ki, bu sürat, ısı duvarına çok yakındı.

Birden, harekât merkezinin sesi duyuldu. «David, ben Brig. Sizi izliyoruz.

Önleme için başınız ve süratiniz tamam. On altı saniye sonra tırmanışa geçmek üzere hazır olun, tamam.» «Anlaşıldı, tamam.» «Sayım başlıyor. Sekiz, yedi, altı... iki, bir. Tamam, tırman.» David, Mirage'ın burnunu ufkun üzerine kaldırıp tırmanışa geçerken tüm vücudunu gerdi ve yerçekiminin etkisini azaltmak için, maskenin içinde ağzını açıp bağırdı. Fakat üzerindeki G giysisinin etkisi ve ayrıca aldığı önlemlere karşın, süratin ani ve yüksek oranda artışı ile meydana gelen korkunç yerçekimi, onu koltuğuna zımbalamış ve genç adam, kanın beyninden çekildiğini, gözlerinin önce grileştiğini sonra da tamamen karardığını hissetmişti. Bu, birkaç saniyelik bir baygınlık anlamına geliyordu.

Ne var ki, bu birkaç saniyelik kendinden geçişten sonra gözlerini açtığında, Joe'nun uçağının, sesten iki kat süratle, kendinden birkaç metre bile ayrılmadığını görünce gülümsedi. G göstergesine baktığında, sürat kaybetmeden bu tırmanışa geçmek için, kendi ağırlığının dokuz katına yakın bir yerçekimine maruz kaldığını gördü.

Şimdi, yeryüzüne dikey olarak tırmanıyorlardı ve hız göstergesi durmadan dönüp yükseliyordu. Buna karşın, tırmanış sürdükçe hızları da ağır ağır düşmeye başlamıştı.

Dikiz aynasına tekrar bakıp, Joe'nun, kendisini, aynı uçuş pozisyonunda, hiç sektirmeden izlediğini gördü. Joe, onun kuyruğunu bir an bile olsun bırakmıyordu, güçlü bir uçucuydu. O sırada, kulaklıkta iki numarasının sakin sesini duydu.

«Lider, burası İki. Hedefle temasım var.» Taarruz tırmanışının etkisini bile umursamayan Joe, o uzman elleri ile bir yandan da radarının netlik ve menzil ayarları ile ustaca oynuyordu ve bir süre sonra, uğraşısının mükâfatını almış, hedefi ekranda bulmuştu.

Hedef uçak, onların çok üzerinde bir irtifada uçuyordu.

Bu uçuş türünde, irtifa arttıkça sürat düşmekteydi. Gökyüzüne dimdik tırmanan birer ok gibiydiler. Bir süre daha böyle uçarlarsa, uçuş dengeleri bozulacak, perdövites olacaklar ve tırmanışlarını daha fazla sürdüremeyip irtifa kaybetmek zorunda kalacaklardı. İşte, bu, havada tutunamama durumuna girmeden önce, birkaç saniye içinde hedefi bulmalı ve safdışı bırakmalıydılar.

David, sırtı kokpit koltuğuna yapışmış olarak bakarken, gökyüzü renginin önce koyu maviye, daha sonra ise gece mavisine dönüştüğünü gördü. Artık, yıldızların pırıltılarında uçuyorlardı.

Artık stratosferin sınırında idiler, burada ne bulut vardı, ne de dünyada geçerli olan hava koşulları. Kokpitin dışındaki hava, iyice incelmişti ve insanoğlunun yaşaması için yeterli değildi. Hava yoğunluğunun bu kadar azalması, hiç kuşkusuz, jet motorlarını da olumsuz etkiliyor, türbinlere yeterli oksijen gitmediğinden, motor gücü için gerekli yanma da yeterince gerçekleşmiyordu. Uçakların dışındaki havanın ısısını gösteren ibre, sıfırın altında altmış dereceyi gösteriyordu.

İki uçağın enerjileri artık tükenmek üzereydi ve daha fazla tırmanmaları olanaksızdı. Artık, normal uçuş hissi de kaybolmuş gibiydi, sanki uzayın karanlık boşluğunda yüzüyorlardı. Altlarında ise, dünya, garip soluk ve doğal görünmeyen ışıklı bir küreydi.

Ama manzarayı izlemek için zamanlan yoktu ve Mirage'lar, artık sallanmaya başlamışlardı, havada güçlükle tutunabiliyorlardı. Uçağın kontrolü neredeyse imkânsızlaşmış, lövye boşlukta sallanır gibiydi.

Joe, hedefi gözden kaçırmıyordu. Onu dikkatle izleyip, aynı uçuş başına döndüler. Ama uçaklar artık iyice kontroldan çıkmış gibiydiler ve birkaç saniye sonra, düşer gibi irtifa kaybedeceklerdi.

David, gözlerini açmış, ileriye bakarken, bir yandan da Mirage'ı aynı irtifada tutabilmek için gayret sarfediyordu. Ama birkaç saniye sonra perdövites göstergesinin amber ve kırmızı ışıklarının yanıp sönmeye başladığını gördü. Hem zaman, hem de irtifa kaybetmeye başlamışlardı.

Birden gördü onu. Hedef uçak, incecik havada, onlara oldukça yakındı. Biraz önlerinde ve hafifçe altlarında, uzayın karanlığında, kanatlarını açmış bir manta balığı gibi süzülüyor ve bir hayaleti andırıyordu.

Sessiz ve sakin bir uçuş yapıyordu ve bu kadar yüksek irtifalarda kimsenin ona dokunamayacağından emin gibiydi.

«Çöl Çiçeği, burası Parlak Mızrak. Hedefle görerek temas sağlandı, taarruz için izin istiyoruz, tamam.» David, içinde kabaran öfke ve nefreti gizlemek ister gibi, sakin bir tonla konuşuyordu.» «Hedef tanımlaması yapın, tamam.» Brig tereddüt ediyordu; ne olduğu kime ait bulunduğu bilinmeyen bir uçağa saldırmak başlarına büyük işler açabilirdi.

«Çöl Çiçeği, bu bir llyushin Mark 1711. Üzerinde hiçbir işaret göremiyorum.» Bu tip bir uçağın üzerinde milliyetini belirten bir işaret bulunmasına hiç gerek yoktu. Bu uçak ancak bir milletin olabilirdi. David, hedefe gittikçe yaklaşıyordu ve hızını düşürmesi de olanaksızdı. Hedef, çok uzun kanatlara sahipti ve böyle çok yüksek irtifalarda düşük süratlerle uçacak şekilde dizayn edilmişti. Bu, bir stratosfer uçağı idi.

«Hedefe yaklaşıyorum,» diyerek harekât merkezini uyardı. «Yaklaşık on saniye sonra onu geçeceğim ve taarruz fırsatı kaçmış olacak.» Silahlarını atışa hazır hale getirip, önündeki hedefi gözden kaçırmamaya çalışırken, bir yandan da kulaklığa gelecek emri sabırsızlıkla bekliyordu.

Kulağına, telsizden birtakım mırıltıların geldiğini duydu, ama ne olduklarını anlayamadı.

Brig, birden kararını verdi. Belki de ülkesine yapılacak bir misillemeyi göze alıyordu. Ama bunun bir casus uçak olduğu belliydi ve hiç kuşkusuz, o kadar yüksek irtifalardan çekeceği fotoğraflar ve toplayacağı bilgiler, kısa sürede düşmanlarının eline geçmiş olacaktı.

Ani bir kararla, «David,» dedi. «Ben Brig, taarruz izni verildi, tamam saldır ona!» Sesi sert ve oldukça heyecanlı gibi çıkmıştı.

«Beseder.» David, Mirage'ın burnunu biraz aşağıya doğru verince, uçak, kumandaya hemen cevap verdi.

«İki numara, burası Lider, Taarruza geçiyorum, tamam.» «Anlaşıldı, Lider, seni izliyorum, tamam.» Hedef uçak o kadar düşük bir hızla uçuyordu ki, ona süratle yaklaşmakta olduğunu görünce birden şaşırdı. Ilyushin, nişangâhtaki yerine oturmuştu, fakat atış yapabilmek için sadece birkaç saniyelik bir zamanı olduğunu gayet iyi biliyordu.

Nişangâhtaki hedef noktasını, uçağın gövde, kanat birleşimine getirdi ve tetiğe bastı. Hedef, sanki onun üzerine geliyor gibiydi. Ona birkaç saniye sonra çarpabilirdi.

Parmağını üç saniye kadar tetikte tuttu ve uçuşan mermilerin, hedefin çeşitli noktalarına isabet ettiğini, çıkan parıltılardan anladı. Şimdi, hedefin tam altındaydı ve bundan sonra atış yapamayacağını anlayıp, uçağı sağa yatırdı ve keskin bir dönüşle uzaklaştı.

Joe da onun arkasından geliyordu. O da hedefe birkaç mermi gönderme fırsatı bulmuştu. Onlar daha tam olarak uzaklaşmadan, Ilyushin casus uçağı, birden parladı ve kanatlardan birinin, gövdeyle birleştiği noktadan kopması ile önce bir sarhoş gibi yalpaladı ve sonra dönerek dünyaya doğru düşmeye başladı.

«Çöl Çiçeği, burası Parlak Mızrak Lider. Hedef tahrip edildi, tamam.» David, sesinin titremesini önlemek ister gibi normal konuşmaya çalışıyordu. Ama ellerinin titremesine engel olamamıştı ve karnında da nedenini bilmediği bir ağrı vardı. Ona öyle geliyordu ki, düşmanının ortadan kalkması bile nefretini silememişti.

İki uçak arasındaki frekansa geçti ve düğmeye basıp, «Hey, Joe,» diye konuştu, «Hannah için bir tane daha geberttik işte.» Ancak, bu kez arkadaşının hiç sesi çıkmamıştı. Birkaç saniye daha bekleyip, onun konuşmadığını görünce, frekansı değiştirip doppler sisteminde üsse dönüş sinyalini aldı ve üs başına döndü. Joe, hâlâ hiç sesini çıkarmadan onu yakından izliyordu.

Debra, onun yaşamını dengeleyen bir insan olmuştu. David onun ortadan kaybolması ile öylesine çılgınlaşmıştı ki, Joe, uçuşta olduğu gibi, görev dışında da onun iki numarası gibi davranma zorunluluğunu hissediyordu.

Zamanlarının büyük çoğunluğunu birlikte geçiriyorlardı.

Kayıpları konusunda pek konuşmamalarına karşın, aynı acıyı paylaşmaları, onları birbirlerine daha da yaklaştırmıştı.

Joe, korkunç olayın geçtiği kendi evine gitmek, bile istemiyor, genellikle David'in Malik Sokağı'ndaki evinde kalıyordu. Brig, zaten görevi gereği eve pek gelemiyordu, Debra gitmişti ve annesi de, o olaydan sonra iyice içine kapanmış, yaşama küskün yaşlı bir kadın olmuştu.

Zavallı kadının vücudundaki mermi yaraları kapanmıştı, ancak hiçbir zaman kapanmayacak başka yaraları vardı.

David, olanları unutmak için çeşitli çılgınlıklar yapmak istiyor, Joe'nun kendisini frenlemesine kızıyordu. Havada, kokpitin içinde kendisini çok daha rahat hissediyor, yerde ise, tamamen huzursuz ve hiç durmayan bir insan oluyordu. Joe, onun çılgınlıklarına engel olmak için her zaman yanında oluyor, iri yan gövdesi ve sükûneti ile onu teskin ediyordu.

Casus uçağın düşürülüşünden sonra, Suriyeliler, çeşitli bahanelerle İsrail hava sahasını ihlal etmişler, bazı sınır bölgelerinde çatışmalar çıkarmışlardı. Ancak, misilleme operasyonlarından sonra, bu provokasyonlar hemen kesiliveriyordu. Suriye av uçakları, İsrail'in önleme uçaklarını görünce, çatışmaya girmekten çekiniyor ve uzaklaşıyorlardı.

David, radarında iki kez bu düşmanca tavırlı uçakları görmüş ve Joe'yu peşine alarak onlara saldırmak istemişti. Onlara karşı tüm benliğinde, kalbinde, ciğerlerinde, büyük bir nefretin beslenmekte olduğunu biliyordu. Ne var ki, her saldırı girişiminde, Suriye uçakları, kendi radarlarının uyarısı ile onları görmüş ve hemen süratlerini artırıp üslerine doğru uzaklaşmışlardı.

Bu gibi durumlarda, harekât merkezi, «Parlak Mızrak, burası Çöl Çiçeği hedef artık zararsız, taarruz paternini bırakın,» der ve onu, düşmanı kovalamaktan vazgeçirirdi. Suriye MİG21'leri, kendi sınırlarını geçip gözden kaybolurken, David'e de, «İki numara, burası Lider. Saldırıdan vazgeçiyoruz, tamam,» diyerek Joe'yu uyarmak kalırdı.

Araplar, tüm taktiklerini, onların sinirlerini bozma girişimlerine uygun olarak hazırlıyor ve planlıyorlardı. Önleme filolarındaki pilot ve diğer personelin sinirleri tamamen gerilmiş durumdaydı. Provokasyonlara güçlükle tahammül edebiliyorlardı. Pilotlar öylesine öfkeliydiler ki, harekât merkezi Çöl Çiçeği, onları güçlükle zaptedebiliyordu. Hava Kuvvetleri Komutanlığı, Brig'den, filolara gidip pilotlarla konuşmasını, onları yatıştırmasını istedi. Ancak, brifing odasında pilotları toplayan Brig, bu kartalları, önce, düşmanı tahrip etmek üzere eğitip, sonra da av şahinleri gibi gözlerini bağlamanın ve yaban ördekleri havada uçuşurken engellemenin haksızlık olacağını düşündü.

İlk toplantıda, konuşmasına, felsefi bir açıdan yaklaştı ve genç pilotların kendisini ne kadar sevip saydıklarını bildiğinden, rahatça başladı.

«... savaşın en son hedefi barıştır, arkadaşlar. Tüm komutanlar da son stratejilerini barışı sağlamak için yaparlar.» Dinleyenlerden hiç ses çıkmadığını görünce, pilotların arasında oturan oğluna baktı. Sevdiği kadını daha yeni kaybetmiş, bir savaş pilotu olarak eğitilmiş bir erkeğe barıştan nasıl söz edebilirdi? Ama ona bir görev verilmişti ve bunu yapmak zorundaydı.

«Düşmanın seçtiği taktiğe uyup, onun istediği yoldan gitmek, tahrik olmak için, aptal olmak gerekir. Siz genç adamlardan bir ya da birkaçının bu ülke insanlarını, hiç de hazır olmadıkları bir durumla karşı karşıya getirmelerine izin veremeyiz, arkadaşlar.» Genç pilotlar, bu sözler üzerine dikkat kesilmişler ve gözlerini ona dikmişlerdi. «Düşmanlarımıza, istedikleri fırsatı vermemeliyiz, onlar da böyle bir şey istiyorlar, bunu anlamalısınız...» Birkaç kişi, başını, onaylar gibi sallamıştı ve gençler aralarında mırıldanıyorlardı şimdi.

Brig, «Başına dert açmak isteyen varsa, evime gelsin, adresimi biliyorsunuz, bunun için Şam'a gitmenize gerek yok,» diyerek ilk esprisini yaptı ve onları, istediği gibi güldürdü. «Pekâlâ, demek dert istemiyoruz.

Sorunlardan kaçınmak için elimizden geleni yapacak ve bekleyeceğiz, Ama bu, tembelleşeceğiz anlamına gelmiyor tabii. Zamanı geldiğinde, gereken emri sizlere ben vereceğim ve bu da, diğer yanağınızı uzatın olmayacaktır. Anlıyorsunuz beni, değil mi?» Genç pilotlar başlarını sallıyorlardı ve mırıltılar da artmıştı.

Le Dauphin, filo komutanı olarak ayağa kalktı ve söz alarak, «Pekâlâ,» diye konuşmaya başladı, «Hepiniz burada iken, MİG'leri sınır ötesine kovalamak ve düşürmek isteyen siz öfkeli gençleri sakinleştirecek bir haberim var.» Bunu söylerken, brifing odasının arka tarafında duran projeksiyon makinesini göstermişti. Birden ışıklar söndü ve odada öksürük sesleri duyuldu. Genç pilotlardan biri, «Yine mi film izleyeceğiz,» diye söylendi.

Albay, «Evet,» diye devam etti. «Bir film daha izleyeceğiz.» Sonra, filmin başlaması ile ekrana yansıyan resimleri gösterip konuştu. «Bu bir istihbarat filmidir. Konusu, Sovyetler Birliği tarafından Arap Birliği ordularına verilen yerdenhavaya füzelerdir. Bu yeni füzelerin adı 'Serpent'dir ve bunlar, halen kullanılan SAM III sisteminin daha modern tipleridir.

Bildiğimiz kadarı ile bu füzeler, Suriye hava savunması tarafından kullanılmaya başlanmıştır ve pek yakında Mısır tarafından da alınacaktır. Bu hava savunma füzeleri, halen, Rus öğretmenler tarafından kullanılıyor.» Albay bunları anlatırken, Brig, sandalyesine oturdu ve arkasına yaslanıp genç pilotları izlemeye başladı. Pilotlar, şimdi, gayet ciddi olarak anlatılanları dinliyor ve kendi ölümlerine neden olabilecek bu yeni silah konusunda daha fazla şeyler öğrenmek istiyorlardı.

«Füze, paletli bir araçtan fırlatılıyor. Burada, mobil bir hava keşif birliğinin araçlarını görüyorsunuz. Bakın, her araçta iki tane füze var ve bunların her biri de korkunç bir tehdit bizim için...» Brig, ekranı görmek için biraz eğilince, David Morgan'ın yakışıklı profilini gördü ve ona karşı büyük bir sempati beslediğini anladı. Bu genç adamın hali onu çok üzüyordu. David, bu ülkenin amaçları için çalışmaya, elinden gelen her şeyi yapmaya hazır olduğunu pek çok kez kanıtlamıştı. Onların ideallerini kucaklıyor ve sadık kalacağını gösteriyordu.

Albay le Dauphin devam etti, «Serpent füzesinin ne kadar geliştirilmiş olduğu konusunda fazla bilgimiz yok, ancak çok yüksek süratlere, belki de 2,5 Mach hızına sahip olabilir. Güdüm sistemi ise, infraruj tarama ve bilgisayarlı radar kontrolünün birleştirilmesinden oluşuyor.» Brig, bir an için, Debra'nın yanlış karar verip vermediğini düşündü.

Bu genç adam, onu ne kadar sevdiğini her hali ile belli ediyordu. Belki de bir şeyler yapıp... Ama hayır. Brig başını iki yana salladı ve paketini çıkarıp bir sigara yaktı. David, çok genç ve zengin bir erkekti, biraz da şımartılmıştı kuşkusuz. Bunu yapamazdı. Debra yine doğru karar vermiş olacaktı, o her zaman doğru karar verirdi zaten. David'i bu hali ile elinde tutabilmesi çok güç olurdu, onu serbest bırakmalıydı.

Albay, «Serpent füzesinin, 1500 ile 75.000 feet arasındaki tüm hedeflere karşı kullanılabileceği belirtilmiş bulunuyor,» diye devam etti.

Pilotlar, bu yeni füzenin etkisi konusunda birbirleri ile konuşmaya başlamışlardı.

«Bu yeni füzenin savaş başlığı, çeyrek ton patlayıcı taşıyor ve üzerinde bir de proksimite tapası var. Yani, füze, hedefi tam bulamasa ve 150 feet'e yakın bir mesafeden geçse bile infilak oluyor. Diğer bir deyişle, bu limitler dahilinde Serpent öldürücü bir silah.» Brig, hâlâ David'e bakıyordu. Delikanlı, birkaç aydan beri onlardan uzak duruyordu ve o zamandan bu yana evlerine pek gitmemişti. Saldırı olayından sonra sadece iki kez, o da Joe ile birlikte, Sabbath yemeği için gitmişti Brig'in evine. Bu ziyaretlerde de herkes suskun oturmuş ve özellikle Debra'nın ismini kimse ağzına almamıştı. Oraya İkinci gidişinden bu yana yaklaşık altı ay geçmişti.

Brifing devam ediyordu. «Kaçınma taktikleri, bu aşamada aynen, hâlâ kullanılmakta olan SAM lirlerde olduğu gibidir.» Muzip pilotlardan biri, «O halde dua edelim ve birbirimize şans dileyelim,» deyince, salonda bir kahkaha tufanı koptu.

«... füzeye doğru azami yatışla keskin dönüş, jet egzozunuzla radyasyonu perdeleme ve Serpent'in, üzerinizden sıyırarak geçmesi için gereken yapılacaktır. Füze peşinizden geldiği taktirde, güneşe doğru tırmanmanız ve sonra tekrar keskin bir dönüş yapmanız, kaçınmanızı sağlayabilir.

Böyle bir durumda, füze, güneşin infraruj radyasyonunu daha çekici bir hedef olarak görüp oraya yönelebilir...» Pilotlardan biri, «Peki, ya bu işe yaramazsa?» diye sorunca, muziplerden biri, «O zaman, 'Allah Birdir, Ya İsrail, bize yardım et,' duasını okumaya başlarsın,» diye bağırdı. Ancak bu kez kimse gülmemişti.

Brifing bitip herkes odadan çıkarken, Brig, yavaşça yerinden kalktı onun kapıya gelmesini bekleyip yanına yanaştı.

«Seni ne zaman göreceğiz, David? Çoktandır uğramıyorsun bize.» «Özür dilerim, efendim. Joe ile haber gönderiyordum, herhalde özürlerimi size bildirmiştir.» «Tabii, o, senden haber getiriyor. Bu akşam onunla birlikte gelsene.

Evde güzel yemekler olacağını sanıyorum.» David, bir an tereddüt etti ve sonra başını iki yana salladı, «Kusura bakmayın, efendim. Bu akşam için bazı planlarım vardı.» Brig, «Anlıyorum,» dedi ve Albayın odasına doğru giderken, «Unutma,» diye tekrarladı, «Orası her zaman için senin evindir, bekleriz.» David'in, birden durup, «Efendim!» diye seslenmesi ile duran Brig, meraklı gözlerle ona baktı. David, çekingen bir ifade ile sordu, «O nasıl, efendim? Debra nasıl? Onu gördünüz mü? Yani bu yakınlarda gördünüz mü?» General, başını salladı ve «İyi, iyi,» dedi. «İşte, ne kadar iyi olabilecekse tabii.» «Onu sorduğumu söyler misiniz kendisine?» Brig, yüzüne bakan mavi gözlerden kaçınmaya çalışarak, «Hayır,» diye yanıt verdi. «Bunu yapamayacağımı çok iyi biliyorsun, değil mi?» David, başka bir şey söylememiş, başını sallayıp yürümüştü. Brig, bir an durup onun arkasından baktı ve kaşlarını çatarak Albayın odasına girdi.

David, arabası ile Joe'yu Ein Karem'e bıraktıktan sonra, Doğu Kudüs'teki alışveriş merkezine giderek Melech George V'deki yeni, büyük süpermarkete girdi. Hafta sonu için bazı şeyler almak istiyordu.

İçerde biraz dolaştıktan sonra, et reyonuna geldi ve hangi etlerden alacağını düşünmeye başladı; kuzu pirzolaları da güzeldi, sığır biftekleri de. Birden, gözetleniyormuş gibi bir hisse kapıldı.

Başını etlerden kaldırıp yan tarafa bakınca, bukleli sarı saçlı, heykel vücutlu bir kadının kendisini süzdüğünü gördü. Saçlarının boyalı olduğu, saç diplerinin koyuluğundan anlaşılıyordu. David'den yaşlıydı ve gözlerinin yan taraflarındaki hafif kırışıklıklar, dolgun kalçaları ve göğüsleri ile olgun, güzel bir kadındı. David'e öylesine arzu dolu gözlerle bakıyordu ki, genç adam birden heyecanlandığını hissetti.

Vücudunun kendisine ihanet ettiğini düşünüp, kendi kendine kızarak gözlerini tekrar etlere çevirdi. Kadınlarla birlikte olmayalı o kadar uzun zaman olmuştu ki, o ana kadar bunu unutmuş gibiydi. Bir daha bir kadınla beraber olabileceği aklına bile gelmiyordu. Eline aldığı biftek paketini şöyle bir tartıp tekrar yerine koydu. Kadının onu göz hapsine aldığının farkındaydı ve ne yapacağını bilemiyordu. Bir an için, bu güzel ve olgun kadının sıcaklığını kolunda duyar gibi oldu, onun parfümü sanki burnuna kadar geliyordu.

Kadın, ona iyice yaklaştı ve «Biftek çok güzel,» dedi. Hafif, tatlı bir sesi vardı ve David, başını çevirip onun yüzüne bakınca, gözlerinin yeşil olduğunu gördü. Dişleri pek muntazam sayılmazdı fakat bembeyazdı.

David, 'Düşündüğümden de yaşlıymış,' diye içinden söylendi.

Kadın kırk yaşlarında olmalıydı. Göğsü oldukça açık bir bluz giymişti ve göğüslerinin arası rahatça görünüyordu. David, birden, başını bu iri göğüslerin arasına yaslamak için dayanılmaz bir arzu duydu içinde. O kadar yumuşak, sıcak ve güven verici duruyorlardı ki.

Kadın, onun sustuğunu görünce, «Onu fazla pişirme, hele bunu mantar, sarımsak ve kırmızı şarapla yaparsan harika olur,» diyerek gülümsedi.

«Öyle mi?» David'in sesi oldukça boğuk çıkmıştı.

Kadın, tekrar gülümseyip başını salladı, «Oh, evet. Yemeklerini kim yapıyor senin? Karın mı, yoksa annen mi?» «Hayır, yemeğimi kendim yaparım. Yalnız yaşıyorum.» Kadın, bunu duyunca ona biraz daha yaklaştı, göğüslerinden biri David'in koluna değmişti.

Genç adam, kısa bir süre önce içtiği konyağın etkisi ile oldukça keyifliydi, ama biraz fazla kaçırmıştı galiba. Birden midesinin bulandığını hissetti ve midesindekilerin bir kısmını çıkardı. Yüzüne birkaç kez su vurdu ve sonra aynaya bakıp kendi kendine sırıttı.

Saçı ıslaktı ve alnına düşmüştü. Gözünün birini kapadı ve tek gözle aynada kendine bakıp tekrar sırıttı. Havluya uzanırken, «Haydi bakalım, oğlum, kendine gel artık,» diye söylendi. Sonra, elindeki havluyu bir kenara atıp oturma odasına gitti.

Kadın orada yoktu. Deri kaplı divan, onun oturduğu yeri belli ediyordu, sırtının izi hâlâ oradaydı ve zeytin ağacından yapılmış masanın üzerinde kirli tabaklar vardı. Havada koyu bir sigara ve parfüm kokusu duyuluyordu.

Kapının yan tarafına tutunup hafifçe sallanarak, «Neredesin?» diye seslendi.

«Buradayım, aslanım.» David, yatak odasına girince, onun, çıplak olarak yatağın üzerine uzanmış olduğunu gördü. İri göğüsleri yana kaymış, karnı, sanki birkaç aylık gebe imiş gibi kabarmıştı. Delikanlı, bir süre ona baktı ve dudaklarını kıvırdı.

«Haydi, gel, Davey.» Giysilerini rastgele fırlatıp atmıştı. Davey, onun iç çamaşırlarının gri renkte ve kirli olduğunu gördü. Boyalı sarı saçları, yumuşak fildişi renkli yatak örtüsü üzerinde hiç de güzel görünmüyordu.

Kadın, göze hiç de hoş görünmeyen bir hareketle bacaklarını açtı ve kısık sesi ile «Haydi, gel bana yavrum,» diye mırıldandı. Bir zamanlar Debra'nın uzandığı tertemiz yatak örtüsünün üzerine çirkin bir tarzda uzanmıştı ve... David, birden, bir öfke dalgasının, içinde kabardığını hissetti.

Sözcükleri teker, teker, adeta ona hakaret eder gibi söyleyerek, «Kalk şuradan,» dedi.

«Haydi, yavrum, aslanım benim.» «Sana şu yataktan kalk dedim.» Bunu, daha sert ve tehditkâr bir tonla söylemişti. Kadın, onun neden kızdığını anlamamıştı, ama sesindeki tonu duyunca birden paniğe kapıldı ve hemen doğruldu.

«Ne oluyor, Davey? Ne var?» «Çabuk defol buradan.» David'in sesi birden yükseldi, «Defol buradan, orospu! Hemen git buradan!» Şimdi öfkeden titriyordu, suratı sapsarı olmuştu ve gözleri çakmak çakmaktı.

Kadın, paniğe kapılmış gibi, hemen yataktan aşağıya atladı ve iri göğüsleri ile kalçalarını komik bir biçimde sallayarak giysilerinin bulunduğu koltuğa gitti. Kirli ve gri renkli korseyi acele hareketlerle üzerine geçirdi, sıktı ve bağladı. Birkaç dakika içinde hazırlanmış ve telaş içinde evi terketmişti.

O gittikten sonra, David, koşarak banyoya girdi ve tuvaletin içine eğilip tekrar kustu. Daha sonra, kendini toparlayıp, evi temizledi, bulaşıkları yıkadı, kültablalarını döktü ve pencereleri açıp, temiz havanın, sigara ve ağır parfüm kokusunu dışarıya atmasını bekledi. İşleri bitince yatak odasına girdi, çarşafları ve yastık kılıflarını değiştirdi, kirlileri sepete attı ve oyalı yatak örtüsünü örterek, üzerinde bir tek buruşukluk, en ufak bir çizgi kalmayıncaya kadar düzeltti.

Her şey tamamdı şimdi. Temiz bir üniforma giyip başına kepini oturttu ve arabasına atlayıp Jaffa kapısına gitti. Kapının dışındaki parka girip arabayı park etti ve eski kentin sokaklarından geçip, Yahudi mahallesindeki, restore edilmiş, eski, İspanyol

Yahudilerinden kalma sinagoga girdi.

Yüksek kubbenin altında, sinagogun içi loş, sessiz ve serindi. Orada, tahta bir sıraya oturdu ve uzun süre öylece kaldı.

Joe, David'in karşısında oturmuş, yüzünde derin bir endişe ifadesi ile satranç tahtası üzerindeki taşlara bakıyor ve düşünüyordu. Birkaç pilot arkadaşları da sandalyelerini onların yanına çekmişler, büyük bir zevkle satranç maçını izliyorlardı. Zaten, David ve Joe arasındaki satranç karşılaşmaları, filoda çok ünlüydü ve her zaman birkaç izleyici toplardı.

David, birkaç hareketten sonra Joe'yu köşeye sıkıştırmış gibi görünüyordu.

İki ya da üç hareketten sonra, rakibini iyice sıkıştırıp şahmat durumuna getirebilecekti. Joe'nun, düşünmesi bitip, atını sürmesi ile David gülümseyerek onun yüzüne baktı.

«Bu hamle seni kurtaramayacak, arkadaşım.» David, bunu söylemiş ve ani bir hamle yapıp, fili ile onun kalesini alıvermişti. Ancak, rakibinin hiç de endişeli olmadığını, aksine, şeytani bir sırıtışla kendisine baktığını görünce, içine bir kuşku düştü. Joseph Mordecai, onu tuzağa düşürmüştü ve David için artık çok geçti. Joe, kalesini ona bir yem olarak sunmuş ve o da bu tuzağa düşmüştü işte.

Acı çekiyormuş gibi, «Seni namussuz,» diye başını salladı, «Beni kandırdın, değil mi? Sen hilekâr bir domuzsun.» Joe, atı ile hamle yaparken, «Şah!» dedi ve güldü. David, vezirini atın karşısında açıkta bırakmak zorunda kalmıştı.

Joe, tekrar, «Şah!» dedi ve onun vezirini alırken başını kaldırıp sırıttı.

David, şahı için kalan tek kaçış yolunu kullanmış ve hamlesini o yönde yapmıştı.

Rakibi, içini çekti ve «ve Mat,» diyerek işi bitirdi. Onu, atağa katılan veziri ile mat etmişti. David, «Ama» diye itiraz etti, «Söylediğin gibi beş hamlede değil, pekâlâ, sen kazandın.» Etraflarında oturmuş onları izleyen pilot arkadaşları, ellerini çırparak Joe'yu kutladılar ve neşeyle güldüler. Joe, arkadaşının yüzüne baktı ve «Ee, David, bir oyuna daha var mısın?» diye sordu.

David, başını iki yana salladı ve «Hayır, biraz kafa dinleyeceğim, şu ustalardan birini al karşına bakalım,» diye yanıt verdi. Yerini, daha önce izleyen arkadaşlarından biri alırken, David, üzerindeki Gelbisesinin (uçuşta yerçekimi gücünü azaltan giysi) ağırlığına ve yürümeyi güçleştirmesine aldırmadan, karşıdaki kahve makinesine gidip bir fincan kahve doldurdu ve içine iki şeker atıp karıştırdı. Sonra, pilot odasının kuytu bir köşesinde roman okuyan, kıvırcık saçlı, sakin bir pilot arkadaşının yanına gitti.

«Merhaba, Robert. Nasılsın bakalım?» Robert, başını kitabından kaldırmadan bir şeyler mırıldandı ve David, onu bırakıp kahvesinden bir yudum aldı. Arkadaşının hafifçe öksürdüğünü ve rahatsızmış gibi kıpırdadığını gördü, ama aldırmadı ve kendi düşüncelerine daldı. Aylardan beri ilk kez olarak vatanını, Mitzi'yi ve Barney Venter'i düşünüyordu. Acaba sarıkuyruk, bu sezon False Bay koşularında ne yapıyordu? Helderberg dağları kimbilir nasıl da çiçeklerle örtülmüştü şimdi.

Yanında, elindeki kalın romanı okumakta olan Robert, yine kıpırdadı ve hafifçe öksürüp boğazını temizledi. David, başını çevirip onun yüzüne bakınca, dudaklarının titrediğini, gözlerinin de fazlaca parlak olduğunu gördü; delikanlı, oldukça heyecanlanmış gibi görünüyordu.

«Ne okuyorsun sen öyle?» David, eğilip kitabın ismine bakmak istedi.

Kitabın kapağındaki kâğıt kaplama üzerinde bulunan resim ona hiç de yabancı gelmemişti. Bu, çok güzel yapılmış bir çöl resmi idi ve çölün kumları üzerinde iki kişi, elele yürüyorlardı. Oldukça mistik ve etkileyici bir manzaraydı. Genç adam, birden, böyle bir resmi ancak Ella Kadesh'in yapabileceğini anladı.

Robert, kitabı biraz İndirip, onun bakmasına izin verdi ve «Korkunç güzel bir roman,» dedi. «David, harika bir roman, insanı nasıl sürüklüyor bir bilsen. Şimdiye kadar okuduğum romanların en güzeli diyebilirim. Bugüne kadar yazılmış en güzel romanlardan biri olduğu söylenebilir.» David, sanki bu kitabın kim tarafından ve nasıl yazıldığını biliyormuş gibi bir hisse kapılmıştı. Kitabı, kapar gibi arkadaşının elinden aldı ve ismine baktı; 'Bize Ait Bir Yer'di.

Robert, onun halini görmemiş, durmadan konuşuyordu, «Bunu okumamı kız kardeşim tavsiye etti. Yayımcının firmasında çalışır. Bana, bunu okurken bütün gece ağladığını söyledi. Çok yeni bir kitap, geçen hafta basılmış, ama sana diyorum, bu ülke konusunda yazılmış en büyük eser.» David, onun söylediklerini uğultu halinde duyuyordu. Gözleri, kitabın ismi altındaki yazar ismine takılmıştı.

'Debra Mordecai.'

Parmakları, ağır ağır iki sözcüğün üzerine gitti ve onları okşadı.

Sonra, başını çevirip arkadaşına baktı ve yumuşak bir sesle, «Bunu ben de okumak isterdim,» dedi.

«Tabii, ben bitirir bitirmez sana veririm.» «Onu hemen, şimdi okumak istiyorum!» Robert şaşırmıştı, kitabı onun elinden kapar gibi alırken, «Hayır, efendim,» dedi. «Bitirmeden sana veremem. Sıranı bekle, dostum.» Onların tartışmalarını duymuş olan Joe, başını oyundan kaldırmış, David'e bakıyordu. David de, itham eden bakışlarla ona baktı. Joe'nun, başını hemen eğip, gözlerini satranç tahtasına çevirmesinden, kitabın basımından haberdar olduğunu anlamıştı. Onun yanına gidip birkaç şey söylemek istiyordu ki, hoparlörden duyulan sesle durdu.

«Mızrak filosunun tüm kolları 'kırmızı' alarm durumuna.» Uçuşa hazırlık tablosundaki ışıklar da sırası ile yanıyordu.

«Parlak Mızrak.

«Kırmızı Mızrak.

«Ateş Mızrak.» David, hemen kaskını kaptı ve pilot odasının dışında, elektrikli arabaya doğru koşan pilot arkadaşlarının arasına katıldı. Arabada birkaç arkadaşını iteklemiş, omuzlamış ve Joe'nun yanında kendine bir yer bulmuştu.

Öfkeli bir ifadeyle ona baktı ve «Neden söylemedin bana?» diye sordu.

«Söyleyecektim, Davey, emin ol söyleyecektim.» David, alaycı bir tonla, «Tabii, bilirim, söyleyecektin,» dedi. «Peki, okudun mu onu?» Joe'nun, başını salladığını görünce, «Peki, konusu ne romanın?» diye sorup onun yüzüne baktı.

«Bunu sana şu anda söyleyemem, kendin okumalısın.» «Merak etme, okuyacağım,» diyen David, o sırada hangara gelmiş olduklarından, hemen arabadan atladı ve Mirage uçağına doğru koştu.

Yirmi dakikaAsonra havadaydılar ve Çöl Çiçeği onlara, önleme hızı ile Akdeniz üzerine belirli bir koordinata gitmelerini söylemişti. Alınan bir Mayday (imdat) telsizine göre, bu noktada bir İsrail Havayolları Caravelle uçağı, bir Mısır MİG21J savaş uçağı tarafından taciz dilmişti ve yolcu uçağı yardım istiyordu.

Mirage'ların yaklaşmakta olduğunu gören MİG pilotu, kendi hava savunma bataryalarının korumasına sığınmak üzere, Mısır kıyılarına doğru azami sürati ile uzaklaştı. Onu bıraktılar ve yolcu uçağına yaklaştılar.

Bir süre, Caravelle'in yanında uçup ona refakat ettiler ve yolcu uçağının LOD havaalanına yaklaştığını görünce, dönüp üslerine uçtular.

David, uçaktan iner inmez, hemen filo komutanına gitti ve yirmi dört saat izin istedi.

Hemen arabasına atlayıp Jaffa Yolu'ndaki kitapçı dükkânlarından birinin önünde durmuş ve dükkânın kapanmasına sadece on dakika kala yetişebilmişti.

Dükkânın ortasındaki bir masanın üzerinde, 'Bize Ait Bir Yer' isimli romandan bir sürü, dizilmiş duruyordu.

Satıcı kız, kitabı bir kâğıda sararken, «Çok güzel bir roman,» dedi.

Bir Goldstar birası açtı ve ayakkabılarını çıkarıp yatağın üzerine uzandı.

Birkaç sayfa okuduktan sonra, kalkıp bir bira daha aldı ve başının üzerindeki ışığı yaktı. Kalın bir kitaptı ve yavaşça, her bir sözcüğü ezberlemek ister gibi okuyor, bazen, bazı paragrafları iki kez gözden geçiriyordu.

Roman, onların hikâyesiydi. Kendisinin ve Debra'nın yaşamından bir parçaydı ve bir gün, onun, Costa Brava sahillerindeki adada David'e anlattıklarının temeline oturtulmuştu. İsrail ve insanlarını ne kadar güzel anlatıyordu. Romandaki bazı karakterleri o kadar iyi tanıyordu ki, okurken büyük bir zevk duyuyor, bazen gülüyordu. Romanın sonunda, hikâyenin kahramanı olan kızın, Hadassah Hastanesinde, yüzü bir terörist bombası tarafından parçalanmış halde, ölmek üzere yatıp, sevdiği erkeği kendisinden uzaklaştırmasını okurken, hıçkırıklarını tutamadı. Romanın kahramanı, sevdiği erkeğin, kendisini eskisi gibi anımsamasını istiyor ve onu bir daha görmemek için gerekeni yapıyordu.

Sabah oluyordu ve David, vaktin nasıl geçtiğini anlamamıştı. Uykusuz geçen gecenin yorgunluğu ile yerinden kalktı. Debra, ona olan hislerini o kadar net ve güzel sözcüklerle açıklıyordu ki, onu kaybetmiş olmanın büyük acısı tüm benliğini bir kez daha sardı.

Banyoya gidip bir duş aldı, traş oldu ve üzerine bir şeyler giyip tekrar yatak odasına gitti. Kitabı eline aldı ve iç sayfaya baktı. Tahmini doğru çıkmıştı; kapak resmi Ella Kadesh tarafından yapılmıştı.

Güneş yeni doğuyordu ve yol bomboştu; gazı kökledi ve büyük bir hızla yol almaya başladı. Jericho'da sola dönüp sınırı izledi ve bir an, onun, etekleri beline çekilmiş, uzun bacakları açık olarak yanında oturuşunu düşündü.

Mercedes'in kaportasına çarpan rüzgâr, ona, 'Acele et, daha hızlı,' der gibiydi. Tekerleklerin sesi, onu, göle doğru gittikçe yaklaştırıyordu.

Arabayı eski duvarın önünde bıraktı ve bahçeye girip göl kenarına doğru yürüdü.

Ella, geniş terasta, resim sehpasının önünde oturuyordu. Başına, plastik kirazlarla süslenmiş, geniş kenarlı bir şapka giymişti ve üzerinde, her tarafında rengârenk boyalar olan geniş bir giysi vardı.

Onun yaklaştığını görünce, fırçası elinde, başını kaldırıp baktı ve «Oo, hoşgeldin genç kahraman,» dedi. «Benim şu mütevazı evimi şereflendirmenin nedeni nedir acaba?

«Dalga geçmeyi bırak şimdi, Ella. Buraya neden geldiğimi pekâlâ biliyorsun.» Sanatçı, parlayan gözlerini ona çevirip, «Güzel konuştun şekerim,» diyerek bir kahkaha attı ve «Ama böyle konuşmayı sana yakıştıramadım doğrusu,» dedi. «Bir bira ister misin, Davey?» «Hayır, bira filan istemiyorum. İstediğim, onun nerede olduğunu bilmek.» «Kimden bahsediyorsun sen, anlayamadım?» «Bırak şimdi bu ağızları. Kitabı okudum ve kapaktaki resmi de gördüm.

Biliyorsun, değil mi? Tabii biliyorsun.» Ella, bir süre susup ona baktı. Sonra, koca şapkalı başını öne doğru eğdi.

«Evet, biliyorum.» «O halde söyle bana, nerede o?» «Bunu yapamam, Davey. Sen de ben de yemin ettik. Evet, senin de yemin ettiğini biliyorum, görüyorsun, değil mi?» David'in tehditkâr tavrının kaybolduğunu görüyordu. Genç adamın omuzları düşmüş, ne yapacağını bilmez bir halde güneş ışınlarının altında kalakalmıştı.

«Şimdi bir biraya ne dersin, Davey?» Bunu söyledikten sonra, koca vücudunu oturduğu sandalyeden kaldırdı ve yürüdü. Bir süre sonra, elinde köpüklü bira bardağı olduğu halde geldi ve birlikte terasın kenarında, rüzgâr almayan bir yerde oturdular.

Ella, «Bir haftadan beri senin gelmeni bekliyordum,» diye konuştu.

«Yani, kitap piyasaya çıktığından beri. Harika bir kitap yazdı, her şeye boşveren ben bile iki gün ağladım. Böyle bir şey yapabileceğini hiç tahmin edemezdin, değil mi?» David, başını salladı. «Bu hikâye ikimiz hakkında,» dedi. «Debra ve ben varız o romanda. Bizim hikâyemizi yazmış.» Ella, başını salladı. «Evet, Ama» dedi. «Bu, onun verdiği kararı değiştirmez ki. Ayrıca, ben de onun doğru karar verdiğine inanıyorum.» «Benim neler hissettiğimi aynen aksettirmiş, Ella. Hâlâ nasıl düşündüğümü bile biliyor. Ben bile bu hislerimi sözcüklere dökmekten acizim.» «Evet, harika şeyler yazmış. Ama yine söylüyorum, bunlar onun içinde bulunduğu durumu doğruluyorlar.» David, kendini tutamayıp bağırdı, «Ama onu çok seviyorum, Ella ve biliyorum ki o da beni seviyor.» «O, her şeyin bu şekilde kalmasını istiyor. Sevginizin ölmesini, en azından hastalanmasını istemiyor, Davey.» David, itiraz etmek istedi, ama Ella, onu sıkıca kolundan yakalayıp susturdu ve devam etti. «Şimdiki durumu ile senin yanında kalamayacağını biliyor. Kendine bir bak, David, yakışıklı, güçlü ve genç bir erkeksin. Seni kendine alıkoyarsa, zamanla bundan bıkabilirsin.» David, yeniden onu susturmak istedi, ama Ella, kuvvetli parmakları ile tekrar onun kolunu sıkmış ve konuşmasına izin vermemişti. «Kendini zincire vurulmuş gibi hissedeceksin, onu hiç terkedemeyeceksin ve o da, yıllar sürdükçe, senin için ağır bir yük olmaya başlayacak, bunu anlamıyor musun, David?» David, «Onu istiyorum,» diye mırıldandı. «Onu tanımadan önce hayatım bomboştu ve şimdi de bomboş.» «Bu hislerin değişecektir. Sana bir şeyler öğretmiş olmalı, taze heyecanlar, aşklar, taze yaralar gibi çabuk geçer, iyileşir, bunu unutma.

O, senin mutlu olmanı istiyor, David. Seni o kadar seviyor ki, özgürlüğünü sana armağan ediyor. Seni o kadar çok seviyor ki, senin hatırın için kendi aşkından vazgeçiyor.» David, «Hey Allahım!» diye inledi. «Onu bir kerecik görebilsem, ona biraz dokunabilsem, birkaç dakika da olsa konuşabilsem, ne olur!» Ella da üzülüyordu. Ama yine de başını iki yana salladı.

«Buna razı olacağını hiç sanmıyorum.» «Neden, Ella? Söyle bana, neden?» Sesi, büyük umutsuzluk doluydu ve tekrar yükselmeye başlamıştı.

«Yeterince güçlü değil, onun yanına gittiğin taktirde yeminini bozabilir ve seni kabul edebilir. Bu durumda, senin için daha büyük acılar getireceğinden korkuyor ve bunu asla istemiyor işte.» Bir süre sessizce oturup gölü seyrettiler. Golan tepelerinin arkasından yükselen bulutlar, güneş ışığında parlıyorlar ve sıra sıra göle doğru süzülüyorlardı. Birden, soğuk bir rüzgârın esmesi ile David, hafifçe titredi.

Birasını bitirdi ve bardağı parmaklan arasında çevirerek Ella'ya baktı.

«Pekâlâ, o halde ona benden bir mesaj götürür müsün?» «Bak, bunu yapabileceğimi hiç...» «Lütfen, Ella, sadece küçük bir mesaj.» Ella, ondan kurtulamayacağını anlayınca, başını salladı.

«Ona, kendisini, en az kitapta yazdığı kadar sevdiğimi söyle. Ona, aşkımın her şeyin üstünde olduğunu söyle. Sadece bir kez şansımı denemek istiyorum, hepsi o kadar.» Ella'nın sessizce dinlediğini görünce, onu inandırmak, söylediklerinin havada kaybolmamasını ister gibi, elleri ile garip bir işaret yaptı.

«Ona de ki...» birden sustu ve başını iki yana salladı. «Hayır, tüm istediğim bu kadar İşte. Ona sadece, onu çok sevdiğimi ve onunla beraber olmak istediğimi söyle, bu bana yeter.» «Pekâlâ, David, bunu ona söyleyeceğim.» «Bana onun yanıtını getirecek misin?» «Seni nasıl bulabilirim?» David, ona, pilot odasındaki telefonun numarasını verdi.

«Beni hemen ararsın, değil mi, Ella? Beni çok bekletmezsin, değil mi?» «Yarın ararım seni. Sabahleyin.» «Saat ondan önce aramalısın, unutma sakın.» Biren ayağa kalktı, bir an düşündü ve sonra eğilip onun tombul yanaklarını öptü.

«Teşekkür ederim, Ella. Sen hiç de kötü bir insan değilsin.» «Haydi, şimdi defol buradan pis yakışıklı. Tanrılar sana yardım ediyor olmalı, yoksa beni bu kadar kolay kandıramazdın. Haydi, hemen kaybol gözümden, ağlamak istiyorum ve bunu yalnız yapacağım.» David, palmiye ağaçlarının altından bahçe kapısına doğru yürürken, onun, arkasından baktığını biliyordu. Kapıda bir an durdu ve başını çevirip ona baktı. Bir an için gözgöze geldiler, sonra, delikanlı çıktı ve arabasına doğru yürüdü.

Ella, Mercedes'in motor sesini, sonra da tekerleklerin gıcırtısı duydu.

Araba, birkaç dakika sonra anayola çıkmış ve süratle uzaklaşmıştı.

Ağır ağır yerinden kalktı, terası katetti ve taş iskeleye doğru gitti. Kıyıdaki kayıkhaneler, eski surların bir bölümü tarafından gizlenmişti ve evden görünmüyorlardı.

Tekne, iskeleye bağlıydı, rüzgâr ve minik dalgaların etkisi ile yerin de sallanıp duruyordu. Ella, en uçta bulunan en büyük taş binaya yürüdü ve kapının eşiğinde durdu.

İçerisi, yeniden badana edilmiş, boyanmış ve tanzim edilmişti.

Basit ve kullanışlı mobilyalar, uygun yerlere, köşelere yerleştirilmişti.

Taş döşeme üzerinde, kalın, örme yün halılar görülüyordu. Geniş yatak, şöminenin yanında, duvardaki bir girintiye yerleştirilmiş ve bir örtü ile örtülmüştü.

Karşı duvarın önünde, bir gaz sobası, sobanın üzerinde iki tane yemek ocağı ve duvarda da bakır tencere ve kaplar görülüyordu. Onların ilerisinde de, Ella'nın bir süre önce yaptırdığı banyo ve tuvalet vardı.

İçerdeki tek dekorasyon eşyası, kapının karşısında, beyaz duvara asılmış, Debra'nın Malik Sokağı'ndaki evden getirdiği Ella Kadesh tablosuydu.

Bu tablo, eve tatlı bir sıcaklık verir gibiydi; onun altında ise, Debra, bir çalışma masasına oturmuştu. Bir band kayıt cihazından, İbranice konuşan kendi sesini dinliyordu. Yüzü ifadesizdi ve görmeyen gözleri ile önündeki beyaz duvara bakmaktaydı.

Birden, duyduğu bir şey hoşuna gitmiş gibi başını sallayıp gülümsedi.

Teyp kayıt cihazını kapadı ve döner sandalyesi ile dönüp, yanında duran ikinci bir kayıt cihazının çalıştırma düğmesine bastı. Sonra, mikrofonu dudaklarına götürdü ve İbraniceyi, İngilizceye çevirmeye başladı.

Ella, kapıda durmuş, onun çalışmasını İzliyordu. Bir Amerikan yayınevi, 'Bize Ait Bir Yer' romanının İngilizce yayın haklarını satın almıştı.

Debra'ya, kitap için avans olarak otuz bin, çevirisi için de aynca beş bin Amerikan doları ödemişlerdi. Çalışması tamamlanmak üzereydi.

Ella, durduğu yerden, onun şakağındaki yara izini görebiliyordu.

Bu yara izi, yüzünün güneş yanığı teninde pembe beyaz bir leke olarak kalmıştı. V şeklinde ve bir kar taneciği kadar olan bu leke, küçük bir çocuk tarafından yapılan bir, uçan martı resmini andırıyordu. Bu leke, ona ayrı bir güzellik vermekteydi.

Debra, bu yara izini kapamak için hiçbir şey yapmamış, saçlarını ensesinde toplayıp deri bir toka ile tutturmuştu. Yüzünde hiç makyaj yoktu ve tertemiz, güneş yanığı yüzü, yumuşak ve pırıl pırıldı.

Kış mevsiminde kuzeyden gelen kar rüzgârlarına rağmen, her gün yüzdüğü için, üzerindeki balıkçı kazağı ve yün pantolonla bile incecik görünüyordu.

Ella, yavaşça İçeriye girdi ve masaya yaklaşarak onun gözlerini inceledi; bunu sık sık yapıyordu. Günün birinde bu yüzdeki ifadeyi resmetmek istiyordu. Debra'nın kör olduğunu gösteren hiçbir iz yoktu bu yüzde, sanki her şeyi, en derin noktalarına kadar görüyormuş gibiydi Bu gözlerde mistik, sakin bir şeyler vardı ki, Ellâ'ya endişe ve üzüntü veriyordu.

Debra, kayıt çalışmasını bitirip cihazın düğmesine bastı ve sonra, başını arkaya çevirmeden konuştu.

«Sen misin, Ella?» Ella şaşırmıştı, «Nasıl anlıyorsun bunu?» «İçeriye girdiğinde havanın hareketlendiğini hissettim ve sonra da senin kokunu aldım.» «Evet, bir fırtına çıkaracak kadar iri olduğumu biliyorum, ama bu kadar kötü mü kokuyorum?» Debra, bir kahkaha attı ve «Neftyağı, bira ve sarımsak kokuyorsun,» deyince, Ella da bir kahkaha atmaktan kendini alamadı.

«Pekâlâ, resim yapıyordum, sonra, rosto için sarımsak ayıkladım ve bir arkadaşla da bira içtim.» Bunları söyledikten sonra sandalyelerden birine oturup sordu, «Kitap çalışması nasıl gidiyor bakalım?» «Hemen hemen bitti sayılır. Yarın daktilo için verebilirim. Kahve ister misin?» Debra, bunu söyleyerek kalktı ve ocağa gitti. Ella, onun her ateşe yaklaşışında korkudan dişlerini gıcırdatmasına karşın, ona yardım teklif edemeyeceğini artık öğrenmişti. Bu kız, kimseden yardım istemeden yaşamını sürdürmek istiyordu ve kimse de ona karışamazdı.

Odayı öylesine muntazam tanzim etmişti ki, hiç görmediği halde, her istediğini anında bulabiliyordu. Kendi dünyasında, kendine güveni olarak dolaşabiliyor, kimseye muhtaç olmadan her işini yapıyor, yemeklerini pişiriyor, istediğini rahatça sağlayabiliyordu.

Haftada bir, yayıncının bir adamı Kudüs'ten gelip onun doldurduğu ses bantlarını alıyor ve daktilo için sekreterlere götürüyordu. Bu kurye ayrıca, onun posta işlerine de yardım etmekteydi.

Yine haftada bir, Ella ile tekneye binip Tiberias'a alışverişe gidiyor, her gün de taş iskeleden suya atlayıp bir saat yüzüyordu. Arkadaş olduğu yaşlı bir balıkçı, arada sırada gelip onu alıyor, birlikte balık tutup kürek çekiyorlardı.

Ella'nın evinde genellikle misafirler oluyor, gürültü ve neşeli kahkahalar kulaklarına kadar geliyordu, ama bu evin içi her zaman sessiz ve sakindi. Saatlerce, kendini güven içinde hissederek çalışabiliyordu.

Ancak geceleri, korkunç bir yalnızlığın pençesinden kurtulamıyor, sadece kendisinin bildiği gözyaşlarını yastığına akıtarak ağlıyordu.

Debra, kulplu büyük kahve bardağını Ella'nın yanına bıraktı ve kendi bardağını da çalışma masasına götürdü. Sonra, onun yine şaşıracağını bildiğinden, gülümseyerek, «E, söyle bakalım,» dedi. «Neden kıpırdanıp duruyor ve parmaklarınla sandalyenin kenarında tempo tutuyorsun?

Evet, bana söyleyeceğin önemli bir şeyler olmalı, değil mi?» Ella, bir süre tereddüt içinde düşündü. Sonra, «Evet, hayatım,» dedi. «Tamamen haklısın.» Durdu ve derin bir nefes aldı. «O geldi, Debra. Beni görmeye geldi, ama biz bunu zaten bekliyorduk, değil mi?» Debra, elineki kahve bardağını masaya bıraktı. Yüzünde en küçük bir heyecan ifadesi yoktu ve elleri titremiyordu.

«Ona nerede olduğunu söylemedim.» «Nasıldı, Ella? Nasıl görünüyordu?» «Biraz zayıflamış gibiydi, yüzü de son gördüğümden daha soluktu, ama yine her zamanki yakışıklı işte. Hâlâ, şimdiye kadar gördüğüm en yakışıklı erkeğin o olduğunu söyleyebilirim.» Debra, bir an düşündü ve sordu, «Saçları nasıldı, Ella? Saçlarını biraz uzatmış mı?» «Evet, galiba. Simsiyah saçları, yanlara yumuşak ve kıvırcık, kulaklarını hafifçe kapıyor işte, ensesi de bildiğin gibi kıvır kıvır.» Debra, gülümseyerek başını salladı. «Saçlarını kestirmediğine sevindim.» Bir süre konuşmadan oturdular. Nihayet, Debra, adeta utanıyormuş gibi, heyecanlı bir tonla, «Ne dedi sana?» diye sordu. «Ne istiyordu?» «Sana bir mesaj gönderdi.» «Ne diyor?» Ella, David'in söylediklerini aynı sözcüklerle tekrarladı. Debra, onu dikkatle dinledikten sonra, yüzünü beyaz duvara çevirdi.

«Şimdi lütfen beni yalnız bırakır mısın, Ella? Yalnız kalmak istiyorum.» «Benden, senin yanıtını istiyor. Onu yarın sabah arayacağıma dair söz verdim.» «Sana daha sonra gelirim... ama şimdi ne olur git.» Ella, onun gözlerinden birkaç damla yaşın yanaklarına doğru süzüldüğünü görünce, sessizce kalktı ve kapıya doğru yürüdü. Arkasında, onun hıçkırıklarını duyabiliyordu, ama geriye dönmedi ve yoluna devam etti. Taş iskelenin yanından geçip terasa çıktı. Tuvalinin başına oturup fırça ve paletini aldı, tekrar resmine başladı. Öfkesini fırçadan ve tuvalden çıkarmak ister gibi, fırçayı sallayıp duruyordu.

David, pilot odasındaki telefona yakın bir yere oturmuş, basınçlı uçuş elbisesinin içinde terleyip, ikide bir saate bakarak bekliyordu.

Yedi dakika sonra, saat tam onda, Joe ile yüksek irtifa 'Kırmızı Alarm' görevine başlayacaktı ve Ella hâlâ aramamıştı.

Sabırsızlık ve öfke, içini kemirir gibiydi. Ella'nın, saat ona kadar arayacağını tahmin etmiş ve beklemişti, ancak henüz hiçbir haber yoktu ve telefon inadına susuyordu.

Joe'nun, «Haydi, Davey» diye seslenmesi üzerine, başını salladı ve kapının önünde bekleyen elektrikli arabaya doğru yürüdü. Araba tam hareket etmek üzereydi ki, pilot odasındaki telefonun zilini duydular.

Arabanın sürücüsüne, «Bekle biraz,» diyerek aşağıya atlarken, telefona yanıt veren Robert'in da ona el salladığını gördü.

«Telefon sana, David.» Ella'nın sesi boğuk ve uzaklardan geliyormuş gibiydi, «Özür dilerim, David. Daha önce de aramaya çalıştım, ama buradaki santral...» David, hâlâ öfkeliydi, ancak ona belli etmek istemedi, «Tamam, tamam anladım, onunla konuşabildin mi?» «Evet Davey, mesajını verdim ona.» «Pekâlâ, ne diyor?» «Bana hiçbir şey söylemedi.» «Hay Allah! Nasıl olur, Ella? Bir şeyler söylemiş olmalı.» «Şey, dedi ki...» Ella, tereddüt içindeydi, «Sana onun sözlerini tekrarlayacağım şimdi. Dedi ki, 'ölüler canlılarla konuşamaz. David için ben bir yıl önce öldüm.» David, ahizeyi iki eliyle birden tutuyor, ama yine de titremesine engel olamıyordu. Hattın diğer ucunda, Ella, ondan ses çıkmayınca sordu, «Hâlâ orada mısın, Davey?» «Evet, buradayım.» Sesi fısıltı halinde çıkmıştı.

Bir süre aralarında derin bir sessizlik oldu. Sonra David konuştu.

«Yani, hepsi bu kadar mı?» «Korkarım ki öyle, Davey, üzgünüm.» Joe, kapıdan kafasını uzattı ve seslendi, «Hey, Davey, kısa kes, göreve geç kalıyoruz, tamam mı?» «Şimdi gitmek zorundayım, Ella, çok teşekkür ederim.» David, onun, «Güle güle, David,» diyen sesinde, aradaki uzun mesafeye karşın, bir sempati olduğunu anladı. Uçakların bulunduğu hangara araba ile giderken, içindeki öfkenin yeniden kabardığını hissediyordu.

Mirage'ın kokpitinde alarm nöbeti tutarken, yaşamında ilk kez kendisini bir uçak içinde bu kadar rahatsız hissetti. Sanki bir tuzağa yakalanmıştı, öfkeliydi ve durmadan terliyordu. Uçuşa hazırlık kontrolleri arasında geçen on beşer dakikalık süreler bile ona saatler gibi gelmeye başlamıştı.

Makinistler, uçağın dibine çömelip oturmuşlar, aralarında konuşup şakalaşıyorlar, birkaçı da dama oynuyordu. Bu insanların mutlu olduklarını, rahatça konuşup gülüştüklerini görmek bile onu kızdırıyordu.

Birden, mikrofon düğmesine basıp, «Tubby!» diye bağırdı. Ses, hangardaki hoparlörde de duyulmuş ve Mızrak filosunun şef makinisti olan tıknaz genç adam, hemen uçağın gövdesine dayalı merdivene tırmanıp, kanopiden, kokpitte oturan David'e bakmıştı.

David, öfkeli bir tonla, «Ön camda leke var,» diye söylendi, «Kahvaltı tabağı gibi kullanıp kirletilen bir ön camdan MİG'leri nasıl görebileceğim acaba, söyler misin bana?» Onu bu kadar kızdıran leke, ön camın dış tarafına nerden geldiği belli olmayan minicik bir karbon parçasıydı ve pırıl pırıl camın üzerinde hemen görülüyordu. Tubby, camın temizliğine kendisi bakmıştı, ancak bu karbon parçası, temizlik yapıldıktan sonra rüzgârla gelmiş olacaktı.

Şef makinist, camı hemen temizledi ve ayrıca bir güderi ile parlattı.

David'in bu kadar insan içinde şef makinisti azarlaması, bunu duyan herkesin garibine gitmişti. David'i tüm pilot ve makinistler severlerdi ve şimdiye kadar onu hiç böylesine öfkeli görmemişlerdi. Herhalde 'Kırmızı alarm'da boşu boşuna beklemek sinirlerini bozmuştu. Ön camdaki bir leke de her pilotu öfkelendirebilirdi.

Camın pırıl pırıl olduğunu gören David, öfkelenmekte haksız olduğunu bildiği halde, «Tamam, şimdi oldu,» diye homurdandı. Tubby, ona gülümsemiş ve parmağı ile 'tamam' işareti verip merdivenden inmişti.

Makinist aşağıya henüz inmişti ki, kulaklıklarda önce bir çıtırtı, sonra da Brig'in sesi duyuldu. «Kırmızı alarm! Kalkış! Kalkış!» Yine aynı şeyler oluyordu. Gaz kolunun sonuna kadar açılması ve motorların yüzde yüz devirle çalışmaya başlamasından birkaç saniye sonra yerden kesilmiş, tırmanmaya başlamışlardı.

David, düğmeye basıp harekât merkezini aradı, «Çöl Çiçeği, burası Parlak Mızrak, havalandık ve tırmanıyoruz, tamam.» «Anlaşıldı, David, hava sahamızda tanınmayan bir uçak görüldü.

Büyük olasılıkla yine bir Suriye oyunu olacak. Yirmi altı bin feet irtifada ve yaklaşık üç dakika sonra buralarda olacaklar. Gideon saldırı planını uygulayacağız. Yeni başınız 42 derece ve onu hemen önlemenizi istiyorum.» David, ona gereken yanıtı verdi ve Mirage'ın burnunu biraz ufkun altına indirdi. Plan Gideon, düşman radarlarına yakalanmamak için, arazi karıştırmasından yararlanmak üzere, hedef bölgesine alçak irtifadan süratli yaklaşmayı gerektiriyordu. Görev yerine radara yakalanmadan gelen bir av uçağı, burada, ani ve süratli bir taarruz tırmanışı ile atış irtifaını buluyor ve hiç beklenmedik bir anda hedefin üst ve arkasına çıkıyordu.

Arazi engebesinin örtüsünden yararlanmak üzere, yere birkaç metre kadar yaklaşmışlar, tepeleri aşarak, vadilere dalarak Ürdün'e doğru uçuyorlardı. Bir ara, bir koyun sürüsünün üzerinden, korkunç bir gürültü ile ve büyük süratle geçtiler ve başlarını çevirdiklerinde, sürünün tamamen dağılmış, hayvanların sağa sola kaçışmakta olduğunu gördüler.

«Parlak Mızrak, burası Çöl Çiçeği, sizi radarda göremiyoruz.» David, kendi kendine, 'Çok iyi, düşman da göremez o halde,' diye söylendi. Harekât merkezi devam ediyordu, «Hedef düşman uçağı, radar taraması yapın ve bulun onu.» Brig, onlara, düşman uçağının koordinatlarını hemen vermişti.

Konuşma henüz bitmişti ki, Joe'nun sesi duyuldu.

«Lider. Burası İki. Hedefle temas var.» David, gözlerini kendi radar ekranına çevirdi ve Joe'nun verdiği menzil ve kerterize göre taramasını başlattı. Bu kadar alçak irtifalarda yüksek süratlerle uçarken, pilotların, gözlerini radar ekranına çevirip hedef taraması yapmaları oldukça riskli bir işti. Ama hedefi bulmak için bunu yapmak zorundaydılar.

Bir süre daha uçtuktan sonra, David, ekranın kenarlarına yakın bir yerde, hedef anlamına gelen hareketli minik işareti gördü.

«Hedef teması tamam. Menzil dokuz altı mil. Paralel baş ve rota.

İrtifa 25.500 feet.» David, yine o her zamanki öfke ve nefret hissinin kabarmaya başladığını hissetti. İçinde, sanki bir yılanın soğuk hareketleri vardı.

«Beseder, iki. Hedef kilitlemesi yap ve önleme süratine geç.» Gaz kolunu sonuna kadar açıp süpersonik sürate geçtiler ve David, başını kaldırıp, önlerinde uzanan dağların mavimsi gri tepelerine baktı. Havada kümülonimbüs bulutları görülüyordu. Dağların tepeleri, insanın hayal gücünü harekete geçiren çeşitli şekillerde oluyor, bazen kule ve taretlere, bazen gururlu dimdik duran, bazen da matem tutan, üzüntülü insanlara benziyorlardı. Hatta satranç taşlarına benzeyen tepeler de vardı. Bu tepelerin aralarında da, derin vadiler, dere yatakları yer alıyordu.

Üzerlerinde, gökyüzü, doğal olmayan koyu bir mavi renge bürünmüş, bazı yerlerde ise garip bir griye dönüşmüştü. Bazı noktalarda, incecik cirro kümülüs bulutları vardı. Güneş tüm haşmeti ile iki uçağın üzerinde parlıyordu. Fakat hedefi hâlâ görememişlerdi. Onun, yükseklerde bir yerlerde, bulut dağları arasında olduğunu biliyorlardı. David, tekrar radar ekranına baktı. Radarı, tarama modundan çıkarıp hedefe kilitlemişti ve şimdi, büyük bir hızla ona yaklaşırlarken, kendi pozisyonları ile onunkini değerlendirebiliyordu.

Hedef uçak, onların sağ taraflarında, yirmi mil kadar açıkta ve onlara paralel olarak uçuyordu. Onlardan daha yüksek bir irtifadaydı ve hızı da, onların hızının yarısından biraz fazlaydı. Güneş hedefin ötesindeydi ve David, ona, daha yüksek bir irtifadan ve sağ taraftan taarruz etmeyi düşünerek planlamasını yaptı.

Joe'yu, «Sağa dönüyoruz,» diye uyardı ve hedefin arkasından geçip sağ tarafına, güneş altına girdiler. Joe, ona sürekli olarak kerteriz ve menzil vermekteydi. Hedef uçakta bulunan pilotun, daha alçak bir irtifada ve arkasında bulunan tehditlerden haberi yok gibi görünüyordu.

«İki, burası Lider. Sistemlerini hazırla.» David, gözlerini radar ekranından ayırmadan, silah konsolundaki ana şalteri açtı. Sonra, kanat uçlarında takılı bulunan havadanhavaya Sidewinder füzelerinin devrelerini çalıştırdı ve kulağına gelen elektronik sesi dinleyip başını hafifçe salladı. Bu ses, füzelerin, henüz kendilerini uyaracak bir infraruj kaynak bulmadıklarını gösteriyordu. Bu infraruj kaynağı bulduklarına, devre oranı ve ses volümü artacaktı. David, ses ayarını biraz azalttı.

Daha sonra, pilot koltuğunun hemen altında bir pod içinde bulunan bir çift 30 mm.lik topu atışa hazırlamak üzere, silah şalterini açtı.

Lövye üzerinde bulunan tetik de yerinen çıkmıştı ve David, kendini atışa alıştırmak için parmağını tetiğin üzerine koyup bir süre orada tuttu.

«İki, burası Lider, ben görerek uçuşa geçiyorum.» Bu, Joe için bir uyarı idi ve onun, tüm dikkatini radar ekranına vererek, lidere gerekli bilgileri aktarması gerektiğini belirtiyordu.

«Hedef şimdi saat on yönünde ve üzerimizde, menzil iki yedi mil, tamam.» David, gözlerinin tüm gücü ile pırıl pırıl gökyüzünde ve bembeyaz bulutlar arasında hedefi görebilmek için bakınıp duruyordu. Birden onları gördü. Ancak hedef bir tane değildi ve beş uçak birbirlerine yakın kolda uçuyorlardı. O sırada, Joe ona yeniden menzili söyledi.

«Menzil bir üç mil, tamam.» David onları artık çok net olarak görebiliyordu ve delta kanatlarından, yüksek kuyruk yüzeylerinden, bunların MİG21 J olduklarını hemen anlamıştı.

Joe'ya, «Hedef görerek menzilde,» diyerek haber verdi. «Beş tane MİG21 J.» Sesinin tonu sakindi, ama bunu, kendini zorlayarak yapmıştı ve aslında, içinden kabararak taşmak üzere olan öfkesini güçlükle frenleyebiliyordu.

Öfkesi şimdi renk ve şekil değiştiriyordu, artık kara ve acı verici değildi; soğuk, parlak ve bir kılıcın ağzı gibi keskin olmuştu.

«Hedef ihlalde,» Joe, hedef uçakların İsrail hava sahasında olduklarını doğruluyordu ve sesi de David'inki gibi sakin değildi. David, sesinin tonundan, onun da, en az kendisi kadar büyük bir öfke içinde olduğunu hemen anlamıştı.

Hedef uçakların arkasında yaptıkları dönüş yaklaşık on beş saniye sonra tamamlanacaktı ve David, pozisyonlarına baktığı zaman, onlara iyi bir yaklaşma yaptıklarını gördü. Düşman uçakları kolu, kuyrukları altında yaklaşmakta olan tehditten habersiz, sakin ve dengeli bir tarzda uçuşlarını sürdürüyordu. Mirage'lar, düşman uçak radarlarının ölü noktasından yaklaşmaktaydı. Daha sonra, belirli bir noktada, David, ani çekişle onların üstünde bir irtifaya çıkarak yukardan ve arkadan saldırıya geçecekti.

İleriye doğru baktığında, şansın kendilerine ilave bir avantaj sağlamış olduğunu gördü; önlerindeki büyük bir bulut kümesi, güneşi arkasına alarak yapacağı tırmanışı perde leyebilecekti. Bu bulutlardan yararlanıp, Afrika'da Boer avcılarının, çiftlik sığırlarının arkasına gizlenerek yaban sığırlarına yaklaşmaları gibi görünmeden yaklaşabilcekti.

Birden, kulaklıkta, Joe'nun, «Hedef sağa baş değiştiriyor,» diyen uyarısını duydu. MİG'ler, birden, uçuş başlarını değiştirmişler, Suriye sınırına doğru dönüşe geçmişlerdi. Kendi düşüncelerine göre, onlar görevlerini tamamlamış sayıyorlardı kendilerini. İsrail hava sahasını rahatça ihlal etmişler, akıllarınca bayraklarını düşman topraklarına taşımışlar ve şimdi de huzur ve görevlerini yapmış olmanın rahatlığı içinde üslerine dönüyorlardı.

David, içinde kabaran öfkeye artık hakim olamıyordu; tırmanışa başlamadan önce birkaç saniye zor bekledi. Taarruz tırmanışına başladığında, düğmeye bastı ve «İki, burası Lider,» diye konuştu. «Taarruz tırmanışına başlıyorum.» «Anlaşıldı, Lider, seni izliyorum, tamam.» David, lövyeyi hafifçe çekti ve adeta bağırsaklarını karınlarından sökecek kadar büyük, korkunç bir hızla tırmanışa geçtiler.

Arazi gölgelemesinden çıktıkları anda, Çöl Çiçeği, onları radar ekranlarında görmüştü.

«Parlak Mızrak timi, sizi gördük. Dost, düşman sinyali göster, tamam.» David ve Joe, sırtları koltuklarının arkalığına yapışmış olarak taarruz tırmanışında olmalarına rağmen, gelen mesaja uyup hemen IFF cihazını çalıştırdılar. Bu sistem sayesinde, yer radarlarına, imajları çevresinde belirli bir işaret oluşacak ve operatörler, onları hemen tanıyabileceklerdi.

Düşman uçakları ile köpek dalaşında (hava muharebesi) olsalar bile IFF ile yer radar ekranlarında Mirage'lar hemen belli olacaktı.

Brig, harekât merkezinden, «Tamam, sizi IFF' de izliyoruz,» derken, onlar, küme bulutların arasından müthiş bir hızla tırmanışlarını sürdürüyorlardı.

David'in gözleri, uçuş aletleri ile radar ekranı arasında gidip geliyordu. Hedefe oldukça yaklaşmışlardı ve hedef uçaklar şimdi, ekran üzerinde ayrı ayrı görülebiliyorlar, minik parlak noktalar halinde birbirlerine yakın uçuyorlardı.

Joe, ikisi arasındaki özel komünikasyon bandında, «Hedef uçaklar sürat artırıyor ve sağa dönüşü keskinleştiriyor,» diye uyarınca, David, onların manevralarını önlemek için gerekeni yaptı.

David, onların, yaklaşmalarından haberdar olduklarını sanmıyordu; bu ani dönüşleri tesadüfi olacaktı. Altimetre ve radar ekranına bakınca, onların irtifa üzerine çıktıklarını gördü. Şimdi, onların biraz gerisinde ve üstlerinde bulunuyorlardı ve güneş de tam arkalarındaydı. Taarruz için ideal bir pozisyondu bu.

Joe'yu, «Taarruz paterninin son bacağına giriyorum,» diyerek ikaz ettikten sonra, keskin bir yatışla, adeta terse geçerek dalışa başladı.

Hedefe yaklaştıkça sürati de artıyor, Mirage, adeta bir rokete dönüşüyordu.

Hedef uçaklar şimdi tam önündeydi; nişangâhın ışığı yanmıştı.

Kanat ucundaki Sidewinder havadanhavaya füzeler, hedef uçaklardan gelen radyasyonu almışlar, infraruj ışınların etkisi ile çalışmaya başlamışlardı.

David, onların çalıştığını gösteren elektronik sesi kulaklarında duyabiliyordu.

Bulutların arasından korkunç bir hızla düşmanın üzerine indiler ve aniden meydana çıktılar. Hedef uçaklar, şimdi, biraz altlarında ve önlerinde, bulutlar arasındaki bir koridora uçuyorlardı. MİG'lerin gümüş rengi gövde ve kanatları, güneşin ışınları altında pırıl pırıldı, kokpitlerin gerisindeki kırmızı, beyaz ve yeşil renklerden oluşan işaretler belli oluyordu. MİG'ler, tipik şekilleri, hafif geriye meyilli kanatları ve hemen tanınan kuyruk düzenleri ile önlerinde gidiyorlardı.

V formasyonunda uçuyorlardı, yani liderin sağ gerisinde iki uçak, sol gerisinde de iki uçak vardı ve birbirlerine oldukça açıktılar. Kanatlarda uçan uçakların pilotları hiç kuşkusuz Suriyeli idiler. David, onları, gevşek kumanda verişlerinden ve hafif acemice uçuşlarından hemen tanımıştı ve kolayca avlayabileceğinden emindi.

Fakat kol liderinin, Rus öğretmenlerden biri olduğuna yemin edebilirdi.

Bu pilot, hiç kuşkusuz, tecrübeli ve damarlarında kendisi gibi şahin kanı taşıyan bir hava kurdu olmalıydı. Gövdede üç kırmızı daire vardı.

David, «İki, soldaki iki hedefi al,» diyerek Joe'ya hedef gösterdi ve liderle sağdaki iki uçağı da kendisine ayırdı. Füzelerin çalıştığını gösteren elektronik mırıltı hâlâ kulaklarındaydı. Füze hedef bulma sistemleri, biraz altlarında ve ilerde bulunan hedef uçakların jet egzoz ısılarını almışlar ve hedefleri izlemeye başlamışlardı bile.

David, harekât merkezi ile temas kurdu ve «Çöl Çiçeği, burası Parlak Mızrak, hedef üzerindeyiz ve saldırı izni istiyoruz, tamam,» diye konuştu.

Harekât merkezi hemen yanıt vermişti. «David, burası Brig...» aceleci bir tonla konuşuyordu, «Hedeflere saldırıdan vazgeçin, vazgeçin.» Bu emirle şaşırmış olan David, altlarındaki bulutların arasından aşağıya baktı ve Ürdün'ün, uzun kahverengi bir vadi halindeki arazisi üzerinde olduklarını anladı. Kendi ülkelerinin sınırlarını aşmışlar ve şimdi, kendileri, başkasının hava sahasını ihlal eder uruma düşmüşleri. Bunları düşünürken, bir yandan da hedef uçaklara doğru yaklaşmaktaydılar.

MİG'ler hâlâ onların varlığından habersizdiler.

Ancak David'in içini yakan bir şeyler vardı ve o, kararını vermişti.

Harekât merkezi frekansını değiştirip Joe'ya konuştu, «Onlara taarruz edeceğiz, tamam. Lider taarruzda, tamam.» Joe, hemen düğmeye basıp bağırdı. «Negatif! Negatif diyorum!

Hedef artık bizim hava sahamızda değil.» David, başını sallayıp maskesi içindeki mikrofona bağırdı. «Hannah'ı hatırla! Beni izle!» Sonra, parmağını tetik üzerine getirip, en yakındaki MİG'i nişangâh merkezine almak için sol dümen pedalına hafifçe dokundu. Hedef uçak şimdi ona gittikçe yaklaşıyordu ve adeta şişiyor gibiydi.

Joe'dan, önce hiç ses çıkmadı, sonra boğuk bir sesle yanıt verdi, «Tamam, İki takipte.» David, «Gebert onları, Joe,» diye bağırarak tetiğe bastı. Füzeler, birden ateşlenip yerlerinden fırlamış ve David'in önünde beyaz bir iz bırakarak hedeflere doğru uçmuşlardı. Aynı anda, MİG'ler de onların farkına vardılar.

Rus liderin bağırarak verdiği emirle, beş uçak da, bir köpekbalığının saldırısı karşısında kaçan gümüş renkli balıklar gibi darmadağın oldular ve herbiri bir yana doğru yatarak baş değiştirdiler.

En gerideki Suriyeli biraz ağırdan almıştı, kanatları yatırıp dönüşe yeni başlamıştı ki, füzelerden biri onun kuyruğuna kilitlendi ve uçağı dönüş sırasında izleyip, birkaç saniye sonra buldu ve paramparça etti.

Patlamanın şoku David'in uçağını sarsmıştı, ama MİG'in paramparça oluşu ile doğan gürültü, kulaklarına yeteri kadar gelmedi. Önce, kanatlardan biri kopmuş ve havada birkaç kez döndükten sonra Mirage'ın arkasına doğru gözden kaybolmuştu.

İkinci füze, gövdesinde üç kırmızı halka bulunan Rus lider uçağına yönelmişti. Ancak, tecrübeli Rus pilot, öylesine sert bir yatış ve dönüşle kaçtı ki, füze, bu ani manevraya ayak uyduramayıp onu ıskaladı ve gitti.

David, Mirage'ı Rus'un MİG'i arkasına geçirirken, boşa giden füzenin, uzaklardaki bir bulut kümesi arasında, yeşilimsi renkte duman çıkaran bir infilakla kendi kendini tahrip ettiğini gördü.

Rus, sağa doğru keskin dönüşteydi ve David onu izlemeye başladı.

Dönüş sırasında, pilotun kırmızı kaskını, tanımlama işaretlerini, hatta MİG'in metal gövdesi üzerindeki bazı ikmal kapakları ve perçinleri bile görebiliyordu.

David, lövyeye biraz daha asıldı, dönüşünü daha keskin yapmayı planlıyordu, fakat çektiği G'yi de dikkate alması gerekiyordu. Uçağın üzerine limit dışı yerçekim kuvveti uygulayıp kanatları gövdeden ayırmak istemiyordu kuşkusuz".

Bir ara fazla G çekmiş olacak ki, kanının beyninden çekildiğini ve gözlerinin birden karardığını hissetti; blackout olmuştu. Hedef pilotun kırmızı kaskı, önce kahverengiye dönüştü, sonra kayboldu ve David, kendisini koltuğa çivilenmiş sandı.

G elbisesinin bel ve ayak kısımlarında vücudunun sıkıldığını hissetti, sistem çalışıyor gövdenin üst kısmından kanın çekilmesini engelliyordu.

David, lövyeyi biraz gevşetti ve vücudunun tüm adalelerini sıkarak, G elbisesine yardımcı olmaya çalıştı. Sirklerde silindir içinde dönen motorlular gibi, dönüşünü sürdürüyor ve aynı zamanda da irtifa avantajını elinde tutmaya çalışıyordu.

Gözlerinin görme gücü azalmıştı, bir ara, sadece kokpitin içindekileri görebildi. Koltuğa çivilenmişti, ağzı açılmış, gözkapakları aşağıya doğru çekilmişti; sağ elini lövye üzerinde tutabilmek için büyük bir gayret göstermek zorunda kalıyordu.

Bir ara gözünün ucu ile baktığında, perdövites göstergesinin kehribar renginden kırmızıya, yanıp söndüğünü ve onu uyardığını gördü; süpersonik perdövites olmak üzereydi ve sonu felaket olabilirdi.

Derin bir nefes alıp ciğerlerini oksijenle doldurduktan sonra, birden tüm gücü ile bağırdı. Bu harekât, beynine biraz kan pompalamış ve görüşü yerine gelmişti. Ama o birkaç saniye kendisi ile uğraşırken, MİG önünden kaçmış, onun altına ve yan tarafına geçmişti.

David MİG'in topları ateşlenmeden önce dönüşten çıkıp kaçmalıydı.

Ani bir sola yatışla tırmanışa geçti. Afterburner'ları hâlâ çalışıyor ve Mirage'a korkunç bir güç veriyorlardı. Tabii motorların bu çalışması ile yakıt harcaması da azamiye çıkmış bulunuyordu.

Rus pilot, hiç güçlük çekmeden, adeta bir balet gibi onu rahatça takibe aldı. David, dikiz aynasından, onun kendisini izlediğini görmüştü.

Bu kez, Mirage'ı sağa doğru bir keskin dönüşe soktu ve burnu ufkun üzerine çıkarıp bir ok gibi gökyüzüne doğru fırladı.

Rakibi, hiç de küçümsenecek bir pilot olmadığım, onun keskin dönüş tırmanış ve dalışlarını aynen uygulayıp, peşini bırakmamakla gösteriyordu.

Şimdi iki uçak, birbirlerinin peşine takılmış, bulutların arasında durmadan dönüyor, tırmanıyor, dalıyor ve tam bir köpek dalaşı içine girmiş bulunuyorlardı.

David, kumanda damperleri ve yerçekimi ile uğraşmaktan, kolları ve omuzlarının ağrımaya başladıklarını hissediyordu. Sisteminden kan ve adrenalinin çekilmesi ile yorgundu. Savaş öfkesi, Rus'un, her manevrasını karşılaması ve peşini bırakmaması ile yavaş yavaş umutsuzluğa dönüşmeye başlamıştı. Rus pilotu, onun her manevrasını karşılıyor, tüm ustalığını ve tecrübesini gösteriyordu.

Hava muharebesi manevralarının bir aşamasında, birkaç saniye için kanat kanata geldiler. İkisinin kanat uçları birbirlerine çok yakındı ve David ona doğru göz atınca, adamın yüzünü gördü. Başında kask ve oksijen maskesi olduğundan, tabii ki sadece gözlerini ve alnının bir kısmını görebilmişti; teni, kemik rengine yakın soluktu ve gözleri de göz çukurlarına iyice gömülmüştü, adeta bir kurukafayı andırıyordu. David, dönüşünü ve yerçekimini azaltmak için bağırışı tekrarladı.

Birden dönüşü hafifletti ve aynı zamanda ters dönüşe girdi. Mirage bu ani manevra ile sarsılmıştı. Rus, onu gözünden kaçırmıyordu. Sağ üzerinden David'e doğru dalışa geçti. David, lövyeyi tam ileri verip sol ayağı ile dümen pedalına dokundu ve sola dalışla, üzerine gelen mermilerden kurtuldu; şimdi bir virildeydi ve dönerek irtifa kaybediyordu. Pozitif G ile vücudunun üst kısmından çekilmiş olan kan, şimdi tersine bir yol izliyordu, gözleri kanlanmaya başlamıştı. Burnunun damarlarından biri, aniden patladı ve oksijen maskesinin içi bir anda kan doldu.

Rus da onun arkasından dalmış, ikinci atış için fırsat kolluyordu.

David, kan dolan ağzını açıp tekrar bağırdı ve tüm gücü ile lövyeye asıldı.

Uçağın burnu birden ufuk hattının üzerine çıkıp dikilmiş, ani tırmanışla, kanı tekrar başından aşağıya çekilmişti. Redout denen negatif yerçekiminden, blackout'a geçişte, birkaç saniyelik süre içinde, David, Rus'un kendisini izlediğini gördü. Tırmanışın tepesinde, ani bir tono ile Rus'u atlatmayı başardı. Rus pilot, aynı manevrayı yapmak için saniyenin yüzde biri kadar bir süre, ağır kalmış ve onu önünden kaçırmıştı.

David, onun, Mirage'ın kokpitindeki nişangâh ekranına girdiğini farketti.

Rus, ona ateş açmış ama bu ani manevra ile isabet ettirememişti.

David, onu nişangâhında gördüğü bir saniye içinde tetiğe bastı ve sonra tekrar kaybetti. Ama tetiği bastığı anda, MİG üzerinde isabete benzer bir parıltı gördüğüne emindi. Bir tono daha attı ve dönerek onu tekrar gördü. Rus hâlâ dönüş halindeydi, ama ağır ağır irtifa kaybetmekteydi ve kokpitin arkasından da ince beyaz bir buhar izi görülüyordu.

David, onu vurdum galiba diye düşündü. Korkusu gitmiş, yerine yine o müthiş öfke gelmişti. Ani bir manevra ile keskin dönüşlü dalışa geçti ve onu birkaç, saniye kovaladıktan sonra tam önüne aldı. Rus MİG'i şimdi nişangâhının tam ortasındaydı.

Tetiğe bir saniye dokundu ve MİG'in gümüş rengi gövdesine birkaç yangın mermisi gönderdi.

Rus pilot, dönüşten çıkmış, ağır bir dalışa girmişti, baş değiştirmeden irtifa kaybediyordu. Belki de kokpitte ölüydü. David, MİG'in egzozuna yaklaştı ve onu birkaç saniye izledi.

Tekrar tetiğe dokundu ve MİG'in, bu kez, isabet aldığına emin oldu. Uçaktan kopan bazı küçük parçalar, Mirage'ın üzerinden uçup kaybolmuşlardı, ama Rus pilot hâlâ uçağın içindeydi ve atlamamıştı.

David, toplarının tetiğine iki saniye daha dokundu; MİG, bu kez tam isabet almış ve motorlar tam devirle çalışırken, dimdik dalışa geçmişti, gümüş bir mızrak gibi yere doğru gidiyordu. David, kendi kanatlarının kopmasını göze almadan, onu takip edemeyeceğini biliyordu. Lövyeyi çekip dalıştan çıktı ve MİG'in, belki de Mach 2'yi geçen bir hızla yere doğru uçtuğunu gördü. Uçak, kısa bir süre sonra yere çakılıp, müthiş bir ateş ve duman karmaşası arasında kaybolmuştu. Simsiyah bir duman, Suriye toprakları üzerinde uzunca bir süre kaldı.

David, afterburner'ı devreden çıkardı ve yakıtını kontrol etti. Tüm depolarda ibreler, boş işaretinin biraz üzerini gösteriyorlardı. Son dalışında MİG'i takip ederken beş bin feet'e kadar inmişti. Düşman arazisindeydi ve çok alçakta uçmaktaydı.

Az kalmış olan yakıtını sarfetmeyi sürdürürken, batı başına döndü ve önleme sürati ile tırmanıp, muhtemel bir uçaksavar ateşinden kurtulmayı düşündü. Bir ara başını kaldırdı ve üzerinde Joe'yu ya da diğer MİG'leri aradı. Suriye uçakları, belki cenneti boylamışlar, belki de üslerine dönmeyi başarmışlardı.

Telsiz düğmesine basıp, «Parlak Mızrak İki, burası Lider, beni duyuyor musun?» diye konuştu.

«Lider, burası İki, seni gördüm. Çabuk kaç oradan!» Joe'nun sesinden endişeli olduğu seziliyordu.

«Pozisyonum nedir, tamam?» «Suriye topraklarının elli mil içindeyiz, üsse dönüş başımız 250 derece, tamam.» «Sen ne yaptın?» «Benim hedeflerden birini hakladım, diğeri kaçtı. Sonra da seni izledim, korumakla meşguldüm...» David, alnından süzülen ter damlaları ve maskesi içine dolmuş olan kan yüzünden rahatsızdı. Kolları ve omuzları hâlâ ağrıyordu ve kendisini sarhoş gibi hissediyordu. Yüksek süratli dönüşlerde çektiği G'ler onu çok yormuştu ve lövyeyi tutan eli titriyordu.

Düğmeye tekrar bastı ve «Ben iki tane hakladım,» diye konuştu.

«Biri Hannah, biri de Debra için.» Joe'nun sesi boğuk ve endişe doluydu. «Kapa çeneni, Davey,» diye konuştu. «Burdan hemen gidelim. Uçaksavar topu ve füzelerin menzilindesin. Afterburner'ı yak da biran önce uzaklaşalım buradan.» David, «Bunu yapamam,» dedi. «Yakıtım azaldı. Sen neredesin?» Joe, «Saat altı yönünde 25.000 feet'deyim,» derken, sağ öne doğru eğildi ve kanopiden dışarıya, aşağıya bakıp onun uçağını gördü. İrtifaı çok alçaktı ve tırmanış hızı da yeterli değildi, ağır ağır tırmanıyordu.

David'in uçağı, karşı taraf hava savunma silahları için bu duruma kolay bir hedefti ve Joe, onun için korktuğunu hissetti. Belki iki dakikalık bir uçuştan sonra bu araziden kurtulacaklardı, ama bu iki dakika, çok uzun iki dakika olacaktı.

İlk füzeyi az daha göremeyecekti. Füze bataryası, büyük olasılıkla, atışa başlamadan önce, David'in atış rampası üzerinden geçmesini beklemiş olacaktı. David'in Mirage'ı arkasından fırlatılan füzenin havada bıraktığı izi ve ona doğru yaklaştığını görünce, büyük bir korku içinde bağırdı. «Füze fırlatıldı, dikkat, füze fırlatıldı, kaç, kaç!» David, bunu duymuş ve hemen süratini artırıp kaçınma manevralarına başlamıştı. Sağa sola keskin dönüşler yapıyor, bir yandan da irtifa almaya çalışıyordu.

Joe'nun, «Tamam, seni kaybetti,» diye konuştuğunu duyunca rahatladı. Füze, hedefi kaçırınca, bir süre aynı başta, sağa sola yalpalayarak uçmuş ve uçuş süresi sonunda da, içinde bulunan kendi kendini tahrip sisteminin çalışması ile boşlukta infilak etmişti.

Joe, «Devam et, Davey,» diye onu uyardı. «Böyle devam et, başka füze de olabilir.» Kamuflajlı mobil lançerden fırlatılan ikinci füzeyi ikisi de gördüler.

Fırlatma aracı, kayalık bir noktaya gizlenmişti. Serpent füzesi, kayaların arasından fırlayıp, David'in uçağına doğru tırmandı.

Joe, «Afterburner!» diye bağırdı, «Yak ve bekle.» Füze, korkunç bir hızla hedefe doğru yaklaşmaktaydı.

Arkadaşının, «Şimdi! Sağa kaç, tamam!» diye uyarması üzerine, David, ani ve keskin bir dönüşle sağa kaçtı. Serpent onu bu kez de ıskalamış ve gitmişti, ama David bu sefer kolay kurtulamayacaktı. Füzenin bilgisayarı, David'in Mirage'ına kilitlenmişti. Hedef arayıcı sistemin çalışması ile füze, birkaç saniye sonra geriye döndü ve tekrar Mirage'a doğru gelmeye başladı.

Joe, korku dolu sesi ile «Yine geliyor,» diye bağırdı, «Güneşe git, Davey, güneşi dene.» David, uçağın burnunu, sıra dağların üzerinde tüm haşmeti ve sıcaklığı ile parlayan güneşe döndürdü. Serpent füzesi, onun manevrasını aynen uygulamış ve peşini bırakmamıştı.

«Sana kilitlendi, Davey, kaçınma yap, tamam!» David, dimdik tırmanışta olan Mirage'ı birden yatırdı ve ani dalışa geçti. Füze, şimdi, önünden birden kaybolan uçağın infraruj sinyallerini kaybetmiş, ama aynı anda, güneşten gelen infraruj kaynağını alıp tırmanışını sürdürmüştü.

Joe, «Tamam, Davey,» diye bağırdı, «Seni kaybetti, çabuk kaç oradan!

» Ama Mirage, tüm gücü ile güneşe doğru umutsuzca tırmanışını sürdürürken, manevra yeteneğini kaybetmişti ve perdövites olup, havada tutunamama durumu ile karşı karşıyaydı. Eski manevra yeteneği ve süratini kazanabilmesi için birkaç saniye geçmesi gerekiyordu ki, buna da zaman yoktu, çünkü üçüncü füze de fırlatılmıştı ve korkunç sürati ile Mirage'a doğru yükseliyordu.

Joe, önce, ne yapması gerektiğini bilemedi ve panik içinde düşünmeye çalıştı. Sonra, birden kanadı yatırdı ve motorun tüm gücü ile dalışa geçti. David'in bulunduğu irtifada sürati 2 Mach kadardı. Aynı irtifada birden uçağı doğrultup düz uçuşa geçti ve David'in Mirage'inin kuyruğuna sokulup, gelmekte olan Serpent füzesinin önünü kesti.

Serpent füzesinin bilgisayarı ve tarayıcı sistemi, David'in uçağını bırakmış, şimdi, öne çıkan yeni ve daha yakın olan bir hedefe kilitlenerek, uçuş başını hafifçe değiştirmişti. David şimdilik kurtulmuş sayılabilirdi.

David, kanatucunun hemen altından korkunç bir süratle geçen Joe'nun uçağını görüp şaşırdı, ama onun hemen arkasında da Serpent füzesi uçuyordu. Joe'nun, füzeyi kendi üzerine çekmek için yaptığı fedakârlığı anlaması için bir saniye yeterli olmuştu.

Başını kaldırıp, umutsuz bakışlarla arkadaşının uçağı arkasından baktı. Joe, dalıştan çıkar çıkmaz, kazandığı korkunç süratle uçağını birden tırmanışa geçirmiş ve güneşe doğru irtifa almaya başlamıştı. Ama füze de onu izliyor ve aradaki mesafeyi gittikçe kapatıyordu.

Joe, dikiz aynasında, arkasından geleni Tüzeyi görebiliyordu. O da, David'in yaptığı gibi, tırmanışın tepesinde, uçağını birden yatırdı ve füzeyi yanıltmak istedi. Ama Serpent füzesi bu kez manevraya kanmamıştı; Joe uçağının burnunu düşürür düşürmez, füze aynı manevrayı yaptı.

Joe'nun Mirage'ı şimdi, David'de olduğu gibi manevra yeteneğini tamamen kaybetmiş durumdaydı ve kaçacak hali yoktu. Joe, şansını denemiş ve kaybetmişti. Füze, birkaç saniye içine onu buldu ve Joe, uçağı ile birlikte, korkunç bir alev ve duman yığını içine öldü.

David, şimdi yalnız uçuyordu. Mirage'ı, tekrar manevra süratini kazanmıştı, ancak genç pilotun boğazı kupkuruydu, elleri ve dizleri titriyordu, hıçkırıklarından maskesini çıkarmıştı, güçlükle nefes alıyordu.

Kendini kaybetmekten korkup, yüksek sesle konuşmaya başladı.

«Neden yaptın bunu, Joe? Hayır, hayır, yapmamalıydın bu saçmalığı!

» Millerce ötede, önünde, Ürdün topraklarını gördü ve bulutlara bakıp başını salladı.

«Eve üsse dönen benim yerime sen olmalıydın, Joe. Ben değil, sen olmalıydın.» Boğazında koca bir düğüm vardı sanki güçlükle, onu çıkarıp atmak ister gibi yutkundu.

Birden kendini topladı ve garip bir hisle dikiz aynasına baktı. İçgüdüsü onu yanıltmamıştı; son füze de arkasından geliyordu işte. Oldukça uzaktaydı ve arkasında kara bir duman izi bırakarak süratle yaklaşıyordu.

Hedef tarama sistemi ile onu bulduğuna kuşku yoktu.

Bu son füze belki de onun sonu olacaktı, içinde garip bir his vardı.

Şimdiye kadar yaptığı kaçınma manevraları sinirlerini iyice yıpratmıştı.

Birden, cesaretinin kaybolduğunu, korkmaya başladığını hissetti. Belki de kadere teslim olması gerekiyordu. Ama yine de çarpışmadan teslim olmayacaktı. Tüm beyin ve beden gücünü toplayıp bekledi.

Gözlerini kısmıştı, alnından süzülen ter damlaları maskesinin içine giriyordu. Sol eli gaz kolunda, sağ eli de lövye üzerinde, sabırsızca bir bekleyiş içindeydi. Gaz kolunu sonuna kadar açmıştı.

Füzenin iyice yaklaştığını görünce, birden bağırdı ve uçağı aniden yatırıp keskin dönüşe girdi, ancak saniyenin onda biri kadar geç kalmıştı.

Dönerken füzenin yanından geçtiğini gördü, ama o kadar yakınan geçmişti ki, füzenin elektronik sistemi, fotoelektrik gözü ile onu görmüş ve proksimite tapası çalışmıştı. Aynı anda füze infilak etti.

Mirage, dönüşün en kritik noktasındaydı ve kokpiti örten kanopi, patlamanın ortasında kalmıştı. İnfilakın şoku uçağı biran sarstı ve dengesini bozdu; uçağın uçuş yeteneği kaybolmuş, sürat birden düşmüştü.

Kanopi, uçuşan parçalarla delindi. Füzenin bir parçası, David'in zırhlı koltuğuna çarptı ve saparak sol kolunun dirsekten yukarısına girip kemiği kırdı. David'in sol kolu birden hissizleşmiş ve önüne düşmüştü.

Korkunç bir süratle uçan uçağın kanopisi parçalandı ve ani bir rüzgâr dalgası kokpite doldu, uçak şimdi yüksek süratli virile girmişti.

David, emniyet kemerlerinin vücudunu sıktığını, kaburgalarının zedelendiğini ve omuzlarındaki derinin yırtıldığını hissetti. Kırılan kolu da ona korkunç bir acı veriyordu.

Koltuğunda doğrulmaya çalıştı, başının üzerine uzanıp koltuk fırlatma mekanizmasına ulaştı ve yüzünü paraşütle atlama sırasında koruyacak perdeyi gözlerinin önüne doğru çekti. Ama onu, koltuğu ile uçaktan dışarıya, yukarıya doğru fırlatacak olan sistem çalışmamıştı.

Umutsuzca bir hareketle, fırlatma kolunu bıraktı ve koltuğun altında, bacaklarının arasında bulunan yedek fırlatma mekanizmasına uzandı.

Kolu tüm gücü ile çekti, ancak orada da bir şey olmamıştı. Koltuğu fırlatma sistemi çalışmıyordu, patlama ile bozulmuş olacaktı. Mirage'ı, bu alçak irtifada, o hali ve tek kolu ile yönetmek zorundaydı. Lövyeyi sıkıca kavradı ve her şey gözlerinin önünde büyük bir hızla dönerken, bu durumdan kurtulmaya çalıştı.

Büyük bir hızla yere doğru yaklaşmakta olduğunu biliyordu. Altındaki arazi engebelerinin, her bakışında kendisine biraz daha yaklaşmakta olduğunu görebiliyordu. Tüm gücünü sağlam kol ve bacaklarına verip, ters kumanda ile virilden çıkmaya çalıştı. Bunun, için, önce, uçağın kendi ekseni etrafında dönmesini durdurması ve sonra da başı yukarı alması gerekiyordu.

Ters kumandanın etkisini hissettiğinde yere çok yaklaşmıştı, ama uçak, artık lövye ve dümen pedalları itaat etmeye başlamıştı. Lövye ve pedalı bir kez daha denedi ve Mirage'ın dönüşü hafifletip virilden çıktığını görünce, büyük bir sevinçle lövyeye asılarak burnu ufuk hattı üzerine çıkarıp, düz uçuşa geçti. Ne var ki, uçak oldukça hasar görmüştü ve kumandalara güç cevap veriyordu. Motorun sarsılması büyük olasılıkla, türbin pallerinden bir ya da birkaçının koptuğunu ve dönüş dengesinin bozulduğunu gösteriyordu. Birkaç saniye ya da dakika sonra, türbin parçalanması meydana gelebilirdi. Bu durumda, gaz kolunu açarak tırmanmayı denemesi mümkün değildi.

Başını çevirip kokpitin dışına baktığında, ne kadar çok irtifa kaybettiğini ve yere ne kadar yakın olduğunu gördü. Yere, seksen, yüz metre kadar yaklaşmıştı. Uçuş başı konusunda hiçbir bilgisi yoktu o anda, ancak kendini toparlayıp doppler sistemine bağlı pusulaya bakınca, üsse doğru uçmakta olduğunu görüp rahatladı.

Motorun sarsıntısı artmıştı ve kulağına metal gıcırtıları gelmeye başlamıştı.

Üsse varabilmesi çok güçtü ve kanopiyi açıp, emniyet kemerini çözerek paraşütle atlaması için de yeterli irtifaya sahip değildi. Bu urumda, elinde, sadece Mirage'ı uçurmak kalıyordu, bunu yapmak zorundaydı.

Bunları düşünürken, bir yandan da sağlam kalan sağ eli ile gerekenleri yapmaya çalışıyordu; lövyeyi iki dizi arasına sıkıştırıp, iniş takımlarını çıkardı, böylece, sürati biraz düşürmüş ve zorunlu inişe de hazırlanmış olacaktı.

İleriye doğru baktığında, önde kayalık bir arazi ve onun arkasında da yeşilliklerle kaplı tarlalar gördü. Kayalık arazide kendisini bir tuzağın beklemesi olasılığı vardı, ama orayı aştığı taktirde belki de kurtulmuş olacaktı. Tarlaların ötesinde görünen düzenli narenciye ve meyve bahçeleri ile bazı binalar, İsrail topraklarına çok yakın olduğunun bir işareti idi.

Uçları sivri dişler gibi yükselmiş kayalıkları çok alçak irtifadan aşarken, Mirage'a daha fazla kaldırma gücü verebilecekmiş gibi kendisini sıkıp duruyordu. Daha sonra, bahçelerin üzerine geldi ve aşağıda çalışan bazı kadın işçilerin, başlarını kaldırıp uçağa baktıklarını gördü. Yere o kadar yakındı ki, onların yüzlerindeki korku ve endişe ifadelerini bile görebiliyordu.

Tarlalardan birinde, bir traktör üzerinde çalışmakta olan bir köylü, bir savaş uçağının, araziyi yalayarak üzerine doğru gelmekte olduğunu görünce, bir an başını kaldırıp baktı ve sonra kendini yüzükoyun traktörden aşağıya, yere fırlattı.

David, tüm yakıt tanklarını, şalter ve düğmeleri kapayıp son kontrolleri yaptı ve zorunlu inişe hazırlandı.

Önünde kahverengi toprakla örtülü geniş bir tarla vardı. Tarlanın boyu da oldukça uzundu ve zorunlu inişe uygun görünüyordu. Şansını burada deneyebileceğini anladı.

Mirage'ın sürati gittikçe düşüyordu. Sürat saatine baktığında, önce 200 mil, daha sonra 190, 180 gördü ve sonunda hızı, perdövites sürati olan 150'ye düştü.

David, o anda, önündeki tarlada sulama kanalları bulunduğunu gördü ve ne yapacağını şaşırdı. Kanalların genişliği yaklaşık altı metre, derinlikleri de üç metre kadardı ve bu büyüklükte bir kanal bir Centurion tankı için bile engel oluştururdu. Uçağı, o kanallara varmadan durdurabildiği taktirde hiçbir şey olmadan kurtulabilecekti.

Artık yapabileceği hiçbir şey yoktu. Lövyeyi biraz daha çekti ve Mirage'ı tarlanın toprakları üzerine oturttu. İnişi oldukça yumuşak ve rahat olmuştu. Bu inişi görse, Barney bile benimle gurur duyardı diye düşündü. Tarla oldukça engebeliydi, ancak Mirage, mükemmel iniş takımları ile tekerlekleri bazen gömülüp bazen zıplayarak, büyük bir hızla yol alıyordu. David, kokpitin içinde, arazinin tümsekleri nedeni ile sarsılıp duruyor ve lövyeye yapışmış uçağın durmasını bekliyordu.

Sürat bir süre sonra saatte doksan mile düştü, ama o sırada ilk sulama kanalına da varmıştı.

İniş takımlarının ucunda bulunan tekerleklerin kanala girmesi ile birlikte, uçak birden, önce dikildi, sonra tırpanla biçilmiş gibi kanalın karşı tarafına vurdu ve tekrar tarlaya doğru savruldu. Kanatlar kırılmış, uçağın gövdesi ise bir süre sürüklendikten sonra, tarlanın yumuşak toprağı üzerinde, karaya oturmuş bir balinanın gövdesi gibi kalakalmıştı. Kokpit yukardaydı ve David de onun içinde, hâlâ emniyet kemeri ile bağlanmış olarak oturuyordu.

Sol tarafı tamamen uyuşmuş gibiydi, hiçbir şey hissetmiyordu. Kilitli olan kemer, vücudunun her yerini zedelemişti. Uzunca bir süre, hiçbir şey yapmadan ve düşünemeden öylecene oturdu. Sonra, burnuna, tanklardan sızan jet yakıtının kokusu geldi. Tüm pilotların, belirli durumlarda hissettikleri korkuyu o da o anda duydu; yangın korkusuydu bu.

Sağlam olan sağ eli ile kanopi mandalını yakaladı ve çekti. Ancak kanopi sıkışmıştı ve onunla on saniye kadar uğraştı. Gözü, mandalın altındaki çelik kanopi çekicine gitti. Bu alet, bu tür tehlike durumları için takılmıştı oraya. Çekici yerinden çıkardı ve arkasına yaslanıp, kanopinin Perspex'ten yapılmış kubbesine vurmaya başladı. Yakıt kokusu şimdi kokpiti iyice doldurmuştu ve burnunu adeta yakıyordu.

Sol kolu ve eli tamamen devre dışıydı, onu hiç kullanamıyordu.

Emniyet kemeri hareketlerini engelliyordu; bir an için durdu ve kanopiyi rahatça kırabilmek için kemeri gevşetti.

Sonra, çekiçle tekrar kanopiye vurmaya başladı. Kısa sürede, el geçecek kadar bir delik açabilmişti. Fakat bu deliği genişletmeye çalışırken gövdenin bilinmeyen bir yerinden, kırılmış bir yakıt borusundan fışkıran jet yakıtı, kanopinin üzerine yağdı ve bir kısmı da delikten içeriye girip David'in yüzüne ve uçuş giysisinin ön kısmına geldi. Yakıt gözlerini yakıyordu ve David, ilk kez olarak ölümün gölgesini üzerinde hissetti.

Dudaklarından, fısıltı halinde, «Beni duy, Ey İsrael,» sözcükleri döküldü, «Ey Allahım! Kurtar beni! Sen teksin ve büyüksün!» Sonra sesi yükseldi ve duasını ederken, Perspex'e vurmaya da devam ediyordu. Eldivenli eli ile plastiğe benzer kanopi kubbesinin bir kısmını, küçük parçalar halinde kırmayı başarmıştı. Ancak bunu yaparken, eldiveni boydan boya parçalanmış ve parmakları kesilmişti.

Her şeye karşın, duasını da sürdürüyordu. Kanopide yeteri kadar delik açılmıştı. Kemeri çözüp kokpitin ön tarafına tutunarak kendini koltuktan kurtarmak ve doğrulmak istedi. Ama maskesine takılı oksijen hortumu ile kaska bağlı telsiz kablosu onu engelliyordu. Sol eliyle onlara erişebilmesi de mümkün değildi. Çaresiz sol koluna bakınca, elinden aşağıya doğru bir kan şeridinin süzüldüğünü gördü. Şimdi pek acı duymuyordu, ama kolu, dirseğinden aşağıya doğru adeta komik bir biçimde kıvrılmış, garip bir şekil almıştı.

«Allahım, sana inanıyor, sana sığınıyorum,» diyerek duasını sürdürdü.

Sağ eli ile kaskının çene bağını kopardı ve onu, kokpitin içinde, ayaklarının dibine bıraktı. Avtur jet yakıtı, saçlarının bir kısmını da ıslatmış, kulaklarının arkasından ensesine inmişti. Bir an için, cehennemin ateşini düşünmekten kendini alamadı ve korku ile titredi.

Tek elini kullanarak, büyük acı içinde, kendini yukarıya doğru çekti ve kanopinin deliğinden dışarıya süzüldü. Ölüm korkusunu üzerinden atamamıştı ve bir yandan da duasını mırıldanıyordu.

«... Büyük Allahım! Sen beni ateşlerden koru, sana sığındım!» Tüm gücünü sağ koluna verip kendini çekti, kokpitten çıktı ve kanat, gövde birleşimi olan çıkıntıya basıp kendini yere attı. Yüzükoyun toprağın üzerine düşmüştü ve orada bir süre hiç kımıldamadan yattı.

Çok yorgundu ve içindeki ölüm korkusundan da henüz kurtulamamıştı.

Birden, uzaktan birtakım sesler duydu ve başını topraktan kaldırıp baktığında yakındaki bir meyve bahçesinde çalışan kadınların, koşarak kendisine doğru geldiklerini gördü. Kadınlar çığlık çığlığa bağırıyorlardı ve sözcükler İbranice idi. Artık kurtulduğuna inanıyordu.

Sırtını Mirage'ın gövdesine ve sağ elini de yere dayayıp kalktı ve onlara doğru bağırdı. «Yaklaşmayın! Geriye çekilin! Tehlike var!

Ancak sesi öylesine boğuk ve az çıkmıştı ki, onu belki de duymadılar ve koşmaya devam ettiler. Üzerlerinde, kuru, kahverengi toprak arazide göze hoş görünen giysiler ve önlükler vardı.

Onların durmadıklarını görünce, sendeleyerek uçaktan uzaklaşmaya çalıştı. G uçuş elbisesinin kenarından sarkan basınç hortumu yürümesini güçleştiriyordu ve çevrede, buharlaşmakta olan yakıtın kokusu duyuluyordu. Saçında ve yüzündeki yakıt damlalarının soğukluğunu hissediyordu.

Mirage'ın gövdesi içinde bir yakıt birikimi, gövde metalinin sürtünmesi ile adeta kor haline gelmiş kompresörün bir parçası ile temas halindeydi ve iyice ısınmıştı. Çabuk buharlaşmayan bir yakıt olduğundan hemen parlamamıştı, ancak elektrik sisteminden çıkacak küçücük bir kıvılcım onu infilak ettirebilirdi. Nitekim birkaç saniye içinde patlama oldu.

Korkunç bir patlama duyuldu ve Mirage, aniden, parlak alevlerin ve simsiyah bir dumanın ortasında gözden kayboldu. Kanat ve gövdenin parçaları tüm çevreye dağılmıştı. David, kendisini yutmak isteyen alevlerden kaçabilmek için, kendini, tüm gücünü bacaklarına verip, sendeleyerek ileriye doğru attı.

Koşarken nefesini tutuyordu, çünkü nefes aldığı taktirde, çevresindeki alevlerin, ciğerlerini yakacağından emindi. Gözlerini kapamış, önünü görmeden koşuyordu. Gövdesi, kolları ve ayakları, yanmaz bir maddeden yapılmış olan uçuş elbisesi, botlar ve eldivenler tarafından korunuyordu, fakat başı açıktı ve ayrıca da yakıta bulanmış bulunuyordu.

Birden başının yanmakta olduğunu anladı. Saçları, kaşları ve kirpikleri birkaç saniye içinde kavrulmuş, başının derisi meydana çıkmıştı.

Alevler, bir anda, yakıta bulanmış olan bu insan başını sardı; kulakları, burnu, dudakları hemen yandı, dişleri meydana çıktı. Göz kapakları da alevlere dayanamamış ve eriyivermişlerdi, yanaklarındaki etler birkaç saniye dayanabildi ve sonra yüzünün o kısmı da kömürleşti.

David, önce hiç acı hissetmedi, alevler içinde koşmasını sürdürüyordu, sonra birden tüm varlığının, korkunç bir acının kucağına düştüğünü gördü, bu, dayanılacak bir acı değildi. Bu acıyı, sözcüklerle başka birine anlatmanın olanağı asla olamazdı, ama buna rağmen bağırmamalıydı.

Kulaklarında korkunç uğultular vardı ve vücudu cehennem ateşi içinde yanıp yavaş yavaş kül oluyordu. Ama ona şimdi insanüstü bir güç gelmişti ve peşinden gelen alevlerden kaçabilmek için hâlâ koşup duruyordu. Bu alevlerin, vücudunun içine girmesine izin vermeyecekti.

Henüz ölmek istemiyordu ve her şeye rağmen yaşayacaktı.

Kadınlar, korkunç patlamanın ve alevlerle siyah dumanların her tarafı sardığını ve pilotu da yakmaya başladığını görüp, korku içinde birden durdular. Ne yapacaklarını bilemiyorlardı.

Önlerinde, geçilmesi olanaksız bir alev ve duman duvarı vardı ve onların ilerlemesini engelliyordu. Pilota koşup ona yardım etmek istiyor ancak yaklaşamıyorlardı. Korkulu gözlerle olayı sadece izlemek zorundaydılar, ellerinden hiçbir şey gelmiyordu.

Pilot, bir an için simsiyah dumanların arasında kaybolmuş, sonra rüzgârın dumanı dağıtması ile tüm vücudu ve başı alevler içinde olan canlı bir meşale gibi gözlerinin önünde koşmaya başlamıştı.

David, alevler içinde, sol kolu aşağıya sarkmış, sallanarak, ayaklarını sürüyerek onlara doğru yaklaşmaya çalışıyordu. Kadınlar, şoke olmuş, donmuş kalmışlardı ve korkulu gözlerle ona bakmaktan başka bir şey yapamıyorlardı.

Sonra, içlerinden biri, güneş yanığı tenli, güçlü kuvvetli bir genç kız, bir çığlık attı ve ona doğru koşmaya başladı.

Genç kız, David'e doğru koşarken, yün eteğini çekip çıkarmış ve güçlü, esmer bacaklarını açıkta bırakmıştı. David'in üzerine atıldı ve elindeki eteği, onun yanmakta olan başına atarak örttü. Diğerleri de onu görünce, koşarak gelmiş ve ellerinde ne varsa David'in üzerine atıp, onu sarmış olan alevleri söndürmüşlerdi. David, bitkin bir halde kendisini yere bıraktı ve hareketsiz kaldı. Artık bitmişti ve hiçbir şey yapamazdı.

Ama acılara artık tahammül edemiyordu, yere yuvarlanır yuvarlanmaz, dudakları yanmış olan ağzını açtı ve haykırmaya başladı. Kadınlar, hiç kuşkusuz, bu bağırışları ömürlerinin sonuna kadar unutamayacaklardı.

Bağırırken, gözleri açıktı, ancak kaşları, kirpikleri ve gözkapaklarının büyük bir bölümü yanmıştı. Yanmanın etkisi ile deri altından çıkmış olan kan damarları patlamış, yüzü kan içinde kalmıştı. Yanmış olan burnunun yerinde, şimdi, sadece iki delik vardı ve bunlardan da kan sızıyordu. Vücudu dayanılmaz yanık acılarının etkisi ile kıvranıp duruyordu.

Kadınlar, çırpınışlarını kontrol altına almak için onu güçlükle tutabiliyorlardı.

David, sanki yanan yüzünü parçalamak ister gibi elini yüzüne götürmek istedi, ama kadınlar buna izin vermediler ve elini sıkıca tuttular.

Kibbutz'un doktoru gelip, üzerindeki basınç elbisesinin kolunu keserek açtı ve David'in koluna hemen bir morfin iğnesi yaptı. David, morfinin etkisini duyup uyuşuncaya kadar bağırmasını sürdürdü.

Brig, radar ekranındaki son uçak simgesinin de kaybolduğunu görünce, başını çevirip baktı ve genç radar subayının, «Temas kesildi,» dediğini duydu. Harekât kontrol merkezine garip bir sessizlik hakim olmuştu.

Hepsi sessizce ona bakıyorlardı. Brig, ekranın önünde ses çıkarmadan, öylecene duruyordu, ellerini yumruk yapmış, yana sarkıtmıştı.

Yüzü tamamen ifadesizdi, ancak gözlerine dikkatli bakan bir kişi, bu gözlerdeki korkunç öfkeyi rahatça görebilirdi.

David'in, telsizde, «Neden yaptın bunu Joe? Hayır, hayır, yapmamalıydın bunu!» diye inlediğini hepsi duymuşlardı. Çünkü konuşma ve haberleşme kanalı, hoparlöre de bağlıydı ve harekât merkezinde çalışanların hepsi konuşmaları duyabiliyorlardı. Her ikisini de kaybetmişlerdi ve Brig, bu görev uçuşunun bu şekilde sona ermesi karşısında şoktaydı.

Pilotlarının kontrolünü kaybettiği anda, felaketin yaklaştığını hissetmişti ve şimdi, oğlu ölmüştü. Haykırarak bağırarak ağlamak istiyor, olanlara lanet ediyordu. Birkaç saniye gözlerini kapattı, dişlerini kıracak gibi sıktı ve sonra, kendini kontrol altına aldı.

Bir an düşündü; uluslararası bir krizin doğacağını iyi biliyordu. Çevresine bakındı ve «Genel alarma geçiyoruz,» dedi. «Tüm filolara, 'Kırmızı alarm' verin. Uçtukları bölgede hava kaplaması istiyorum. Belki de paraşütle atlamışlardır. Hemen iki Phantom kaldırın ve onları korumaya alın. Bir helikopter de hava indirme timi ve sağlık ekibi ile olay yerine gitsin.

Belki kurtarabiliriz onları.» Harekât merkezi birden karıştı ve herkes, gerekenleri yapmak için harekete geçti.

Brig, adamlarının çalıştığını görünce, «Bana Başbakanı bulun,» emrini verdi. Olanları Başbakana anlatmak için epey zorlanacağını biliyordu ve bir ara, David'e küfür etmekten de kendini alamadı.

Hava kuvvetleri doktoru, David'in yanmış başına baktı ve başını iki yana sallayıp, sessizce küfretti.

«Bu adamı kurtarabilirsek kendimizi şanslı sayacağız,» diye mırıldandı.

David'in başını vazelinle sarıp fazla sıkmadan bağlamışlar ve sonra da, bir battaniyeye sarılıp sedyeye uzatılmış vücudunu yavaşça kaldırıp, ilerde bekleyen Bell 205 helikopterine götürmüşlerdi.

Helikopter, Hadassah Hastanesinin helikopter meydanına indiğinde, acil durum sağlık ekibi hazır bekliyordu. Mirage'ın sulama kanalına çakılmasından bir saat elli üç dakika sonra, David, steril bölümden geçirilmiş ve hastanenin üçüncü katındaki yanık kliniğine yatırılmıştı. Burada, herkes maske ve uzun, steril, yeşil renkli önlükler giyiyordu; çevre tamamen sessizdi ve bu bölümün dışarısı ile ilgisi tamamen kesilmişti.

David, morfinin etkisi ile kendinden geçmişti ve üzerinde çalışan maskeli ve yeşil giysili doktor ve hemşirelerin fısıltı halindeki konuşmalarını hiç duymuyordu.

«Her tarafı üçüncü derece yanmış...» «Şu anda yanıklara hiç dokunmayın hemşire, temizlemeyi sonra yapacağız. Epigard püskürtmesi yapacağım ve enfeksiyona karşı dört saat bir adaleden Tetrasiklin vereceğiz...» «Ona iki haftadan önce dokunamayız.» «Başüstüne, Doktor.» «Oh, şey, hemşire, ayrıca altı saatte bir de on beş miligram morfin verelim. Onun, korkunç acı çekeceğinden eminim.» Yanık acılarını, sözcüklerle ifade etmek olanaksızdı. Bitmez tükenmez bir acı, ağrı okyanusunda yüzüyordu David. Öyle anlar oluyordu ki, bu korkunç acıların etkisi ile aklını kaçırmaktan korkuyordu. Fakat verilen morfinin etkisini hissettiği zamanlar biraz rahatlıyor ve bu işkencenin ne zaman sona ereceğini düşünebiliyordu. Morfinin incecik iğnesini derisinde hissetmekten zevk alıyor, etkisi ile bulutların üzerinde uçmaya başlıyor ve tüm ağrılarının kesildiğini görüyordu. Böyle zamanlarda, çırpınıp yerinden kalkmak istiyor, bağırarak ağlamaya başlıyordu.

Bir gün, yine morfinin etkisi ile kendinden geçmek üzere iken, doktorun, «Bunu pek beğenmedim, hemşire. Kültür yaptık mı?» diye sorduğunu güçlükle duydu.

«Evet, Doktor.» «Peki, bulgular nedir?» «Korkarım ki, strep, Doktor.» «Evet, ben de öyle düşündüm zaten. Pekâlâ, Cloxacillin deneyelim bir süre, belki daha iyi bir sonuç alabiliriz.» David, acıları arasında o pis kokuyu duydu. Sanki yakınlarda ölmüş bir hayvanın leşi, battaniyeye sarılmış pis böcekler, birinin kusmuğu ve rutubetli yerlerde çürümüş sebzeler vardı. İğrenç, mide bulandıran bir kokuydu bu. Sonra, bu pis kokunun, Streptokok bakterilerinin etkisi ile çürümekte olan kendi dokularından geldiğini öğrendi. Yanık yaralarında enfeksiyon başlamıştı.

Doktorlar, enfeksiyonu geçirmek için çeşitli ilaçlar deniyorlardı.

Ama David, şimdi, yanıkların acısı ve ağrıları yanında, korkunç bir enfeksiyon ateşinin de etkisindeydi ve durmadan su içmek istiyordu.

Ateşle birlikte karabasanlar da gelmişti ve David, geceleri uyuyamıyor, inliyor ve bazen da ulumaya benzer sesler çıkarıyordu. Ölmeyi istediği anlar o kadar çoktu ki, bazen, doktorlara, bağırıp çağırmak, küfretmek geliyordu içinden.

Bazı geceler, «Joe, güneşe uç...» diye acı içinde bağırarak uyanıyordu.

Dalıyor, yine, «Güneşe uç, Joe. Sola keskin dönüş, haydi, haydi!» diye sayıklıyordu. Bazen da, «Oh, Joe! Hayır Joe! Yapmamalıydın Joe!» sözcükleri dökülüyordu yanmış dudaklarından.

Gece nöbetçisi hemşire, onun bu sayıklamalarına, bağırmalarına bir süre dayanıyor, sonra daha fazla tahammül edemeyip, bir morfin iğnesi yaparak onu sakinleştiriyordu.

Bir sabah, Doktor, «Artık akrifilavin pansumanı uygulayabiliriz, hemşire,» dedi.

Başındaki pansumanı iki günde bir değiştirmek için, onu, narkozla uyutmak zorundaydılar. Başındaki yanıklar korkunçtu ve yüzü, tamamen ifadesiz, küçük bir çocuğun yaptığı ilk insan yüzü resimlerini andırıyordu.

Yüzünün derisi yokolmuştu, burnunun ucu ve kulaklarının büyük bölümü yokolmuştu, kaşlar kirpikler ve gözkapaklarının bir kısmı tamamen yanmış ve kaybolmuştu.

«Cloxacillin'in sonuçları iyi görünüyor, hemşire, şimdi çok daha iyi görünüyor durum.» Gözkapakları olmadığından, gözleri korkunç bir şekilde, yüzünden fırlayacakmış gibi görünüyorlardı. Hemşire, doktorun talimatı ile göz yuvalarına, başındaki yanıklardan enfeksiyon bulaşmaması için sarı bir merhem sürmüştü. Ancak bu merhem, görmesini de engelliyordu.

«Artık karın pediçeli yapabiliriz, hemşire, öğleden sonra ameliyathaneyi hazırlatır mısın lütfen?» Bıçağın altına yatma zamanı gelmişti ve David, bıçak ve acının iki ortak olduğunu anlayacaktı. Onu narkozla bayılttıktan sonra, karnından deri ve etinin bir kısmını yüzüp bir ucunu karına bağlı bıraktılar ve kesilen kısmı yuvarlayıp kalın bir sosis gibi yaptıktan sonra alçısız olan sağ koluna bağladılar. Kesilen ve karına bağlanan bu parça kol damarlarından beslenecek, kan alacaktı. Bu ameliyattan sonra, David, yine yatağına getirilmiş ve baygın bir halde yatırılmıştı.

«Eh, her iki gözü de kurtardık.» Bunu söyleyen kişinin sesinden, gururlandığı anlaşılıyordu. David, gözlerini kaldırıp baktı ve onları ilk kez olarak gördü. Yüzleri, sadece gözleri açıkta kalacak şekilde maskeli bir takım insanlar, yatağının çevresine dizilmişlerdi. Ancak görüşü, daha önce kullanılan merhem ve şimdi onun yerini almış olan damla nedeni ile hâlâ bulanıktı.

«Artık gözkapakları ile meşgul olabiliriz.» Tekrar ameliyathane ve tekrar narkozdan sonra, gözkapakları kaldırılıp şekillendirildi, dikildi. Anestezik ilaçların kokusunu, onu hasta eden bıçak ve ağrıların acısını bir süre de böyle çekecek, bekleyecekti.

«Harika, çok güzel. Efneksiyonu çok güzel temizledik. Artık başlayabiliriz.

» Başındaki yaralarla üzerindeki cerahatleri temizlemişlerdi ve David'in kıpkırmızı yara içindeki kafatası ve yüzü şimdi parlıyordu.

Kulaklarının yerinde, şimdi, yumru halinde, kıvrılmış iki parça vardı. Dişleri, dudaksız ağzında iki sıra halinde bembeyaz görünüyorlardı. Çene kemiğinin bir kısmı, ağzın içinde görünüyordu. Kesilmiş bir parça gibi duran burnun yerinde, çift namlulu bir tüfeğin namluları gibi duran iki delik vardı. Ama her şeye rağmen, gözlerinin güzelliği bozulmamıştı ve muntazaman dikilmiş, şekillendirilmiş gözkapaklarının arkasında koyu mavi birer boncuk gibi parlıyorlardı.

«Bugün enseden başlayabiliriz, hemşire. Öğleden sonra lütfen ameliyathane hazır olsun.» O gün, değişik bir ameliyat geçirdi. Kalçalarından yüzdükleri zar halindeki deri parçalarını, belirli bazı operasyonlardan sonra birleştirmiş ve sonra bunları, açık yanıkların üzerine koyarak dikmişlerdi. Ancak David'in çektiği tüm acılara karşın, bazen başarısız da olabiliyorlardı.

«Burası pekiyi olmadı, yeniden denemeliyiz.» Derisini yüzdükleri yerler, bir süre sonra tamamen iyileşiyor, yeni bir deri tabakası ile kaplanıyordu. Ama donor olarak kullanılan bu bölümlerin de acısı ayrıydı.

«Harika! Burada graft(deri aşılama) baştan sona tutmuş, ne güzel.» Başının yanmış olan derisi, böylece, parça parça, yine kendi vücudundan alınan deri parçaları ile kaplanıyor ve yavaş yavaş iyileşiyordu.

Başına aşılanan deri parçaları, başlangıçta sert ve kabarık görünmelerine karşın, zamanla, göze batmayacak bir duruma geliyorlardı.

«Artık pediçeli çıkarabiliriz.» «Öğleden sonra mı, Doktor?» «Evet, ameliyathane hazır olsun.» David, daha sonra, yanık merkezinde ameliyatların her Perşembe yapıldığını öğrenecekti. Perşembe sabahları doktor ve hemşirelerin, yatağı çevresine dizilip, ameliyat sonuçlarını incelemelerini ve tartışmalarını pek sevmiyordu, ama yine de onlara alışmıştı.

Bir ameliyatla, pediçelin karnına bağlı olan ucunu kestiler. Kalın sosise benzeyen parça, şimdi, koluna bağlı olarak sarkmış duruyor ve kan gereksinimini oradan karşılıyordu.

Kolunu, kaldırıp göğsüne bağladılar ve sonra, pediçelin boşta kalan ucunu ikiye ayırıp, birini çenesine, diğer parçayı da burun yerine diktiler.

«Pediçeli iyi beslenmiş. Öğleden sonra şekillendirmeye geçebiliriz.

Onu ilk ameliyat olarak alalım. Gerekeni yapar mısın, hemşire?» Oldukça uzun süren bir ameliyatla, karnından alınan parça ile David'e, başlangıçta biraz kabaca görünen bir burun, sert ve gergin dudaklar ve çene kemiğini örten bir parça kesip şekillendirdiler ve diktiler.

Birkaç gün sonra, doktorun sesini yine duydu. «Ödem geçti, bugün öğleden sonra çeneye kemik graftı yapabiliriz.» Göğsünü açıp dördüncü kaburgasını yatay olarak kestiler ve oradan aldıkları küçük bir kemik parçasını, hasar görmüş olan çene kemiğinin yerine monte ettiler. Sonra, pediçelin bir parçasından kesilen bir et parçası ile onun üzerini kapadılar ve diktiler.

David için Perşembe günleri, artık bıçak ve anestezi anlamına geliyordu.

Aradaki günler de, çeşitli ilaçlarla dindirilmeye çalışılan acılar, ağrılar ve iyileşmekte olan yaralar demekti.

Belirli bir süre sonra, bir seri plastik ameliyatlarla burnunu düzelttiler, güzel bir şekil verdiler, burun delikleri açıldı ve gözkapaklarının şekillendirilmesi tamamlandı. Kulaklarının arkasına son graftlar yapıldı.

Çeneye yapılan graftın aradan geçen günlerle katılaşması ve çeneyi aşağıya doğru çekmeye başlaması üzerine, burada bir kesikle gevşemeyi sağladılar. David, bir zaman sonra, yeni dudaklarına da alışmaya ve onları kontrol ederek yavaş yavaş konuşmaya başladı.

Artık açık yanık yarası kalmamıştı, son yaralar da, seri ameliyatlarla kapanmış ve gerekli yerler dikilerek iyileşmeye bırakılmıştı. David'de artık enfeksiyon tehlikesi kalmamış ve onu steril odadan çıkarmışlardı.

Artık, yeniden insan yüzleri görüyordu ve bunlar, yatağının çevresine dizilenlerde olduğu gibi maskeli değildi. Bunlar, dost, gülen yüzlerdi.

Onu ölümden kurtarmış, yeniden yaşama döndürmüş ve yanmış kafasını, yüzünü yeniden bakılabilir bir hale getirmiş insanlardı bunlar.

Doktor, bir sabah, gülerek yatağına yaklaştı ve «Bundan sonra ziyaretçi kabul edebilirsin,» dedi. «Herhalde seni sevindirecektir bu.» Doktor, İsviçre'deki bir hastanede, yüksek maaşlı işini bırakmış ve bu hastanenin yanık ve plastik ameliyat bölümünün başına geçmek üzere bu ülkeye gelmişti. Genç ve tanınmış bir hekimdi.

David, bir an düşündü ve sonra, başını iki yana salladı. «Ziyaretçim olacağını pek sanmıyorum,» dedi. Yanık merkezinde geçirdiği dokuz aylık süre içinde, dış dünya ile ilişkisini tamamen kaybetmiş gibiydi.

Ama Doktor, «Oh, tabii olacak,» dedi. «Burada kaldığın süre içinde pek çok kimse senin nasıl olduğunu sorup durdu. Öyle değil mi, hemşire?

» «Tabii, doktor, doğru.» «O halde, soranlara artık ziyaretçi kabul edebileceğini rahatça söyleyebiliriz.

» Doktor ve yanındakiler uzaklaşmak üzere iken, David, «Doktor,» diye seslendi. «Bana bir ayna bulabilir misiniz? Yüzüme bir bakmak istiyordum.

» Doktor ve yanındakiler, bunu duyunca birden durdular, canları sıkılmış gibiydi. David bunu daha önce de istemiş, fakat her seferinde red yanıtı almıştı.

Onların duraklamaları üzerine birden öfkelendi ve «Allah kahretsin, bunu yapamazsınız!» diye bağırdı.

Diğerleri, doktorun bir işareti üzerine odadan çıktılar ve o, yavaşça David'in yanına geldi. Yumuşak bir sesle, «Pekâlâ, David,» dedi. «Sana bir ayna bulmaya çalışacağım. Ama burada ayna pek kullanılmaz.» David, aylardan beri tanıdığı bu doktorun sesinde ilk kez olarak böyle bir acıma hissi sezmişti. Uzuvları yokolmuş, yüzleri yanmış ve değişmiş, acılar içinde yaşayan insanlara alışık olması gereken bu adam, üzgün görünüyordu.

Doktor, bir an düşündükten sonra, «Bak, sana bir şey söyleyeyim,» diye konuştu. «Daima böyle kalmayacağını bilmelisin. Şimdiye kadar yaptıklarım, sadece, yaralarını iyileştirmek ve seni yaşama döndürmek içindi. Artık, yeniden yaşayan bir insan oldun. Hiçbir uzvunu kaybetmedin Ama eskisi gibi yakışıklı olduğunu söyleyemem. Görünüşünü değiştirmek için daha yapılacak çok şey var. Örneğin, kulakların, özel bir malzeme ile yeniden şekillendirilip çok daha mükemmel bir hale sokulabilir. Sonra...» Hâlâ David'in kolunda asılı duran pediçeli gösterdi ve «Estetik çalışma,» diye devam etti. «Burnun, ağzın ve gözlerinle ilgili seri estetik ameliyatlar geçirmen gerekecektir.» Birkaç adım atıp pencereden dışarıya, güneşli bahçeye baktı ve sonra tekrar David'in yanına geldi.

«Ama sana yalan söylemek istemem,» diye sürdürdü konuşmasını, «Benim yapacaklarımın da bir sınırı vardır. Yüzüne ifade veren, gözlerinin ve ağzının çevresindeki küçücük kaslar tahrip olmuşlar. Onları değiştirmem mümkün değil. Saçların, kaşların ve kirpiklerinin dibindeki foliküller, yani bezcikler tamamen yanmış. Büyük olasılıkla bir peruk kullanmak zorunda kalacaksın, ama...» David, birden döndü, yanındaki küçük dolabın çekmecesini açıp cüzdanını aldı ve açarak bir fotoğraf çıkardı. Bu, Ein Gedi vahasında Debra ile birbirlerine gülerken, Hannah'ın çektiği resimdi. Resime bir süre baktı ve sonra doktora uzattı.

Doktor, fotoğrafa baktı ve «Demek bu kadar yakışıklı idin, ha, David? Bunu bilmiyordum,» dedi. Gözlerindeki acıma ifadesini gizleyememişti.

«Beni tekrar böyle yapabilir misiniz?» Doktor, resme uzunca bir süre baktı. Yakışıklı yüzün çekici hatlarını, simsiyah saçları ve mükemmel yüz profilini inceledi. Sonra, acılı bir ifade ile başını iki yana salladı ve «Ne yazık ki hayır,» diye yanıt verdi.

«Bunun yakınına bile gelemem.» David, resmi onun elinden alırken, «Bilmek istediğim buydu,» diye mırıldandı ve acı acı güldü. «Tekrar yaşayan bir insan olduğumu söylediniz, bırakın da öyle kalayım, tamam mı?» «Yani, estetik müdahaleler istemiyor musun? Daha çok şey yapabiliriz, biliyor musun?» «Doktor, dokuz ay bıçak altında yaşadım. Ağzımda, burnumda anestezi kokulan, antibiyotik tadı eksik olmadı. Artık bunlardan uzaklaşmak istiyorum... biraz sükûnet ve temiz hava, tüm istediğim bunlar.» «Pekâlâ, estetik ameliyatları şimdi yapmak zorunda değiliz zaten.

Bunun için, ilerde, istediğin zaman gelebilirsin buraya.» Kapıya doğru yürüdü ve «Haydi, gel,» diye ekledi, «Gel de sana bir ayna bulalım.» Koridorun sonunda, hemşire odasının iki kanatlı kapısı arkasında bir ayna vardı. Odada kimse yoktu ve ayna, lavabonun üst kısmına asılı duruyordu.

Doktor, kapının kenarına dayanıp durdu ve ona baktı. David, aynanın önüne gitti ve orada yüzünü görür görmez birden durdu. Pijamalarının üstüne mavi bir hastane robdöşambrı giymişti. Arkadan yine eskisi gibi yakışıklı görünüyordu; uzun boylu, geniş omuzlu ve dar kalçaları ile mükemmel bir vücut yapısına sahipti.

Ama bu mükemmel vücudun üzerinde duran baş, adeta karabasan gibi bir şeydi. Elinde olmadan garip bir biçimde derin bir iç çekti ve dudakları acı ile aralandı. Sert ve incecik dudaklarla bu ağız, bir kobranın ağzını andırıyordu.

Korkulu gözlerini açarak aynaya biraz daha yaklaştı. Eskiden simsiyah saçların muntazaman taranmış bir şekilde sakladığı kafatası şimdi tamamen çıplaktı ve kabarık deri parçaları ile kaplıydı.

Yüzünün derisi ve eti yama içindeydi, yanaklarında yara izleri görünüyordu ve bu izler, yüzüne garip bir görünüm vermişlerdi. Gözleri yuvarlak ve korku doluydu. Gözkapakları ise, alt taraftaki şişiklerle çok çirkin bir manzara oluşturuyorlardı.

Burnu, şekilsiz bir yumru halindeydi ve yüzüne hiç uymuyordu.

Kulakları da yine şekilsiz birer et parçasıydı, sanki başının iki yanına rastgele yapıştırılmışlardı. Kısacası, kafası ve yüzü, tamamen çıplak ve çirkin bir görünüm vermekteydi.

David, acılıydı ve sinirli bir şekilde gülmek istedi, ancak dudakları iyice gerilmiş gibiydi.

«Gülümseyemiyorum bile» diye mırıldandı.

Doktor, başını iki yana salladı ve «Hayır,» diye yanıtladı onu, «Yüzündeki kasları kontrol edemeyeceksin.» İşin en korkunç yanı buydu işte. Asıl acı olan, yama ve dikiş izleri değildi, yüzündeki bu maskenin tamamen ifadesiz olmasıydı. Artık, istese bile yüzüne ifade veremeyecek ve sadece donmuş, ölmüş, hareketsiz bir yüzle yaşamak zorunda kalacaktı.

«Pekâlâ,.» dedi. «Ama sen bir de öteki adamı görmeliydin.» Doktor, onun bu esprisine, acı bir gülüşle karşılık vermekten başka bir şey yapamamıştı.

«Kulaklarının arkasındaki son dikişleri de yarın alacağız. Kolunda kalan pediçel parçasını da keseceğiz, böylece hastaneden çıkabilirsin.

Hazır olduğun zaman buraya gelebilirsin.» David, parmağını, başının çıplak derisi üzerinde gezdirdi. «Hiç olmazsa bunan sonra saç ve sakal traşı olmayıp müthiş para biriktireceğim,» derken, doktor dönerek odadan çıkmış ve David'i yeni başı ile yalnız bırakmıştı.

Hastaneden çıkarken giymesi için ona getirdikleri pantolon, gömlek ince ceket ve sandallar ucuz giysilerdi ve üzerine pek uymamışlardı.

Ona ayrıca bir kasket getiren hemşire, yönetici odasında onu bir ziyaretçinin beklemekte olduğunu söyledi.

David'i bekleyen, uzun boylu, zayıf, soğuk gri gözlü ve saçları kırlaşmaya başlamış bir binbaşıydı. Ona elini uzatmadan kendini tanıttı ve sonra, önündeki masaya bir dosya koydu.

David'in soran gözlerle kendisine baktığını görünce, «İsrail Hava Kuvvetleri'nden istifanızı istemem için gönderdiler beni,» dedi. David, acılar içinde hastanede yattığı, çoğu uykusuz geçen gecelerinde, yeniden uçabilmenin hayali ile yaşamıştı.

Bir sigara çıkardı, çaktığı ilk kibrit sönünce, bir ikincisini yaktı ve sigaradan derin bir nefes çekip, «Anlamıyorum,» dedi. «Demek istifamı istiyorsunuz. Peki, ya reddedersem?» «O zaman, görevi ihmal ve savaş sırasında komutanın emirlerine itaat etmemekten dolayı sizi askeri mahkemeye sevketmekten başka çaremiz kalmayacaktır.» David, sigaradan bir nefes daha çekti ve başını sallayıp, «Anlıyorum,» diye mırıldandı. Sigaranın dumanı gözlerini yakmıştı.

«Demek seçim hakkım yok, öyle mi?» «Ben gerekli kâğıtları hazırladım. Lütfen şurayı imzalayın, bir de şurayı. Ben de tanık olarak imzalayacağım.» David, onun uzattığı kalemi aldı ve kâğıtların üzerine eğilerek imzaladı.

Kalemin gıcırtısı, sessiz odada rahatça duyuluyordu.

«Teşekkür ederim.» Binbaşı, kâğıtları toplayıp dosyaya, sonra da çantasına koydu ve David'i başı ile selamlayıp kapıya doğru yürüdü.

Ama David'in hafif bir sesle, «Demek artık toplumdan atılmış bir adamım ben,» dediğini duyunca birden durdu ve döndü. Bir an birbirlerinin gözlerine baktılar. Sonra, binbaşının yüzündeki ifade birden değişti ve gözlerinde korkunç bir parıltı belirdi.

«Yerine konması çok güç olan iki savaş uçağımızın kaybolmasından sorumlusunuz,» diye başladı. «Bize büyük zarar verdiniz. Ayrıca, yetişmiş bir savaş pilotumuzun ölümüne neden oldunuz ve bu ülkeyi savaşın eşiğine getirdiniz. İnsanlarımızın pek çoğu bu savaşta ölebilir ve bu ülke yokolabilirdi. Uluslararası iyi ilişkilerimiz olan dostlarımızın canını sıktınız ve düşmanlarımıza koz verdiniz.» Bir an durdu ve derin bir nefes aldıktan sonra devam etti. «Askeri polis komutanlığı, sizin askeri mahkemeye çıkarılıp, savcının ölüm cezası istemi ile yargılanmanızı istiyordu. Sizi kurtaran, Başbakan ve Tümgeneral Mordecai'nin gayretleri oldu. Bana sorarsanız, bu duruma üzüleceğiniz yerde sevinmeniz gerekir, oturun da halinize şükredin.» Bunları söyledikten sonra, birden döndü ve taş zeminde ayakları ile sesler çıkarıp gitti.

David, birden, hastaneden çıkıp da ilkbahar güneşi altında yürüyebilme isteğinin kaybolduğunu hissetti. Birisi ona, uzun süre hapishanede kalan mahkûmların da, çıkma zamanları geldiğinde böyle hissettiklerini söylemişti.

Kapıya yönelmeden önce, bir an durup düşündü ve sonra, ağır adımlarla hastane sinagoguna yürüdü. İçeriye girdi ve kare şeklindeki ibadethanenin kuytu bir köşesine çekilip uzun süre oturdu. Duvardaki vitraylardan süzülen güneş ışınları, içeriye rengârenk bir görünüm veriyordu.

Orada, moralinin biraz düzeldiğini hissetti ve yine ağır adımlarla dışarıya çıkıp, bir otobüse binerek Kudüs'e doğru yola çıktı.

Otobüste, arka sıralarda pencere kenarında boş bir yer bulmuş ve araya oturmuştu. Bir süre sonra, birisi tarafından gözetleniyormuş gibi bir hisle, başını kaldırıp baktı. Önündeki sırada, yanında iki küçük olan, fakir giyimli, zamanından önce yaşlanmış gibi görünen bir kadın otur maktaydı. Kadın, küçük çocuğu kucağına almış, ona, elindeki plastik şişeden bir şeyler içiriyordu. İkinci çocuk, dört, beş yaşlarında, sevimli bir kızdı. Kıvırcık saçları, koca koca siyah gözleri vardı. Otobüsün arkasına dönük olan yere oturmuş ve başparmağını ağzına almıştı. Gözlerini David'e dikmiş, hiç kımıldamadan onun yüzüne bakıp duruyordu.

David, birden, çocuğa karşı içinde sıcak bir yakınlık duydu. Aylardan beri kimseye bu kadar yakın olmadığını hissediyordu.

Gülümsemeye çalışarak hafifçe eğildi ve elini uzatıp küçük kızın kolunu okşamak istedi.

Ama küçük kız, hemen elini ağzından çekmiş, ondan kaçıp annesinin koluna yapışarak, yüzünü onun bluzuna saklamıştı. David, bir sonraki durakta otobüsten indi ve yoldan ayrılıp taşlı yokuşu tırmanmaya başladı.

Hava çok güzeldi ve etrafta, yakınlardaki şeftali bahçelerinin kokuları duyuluyordu. Bir süre tırmandı ve tepeye yakın bir yerde durup dinlendi.

Yorgunluktan nefessiz kalmış gibiydi ve titriyordu. Aylarca hastanede hareketsiz yatmak onu çok hamlaştırmıştı, ancak yorgunluğunun tek nedeninin bu olmadığım da biliyordu. Otobüsteki küçük kızın ondan kaçması, genç adamı gereğinden fazla üzmüştü.

Başını kaldırıp, özleyen gözlerle gökyüzüne baktı. Hava tamamen açık ve gökyüzü masmaviydi. Sadece, kuzeyde birkaç gümüş renkli bulut kümesi görülüyordu. O bulutlara ulaşabilse, orada sakinleşeceğini biliyordu.

Bir taksiye atlayıp, Malik Sokağı'na kadar gitti. Ön kapı kilitli değildi ve o anahtarını çıkarırken, hafif bir itişi ile açılıvermişti. Şaşkın ve endişeli bir tavırla içeriye girip salona geçti. Eşyalarda hiçbir değişiklik yoktu, her şey yerli yerinde ve aylarca önce bıraktığı gibiydi. Ancak birisi gelmiş ve ortalığı temizlemiş olmalıydı. Sonra, zeytin ağacından yapılmış masa üzerindeki vazoda, çeşitli renklerde taze çiçeklerden oluşan bir buket duruyordu.

David, sıcak ve baharatlı bir yemeğin kokusunu duydu. Yağsız ve lezzetsiz hastane yemeklerinden sonra, bu koku birden iştahını açmıştı.

Bir an durup düşündü, sonra, «Hey, kim var orada?» diye seslendi.

Arkasındaki kapalı banyo kapısından, «Merhaba! Evine hoşgelin!» diyen bir ses duyunca irkildi. «Bu kadar çabuk geleceğini hiç sanmıyordum doğrusu. Beni gafil avladın.» Tuvaletin sifonu çekildi ve sonra, kapı açılarak, Ella Kadesh, koca vücudu ile dışarıya çıktı. Üzerinde, her zamanki geniş ve rengârenk kaftanlarından biri vardı. Elma yeşili geniş kenarlı şapkasının bir yanı, Avustralyalı askerlerinki gibi, koca bir yeşim taşı ile tutturulmuştu.

Kalın kollarını iki yana açmış, yüzünde tatlı bir gülücükle ona hoşgeldin diyordu. David'e doğru gülerek geldi ve parlak küçük gözlerindeki korkunç ifadeye rağmen, gülümsemesini uzun süre bozmadı. Ona yaklaşınca adımları yavaşladı.

«David?» diye kısık bir sesle konuştu. «Bu sen misin, David?» «Merhaba, Ella.» «Aman Tanrım! Ey benim merhametli Allahım! Benim yakışıklı aslanım, sana ne yaptılar böyle...» David, elini kaldırdı ve boğuk sesi ile «Bana bak, koca bebek,» dedi. «Sakın burada zırlamaya kalkma, yoksa seni tuttuğum gibi şu merdivenden aşağıya atarım, tamam mı?» Ella, kendini kontrol edebilmek, gözyaşlarına hakim olabilmek için büyük gayret gösteriyordu. Ama koca kolları ile onu sarıp göğsüne bastırırken, çenesinin titremesine ve hıçkırıklarına engel olamadı. Sesi, boğuk ve genizden çıkıyordu.

«Buzdolabına bir kasa bira koydum. Sonra da ikimize baharatlı çok güzel bir yemek yaptım. Benim körili yemeğimi çok seveceksin, en güzele pişirdiğim yemektir o.» David, yemeği büyük bir iştahla yer ve birasını içerken, bir yandan da Ella'yı dinliyordu. Kadın, acısını ve üzüntüsü ona göstermemek için durmadan konuşuyor, bir şeyler anlatıyordu.

«Seni ziyarete gelmek istedim, ancak izin vermediler, David. Ama her hafta telefon edip durumunu soruyordum. Hemşire ile arkadaş olduk ve bugün çıkacağını bana o söyledi. Hemen buraya geldim ve yalnızlık çekmemen için bir şeyler yapmaya çalıştım işte...» David'in yüzüne bakmamak için kendini zorluyor, ama baktığı zaman da, gözlerindeki üzüntü ifadesini, tüm neşesi ve gayretine karşın gizleyemiyordu. David yemeğini bitirdiği zaman, «Şimdi ne yapmak istiyorsun, David?» diye sordu.

«Bıraksalar tekrar gider uçmaya başlardım, en iyi yaptığım iş bu, biliyorsun. Ama benden istifa etmemi istediler ve ben de isteneni yap tim. Emirlere karşı geldim, Joe'yu sürükleyip o uçakları sınırın ötesine kadar takip ettik ve bir kısmını düşürdük. Ama beni istemiyorlar artık.» «Neredeyse savaşa giriyorduk, David. Joe ile birlikte yaptığınız şey çılgınlıktı.» David, suçlu olduğunu kabul eder gibi başını salladı ve hafif bir sesle, «Gerçekten çılgın gibiydim,» diye konuştu. O gün normal düşünemiyordum Debra'dan sonra...» Ella, elini kaldırıp onu susturdu. «Evet, biliyorum, bir bira daha alır mısın?» David başını salladı. «O nasıl, Ella?» Bu soruyu, Ella'yı gördüğü ilk andan beri sormak istiyordu.

«Çok iyi, Davey. Yeni bir kitap yazmaya başladı ve bunun, ilk kitabı kadar güzel, belki daha da iyi olacağını sanıyorum. Çok ünlü bir yazar olacağına inanıyorum...» «Gözleri nasıl, herhangi bir gelişme var mı?» Ella, başını iki yana salladı. «Artık bu durumuna alıştı, kör olması onu eskisi kadar fazla üzmüyor artık. İnsanlar zamanla her şeye alışıyor David, sen de bu olanlara zamanla alışacaksın...» Ancak David onu dinlemiyordu, derin düşüncelere dalmıştı. Bir süre sonra başını kaldırdı ve hafif bir sesle, «Biliyor musun, Ella,» diye başladı. «Hastanede kaldığım o uzun süre zarfında hemen her gün ondan bir haber bekledim. Ne bileyim, işte, bir kart, iki satırlık bir mektup.» «Olanları bilmiyordu ki, Davey.» «Bilmiyor muydu? Nasıl yani?» David, masanın üzerine uzandı ve Ella'nın bileklerinden tuttu.

«Joe'nun ölümü nedeni ile Debra'nın babası çok öfkeliydi. Bundan, senin sorumlu olduğunu düşünüyordu.» David başını salladı, ama maskeyi andıran ifadesiz yüzünden birşey anlamak olanaksızdı.

«İşte, bu nedenle, Debra'ya, senin İsrail'den gittiğini, ülkene döndüğünü söyledi. Hepimiz bu konuda yemin ettik. Debra, senin, ülkene döndüğünü sanıyor şimdi.» David, onun bileklerini bıraktı ve bira bardağını alarak dudaklarına götürdü.

«Benim soruma hâlâ yanıt vermedin, David. Bundan sonra ne yapmayı düşünüyorsun?» «Bilmiyorum, Ella. Herhalde bir süre düşüneceğim.» Tepelerden esen sert ve sıcak rüzgâr, gölün sularını kırıştırıyor ve rengini koyulaştırıyordu. Sahildeki kıvrıntının ötesinde, balıkçı tekneleri, güvertelerine serilmiş, kurumakta olan balık ağları ile birlikte, bağlı oldukları yerde sallanıp duruyorlardı.

Rüzgâr, Debra'nın saçlarını da darmadağın etmişti. Üzerindeki ince, ipek elbise, rüzgârın etkisi ile vücuduna yapışmış ve güzel göğüsleri ile bacaklarının muntazam hatlarını meydana çıkarmıştı.

Eski kalenin surlarındaki mazgalların önünde, iki eli de bastonunun sapı üzerinde, hafifçe eğilmiş olarak durmuş, sanki çok uzakları görmek istiyormuş gibi göle bakıyordu.

Ella, onun hemen yanıbaşında, kale duvarından kopmuş bir taşın üzerine oturmuş, bir eli ile şapkasını tutuyor ve konuşurken, reaksiyonunu ölçmek ister gibi Debra'nın yüzüne bakıyordu.

«O zaman doğruyu yaptığımı sanıyordum. Gerçeği senden saklamanın daha iyi olacağına emindim, çünkü senin de, kendine işkence etmeni, kendini üzüp yıpratmanı istemiyordum...» Debra, onun sözünü kesti ve sert bir sesle, «Bunu bir daha sakın yapma,» dedi.

Ella, başı ile üzgün olduğunu gösteren bir işaret yaptı ve «Onun nasıl olduğunu tam olarak bilmiyordum,» diye devam etti. «Onu bana göstermiyorlardı. Ben de, herhalde biraz korktuğum için, işin üzerine fazlaca gidemedim ve sürüncemede bıraktım.» Debra, öfkeli olduğunu gösterir tarzda başını salladı, ama sesini çıkarmadı. Başını Ella'ya çevirdiği zaman, gözlerinde beliren parıltılı ifadenin çok şey söylediğini sanatçı kadın gayet iyi anlıyordu. Görmeyen gözlerle bu kadar belirgin bir ifadenin görülebilmesi Ella'yı şaşırtıyordu.

Ella, «O sıralarda seni rahatsız etmek istemedim,» diye sürdürdü konuşmasını, «Anlıyorsun beni, değil mi, hayatım? Yazılarının aksamasını istemedim, o kadar güzel gidiyordun ki yeni romanınla. Sana olanları anlatmakla elimize bir şey geçmeyecekti ve seni daha çok üzecektik. Bu nedenle babanla işbirliği yapmaya karar verdim ve sonunda işler bu hale geldi.» Debra, «O halde, bunları bana şimdi neden anlatıyorsun?» diye sordu.

«Fikrini değiştirmenin nedeni nedir? David'e ne oldu?» «David, dün öğlende Hadassah Hastanesi'nden taburcu oldu.» «Hastane mi?» Debra birden şaşırmıştı. «Yani, tüm bu zaman zarfında hastanede miydi o? Dokuz ay? Bunu mu demek istiyorsun, imkânsız bu!» «Gerçek bu, Debra.» Debra'nın öfkesi şimdi meraka dönüşmüştü. «Çok ağırdı o halde, öyle mi, Ella? Peki, şimdi nasıl? Ne olu ona, Ella? İyileşti mi?» Ella'nın ses çıkarmadığını görünce ona doğru bir adım attı.

«Ee, söylesene, nasıl şimdi?» «David'in uçağı zorunlu inişte yanmış. Vücudunda pek bir şey yok tu Ama başı ve yüzü fena yanmıştı. Şimdi tamamen iyileşti sayılır.

Yanıkları kapandı ama» Ella tekrar sustu, tereddüt içindeydi. Debra, biraz arandıktan sonra onun elini bulup yakaladı. «Söyle, Ella! Ne aması?» «Şey, David'in eski yakışıklılığı tamamen kaybolmuş, yani...» «Ne demek istiyorsun, anlayamadım?» «Yani eskisi gibi canlı, neşeli ve yakışıklı değil işte. Hiçbir kadın, şimdi, ona yakınlık duyup, onunla birlikte olmak istemeyecektir.» Debra, onu büyük bir dikkatle dinliyordu, görmeyen gözlerinde, garip, anlaşılması güç bir ifade vardı.

«Kendisi de, hiç kuşkusuz, nasıl göründüğünü biliyor. Bana öyle geliyor ki, saklanacak bir yer arıyor kendine. Bana, uçmak istediğinden bahsetti, ancak bunu bir kaçış yolu olarak aradığını sanıyorum. Şimdi, tamamen yalnız olduğunu, yüzündeki o maske ile insanlardan koptuğunu biliyor...» Debra'nın gözleri sulanmaya başlamıştı. Ella, sesini biraz daha alçalttı ve Debra'yı kendine doğru çekerek, «Ama birisi var ki, bu maskeyi asla göremeyecek,» diye devam etti. «Bu birisi, onu daima eskisi gibi, yakışıklı bir erkek olarak anımsayacaktır.» Debra'nın, Ella'nın kolundaki parmakları birden sıkıldı ve yüzünde mutlu bir gülümseme belirdi... bu, onun kalbinin derinliklerinden gelen bir ifadeydi.

Ella, yumuşak bir sesle, «Şu anda saha çok ihtiyacı var, Debra,» dedi. «Onun istediği tek şey bu. Kararını değiştirecek misin şimdi?» Debra, ağlamak üzereydi titreyen bir sesle, «Onu bana getir, Ella,» derken kendini güçlükle tuttuğu belli oluyordu, «Onu mümkün olan en kısa zamanda bana getir, ne olur!» David, Ella'nın stüdyosuna çıkan basamakları tırmandı. Güneşli, sıcak bir havaydı ve genç adam, ince, kahverengi pantolon, yakası açık, kısa kollu bir gömlek ve ayağına da açık sandallar giymişti. Uzun zaman güneş görmemiş olan kolları oldukça beyaz kalmışlardı ve göğsünün siyah kılları ile tezat oluşturuyorlardı. Başında, hem yüzünün ifadesini yumuşatan ve hem de başındaki eski yara izlerini güneşten koruyan, geniş kenarlı bir hasır şapka vardı.

Bir ara durdu, gömleğinin altında terlediğini ve yorulduğunu hissediyor, vücudunun zayıflığından nefret ediyordu. Terasa çıktığında, bacakları adeta titriyordu. Terasta kimse yoktu, bir an düşündü ve sonra, panjurlu kapıdan geçip serin salona girdi.

Salonun ortasındaki Semerkant halısı üzerinde oturmuş olan Ella Kadesh'in görünüşü oldukça şaşırtıcıydı. Ella, üzerinde gül desenleri olan bir bikini mayo giymişti, ama mayonun büyük bölümü, göğsünden ve göbeğinden sarkan koca et yığınları altında kaybolmuştu. Yoga pozisyonundaydı ve kalın bacakları, birbirine girmiş piton yılanları gibi, bağdaş kurmuştu. Avuçlarını, göğsünün önünde birleştirip gözlerini kapamıştı, meditasyon halindeydi. Başında yine her zaman kullandığı kızıl peruğu vardı.

David, kapının eşiğine dayandı ve daha henüz dinlenip rahat nefes alamadan, kendini tutamayıp gülmeye başladı. Önce yavaş yavaş gülüyordu, ama sonra, gülüşü kahkaha halini aldı, kendini bir türlü tutamıyordu.

Demek artık gülebilecekti ve bu da kendisine yeni bir güç vermişti.

Yeniden yaşamaya ve yaşamla mücadeleye başlaması demekti bu.

Ella da onun gülüşünü böyle kabul ediyor olmalıydı ki, hiç kımıldamadı ve parlak halının üzerinde neşe saçan bir buda gibi hareketsiz öylece durdu; sadece, küçük gözlerinden birini açıp ona bakmıştı. O küçük gözlerden birinin, komik bir tarzda açılıp kendisine bakması, David'i iyice etkilemiş ve genç adam kahkahaları atmaya başlamıştı.

Daha fazla ayakta duramayacağını anlayınca, içeriye girdi ve kendini bir koltuğa attı.

Ella, daha fazla beklemedi ve «Senin kalbin bir çölden farksız, David Morgan,» dedi. «Sen güzellikten hiç anlamıyorsun, böyle harika bir tabloyu bile alaya alıp...» Fakat daha fazla devam edemedi ve kendisi de David'le birlikte gülmeye başladı. Yoga pozisyonu bozulmuştu ve o koca vücut şimdi sarsıla sarsıla, yuvarlanır gibi oluyordu.

Bir süre sonra, «Kalkamıyorum,» diye nefes nefese konuştu. «Yardım et bana, Davey, ne kaba adamsın sen...» David, hâlâ gülerek onun yanına gitti ve birbirine girmiş olan o kalın bacakları ayırıp, onun kalkmasına yardım etti. Fakat Ella, onun elinden kurtulmuş ve yüzükoyun, kahkahalar atarak halının üzerine kapanmıştı.

Başını kaldırıp David'in yüzüne baktı ve «Defol buradan,» diye söylendi.

«Bırak da rahatça öleyim bari. Haydi, git de kadınını bul, iskelede seni bekliyor.» Acele adımlarla yürüyen David'in arkasından bakıp güçlükle ayağa kalktı ve kapıya gitti. Yüzüne şimdi ciddi bir ifade gelmişti. Yüksek sesle, kendi kendine, «Benim zavallı yaralı yavrularım,» diye söylendi. «İnşallah doğru olanı yapmışımdır.» Bir an, yüzünde bir kuşku ifadesi belirip kayboldu. «Zaten artık çok geç Kadesh Hanım. Bunu daha önce düşünmen gerekirdi.» İskelenin üzerine renkli bir havlu ve bir plaj ceketi seriliydi ve sesi iyice açılmış olan bir transistorlu radyodan neşeli bir müzik yayılıyordu çevreye. Debra, kıyıdan oldukça uzakta, muntazam kulaçlarla yüzmekteydi.

Kolları, güneşin parlattığı sularda sürekli hareket ederken, bacakları da onlara refakat ediyor ve arkasında köpüklü izler bırakıyorlardı.

Bir süre sonra durdu ve biraz dinlendi. Başındaki yüzücü başlığı uzaktan bembeyaz parlıyordu. David, onun radyonun sesini dinlediğini anladı. Debra, şimdi, müzik sesinin geldiği yöne, yani bulunduğu yere doğru yüzmeye başlamıştı.

Birkaç dakika sonra kıyıya çıktı ve başlığını çıkarıp başını silkeledi.

Vücudu güneşte çok güzel yanmıştı ve bronz rengi teninden aşağıya su damlacıkları süzülüyordu. Kasları sert ve mükemmeldi. Kendinden emin tavırlarla taş basamakları çıktı ve eğilip havlusunu aldı.

O kurulanırken, David kenarda durmuş, gözleri ile onu adeta yiyecekmiş gibi bakıyordu; onu gördüğü şu ilk dakikalarda, hastanede ve daha önce onsuz geçen ayların acısını çıkarmak ister gibiydi. Onu hep böyle düşünmüştü, fakat unuttuğu şeyler de vardı. Debra'nın saçları, düşündüğünden daha yumuşak görünüyordu. Teninin plastik görünümlü pürüzsüzlüğünü de tam olarak hatırlayamamıştı, rengi de düşündüğünden daha koyu idi. Herhalde her gün birkaç saat plajda kalıyor ve yüzüyor olmalıydı. Debra, birden havluyu bıraktı ve bikinisinin sutyenini gevşetip, göğsünü eli ile yumuşak takkenin içine iyice oturttu. David, içinden garip hislerin kabarıp taşmak üzere olduğunu hissediyordu.

Onu öylesine arzuluyordu ki, kendisini daha fazla tutamayacaktı galiba.

Hafifçe hareket edince, ayaklarının altındaki taş parçacıkları çatırdadılar.

Bu sesi duyan Debra, o güzel başını aniden onun tarafına çevirmiş ve dinleme pozisyonu almıştı. İyice açılmış gözlerinde, zekâ pırıltıları görülüyordu. Debra, onun bulunduğu yerin biraz yan tarafına bakıyor gibiydi. Bir an için David de, onun bakışlarını izleyip, onun baktığı noktaya bakmak istedi.

Debra, ayak sesinin birden kesildiğini duyunca, yumuşak bir sesle, «David?» diye sordu. «Sen misin, David?» David, ona yanıt vermek istedi, fakat boğazından sadece hıçkırığı andırır, güç duyulan bir ses çıkmıştı. Debra, birden kollarını açtı ve yüzünde büyük bir mutluluk ifadesi ile ona doğru atıldı.

David onu kollarına alıp sıkarken, Debra da ona, bir daha bırakmak istemiyormuşcasına sarılmıştı. Sanki uzun zamandan beri ihmal edilmişti ve buna kızıyordu.

«Seni o kadar çok özledim ki, David,» diyen sesi boğuktu. «Oh, Allahım seni ne kadar özlediğimi asla bilemezsin!» Bunu söyledikten sonra, dudaklarını, onun etten maskesindeki ince dudaklarına yapıştırdı.

Debra, aylardan beri ona insan muamelesi yapan, ondan tiksinmeden yaklaşan ve onu öpen ilk insandı ve bu insan, onun sevdiği idi.

Debra, ona acımıyor, onu seviyordu.

Genç kadın, bir süre sonra dudaklarını çekti ve kalçalarını, onun arzularını daha da kamçılayacak bir tarzda, onun kalçalarına yapıştırdı.

Sonra elleri ile onun yüzünü okşadı ve nasıl olduğunu anlamak ister gibi, bu elleri, yamalı yüzün kabarıklıkları, dikiş yerleri üzerinde gezdirdi.

David, onun bu davranışı karşısında geri çekilmek istemiş, fakat Debra onu tutmuş ve bırakmamıştı.

«Parmaklarım, bana, senin hâlâ yakışıklı olduğunu söylüyorlar.» «Ama parmakların yalan söylüyor.» David'in sesi mırıltı halindeydi, fakat Debra buna aldırmadı ve kalçaları ile eğlenmek istercesine onu birkaç kez itti. Sonra, bir kahkaha atıp, «Aşağılardan bir yerlerden bana birtakım mesajlar geliyor,» dedi. «Lütfen benimle gelin, efendim.» David'in elini tutup, hafif adımlarla, kuş gibi sekerek merdivenin basamaklarını çıktı ve onu da peşinden sürükledi. Genç adam, onun, basamakları çıkarken ne kadar çevik ve kendinden emin olduğunu görüp şaşırmıştı. Debra onu kulübesine götürdü ve David, çevreyi gözden geçirirken kapıyı kilitledi. Serin salon tamamen sessizdi ve orada baş başa idiler.

Debra'nın vücudu, yatağın üzerinde, hâlâ gölün serinliğini aksettiriyordu, ama dudakları ateş gibiydi. İki genç vücut, büyük bir açlık içinde birbirlerine sarıldılar ve tek vücut oldular. Tekrar birbirlerini bulmuşlar, yine birbirlerinin olmuşlar ve dünyayı, onun üzerinde yaşamakta olan her şeyi unutmuşlardı. Artık birbirlerinin kollarındaydılar, gerisi önemsizdi ve hiçbir şey düşünmüyorlardı.

Sevişmenin fiziksel tatmini bile onlar için yetersiz kalıyordu; sevişmeler arasında bile birbirlerine sıkıca sarılıyorlar ve birlikte gözlerini yumup uyuyorlardı. Uyku sırasında birbirlerinden ayrılacak olsalar, uyku sersemi birbirlerini arıyor ve tekrar birbirlerinin kollarına atılıyorlardı.

Debra, kendileri için basit yemekler hazırlarken bile David'in yanında ya da arkasında durmasını istiyordu. İstediği anda dokunup, onun orada olduğundan emin olmak istiyordu. Sanki birbirlerinden tekrar ayrılma olasılığının korkusunu üzerlerinden atmaya çalışır gibiydiler.

İki gün kulübeden çıkmayıp, ayrılıklarının acısını çıkardıktan sonra, gölün kenarında yürüyüş yaptılar ve yüzdüler. Ertesi gün, Ella'nın terastan bakıp onlara el salladığını gören David, «Ella el sallıyor, gidip merhaba diyelim mi?» diye sordu.

Debra, başını iki yana salladı. «Hayır, henüz değil. Seni herhangi biriyle paylaşmaya henüz hazır değilim. Daha sonra gideriz, David.» Ella'nın stüdyosuna ancak üç gün sonra gidebildiler. Ella yine o güzel yemeklerinden yapmıştı, fakat bu kez başka misafir çağırmadığından ona teşekkür ettiler.

Ella her zamanki muzipliğini göstermiş ve David'in basamakları güçlükle çıktığını görünce, «Sana bir sedye gönderseydim keşke,» diyerek bir kahkaha atmıştı.

Debra yüzü kızararak, «Onu rahat bıraksana, Ella,» diye söylendi.

Ancak Ella o kadar neşeli ve mutluydu ki, onun o herkese ulaşan kahkahalarına katılmaktan kendilerini alamadılar.

Palmiye ağaçlarının altına oturup, konuşup gülüşerek, Ella'nın yaptığı yemekleri yediler ve toprak sürahiden şarap içtiler. David ve Debra birbirleri ile öylesine meşguldüler ki, Ella'nın onlara, mutlu bir ifade ile baktığını farketmiyorlardı bile.

Debra öylesine değişmişti ki, üzerindeki soğukluk tamamen kaybolmuştu ve yeniden yaşamaya başlamış gibiydi. Tam anlamı ile canlanmış, sevgi ile dolu bir genç kadın olmuştu.

David'in yanına iyice sokulmuş, onu okşuyor, ona dokunmaktan zevk alıyor ve durmadan gülüyordu. David'in yanında bulunmasından emin olmak ister gibi ondan hiç ayrılmıyordu.

Ella, doğal olmaya çalışarak, gülümseyerek David'e baktı. Fakat ondan, onun o çirkin ve itici yüzünden tiksiniyormuş gibi hissettiği için kendinden nefret ediyordu. Biliyordu ki, Debra da yıllarca bu yüzü görecek olsa, onun yakınında bulunsa mutlaka daha değişik hislere sahip olacaktı.

Debra bir ara, David'in söylediği bir şeye güldü ve büyük bir sevgi ile dudaklarını ona uzattı. Sonra, «Ne kadar ayıp,» dedi. «Bunu söylediğine herhalde pişman olmuşsundur.» David hafifçe eğilmiş ve onun güzel dudaklarını, çirkin ağzı ile hafifçe öpmüştü.

O güzel yüz ve dudakların, David'in çirkin ve itici yüzüne uzanması, hiç de arzu edilecek, görülecek bir manzara değildi. Ama Ella, bunu izliyor ve ağlamak istiyordu.

Sanatçı kadın, bir süre onları izledikten sonra, adeta kıskandı ve yaptığım şey doğru idi, diye düşündü. Bir kez olsun doğrusunu yaptım işte. Karşısında duran bu iki insan, birbirlerini ölesiye seviyorlardı ve onları ayırmak günahtı. Onların eski hallerini düşündü ve beraber geçirdikleri mutlu günleri anımsadı. Sonra, elinde olmadan içini çekti. Debra ve David, onun iç çektiğini anlamışlar ve merakla yüzüne bakmışlardı.

Debra, «Üzülmüş gibisin, Ella,» dedi. «Hep kendimizi düşünüyoruz, lütfen kusura bakma, olur mu?» Ella başını iki yana sallayıp, eski günlerin anılarını bir anda kovdu ve «Yok canım,» dedi. «Sizi böyle görünce çok mutlu oldum. Siz, harika insanlarsınız, pırıl pırıl ve canlı. Bu halinizi hiç bırakmayın.» Şarap bardağını eline aldı ve havaya kaldırdı. «Şerefinize kadeh kaldırmak istiyorum. Size ve yenilmez aşkınıza içiyorum.» Bir süre, parlak güneşin ışıkları altında, kadehlerindeki beyaz şarabı yudumlayarak sessizce oturdular. Sonra tekrar konuşup gülüşmeye başladılar. Bu güzel günün tadını çıkarmalıydılar.

Daha önceleri, birbirlerine karşı ilk arzuları duymaya başladıklarında ve ilk beraberliklerinde, fazla konuşmazlar, sadece birkaç aşk sözcüğü mırıldanırlardı. Malik Sokağındaki evde bu böyleydi. O zaman, onlara birkaç yüzeysel aşk sözcüğü yetebiliyordu.

Ama şimdi, gerçekten konuşmayı öğrenmeye başlamışlardı. Bazı geceler, saatler boyu, birbirlerinin düşünce ve vücutlarını yeniden keşfeder gibi konuşup sevişiyor ve yine de tatmin olmuyorlardı. Çünkü konuşacak o kadar çok şeyleri vardı ki, bunun sınırları olabileceğini bile düşünemiyorlardı.

Gündüzleri, kör kız David'e görmeyi öğretiyordu. David, daha önceleri gözlerini tam olarak kullanmadığını düşünüyordu. Artık ikisi için de görecekti ve bunun için de gözlerini çok iyi kullanması gerekiyordu.

Renkleri, şekilleri ve hareketleri ona çok iyi anlatabilmeliydi, çünkü Debra'nın istekleri sonsuzdu, bitmiyordu.

Yüzünün çirkinliği nedeni ile kendine olan güvenini yitirmiş olan David de, ona güven duygusunu aşılamaya çalışıyordu. Debra, ona her konuda güvenmesi gerektiğini öğrenmişti. Onun yanında, hiçbir yere takılmadan, korkmadan yürüyebiliyor, onun kendisini, en küçük bir engelde uyaracağını iyi biliyordu. Şimdiye kadar, sadece evi ve iskeleyi bilmişti ve oralarda kendini güvende hissediyordu. Ama şimdi, David'in yanında sınırları iyice genişlemişti ve her yere rahatça gidebileceğini hissediyordu.

Başlangıçta oldukça dikkatli davranıyor, gölün kenarında dolaşıp, Nazareth'e doğru tepelere tırmanıyorlardı. Her gün, gölün yeşil sularında yan yana yüzüyor, hemen her gece geniş yatakta sevişiyorlardı.

David, kendini iyice toparlamıştı. Eski canlılığını bulmuş, mutlu bir adam olmuştu. Cildi, güneş altında eski bronz rengine kavuşmuştu.

Artık ciddi şeyler yapmalarının zamanı gelmişti. Ella bir gün, «Ee, hanımefendi, yeni kitap için çalışmaya ne zaman başlayacaksın?» diye sorunca, Debra güldü ve umursamaz bir tavırla, «Gelecek yüzyıl içinde bir gün başlarım,» dedi.

Ella, bir hafta sonra aynı şeyi David'e de sordu. «Ne yapacağını kararlaştırdın mı, David?» Onun, «Şimdi ne yapıyorsam onu yapacağım,» yanıtı, Debra'yı güldürdü ve genç kadın, «Tabii,» diyerek onu destekledi, «Sonsuza kadar böyle kalacağız biz.» Ama bir süre sonra, dünya ile karşı karşıya gelmenin, başka insanlarla karşılaşmanın zamanı gelmişti. Bunu hiç düşünmemişlerdi, fakat yapmaları gerekiyordu.

David, Ella'nın hazırladığı listeyi aldı ve tekne ile gölün kıyısını izleyerek Tiberias'a gittiler. Sürat teknesi ile gölün sularını yararken, arkada beyaz köpükler bırakıyorlardı ve önden sıçrayan sular yüzlerini ıslatıyordu.

Lido Plajı'nın küçük marinasına tekneyi bağladılar ve iskeleye atlayıp neşe içinde kasabaya doğru yürümeye başladılar. David, sevgilisinin yananda öylesine mutluydu ki, çevreden geçenlerin bazen garip ifadelerle yüzüne bakmalarına aldırmıyordu bile.

Sezonun başları olmasına rağmen, kasaba ziyaretçilerle doluydu.

Göl kenarı ve tepenin altındaki meydan, park etmiş otobüslerle doluydu.

Burası çok güzel bir yerdi ve turistik yerlerin yolu üzerindeydi.

David'in elindeki plastik torba, gittikçe doluyordu. Debra, listeden aldıklarını aklından geçiriyor ve örneğin, «Tamam, ekmek de aldık,» diyerek gülüyordu.

Bir süre sonra, tepeden aşağıya indiler ve okaliptüs ağaçlarının altında bir masa bulup liman duvarının yakınlarında oturdular. Masanın hemen yanındaki bir güneş şemsiyesi onları sıcaktan koruyordu.

Biralarını içip fındık, fıstık yerken, çevrelerinde olanlara hiç bakmıyor, diğer masalarda oturan turistlerle hiç ilgilenmiyorlardı. Gölün suları pırıl pırıldı ve güneşin ışınları altında, çevredeki tepeler çok yakında imiş gibi görünüyorlardı. Bir süre sonra, vadinin üzerinden, oldukça alçak irtifadan bir Fantom kolu geçti. David, güneye doğru, kuşkusuz, bir görev için uçmakta olan uçakların arkasından özlemle baktı.

Güneş alçalmaya başlarken, marinaya gittiler ve David, sevgilisinin tekneye binmesine yardımcı oldu. Marinanın arkasındaki duvarın üzerinde bir grup turist, belki de bir dinsel yerler paket turunun grubu, konuşup gülüşerek oturuyorlardı. David, onların aksanlarını Limehouse, Golders Green ya da Merseyside aksanlarından birine benzetti fakat uzak oldukları için tam olarak anlayamadı.

Motoru çalıştırdı ve iskeleden ayrılmak üzere gaz verdi. Debra tam yanında oturuyordu. Motor gürültü ile çalıştı ve teknenin burnu küçük limanın ağzına doğru döndü.

Tam o sırada, kırmızı yüzlü, iriyarı bir turist, yanındaki karısını dürtmüş ve motorun gürültüsünden duyulmayacağına emin olarak, yüksek sesle, «Şunlara bak, Maviş,» demişti. «Tam bir çirkin ve güzel çifti, değil mi?» «Kes sesini, Bert. Anlarlarsa ayıp olur.» «Haydi canım, sen de! Onlar sadece İbranice konuşurlar.» Debra, David'in, elinin altındaki kolunun birden kasıldığını hissetti ve onun tekrar iskeleye yanaşmayı düşündüğünü anladı. David, hiç kuşkusuz çok kızmış olmalıydı. Tuttuğu kolu sıktı ve bırakmadı.

«Lütfen, David, boşver, hemen gidelim buradan. Lütfen.» Eve dönüp, sakin, serin salona girdiklerinde bile David'in öfkesi geçmemişti. Debra, onun çok gergin ve kızgın olduğunu, hiç konuşmamasından kolayca anlayabiliyordu.

Ekmek, peynir, balık ve incirden oluşan akşam yemeklerini yine aynı sessizlik içinde, hiç konuşmadan yediler. Debra, onu neşelendirmek için ne söyleyeceğini bilemiyordu. Aslında, o sersem adamın söyledikleri onu da kızdırmıştı. Daha sonra, yan yana yatağa uzandılar ve sessizce uzun süre yattılar. Debra, uyuyamıyordu ve David, sırtüstü yatmış ona dokunmamaya çalışıyordu. Ellerini yumruk yapmış, iki yanına uzatmıştı. Bir süre sonra, Debra dayanamadı ve ona doğru dönüp yüzünü yavaşça okşadı, ne söyleyeceğini hâlâ bilemiyordu. İlk konuşan David oldu.

«İnsanlardan uzak durmak istiyorum. Başkalarına ihtiyacımız yok bizim, böyle değil mi?» Debra, «Haklısın, sevgilim,» diye fısıldadı. «Kimseye ihtiyacımız yok.» «Jabulani diye bir yer biliyorum. Afrika ormanlarının içinde, en yakın kasabaya millerce uzaktadır. Babam, orasını av köşkü olarak otuz yıl önce satın almıştı, şimdi bana ait bu yer.» Debra, başını onun göğsüne koyup, «Anlatsana bana orasını,» deyince, David, sakinleşti ve onun saçlarını okşayıp konuşmaya başladı.

«Üzerinde mopani ve mohobahoba ormanlarının bulunduğu çok geniş bir düzlük vardır. Aralarında baobablar ve birkaç da fildişi palmiyesi bulunur. Ormandaki açıklıklarda bulunan çimenler altın sarısı rengindedir ve ilala palmiyelerinin yaprakları dilenci parmaklarına benzer.

Bu ovanın sonunda bir dizi dağ vardır, bunların tepeleri çok sivridir ve uzaktan mavi görünürler. Bu tepelerden iki tanesinin arasında, hiçbir zaman kurumayan ve suyu pırıl pırıl, çok tatlı olan bir kaynak vardır...» Debra, bir ara başını hafifçe kaldırdı ve «Jabulani ne demek?» diye sordu.

«Sevinme, mutlu olma yeri anlamına gelir.» «Seninle birlikte oraya gitmek isterim.» «Peki Ama İsrail'i özlemez misin?» Debra, başını iki yana sallayıp, «Hayır,» dedi. «Çünkü onu da bizimle birlikte, kalbimde götüreceğim.» Ella, Mercedes'in arka koltuğuna güçlükle oturup, onlarla birlikte Kudüs'e gitti. Giderken evden alacakları eşyaların seçimi ve sandıklanması konusunda Debra'ya yardım edecekti. Kalan eşyaları da onlar adına satacaktı. Evin satılması işi ile Aaron Cohen meşgul olacaktı. David ve Debra, mutlu oldukları eski evlerinde başkalarının yaşayacağını düşününce üzülmekten kendilerini alamadılar.

David, iki kadını evde yalnız bıraktı ve arabasına atlayıp Ein Karem'e gitti. Mercedes'i bahçe kapısının yanına park etti ve içeriye girdi.

Brig, onu avlunun üstündeki kasvetli odada bekliyordu. David'in onu selamlaması üzerine, başını kaldırıp soğuk gözlerle baktı. Bakışlarında hiçbir acıma ya da sempati ifadesi görülmüyordu, yüzü tamamen sertti ve kaşlarını çatmıştı.

«Oğlumun kanının bulaştığı ellerinle evime geliyorsun,» deyince, David şaşırdı ve ona bakakaldı. Bir süre konuşmadılar, sonra, Brig karşıdaki duvarın önünde duran yüksek arkalıklı koltuğu gösterdi ve David, sessizce gidip oraya oturdu.

Brig, «Az acı çekseydin, daha fazlasını çektirirdim sana,» diye konuştu. «Fakat nefret ve intikam iyi şeyler değildir, bunu sen de anlamışsındır sanırım.» David, gözlerini yere indirdi.

«Kalbimin sesi tersini söylemesine rağmen, bunu yapmayacağım, ama seni lanetlemekten de kendimi alamıyorum, bunu bilmiş ol. Sen vahşi, dehşet saçan bir gençsin ve bunlar, akıllı adamların işi değildir, sadece son çare olarak başvurulur. Dehşete başvurmak İçin, hakkın olan bir şeyi koruman gerekir, aksi taktirde başkalarına zarar verirsin.

Sen, sana verdiğim gücü kötüye kullandın ve bunu yaparken de oğlumu öldürdün ve ülkemi savaş tehlikesi ile karşı karşıya bıraktın.» Brig, bunları söyledikten sonra, masasından kalkıp pencereye gitti ve bahçeye baktı. Bıyıkları ile oynayıp oğlunu düşünürken, ikisi de konuşmuyorlardı.

Bir süre sonra, içini çekti ve pencerenin önünden ayrılıp geri geldi.

«Buraya neden geldin?» «Kızınızla evlenmek istiyorum, efendim.» Brig, bir an düşündü, sonra, «Bunu söylüyor musun, yoksa izin mi istiyorsun benden?» diye sordu. Fakat onun yanıtını beklemeden masaya döndü, oturdu ve «Bunu da kötüye kullanırsan,» diye devam etti.

«Kızıma da acı verir, onu mutsuz yaparsan gelip seni bulurum. Bunu unutma.» David, ayağa kalktı ve şapkasını saçsız başına geçirip, ön kenarını aşağıya doğru hafifçe çekti.

«Sizin de düğünde bulunmanızı istiyoruz. Debra, özellikle annesi ve babasının nikâhta bulunmasını arzu ediyor.» Brig, başını salladı ve kısaca, «Tamam,» dedi. «Ona söyle, evlendiğiniz sırada orada olacağız.» Kudüs Üniversitesinin sinagogu, bir çöl adamının tentesine benzeyen, aynı hatlara sahip, beyaz bir yapıydı.

Bahçede ağaçlar kırmızı tomurcuklar açmıştı. Davetli sayısı, beklediklerinden fazlaydı, çünkü aile ve yakınlarından başka, Debra'nın üniversiteden arkadaşları da gelmişlerdi. Robert ve bazı filo arkadaşları, Ella Kadesh, Debra'nın gözlerine bakan Doktor Edelman, Aaron Cohen ve diğer bazı tanıdıklar da davetliler arasındaydı.

Basit nikâh töreninden sonra, üniversitenin bahçesinden geçip, David'in kiraladığı bir salona geçtiler. Davetliler oldukça sessizdi ve pek az kişi gülüp konuşuyordu. David'in eski filosundan gelen arkadaşları, görev başına döndüklerinden, düğünün neşesi de azalmıştı.

Debra'nın annesi hâlâ tam olarak iyileşmemiş ve hele kızının gideceğini öğrendikten sonra iyice üzülmeye başlamıştı. Arada sırada, gözlerini siliyor, gözyaşlarını göstermemek için elinden geleni yapıyordu.

Debra'nın, onu teselli için yaptıkları hiçbir işe yaramadı.

Dr. Edelman, ayrılmadan önce David'i bir köşeye çekti.

«Gözlerinde herhangi bir puslanma, fazlaca kızarma, atrofi ya da ağrı veya başağrısı olursa hemen gerekeni yapmalısın...» «Merak etmeyin, doktor, onu sürekli gözetleyeceğim.» «En küçük bir kuşkum olursa, bana hemen yaz.» «Teşekkür ederim, Doktor.» Edelman, onun elini sıktı ve «Yeni yaşamınızda size iyi şanslar, mutluluklar dilerim,» dedi.

Debra, her şeye iyi dayanmış, kendini hep kontrol altında tutmuştu.

Fakat sonunda o da dayanamadı. Lud Havaalanının çıkış kapısında annesi ve Ella Kadesh'le birlikte o da boşanmış ve hepsi birden, birbirleri sarılıp ağlamaya başlamışlardı.

David ve Brig, ne yapacaklarını bilemez bir halde yan tarafta durmuşlar, sanki o kadınlarla hiçbir ilgileri yokmuş gibi davranmaya çalışıyorlardı.

Uçağın birkaç dakikaya kadar kalkacağını bildiren anonsu duyunca kısaca el sıkıştılar ve David, Debra'nın kolunu tutup onu oradan uzaklaştırdı. Artık yeni yaşamlarına başlıyorlardı.

Boeing'in merdivenini çıkarken arkalarına bakmadılar. Dev yolcu uçağı yerden kesilip güneye doğru dönerken, David, havalarda olmanın getirdiği rahatlıkla arkasına yaslandı. Birkaç gündür yaşadıkları kargaşa ve telaş bitmişti, tüm onları, aşağıda ve arkalarında bırakmışlardı.

Önlerinde yeni bir yaşam, yeni maceralar vardı ve içi sevinç doluydu.

Yan tarafına dönüp Debra'nın kolunu hafifçe sıktı.

«Merhaba, Bayan Morgan.» Debra, ona döndü ve görmeyen gözleri parlayarak, mutlu bir gülümseme ile baktı.

Kuzeyde Jabulani'ye gitmeden önce, Cape Town'da bir süre kalmaları gerekiyordu. David, Mount Nelson Otelinde bir daire tuttu ve uzun yokluğu sırasında birikmiş olan işlerini halletmeye başladı.

Hisse senetleri ve diğer kıymetli kâğıtlarını yöneten muhasebeciler, ondan, on gün kadar orada kalmasını istemişlerdi. Otelde günlerce oturup birikmiş olan işleri halletmeye, ortada duran bazı sorunları çözümle meye çalıştılar.

Gelirleri, orada bulunmadığı iki yıl içinde, harcamalarının çok üstü ne çıkmış, epey parası birikmişti ve bunların yeniden değerlendirilmeleri, yeni yatırımlara yönlendirilmeleri gerekiyordu. Ayrıca, üçüncü vakıf gelirleri de kısa bir süre sonra onun hesaplarına geçmeye başlayacaktı ki, bu konuda da yapılması gereken bazı işler bulunuyordu.

Debra, bunları dinlerken, David'in zenginliği karşısında şaşkınlığını gizleyemiyordu. Bir ara, yalnız kaldıklarında, heyecanlı bir sesle, «Ne kadar çok paran varmış senin böyle,» diyerek güldü.

«Tabii ya! Ben sadece yakışıklı değil, aynı zamanda zengin bir adamım.

» Debra, onun, kendi görünüşü konusunda bu kadar rahat konuşabilmesi karşısında rahatlamıştı. David, artık, yüzü için eskisi kadar üzülmüyordu.

Birkaç gün sonra, Mitzi ve kocası otele, onları ziyarete geldiler.

Fakat o akşam hiçbiri rahat değildi ve bekledikleri gibi iyi bir akşam geçiremediler. Mitzi, sanki hiçbir şey değişmemiş gibi davranmaya çalışmasına ve ona hâlâ 'savaşçı' diye hitap etmesine rağmen, David'e karşı olan duygularının değişmiş olduğunu pek saklayamadı.

Kuzini, hamileydi ve David'in düşünebileceğinden daha çirkin olmuştu. David, onlarla bir süre konuştuktan sonra, soğuk davranmalarının gerçek nedenini anladı. Önceleri, onları kendisinden uzaklaştıran şeyin, yüzünün görünüşü olduğunu sanmıştı. Fakat Mitzi yarım saat durmadan konuşup, kocasının Morgan Grubu içinde kendine mükemmel bir yer yaptığını anlatınca soğukluğun nedenini anladı. Mitzi'nin söylediğine göre, Paul Morgan, Cecil'e de bazı hisse senetleri vermiş ve onu ortak yapmıştı.

Cecil, karısının kendisini methetmesinden çok memnun olmuştu.

Bir ara David'e baktı ve «Sen de bizimle çalışmayı düşünüyor musun, David?» diye sordu. «Eminim senin için de iyi bir pozisyon bulabiliriz...

«ha, ha!» David, hiç bozulmadı ve büyük bir soğukkanlılıkla, «Hayır, teşekkür ederim,» dedi. «Sen benim için hiç üzülme, aslanım. İlerde Paul Amca'dan şirketi devralabilirsin, beni hiç düşünme sakın.» Cecil birden şaşırdı ve «Yok canım!» dedi. «Beni yanlış anladın galiba, ben onu demek istemedim.» Mitzi ise, dolambaçlı yolları bir kenara bıraktı ve «Cecil çok iyi bir yönetici olacak, savaşçı,» diye konuştu. «Sen zaten şirketle hiç ilgilenmek istememiştin, öyle değil mi?» O akşamdan sonra Mitzi ve kocasını bir daha görmediler. Paul Morgan da Avrupa'ya gitmişti. David, böylece rahat kaldı ve kendi işlerini halledip, Jabulani'ye gidiş hazırlıklarına başladı.

Barney Venter, bir hafta onlarla birlikte olmuş ve David'e, hem orman içlerindeki küçük pistlere iniş kalkış yapabilecek ve hem de onun istediği yüksek performansı verebilecek bir uçak seçimi için yardımcı olmaya çalışmıştı. Sonunda, altı kişilik, her biri 300 beygirgücünde iki motoru olan bir Piper Navajo üzerinde karar verdiler. Motorlar Lycoming'di ve uçak, mükemmel, içeriye alınan bir iniş takımına sahipti.

Barney, ellerini kalçalarına koydu ve birkaç dakika uçağın çevresinde dolanıp iyice inceledi.

Dış kontrolü tamamladıktan sonra, sağ tekerleğe hafif bir tekme attı ve «Eh, ne yapalım, bu bir Mirage değil, ama idare eder,» dedi.

David, başını sallayıp güldü ve «Mirage'lardan bıktım,» dedi. «Onlar insanı ısırıyorlar!» Oradaki son günlerinde, David, Debra'yı aldı ve Paarl yakınlarında bir çiftliğe götürdü. Çiftlik sahibinin karısı, köpek yetiştiricisi idi ve cins cins köpeklerin arasında dolaşırken, minik bir köpek yavrusu, hemen Debra'nın yanına gitti ve onun bacağını koklamaya başladı. Debra, hemen eğilip onun başını okşamış ve sonra, o da köpek gibi, hayvanı koklamıştı.

«Eski deri gibi kokuyor,» dedi. «Rengi ne bunun?» David güldü ve «Simsiyah bir şey,» diye yanıt verdi. «Zulu gibi kapkara bir minik köpek.» «O halde, biz de ona Zulu ismini verelim.» David, «Bunu mu almak istiyorsun?» diye sordu.

Debra güldü ve «Baksana,» dedi. «O bizi seçti bile.» Ertesi sabah kalkıp kuzeye doğru uçmaya başladılar. Fakat arka koltuklardan birine oturttukları köpek yavrusu, yerinden pek memnun olmamış gibiydi. Bir süre sonra, koltuktan fırladı ve zıplayarak Debra'nın kucağına oturuverdi. Bu, ikisinde hoşuna gitmişti.

David, «Eyvah,» diyerek güldü. «Başıma bir de rakip çıktı galiba.» Kahverengi yüksek bozkırların üzerinden geçtikten sonra, güney Afrika'nın ormanları üzerinde uçmaya başladılar. David, altlarında, küçük Bush Buck Ridge köyünü görmüş ve ağaçların arasından bir yılan gibi kıvrılarak akan Sabi Nehri'ni izlemeye başlamıştı. Uçuş başını kuzeye doğru birkaç derece değiştirdi ve on dakika kadar sonra, düz arazinin sonunda birden yükselen mavi tepeleri gördü.

Birkaç dakika daha uçtuktan sonra, Debra'ya, «İşte geldik,» dedi.

«Biraz ilerimizde.» Debra, köpeği kucağında iyice sıkmış ve David'e biraz daha sokulmuştu.

«Havadan nasıl görünüyor?» Tepelerin uçları, sivri kayalıklarla, yamaçları ise yemyeşil ormanlarla kaplıydı. Yamaçların alt kısımları, kalın ve koyu renkli çalılık bir araziden oluşuyordu. Bitki örtüsünün arasından, küçük göllerin parlayan suları görülüyordu. David, bunları ayrıntıları ile Debra'ya anlattı.

«Babam bunlara 'İnci Dizisi' ismini vermiş, zaten öyle de görünüyorlar.

Tepelere yağan yağmurların akan suları ile oluşuyor bu küçük göller. Bazı yerlerde zemin kumlu olduğundan, oluşumları gibi, kısa zamanda kuruyup ortadan kayboluverirler.» David, tepelerin üzerinde dönüp yavaşça irtifa kaybederken, «Jabulani'ye özel karakterini veren de bu göllerdir,» diye devam etti. «Buradaki tüm vahşi yaşama suları ile onlar hayat verirler. Kuşlar ve diğer pek çok hayvan, yüzlerce mil mesafeden bu göllere gelirler.» Navajo'yu düz uçuşa geçirdikten sonra gazkolunu biraz geriye çekti ve tekrar irtifa kaybetmeye başladı. «İşte, çiftlik aşağıda, biraz ilerde altımızda göründü. Beyaz duvarlar, sıcakta içerisini serin tutsun diye damlarda sazlık kaplamalar, derin, gölgelik verandalar ve rahat odalar çok seveceksin orasını.» Küçük meydanın pisti temiz ve güvenli görünüyordu, ancak bir direğin üzerine asılı sallanan rüzgâr torbası kirlenmiş ve biraz yırtılmıştı.

David, meydan çevresinde bir tur attıktan sonra pisti karşıladı ve mükemmel bir iniş yaptı. Birkaç saniye sonra, ağaçların arasına sıkıştırılmış olan tuğla hangara doğru yerde ilerliyorlardı. Hangarın önüne, David, frenlere bastı ve park frenini çekip, motorları susturdu.

«Tamam, işte, hepsi bu kadar.» Jabulani, dünyanın en büyük doğal parklarından biri olan Kruger Milli Parkına sınırı olan çiftliklerden biriydi. Bu çiftliklerde üretim yapılmıyordu, çünkü tahıl üretimi için uygun değillerdi ve sadece bazıları az sayıda hayvan yetiştirmekteydi. Bunların büyük değerleri, vahşi, doğal yaşamı korumalarıydı. Buralarda çok çeşitli bir bitki örtüsü ve vahşi hayvan türü vardı ve zenginler, Lebensraum denen bu bölgede bir parça araziye sahip olabilmek için büyük paralar ödüyorlardı.

David'in dedesi buraları satın alırken fazla para vermemişti, çünkü o zamanlar, vahşi yaşam henüz koruma altına alınmamıştı ve kimse de buralara gelip, bitki örtüsünü ya da vahşi hayvanları ortadan kaldırma girişiminde bulunmuyordu.

Jabulani, yıllar önce ailenin av köşkü olarak kullanılmıştı. Fakat Paul Morgan, orman yaşamından pek hoşlanmadığından, buraları David'in babasına, ondan da David'e kalmıştı.

Şu anda David'in mülkiyetinde bulunan bu, yaklaşık sekiz bin dönümlük Afrika ormanı ve ovası, paha biçilmesi güç bir varlıktı.

Morgan ailesi, son on beş yıl içinde buralardan pek yararlanmamıştı.

David'in babası, ava gitmeyi çok seven bir adamdı ve David de okul tatillerinin büyük çoğunluğunu burada babası ile birlikte geçirirdi.

Fakat babasının ölümünden sonra, Jabulani adeta unutulmuş bir yer olarak kalmış ve buraya hemen hiç gelmemişlerdi.

David, buraya en son olarak yedi yıl önce, Cobra filosundaki pilot arkadaşlarını getirmişti. O zamanlar çiftlik, Sam isminde bir zenci kâhya tarafından mükemmel bir şekilde yönetilmekteydi.

Şam'ın yönetimi zamanında, yatak takımları tertemiz, döşemeler cilalı, binaların dış duvarları beyaz badanalı ve damların üzerini örten sazlar hasarsız tutulurdu. Buzlukta her zaman yeteri kadar biftek bulunur, içki dolabından istenen içki alınabilirdi.

Şam'ın yanına, yarım düzine kadar güvenilir ve iyi çalışan yardımcı vardı.

David'in, uçağı görüp yanına koşan iki zenciye ilk sorduğu soru, «Sam nerede?» oldu.

«Sam gitmek.» «Nereye gitti?» Aldığı yanıt, Afrikalıların ünlü omuz silkmesi idi. Zencilerin üzerindeki üniformalar kir içindeydi ve onarılmaları gerekiyordu.

Adamlar, karşılarında duran patronları ile hiç ilgilenmiyormuş gibi duruyorlardı.

«Land-Rover nerede?» «Araba ölü.» Binaya doğru ilerlediler ve David, orada yeni ve hoş olmayan bazı sürprizlerle karşılaştı. Ana bina ve müştemilat, bakımsızlık ve ihmalden harap olmuştu, onarım ve yenileme gerektiriyordu. Duvarların sıvası yer yer dökülmüştü.

Bina ve kulübelerin içleri, toz toprak içindeydi ve her yerde kuş ve hayvan pislikleri görülüyordu. Geniş verandayı böcek ve sineklerden koruması gereken tel örtü paslanmıştı ve yer yer çürüyüp kopuyordu.

Sebze bahçelerini yabani otlar bürümüştü, çevrelerindeki çitler yıkılmış, parçalanmış, dökülmüştü. Büyük, ana binanın bahçesi bile yabani otlar tarafından istila edilmişti. Makine olarak ölen de sadece Land-Rover değildi. Çiftlikte bulunan su pompası, tuvalet deposu, elektrik jeneratörü ve benzeri hiçbir makine ve sistem çalışmıyordu, hepsi bozuk ya da kırık döküktü.

Merdivenin basamağına oturup, saplı bardaklardan çay içerken, David, «Berbat,» dedi. «Sağlam hiçbir şey kalmamış burada. İyi ki yanımızda bir şeyler getirmişiz.» «Oh, Davey, üzüldüm bu duruma, burasını çok sevdim. Ne kadar sakin ve sessiz bir yer. Burada sinirlerimin hemen yatıştığını hissettim.» «O kadar üzülme, canım. Ben üzülmedim. Bu eski kulübeler, dokuz yüz yirmilerde büyükbabam tarafından inşa edilmiş ve o zaman da zaten pek sağlam yapılmamışlar.» David'in sesinde yeni bir enerji ve umut seziliyordu. «Bence daha iyi onları bu şekilde bulmamız. Her şeyi yıkar ve yeniden istediğimiz gibi inşa ederiz.» «Burası bize ait bir yer, değil mi?» David, büyük bir mutluluk içinde, «Evet, canım,» dedi. «Burası bizim yerimiz!» Ertesi günü, en yakın büyük kasaba olan Nelspruit'e uçtular.

Ondan sonraki bir haftaları, hazırlık ve planlama ile geçti, kendi sorunlarını unutmuşlardı. İyi bir mimar bulup, binaları en ince ayrıntısına ve kendi zevklerine göre çizdirdiler, inşaat hesaplarını yaptırdılar; Debra'nın büyük ve havadar bir stüdyosu, David'in de kendine ait bir ofisi ve çalışma odası olacaktı. Mutfak, gözleri görmeyen bir aşçının her şeyi kolayca bulup yapabileceği şekilde tanzim edilecekti. Odalar arasında, ayağa takılacak zemin farkı bulunmayacak ve bir de çocuk bölümü inşa edilecekti. David'in çocuk bölümü konusundaki konuşması, Debra'yı meraklandırmıştı. «Benden habersiz bazı planlar mı yapıyorsun yoksa?» diye sordu.

«Sana daha sonra söylerim, olur mu sevgilim?» Misafir evi, ana binadan ayrı ve biraz daha uzakta yapılacaktı.

Ondan yaklaşık üç yüz metre ilerde de hizmetkârların yaşayacakları kulübeler inşa edilecekti. Bu kulübeler, ağaçların arasında ve ana binanın arkasında yükselen kayalığın önünde bulunacaklardı.

David, bir inşaatçıya fazla para verip, tüm diğer işlerini bırakmasını ve Jabulani'yi inşa etmesini istedi. Adam, gerekli ekipman, malzeme ve işçilerini Nelspruit'te dört büyük kamyona yükleyecek ve Jabulani'ye gelecekti.

İnşaat işçileri ana binanın yapımına başladıkları zaman, David de uçak pistini düzeltti, su pompalarını ve hâlâ kullanılabilecek olan diğer bazı makine ve ekipmanı onarmaya başladı. Fakat Land-Rover ve elektrik jeneratörü onarılmaz durumdaydı ve yenilerini almak gerekiyordu.

İki aylık bir çalışmadan sonra ana binanın yapımı bitmişti ve içine girebilirlerdi. Debra, kayıt cihazlarını, çalışma odasındaki pencerelerin altına, bahçeyi görebilecek şekilde yerleştirmişti. Öğleden sonra, buradan esen rüzgârlar odayı serinletecek ve içeriye çiçek kokularını getirecekti.

David, Jabulani'nin mükemmel ve konforlu bir ev olabilmesi için elinden geleni yaparken, Debra da kendine göre bazı hazırlıklar yapıp duruyordu.

Önce, binanın içindeki tüm oda ve salonları kafasının içine yerleştirip, haritaları ve planları beynine işledi. Birkaç hafta içinde, evde, normal, gözleri gören bir insan gibi dolaşabileceğini biliyordu. Hizmetkârlara da, hiçbir eşyanın yerini değiştirmemeleri konusunda talimat vermişti; her şey, onun koyduğu yerde ve noktada bulunacaktı. Zulu ismini verdikleri minik köpek yavrusu da sürekli olarak onu izliyor, evin içinde oradan oraya koşup duruyordu. Önceleri, Debra'nın korunması gerektiğine inanıyor, yabancıların ona yaklaşmalarını istemiyordu.

Daha sonraları, Zulu, Debra'nın yüzüne bakarak ya da kuyruğunu ona sallayarak onun dikkatini çekemeyeceğini anladı. Bunu yapabilme si için ya sızlanması ya da soluması gerektiğini öğrendi. Debra'nın, bazı hallerde dikkatsiz olduğunu da görebiliyordu. Onun, merdivenin basamaklarına ya da dikkatsiz bir hizmetkâr tarafından bırakılmış bir kovaya takılıp düşmesini önlemek için, tehlikeye yaklaşırken, koşup bacaklarına burnu ile dokunması gerektiğini anlamıştı.

Debra, şimdi her gün öğleye kadar çalışma odasında kalıp çalışıyor ve Zulu da onun ayakları dibinde yatıp bekliyordu.

David, Debra'nın penceresi dışında, ağaçların altında, kuşların yıkanmaları için bir banyo hazırlamıştı. Bu nedenle, Debra band kayıtlarını yaparken, ayrıca çeşitli kuş seslerini de kaydediyordu; bunlar, onun fon müziği idi. Debra, Nelspruit'te band kayıtlarını daktilo edecek birini bulmuştu. David, alışveriş yapmak için oraya uçtuğunda, Debra'nın bantlarını daktilo edilmek üzere götürüyor, edilenleri alıyor ve postahanede gelmiş mektupları da toplayıp tekrar dönüyordu.

David, çalışmalarında ona yardımcı oluyordu; yazılanları yüksek sesle okuyor ve varsa, onun istediği değişiklikleri yapıyordu. Bu nedenle, bir süre sonra, gazeteden romana kadar her şeyi yüksek sesle okumayı âdet edindi.

Debra, bir gün çalışırlarken, «Sen varken Braille'a (körler için kabartma baskı) ne gerek var,» diyerek güldü. Fakat başka konularda da David'in yardımına gereksinme duymaktaydı. Yeni çevrelerinde öğrenmek istediği o kadar çok şey vardı ki, sıra ile hepsini öğrenecekti.

Örneğin, penceresinin dışında ötüşerek yıkanan ve su içen çok çeşitli kuşların seslerini yavaş yavaş ayırt edebiliyor ve yeni bir kuş türü geldiğinde, sesinden anlayabiliyordu.

«David, yeni bir kuş gelmiş galiba. Baksana nasıl bir şey bu?» Böyle durumlarda, David ona kuşun tüylerinden davranışlarına kadar her şeyi anlatmak zorundaydı. Debra'ya, yeni binaların arazideki konumları, hangi malzeme ile yapıldıkları, Zulu antikaları, hizmetkârların kaç kişi oldukları ve neler yaptıkları, çalışma odasının penceresinden görünen manzara ve benzeri çok çeşitli konularda açıklamalar yapıyor, her şeyi anlatıyordu.

İnşaat çalışmaları bir süre sonra bitti ve yabancılar Jabulani'den ayrıldılar. Fakat orasını kendileri için tam bir yuva olarak hissedebilmeleri, ancak, İsrail'den, Malik Sokağındaki evden, ayırdıkları eşyalarının sandıklar içinde gelmesi ile mümkün olabildi.

Zeytin ağacından yapılmış masayı, çalışma odasında pencerenin önüne yerleştirdiler.

Debra, parmaklarını, masanın fildişi ve abanoz ağacı kakmaları üzerinde bir süre gezdirdikten sonra, mutlu bir tonla, «Şimdiye kadar rahat çalışamıyordum,» dedi. «Buralarda eksik bir şeyler vardı, ama şimdi tamamlandı, artık rahatım.» Debra'nın kitapları, masanın yan tarafındaki duvarda, raflara dizilmişlerdi.

Oda, yerdeki hayvan postları, yün halılar ve deri oda takımı ile hoş bir manzara oluşturuyordu.

Debra, Ella Kadesh'in tablosu için bir yer aramış ve elleri ile duvarı tarayarak şöminenin tam üzerinde ve ortada bir nokta bulmuştu. David, tabloyu onun tam istediği yere astı. Sonra, ciddi bir sesle, «Şöyle birkaç milim daha yukarıya assak daha güzel durmaz mı acaba?» diye sordu.

Daha sonra, eski, sarı, geniş karyolalarını yatak odasına kurdular ve üzerine de yine eski, fildişi rengi yatak örtüsünü örttüler. Debra, işleri bitince, yatağın üzerine çıktı ve çocuklar gibi zıplamaya başladı. Sonra, «Tamam,» dedi. «Şimdi eksik olan bir tek şey kaldı.» David, meraklanmıştı. «Nedir o? Önemli bir şey mi?» Debra, sağ elinin işaret parmağını kıvırıp onu çağırdı ve «Gel buraya,» diyerek güldü. «Gel de sana ne kadar önemli olduğunu göstereyim.»

Aylar boyu süren inşaat ve hazırlık aşamalarında çiftlik civarından hiç uzaklaşmamışlardı. Fakat artık, tüm işler ve telaş bitmiş gibiydi.

David, bir gün, «Sekiz bin dönüm kadar araziye sahibiz,» dedi. «Bu arazide de sayılarını bilmediğim kadar dört ayaklı komşumuz var, gidip onlara şöyle bir göz atalım mı?» Yanlarına soğuk yiyeceklerden oluşan bir piknik sepeti aldılar ve Zulu'yu Land-Rover'in arka koltuğuna oturtup yola çıktılar. Yol, doğrudan doğruya İnci Dizisi'ne doğru uzanıyordu, çünkü burası, arazideki yaşamın odak noktası idi.

Bir süre sarsıla sarsıla yol aldıktan sonra, Land-Rover'ı açıklık bir yerde, kenardaki ağaçların arasına park ettiler ve büyük gölün kıyısındaki, üzeri diğer pek çok kulübe gibi sazlarla örtülü olan yaz evinin harabesine doğru indiler.

Minik köpek Zulu, gölün sularının çekiciliğine dayanamamış ve hemen sulara dalıp yüzmeye başlamıştı. Su tertemizdi, ama derin yerlerde rengi oldukça kararmış görünüyordu.

David, göl kıyısındaki çamurları karıştırdı ve bir süre sonra oradan çıkardığı iri, pembe renkli bir kurtu, suların sığ olduğu kıyıya yakın bir noktaya doğru fırlattı. Aynı anda, kolunun yarısı büyüklüğünde bir balık, suyun dibinden sessizce geldi ve ani bir hareketle başını çıkarıp, zıplayarak kurtu kaptı.

David, «Vay canına!» diye bağırdı ve güldü. «Burada hâlâ koca koca balıklar var. Gelecek sefere oltalarımızı da alalım bari. Küçükken, burada günlerce kalıp balık tutardım.» Orman, David için anılarla doluydu. Gölün kıyısında, ağaçlar altında ağır adımlarla yürürlerken, çocukluk günlerini anımsıyordu. Bir süre sonra dalgın bir tavırla çevresine bakındı ve sustu.

Debra, onun bir şeyler hissettiğini anlamıştı. «Ne var, David? Bir şey mi oldu?» «Buralarda hiç hayvan görünmüyor.» David'in sesinde bir şaşkınlık ifadesi seziliyordu. «Pek çok kuş var, fakat dört ayaklı hayvanlardan hiç görmedik.» Gölün kenarında hafif meyilli bir düzlük gösterdi. «Burası, su içmeye gelen hayvanlarla dolu olurdu. Hayvanlar, gece, gündüz buraya gelir, su içmek için adeta sıraya dizilirlerdi.» Debra'yı orada bırakıp gölün kenarına gitti ve çevreyi inceledi, sonra başını kaldırıp ona seslendi. «Hiçbir hayvan izi yok, sadece birkaç kudu (güney Afrika çizgili ceylanı) ve maymun gelmiş, o kadar. Buraya, aylardan belki de yıllardan beri bir hayvan sürüsü gelmemiş, bundan eminim.» Debra, onun yanına çıktığını anlayınca, «Canın mı sıkılıyor?» diye endişeli bir sesle sordu.

David, «Hayvanlan olmadan Jabulani hiçbir şey değildir,» diye mırıldandı.

«Gel bakalım, biraz daha gidelim ve diğer taraflara da bakalım.

Buralarda garip bir şeyler var gibi geliyor bana.» Land-Rover'e atladılar ve gezintilerini sürdürdüler. David, bazı açıklıklarda, ağaç altlarında ve çalılıklarda duruyor, arabadan inip yerlerde hayvan izleri arıyordu.

Bir süre sonra, umutsuzca başını iki yana salladı ve «İmpala (Afrika ceylanı) bile yok,» diye mırıldandı. «Eskiden buralarda yüzlerce, hat ta binlercesi bulunurdu. Çok iyi anımsıyorum, her ağaç altına birkaç tane görürdüm bu hayvanlardan. İpek parlaklığında kahverengi tüyleri ile bir balet gibi dans ederek koşarlardı.» Arabanın direksiyonunu kuzeye doğru döndürdü ve ağaçlar arasında, daracık, yabani otlar ve çalılarla kaplı bir yola girdi.

«Buradaki otlara hiç dokunulmamış, hâlbuki hayvanlar bu sulak arazide, bu taze otları yemeye her zaman gelirlerdi.» Öğleden biraz önce, Jabulani'nin kuzey sınırlarında, toz toprak içinde ve kıvrımlı bir yola geldiler. Sınırı belirleyen tel çit, birçok yerde paslanıp kopmuştu ve çitleri tutan direklerin çoğu yıkılmış bulunuyordu.

David, «Hay Allah!» diye söylendi. «Buraları iyice harap olmuş, hiç bakılmamış.» Çitin açıldığı bir yerden içeriye girip çevreyi kontrol ettikten sonra, tekrar yola çıktılar. Sınırı iki mil kadar daha izledikten sonra, Jabulani'ye giden yola saptılar.

Bu yönden girişte, büyük kapının iki yanındaki sütunlara asılı duran isim levhası bile harap olmuş, bir tarafından kopmuş sallanıyordu.

David'in babası, bu bronz levhayı çok sever ve bakımını sürekli yapardı.

David, başını sallayıp, «Evet, buralarda yapılacak çok işimiz var,» diye söylendi.

Büyük kapının yarım mil kadar ilerisinde yol birden dönüyordu.

Yolun iki yanı da ağaçlar ve yüksek çalılıklar, otlarla kaplıydı. Kumlu toprakta birkaç metre ilerlemişlerdi ki, önlerindeki düzlükte, gri renkli, üzerinde soluk çizgiler olan bir kudu boğasının durduğunu gören David, vitesi boşa aldı ve fren yaptı. Koca vücutlu, güçlü hayvan, başını kaldırıp siyah, tirbuşon gibi boynuzlarını yukarıya doğru dikmiş, kulaklarını da onları dinler gibi kabartmıştı.

Fakat bu duruşu uzun sürmedi. Land-Rover, ondan yaklaşık yüz metre mesafede durmuş olmasına rağmen, hayvan ürkmüş ve birden hareketlenip dönerek, kaçmaya başlamıştı. Büyük bir hızla kaçarken, çevresindeki ağaç dallarını, çalıları ve otları kırıyor, parçalıyor ve çevreye saçıyordu. O kadar kısa zamanda ortadan kaybolmuştu ki, David, bunun bir hayal olmasından korktu ve gördüğünü Debra'ya anlattı.

«Bizi görür görmez kaçmaya başladı. Çocukluğumda hatırlıyorum da, bu hayvanlar bize o kadar alışmışlardı ki, sebze bahçelerin girdikleri zaman onları sopalarla kovalamak zorunda kalırdık. Şimdi ise, korkunç vahşileşmiş, insanlardan korkar olmuşlar.» Bir süre sonra, arabayı, yandaki daracık, bitki örtüsünden görünmeyen bir yola soktu ve zıplayarak yol almaya başladı. Debra, vücudunun bazı yerlerine değen dal parçacıklarından kurtulmaya çalışarak, «Ne yapıyorsun, David?» diye bağırdı.

«Bu ülkede insan, bazen yolunun sonuna gelir ve kendine yeni yollar aramak zorunda kalabilir.» Böylece dört mil kadar gittikten sonra, yangın halinde alevleri kesmek için toprakta açılmış bir yola girdiler ki, burası Jabulani'nin doğu sınırını oluşturuyordu. Bu hat, onları Milli Park'tan ayırıyordu. David, karısına bu parkın, İsrail yüzölçümünden daha büyük olduğunu, üç yüz seksen beş kilometre uzunluğunda ve seksen kilometre genişliğinde bir bölgeyi kapladığını ve bu vahşi bölgede bir milyondan fazla hayvanın yaşadığını söylemişti. Bu milli park, Afrika'da sayıları çok az kılan parklardan en büyüğü idi.

David, bir süre sonra motoru susturdu, Land-Rover'in elfrenini çekti ve aşağıya atladı. Debra, birkaç saniye sonra, onun büyük bir öfke içinde küfretmeye başladığını duydu ve şaşırdı.

«Ne oluyor, David? Seni bu kadar kızdıran nedir canım?» «Şuna bak! Allah kahretsin, şuna bir baksana!» «Keşke bakabilseydim.» «Özür dilerim, Debs. Bu bir çit. Koca bir çit var burada!» Çitin yüksekliği iki buçuk metre kadardı ve dikenli telleri tutan direkler, bir insan bacağı kalınlığındaydılar. «Bizim araziyi çitle ayırmışlar. Milli Park'ın adamları bizi kesip atmışlar! Neden bizim topraklarda hiç hayvan olmadığını şimdi anlıyorum.» Eve dönerlerken, David ona, Kruger Milli Parkı ile kendi arazileri arasındaki sınırın eskiden açık olduğunu söyledi. Hayvanlar, kuraklık ve bitki örtüsünün uygun olmadığı mevsimlerde Jabulani'deki su ve otlaklardan yararlanabilirlerdi ve Kruger Milli Parkı yönetimi de buna olumlu gözle bakmaktaydı.

Debra, onu dinlerken, bir yandan da küçük köpeğinin başını okşuyordu.

Onun sustuğunu görünce, «Bu vahşi hayvanlar işi seni epey üzecek galiba,» dedi.

«Evet, bu konu benim için çok önemli. O hayvanlar buralarda dolaşıp dururken, galiba onları iyice benimsemiştim. Şimdi birden yokluklarını hissediyorum. Bu benim için çok önemli bir konu.» Bir an sustu ve acı bir gülüşten sonra devam etti. «Bunu Afrika'da kimbilir kaç kişi, kaç kez söylemiştir hayvanlar olmayınca önemleri artıyor.» David tekrar arabaya bindi ve yola çıktılar. Hiç konuşmadan birkaç mil daha yol aldıktan sonra, David, «Onlara bu çiti kaldırmalarını söyleyeceğim,» diye konuştu. «Bizi böyle hayvanlardan ayıramazlar. Hemen parkın müdürünü bulup konuşacağım onunla.» Çocukluğundan anımsıyordu Conrad Berg'i. Adam o zamanlar parkın sadece güney bölümünden sorumluydu ve henüz şef olmamıştı.

Conrad Berg, bir zamanlar bölgede bir masal kahramanı olmuştu ve onun hikâyesini herkes bilirdi. Anlatılan hikâyeler, onun nasıl bir adam olduğunu gösteriyordu.

Bir hikâyeye göre, Berg bir akşam, hava karardıktan sonra, ormanda kamyonu arıza yaptığından, yürüyerek evine dönüyordu ve bir süre yürüdükten sonra erkek bir aslanın hücumuna uğramıştı. Hayvanla mücadelesi sırasında, sırtı, omuzu ve bir kolu tamamen parçalanmıştı.

Bu haline rağmen, yanında taşıdığı kamasını çekebilmiş ve hayvanın boğazına vurduğu sürekli darbelerle onu öldürmeyi başarmıştı. Sonra da, o ağır yaralı haliyle ve arkasında da düşüp ölmesini bekleyip onu izleyen bir sırtlan sürüsü olduğu halde, beş mil yürümüş ve evine varmıştı.

Conrad Berg hakkındaki bir başka hikâye ise şöyleydi: parka komşu çiftliklerden birinin sahibi, av yasağına rağmen, parka ait aslanlardan birini, sınırın iki mil içerisinde vurarak öldürmüştü. Bunu yapan adam, hükümet yetkililerinden biriydi ve Conrad Berg'in şikâyetlerine gülüp geçmişti.

Adamın, Conrad'ın karşısına geçip, gülerek, «Ee, ne yapacaksın görelim bakalım! Sen işini sevmiyorsun galiba!» dediğini söylerlerdi.

Fakat Conrad, yukardan gelen tüm baskılara karşın, elindeki kanıtlara güvenerek adam hakkında dava açmıştı. Mahkeme günü yaklaştıkça, üzerindeki baskılar iyice artmaya başlamış olmasına rağmen, o hiç boyun eğmemişti bunlara. Yönetimde önemli bir görevi olan bu kaçak avcı, sonuçta yargılanmış ve bin sterlin para ile altı ay çalışma cezasına çarptırılmıştı.

Suçlu hükümet yetkilisi, cezasını çektikten sonra gidip Conrad Berg'e teşekkür etmiş ve elini sıkarak, «Bana iyi bir dürüstlük, insanlık ve cesaret dersi verdin, teşekkür ederim sana,» demişti. Berg'in şu anda tüm milli parkın müdürü olmasının nedenlerinden biri de bu olabilirdi.

David'in telefonu üzerine, Conrad Berg, onunla çitin belirli bir noktasında buluştu. Uzun boylu, iriyarı, geniş omuzlu ve güçlü bir adamdı ve güneş yanığı yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Bronz rengi kollarındaki aslan dişlerinin izleri hâlâ rahatça görülebiliyordu.

Üzerinde milli parkın üniforması ve şapkası ile omuzlarında yeşil işaretli apoletler vardı.

Conrad Berg'in arkasında, kapısı üzerinde park müdüriyetinin amblemi olan kahverengi bir Chevrolet kamyonet durmaktaydı. Arabanın içinde, adamın iki zenci yardımcısı oturuyorlardı ve bunlardan birinin elinde de bir tüfek görülüyordu.

Berg, onu görünce, ellerini yumruk yapıp kalçalarına koydu ve şapkasını arkaya doğru atıp bekledi. Yüzündeki gülümseme birden kaybolmuştu; tavrı ile tüm vahşi hayvanların, kendi sorumluluğunda olduğunu söylemek ister gibiydi. David, onun bu halini görünce, yanında duran Debra'ya, «Eyvah, adam çok ciddi görünüyor,» diye fısıldadı. «İnşallah başımıza bir dert açmaz.» Arabayı çite yakın bir noktaya park etti. Sonra, Debra'nın inmesine yardım edip, onu da yanına alarak çitin önüne gitti.

«Bay Berg. Merhaba, ben David Morgan'ım. Sizi, buraya babamla geldiğim günlerden tanıyorum. Babam Jabulani'nin sahibi idi. Bu, karım Debra'dır.» Berg'in yüzündeki sert ifade birden değişti; adam kararsızlık içinde gibiydi. Jabulani'nin yeni sahibi hakkında kulağına bazı haberler gelmişti kuşkusuz. Buraları uçsuz bucaksız, ıssız yerlerdi ve burada yaşayanlar konusunda bilgi toplamak da onun görevlerinden biriydi. Ama karşısına böyle, yüzü yanmış, yanında da kör ve güzel karısı ile garip bir adamın çıkmasını hiç beklemiyordu ve oldukça şaşırmıştı.

Elini şapkasının kenarına götürüp hafif bir selam verdi ve sonra, genç kadının bunu göremeyeceğini anladı. Mırıltı halinde onları selamladı ve David'i uzattığı eli dikkatle tutarak sıktı. Çitin aralıkları oldukça genişti ve el sıkışmalarına izin veriyordu.

Debra ve David'in bir ekip çalışması yaptıkları belli oluyordu; dürüst ve basit bir adam olan Berg'in sempatisini kazanmayı başarmış gibiydiler. Adam, onlarla birkaç dakika konuştuktan sonra oldukça yumuşamıştı. Küçük köpek Zulu'dan da pek hoşlanmıştı ve kendisinde de böyle birkaç köpek olduğunu söyledi. Onlar konuşurken, Debra, kahve termosunu getirmiş ve hepsine birer fincan kahve doldurmuştu.

David, kamyonetin içinde tüfekle oturan orman korucusunu gösterip, «Şurada oturan Sam değil mi?» diye sordu.

Berg, bir anlık bir tereddütten sonra, «Evet,» diye yanıt verdi.

«Sam bir zamanlar Jabulani'de çalışırdı.» Berg, onu çiftlikten zorla almadığını ima etmek ister gibi, «Bana kendisi geldi ve çalışmak istediğini söyledi,» dedi.

«Beni, hele bu yüzle, tanıması olanaksız tabii. Fakat çok iyi bir bakıcı ve kâhya idi, ondan sonra, çiftliğin berbat olduğunu gördüm. Her neyse, bizi üzen başka bir şey de, sizin şu çitiniz oldu.» Bunu söylerken, ayağının ucu ile çitin direklerinden birine dokunmuştu.

Berg'in tavrı birden değişti. Elindeki kahveyi yere döktü ve «Yok canım, öyle mi?» diye konuştu.

«Bunu neden yaptınız, öğrenebilir miyim acaba?» «Canım öyle istedi de ondan.» «Bakın, babam, yönetimle bir anlaşma yapmıştı ve bu anlaşmaya göre, aramızdaki sınır her zaman açıktı. Bizim arazimizde hayvanlar için çok bol yiyecek ve su kaynakları vardır.» Conrad Berg, başını imali bir tarzda salladı ve ağır bir tonla, «Babanızı severdim, Bay Morgan,» dedi. «Ama ben, sınırın açık olmasını hiçbir zaman istememiştim.» «Neden?» «Babanız bir avcıydı.» Bunu sanki ağzındaki kokmuş bir et parçasını tükürür gibi söylemişti. «Aslanlarım, onu tanıyıp, çitin bu tarafında kalmaya başlayınca, buralara birkaç eşek getirip aslanları kandırmaya ve çiti aşıp sizin tarafa geçirmeye çalışırdı.

David, bağırıp, ona, yalan söylediğini haykırmak istedi, fakat nedense birden sustu. Neden olduğunu anlamamıştı, Fakat yüzündeki yara izlerinin, birden, utançla kızardığını hissetmişti.

Adamın söylediği doğruydu; eşekleri ve evin arkasına kurumaları için serilen aslan derilerini çok iyi anımsıyordu.

Ama yine de babasını savundu ve «Fakat babam hiçbir zaman kaçak avlanmadı,» dedi. «Av lisansı vardı ve vurduğu hayvanlar da kendi arazisi üzerindeydi.» Berg, başını salladı ve «Tabii, bunu biliyorum, kaçak avlanmazdı,» diyerek gülümsedi. «Bunu yapmayacak kadar akıllıydı. Bunu yaptığı taktirde, onu, bir rokete bağlayıp aya göndereceğimi iyi bilirdi.» «Demek çiti bunun için yaptınız, öyle mi?» «Hayır.» «O halde neden?» «Çünkü Jabulani, on dört yıl boyunca, ona ne olduğuna hiç aldırmayan bir adamın malı olarak kaldı.» Bir an sustu ve eliyle, kamyonette oturan korucuyu işaret etti, «Şu ihtiyar Sam, elinden geleni yaptı fakat sizin araziniz, kaçak acıların cenneti olmaktan kurtulamadı. Arazinizde bol su ve otlak olduğundan kaçak avcılar buralara doldular. Sam onlara engel olmaya kalkınca onu dövdüler yine yılmayıp engellemesini sürdürmek istediğinde, bir gece gelip kulübesini yaktılar. Yangında, iki küçük çocuğu yanarak öldüler...» David, bunu duyunca birden sendeledi, alevleri yeniden yüzünde hisseder gibi olmuştu.

Acı bir sesle, «Bunu bilmiyordum,» diye fısıldadı.

«Tabii, sen o zamanlar para kazanmakla meşguldün ya da hoşuna giden şeyler yapıyor, hayatını yaşıyordun.» Berg şimdi iyice kızgın görünüyordu.

«İşte, o zaman, Sam bana geldi ve iş istedi. Çiti de bu olaydan sonra diktik.» «Şu anda Jabulani'de hiçbir hayvan yok, birkaç küçük kudu ve ceylan kalmış olabilir.» «Haklısın, avcılar hepsini kısa zamanda temizlediler.» «Arazimizde yine hayvanları görmek istiyorum ben.» Berg, öfkeli gözlerini ona çevirdi. «Neden? Sen de baban gibi onları öldüresin diye mi? Hafta sonunda arkadaşlarını getirip aslanları öldürsünler diye mi istiyorsun bunu?» Kızgın bir sesle bunları, bağırarak söyledikten sonra, Debra'ya baktı ve «Affedersiniz Bayan Morgan,» dedi.

«Böyle konuşmak istemezdim, fakat...» «özür dilemenize gerek yok, Bay Berg. Hislerinizi çok iyi anlıyorum.» Berg, «Teşekkür ederim,» dedikten sonra tekrar David'e döndü.

«Morgan Özel Safari Servisini kurmak istiyorsun galiba, öyle mi?» David de kızmaya başlamıştı. Bir an düşündü ve sonra, «Asla,» diye konuştu, «Jabulani arazisinde bir tek atış yapılmasına izin vermem.»

«Evet, tabii, hep böyle söylerler. Ama işin içinde para varsa her şey değişir, değil mi? Paralar gelmeye başlayınca, safari seferleri hemen yeniden başlayacaktır, bundan eminim.» «Hayır, para için bile bunu yapmam ben.» «Yani, etini kasaplardan mı alacaksın?» «Bana bakın, Bay Berg. Çitinizi kaldırdığınız taktirde, Jabulani'nin özel doğal park olduğunu herkese uyduracağım...» Berg, öfkeyle bir şey söyleyecekti, fakat David'in söylediğini duyunca birden şaşkınlıkla duraladı.

«Bunun ne anlama geldiğini biliyor musunuz siz? Bunu yaptığınız takdirde, kanun karşısında sorumlu olacaksınız, bir anlaşma imzalayacaksınız.

Arazinizde hiçbir şey avlayamazsınız, aslan filan vuramazsınız o zaman, bunu düşündünüz mü?» «Evet, bunların hepsini biliyorum. Bu konudaki kanunları okudum.

Ama bir şey daha var. Kabul edildiği takdirde, arazimin diğer üç sınırını, sizi tatmin edecek şekilde çitleyecek ve masrafları tarafımdan karşılanmak üzere, yine sizin için yeterli olacak sayıda özel korucular tutacağım.

Buna ne diyorsunuz?» Conrad Berg, şapkasını çıkardı ve düşünceli bir tavırla, seyrelmeye başlamış saçlarının arasından başını kaşıdı.

«Vay canına!» dedi. «Böyle bir teklife nasıl hayır diyebilirim ki?» Sonra, başını kaldırıp onun yüzüne baktı ve karşılaştıklarından beri ilk kez olarak gülümsedi. «Demek bu işi bu kadar ciddiye alıyorsunuz, öyle mi?» «Karımla birlikte burada devamlı yaşamayı planladık. Bir çölde yaşamak istemeyiz, değil mi?» Berg, «Evet,» diyerek başını salladı. Onun neler hissettiğini anlamış gibiydi. Bu yanık yüzlü adama karşı başlangıçta duyduğu hisler tamamen değişmişti ve şimdi onan hoşlanıyordu.

David, onun yola geldiğini anlayınca, «Her şeyden önce,» diye devam etti. «Şu kaçak avcılardan işe başlamalıyız. Onlardan birkaçını enseleyelim de duyanlar da biraz düşünsünler.» Berg'in geniş kırmızı yüzünde mutlu bir gülümseme belirdi. Elini, çitin aralığından tekrar ona uzatıp, «Galiba sizin komşuluğunuzdan hoşlanacağım,» dedi. «Bu, iyi bir işbirliği olacak sanıyorum.» Debra, konuşmaların bu yola girmesinden son derece mutlu olmuştu. Görmeyen gözlerini adama çevirip, «Yarın akşam eşinizle bize yemeye gelmez misiniz acaba?» diye sordu.

«Büyük bir memnuniyetle geliriz, Madam, teşekkür ederim.» David, gülerek, «Çok iyi viskim de var,» diye ilave etti.

«Çok teşekkür ederim, fakat biz yaşlı karı koca, mümkünse biraz cini su ile içeriz, Ol Buck dry cini çok severiz.» David, başını salladı ve «Tamam,» dedi. «Bize bunu bulmaya çalışırım.»

Jane Berg, Conrad'ın yaşlarında ince, nazik bir kadındı. Kuru yüzü güneşte iyice yanmış, koyu kahverengi olmuştu. Saçları güneşle sararmış ve yer yer kırlaşmaya başlamıştı. Debra, konuşmalarından, Conrad'ın ondan oldukça çekinip korktuğunu anlamıştı.

Kadın, «Ben konuşuyorum, Connie.» der demez, adamcağız susuveriyor, onun boşalan içki bardağını hiç vakit geçirmeden dolduruyordu.

Conrad, konuşmasını hiçbir zaman tam anlamı ile bitiremiyor, karısının, araya girip, eksik söylediklerini tamamlamasını bekliyor ve sonra tekrar başlıyordu.

Debra, onların av etinden hoşlanmayacaklarını düşündüğü için, buzluktan çıkardığı biftekleri pişirmişti. Conrad, dört tane biftek yedi Fakat David'in ikram ettiği şaraptan içmek istemedi.

Conrad Berg, «Bu içki bir zehirdir, amcalarımdan biri bu yüzden öldü,» demiş ve yemek boyunca, hatta tatlıya geçtiklerinde bile cin içmeyi sürdürmüştü.

Yemekten sonra, içinde koca koca odun parçalarının yandığı şöminenin çevresine oturdular ve Berg, kuşkusuz karısının da müdahaleleri ile David'in, Jabulani'de karşılaşabileceği sorunlar konusunda konuştu.

«Kuzeydeki kabilelerden gelen birkaç siyah tutup...» Karısı Jane, hemen atıldı ve «Nehrin karşı tarafından,» diye ekledi.

«Evet, nehrin karşı tarafından da olur. Bu adamlar fena avcılar değillerdir, fakat genellikle telli kapanlarla çalışırlar ve çok hayvan öldürmezler...»

Burada, Jane müdahale etti. «Ama bu çok zalimce bir şey, zavallı hayvanlar, bazen, günlerce, kemiklerine kadar giren tellerle acı içinde kıvranırlar.» «Evet, bunların üzerine birkaç korucu ile gidersek, onları hemen yakalar ve engelleyebiliriz. Bizi asıl düşündüren, modern silahları ve av lambaları beyaz kaçak avcılardır ki...» Jane, hemen, «Öldüren lambaları,» diye düzeltti.

«Evet, öldüren lambaları ile gelen avcılar; asıl zararı onlar veriyorlar.

Birkaç yıl içinde Jabulani'deki bütün hayvanları öldürenler bu adamlardır işte.» David, şu anda, İsrail'de koyun sürüleri üzerinden uçarken çobanların duyduğu öfkeyi duyuyordu. «Bu adamlar nereden geliyorlar?» diye sordu.

«Phalabora'da, buradan yaklaşık elli mil kuzeyde bir bakır madeni var. Orada yüz kadar madenci çalışıyor, işte bu adamlar hayvan öldürmekten zevk alıyorlar. Buraya gelip, yaşayan her şeye kurşun sıkmaya bayılan tipler bunlar. Ama onlar için oraya gitmeye değmez, amatör ve sadece hafta sonlarında avlanan kaçak avcılardır bu adamlar.» «Peki, profesyonel olanlar kimler?» «Buradan yaklaşık otuz mil mesafede, Jabulani'den giden toprak yolun ana yola çıktığı nokta var ya...» Jane, yine dayanamayıp söze karıştı, «Bandolier Tepesi denen yer.» «... orada büyük bir mağaza vardır. İşi pek fazla değildir, ana yoldan geçenlere de biraz bir şeyler satar, fakat asıl müşterileri kabilelerden gelen yerlilerdir. Dükkânın sahibi sekiz yıldan beri oradadır, onun peşinden çok koştum, fakat herif şimdiye kadar rastladığım en namussuz ve hilekâr bir hergele... özür dilerim Bayan Morgan.» David, «Yani, profesyonel avcı o mu?» diye sordu.

Conrad, başını salladı, «Evet, o namussuz işte,» diye konuştu.

«Onu yakalarsak, işin yarısını bitirmiş sayılabiliriz.» «Bu adamın adı ne?» «Akkers. Johan Akkers.» Bunu söyleyen yine Jane oldu. Sürekli içtiği cin nedeni ile gözleri hafifçe kısılmış ve sözcükleri güçlükle söylemeye başlamıştı.

David, düşünceli bir tonla, «Peki Ama onu nasıl yakalayacağız?» diye sordu, «Jabulani'de, onu buralara çekecek kadar hayvan kalmamış ki.» «Hayır, şu anda buralarda pek hayvan yok tabii, fakat Eylül'ün ortalarına doğru...» Jane, şakaklarına düşen birkaç saç telini düzeltip, «Daha ziyade Eylül'ün ilk haftasında,» diyerek kocasını düzeltti.

«... Eylül'ün ilk haftasında, göl kenarındaki marula ağaçları meyve vermeye başlayacaklardır. O zaman, bizim filler de buraları ziyarete gelecekler. Marula meyvelerine bayılır bizim filler ve onlara erişmek için çiti bile yıkacaklardır. Biz çiti görüp onarana kadar, pek çok diğer hayvan da sizin arazinize girecektir. Akker dostumuzun, daha o andan itibaren, silahını yağlamaya başlayacağına yemin edebilirim. Çit yıkıldıktan bir saat sonra bunun haberini alacaktır.» «Ama bu kez bir sürprizle karşılaşabilir.» «Temenni derim ki öyle olur.» David, bir an düşündükten sonra, hafif bir sesle, «Bence, hemen yarın Bandolier Tepesi denen yere gidip, şu dostumuzun nasıl bir adam olduğunu görsek çok iyi olur,» dedi.

Jane, yine dayanamadı ve araya girip, «Dikkatli olun,» dedi. «İyi bir adam değildir.» Bandolier Tepesi'ne giden toprak yol, kasislerle doluydu ve üzeri bir karış tozla kaplıydı. Land-Rover, hoplaya, zıplaya, arkasında muazzam bir toz bulutu kaldırıp ilerliyordu. Tepe, çok yüksek olmayıp, yemyeşil ağaçlarla kaplıydı ve yoldan çok güzel görünüyordu.

Akkers'in dükkânı, iki yolun kesiştiği noktadan beş yüz metre kadar ilerdeydi ve yemyeşil, parlak yapraklı mango ağaçlarının arasına inşa edilmişti. Afrika'nın her bölgesinde görülebilen, kerpiç duvarlı, sevimsiz, damı ondüleli tenekeden bir yerdi. Duvarlara, çaydan, el feneri piline kadar, içerde satılan birçok malın resimli ilanları yapıştırılmıştı.

Adamın satmadığı şey yok gibiydi.

David, arabayı dükkânın önüne park etti ve başını kaldırıp, kapının üzerindeki, 'Bandolier Tepesi Marketi' tabelasına baktı. Dükkânın yan tarafında, bir tonluk bir Ford kamyon duruyordu. Dükkânın önündeki dar verandada, üzerlerine desenli basma pamuklulardan yapılmış basit giysiler giymiş zenci kadın müşteriler vardı. Zenciler, zamanlarının çok olduğunu göstermek ister gibi büyük bir sabırla sıralarını bekliyorlardı ve Land-Rover'la gelen yabancılara bakmamışlardı bile. Kadınlardan biri, koca kara göğsünü alabildiğine dışarıya çıkarmış, kucağındaki bebeğini emziriyordu.

Bahçenin ortasında, yaklaşık beş metre yüksekliğinde bir direğin ucunda, köpek kulübesine benzer bir sandık vardı. David, bu kulübeden, büyükçe, kahverengi ve tüylü bir hayvanın çıktığını görünce şaşırdı.

Hayvan, birden, çevik bir hareketle, adeta bir kuş kadar hafif, direkten aşağıya kayıverdi. Ayaklarından birine bir deri bilezikle bağlanmış olan zincirin diğer ucu da direğin tepesine bağlıydı.

David, «Bu, şimdiye kadar gördüğüm en büyük Habeş maymunlarından biri,» diyerek, hayvanı Debra'ya tarif etti. Maymun, zincirin izin verdiği yere kadar gitmiş ve tırnakları ile toprağı kazımaya başlamıştı.

Hayvan, bir ara, direğin çevresinde birkaç kez döndü ve sonra, olduğu yere oturup adeta bir insan gibi Land-Rover'a bakmaya başladı. Birbirlerine yakın kahverengi küçük gözleri ile onlan süzerken, alt çenesini de ileriye doğru uzatmıştı.

«Pis görünüşlü bir hayvan» diyen David, maymunun, yaklaşık kırk kilo ağırlığında olabileceğini tahmin etti. Bir köpeğinkine benzeyen yüzü, çenesi ve sarı dişleri ile gerçekten de güzel bir hayvan değildi.

Sırtlandan sonra, ormanların en sevilmeyen hayvanı sayılabilirdi kötü insanların huylarını almış zalim, hilekâr ve hırslı bir hayvandı. Gözlerini hiç kırpmadan onlara bakıyor ve arada sırada da saldıracakmış gibi başını ileriye doğru uzatıyordu.

David, dikkatle maymunu incelerken, dükkândan bir adam çıktı ve verandanın direklerinden birine yaslandı. Sonra, kalın bir ses tonu ile «Size nasıl yardımcı olabilirim, Bay Morgan,» dedi. Uzun boylu, zayıf biriydi, üzerine, hafif buruşmuş ve kirli, haki pantolon, yakası açık bir gömlek giymişti. Ayaklarında koca koca botlar vardı ve pantolonunu, omuzlarından çapraz geçmiş bir askı ile tutturmuştu.

«İsmimi nerden biliyorsunuz?» diyen David, bu orta yaşlı, saçları kısa kesilmiş ve başının ortasındaki saçlar dökülmeye başlamış adama hayretle baktı. Ağzındaki takma dişlerin parlak plastik dişetleri, çıkık yanaklarındaki gergin derisi ile adeta bir kurukafayı andırıyordu yüzü.

Gözleri de yuvalarına İyice girmişlerdi. David'in sorusunu duyunca sırıtarak baktı.

«Yüzü yanmış ve karısı da kör olan sadece siz, Jabulani'nin sahibi Bay Morgan olabilirsiniz. Duyduğuma göre, yeni bir ev yaptırmışsınız ve burada yaşayacakmışsınız.» Adamın kocaman elleri güçlü olmalıydı, fakat vücudunun diğer kısımları ile orantılı değildi. Kollarının da, görünen kasları ile kuvvetli olduğuna kuşku yoktu.

Bir an tekrar sırıttıktan sonra, elini cebine atıp bir çakı ve rüzgârda kurutulmuş, Kuzey Amerika'da Jerky, Karaipler'de boucan ve Afrika'da ise biltong denen, kara, kuru bir et parçası çıkardı ve sanki bir tütün topağı keser gibi kolayca kesip parçayı ağzına attı.

Sonra, bu sert et parçasını çiğnemeye çalışırken, tekrar, «Evet, ne yapabilirim sizin için?» diye sordu.

David, arabadan aşağıya inerken, «Çivi ve boya almak istiyordum,» diye yanıt verdi.

«Ben, sizin, alışverişinizi Nelspruit'ten yaptığınızı duymuştum.» Akkers, onları küçümser bir ifadeyle bakıyor, David'in yanmış yüzünü dikkatle inceliyordu. David, dikkat edince, adamın gözlerinin çamur yeşili renginde olduğunu gördü. Bu adamdan, daha ilk gördüğü andan itibaren hiç hoşlanmamıştı.

«Hayvanları kapatmanın ya da zincire vurmanın yasak olduğunu sanıyordum,» diyen David, dikkatle onun yüzüne baktı. Fakat Akkers, onu duymamış gibi sırıttı ve etini çiğnemeye devam etti.

Sonra, «Siz avukat mısınız?» diye sordu.

«Hayır, bunu öylesine söyledim işte.» «Benim iznim var... görmek ister misiniz?» David, başını iki yana salladı ve sonra Debra'ya dönüp, İbranice konuşarak, adamı ona tarif etti.

«Bizim buraya geliş nedenimizi tahmin etti galiba. Kavga çıkarma ya çalışıyor gibi bir hali var.» Debra, «Ben arabada kalayım, daha iyi,» dedi.

David, «Tamam» diyerek, verandaya çıkan merdivene doğru yürüdü.

«Evet, çivi ve boya var mı?» Adam, hâlâ sırıtıyordu. Başı ile içerisini gösterip, «İçeriye girebilirsiniz,» dedi. «Tezgâhın arkasında bir zenci adamım var, size yardımcı olabilir.»

David, bir an tereddüt ettikten sonra dükkâna girdi; içerisi fenollü sabun, gazyağı ve mısır yemeği kokuyordu. Raflarda, ucuz gıda maddeleri, bazı ilaçlar, battaniyeler ve basma, pamuklu kumaş topları görülüyordu.

Tavanda, ordunun stok fazlası olup sattığı asker botları, yeşil ceketler, balta başları ve fırtına fenerleri asılıydı. Yerde ise, teneke variller içinde, un, mısır ve benzeri, bu tür dükkânlarda satılan çeşitli mal vardı. David, Afrikalı tezgâhtara gitti ve istediklerini ona söyledi.

O sırada, Debra, arabada sıkılmış ve aşağıya inip Land-Rover'ın kapısına yaslanmıştı. Minik köpek Zulu, onun arkasından sıçrayarak atlamış ve koşarak verandanın beton direklerini koklamaya başlamıştı.

Biraz ilerde başka birkaç köpek, beyaz badanalı duvara işiyorlardı.

Akkers, Debra'ya baktı ve «Köpeğiniz çok güzel,» dedi.

Debra, kibar bir tavırla başını salladı ve «Teşekkür ederim,» diye mırıldandı.

Akkers, birden başını çevirip maymununa baktı; yüzünde şeytani bir ifade belirmişti. Hayvan da, sanki onun ne düşündüğünü anlamıştı.

Başını, yine ileriye doğru uzattı, sonra yerinden kalktı ve direğe doğru yürüdü. Bir an başını kaldırıp direğin tepesine baktı ve sonra çevik bir hareketle tırmanıp kulübesine girdi.

Akkers, yine sırıttı ve bir parça daha et kesip ağzına attı. Sonra, elinde kalan küçük kuru et parçasını köpeğe uzatırken, «Jabulani'yi sevdiniz mi?» diye sordu.

Debra, konuşmak istemiyormuş gibi, kısaca, «Orada mutluyuz,» diye yanıt verdi ve sustu. Zulu, kuru etin lezzetini almıştı, kuyruğunu bir metronom gibi sallayarak onu çiğnedi ve yuttu. Köpekler bu tür kuru eti çok severlerdi. Akkers, cebinden başka bir parça çıkardı ve iki kez daha kesip ona verdi. Zulu'nun gözleri parlıyordu ve ağzından salyalar akmaya başlamıştı.

Verandanın gölgesine sığınmış bekleyen kadınlar, şimdi, olanları büyük bir ilgiyle izliyorlardı. Daha önce de buna benzer bir şey görmüşlerdi ve şimdi merakla bekliyorlardı. David dükkânın içindeydi ve Debra da neler olduğunu görmüyordu.

Akkers, bu kez, etten, daha büyük bir parça kesip köpeğe uzattı, fakat hayvan tam onu kapacağı sırada elini geriye çekti. Köpek, eti kapmak için ikinci bir hamle yaptı ve yine kaçırdı. Ne olduğunu anlamamıştı ve kulaklarını dikip adama baktı.

Akkers, elinde et parçası ile verandadan indi ve peşinden gelen Zulu'ya onu tekrar koklattı. Sonra, «Haydi, aslanım, yakala şunu,» diyerek, et parçasını maymunun direğinin dibine doğru fırlattı. Zulu, etin peşinden, maymunun bir süre önce yerleri kazıdığı noktaya koştu. Şimdi direğin tam dibindeydi ve eti kapıp yemeye başladı.

Aynı anda, maymun, direğin tepesindeki kulübesinden fırlamış ve bir şimşek gibi aşağıya süzülmüştü. Kollarını ve ağzını, önüne geleni parçalayacakmış gibi açmıştı, sarı dişleri tüm korkunçluğu ile görünüyordu.

Direğin dibine, toprağın üzerine sessizce atladı ve böyle bir şeyi hiç beklemeyen küçük köpeğin yanına indi. Sonra, birden onun üzerine atladı ve kırk kiloluk ağırlığı ile Zulu'nun üzerine kapanıp omzundan ısırdı.

Zulu, yerde yuvarlanıp büyük bir acı içinde havlamaya başlamıştı.

Bir ara, yerde yuvarlanıp kalkmayı başardı, fakat maymun tekrar üzerine atlamıştı.

Debra, onun acılı havlamasını duydu ve ne olduğunu anlamadan ileriye doğru bir hamle yaptı.

Zulu, şimdi sırtüstü kalmış ve karnı ile hassas yerlerini açıkta bırakmıştı.

Maymun, tüm ağırlığı ile onun üzerine kapandı ve korkunç başını karnına gömüp, keskin dişlerini bu yumuşak yere batırdı.

Zulu korkunç bir acı ile haykırınca, Debra, bir çığlık atarak öne doğru atıldı. Fakat Akkers, bir ayağını öne doğru uzatıp onu yüzükoyun yere düşürdü.

Debra, ayağa kalkmaya çalışırken, o yine sırıtmış ve «Sakın karışmaya kalkmayın, küçük hanım,» diye uyarmıştı, «Yoksa sizin de canınız yanar.» Maymun, güçlü ve sivri dişleri ile Zulu'yu karnından yakaladı ve sonra bütün gücü ile başını silkeledi. Zavallı küçük köpeğin karnı parçalanmış ve bağırsakları maymunun korkunç dişleri arasında kalmıştı.

Zulu, parçalanmış karnına rağmen yine acı içinde bağırdı ve Debra, sendeleyerek ayağa kalktı.

«David!» diye bir çığlık attı, «David, yardım et!» David, koşarak dükkândan çıktı; kapının önünde bir an durup neler olduğunu hemen gördü ve kapının yanında dizili duran kazma saplarından birini yakaladı. Bir hamlede verandadan atladı ve birkaç adımda küçük köpeğin yanına vardı.

Korkunç maymun, onun geldiğini görmüş ve Zulu'yu bırakmıştı.

Ani bir hamle ile direğe sıçrayıp bir saniyede tepesine çıktı ve durdu.

Ağzı kan içindeydi ve zaferini kutlamak ister gibi yerinde zıplayıp bağırıyordu.

David, elindeki kazma sapını yere bıraktı ve zavallı küçük köpeğin parçalanmış vücudunu kucağına aldı. Zulu'yu arabaya götürdü, ince ceketinden birkaç parça yırtıp, sarkan bağırsakları yumruğu ile onun karnının içerisine ittikten sonra bağladı.

Debra, korku içindeydi ve onun, «David? Neler oluyor?» sorusuna David birkaç İbranice cümle ile yanıt verdi.

Bunlar olurken, Akkers, dükkânının kapısı önüne gitmiş, kenara yaslanmış, parmaklarını pantolon askısına geçirip gülmeye başlamıştı.

Topukları üzerinde sallanıp gülerken, takma dişleri birbirine vuruyor, garip bir ses çıkarıyorlardı.

Direğin üzerinde tünemiş olan maymun da, sahibini taklit eder gibi yerinde hoplayıp zıplıyor, çığlıklar atıyordu.

Akkers, bir ara, kahkahalar arasında, «Hey, Bay Morgan,» diye seslendi, «Çivilerini unutma sakın!» David, birden döndü ve korkunç bir öfke ile ona baktı. Yüzü iyice gerilmiş gibiydi ve sanki tekrar yanmaya başlamıştı, koyu mavi gözlerinde büyük bir nefretin parıltıları görülüyordu. Kararlı adımlarla merdivene doğru yürüdü. Daracık dudaklı ağzı soluk renkli bir çizgi halindeydi ve sıkılı yumrukları yan taraflarına sarkmıştı.

Akkers, onun görünüşünden hoşlanmamıştı. Birden döndü ve içeriye girip tezgâhın arkasına geçti. Sonra eğildi ve tezgâhın altından çıkardığı bir çifteyi ona doğrultup, kalın, kemikli parmağı ile horozu kaldırdı.

Sadistik bir tonla, «Bu bir nefsi müdafaa, Bay Morgan,» diyerek yine güldü, «Bak, tanıklar da var etrafta. Bir adım daha atarsan, senin de bağırsakların köpeğininki gibi karnından dışarıya dağılabilir.» David, son basamağı çıkmıştı, fakat kapının önünde durdu. Adamın koca elindeki silah tam karnına doğrulmuştu.

Debra, Land-Rover'a binip küçük köpeği kucağına almış, «David!

Acele et!» diye bağırıyordu.

David, öfkenin etkisi ile dilinin kalınlaşır gibi olduğunu hissetti ve boğuk bir sesle, «Seninle işimiz bitmezdi,» dedi. «Yine görüşeceğiz.» Akkers, «Tabii, çok eğlenceli olur,» diyerek bir kahkaha daha attı.

David'in o anda yapabileceği hiçbir şey yoktu. Büyük bir hırsla döndü ve basamakları koşarak inip arabaya gitti. .

Akkers, Land-Rover'ın büyük bir hızla oradan uzaklaşıp, toz toprak içinde yola çıktığını görünce, silahını aldığı yere bıraktı. Tekrar verandadan inip güneşin altına çıktığında, maymun da hemen direkten atlamış ve ona doğru koşmuştu. Birden zıplayıp sahibinin kucağına atladı ve bir çocuk gibi ona sarıldı. Adam, cebinden çıkardığı haşlanmış bir tatlı parçasını onun sarı dişleri arasına bıraktı, sonra yine sırıttı.

Maymunun tüylü başını okşayıp, «Seni yaşlı haydut,» diye sevince, korkunç ve vahşi hayvan, sivri dişlerini açarak ona bakmış ve tiz bir çığlık atmıştı.

'Yol çok bozuk olmasına rağmen, David, otuz mili yirmi beş dakikada katedip Jabulani'ye geldi. Arabayı, frenleri gıcırdatarak hangarın yanında durdurdu ve yaralı köpeği kucağına alıp uçağına koştu.

Debra, uçuş sırasında köpeği okşuyor, acısını gidermeye çalışıyordu.

Etekleri, köpeğin kanı ile kıpkırmızı olmuştu. Zulu şimdi, arada sırada garip iniltiler çıkarmasına karşın, oldukça sakinleşmiş gibiydi. David, Nelspruit kulesi ile telsiz bağlantısı kurmuş ve bir arabanın, iner inmez onları almasını söylemişti. Böylece, kalkıştan tam kırk beş dakika sonra, veterinerin kliniğinde idiler ve Zulu ameliyat masasına yatırılmıştı bile.

Ameliyat iki saatten fazla sürdü. Veteriner operatör, zavallı köpeğin parçalanmış, yırtılmış bağırsakları ile karın kaslarını büyük bir titizlikle dikip onarmış ve sonra da yerlerine yerleştirip dikmişti.

Köpeğin durumu oldukça kritikti ve enfeksiyon tehlikesi vardı. Zulu iyileşene kadar orada kalacaklardı; bu durumda Jabulani'ye dönemezlerdi.

Beş gün sonra, Zulu yolculuk yapabilecek kadar iyileşmişti, fakat hâlâ zayıf ve halsizdi, her tarafı sarılmıştı. Bir süre uçtuktan sonra, David, uçuş başını değiştirdi ve uçağı Bandolier Tepesi'ndeki dükkân yönüne çevirdi.

Dükkânın teneke çatısı, güneş altında parlıyordu. David, orasını görür görmez, içindeki korkunç öfkenin yine kabarmaya başladığını hissetti ve dişlerini gıcırdattı.

Motorun gürültüsünü bastırmak için, bağırarak, «Bu adam hepimiz için büyük bir tehlike,» dedi. «Jabulani'de yapmaya çalıştığımız her şey için büyük bir tehdit bu herif.» Debra, sesini çıkarmadı ve köpeğin sırtını okşarken, sadece başını sallamakla yetindi. O da bu adama karşı, içinde, en azından David'inki kadar büyük bir öfke duyuyordu.

Kendi kendine, «O namussuza dersini vereceğim,» diye mırıldanırken, Brig'in, «Vahşete, ancak, sana ait olan bir şeyi savunmak için başvurabilirsin,» diye sözlerini anımsadı.

Lövye simidini döndürüp uçağı Jabulani başına çevirdi ve birkaç dakika sonra, piste inmek üzere son kontrollerini yapıp süzülüşe geçti.

Conrad Berg, bir süre sonra tekrar Jabulani'ye geldi ve birkaç cin daha içti. Söylediğine göre, Jabulani'nin özel doğal park olarak kullanılması Yönetim tarafından kabul edilmişti ve gerekli kâğıtlar, bir süre sonra imzaya hazır olacaklardı.

Bunları söyledikten sonra, «Ne dersin?» diye sordu. «Çiti kaldıralım mı şimdi?» David, bir an düşündükten sonra başını iki yana salladı ve «Hayır,» dedi. «Şimdilik dursun. Akkers'i kuşkulandırmak istemiyorum.» Conrad da onunla aynı fikirdeydi. «Pekâlâ» dedikten sonra, «Onu nasıl olsa bir gün yakalayacağız,» diye devam etti. «Şimdilik bekleyelim bakalım.» Sonra? Zulu'yu çağırdı ve yaralarını inceleyip hayvanı okşadı..

Bir ara, kendini tutamayıp, «Orospu çocuğu,» diye söylendi, Fakat Debra'nın orada olduğunu görünce mahcup oldu ve «Özür dilerim,» dedi.

«Ona kızmakta haklısınız, Bay Berg, ben de sizin gibi öfkeliyim.» Onlar konuşurken, Zulu, Debra'nın yüzüne bakıyor ve söylenenleri anlıyormuş gibi kuyruğunu sallıyordu. Genç olduğu için çok kısa sürede iyileşmişti.

Bir süre sonra, marula ağaçları çiçeklenmeye, tomurcuklanmaya başladılar. Göllerin çevresi, yavaş yavaş, rengârenk ve büyük çoğunluğu kırmızı olan tomurcuklarla dolmaya başlamıştı.

David ve Debra, hemen her gün göl kıyılarına gidiyor, ağaçların altında ve suların kenarında uzun yürüyüşler yapıyorlardı. Zulu da kendini iyice toparlamış ve güçlenmişti, onların peşini asla bırakmıyordu.

Fakat gölün sularına karşı büyük bir sempatisi vardı ve kıyıya varır varmaz kendini sulara atıp bir süre yüzüyor, sonra da çıkıp, tüylerindeki suları, yakınında kim varsa üzerine püskürtüyordu.

Daha sonra, marula ağaçlarının yeşil, eriğe benzeyen meyveleri, olgunlaşmaya ve sarı bir renk almaya başladılar. Maya kokusunu andıran kokuları, sıcak akşam rüzgârları ile çevreye yayılıyordu.

Bir gün, oralara bir fil sürüsü geldi. Sürünün başında, daha önceleri uzun yıllar boyunca her yıl İnci Dizisi'ne gelmiş olan iki erkek fil bulunuyordu.

Sürüde on beş tane dişi fil ve onların peşlerinden ayrılmayan bir sürü de yavru vardı.

Hayvanlar, ağır ağır otlayıp karınlarını şişirerek güneyden geliyorlardı.

Ormanın ağaçları arasından süzülerek ilerlerken, erkeklerden biri, bazen, bilinmeyen nedenlerle, bir ağaç gövdesine alnını dayıyor ve onu uzun süre salladıktan sonra kırıp yere indiriyordu. Ağacın kırılan dallarından koparıp ağzına aldığı birkaç taze yaprak onu tatmin edebiliyordu.

Bazen da bir ağacın kabuğunu soyuyor ve çıplak gövdesini yalıyorlardı.

Sürü, Conrad Berg'in çiti önüne geldiği zaman, iki erkek fil yanyana gelip, birbirlerine danışıyormuş gibi, çitin tellerini incelediler. Bunu yaparken, bir yandan koca kulaklarını sallıyor, bir yandan da, hortumları ile yerden aldıkları toprakları, sırtlarına üşüşen sokucu sinek ve böceklerin üzerine püskürtüyorlardı.

Erkek filler, kırk yıldan beri bu milli parkın ormanları içinde dolaştıklarından, parkın sınırlarını da iyi tanıyorlardı. Çitin önünde dururken, bunu yıkmanın bir suç olduğunu bilir gibiydiler; böyle bir davranış, onlar gibi iyi hayvanlara asla yakışmazdı.

Conrad Berg, fillerinin doğruyu ve yanlışı ayırt edebildiklerini David'e söylerken hiç de abartmıyordu doğrusu. Fillerden, yaramazlık yaptıkları zaman cezalandırılmaları gereken çocuklar gibi bahsetmişti.

Onları disipline etmek, doğru yola getirmek için çeşitli yöntemler vardı, bazen sivri mızraklarla dürtülürler, hiç yola gelmezlerse de bir tüfekle öldürülebilirlerdi. Ölüm cezası, ekili alanları çiğneyenlere, otomobil ve otobüs gibi araçları kovalayıp onlara zarar verenlere ya da insan yaşamını herhangi bir şekilde tehlikeye sokanlara verilirdi.

İki erkek fil, bir süre orada durup düşündükten sonra, geride kendilerini sessizce, ağaçların altında bekleyen dişi ve yavruların yanlarına döndüler. Sürü, üç gün boyunca çitin yakınlarında dolaşıp otladı, dinlendi ve bekledi sonra, rüzgâr birden döndü ve onlara marula meyvelerinin tatlı, çekici kokularını getirmeye başladı.

David, Land-Rover'ı, yangın engeli olarak açılmış toprak yol üzerinde durdurdu ve gülmeye başladı.

«İşte, Connie'nin çiti bu kadar dayandı!» Yetişkin filler, her nedense, diğer bir yetişkin filin yaptığı suça iştirak etmezdi, herkes kendi suçunu işlemeliydi filler dünyasında. Fillerin her biri, yıkmak üzere kendi çit direğini seçmişti. Bunlar, dışı betonla kaplı ağaç direklerdi. Filler, bir millik bir mesafe boyunca tüm direkleri yıktılar ve çitin tellerini yangın yoluna serdiler.

Sonra, çitin dikenlerine takılmamak için dikkatlice onu aştılar ve hep bir arada gölün kenarına doğru ilerlediler. Orada, güneşin doğuşuna kadar, istedikleri meyveleri büyük bir iştahla yiyip, istedikleri kadar su içtiler ve sabahın ilk ışıkları ile beraber, yine geriye dönüp, çiti aşarak, milli parkın güvencesine sığındılar.

Parkın ormanlarına dalarken, belki de yaptıklarından pişman olmuşlar ve Conrad Berg'in onları suçlamamasını umut etmişlerdi. Berg, belki de, çiti onların değil de başka bir sürünün yıktığını sanabilirdi.

Her şeye rağmen, çitin yıkılmış kısmı, pek çok hayvana yardımcı oldu ve çeşitli hayvan türleri, sürüler halinde, çoktandır özledikleri marula meyvelerine ve göllerin tatlı sularına kavuştular.

Canavar görünümlü çirkin kafaları ile öküz başlı Güney Afrika antilopları, yeleleri ve kıvrık buffalo benzeri boynuzları ile göl kenarlarına hücum ettiler. Ormanların palyaçoları olan bu hayvanlar, meyveleri yiyip sularını içtikten sonra, birbirlerini neşe içinde kovalayıp oyunlar oynuyorlardı. Onların yakınlarında dolaşan zebralar ise, daha ciddi, daha ağırbaşlı hayvanlardı ve göl kıyısına ilerlerken adeta birer işadamını andırıyorlardı. Çizgili vücutları pırıl pırıldı ve başlarını vakur bir biçimde yukarıya kaldırmışlar, kulaklarını dikmişlerdi.

Bir gün, birbirlerine randevu veren David ve Conrad Berg, çitin yıkılmış bölümünün önünde buluştular. Afrikalı korucu Sam da onun arkasından geliyordu.

Conrad, yıkılmış direklere, yerlere serilmiş dikenli tellere bakıp başını iki yana salladı ve sonra gülmeye başladı.

«Bunu yapanlar, yaşlı Maho ve arkadaşı Tek Gözlü, onların izlerini nerede olsa tanırım. Sonunda dayanamadılar demek hergeleler» Küfürlü konuştuğunu farkedince, birden başını çevirdi ve Land-Rover'da oturmakta olan Debra'ya baktı.

Debra, görmediği halde, onun özür dileyen bakışlarını hissetmişti.

Başını sallayıp gülümsedi ve «Zararı yok, Bay Berg,» dedi.

Sam, bir süre çevreyi hızlı adımlarla dolaşmış, bazı yerlerde durup toprağı ve üzerindeki izleri incelemiş, sonra dönüp onların yanına gelmişti.

David'in, «Merhaba, Sam,» diyerek gülümsemesi üzerine, şaşkınlıkla onun yüzüne baktı ve yanık izlerini görünce daha da şaşırdı. Karşısındaki adamın, küçük bir çocukken iz sürmesini, ateş etmesini ve arıları rahatsız etmeden bal çalmayı öğrettiği genç nkosi David olduğuna oldukça güç inandırdılar onu.

Sam, David'i büyük bir sevgi ve saygıyla selamladı. Üzerine giydiği üniformayı çok ciddiye alıyor ve görevini hakkı ile yerine getirmek istiyordu.

Yaşını tahmin etmek olanaksızdı, çünkü Sam, geniş, ay yüzlü bir Nguni idi. Bu kabile insanları, Afrika'nın en iyi savaşçılarından sayılırlardı ve zencilerin aristokratları idiler. Şam'ın, şapkasının kenarlarından görünen kıvırcık saçlarının beyazlaştığını gören David, onun, Jabulani'de, ayrılıncaya kadar, yaklaşık kırk yıl çalışmış olduğunu anımsayıp başını salladı.

Sam, yanlarına gelince, birkaç saniye içinde, yıkılan çitten hangi hayvanların ve tahminen kaç tanesinin Jabulani'ye geçmiş olduğu konusunda Conrad Berg'e rapor verdi.

David, onun konuştuğu basit Zulu dilinden biraz anlayabiliyordu.

Sam, «Ayrıca, kırkkırkbeş tane yaban sığırı geçmiş buradan,» diye devam etti. «Daha önce Hlangulene yakınlarında Ripape Barajında su içen sürü bu, eminim.» Conrad Berg, başını salladı ve «Tamam,» dedi. «O halde Akkers en kısa zamanda buraya koşacaktır. Yaban sığırı etinden harika biltong (kurutulmuş et) yapılacağını o hepimizden iyi bilir.

David'in, «Çitin yıkıldığını ne zaman öğrenir acaba?» diye sorması üzerine, Conrad, Şam'la konuşmaya başladı. Fakat o kadar hızlı konuşuyorlardı ki, David, ilk iki cümleden sonrasını tamamen kaçırdı, hiçbir şey anlayamadı. Konuşmaları bitince, Conrad, ona döndü ve açıkladı.

«Sam, onun, çitin yıkıldığını hemen öğrenmiş olduğunu söylüyor.

Çünkü senin yanında çalışan zenciler ve karıları, alışverişlerini hep Akkers'in dükkânından yaparlarmış ve o da onlara, bu tür bilgiler için bir şeyler ya da para verirmiş. Sam ile Akkers arasında kan davası varmış.

Sam, karanlık bir gecede tenha bir yolda çevrilip dövülmesi olayının Akkers'in başı altından çıktığını söylüyor. Sam bu dayak olayından sonra üç ay hastanede yatmış. Aynca, onu Jabulani'den çıkarmak için kulübesini yakan da, dediğine göre Akkers'miş.

«Adamın suçları çoğalıyor, desene!» «İhtiyar Sam, Akkers'i yakalamamızı çok istiyor ve bunun için bize her türlü yardımı yapacak zaten bir plan yapmış bile.» «Nasıl bir plan bu?» Conrad Berg, «Akkers, senin Jabulani'de yaşadığını bildiği için, bu gece fazla bir şey yapamaz,» diye konuştu. «Büyük olasılıkla, bir ölüm lambası ile gelecektir bu gece. Çok kurnaz bir hergeledir ve onu yakalamak hiç kolay değildir.» «Ee, ne yapacağız o halde?» «Zenci işçilerine, iki hafta için Cape Town'a, bir iş için gitmek zorunda olduğunu söyleyeceksin. Akkers, sen uzaklaşır uzaklaşmaz bunu öğrenecek ve Jabulani'nin kendisine kaldığını sanıp sevinecektir» Orda bir saat kadar kalıp planın ayrıntıları konusunda konuştular ve sonra el sıkışıp ayrıldılar.

Eve doğru giderlerken, bir ara, ormanın ağaçları arasından çıkıp, yüksek yeşil ot ve bitkilerle kaplı küçük bir meydana geldiler. David, ileriye bakarken, birden, otların arasından birkaç küçük beyaz balıkçıl kuşunun uçuştuğunu gördü ve hemen arabayı durdurdu.

David, «Orada bir şeyler var,» diyerek beklemeye başladı. Birkaç saniye sonra, otlar ve çalılar, ağır vücutların geçtiğini gösterir şekilde açılıp kapanmaya başlamıştı. Sonra da, üç tane balıkçıl kuşu, ağır bir hayvanın sırtına binmiş olarak arabaya doğru yaklaşmaya başladılar.

Onları sırtında taşıyan hayvan, yüksek otlardan henüz görünmüyordu.

Hayvanın ortaya çıkması ile beraber, «Hay Allah!» diye bağırdı David, «Bir buffalo bu, yaban sığırı!» Hayvan, bir ağacın altında durup, başını ileriye doğru uzattı ve koca boynuzlarının altından onlara baktı.

Park hayvanı olup, insanlara alışık olduğundan hiç de korkmuş görünmüyordu.

Sürünün diğer hayvanlan da, bir süre sonra meydana çıkmaya başladılar. Herbiri, önce Land-Rover'a şöyle bir bakıyor, sonra başını çevirip otlamayı sürdürüyordu. Şam'ın tahmini doğruydu, David onları saydığında kırk üç tane olduklarını gördü. Aralarında, ağırlıkları tahmini olarak sekiz yüz, dokuz yüz kiloya yaklaşan birkaç tane de koca boğa vardı.

Alınlarının ortasına yakın noktalardan çıkmış uzun ve güçlü boynuzları, aşağıya doğru kıvrılıyordu.

Hayvanların pek çoğunun sırtında, kısa, kalın ayaklı ve tüylü renkli kuşlar vardı. Bu kuşlar, arada sırada başlarını eğip buffalonun sırtını ısırıyor, sonra, iri hayvanın, canı yanıp kuyruğunu sırtına doğru sallaması ile kanatlarını çırpıp havalanıyordu. Fakat yaban sığırının biraz sonra sakinleştiğini görüp, tekrar geliyor ve onun geniş sırtına konuyorlardı.

David, fotoğraf makinesini çıkardı ve sürünün birçok resmini çekti.

Akşam olmuş ve hava kararmaya başlamıştı. Birkaç poz daha çektikten sonra, arabaya atlayıp tekrar yola koyuldular.

Akşam yemeğinden önce, David bir şişe şarap açtı ve küçük verandada oturdular; ormandan gelen çeşitli hayvan seslerini dinleyerek şaraplarını yudumladılar. Gece kuşlarının çığlıkları arasında, arada sırada, verandanın tel örgüsüne çarpan böceklerin vuruşları ve o anda ne olduğunu anlayamadıkları pek çok hayvanın ses ve bağırışları kulaklarına geliyordu.

Debra, bir ara, simsiyah saçlı başını David'in omzuna koydu ve hafif bir sesle, «Hatırlıyor musun?» dedi. «Bir gün sana, şımarık bir çocuk olduğunu ve evlenilecek bir erkek olmadığını söylemiştim.» «Evet, canım, hiç unutur muyum!» «Şimdi bu sözümü geri alıyorum işte.» David, onun başını tutup kaldırdı ve bu güzel yüze uzun süre baktı. Debra, onun, yüzüne baktığını anlamıştı ve gülerek devam etti, «Bir zamanlar, sadece hızlı arabalar ve güzel kızlar peşinde koşan, şımarık, küçük bir çocuğa âşık olmuştum.

Ama şimdi yanımda tam bir erkek var, olgun bir erkek ve bu, daha da çok hoşuma gidiyor.» David, onun başını iki eli arasına alıp kendi yüzüne doğru çekti ve sonra uzun uzun öptü. Debra, öpüşmeden sonra içini çekmiş ve başını tekrar onun omzuna dayamıştı.

«Bu vahşi hayvanları çok seviyorsun, değil mi?» «Evet, sevgilim.» «Zaman geçtikçe seni daha iyi anlıyorum, David. Bu hayvanları görmediğim halde, ben de onları çok sevmeye başladım. Benim için de çok önemli onlar, bunu hissediyorum.» «Çok sevindim buna.» «David, burası sadece bize ait ve öylesine sessiz ve sakin bir yer ki, bir cennet adeta.» David, «Burasının her zaman bir cennet olarak kalmasına çalışacağız, sevgilim,» derken, birden bir silah sesi duydular. David, onu orada uyuklar vaziyette bırakıp kalktı ve verandaya çıktı.

Gecenin sessizliğinde, uzaklardan bir silah sesi daha gelmişti.

David, içinden yeni bir öfke dalgasının kabarıp tüm varlığını sardığını hissetti. Ormanın karanlıkları içinde birden parlayıp, avlanan hayvanın üzerine yönelen ve onun gözlerini adeta kör eden lambayı tahayyül etti. Hayvan, hiç kuşkusuz, bu güçlü ışığın etkisi ile sersemlemiş ve ne yapacağını bilemez halde kalmıştı. Tabii, ondan sonra da, dürbünlü tüfeğin mermilerine hedef olmaktan kurtulamamış olacaktı.

Tüfek, kuvvetli ışıkta sersemlemiş hayvanı hemen vurmuştu. Hayvan, güzel başını merminin etkisi ile arkaya attı ve vücudunun tüm ağırlığı ile yere yıkıldı. Birkaç kez ayaklarını çırpıp debelendi ve sonra tamamen sessiz, hareketsiz kaldı.

David, o anda hemen onun üzerine gitmenin yararsız olacağını biliyordu.

Adam, hiç kuşkusuz, çiftliği gören tepelerden birine, bir nöbetçi koymuş olacaktı ve bu nöbetçi, evde ışık yandığında ya da bir motor sesi duyduğunda patronuna hemen ışıklı uyarı yapacaktı. O zaman, avcı, güçlü fenerini hemen söndürecek ve oradan uzaklaşacaktı. Jabulani'nin geniş arazisinde, gece karanlığında, kaçak avcıyı ve yardımcısını bulmak olanaksızdı. Onun, ne kadar kurnaz ve hilekâr olduğunu öğrenmişti ve yakalamak için daha kurnazca davranması gerektiğini biliyordu.

Geriye dönüp, Debra ile yatağına uzandı, fakat uyuyamadı. Debra'nın sakin nefes alışverişini dinledi. Kulağına, arada sırada, çok uzaklardan birkaç el daha silah sesi geldi ve dişlerini gıcırdatmaktan başka bir şey yapamadı. Ormandaki hayvanlar, parkın evcilleştirilmiş, uysal hayvanları olduklarından, insanlardan kaçmıyorlar ve kolayca avlanıyorlardı.

Hayvan, kendisine ateş edildikten sonra, bir süre kaçıyor, fakat sonra, ne olduğunu anlayamadığı için, tekrar durup o güçlü ışığın ve tüfek namlusunun önünde kalıveriyordu.

David, bütün gece yatağında dönüp durdu ve çok az uyuyabildi.

Sabahın ilk ışıkları ile beraber akbabalar, havada geniş daireler çizerek uçmaya ve sonra da yere doğru dalışlar yapmağa başlamışlardı.

Skukuza Kampında bulunan Conrad Berg'e telefon ettikten sonra, David ve Debra, sabah serinliğinde üşümemek için üzerlerine birer ceket aldılar ve Land-Rover'a atladılar. Zulu da, her zaman olduğu gibi onlarla beraberdi. Kuşların dalış yaptıkları yere doğru gittiler, kaçak avcının izini orada arayabilirlerdi.

Bir süre yol aldıktan sonra ilk hayvan leşini buldular. Onları gören sırtlanlar, korku içinde hemen dağılıp ağaçların arasından kabarık sırtlarını iyice kamburlaştırıp, adeta sırıtır gibi onlara bakmaya başlamışlardı; gitmelerini bekliyorlardı ve araba uzaklaşır uzaklaşmaz, ölmüş hayvanı tekrar parçalamaya başlayacaklardı.

Akbabalar, sırtlanlardan daha cesurdu; leşin üzerine çökmüşler, tüyleri kan içinde, korkunç gagaları ile ölü hayvanın her tarafını didik didik ediyorlardı. Land-Rover leşin yanına iyice yaklaşmadan kaçmadılar.

Şimdi, çevredeki ağaçların dallarına tünemişler, çirkin başlarını onlara çevirmiş bakıyorlardı.

Sürünün geçtiği yol üzerinde, tam on altı yaban sığırının leşi yatıyordu.

Her hayvan leşinde, birisi, hayvanın karnını iyice açmış ve akbabalara yardımcı olmak istemişti, fakat bunu yapmadan önce, hayvanın en iyi parçalarını, pirzolalık, yerlerini ve bonfilesini kesip almıştı.

David, bunu Debra'ya anlattığında, genç kadının yüzünde bir nefret ifadesi belirdi, «Yani, bu kadar hayvanı birkaç kilo et için mi öldürmüş bu adam, David?» dedi.

«Ne yazık ki öyle, sevgilim. Fakat bu yine iyi sayılır. Çünkü bazen bir antilopu, kuyruğundan sinek kovucu yapmak, ya da bir zürafayı, kemiklerinden ilik çıkarmak için öldürebiliyor insanlar.» «Hiç anlamıyorum,» diyen Debra'nın sesinde büyük bir üzüntü ifadesi seziliyordu, «İnsanlar bunu nasıl yaparlar? Bu adam bu kadar eti ne yapabilir ki?» David, başını iki yana salladı ve «Bunu sadece et için yapmıyor ki,» dedi. «Bu tip insanlar, hayvanları öldürmekten zevk alırlar, onların, vurulup, kanlar içinde çırpınıp yere düşmelerini görmek zevk verir onlara.

Böyle vahşice, dehşet verici olayları göremediğin için, bazı hallerde kör olduğuna şükretmelisin.» Bir süre sonra Conrad Berg, onların bulunduğu yere geldi ve yardımcılarına, hayvan leşlerini kesip parçalamalarını söyledi.

«Bunları burada bırakmak yazık. Bu hayvanların üzerinde pek çok fakiri doyuracak kadar et var henüz.» Sam, çevrede bir araştırma yapmış ve ayak izlerini incelemişti. Söylediğine göre, buralara dört kişi gelmişti, birinin ayaklarında kauçuk botlar vardı, diğerleri ise çıplak ayaklıydı.

«Bir beyaz adam, büyük adam, uzun bacaklar. Üç tane de siyah adam, et taşıyıcılar, şuralara, şuralara hep kan damlamış.» Önlerindeki ot ve çalıları elindeki uzun değnekle açarak onlara yol açan Şam'ı izlemeye başladılar. Daha ilerde bulunan toprak yola doğru ilerliyorlardı.

Sam, bir ara durdu ve «Tamam,» dedi. «Burada geri yürüme yapılmış.» Conrad Berg, «Bu, kaçak avcıların eski bir oyunudur,» diye açıkladı.

«Sınırı geçerken geri geri yürürler, böylece onların gidip uzaklaştığını değil de ters yöne gittiklerini sanır ve izlemekten vazgeçebilirsin.

Ama biz bunları yutmuyoruz tabii.» Ayak izleri, çitin yıkıldığı yerden geçip yolu katetmiş ve kabilelerin yaşadıkları bölgeye doğru uzaklaşmıştı. Bir süre daha yürüdükten sonra abanoz ağaçlarının gölgesi altında küçük bir meydana geldiler. Burada tekerlek izleri vardı ve bir arabanın bir süre önce park ettiği belliydi.

Tekerlek izleri, kumlu arazide devam etmiş ve ana yola çıkmıştı.

Conrad, başını iki yana salladı ve «Boşuna zaman kaybediyoruz,» dedi. «Onlar gereken önlemleri almışlardır. Tekerlek izlerinin kalıplarını çıkarmak da işe yaramaz, böyle bir kaçak avdan sonra tekerlekleri değiştirip mutlaka gizlemişlerdir.» David inatçıydı. «Peki, mermi kovanlarından bir şey çıkaramaz mıyız?» diye sordu.

Conrad, hafifçe güldü. «Bu adam çok kurnaz, onları toplayıp hemen cebine atmıştır. Çevrede iz bırakmamak için her şeyi yaptığına eminim. Şam'ı nereye gizleyebileceğimizi düşündün mü?» «Onu, İnci Dizisi yakınlarında küçük bir tepeye gizleyebiliriz. Orada bizim araziyi gözleyebilir, yoldaki toz bulutlarını kolayca görebilir ve tepenin yüksekliği de telsiz konuşmasını kolaylaştıracaktır.» Artık yapacakları başka bir şey yoktu. Eve dönüp yemeklerini yedikten sonra, David, valizleri Navajo'nun bagajına koydu ve işçilerine ikişer haftalık ücretlerini peşin olarak ödedi.

Onlara, «Çiftliğe iyi bakın,» diye talimat verdi, «Ay sonundan önce döneceğiz, tamam mı?» Land-Rover'ı, anahtarı üzerinde ve burnu kapıya dönük olarak hangarın içine bırakmıştı; gerektiğinde hemen atlayıp onu çalıştırabilecek ve yola çıkabilecekti. Kalkıştan sonra, batıya doğru uçup, Bandolier Tepesi ve çevresindeki binaların üzerinden geçti. Aşağıda hiçbir hareket görülmüyordu. David, daha sonra tepeyi gözden kaybedene kadar uçtu ve geniş bir daire çizip güneye dönerek, uçuş başını, Kruger Millî Parkının merkez kampının bulunduğu Skukuza'ya doğru çevirdi.

Conrad Berg, pistin sonunda kamyoneti ile onları bekliyordu. Eve gittiklerinde, "Jane'in, masadaki vazoya taze çiçekler koymuş olduğunu görerek gülümsediler. Jabulani, şimdi, elli mil kuzey batıda kalmıştı.

Navayo'yu, pistin sonunda, büyük bir ağacın altına park eden David, kendini yeniden filoda alarm nöbetinde bekliyor gibi hissetti. Uçağın telsizi Şam'ın vericisinin frekansına ayarlanmıştı ve hafif cızırtılarla çalışıyordu.

İhtiyar Sam, göller yakınındaki bir tepede nöbete başlamıştı.

Hava çok sıcaktı ve doğuda görülen büyük kümülüs ve kümülonimbüs bulutları, yakında bir fırtınanın patlayacağını ve sağnak yağmurların başlayacağını haber veriyorlardı.

Uçağın içi çok sıcak olduğundan, David, Debra ve Conrad, kanatlardan birinin altına, gölgeye oturmuşlardı. Birbirleri ile konuşurken, kulakları da telsizdeydi. Birden gelecek herhangi bir mesajı kaçırmamaları gerekiyordu ve hazır olmalıydılar.

Debra, öğleden biraz önce, «Hemen gedeceğini sanmıyorum,» dedi.

Fakat Conred, başını yana eğdi ve «Ben, gelecek diyorum,» diye konuştu. «Bu buffalolara dayanamaz o herif. Bugün gitmese bile yarın ya da öbürgün mutlaka çıkacaktır ava.» David, ayağa kalkıp uçağa tırmandı ve kokpite girdi. Telsiz mikrofonunu alıp düğmeye bastı, «Sam, beni duyuyor musun?» Uzunca bir sessizlik oldu, Sam belki de telsiz konuşmasına nasıl başlayacağını düşünüyor olmalıydı. Sonra, yaşlı zencinin, «Sizi duyuyorum, Nkosi,» diyen sesi net olarak duyuldu.

«Bir şeyler gördün mü?» «Hiçbir şey yok.» «Dikkatli ol, iyi gözetle, tamam.» «Yebho, Nkosi.» Jane'in pist başına, uçağın kanadı altına getirdiği soğuk yemekleri, tüm gerginliklerine rağmen iştahla yediler. Tam sütlü tatlıyı yemeye başlamışlardı ki, telsizden cızırtılar ve anlaşılamayan birtakım sesler gelmeye başladı. Şam'ın sesi, net olarak oturdukları yere geliyordu.

«Geldi! Geldi!» Mesajı duyan David, birden ayağa fırladı ve «Kırmızı alarm! Kırmızı alarm! Kalkış! Kalkış!» diye bağırarak uçağa koştu. Debra, acele ile ayağa kalkarken, Jane'in tatlı tabağına basmış ve her şeyi etrafa sıçratmıştı.

David onu elinden tuttu ve kokpite girmesine yardım etti.

David, kalkışa geçerken, «Bright Lance, kalkış tamam, tırmanışta,» diye bağırdı. Birden, hava kuvvetlerindeki günlerini anımsamış ve içinin burulduğunu hissetmişti. Joe sanki kendi Mirage'ının peşindeydi ve onu yakından izliyordu. Bu anıları kovmak ister gibi başını silkeledi ve uçağı birden yatırıp uçuş başına dönüşe girdi. Tırmanışa geçip zaman kaybetmek istememiş, ağaç tepelerini yalayarak, çok alçak irtifadan uçmaya başlamıştı.

Conrad Berg, pilot koltuklarının arkasındaki koltuğa oturmuştu ve yüzü, sanki her zamankinden kırmızıydı çatlayıp sularını etrafa saçacak olgun bir domatesi andırıyordu.

Bir ara, David'in omzuna dokunup, motor sesini bastırmak için bağırarak, «Land-Rover'ın anahtarı nerede?» diye sordu.

«Arabanın üzerinde, kontakta, depo da dolu.» Conrad, bir şeyler homurdanıp, «Daha hızlı uçamaz mısın?» diye bağırdı.

David, gülümsedi ve «El telsizin yanında mı?» diye sordu.

«Tabii, işte!» Koca ellerinin birinde el telsizini, diğerinde ise çift namlulu .450 magnum'u tutuyordu.

David, uçağı, çok yüksek olan ağaçların üzerinden adeta hoplatarak uçuruyor, küçük tepecikleri sıçrayarak geçiyordu. Birkaç dakika sonra sınır çitini geçtiler ve biraz ilerde, Jabulani'ye ait küçük tepelerden birini gördüler.

«Hazır ol,» diyen David, uçağı mükemmel bir inişle piste koydu ve süratli bir taksi ile hangara doğru gitti.

Conrad, uçak durur durmaz, kabin kapısını açıp aşağıya atlamış ve hangardaki Land-Rover'a doğru koşmaya başlamıştı. David, onun gittiğini görünce, gazkolunu açtı ve uçağı döndürüp rüzgâra karşı kalkışa hazırlandı. Birkaç saniye sonra tekrar havada idiler.

Tırmanışa geçtiklerinde, Land-Rover'ın, arkasında büyük bir toz bulutu bırakarak meydanı katettiğini gördü.

Telsiz düğmesine basıp, «Beni duyuyor musun, Connie?» diye konuştu. Conrad'ın sesi hoparlörde net olarak duyuluyordu. «Seni çok iyi duyuyorum.» David, onun sesini duyar duymaz, uçağı, tepelerin ötesinde, ağaçların arasında görünen gri renkli yola doğru çevirdi.

Bir süre sonra, yolun beş yüz feet üzerinde uçuyor ve bir yandan da park arazisini gözetliyordu. Birkaç dakika uçtuktan sonra, ağaçların arasına iyice gizlenmiş olan yeşil renkli Ford kamyoneti gördü. Akkers onu iyi kamufle etmiş, fakat havadan görülebileceğini asla düşünmemişti.

«Connie, kamyonu gördüm, Luzane deresinden yaklaşık yirmi mil kadar aşağıda, bir abanoz ağacı kümesinin altına gizlenmiş. Sen hemen köprüye giden yola çık ve bir süre izledikten sonra kuru dere yatağına gir ve kamyonete varmadan önce onun önünü kesmeye çalış.» «Okey, David.» «Haydi, çabuk ol.» «Tamam, gidiyorum.» David, Land-Rover'ın, ağaçların arasında yükselen tozunu rahatça görebiliyordu. Conrad, ayağını gaz pedalına iyice bastırmış olmalıydı.

Tekrar düğmeye bastı ve «Onu havadan bulmaya çalışacağım,» diye konuştu. «Yerini sana tam olarak söyleyebilirim belki.» «Çok iyi olur bu!» David, kanatları yatırıp, dönüşle birlikte tırmanışa geçti. Tepelere doğru irtifa alırken, gözlerini de aşağıda, çevrede dolaştırıyor, kaçak avcıyı büyük bir dikkatle arıyordu. Aşağıda göllerin suları parıldıyordu.

Gaz kolunu birkaç milim daha açtı ve tepeleri aşmak için biraz daha irtifa almaya çalıştı.

Yüksek bir tepenin üzerinden geçerken, küçücük bir insan şeklinin, kendisine çılgınca el salladığını gördü ve «Sam, savaş dansı yapıyor,» diye mırıldandı. Uçağın burnunu ona doğru çevirdi ve adamın üzerinden, alçak irtifadan geçerken, onun, kolunu uzatarak batı yönünü gösterdiğini gördü. Kanatlarını sallayıp ona anladığını gösterdi ve sonra tekrar dönüşe girip batıya yöneldi.

Önünde, uçsuz bucaksız, ormanlık bir arazi uzanıyordu. Bir süre sonra, ağaçlar azaldı ve çalılık bir düzlüğün üzerinde uçmaya başladılar.

Bu arazi üzerinde henüz bir dakika kadar uçmuştu ki, aşağıda, biraz ilerde, hareket halinde, ilerlemekte olan kara bir şekil gördü. Biraz daha yaklaşınca, bunun, ürkerek kaçmaya başlamış, buffalo sürüsünün geriye kalan hayvanları olduğunu anladı.

Debra'ya döndü ve «Buffalo sürüsü,» diye bağırdı. «Altımızdalar, herhalde bir şeyden korkmuşlar kaçıyorlar.» Debra, elleri kucağında sessizce oturuyor, görmeyen gözleri ile ileriye doğru bakıyordu.

David, «Bu kez suçüstü, kanlı ellerle yakaladım hergeleyi!» diye bağırdı ve gözlerini tekrar aşağıya çevirdi. Yan taraftaki bir düzlükte, ölü bir buffalo, karnı şişmiş, ayakları açılıp gerilmiş bir halde yanlamasına yatıyordu.

Hayvanın çevresinde dört adam vardı ve kuşkusuz onu kesip parçalama çabasındaydılar. Bunlardan üç tanesi Afrikalı idi ve birinin elinde de bir bıçak görülüyordu.

Dördüncü adam Johan Akkers'ti ve uzun boyu, biçimsiz şeklinden onu hemen tanımıştı. Başına, ona oldukça ciddi bir görünüş veren, siyah bir şapka giymişti ve pantolonu yine, haki renkli gömleğini çaprazlamasına geçip pantolon kemerine inen askılara tutturulmuştu. Uçağın sesini duyar duymaz başını kaldırıp baktı ve elindeki tüfeği salladı. Yakalanmasına şaşırmış, şoke olmuş gibiydi.

David, lövye simidini sinirli parmaklarla kavramış, «Domuz!» diye söyleniyordu. «Seni pis domuz!» Sonra, birden Debra'ya döndü ve «Sıkı dur!» diye uyanp, gazkolunu tamamen, sonuna kadar açarak ve bir av uçağında imiş gibi, tam adamın üzerine doğru daldı.

Uçağın, üzerlerine doğru korkunç bir hızla ve çok alçak irtifadan geldiğini gören adamlar, çil yavrusu gibi dağılmışlar, her biri bir tarafa kaçmaya başlamışlardı. Fakat David, zencileri bir yana bıraktı ve uçağın burnunu, siyah şapkalı beyaz adamın üzerine doğrulttu. Pervanelerin pal uçları neredeyse otları biçecekti. Birkaç saniye içinde Akkers'e yetişti.

O namussuzu, pervane palleri ile kesip paramparça etmek istiyordu.

İçinden kabarıp tüm benliğini saran öfke öylesine büyük ve korkunçtu ki, bu adamı öldürmeden rahat edemeyecekti.

David, birkaç saniye içinde ona çarpacağını hesap ederken, Akkers, başını çevirdi ve omzunun üzerinin, korkudan iyice dışarıya fırlamış görünen gözleri ile uçağa baktı. Suratı korkudan gri bir renk almıştı. Pervane pallerinin, müthiş bir hızla dönerek kendisine yaklaştığını görünce, birden toparlandı ve kendisini yüzükoyun yere atıverdi.

Navajo'nun pal uçları, adamın yere uzanmış vücudunun birkaç santim üzerinden geçtiler. David, kanadı aniden doksan derece yatırıp, kanat ucu ile adeta çalıları yalayarak keskin bir dönüşe girdi. Dönüşten çıkıp tekrar ona doğru uçmaya başladığında, Akkers, ayağa fırlamış ve koşarak kaçmaya başlamıştı. Ağaçlara elli metre kadar mesafedeydi.

David, uçağı düz uçuşa geçirdi ve yine çok alçak irtifadan ona doğru korkunç bir süratle yaklaşmaya başladı. Fakat adam ağaçlara çok yakındı ve oraya varmadan önce onu ağaçların yakınına kadar koşturdu.

Akkers artık ağaçların çok yakınında idi; büyük, yaşlı bir ağacın gövdesine sığınacağını anlayınca, birden döndü ve tüfeğini omzuna dayadı.

Uçağa nişan aldı, fakat elleri titriyordu ve mesafe de çok kısaydı.

David, onun niyetini anlar anlamaz, Debra'nın başını ön camın hizası altına doğru itti ve «Başını eğ!» diye bağırıp, lövyeye asılarak, ani bir tırmanışa geçti.

Motorların büyük gürültüsüne karşın, uçağın gövdesine isabet eden merminin çıkardığı sesi duyabilmişti. Debra, «Neler oluyor, David?» diye bağırdı.

«Bize ateş açtı, fakat bir şey yok, korkma. Sıkıştırdık namussuzu.

Şimdi kamyonuna koşacak, Conrad da onu orada bekliyor olacaktır.» David, aşağıya ve geriye bakınca, Akkers'in, ağaçların altına sığınarak kaçış yolunda koşmakta olduğunu gördü.

Birden Conrad'ın sesi telsizde duyuldu. «David, beni duyuyor musun?» «Ne var, Connie?» «Başımız dertte. Land-Rover'ın dibi bir kayaya çarptı ve yağ karteri delindi. Arabanın tüm yağı akıp gitti.» «Hay Allah! Nasıl yaptın bunu?» «Kestirmeden gitmek için kötü bir yola saptım.» Sesinden, Conrad'ın çok üzgün olduğu belli oluyordu.

«Luzane deresinden ne kadar uzaktasın?» «Üç mil kadar.» David, küfretti ve «Kahretsin!» dedi. «Senden önce oraya varabilir.

O, kamyona iki mil kadar mesafede ve köpek gibi koşuyor namussuz.» Conrad, telsizde bir kahkaha attı ve «Sen ihtiyar Connie'yi iyi tanımıyorsun daha,» dedi. «O geldiğinde, ben orada olacağım.» David, «Peki, şansın açık olsun,» dedi ve telsizi kapattı.

Akkers, toz toprak içinde ve başındaki geniş kenarlı şapkası sık sık ağaç dallarına takılarak, nefes nefese kamyonuna doğru koşuyordu.

David, dönerek onun üzerine gelmiş, sağ kanat ucu ile onu nirengi noktası yapıp dönerek üzerinde uçmaya ve onu izlemeye başlamıştı.

Bir ara, Akkers'in yakınlarındaki bir tepenin yamacında, gözüne başka bir hareket çarpar gibi oldu. Başlangıçta, bunun bir hayvan olabileceğini düşündü, fakat hemen arkasından, derin bir iç çekti; yanıldığını anlamıştı.

Debra, anormal bir şeyler olduğunu hemen sezinlemişti sanki.

Onun koluna dokundu ve «Ne var, David?» diye sordu.

«Şu bizim ihtiyar Sam Connie ona yerinden ayrılmamasını söylemişti, fakat yamaçtan aşağıya inmeye çalışıyor, Akkers'in önünü kesmek istediği belli, silahı da yok.» Debra, endişeli bir ses tonu ile «Onu durduramaz mısın?» diye sordu.

Fakat David, onu duymamış gibi hiç sesini çıkarmadı.

Telsizde Conrad'ı dört kez aradı ve ancak sonuncu aramada bir yanıt alabildi. Adamın sesi, koşmaktan iyice yorulmuş olduğunu belli ediyordu. «Sam, Akkers'in üzerine gidiyor, önünü kesecek galiba.» Conrad'ın sesi, nefes nefese olduğunu gösteriyordu, fakat adam, bu kadar yorgunluğuna karşın, «Allah kahretsin!» diye konuştu. «Onun o kara kıçına iyi bir tekme atacağım.» David, «Bekle,» diye konuştu. «Daha yakından bakacağım onlara.» Aşağıda olanları tüm çıplaklığı ile rahatça görebiliyordu. Akkers, tepenin yamacından kendisine doğru inen adamı görmüştü. David, şimdi onlardan yüz metre kadar yukardaydı. Akkers, birden durup döndü ve silahını hafifçe kaldırıp bağırdı; Şam'ı, gelmemesi için uyarıyordu.

Fakat ihtiyar Sam, yamacın kayalık ve çalılıkları arasından ona doğru koşmayı sürdürdü. Çocuklarını yakarak öldüren bu adamı bırakmaya niyeti yoktu.

Akkers, silahını omzuna dayadı ve Şam'a nişan alarak tetiğe dokundu. Şam'ın ayakları koşmayı sürdürür gibiydi, fakat vücudu birden geriye doğru itilmiş ve yaşlı zenci sendelemişti. David, silahın geri tepmesini bile görebiliyordu.

Ufak tefek kara vücut, birden tökezlendi ve yamacın çalılıkları arasında bir süre yuvarlandıktan sonra, bir çalı yığınına takılıp kaldı.

David, Akkers'in, silahı tekrar doldurduğunu ve yere düşen boş mermi kovanını almak için yere eğildiğini gördü. Adam, kovanı cebine attıktan sonra başını kaldırıp uçağa doğru baktı; David yanılıyor olabilirdi, fakat ona, Akkers gülüyor gibi geldi. Onun, o çirkin ve pis dişlerini görür gibi oldu. Akkers, şimdi, yeniden koşmaya başlamıştı.

David, parmağını telsiz düğmesine attı ve «Connie.» diye boğuk bir sesle konuştu, «Connie, hergele şimdi Şam'ı öldürdü.» Conrad Berg, şimdi, bacaklarının tüm kuvveti ile koşuyordu. Şapkasını kaybetmişti, alnından geniş kıpkırmızı yüzüne süzülen ter gözlerini yakıyordu. Gri renkli saçının bir kısmı, terle alnına yapışmıştı. Portatif telsiz cihazı sırtında zıplayıp duruyor, tüfeğinin kabzası, ritmik hareketlerle kalçasına çarpıp duruyordu.

Kalbinin, göğsünü yırtacakmış gibi çarpmasına aldırmıyor, güçlükle nefes alarak koşmasını sürdürmeye çalışıyordu. Ağaçların altından geçerken, kırılmış ince bir dal kolunu çizip kanattı, fakat o buna da aldırmadı ve bir saniye bile durmadan koşmaya devam etti.

Bir ara, kıpkırmızı yüzünü gökyüzüne çevirip David'in uçağına baktı.

Uçak, şimdi, biraz ilerde ve sol tarafta dönüp durmaktaydı. Bu, Akkers'in yerini işaret ediyordu ve şimdiki halde adam ondan öndeydi.

Conrad, tüm çabasına rağmen onun önüne geçemeyecekti.

Sırtındaki portatif telsiz cihazından birtakım cızırtılar geldi, fakat aldırmadı; şu anda durup konuşarak vakit kaybedemezdi. Durduğu anda yorgunluktan olduğu yere çöküp kalacağını biliyordu. İri yarı, oldukça kilolu bir adamdı ve Afrika'nın sinir bozucu sıcağında hiç durmadan üç mildir koşuyordu, tükenmek üzereydi. Son enerjisini sarfettiğini çok iyi biliyordu.

Birden, toprağın, ayaklarının altından kaydığını hissetti. Öne doğru kapaklandı ve sonra kayarak, dönerek, Luzane deresinin yatağına doğru yuvarlandı. Nehir yatağının beyaz, temiz kumu üzerinde sırtüstü uzanıp kalmıştı. Telsiz cihazı, altında kalmış sırtına batıyordu. Hafifçe döndü ve elini uzatıp onu sırtından çıkardı.

Orada, öylesine, nefes nefese yatarken, yüzünün terini sildi ve sonra telsize uzandı.

«David dere yatağındayım beni görebiliyor musun?» Uçak şimdi tam üzerindeydi ve David'in yanıtı hemen geldi.

«Seni net olarak görüyorum, Connie. Kamyondan yüz metre kadar akıntı altındasın. Akkers kamyona vardı ve biraz sonra dere yatağından aşağıya doğru gidecektir.

Conrad Berg, güçlükle nefes almaya çalışarak yerinde doğruldu, dizlerinin üzerine kalktı ve aynı anda da kamyonun motor sesini duydu; yeni çalışmaya başlıyordu. Telsiz cihazını bir kenara bıraktı, silahını omzundan çıkarıp mermi olup olmadığını görmek için mermi yuvasını kontrol etti ve emniyeti açıp hazırlandı. Artık ayakta ve silahı elindeydi.

Koca vücudunun bu kadar zayıf olmasına kendi de şaşırmıştı. Bir an düşündükten sonra, dere yatağının ortasına doğru sendeleyerek yürüdü.

Dere yatağı tamamen kurumuştu, derinliği yaklaşık iki buçuk metre, genişliği ise o noktada beş metre kadardı, kenarlar, suyun coşkun aktığı zamanlarda açtığı oyuklarla doluydu. Yatağın kuru zemininde büyüklü küçüklü, yuvarlak çakıl taşları görülüyordu. Burası, Jabulani arazisine kaçak girmek için çok uygun bir yoldu ve kamyonun tekerlek izleri de yumuşak kum zemin üzerinde kolayca görülüyordu.

Conrad, kamyonun sesini duyuyor, fakat ilerdeki bir dönüş nedeni ile o anda göremiyordu. Motorun sesinden, kamyonun, dere yatağındaki bir çukura girdiğini ve çıkmak için zorlandığını anladı.

Dere yatağı tam ortasında, silahını kalçası hizasında doğrultup, nefesini kontrol etmeye çalışarak durdu ve bekledi. Kamyon, birkaç zorlamadan sonra çukurdan çıkmış ve dere yatağındaki dönemeci dönüp ona doğru gelmeye başlamıştı. Arka tekerleklerin fırlattığı kum ve küçük çakıl taşları çevreye yayılıyordu.

John Akkers, siyah şapkası ile direksiyonunun üzerine kapanmıştı ve gri renk almış yüzü ter içindeydi. Birden başını kaldırdı ve dere yatağının tam ortasında, elinde silahı ile kendisini bekleyen Berg'i gördü.

Conrad Berg, silahını doğrultup, «Dur!» diye bağırdı, «Dur, yoksa ateş ederim!» Kamyon sarsıla sarsıla büyük bir hızla geliyordu. Conrad, Akkers'in omuzları titreşerek güldüğünü gördü. Kamyonun hızında hiç bir değişiklik olmamıştı.

Conrad, başını nişangâha eğdi ve nişan aldı. Bu mesafeden o hergeleyi, iki namlulu silahı ile iki gözünden birden rahatça vurabilirdi, bunu iyi biliyordu. Adam, kendisine doğrultulmuş olan silahtan kaçınmak için eğilmemişti bile ve hâlâ çılgınlar gibi gülüyordu. Öylesine gülüyordu ki, Conrad, onun takma dişlerinin yerlerinden oynadıklarını görebiliyordu.

Birkaç saniye sonra, aralarında sadece on beş metre mesafe kalmıştı.

Bir insanın, özellikle de dürüst bir insanın, karşısındakini soğukkanlılıkla öldürebilmesi hiç de kolay bir iş değildir. Bunu yapabilmek için, insanın bir kanun adamı ya da bir asker olarak eğitilmesi gerekir.

Bunun dışında insanları rahatça öldürebilenler, ya çılgın katiller, ya dengesiz teröristler ya da bunlara benzer kişilerdir.

Conrad Berg, bir kanun adamı olmasına karşın, bir polis değildi, sadece bir orman korucusu idi. İri yarı insanların değil, canlıların çoğu gibi, o da oldukça nazik, yumuşak bir adamdı. Onun yaşamı, öldürmekle değil, canlıları korumakla geçiyordu ve tetiği çekebilmesi hiç de kolay değildi.

Tüfeği ateşleyemedi ve kendini, hızla üzerine gelen kamyonun altına girmekten kurtarmak için ya tarafa fırlattı. Fakat Akkers, direksiyonu aniden kırmış ve kamyonu tekrar onun üzerine sürmüştü.

Conrad Berg, kamyonun yan tarafının çarpması ile dere yatağının kumları üzerine fırlayıp düştü. Kamyon, ona çarptıktan sonra Akkers birden direksiyon kontrolünü kaybetti. Araba, etrafa kum ve çakıl taşlarını sıçratarak dere yatağının karşı kenarına vurdu ve birkaç saniye durdu.

Fakat Akkers kamyona tekrar hakim olmuş ve Conrad'a geri dönmeyerek büyük bir süratle oradan uzaklaşmıştı.

Conrad, kamyonun çarpması ile kalça kemiğinin cam gibi paramparça olduğunu hissetti. Kaburgalarına da ağır bir darbe yemişti ve güçlükle nefes alabiliyordu.

Dere yatağının kum ve çakıl taşları üzerinde yanlamasına yatarken ağzının içine kan geldiğini hissetti. Kaburgalarından birinin, akciğerini deldiğini ve kanın oradan geldiğini anlamıştı.

Başını çevirdi ve birkaç metre ilerde, kumların üzerinde duran telsiz cihazını gördü. Ona doğru sürünerek ilerlemeye başladı, bacaklarından biri garip bir şekil almıştı ve onu güçlükle sürüklüyordu.

Büyük bir gayret gösterip telsize erişti ve düğmeye basıp, «David, onu durduramadım,» diye konuştu. «Kaçtı namussuz.» Boğuk sesi ile bunları söyledikten sonra, ağzına dolmuş olan kanı kumların üzerine tükürdü.

David, onu, nehir yatağında, sarsılarak ilerlerken tekrar gördü.

Kamyon, Luzane köprüsünün altından geçmiş ve biraz ilerdeki eğimden yararlanıp, yola çıkarak, büyük bir hızla Bandolier Tepesi'ne ve ana yola doğru gitmeye başlamıştı. David, yeşil kamyonun kaldırdığı toz bulutunu rahatça izleyebiliyordu. Birkaç dakika uçtuktan sonra, geriye, kamyona doğru bir dönüş yaptı.

Yol, Luzane köprüsünden sonra keskin bir dönüş yaparak kayalık bir araziyi geride bırakıyor ve ondan sonra, yaklaşık iki mil kadar dümdüz, iki yanı ormanla kaplı olarak uzuyordu. Daha sonra, küçük şelaleler ve arazi engebeleri nedeniyle yeniden dolambaçlı bir hal almaktaydı.

David, dönüşten çıkarken, gazkolunu geriye çekti ve iniş takımlarını çıkardı. Navajo, hemen irtifa kaybetmeye başlamış ve iniş yapacakmış gibi yolu hizalamıştı.

Kamyonun çıkardığı toz bulutu şimdi tam önlerindeydi ve burun buruna birbirlerine yaklaşıyorlardı. David, uçağı, iki yanı ağaçlarla kaplı dar yolun üzerinde tutmaya çalışıyordu. Bir ara, başını çevirip Debra'ya baktı ve ne yapmak istediğini ona anlatıp sakin olmasını söyledi.

Gaz kolunu tam kesip, tekerlekleri yavaşça yola oturttu ve uçağı yolun tam ortasında tutmaya çalışarak tekrar gaz verdi, uçak süratini azaltmış, havalanmadan yolda gidiyordu. Fakat David, motor gücünü öyle ayarlamıştı ki, Akkers teslim olmayıp, çarpışmayı göze aldığı taktirde, gaz kolunun küçük bir hareketi ile anında havalanabilecekti.

Uçakla kamyon arasında hafif bir rampa vardı ve kamyon, rampayı asmış, büyük bir hızla yokuş aşağı gelmeye başlamıştı. Uçakla kamyonun, toplam olarak, yaklaşık saatte üç yüz kilometre gibi korkunç bir hızla birbirlerine doğru yaklaştıklarını gören Akkers, birden paniğe kapıldı.

Bu, onun için çok fazlaydı.

Yolun tam ortasında, pervane pallerinin birer ölüm diski gibi dönerek, korkunç bir hızla' yaklaştıklarını görmek, zaten harap olmuş sinirlerini iyice laçka etmişti. Direksiyonu aniden kırdı ve kamyon, Navajo'nun sol kanat ucundan kendini güç kurtarıp, yolun o kısmındaki yardan aşağıya yuvarlanmaya başladı. Kamyonun kapıları açılmış, camları paramparça olmuştu; iki takla attıktan sonra, ağaçlardan birinin gövdesine yanlamasına çarpıp orada kaldı.

David, hemen gaz kollarını geriye çekip kapattı ve motorları durdurup el frenini çektikten sonra Debra'ya, «Bekle beni,» dedi. Kabin kapısını açıp yola atladı. Yüzü, parça parça yamalarla kaplı donmuş bir maskeyi andırıyordu, fakat gözlerinde korkunç parıltılar yanmaktaydı.

Bacaklarının tüm gücü ile geriye, kamyonun yuvarlandığı yere doğru koşuyordu.

Kamyon, yola çok yakın bir yerde duruyordu ve dışarıya çıkıp kenara dayanmış olan Akkers, onun geldiğini görmüştü. Silahı içerde kalmıştı, fakat onu açık kapıdan alabilmesi için kaputun üzerinden aşması gerekiyordu. Alnındaki derin bir yaradan akan kanlar, gözlerinin görüşünü engellemekteydi. Elini yüzüne götürdü ve gözünün üstündeki kanları sildi.

David ona iyice yaklaşmıştı, şimdi, aralarında sadece bir sulama kanalı vardı. Akkers, silahını alamayacağını anlayınca, elini, belindeki av bıçağına attı. Bıçak, Sheffield çeliğinden yapılmıştı, keskin ve yirmi santim uzunluğunda vardı. Bıçağı, sıkıca kavradı ve serbest kalan eliyle yüzündeki kanları tekrar sildi.

David'e doğru dönük olarak hafifçe öne doğru eğilmişti ve bıçağın sapı, küçük parmaklı koca elinde kaybolmuştu. David, ona iyice yaklaştı ve bıçağı görünce birden durdu. Akkers, yine pis pis sırıtıyordu.

Adam, bu şekilde gülüşü ile hiç de normal bir insan görünümü vermiyordu.

Sivri, keskin bıçağın parıltıları bir ara David'in yüzüne vurdu ve güneşin güçlü ışığı ile gözlerini kamaştırdı. David, bıçaklı adamın karşısında, şimdi, sürekli hareket halinde dönüyor, onu kolluyordu. Hava kuvvetlerinde iken gördüğü gerilla eğitimi şu anda çok işine yarayacaktı, fakat dikkatli olması gerektiğini biliyordu. Karşısında bir deli vardı çünkü.

Akkers, bir ara, ani bir hareket yapıp ona saldırmak istedi, fakat David'in çevik hareketi ve hamleden hemen kaçınması karşısında bir an durup onun yüzüne baktı, sonra tekrar gülmeye başladı.

Birbirlerinin karşısında, yine birbirlerini kollayıp, atak fırsatı arayarak dönüyorlardı, sürekli hareket halindeydiler. Akkers, gevşek protezlerini şakırdatarak gülüyor, iyice çukura kaçmış yeşil gözlerini onun üzerinden ayırmıyordu. Bir ara, Akkers'in üzerine geldiğini gören David, bıçağın tehdidi karşısında gerilemek zorunda kaldı ve sırtını bir ağaca verdi. Akkers, şimdi onu ağaca dayamış ve sıkıştırmıştı.

David'in sıkıştığını gören adam, birden atıldı. Müthiş hızlı ve çevikti.

Bıçağı David'in karnına doğru salladı. David, ani bir hamle ile onun bıçaklı elini bilekten yakalamış ve aşağıya doğru bükmüştü. Şimdi tam karşı karşıya idiler ve David, onun pis kokulu nefesini yüzünde hissediyordu.

Bir süre itişip, birbirlerini altetmeye çalıştılar.

David, adamın bıçaklı elini yakalamıştı, fakat bir süre sonra, bileğin, avucundan kaymaya başladığını gördü; onu daha fazla tutamayacaktı.

Bıçak tutan el, birkaç saniye sonra serbest kalacak ve David'e darbeyi indirecekti.

David, bacaklarını gerdi ve yana doğru kaçındı. Onun bu hareketi, Akkers'in dengesini bozmuş ve David, bunu fırsat bilip, onun bıçaklı elini bu kez, diğer eliyle yakalamıştı. David, şimdi onu iki eliyle de yakalamıştı; oldukları yerde soluyarak dönüyor, birbirlerini altetmeye çalışıyorlardı.

Bir ara, birbirlerine sıkıca sarılmış olarak kamyonun kaputu üzerine düştüler. Motor kapağı sıcaktı ve yağ kokuyordu.

David, tüm dikkatini bıçağa vermişti, fakat Akkers'in, bir ara, serbest kalan eliyle boğazına sarılmak istediğini gördü. Başını öne eğip çenesini boynunun alt kısmına yapıştırdı ve onun parmaklarını engellemek istedi, fakat adamın parmakları çok güçlüydü. David'in çenesini yukarı doğru kaldırmış, boğazına sarılmış ve sıkmaya başlamıştı.

Akkers, şimdi, tüm gücünü onun boğazına sarılan eline vermiş olduğundan, David, bıçağı tutan ele yüklendi. Kamyonun, camı kırılmış ön penceresi, David'in omzuna çok yakındı. Camlar kırılmıştı, fakat çerçevede kalan parçalar, testere dişi gibi duruyorlardı.

Adamın parmakları, boğazını gittikçe daha fazla sıkıyor ve nefesini kesiyorlardı. Gırtlağına basan parmaklar, beynine giden kan damarlarını bloke ediyor, gözlerini karartıyorlardı. Bir ara, kendini, sanki bir av uçağında sekiz G çekiyormuş gibi hissetti.

Tüm gücünü toplayıp, onun bıçak tutan elini çekerek kamyonun ön camına doğru kaldırdı ve camın kırık parçalarına olanca kuvveti ile sürttü. Akkers acı bir çığlık attı ve David'in boğazını tutan elini gevşetti.

David, onun bıçaklı elini, şimdi, ön camın, testere dişleri gibi parça parça camla dolu kenarına durmadan sürtüyordu. Birkaç saniye içinde, Akkers'in eli ve kolu kesilmiş, yırtılmış kan içinde kalmıştı. Adam, can acısı ile bıçağı elinden bıraktı ve yaralı bir hayvan gibi bağırmaya başladı.

David, o zaman onu bıraktı ve geriye doğru itti. Akkers can acısı içinde yere diz çökünce, David, elini boğazına götürdü ve kan akışını canlandırmak için ovalamaya başladı. Güçlükle nefes alıyor, boğulacak gibi oluyordu. Fakat birkaç saniye içinde kendini toparladı.

Akkers, paramparça olmuş kolunu karnına bastırmış, «Ölüyorum, Allahım! Bütün kanım gidiyor, Allahım yardım et bana!» diye bağırıp duruyordu. «Kurtar beni Allahım! Öldürme beni, kurtar beni Tanrım!» Kolunun damarları parçalanmış, fışkıran kanlar, gömleğini ve pantolonunu kıpkırmızı yapmıştı. Canhıraş feryatlar atarken, ağzındaki takma diş protezleri de düşmüş, ağzı şimdi kapkaranlık, boş bir mağaraya benzemişti. Adam daha da çirkinleşmişti şimdi.

Başını David'e doğru uzattı ve «Beni öldürüyorsun!» diye bağırdı, «Kan kaybından öleceğim. Yardım etmek zorundasın bana, kurtar beni!» David, kamyona dayanıp dengesini buldu ve sonra, iki adımda koşarak, diz çökmüş bağıran adamın yanına gitti ve sağ bacağını havaya kaldırıp müthiş bir tekme attı. Tekme, Akkers'in tam çenesini bulmuş ve onun o çirkin başını arkaya doğru atmıştı.

Adamın sırtüstü yere düşüp hareketsiz kaldığını gören David, güçlükle nefes alarak yanına gitti ve üzerine eğilip baktı.

Transvaal mahkemesi, onu, vahşi hayata zarar vermek, evcileştirilmiş park hayvanlarını öldürmek, cinayet ve silahlı saldırı gibi suçlardan yargıç önüne çıkardı.

Johan Akkers, Vahşi Yaşamı Koruma kanunlarına göre, suçlu bulundu ve üç yıl ağır çalışma cezasına mahkûm edildi, temyiz hakkı yoktu ve ayrıca, silahları ile bu suçları işlerken kullandığı araçları da elinden alınıyordu.

Mahkeme, onu, silahlı saldırı suçundan da üç yıla mahkûm etti.

Savcı öldürmeye teşebbüs suçunu, insana zarar verme kastı ile silahlı saldırı şeklinde değiştirdi ve bu suçtan dolayı da beş yıllık bir hapis cezasını istedi. Mahkeme, sonunda, savcının istediği cezayı verdi.

Akkers, cinayet suçlamasından da suçlu bulundu ve Yargıç Barnard mahkeme sonunda kararı okudu:

«Bu suçun cezası idam olmasına karşın, ben, burada, sanığın kapana kıstırılmış bir hayvan gibi, korku içinde bulunduğunu ve cinayeti, önceden planlamadan» Akkers, cinayet suçundan da on sekiz yıl hapse mahkûm oldu.

Bazı cezaları temyize gitti fakat orada da onaylandı. Cezalarının hepsini, hiçbir indirim ve şartlı tahliye olmadan sıra ile çekecekti.

Conrad Berg'i hastanede ziyarete gittiklerinde, sempatik adam, bir bacağı alçı içinde ve askıya alınmış, elinde de bir bardak Old Buck cin olduğu halde yatıyordu. Ona mahkeme kararlarını anlattıkları zaman, içkisinden bir yudum aldı ve «Oh, çok iyi,» dedi. «Hiç olmazsa o hergeleyi yirmi sekiz yıl bir daha görmeyeceğiz Özür dilerim, Bayan Morgan.

» Jane Berg, hemen atıldı ve onun hatasını düzeltti. «Yirmi sekiz değil, yirmi dokuz yıl.» Debra'nın 'Bize Ait Bir Yer' romanının baskısı Temmuz ayında piyasaya çıktı, Fakat kitap, birçok güzel eser gibi, nedense büyük bir ilgisizlikle karşı karşıya kaldı. Eleştirmenler bu kitaptan pek bahsetmemişlerdi ve satışı da oldukça azdı.

Amerika'daki temsilcisi Bobby Dugan, Debra'ya bir mektup yazıp, çok üzgün olduğunu, böyle bir şeyi hiç beklemediğini bildirdi. Mektubunda en azından eleştirmenlerin bazı şeyler yazmalarını beklediğini söylüyor hiç beklemediği bir durumla karşılaştığını belirtiyordu.

David, kitabın Amerika'da başarı kazanamamasına çok öfkelenmişti.

Bir hafta boyunca çiftliğin sağında solunda öfke içinde dolaşıp söylendi durdu. Elinden gelse, Amerika'ya gidecek ve oradakilere elinden gelen tüm kötülükleri yapacaktı.

Arada sırada, «Bu adamlar salak olmalı!» diye bağırıyordu. «Şimdiye kadar yazılmış en güzel romanlardan biri bu.» Debra, onu yatıştırmak istiyor, «Oh, David! Boşver!» diyordu.

«Ama bu böyle, hayatım!» Oraya gidip hepsinin burunlarını kırmak isterdim!» Debra, bunları duyduğu zaman, New York'taki yayınevlerinin kapılarının kırılarak açıldığını, çalışanların ve özellikle eleştirmenlerin, canlarını kurtarmak için sağa sola kaçıştıklarını, bazılarının da kadınlar tuvaletine saklandıklarını tahayyül ediyordu.

Gülerek David'i teselli ediyor ve «Canım David!» diyordu. «Benim için neler yapabileceğini biliyorum, ama değmez, aldırma.» Fakat kitabın başarısızlığı onu da çok üzmüştü, ancak bunu David'e belli etmek, onu daha fazla sinirlendirmek istemiyordu.

Artık, yeni çalışması için mikrofonu alıp dudaklarına götürdüğünde, cümleler ağzından eskisi kadar kolayca çıkmıyordu ve yeni fikirler, yeni senaryolar bulmakta zorlanır olmuştu. Daha önce, yazmayı kararlaştırdığı olaylar, gözünün önünden, adeta bir tiyatro seyrediyormuş gibi geçer canlanırdı, karakterlerinin konuştuklarını, şarkı söylediklerini ya da ağladıklarını adeta görürdü. Şimdi ise, görmeyen gözlerinin önünde kara bulutlar var gibiydi, hiçbir şey göremiyor, düşünemiyordu.

Bazen masasında saatlerce, öylece, kımıldamadan, hiçbir kayıt yapmadan oturuyor, sadece kuşların, penceresinden gelen seslerini dinliyordu.

David, onun umutsuzluğunu hissediyor ve yardım etmek istiyordu.

Onun masada saatlerce hiçbir şey yapmadan oturduğunu gördüğü zaman, o an her şeyi bırakmasını, kendisi ile beraber gelip dolaşmasını ya da göllere gidip Mozambik mercanı avlamalarını söylüyordu.

Debra, artık evin içinde istediği gibi, rahatlıkla ve hiçbir yere çarpmadan dolaşabiliyordu. Şimdi sıra, evin dışına gelmişti ve yolları da öğrenmesi gerekiyordu. Hemen her gün göllere gidiyorlar ve Debra, David'in kendisine verdiği oymalı bastonla, özel olarak yerleştirilmiş, yolları belirten işaretlere dokunuyor, yolu öğreniyordu. Bu tür gezintilerde Zulu'nun da rolü vardı. David, onun boynuna küçük bir çıngırak bağlamıştı ve Debra şimdi onu daha rahat izleyebiliyordu. Bir süre sonra, Debra, sadece Zulu'yu izleyerek ve ona gideceği yeri söyleyerek, yanında David olmadan istediği yere gidebilmeyi öğrendi.

David, şimdi, Conrad'ın çitini ortadan kaldırmak ve Jabulani'nin diğer üç sınırını çitle çevirmek için bütün gücü ile çalışıyordu. Ayrıca, Afrikalı korucular tutmak ve onları eğitmek zorundaydı. Onlara, işe aldıktan sonra, üniformalar diktirmiş ve her birine belirli yerlerde nöbet tutmayı öğretmişti. Arada sırada Nelspruit'e uçup Conrad Berg'i ziyaret ediyor ve ona, yaptıkları konusunda bilgi veriyordu. David, bir süre sonra, Conrad'ın tavsiyesi üzerine, çiftlik arazisinde bir su araştırması baş tattı. Göller, Jabulani çitliğinde oldukça uzak olduklarından, binaların yakınlarında da su kaynaklan bulmak istiyordu.

David'in 35 mm lik renkli diaları bir süre sonra fotoğrafçıdan geldi, fakat resimler David'i hiç tatmin etmemişti. Johan Akkers'in saldırılarından önce çektiği buffalo sürüsü resmi, oldukça uzaktan ve yetersiz mercekle çekildiğinden küçük ve ayrıntısızdı. Hayvanlar belli belirsiz görünüyorlardı ve sırtlarındaki kuşlar ise adeta birer nokta gibiydiler. David, gelecekte daha iyi fotoğraf çekmek için, Nelspruit'e yaptığı seyahatlerden birinde, 600 mm. lik teleskoplu mercekler aldı.

Bir gün, Debra masasında çalışırken, David, kamerasını onun yanına getirip sehpası üzerine oturttu ve açık pencereden kuşların fotoğraflarını çekti. Bu mercekle aldığı sonuç ta pekiyi sayılmazdı; çektiği otuz altı pozdan otuz beşi pek işe yarar gibi değildi, fakat bir tanesi, çok güzel çıkmıştı ve gri başlı bir örümcek kuşunu, güneş ışınları açık kanatları ve gövdesi üzerinde parlarken, tüm güzelliği, renkleri ve parlaklığı ile gösteriyordu.

David, bir süre sonra fotoğraf hastalığına iyice yakalandı ve daha çok mercek, yeni kameralar ve sehpalar alıp eve getirdi. Debra ise, bunun, görebilen insanlar için iyi bir hobi olduğunu söylüyor ve sadece onun yapıp anlattıkları ile yetiniyordu.

David, dinlemesi için, ona June Stannard'ın kuş şarkıları plaklarından getirtmişti. Debra, bunları büyük bir zevk ve mutluluk içinde dinliyor, bazen tanıdığı bir kuş sesini duyup neşe içinde bağırıyordu.

Bir süre sonra, o da kendi kuş seslerini, Zulu'nun çıngırak sesini, Land-Rover'ın motor sesini, dışarda çalışan zenci hizmetkârların seslerini ve bazen de uzaklardan gelen, hafifçe duyulabilen sığırcık kuşlarının seslerini banda alıp plak yapmaya başladı.

Fakat bir süre sonra, kendi eserinden memnun olmamış gibi, «Hiç de iyi alamıyorum bu sesleri,» diye söylenmeye başladı. «Şu June Stannard bu sesleri bu kadar net ve yakından nasıl alabilmiş acaba?» David, konu ile ilgili bir kitap okudu ve Debra'ya parabolik bir reflektör yaptı. Cihaz pek güzel olmamıştı Fakat işe yaradı. Bir ses kaynağına doğrultulduğu takdirde, bu kaynaktan gelen sesleri topluyor ve ses dalgalarını mikrofona gönderiyordu.

Bir süre sonra, kuşların büyük çoğunluğu pencereden uzaklaşmışlardı.

David, bunun üzerine, göllerin, hayvanların su içtikleri kıyıları yakınlarında, kolayca gizlenip hayvanları izleyebilecekleri gizlenme yerleri yaptı. Tuttuğu koruculardan biri, bazen, nadir bir kuşun yuvasını bulup onlara söylediğinde, oraya hemen bir çardak kuruyorlar ve saatlerce onun altında kımıldamadan durup resimler çekiyorlar, ses alıyorlardı. Bu gibi sessiz kalınması gereken durumlarda, Zulu'nun çıngırağını çıkarıyorlardı ve küçük köpek, durumu anlayıp hiç sesini çıkarmadan onların yanında uzanıp bekliyordu.

Bir süre sonra, profesyoneller, standardında bir ses ve resim koleksiyonuna sahip olmuşlardı. David, birkaç gün düşündükten sonra, kendinde yeterli cesareti buldu ve çektiği en güzel diyalardan bir düzine kadar seçip, bunları Afrika Vahşi Yaşam Dergisine gönderdi.

İki hafta sonra, dergiden bir yazı geldi. Resimleri kabul ediyorlardı ve bunun için de ona yüz dolarlık bir çek göndermişlerdi. Bu para, onun bu amaçla harcadığı paraların yanında çok küçük bir meblağ olmasına rağmen, David büyük bir sevinç duymuştu. Debra da en az onun kadar sevinmişti. Yemekte iki şişe Veuve Clicquot içtiler, sonra da, hem başarının, hem de şampanyanın etkisi ile seviştiler.

David'in fotoğrafları, Debra'nın bir yazısı ile birlikte Vahşi Yaşam'da çıktıktan sonra, aynı konularla ilgili pek çok kimseden, dünyanın hemen her bölgesinden bir sürü mektup geldi. Bu konularda yayınlanan bazı dergilerin editörleri de, onlardan, Jabulani konusunda, resimli ve uzunca bir yazı istiyorlar ve orasını bir av merkezi yapıp yapmayacaklarını soruyorlardı.

Debra, Jabulani hakkında yazacakları yazı için David'in çektiği resimler konusunda ondan bilgi aldı ve verdiği fikirlerden de yararlanıp mükemmel bir yazı hazırlamaya başladı.

Genç kadın, şimdi, yazmaya çalıştığı yeni kitabını unutmuş, bir tarafa bırakmıştı. Fakat sevdiği adamla birlikte çalışmanın, onunla ortak bir eser ortaya koymanın zevki, bir süre önce hissettiği başarısızlığı hemen unutturmuştu.

Kendileri ile aynı düşünceleri paylaşan insanlardan gelen mektuplar, onlara yeni bir güç veriyordu. Conrad Berg ve Jane ile arada sırada görüşmeleri ise, insan ilişkileri olarak onlara yeterliydi. Yabancılarla tanışmak, bir araya gelmek konusunda hâlâ hassastılar ve bu şekilde bir yaşam tarzı onlara daha uygun geliyordu.

Vahşi Yaşam için hazırladıkları yazı ve resimler hazırdı. Onu posta ya vermeye hazırlandıkları sırada, New York'daki temsilcileri Bobby Dugan'dan bir mektup geldi. Dugan, Cosmopolitan isimli derginin editörünün, Bize Ait Bir Yer isimli romanı okuduğunu ve çok beğenmiş olduğunu bildiriyordu. Dergi, romanı tefrika halinde vermek istiyordu ve ayrıca, bir de Debra'dan tanıtım yazısı istiyordu. Bobby Dugan, Debra'ya birkaç resmini göndermesini ve özgeçmişi ile ilgili dört bin kelimelik bir tanıtım yazısını da buna iliştirmesini söylüyordu.

Debra, zaten, Vahşi Yaşam'a göndermek üzere birkaç fotoğrafını hazırlamıştı. Hemen masasına oturdu ve David'in de yardımı ve arada sırada yaptığı şakalarla, özgeçmişi hakkında uzunca bir yazı hazırladı.

Vahşi Yaşam'a gönderdikleri zarfla birlikte, Amerika için hazırlanmış yazı ve resimleri de postaya verdiler. Yaklaşık bir ay geçmiş ve Amerika'dan hiçbir haber alamamışlardı. Daha sonra, bazı olaylar nedeni ile onu tamamen unuttular.

Bir gün, gölün kenarındaki gizlenme yerlerinde oturmuşlar, akşamın sessizliğinde bekliyorlardı. David, kamerasını sehpaya yerleştirmiş, Debra'nın reflektörünü de ayarlayıp gizlemişti. Reflektör, gizlenme kameriyesinin damına takılmış ve Debra'nın bir kolla ayarlayabilmesi için bekliyordu.

Gölün suları simsiyah ve sakindi, Fakat arada sırada karnını doyurmak için suyun yüzüne sıçrayan göl mercanları ile hafifçe kırışıyor, dalgalanıyordu.

Bir süre sonra, bir kuş sürüsü geldi ve gagalarını gölün kıyısında, sığ sulara sokup kaldırarak su içmeye başladılar.

David'in birden irkildiğini ve bileğini yakaladığını hisseden Debra, olağanüstü bir şey gördüğünü anlamıştı. David'in, fısıltı ile söyleyeceklerini dinlemek üzere ona doğru yaslandı ve sağ eli ile kayıt cihazını açarken, solu ile de uzanıp reflektörü ayarlamak istedi.

Gölün kenarındaki su içme yerine, bir nyala antilobu sürüsü sessizce yaklaşmaktaydı; bunlar, çok ürkek ve nadir görülen hayvanlardı.

Kulaklarını dikmişler, havadaki en küçük bir hışırtıyı dinliyorlardı ve kocaman simsiyah gözleri, akşamın loşluğunda birer fener gibi parlıyordu.

İki erkek antilobu izleyen dokuz tane boynuzsuz dişi, kestane rengi parlak derileri ve beyaz çizgileri ile harikulade güzel hayvanlardı ve kuşkulu gözlerle çevreyi izleyip ilerliyorlardı. Erkekler ise, dişilerinden oldukça farklıydılar. Renkleri siyaha yakın mordu ve yeleleri, kulaklarının arasından sağrılarına doğru uzanıyordu. Boynuzları uzun ve kıvrımlıydı, uçları krem rengi almıştı ve gözlerinin arasında beyaz, canlı bir benek bulunuyordu.

Hayvanlar, ağır adımlarla ilerlediler. Arada bir durup çevrede tehlike olup olmadığını anlamak İster gibi duraksayarak suyun kenarına kadar geldiler.

Gizlendikleri yere o kadar yakın geçmişlerdi ki, David, kamerayı çalıştıran düğmeye, sesi duyup ürkerler korkusu ile basamadı. Onlar suya eğilene kadar Debra ve David, hiç kımıldamadan yerlerinde beklediler.

Erkek antilobun, suyu içmeden önce üflerken çıkardığı ses Debra'yı güldürmüştü. Sonra, onun, kendine özgü bir ses çıkararak su içtiğini duydular.

Hayvanların hepsinin birden suya eğilip içtiklerini gören David, daha fazla bekleyemedi ve kamerayı çalıştırdı. Fakat objektifin çıkardığı küçücük tıkırtı bile onlara en yakında duran erkek antilop için yeterli bir alarm olmuş ve hayvan, garip bir sesle bağırıp başını kaldırmıştı.

Aynı anda, sürüdeki tüm hayvanlar, birden döndüler ve ağaçların arasına koşarak birkaç saniye içinde kayboldular.

Debra, «Aldım onu!» diye bağırdı. «Aldım o sesi! O kadar yakında ki, kulaklarımın dibinde hissettim onu.» Antilopların gelişi tüm Jabulani halkını heyecanlandırmıştı. Çünkü bu hayvanlar, David'in babasının zamanında bile buralarda pek görünmezlerdi.

Onların bu topraklarda kalmaları için herkes elinden geleni yaptı. Nyala antiloplarının tekrar Jabulani'ye gelmeleri için David, hiçbir nöbetçi ve işçinin göller yakınına gitmemesini söyledi. Hayvanlar, bu araziyi benimseyene kadar hiç insan görmemeliydiler.

Bir gün, Conrad Berg, bastonuna dayanıp topallayarak onların yanına geldi. Zavallı adam, yaşamının sonuna kadar sakat kalmaya mahkûmdu. David ve Debra ile birlikte bir süre oturup gelip geçen hayvanları seyretti. Sonra, beraberce eve gittiler ve şöminenin karşısına oturdular. Conrad, eline aldığı kadehten Old Buck cinini yudumlayarak onlara fikrini açıkladı.

«Bu antilopların başka bir yerden geldiklerini sanıyorum, parka ait değiller. Onların başındaki erkek antilobu daha önce görseydim, hemen tanırdım. Belki de başka bir çiftlik arazisinden buraya sızdılar.

Güney çitini henüz dikmedin, değil mi, David?» «Hayır, henüz dikemedim.» «Evet, büyük olasılıkla turistlerden kaçtılar ve güneyden buraya geldiler.

Burada sessiz, sakin bir yer aradıkları belli.» Sustu ve cinden bir yudum aldı. «Burası çok güzel oluyor, Davey, birkaç yıl içinde gerçek bir gösteri yeri olacaktır. Buraya turist çekmeyi düşündün mü hiç? Burasını, MalaMala'daki gibi çok güzel bir safari bölgesi haline getirebilirsin hele fiyatları da makul düzeyde tutarsan» «Connie, burasını hiç başkaları ile paylaşmak istemiyorum, bunun için fazla bencilim galiba.» Tüm bu olaylar ve geçen zaman, Debra'ya, Bize Ait Bir yer romanının Amerika'daki başarısızlığını unutturmuştu. Genç kadın, bir sabah masasına oturdu ve yeni romanının çalışmalarına tekrar başladı.

O akşam, David'e, «Canımı şimdiye kadar sıkan bir şey de, bu romana bir isim bulamamam olmuştu,» dedi. «Roman, bir bebek gibidir ona bir isim vermezsen kişilik kazandıramazsın.» «Peki, şimdi bir isim bulabildin mi?» «Evet.» «Bana söylemek ister misin?» Debra, bir süre tereddüt etti. Romanı için bulduğu ismi, ilk kez olarak kendinden başka birine söylemeye utanıyormuş gibi bir hali vardı.

Fakat David'in ısrarla ve merakla baktığını hissedince, «Bu romana 'Parlak ve Kutsal Bir şey' ismini vermeyi düşündüm,» diye mırıldandı.

David de bir an düşünmüş ve aynı sözcükleri tekrarlamıştı.

Debra, meraklı bir tonla, «Beğendin mi?» diye sordu.

«Harika, gerçekten çok güzel bir isim buldun.» Debra, yeniden büyük bir şevkle çalışmalarına başlamıştı. Artık her günleri dolu dolu, çalışma, aşk ve gülüşlerle geçiyordu.

Telefonun sesini duyduklarında, David ve Debra, ön bahçedeki ızgaranın yanında oturuyorlardı. David, hemen ayağa fırladı ve koşarak içeriye girdi.

Hattın diğer ucundan, «Miss Mordecai mı?» diye soran sesi duyunca birden şaşırdı. Debra'nın genç kızlık ismini ne zamandır unutmuş gibiydi.

Santraldeki memur, «New York'tan Miss Mordecai'yi arıyorlar,» deyince, David kendini toparladı ve kimi istediklerini anladı.

«Bir saniye bekleyin, çağırayım,» dedi ve Debra'ya seslendi. Arayan Bobby Dugan'dı ve Debra onun sesini ilk kez duyuyordu.

Adam, hattın diğer ucundan, «Harika kız,» diye bağırdı, «Bir yere otur da söylediğimi duyduğunda düşme sakın. Aklını başından alacak haberlerim var sana! Cosmopolitan, iki hafta önce senin hakkındaki yazıyı yayınladı. Koca bir sayfa resmin ve yazınla harikaydın doğrusu» Debra, heyecan içinde, sinirli bir gülüşle David'e baktı ve kulağını ahizeye yaklaştırmasını işaret etti.

Dugan, «dergi Cumartesi günü çıktı,» diye sürdürdü konuşmasını.

«Ve Pazartesi günü, kitapçı ve gazeteciler adeta hücuma uğradılar.

Burada herkes sana âşık oldu, hayran oldu. Bu reklamdan sonra, kitabın beş gün içinde on yedi bin tane satıldı ve New York Times'ın en çok satanlar listesinde beşinci sıraya oturdu. Harika bir şey bu! Yarım milyon kitabı çok rahat satabileceğimizden eminim. Büyük gazete ve dergilerin hepsi, birer kopya istiyorlar şimdi, onlara üç ay önce gönderdiğim kopyaları kaybetmişler. Matbaa bana, elli bin daha basalım dedi, fakat onlara 'Siz delisiniz, ikinci baskı en azından yüz bin olmalıdır, dedim. Önümüzdeki hafta hiç kuşkum yok, batı kıyılarından da istekler gelecektir. Bu bir» Bobby Dugan durmadan konuşuyor, kahkahalar atıyordu. Debra ise, kulaklarına inanamıyormuş gibi, «Hayır! Olamaz! İnanamam! gibi sözcüklerle yetiniyor, ne diyeceğini bilemeyip, gülüp duruyordu.

O akşam üç şişe Veuve Clicquot içtiler ve Debra, geceyarısından birkaç dakika önce David'den hamile kaldı.

New York Times'daki yazı, 'Mis Mordecai, mükemmel bir edebiyatla harika yazı yeteneğini popüler bir romanda bir araya getirmiş,' diyordu.

Time'da, 'İyi edebiyatın sıkıcı olduğunu kim söylüyor?' denmekteydi, 'Debra Mordecai'nin yeteneği temiz, beyaz bir alev gibi yanıyor.'

Free Press'deki eleştiri ise daha değişikti. 'Miss Mordecai, sizi boğazınızdan yakalıyor, duvara çarpıyor, sonra da yere atıp çiğniyor.

Sizi bir araba tarafından çarpılmış gibi sarsılmış ve zayıf bırakıyor.'

David, bir gün, Conrad Berg'e, 'Biz Ait Bir Yer'in imzalı bir kopyasını armağan etti. Conrad, uzunca bir ısrardan sonra, Debra'ya, 'Bayan Morgan' demeyi bırakmış ve Debra diye hitap etmeye başlamıştı. Kitabı aldığında o kadar heyecanlandı ki, yeniden eskiye dönmekten ve ona, «Tüm bunları nasıl düşünüyorsunuz, Bayan Morgan?» demekten kendini alamadı.

«Ee, hani artık bana Debra diyecektin?» Jane Berg, her zamanki gibi yine araya giriverdi ve «Siz bakmayın ona,» dedi. «Heyecanlandığı zaman her şeyi unutuverir.» Kaderleri, şimdiye kadar oynamış oldukları oyunlardan utanmışlar gibi, şimdi, David ve Debra'yı mutlu kılmak için her şeyi yapıyor gibiydiler.

Debra, zeytin ağacından yapılmış eski masasında oturup çalışırken, sözcükler yine ağzından, İnci Dizisi'nin pınarları gibi tertemiz ve eksiksiz olarak pırıl pırıl akıyordu. Karnı her geçen gün biraz daha büyümeye başlamıştı. Fakat onlar yine arada sırada ormanda yürüyüşler yapıyorlar ve Debra, kocasına, avcı kuşlar konusunda hazırladığı resimli bir kitap için yardım ediyordu. Fırsat buldukça da, çocuk odası için gerekli hazırlıkları yapmaktan geri kalmıyorlardı.

Conrad Berg, bir gün eve geldi ve sessizce Debra'ya yaklaşıp, ondan bir konuda yardım istedi. Parkın sempatik müdürü, David'in de gelecek seçimlerde Millî Park Komitesi Yönetim Kuruluna girmesini istiyordu ve Debra, kocasını bu konuda ikna etmeliydi. Oturup bu konuyu ayrıntıları ile tartıştılar. Yönetim Kuruluna üye olmak gurur verici bir şeydi ve ancak çok tanınmış, nüfuzlu ve daha yaşlı kişiler bu işe layık görülmekteydi.

Fakat Conrad, David'in iyi bir isme sahip ve zengin olmasının, Jabulani'nin sahibi bulunmasının ve vaktinin çoğunu hayvanlara vermesinin, bu işi kolaylaştıracağını söylüyordu. Ayrıca, David, yönetim için zaman ayırabilecekti.

Bu teklif Debra'ya makul gelmişti. «Evet,» dedi. «Biraz insanların içine çıkması iyi olur. Burada münzevilere döneceğiz yoksa.» «Bunu kabul eder mi acaba?» Debra, gülümsedi ve «Merak etme,» diye konuştu, «Ben onu ikna edebileceğimi sanıyorum. Zamanla buna da alışacaktır.» Debra haklıydı. David, ilk toplantıda biraz çekingen davranmış ve diğer üyelere pek fazla sokulamamıştı. Fakat yönetim kurulunun diğer üyeleri, bu yanık ve yamalı yüzün arkasında çok sıcak, hayvanları seven bir ruhun bulunduğunu anlayınca ona o kadar yakınlık gösterdiler ki, David de artık onlardan kaçamayacağını anladı ve kurulun, toplantılarını yaptığı Pretoria'ya her gidişinde onlara biraz daha ısındı.

Yönetim Kurulu toplantılarına David ve Conrad'la beraber Debra ve Jane de geliyor, onlar toplantıda iken, alışveriş yapıyorlardı. Aldıkları, çoğunlukla bebek eşyaları ile Nelspruit'te bulamadıkları bazı şeylerdi.

Kasım ayında Debra'nın karnı oldukça büyümüştü ve artık onlarla birlikte Navajo'nun daracık kabininde rahat edemiyordu. Bu nedenle Pretoria'ya bundan böyle gidemeyeceğini söyledi. Zaten fırtına mevsimi de başlamak üzereydi, uzun uçuş sırasında sağnak yağmur ve türbülanslı havalara rastlamaları olasılığı artıyordu. Havada hoplayıp zıplamak ona pekiyi gelmeyecekti. Artık evinde oturup yeni kitabının son bölümleri ile meşgul olması daha yerinde olacaktı.

Onu evde yalnız başına bırakmak istemediklerini görünce, «Merak edilecek ne var?» dedi. «Yanımda telefonum duruyor, sonra altı korucu ve dört hizmetkârdan başka bir de canavar gibi köpeğim var benim.» David, toplantı için Pretoria'ya gitme gününden beş gün önce onunla bu konuyu tekrar tartıştı ve gelmesi için ısrar etti. Fakat Debra kararlıydı, fırtınalı havalarda uçması doğru olamazdı.

O zaman, David, «Pekâlâ,» dedi. «O halde şöyle yaparız; ben şafaktan önce buradan kalkar, saat dokuzda toplantıya yetişirim. Toplantı nasıl olsa saat üçe kadar bitmiş oluyor, hemen kalkar ve en geç saat altıbuçukta burada olurum. Toplantıda bütçe ya da finansal konular olmazsa daha da erken kaçabilirim belki.» «Sevgilim, bu önemli bir iş, mutlaka gitmelisin.» «Yalnız kalabilecek misin? Emin misin?» «Korkma canım, senin yokluğunu hissetmem bile!» David, onun bu esprisine kızmış gibi suratını astı ve «Kızdırma beni,» dedi. «Yoksa seni cezalandırmak için gitmekten vazgeçerim, ha!» Pretoria'ya uçuş günü, şafakla birlikte ufukta görünen fırtına bulutları, güneşin ilk ışıkları ile şarap rengini almışlardı. Fakat uçağın çıkabileceği azami irtifanın üzerinde görülüyorlardı.

David, o gün uçakta yalnızdı ve bir uçağın içinde her zaman hissettiği zindelik ve canlılık uçuyordu. Bazen, korkunç görünümlü kümülonimbüslerden kaçınmak için baş değiştiriyor, bulut koridorlarının arasından geçiyor, sonra tekrar eski başına dönüyordu. Bu bulutların içlerinde korkunç türbülanslar olur ve uçağın kanadını kırıp, gövdeyi yukarıya doğru fırlatabilirlerdi. Bu yüksek irtifalarda, bir insan zaten oksijen yokluğundan birkaç saniye içinde ölebilirdi.

Grand Central meydanına indi ve kendisini bekleyen şoförlü kiralık arabaya binip, Pretoria'ya doğru yola çıktı. Bir yandan da gazetelere göz atıyordu. Gazetelerden birinde, Mozambik'ten gelen bir fırtınayı haber veren bir meteoroloji raporunu görünce canı sıkıldı.

Toplantı odasına girmeden önce, santrale, Jabulani'yi aramasını söyledi ve onun, «İki saatten önce bağlayamıyorlar, Bay Morgan,» dediğini duyunca suratını astı.

«Pekâlâ, bağladıklarında beni ara.» Telefondan öğleye kadar ses çıkmamıştı. Yemek için toplantıdan çıktıklarında santrale tekrar sordu. «Benim telefonum ne oldu?» «Özür dilerim, Bay Morgan. Size söyleyecektim. Telefon hatları kopmuş, o taraflarda fırtına ve sağanak yağmur varmış.» David, birden paniğe kapıldığını hissetti.

«Bana lütfen meteoroloji bürosunu bulur musunuz?» Bürodan gelen haber hiç de iç açıcı değildi. Barberton'dan Mpunda Milia'ya, Lourenço Marques'den Machadodorp'a kadar her bölgede korkunç sağnaklar vardı. Bulutlar yere kadar inmişti ve bulut tavanı da yirmi bin feet'in üzerindeydi. Navajo'da ise, he oksijen, ne de elektronik navigasyon ekipmanı vardı.

David, meteoroloji memuruna, «Bu hava ne zaman geçer?» diye sordu.

«Bunu söylemek güç, efendim. İki, belki de üç gün sürebilir.» David, telefonu kapadı ve büyük bir öfkeyle, «Allah kahretsin!» diye söylenerek aşağıya, kantine indi. Conrad Berg, yönetim kurulunun diğer iki üyesi ile birlikte köşedeki masalardan birine oturmuştu. David'i görür görmez, ayağa fırladı ve topallayarak ona doğru geldi.

Yuvarlak kırmızı yüzünde ciddi ve korku dolu bir ifade vardı.

David'in kolunu yakaladı ve «David,» diye konuştu. «Biraz önce duydum Johan Akkers dün gece hapisten kaçmış. Gardiyanlardan birini öldürmüş ve kaçmış. On yedi saattir arıyorlarmış fakat bulamamışlar henüz.» David, birden şoke olmuştu; onun yüzüne bakıp duruyor, fakat hiçbir şey söyleyemiyordu.

«Debra yalnız mı evde?» David, sadece başını salladı. Yanık izleri dolu yüzü iyice gerilmişti, gözlerinde büyük bir korku ifadesi görülüyordu.

«Hemen oraya, onun yanına uçmalısın.» «Hava berbat tüm uçakları indirmişler.» Conrad, bir an düşündü, sonra, «Benim kamyoneti al,» dedi.

«Daha hızlı bir şeye ihtiyacım var şimdi.» «Seninle gelmemi ister misin?» David, başını iki yana salladı. «Hayır. Öğleden sonraki toplantıya girmezsen, yeni çitler için istenen fonu onaylamayabilirler. Ben kendim bir yolunu bulur giderim.» Debra, masasında oturmuş çalışırken, birden rüzgârın arttığını duydu.

Band kayıt cihazının düğmesini çevirip kapattıktan sonra, köpeği de peşinde olduğu halde dışarıya, verandaya çıktı.

Bir süre, dikkatini kulaklarına verip dinledi. Uzaklardan, dalgaların bir plajdaki çakıl taşlarına vuruşunu andıran, fakat ne olduğunu tam anlayamadığı birtakım sesler geliyordu.

Köpek, ona yanaşıp bacaklarına süründü. Debra, eğilip onu okşadı ve sonra tekrar sesleri dinledi. Rüzgârın sesi gittikçe artıyordu ve arada, uzaklardan, marula ağaçlarının sallanan dallarının hışırtıları kulaklarına kadar gelmeye başlamıştı.

Zulu'nun sızlandığını duyunca, onu kucağına alıp göğsüne bastırdı ve «Korkma canım,» diye mırıldandı. «Sakin ol bakalım.» O anda rüzgâr birden çıldırmış gibi esmeye başlamış ve birkaç ağacın dallarını kırmıştı.

Verandanın sinekliği, aniden rüzgâr almış bir yelken gibi sallandı ve kilitli olmayan pencere ve kapılar çerçevelerine çarptılar.

Debra, hemen dönüp içeriye koştu ve pencereye gitti; kanat çarpıp duruyor, içeriye toz toprak doluyordu. Pencereyi omzu ile itti ve kapatıp sürgüledi, sonra diğer pencerelere koşmak istedi, Fakat hizmetkârlardan birine çarpınca birden durdu.

Hizmetkârın da yardımı ile tüm kapı ve pencereleri kapadılar.

«Madam, yağmur geliyor. Çok yağmur.» «Tamam, anladım. Sen evine gidebilirsin.» «Ya yemeğiniz, Madam?» «Merak etme, ben bir şeyler yaparım kendime.» Diğer hizmetçiler de, onun söylediklerini duyunca, teşekkür ettiler ve koşarak kulübelerine doğru uzaklaştılar.

Rüzgâr, onbeş dakika kadar tüm şiddeti ile esti. Debra, durduğu yerde onun uğultusunu dinlerken birden sinirlendi ve daha sonra heyecanlanıp kendi kendine gülmeye başladı.

Bir süre sonra, rüzgârın sesi, geldiği gibi aniden kesildi. Fırtına şimdi, göller üzerinde ve tepelerde ortalığı karıştırmaya devam ediyordu.

Çevrede derin bir sessizlik vardı ve tüm dünya, bir şeylerin yeni den patlamasını bekler gibiydi. Debra, sanki birden açılmış bir buzdolabının önünde duruyormuş gibi, üşüdüğünü hissetti ve kollarını kavuşturup hafifçe titredi. Jabulani üzerinden geçmekte olan kara fırtına bulutlarını görmüyor, fakat çevresini saran soğuk havada, onların tehlikesini sezebiliyordu.

Birden çakan şimşeğin arkasından gelen gök gürültüsü, onu habersiz yakaladı ve genç kadın, o sessizlik içinde, yakınlarda patlayan bu gürültü ile kendini tutamayıp bir çığlık attı. Gökgürültüsü, sanki çevredeki her şeyi yıkıp harap etmişti. Bir ara, tekrar verandaya çıkıp bakındı, sonra tekrar içeriye girdi.

Odasına girip kapısını kilitledi, fakat birden bastıran yağmurun sesi, duvarlardan geçip kulaklarına kadar gelmeye başlamıştı. Sağnak, kulakları sağır edecek bir gürültü ile duvarlara, pencerelere kapılara vuruyor, sineklikten geçip verandayı sular altında bırakıyordu.

Debra'nın sinirlerini en çok bozan şey, birden ve hiç beklemediği zamanlarda, sanki kulaklarının dibindeymiş gibi patlamayan gök gürültüleriydi.

Gündüzleri dinlenmek için uzandığı yatağa, köpeğini de kolları arasına alıp uzandı ve ayaklarını karnına çekip büzüldü. 'Keşke hizmetkârları göndermeseydim,' dişe düşündü. Bu korkunç gürültü, onun sinirlerini berbat etmişti, ne yapacağını bilemiyordu.

Bir süre sonra, daha fazla tahammül edemeyeceğini anlayıp, kalktı ve oturma odasına geçti. Korku ve panik içinde, evinin içinde bile yolunu güçlükle bulabiliyordu. Birkaç dakika dolandıktan sonra telefonu buldu ve kulağına götürdü.

Telefonun çalışmadığını hemen anlamıştı, fakat yine de santralı arayan kolu öfkeyle çevirmeye başladı. Ahizeye birkaç kez seslendi, fakat hiçbir yanıt alamadı. Telefon çalışmıyordu; ahizeyi birden elinden bıraktı ve kordonu ucunda sallanmasına aldırmadan uzaklaştı.

Tekrar çalışma odasına döndü ve karnındaki bebeğini okşayıp ağlamaya başladı. Sonra, kendini yine yatağı üzerine attı ve elleri ile kulaklarını tıkayıp bekledi.

«Yeter, Allahım! Bitsin artık bu gürültü!» diye bağırdı.

Kömür madenlerinin bulunduğu Witbank'a kadar uzayan yeni otoyol altı şeritli, dümdüz, geniş bir yoldu ve David, kiraladığı Pontiac araba ile sol şeritten, gazı köklemiş, tüm hızı ile gidiyordu. Rahat ve süratli araba, saatte yüz otuz millik hızı ile yola öylesine oturmuştu ki, David, direksiyonu sadece parmağı ile idare edebiliyordu. Johan Akkers'in, mahkemede onlara nasıl baktığını anımsıyor, o korkunç gözleri aklından silip atamıyordu. Çukura kaçmış çamur renkli gözler ve tükürmek ister gibi büzülmüş dudaklar, sürekli olarak gözlerinin önüne geliyordu.

Gardiyan eşliğinde salondan çıkarılıp aşağıdaki hücrelere götürülürken, birden kurtulmuş ve dönüp onlara bağırmıştı.

«Seni bir gün elime geçireceğim, yanık yüzlü. Yirmi dokuz yıl bekleşeni bile bir gün seni yakalayacağım.» Yol, Witbank'tan sonra daralmıştı. Trafikte oldukça fazla araba vardı ve yolun bazı yerleri çok virajlı ve kasisliydi. David, böylece, tüm dikkatini yola vermek zorunda kaldı ve bir süre sonra kötü düşünceleri ve korkunç anıları zihninden silip atabildi.

Lyndenburg kavşağından sonra trafik azalmıştı, şimdi yolda arada sırada birkaç araba ve kamyon görüyordu. Gazı tekrar kökledi ve bir kenarı kayalık bir duvar gibi olan yolda yine hızını artırdı. Yol, bir süre sonra dönmüş ve alçak bozkırlara doğru inmeye başlamıştı.

Erasmus tünelinden geçtikten sonra birden sağnak yağmura yakalandı.

Sağanağın koca damlaları, adeta Pontiac'ın tepesinde ve yanlarında trampet çalıyorlardı. Yolun bir kısmı su dolmaya başlamıştı ve David, yolun kenarını güçlükle izleyebiliyordu. Silecekler hızlı çalışmasına rağmen, yağmur sularına mağlup olmuşlardı ve ön camı yeterince temizleyemiyorlardı.

David, direksiyona sıkıca sarılmış ve gözlerini yola dikmiş, öne doğru, yağmur perdesini delmek ister gibi tüm dikkati ile bakıyordu.

Kapkara ve alçak bulutların etkisi ile karanlık erkenden bastırmıştı ve sularla dolmuş olan yol, kendi arabasının farları ile parlayıp gözlerini alıyordu.

Hızını biraz düşürdü ve bir süre daha yol aldıktan sonra, Bandolier Tepesi'ne doğru gitmeye başladı.

Karanlıkta dönemeci kaçırmıştı. Birden durdu ve geriye giderek toprak yola döndü.

Yol, tamamen çamur olmuştu ve kayıyordu. Arabanın hızını biraz daha düşürmek zorunda kaldı. Bir ara, kayan arabanın kontrolünü kaybedip yoldan çıkmış, fakat sulama kanalının çakıl taşları ve motorun gücü ile tekrar yola çıkıp yoluna devam etmeye başlamıştı.

Luzane deresinin üzerindeki köprüye geldiği zaman saatine baktı; yaklaşık altı saattir direksiyon başındaydı ve saat sekizi birkaç dakika geçiyordu.

Köprüye geldiği zaman yağmur birden durdu. Gökyüzünde bulutlar biraz aralanmış ve aralıklardan yıldızların parlaklıkları görünmeye başlamıştı. Hava biraz açılmak üzereydi.

Arabanın farları, yüz metre kadar ilerde, karşı kıyıda, çılgınca akan kahverengi yağmur sularını gösteriyordu. Alçak köprü, yaklaşık beş metre yüksekliğindeki suların altında kalmıştı ve büyük bir hızla akan sularda, köklerinden çıkmış ağaçlar ve koca koca dal parçaları yüzüyordu.

Burasının, Johan Akkers'in, kamyonu ile Conrad Berg'e çarpıp sakatladığı kuru dere yatağı olduğuna inanmak hiç de kolay değildi.

David, derenin yanında durdu ve arabadan inip kıyıya yaklaştı. Su hâlâ yükseliyordu ve neredeyse ayaklarına gelecekti.

Başını kaldırıp gökyüzüne baktı. Hava biraz açılmış olmasına karşın, David bunun geçici olduğunu anlamıştı.

Birden kararını verdi ve arabaya koştu. Arabayı geri vitese takarak iyice geriye, arazinin en yüksek olduğu noktaya kadar çıkardı ve sonra, farlar dereyi gösterecek şekilde park etti. Kapının yanında durup elbisesini çıkardı, sadece gömleği ve şortu ile kalmıştı. Pantolondan kemerini çıkarıp beline taktı ve sonra, ayakkabılarını, bağcıklarından kemere bağladı.

Çıplak ayaklarla dereye doğru yürüdü ve suya girdi. Birkaç adım daha atıp suda dizboyuna kadar ilerledi, fakat su öylesine şiddetli akıyordu ki, dengesini güçlükle muhafaza edebiliyordu.

Bir süre öylecene, derenin yukarısına doğru bakarak durdu. Birden, kendisine doğru, suların akıntısına yakalanmış büyük bir hızla gelen ağaç gövdesini gördü. Ağacın kökleri, suyun üzerinde garip kollar gibi sallanıp duruyorlardı. Kütük ona çok yakın geçecekti, bunu anlamıştı.

Zamanlamasını iyice ayarladı ve kütük tam oradan geçerken, birden kendisini sulara bıraktı ve köklerden birini yakaladı. Bir anda korkunç akıntıya kapılmış ve farların ışığını birkaç saniye içinde kaybetmişti.

Bazen, kütüğün dönüşü ile onun altına kayıyor, sonra güçlükle çıkıp nefes almaya başlıyordu. Durumu hiç de iç açıcı değildi.

Sularla boğuşup ağaç kütüğünü elinden kaçırmamaya çalışırken, birden, kendisine sert bir şeyin çarptığını hissetti; gömleği yırtılmış ve derisi çizilmişti. Sonra, kendini yine suların altında buldu ve kütüğe iyice sarılıp su yüzüne çıkmak için debelenmeye başladı.

Çevresi kapkaranlıktı ve suların korkunç uğultusundan ve çarpan bazı ağaç kütüklerinin gürültüsünden başka bir şey duyamıyordu. İyice bitkindi ve vücudunun birçok yeri, çarpan ağaç kütükleri ve kayalar tarafından yaralanmıştı.

Tutunmuş olduğu büyük ağaç kütüğü, birden, bir şeye çarpıp birkaç saniye duraladı ve sonra, olduğu yerde dönüp tekrar akıntıya kapıldı.

David, çamurlu suyun gözlerini kapladığını ve görüşünü engellediğini anlıyordu. Bu korkunç akıntıya daha ne kadar dayanabileceğini bilemiyordu; gücü tükenmek üzereydi. Bir boks maçının onuncu raundunda olan bir boksör gibi, gücü ile birlikte düşünme yeteneğinin de yavaş yavaş azalmaya başladığını hissediyordu.

Kütük, şimdi kıyıya çok yakındı. David, birkaç saniye daha bekledi ve kütüğün kıyıya iyice yanaştığına kani olunca, tutunduğu kökü bıraktı ve kırılmış bir ağacın suya eğilmiş dallarından birini yakalamayı başardı.

Fakat ağacın dalları dikenliydi ve avucunun içi yırtılmış, kan içinde kalmıştı.

Acı ile bağırdı fakat yakaladığı dalı bırakmadı.

Biraz bekleyip gücünü kazanınca, dala tutunup kendini yukarıya doğru çekti ve azgın akıntıdan kurtulup kıyıya çıktı. Bir süre öksürüp tıksırdı ve yutmuş olduğu çamurlu suları çıkarmaya çalıştı. Sudan iyice çıktıktan sonra, kendini yüzükoyun çamurların içine atı ve ağzından, burnundan çıkan sulara baktı.

Uzunca bir süre yerde, öylecene, hiç kımıldamadan kaldı ve sonra, öksürmesinin geçtiğini görünce yavaş yavaş nefes almaya başladı.

Ayakkabıları, bağlı oldukları kemeri ile birlikte, azgın akıntının etkisi ile bileğinden çözülüp gitmişlerdi. Yavaşça ayağa kalktı ve karanlığın içinde sendeleyerek yürümeye başladı. Daha sonra koşmaya başladı ve koşarken avucunu ağzına götürüp, batmış olan dikenleri dişleri ile çıkardı.

Başının üzerinde, bulutların arasından yıldızları görebiliyordu. Bir süre sonra, gücünün yerine geldiğini hissetti ve hızını artırdı. Etraf şimdi tamamen sessizdi ve sadece, ağaçların dallarından damlayan suların sesi ile arada sırada çakan şimşeğin arkasından patlayan gökgürültüsü duyuluyordu.

Yıldızların hafif ışığında yolu görebiliyordu. Eve iki mil kadar kalmıştı.

Birden, yolun kenarında siyah bir gölge gördü ve iyice yaklaşınca, bunun, eski model bir Chevrolet otomobil olduğunu anladı. Araba, bir çamur batağına saplanmış ve orada öylecene terkedilmişti.

Arabanın kapıları açıktı. David, şoför koltuğuna oturup iç ışığı ve park lambalarını yaktı. Koltuğun üzerinde kurumuş kan lekesi ve arka koltukta da bir takım giysiler görülüyordu. Giysiler, bir yığın haline getirilmiş ve öylecene atılmıştı. David, giysi yığınını açınca, kaba kumaştan yapılmış hapishane elbisesini hemen tanıdı. Bir an, şaşkın bir vaziyette onlara bakıp kaldı, sonra hemen kendini toparladı. Bunun ne anlama geldiğini anlamıştı.

Araba büyük olasılıkla çalınmıştı ve kan da, zavallı araba sahibinindi.

Hapishane giysileri de yine büyük bir olasılıkla, araba sahibinin giysileri ile değiştirilmiş olacaktı.

David, o anda Johan Akkers'in Jabulani'de olduğunu anlamıştı.

Adam, hiç kuşkusuz, Luzane köprüsü daha suların altında kalmadan, belki de üç dört saat kadar önce oradan geçmiş olacaktı.

Kaybedecek zamanı yoktu. Elindeki hapishane giysisini tekrar arabanın arka koltuğuna fırlattı ve dışarıya çıkıp koşmaya başladı.

Johan Akkers araba ile köprünün üzerinden geçerken, sular yükselmeye ve köprünün parmaklıklarını aşmaya başlamıştı. Yağmur bütün hızı ile yağıyordu.

Çamurlu sular, arabanın yönetimini güçleştiriyor, kapı aralıklarından girip Akkers'in ayaklarını ıslatıyordu. Fakat Akkers, gazı kökleyip karşı kıyıya varabilmişti. Araba, bir süre sonra çamurda kaymaya başladı ve Akkers'in yaptığı frenle birlikte yana doğru gitti, fakat Akkers, direksiyona tekrar hakim olmuştu.

Jabulani'ye yaklaştıkça daha dikkatsiz davranmaya başlamıştı ve kendi kendine kızıp küfrediyordu.

Akkers, yakalanıp mahkûm edilmeden önce, aşırı tutkuları olan, çabuk heyecanlanan ve öfkelenen bir adamdı. Çevresindekilerin kendisini pek sevmediklerini bildiğinden, kötülük yapmaktan zevk alan bir adam olmuştu, fakat yine de aşırıya gitmemeye özen gösterirdi.

Ama iki yıl hapishane duvarları arasında kalması, onu iyice vahşileştirdi.

Artık intikamdan başka bir şey düşünmüyordu.

İntikam, bir süre sonra, yaşamının tek amacı olmuştu ve bunu nasıl yapacağı konusunda her gün sürekli düşünüyordu. Hapishaneden sadece üç günlüğüne kaçmak onun için yeterli olacaktı evet, üç gün yakalanmadığı takdirde, intikamını istediği gibi alabilecekti.

Planını yaptı ve bir gün kendi dışkısına sokup mikrop buladığı bir iğneyi diş etine batırıp kendi kendini hasta etti. Diş etinin enfeksiyon içinde olduğunu görüp, onu hemen dişçiye götürdüler. Gardiyanı kolayca halletmiş ve diş doktorunun boğazına dayadığı büstüri ile kolayca kaçabilmişti.

Hapishaneden kaçtıktan sonra, Akkers, büstüriyi, bir adamın boğazını kesmek için kullanmış ve bir insan boğazından bu kadar çok kan aktığını görünce de şaşırmıştı. Dişçiyi, tenha bir yerde başı direksiyonu üzerine düşmüş bir halde bıraktı. Onun beyaz önlüğünü hapishane giysisinin üzerine geçirdi ve bir trafik işaretinin yanında beklemeye başladı.

Kırmızı ışıkta duran ilk arabanın sürücüsü de onun kurbanı olmaktan kurtulamamıştı. Akkers, kırmızıda duran arabanın kapısını açıp kendisini sürücünün yanındaki koltuğa attı.

Arabadaki adam, iyi giyimli, şişmanca ve soluk, yumuşak yüzlü biriydi ve kadın elini andıran kılsız elleriyle direksiyona sıkı sıkıya sarılmıştı.

Korkudan ne yapacağını şaşırmış ve Akkers'in söylediklerini yapıp arabayı bir süre, onun istediği yöne sürmüştü.

Akkers onun beyaz tenli yumuşak vücudunu, üzerini soyduktan ve adamı sadece iç çamaşırları ile bıraktıktan sonra, kullanılmayan eski bir yolun kenarında arabadan aşağıya attı ve üzerini otlarla kapattı.

Polisler, onun kenti terkettiği yola ilk barikatı, ancak o geçtikten kırk beş dakika sonra kurabildiler.

Ana yollara hiç çıkmadan, tali ve pek kullanılmayan yollardan gitti ve süratini de pek artırmadan doğuya doğru yol aldı. Dişçinin yaptığı antibiyotik enjeksiyonuna rağmen çenesi müthiş ağrıyordu ve sakat kalmış olan eliyle vites kolunu güçlükle kullanabiliyordu. Çünkü David'le kavgası sırasında kesilip parçalanan sinirleri ve kasları tekrar iyileşmemiş ve kaynamamışlardı. O eli, tamamen hissiz ve ölü kalmıştı.

Zeki ve kurnaz bir adam olup, arada sırada radyodaki haberleri de dinlediğinden, kendisini yakalamak için çevreye yayılan polislerden ve yol barikatlarından kurtulmuş ve işte Jabulani'ye varmıştı. Buraya geldiğinde, artık, kendini güçlükle tutabiliyordu.

Pek yakında intikamını alacağının heyecanı ve hırsı içinde, kırk mil süratle çamura girer girmez, araba birden kayıp sallandı ve çamur gölünün ortasına saplandı kaldı. Arka tekerlekler boşuna dönüyordu.

Arabayı kurtaramayacağını anlayınca, aşağıya atladı ve yağmur altında uzun adımlarla yürümeye başladı. Bir ara durup dinlendi ve kendi kendine güldü sonra tekrar suratını asıp yoluna devam etti.

Jabulani çiftliğinin arkasındaki tepeye tırmandığında, hava iyice kararmıştı. Tepenin binaları gören bir yerinde oturdu ve yağmur altında iki saat bekledi. Gece iyice bastırınca, kalkıp dikkatle binalara baktı, fakat hiçbir yerde ışık göremeyince endişelendi. Evde, bazı yerlerde ışık olması gerekiyordu.

Tepeden ayrıldı ve büyük bir dikkat ve sessizlik içinde yavaştan aşağıya inmeye başladı. Hizmetkârların evlerine uzak bir noktadan geçti ve ağaçların arasından uçak pistine doğru yürüdü.

Karanlıkta, hangarın yan duvarına gelmişti. Duvarı izleyerek yan kapıya gitti.

İçerde göz gözü görmüyordu, etraf tamamen karanlığa gömülmüştü.

Kollarını yana açıp el yordamıyla uçağı aramaya başladı fakat uçak ortalarda yoktu. Hangarı iyice arayıp uçağın orada olmadığını anlayınca birden öfkelendi ve alçak sesle küfretti.

Gitmişlerdi ve tüm çabaları boşa çıkmıştı. İki yıl boyunca yaptığı intikam planı boşa gitmişti ve çaresizdi Bir hayvan gibi homurdanıp, sağlam elini tüm hırsı ile duvara vurdu. Elinin acısını, o korkunç öfkesi ve umutsuzluğu içinde duymamıştı bile. Öfkesi ve nefreti öylesine büyüktü ki, tüm vücudu titremeye başlamıştı. Birden, kendini tutamadı ve yaralı bir hayvan gibi bağırdı.

Yağmur birden durmuştu. Hangarın metal damına vuran yağmur damlalarının birden kesilmesiyle meydana gelen ani sessizlik onu kendine getirdi, kapıya gitti ve dışarıya baktı.

Bulutların arasından yıldızlar göz kırpmaya başlamışlardı. Çevre sessizlik içindeydi ve sadece bazı yerlerde akan suların hışırtısı ile ağaçlardan damlayan damlaların sesleri duyuluyordu.

Etraf biraz aydınlanmış gibiydi, dikkat edince, evin beyaz duvarlarının ağaçlar arasında parladığını gördü. En azından bu eve zarar verebilirdi.

İçeriye girip mobilyaları tahrip edebilir, terası ateşe verip yakabilirdi. İçerden ateşlediği taktirde, bu havada bile yangın çıkarabileceğini biliyordu.

Bir süre düşündükten sonra, ıslak ağaçların altından yavaşça eve doğru ilerlemeye başladı.

Debra, sessizlik içinde uyandı. Fırtınanın tam ortasında, belki de korkunun etkisi ve fırtınadan kaçma dürtüsü ile uyuyup kalmıştı.

Elini uzatıp, köpeğinin sıcak ve tüylü vücudunu aradı, fakat hayvan gitmişti. Yanında uzanıp yattığı yer hâlâ sıcaktı. Dikkatle çevreyi dinledi ve sadece akan suların sesini duydu. Çok uzaklardan da arada sırada hafif gökgürültüsü duyuluyordu. Fırtınanın başlangıcında korkup paniğe kapıldığı için kendinden utandığını hissetti.

Yatakta hafifçe doğruldu ve belinin kalınlaşmasına göre genişleyebilen önü lastikli pantolonu ve bol, koyu mavi hamile giysisi içinde üşüdüğünü düşündü. Ayaklarını aşağıya sarkıtıp yatağın kenarına bıraktığı topuksuz hafif ayakkabıları aradı ve bulup ayaklarına geçirdi.

Gardırobuna gidip sırtına bir süveter geçirmeyi düşündü. Daha sonra da kendine bir tas sıcak çorba yapıp içebilirdi.

Birden, Zulu'nun havladığını duydu. Hayvan ön bahçeye çıkmıştı.

David'in, onun için özel olarak veranda duvarında yaptığı menteşeli küçük kapaktan çıkmış olacaktı.

Debra, onun, çeşitli havlayış şekillerinden, ne demek istediğini anlıyordu artık. Hafifçe havlamak, 'Her şey şakin ve yolunda anlamına geliyordu.

Yine hafif fakat kurt ulumasını andırır biçimde havlamak, 'Bu gece mehtap var ve damarlarımdaki kurt kanı beni bu gece uyutmayacak,' demekti.

Keskin ve anlamlı bir havlama 'Pompa yakınlarında bir hareket var, oralarda bir aslan olabilir,' anlamı verirdi.

Fakat en önemlisi, 'Dışarda tehlike var, dikkatli olun anlamına gelen yaygaracı havlamaydı. Ve Zulu, şimdi, bu uyarı havlaması ile onun dikkatini çekmek istiyordu. Hayvanın bir şeyler sezdiği ya da gördüğü belliydi.

Debra, kapıyı açıp verandaya çıktı, Fakat verandada toplanmış yağmur suları, ince ve hafif ayakkabılarını ıslatmıştı. Zulu, ön bahçede bir şeyle ya da biriyle mücadele halindeydi. Onun hırlamalarını, havlamalarını ve birbirleri ile kavga halinde olan vücutların boğuk gürültüsünü duyabiliyordu. Bir süre, sessizce ve ne yapacağını bilememenin umutsuzluğu içinde düşündü; tek başına oraya, Zulu'nun yanına gidemezdi.

Gözleri görmüyordu ve ne ya da kim olduğunu bilmediği saldırgan karşısında tamamen çaresizdi. Birden, ağır bir darbenin boğuk sesini duydu.

Sonra, bir vücudun yere düşerken çıkardığı tok ses geldi kulaklarına, Zulu'nun hırlamaları, havlamaları birden kesilmiş, çevreye derin bir sessizlik hakim olmuştu. Köpeğine bir şeyler olmuştu ve şimdi, bu delirtici sessizlik içinde tamamen yalnızdı.

Hayır, etrafta tam bir sessizlik yoktu, yanılıyordu. Şimdi, birinin nefes seslerini, derin nefes seslerini duymaya başlamıştı. Bahçedeki her kim ise, nefes nefeseydi ve boğulur gibi sesler çıkarıyordu.

Debra, veranda duvarına yaslanıp, korku içinde dinledi ve bekledi.

Bir süre sonra, bir insanın ayak sesleri, verandaya, kendisine doğru yaklaşmaya başlamıştı. Yürüyenin ayakları, biriken yağmur sularında hışırtıya benzer sesler çıkarıyordu.

Bağırıp yardım istemeyi düşündü, fakat sesi boğazından çıkmıyordu.

Dönüp içeriye kaçmak istedi, fakat bacakları artık ona itaat etmiyordu ve kendisine doğru yaklaşan insan, şimdi merdiveni çıkmaya başlamıştı.

Bir el verandanın önünü kapayan telli kapıya uzandı ve sarstı. Debra, ancak o sesi duyunca kendini toparlamış ve «Kim var orada?» diye boğuk sesi ile sormuştu. Korkudan dili tutulmuş gibiydi ve güçlükle konuşabiliyordu. Ama birden kendini topladı ve tekrar, «... Kim., var., orada?» diye bağırdı. Basamakla çıkıp telin önüne gelmiş olan kişi, onun bu ani bağırışı karşısında şaşırmış ve durmuştu.

Gelen yabancı, karanlık verandada, üzerinde koyu giysisi ile Debra'yı iyi göremiyordu. Birden, kuvvetli bir rüzgâr esti ve ağaç yapraklarında toplanmış olan yağmur damlalarını silkeledi. Uzaklardan, bir baykuşun sesi duyuldu.

Debra, uzunca bir süre devam eden sessizliğe daha fazla tahammül edemeyeceğini anlamıştı. Soğuk bir yandan, korku ve karnındaki bebeğinin ağırlığı bir yandan, Debra'yı adeta köşeye sıkıştırmışlardı.

Genç kadın, koşup kaçmak istiyor, fakat nereye koşacağını bilemiyordu.

O, ne yapacağını korku içinde düşünürken, sessizlik birden bozuldu.

Karanlıklar içinde, bir adam, kıkır kıkır gülüyordu. Korkunç, çıldırtıcı bir gülüştü ve Debra'ya da çok yakındı. Genç kadın, kalbinin sıkıştığını, ciğerlerindeki havanın boşaldığını hissetti. Bacakları artık onu taşıyamıyordu, her tarafı titriyordu ve karnında müthiş bir basınç vardı. Bu gülüşün sahibini birden tanımıştı, çünkü bu bir delinin gülüşüydü ve Debra'nın belleğine kazınmıştı bu ses.

Bir el, telli kapının tokmağını çevirdi, sarstı, fakat açamayınca, geriye çekildi. Sonra, kapıda bir omuz darbesinin sesi duyuldu. Telli kapı zaten zayıf ve inceydi, omuz darbelerine dayanacak kadar kuvvetli yapılmamıştı. Debra, kapının fazla dayanmayacağını biliyordu.

Bir çığlık attı ve bu çığlıkla beraber kendine geldi. Şimdi kafası daha iyi çalışıyordu ve bacaklarına da yeni bir güç gelmişti sanki. Birden geriye döndü, çalışma odasına girdi ve kapıyı kilitledi.

Kapının yanında diz çöküp, umutsuzluk içinde düşünmeye başladı.

Akkers'in, eve girince ışıkları yakacağını biliyordu. Elektrik düğmesinin açılması ile beraber, jeneratör çalışmaya başlayacak ve bu deli cani, aydınlıkta onu kolayca bulabilecekti. Onu sadece karanlık koruyabilirdi.

Karanlık onun için bir avantajdı, çünkü yaşamı zaten karanlıkta geçiyordu ve o, karanlığa alışıktı.

Gece öten kuşların ve baykuşların seslerini duymuştu, demek ki gece olmuştu ve fırtına yeni geçtiğine göre, yağmur bulutları hâlâ ay ve yıldızları örtüyorlardı. Dışarda koyu bir karanlığın hüküm sürdüğüne emindi. Bu karanlıktan yararlanıp evden çıkmalı ve hizmetkârların evlerine sığınmaya çalışmalıydı.

Ses çıkarmamaya dikkat ederek odalardan geçti ve evin arka tarafına gitti. Bir yandan da silahları düşünüyordu. Silahlar, David'in odasındaki çelik dolaptaydı ve anahtarı da David'de idi. Mutfağa koştu ve kapının yanına bıraktığı ağır bastonunu aldı. Onu eline alınca rahatlamış ve derin bir nefes aldıktan sonra kapının sürgüsünü yavaşça açmıştı.

Tam o sırada, ön kapının kırıldığını duydu; cani Akkers içeriye girmişti işte. Adam, çalışma odasına girerken, Debra, mutfak kapısını arkasından kapadı ve bahçeye çıkıp hızlı adımlarla yürüdü. Koşmamak için büyük gayret gösteriyor, adımlarını sayıyordu. Yolunu kaybetmemesi gerekiyordu. Tepenin çevresini dolanıp hizmetkârların kulübelerine giden yolu mutlaka bulmalıydı.

Kendisine doğru yolda olduğunu gösterecek olan ilk işaret, çiftlik sınırı olan çit üzerindeki kapı idi. Çite ulaşmak üzerine yoluna devam ederken, jeneratörün çalışmaya başladığını duydu. Akkers, elektrik düğmelerinden birini bulmuştu.

Yolundan biraz sapmıştı ve birden dikenli tel çite çarptı. El yordamı ile ilerleyip çit üzerindeki kapıyı bulmaya çalıştı. Bir süre yürüdükten sonra, birden, kapının üzerinde, çite bağlı gece fenerlerinden birinin yanarken çıkardığı hafif sesi duydu. Adam, fenerleri yakacak düğmeyi bulmuş ve bahçeyi aydınlatmış olacaktı.

Akkers'in arkasından bağırdığını duydu; tahmin ettiği gibi bahçeyi aydınlatmış ve onu çitin yanında görmüştü. Aynı anda çit üzerindeki kapıyı buldu, hıçkırıklarını yenmeye çalışarak hemen açtı ve çiti aşıp koşmaya başladı.

Fenerlerin yandıkları noktalardan uzaklaşması, karanlığa sığınması gerektiğini biliyordu. Işık onun için ölüm, karanlık ise kurtuluş demekti.

Koştuğu yol, bir süre sonra ikiye ayrılıyordu; sol taraf göllere, sağ yol, ise kulübelere gidiyordu. Sağdaki yola saptı ve koşmaya başladı.

Arkasında, çit kapısının açılıp hızla kapandığını duydu; adam arkasındaydı ve onu izliyordu.

Koşarken adımlarını da sayıyordu, çünkü ondan sonraki yol kavşağını belirten ve yolun sol tarafında bulunan kaya parçası beş yüz adım sonra idi. Bir süre koştu ve kayayı buldu, fakat adımlarında biraz yanılmış olacak ki, birden kayaya çarptı ve baldırını çizdi.

Dizleri üzerine çöktü, elindeki bastonu da düşürüp, kaybetmişti.

Ama şimdi bastonu arayacak zamanı yoktu, hemen el yordamı ile yolunu tayin etti ve koşusuna yeniden başladı.

Elli adım koştu, Fakat birden yanlış yola girmiş olduğunu anladı.

Bu yol, tulumbanın bulunduğu kulübeye gidiyordu ve onu pekiyi tanımıyordu.

Bu yolda genellikle pek dolaşmazdı.

Bir dönemeci geçti ve engebeli, bozuk bir yola çıktı. Bir süre bu yolda koştuktan sonra, bir ara ayaklarına takılan çalılardan kurtulamadı ve yere yuvarlandı. Artık tamamiyle kaybolmuştu, fakat bahçeyi aydınlatan güçlü fenerlerin ışığından kurtulduğunu biliyordu. Şansı yaver gittiği taktirde, adamın, onu, bu zifiri karanlıkta bulması olanaksız gibi bir şeydi fakat öylesine korkuyordu ki, midesi bulanmaya başladı.

Birkaç kez yutkundu, derin nefesler aldı ve tüm dikkatini kulaklarına verip çevreyi dinledi.

Bir süre sonra onun yaklaşan ayak seslerini duydu; adamın adımları, yağmurla çamurlaşmış toprakta bile belli oluyordu. Adım sesleri, Debra'nın bulunduğu noktaya doğru yaklaşıyordu. Hemen yere çömelip iyice büzüldü, sonra ıslak toprağa oturup yüzünü kollarının arasına aldı ve nefesini kesti. Güçlükle ve ses çıkarmadan nefes almaya çalışı yordu.

Birkaç saniye sonra, adamın ayak sesleri çok yakınından geçti ve ileriye doğru devam etti. Birden, kurtulduğunu hissederek rahat bir nefes aldı. Fakat hayır, sevinmesi için henüz çok erkendi. Çünkü adam birden durmuştu ve ona o kadar yakındı ki, Debra, onun soluk soluğa olduğunu ve güçlükle nefes aldığını duyabiliyordu.

Debra'nın çok yakınında duruyor ve gecenin sessizliğinde, ondan bir ses, bir çıtırtı gelmesini bekliyordu. İkisi de bu şekilde, gecenin ses siz karanlığında birkaç dakika beklediler. Debra için bu birkaç dakika, yüzyıllar gibi uzun gelmişti, fakat hiç sesini çıkarmadı. Bir süre sonra, Akkers, daha fazla tahammül edemeyip birden bağırdı.

«Hah, gördüm seni!» diye seslenip kıkırdadı. «İşte oradasın! Seni görebiliyorum.» Debra'nın kalbi, yerinden fırlayacakmış gibi çarpıyordu. Adam, kendisine, tahmin ettiğinden de yakındı. Birden paniğe kapılıp ayağa fırlamak ve koşarak kaçmak istedi, fakat garip bir içgüdü onu olduğu yer de tutmuş ve bırakmamıştı. Kendini tutup bekledi.

Korkunç cani, yeniden, «Orada saklandığını görüyorum,» diyerek kıkırdadı ve sinir bozucu gülüşünü sürdürdü. «Elimde harika bir bıçak var, şimdi seni yakalayacak ve» Debra, olduğu yere sinmiş, onun korkunç ağzından çıkan müstehcen sözleri ve küfürleri dinlerken titriyordu. Fakat birden, bulunduğu otlar ve çalılarla kaplı bu yerde güvencede olduğunu anladı. Akkers, onu, bu karanlıkta ve bu çalı çırpı içinde imkânı yok bulamazdı. Onun paniğe kapılıp yerinden çıkmasını ve yeniden koşmaya başlamasını istiyordu.

Böylece nerede olduğunu hemen görebilecekti. Debra, bunları düşününce, kendine olan güveni arttı, kalp atışları normale döndü ve yine sessiz kalıp beklemeye başladı.

Akkers, tehditlerinin ve bağırışlarının hiçbir işe yaramadığını görüp susmuştu. Bir avcı sabrı ve sessizliği ile beklemeye başladı. Böylece, yine uzunca bir süre karanlık ve sessizlik içinde beklediler.

Fakat Debra'nın rahminde bir sancı başlamıştı ve acıdan bağırmamak için kendini güçlükle kontrol edebiliyordu. Bir ara, ıslak otların üzerinden gelip koluna tırmanan büyük ve korkunç bir böceğin, omzun doğru ağır ağır tırmandığını hissetti, fakat hiç kımıldamadı ve sustu.

Boynuna çıkan böcek, bir akrep ya da örümcek de olabilirdi ve buna daha fazla dayanamayıp bağırmaktan korkuyordu. Birden, Akkers'in sinirli bir sesle konuştuğunu duydu.

«Pekâlâ, hemen gidip bir fener getireceğim. Bakalım o zaman da saklanabilecek misin? Merak etme, hemen geri dönerim. Akkers'i kandırabileceğini sanıyorsan, yanılıyorsun, güzelim. Senin oynadığın oyunları ben yıllar önce başkalarına oynardım, bunları asla yutmam, bilesin.» Adamın ayak sesleri duyuldu ve gürültülü bir şekilde uzaklaştı.

Debra, birden, elini atıp yanağına çıkmış olan böceği fırlatmak ve ayağa kalkıp koşmak istedi, fakat yine aynı içgüdü ile yerinde kaldı, kımıldamadan durdu. Önce beş dakika bekledi, sonra bunu on dakikaya çıkardı. Böcek şimdi saçlarının üzerinde dolaşıyordu.

Birden, karanlıklar içinde yeniden Akkers'in sesini duydu. «Pekâlâ, pis orospu! Seni nasıl olsa elime geçireceğim, biraz bekle bakalım!» Adam, bunları söyledikten sonra uzaklaşmaya başladı. Bu kez gerçekten gidiyordu ve Debra bunu anlamıştı.

Artık dayanamadı ve elini saçlarına götürüp büyük bir tiksinti içinde böceği fırlatıp attı. Sonra, yavaşça kalktı ve ses çıkarmadan ormana daldı. Bir süre yürüdü, fakat karnı müthiş ağrıyordu. Bir süre dinlenmek ve ağrıyı dindirmek için durdu ve hafifçe çömeldi.

Birkaç dakika bu durumda kaldıktan sonra tekrar doğruldu. Karnındaki bebeğinin hareket ettiğini duyabiliyordu. Onun, içinde olduğunu bilmek, analık ve mücadele duygusunu güçlendiriyordu. Birden, küçük gölün yanında yaptıkları gizlenme yerini anımsadı.

Fakat oraya nasıl gidebilirdi? Şu anda tamamen kaybolmuş sayılırdı.

Bir an düşündükten sonra, David'in, ona, batıdan esen yağmur rüzgârlarından bahsedişini anımsadı. Rüzgâr, şimdi arada sırada ve hafifçe esiyordu, bu nedenle, bir sonraki esintiyi yanaklarında hissetmek için beklemeye başladı. Evet, hafif rüzgâr, ona yönünü belirtmişti. Sırtını, daha sonraki esintiye döndü ve bir ağaca çarpmamak için kollarını öne doğru uzatarak yürümeye başladı. Küçük gölü bulduğu takdirde, onun kıyısını izleyerek gizlenme yerlerine gidebilecekti.

Arada sırada esen rüzgârı sürekli olarak arkasına alıp yürürken, hortum ve kasırga gibi şiddetli fırtına durumlarında, rüzgârların, fırtına ekseni çevresinde sürekli olarak döndüklerini unutmuştu. Bu nedenle, orman içinde, geniş bir daire çizmeye başladı.

Akkers, Jabulani çiftliğindeki eve girmiş, ışıkları yakmış ve her tarafı karıştırmaya, kırıp yakmaya başlamıştı. Çekmeceleri açıp içindekileri yerlere fırlatıyor, kilitli dolap kapaklarını tekmeliyordu.

Bir süre böylece dolaştıktan sonra, David'in silah dolabını buldu ve masanın çekmecelerini açıp dolabın anahtarını aramaya başladı. Fakat bulamayınca, yine o korkunç gülüşü ile kıkırdadı ve küfretti.

Dolaplardan birinde, içinde güçlü piller olan bir el feneri ile bir düzine kadar tüfek mermisi gördü. Elini rafa uzatıp feneri aldı ve düğmesini açtı. Fenerin ışığı öylesine güçlüydü ki, tavandaki lambayı bile gölgede bırakmıştı. Akkers, buna çok sevindi ve ağzındaki protezleri ile oynayıp, büyük bir mutluluk içinde güldü.

Tekrar mutfağa geçti ve bıçak çekmecesini açıp, oradan büyük bir kasap bıçağı aldı. Sonra, bahçeyi koşar adımlarla geçip kapıdan çıktı ve yolu görüp yürümeye başladı.

Güçlü fener ışığında, Debra'nın ve onu izleyen kendi ayak izlerini çamurlu yolda rahatlıkla görebiliyordu. Bu ayak izlerini takip ederek, Debra'nın bir süre önce saklandığı noktaya kadar geldi. Debra'nın uzandığı yer de hemen belli oluyordu.

«Akıllı orospu!» diye söylendi ve onun ayak izlerinden yürümeye başladı. Debra, ıslak otlarda, izlenmesi kolay izler bırakmış, ot ve çalıları ezip dal ve yapraklardaki su damlacıklarını silmişti. Bir avcı için bu izleri takip etmek hiç de güç değildi.

Birkaç dakika yürüyor ve sonra durarak elindeki güçlü feneri ileriye, ağaçların arasına tutup bakıyordu. İnsan avına çıkmak, onu zevklendirmiş, hayvani duygularını iyice kamçılamıştı. Böyle bir av onun için çok değerliydi ve yaşamının en büyük avlarından biri olacaktı bu.

Uzunca bir süre o da, büyük bir daire çeviren bu ayak izlerini farkında olmadan takip etti. Kaç dakikadır yürüdüğünü bilmiyordu, fakat birden, ilerde, lambanın ışığının erişebildiği en uzak noktada, bir şeyin hareket ettiğini farketti.

Birkaç adım daha atıp feneri ileriye, bu hareketli gölgeye doğru tutunca, ağır ve çekingen adımlarla yavaş yavaş ilerleyen kadının solgun yüzünü görebildi. Debra,, kollarını öne doğru uzatmış, uykuda' gezerler gibi yavaşça yürümeye çalışıyordu.

Akkers yön değiştirip onun önüne geçti. Debra, şimdi, üstüne sıkılmış olan fenerin ışığında, hiç farkında bile olmadan ona doğru geliyordu.

Bir ara durup karnını sıvazladı ve korkuyla içini çekti.

Debra'nın pantolonunun paçaları sırılsıklam olmuş, ince ve hafif ayakkabıları parçalanmıştı. Akkers, biraz daha yaklaştığında, genç kadının kolları ve dudaklarının, soğuktan mosmor olduğunu gördü.

Cani, bir kobranın, kendisine, farkında olmadan yaklaşan bir civcivi beklemesi gibi sabırla bekliyordu.

Debra'nın uzun siyah saçları, ıslak kıvrımlar halinde omuzlarına dökülmüş, bir kısmı da yüzünü örtmüştü. Üzerindeki ince bluz de, ağaçlardan damlayan damlacıklarla ıslanmıştı ve şişmiş karnına iyice yapışmıştı.

Akkers, onun, elinde olduğunu bilmenin keyfi içinde, hiç sesini çıkarmıyor ve iyice yaklaşmasını bekliyordu. İntikamının en sonunda alınacağını bilmenin keyfini sürüyordu ve her geçen saniye, ona, büyük bir zevk ve tatmin duygusu vermekteydi.

Debra, beş adım mesafeye gelince, elindeki fenerin güçlü ışığını birden onun gözlerine tuttu ve yine o korkunç sesi ile kıkırdayıp güldü.

Debra, birden, korkunç bir çığlık attı ve ani bir dönüşle, vahşi bir hayvan gibi koşmaya başladı. Fakat ancak yirmi adım kadar koşabildi ve bir marula ağacının gövdesine çarpıp yere yıkıldı. Sırtüstü yere yıkılmış, sonra da doğrulup dizleri üzerine çökerek ağlamaya başlamıştı.

Fakat birden kendini toparlayıp doğruldu ve titreyerek, başını sağa sola çevirip, çevreden gelecek sesleri dinlemeye başladı. Akkers, ona doğru sessizce yaklaşmaya başlamıştı ve yine kıkırdıyordu.

Debra, tekrar korku içinde bir çığlık attı ve yeniden koşmaya başladı.

Fakat bu kez, ayağı bir karınca yuvasının tümseğine çarpmış ve yeniden düşüp kalmıştı. Düştüğü yerde kımıldamadan kaldı ve hıçkırarak ağlamaya başladı.

Akkers, iki yıldır beklediği fırsatı yakalamıştı. Büyük bir zevk duyarak ve intikam duygusunu bileyerek, sessizce avına yaklaşıyordu. Kedinin bir fareyle oynaması gibi, bu oyunun hemen bitmemesini, sürebildiğince uzun sürmesini istiyordu.

Gelip Debra'nın başucunda durdu ve eğilip ona müstehcen birtakım sözler söyledi. Debra çılgın gibiydi; birden ayağa fırladı ve yeniden koşmaya, ondan uzaklaşmaya başladı. Akkers de onun arkasından ağaçların arasına dalmış koşuyordu. Önündeki kadın, şimdiye kadar avladığı tüm hayvanların bir sembolü olmuştu onun için.

David, çamurlu yumuşak yolda çıplak ayaklarla koşup duruyordu.

Vücudunun çeşitli yerlerinin çizilip kanamasını, kalbinin yerinden fırlayacakmış gibi çarpmasını ve ciğerlerinin protestolarını duymaz, hissetmez gibiydi.

Bir süre sonra, tepenin arkasına döndüğünde birden durdu ve soluk soluğa, Jabulani'deki binalara ve ışık altında kalmış bahçeye baktı.

Bahçe ışıklarının yanması anlamsızdı ve David, yeni bir panik dalgasının her yanını sardığını hissetti. Tepeden aşağıya doğru, bacaklarının tüm gücü ile koşuyordu şimdi.

Eve gelip içeriye daldı ve Debra'nın ismini bağırarak tüm odaları, salonu, her tarafı koşarak dolaştı. Fakat karısından en küçük bir ses çıkmamıştı.

Verandaya çıkınca, kırılmış olan telli kapının ötesinde, karanlıklar içinde bir şeyin hareket ettiğini farketti.

Bunun, köpekleri olduğunu anlayınca, «Zulu!» diye bağırarak hayvanın yanına koştu, «Zulu, oğlum! Nerede o?» Köpek, basamakları sıçrayarak ona doğru koştu, fakat yaralandığı belli oluyordu. Ağır bir darbe çenesini kırmış ya da yerinden çıkarmış olmalıydı, çünkü çenesi garip bir şekilde sallanıyordu.

David, onun yanına diz çöktü ve tekrar, «Nerede o, Zulu?» diye sordu, «Debra nerede?» Köpek, kendini toparlamaya çalışıyordu. «Debra nerede, Zulu? Oğlum, nerede o? Evin içinde değil, haydi bul onu!» Köpeği dışarıya çıkardı ve Zulu, evin çevresini araştıran David'i, kuyruğunu sallayıp havlayarak izledi. Köpek, arka kapıda, ıslak toprağın üzerinde Debra'nın kokusunu almıştı. Hayvanın bahçe kapısına doğru seğirtiğini gören David, bahçe ışıklarının aydınlığında, Debra'nın ve onun arkasından giden büyük, erkek ayak izlerini gördü.

Zulu bahçeyi katederken, David geriye döndü ve çalışma odasına girdi. Dolaptaki fener gitmişti, fakat arka tarafta beş pilli başka bir el feneri vardı ve o duruyordu. Feneri cebine attı ve bir avuç dolusu tüfek mermisi aldı. Sonra, koşarak silah dolabına gitti, kilitli kapağı açtı ve Purdey tüfeğini alarak yineden koşmaya başladı. Bir yandan da tüfeğe mermi dolduruyordu.

Zulu, bahçe kapısından çıkmış onu bekliyordu. David, koşarak onun yanına gitti ve köpeğin koşmaya başladığını görünce onu izledi.

Johan Akkers, artık bir insan olmaktan çıkmış, tam anlamı ile bir hayvana dönüşmüştü. Önünde korku içinde kaçan avının görüntüsü, onu iyice çılgına çevirmişti. Onu bir an önce öldürüp bu oyuna son vermek istemiyor, öldürmenin zevkini en sona bırakmak için onu sürekli olarak kovalıyor, yakalıyor ve bırakıyordu. Sonra tekrar peşine düşüyor ve aynı zevki bir kez daha tatmak istiyordu.

Fakat bir süre sonra oyunun sona ermesi gerektiğini anlamıştı.

Her oyunun bir sonu vardı ve artık işi bitirmesi gerekiyordu.

Adımlarını hızlandırıp Debra'nın arkasından yetişti ve sakat eliyle onun saçlarını arkadan yakalayıp bileğine sardı. Elini geriye doğru çekince, Debra'nın başı arkaya doğru gitmiş ve uzun soluk boğazı, caninin bıçağına iyice açılmıştı.

Fakat Debra, adamın hiç beklemediği bir şekilde ve güçle birden ona doğru donuverdi. Vücudu iyice gerilmişti ve o anda adamın nerede olduğunu biliyordu. Tüm gücünü toplayıp, vahşi bir hayvan gibi Akkers'e saldırdı. Adam, böyle bir saldırıyı hiç beklemediği için, aniden sırtüstü yere yıkıldı. Debra da onun üzerindeydi ve parmaklarını gözlerine geçirmiş uzun tırnaklan ile bu çukura kaçmış gözleri oymaya çalışıyordu.

Akkers, gözlerini korumak için bıçağı ve feneri atıp, ellerini yüzüne götürdü. Yanakları ve burnu kan içinde kalmıştı ve Debra, çığlıklar atarak onun gözlerini, yüzünü parçalamaya çalışıyordu o da şimdi kendisi gibi bir hayvan olmuştu adeta.

Sakat elini onun saçlarından çekti ve Debra'yı kendinden biraz uzaklaştırıp, sağ eli ile ona vurdu. Eli çok ağırdı ve genç kadın birden sersemledi. Akkers, köpeğe de bu eliyle vurmuş ve zavallı hayvanın çenesini kırmıştı. Debra, yüzünde patlayan bu yumrukla önce sersemledi, sonra kendinden geçip savaşı bıraktı. Akkers, onun yanına diz çöktü ve sağlam eliyle onun başını tutarak, sakat eliyle yüzüne vurmaya başladı. Yere düşmüş fenerin ışığında, Debra'nın burnundan kan akmaya başladı, fakat cani, onun kafasına vurmaya devam ediyordu. Tamamen bayılmış olan genç kadına vurmaktan sadistik bir zevk aldığı, çukura kaçmış gözlerinden belli oluyordu. Bir süre sonra yoruldu ve Debra'yı bıraktı. Feneri yerden alıp otların arasında gezdirdi ve güçlü ışıkta parlayan bıçağını buldu.

Bazı kabile avcılarının eski bir adetleri vardı. Bunlar, öldürdükleri hayvanların karınlarını bıçakları ile yarıp açarlar ve ellerini bu yarığa sokup, bağırsak ve diğer iç uzuvlarını dışarıya çıkarırlardı.

Akkers, otların arasından bıçağını aldı ve feneri, ışığı Debra'nın yüzüstü yatan vücudunu aydınlatacak şekilde yere koydu. Baygın kadının yanına gitti, onu ayağı ile çevirip sırtüstü duruma getirdi. Debra'nın ıslak saçları, yüzüne daha yumuşak bir ifade vermişti.

Dell cani avının yanıbaşına diz çöktü ve bir parmağını bluzunun ilk düğmesine sokup birden aşağıya doğru çekti. Debra'nın tüm düğmeleri hemen kopmuş ve bebeği taşıyan koca karnı, fenerin ışığında tüm çıplaklığı ile meydana çıkmıştı. Debra'nın şişik karnı, ortasındaki göbek çukuru ile bu cani için olgun bir meyve görünümündeydi.

Akkers, çılgın gibi güldü ve kolu ile yüzündeki ter ve yağmur sularını sildi. Sonra, elindeki bıçağın pozisyonunu değiştirdi; kesiği fazla derin yapıp bağırsak ve iç organları da doğramak istemiyordu. Avının karnını, şimdiye kadar tüm avlarına yaptığı gibi bir operatör mahareti ile yarmalı ve ustalığını yine göstermeliydi.

Bunları düşünüp hazırlanırken, fener ışığının sonundaki karanlıklarda bir hareket sezer gibi oldu ve başını kaldırıp baktı. Sessizce kendisine doğru koşan siyah köpeği ve onun, fenerin ışığında parlayan gözlerini hemen görmüştü.

Köpeğin, üzerine atlamsı ile birlikte, kolunu kaldırıp, korumak üzere boğazına götürdü. İkisi birden yere yuvarlandılar, Fakat Zulu, yaralı çenesi ile onu tam olarak ısıramıyordu.

Akkers, bıçağı tutuş şeklini değiştirdi ve ani bir hareketle Zulu'ya sapladı. Sivri ve keskin bıçak, zavallı hayvanın kaburgalarını delmiş ve kalbini parçalamıştı. Zulu, hafif bir ses çıkardı ve yıkılıp kaldı. Akkers, üzerindeki tüylü vücudu yana itti ve bıçağını çekip tekrar Debra'nın yattığı yere gitti.

Zulu'nun saldırışı David'e aradığı fırsatı vermiş ve Akkers köpekle uğraşırken, ona yaklaşabilmişti.

David'in, korkunç bir öfke ve kinle kendisine doğru koştuğunu gören Akkers, fenerin ışığında parlayan çamur yeşili gözlerini çevirip baktı. Elinde, köpeğin kanı ile kıpkırmızı olmuş bıçağı ile bir şeyler homurdandı. Ayağa kalkmaya çalışırken, başını, beslediği Habeş maymununun başı gibi ileriye doğru uzatmıştı.

David, elindeki çiftenin çift namlusunu onun yüzüne doğrulttu ve hiç tereddüt etmeden tetiği çekti. Saçmalar, hiç dağılmadan tümü ile onun kafasına girmiş ve parlak sarı bir flaş içinde, kafanın ağızdan yukarıya olan kısmını tamamen parçalayıp götürmüşlerdi. Akkers, bacakları garip bir şekilde havayı döverek yere düşerken, David, elindeki silahı yere attı ve Debra'nın yanına koştu.

Karısının yanına diz çöktü ve «Oh, sevgilim, affet beni, ne olur beni affet!» diye mırıldanmaya başladı, «Seni hiç yalnız bırakmamalıydım.» Sonra, Debra'yı yavaşça kucağına aldı ve göğsüne bastırıp eve doğru yürümeye başladı.

Debra'nın doğum sabahın ilk ışıklarında, şafak vakti oldu. Minik bir kız çocuğuydu ve erken doğum nedeniyle tam olarak gelişmemiş, buruşuk bir küçük yaratığa benziyordu. Doğum, yeterli bir sağlık ekibi tarafından yapılmış olsaydı, kızları belki de yaşayacaktı. Fakat David'in bu konudaki bilgisi kısıtlıydı ve fazla bir şey gelmiyordu elinden. Nehir taşmış, yolları kapamıştı ve telefon da hâlâ kesikti. Debra da, o ana kadar kendine gelememişti, hâlâ baygın yatıyordu.

Erken doğun bittiğinde, David, küçük yavrusunu temiz beyaz bir çarşafa sardı ve cansız vücudunu, daha önceden hazırlanmış olan beşiğine yavaşça koydu. Kendisine en çok ihtiyaç duyan iki canlıyı yalnız bıraktığı için büyük bir suçluluk duygusu içindeydi.

O gün öğleden sonra saat üçte, Conrad Berg, kamyonunun koca tekerleklerini aşan sel sularına karşın, Luzane deresini geçmeyi başardı.

Üç saat kadar sonra, Debra'yı, Nelspruit hastanesinin özel bir odasına yatırmışlardı. İki gün sonra, Debra, ikinci kez kendine geldi, fakat yüzü tamamen şişmişti ve çürük içindeydi.

Jabulani çiftliğinin arkasında yükselen tepenin zirvesine çok yakın bir noktada, tüm çiftlik arazisini gören doğal bir teras vardı. Küçük yavrunun cenazesini oraya götürdüler ve gömdüler. David, onun için, tepeden aldığı kaya parçaları ile küçük bir mezar yapmayı da ihmal etmemişti.

Debra'nın doğum sırasında kendinde olup da, zavallı yavrusunun yaşam savaşı vermesini görmediği, onu kollarına alıp sallamadığı bir bakıma iyi olmuştu. Onu kaybettiğine çok üzülüyordu, Fakat yakından tanımadığı için daha kolay ve çabuk teselli buldu. Bebeklerinin mezarını sık sık ziyaret ediyorlardı. Bir Pazar sabahı, taş bankın üzerinde otururlarken, Debra, ilk kez olarak yeni bir çocuk doğurabileceğini dile getirdi.

«İlk çocuğumuz için çok bekledin, Bay Morgan,» diyerek alaylı bir tonla konuştu, «Herhalde artık bu işin tekniğini öğrenmişsindir.» Orada bir süre oturduktan sonra, tepeden aşağıya indiler, Land-Rover'a piknik sepeti ile oltalarını koydular ve göl kenarına gittiler.

İlk Mozambik mercanını, gittikten bir saat kadar sonra, öğleye doğru yakaladılar ve oltanın ucunda çırpınan koca balığı, gülüşüp bağrışarak çektiler. Daha sonraki birkaç saat içinde, Debra da beş tane mercan yakaladı. David ise, karısından daha şanslı çıkmış ve bir düzine kadar mavi balık tutmuştu. Bunları aldıktan sonra, uzunca bir süre bekleyip de yeni balık vurmadığını görünce, oltalarını destekleyip piknik sepetini açtılar ve büyük bir iştahla yemeklerini yediler.

Daha sonra, büyük ağaçların dalları altına serdikleri örtüye uzandılar ve bir süre, konuşmadan, termoslu kutudan çıkardıkları beyaz şaraplarını yudumladılar.

Afrika sonbaharı, yerini yaz mevsimine bırakıyordu ve ormanda gözle görülür bir canlılık sezilmekteydi. Çeşitli renkleri ile büyük küçük kuşlar, öterek çevrelerinde uçuyor, bazıları gelip piknik sepetinin kapağına konuyorlardı. Küçük gölün karşı kıyısında, suyun içindeki kırık bir dal parçasına tünemiş bir balık kuşu, uzun gagasını birden suyun içine kaldırdı ve ağzında çırpınan küçük balıkla tekrar çıkardı. Uzandıkları yerin biraz altında, suyun hemen kenarında, binbir türlü renklerde kanatları ile bir sürü kelebek uçuşuyordu. Daha yukarlarda ise, kayalıklar içinde bulunan kovanları çevresinde uğuldayıp uçan binlerce arı vardı.

Suların çevresinde büyük bir yaşam mücadelesi ve hareket görülüyordu.

Öğleden sonra bir ara, Debra, David'in koluna dokundu.

«Bak, nyala antilopları gelmişler,» diye fısıldadı.

Hayvanlar, küçük gölün karşı tarafındaki ağaçların altından çıkmış, koca gözlerini korku ve dikkatle çevreye gezdirip, bir tehlike olup olmadığını anlamak için kulaklarını dikerek havayı kokluyor, dinliyor, sonra da çekingen adımlarla yürüyorlardı. Çizgili vücutları ve parlak kısa tüyleri ile ağaçların yeşilliği altında harikulade bir manzara oluşturmaktaydılar.

David, onları Debra'ya anlatırken, «Dişilerin karınları oldukça şişmiş,» diye konuştu, «önümüzdeki birkaç hafta içinde kuzularını doğuracaklardır.

Her şey meyvesini vermeye başlıyor.» Debra, onun, kendisine doğru hafifçe döndüğünü hissedince, ona biraz daha sokuldu ve içini çekti. Antiloplar, sularını içtikten sonra, geldikleri gibi sessizce çekilip kaybolmuşlardı. Kıyıda, suların üzerinde, beyaz başlı bir balıkçı kartalı, avlayacağı balıkları yukardan gözetleyerek süzülüyordu. Bir süre sessizce oturduktan sonra birbirlerine sarılıp öpüştüler ve heyecanlarının artmasıyla, dalların ve yaprakların gölgesinde seviştiler.

David, yanında yatan karısının, gözleri kapalı duran yüzünü uzun süre ses çıkarmadan seyretti. Debra'nın parlak siyah saçları, üzerinde yattıkları halıya serilmişti. Şakağındaki çürükten sadece hafif bir morluk kalmıştı. Debra hastaneden çıkalı yaklaşık iki ay olmuştu. Bu morluğun ortasında, İsrail'de patlayan bombanın şarapnel yarasının izi, küçük bir leke gibi hâlâ belli oluyordu. Debra, aşkın getirdiği sarhoşlukla, yanakları sevişmenin kırmızılığı içinde, sessizce yatıyordu.

David, ona bakarken, karısını ne kadar çok sevdiğini bir kez daha anlıyordu. Bir ara, hafifçe esen rüzgârın etkisi ile aralanan dalların arasından sızan güneş ışınları Debra'nın o güzel yüzünü aydınlattı. Genç kadının yüzü, bir anda, sıcak ve altın rengi bir aydınlık içinde kalmış, adeta bir ortaçağ kilisesinin penceresinden gelmiş madonna yüzüne benzemişti. David, bu çarpıcı manzara karşısında adeta kendinden geçmişti.

Karısını tekrar kollarına alıp sıktı ve onu öpücüklerle boğup, tekrar okşamaya başladı. Debra'nın kısa bir süre önce normal rengini alan yüzü, sevişmenin heyecanı ile tekrar kızarmış, görmeyen gözleri pırıl pırıl olmuştu.

Sevişmeleri sırasında, David birden irkildi ve sonra hiçbir şey olmamış gibi karısına sarıldı. Debra, onun, garip bir düşünce ya da olay tarafından etkilendiğini anlamıştı. Bir süre sonra, hafif bir sesle, «Ne var, David?» diye sordu. «Canını sıkan bir şey mi oldu?» «Hayır, hayatım. Ne olabilir ki?» «Sende bir gariplik hisseder gibi oldum, David. Biliyorsun, senin neler düşündüğünü bile hissedebilirim bazen.» David, kendini tutamayıp güldü ve sanki suçluluk duyuyormuş gibi ondan biraz uzaklaştı. Belki de bu bir ışık oyunuydu ya da böyle bir şeyi tahayyül etmişti. Birden başını salladı ve onu unutmaya karar verdi.

Akşam serinliği başlayınca, oltalarını, sepeti ve altlarına serdikleri örtüyü toplayıp arabayı bıraktıkları noktaya gittiler ve yola çıktılar.

David, bir an önce güney tarafındaki çiti kontrol etmek istiyordu. Yirmi dakika kadar sessizlik içinde yol aldıktan sonra, Debra onun koluna dokundu.

«İçini kemiren şeyi ne zaman anlatmak istersen, dinlemeye hazırım, David.» David, karısını daha fazla üzmemek için, zihnini meşgul eden şeyi anlatmayı düşündü, fakat sonra vazgeçip konuyu değiştirdi ve başka şeylerden bahsetti.

Geceleyin bir ara banyoya giden David, dönüşünde, yatağın kenarında durdu ve uzun süre, uyumakta olan karısına baktı. Bu düşünceyi kafasından o anda silebilirdi, fakat birden uzaklardan bir aslan kükremesi duydu ve durakladı.

David'in istediği bahane bu olabilirdi; bundan yararlanabileceğini biliyordu. Yanındaki komodinin çekmecesinde duran beş pilli, güçlü el fenerini aldı ve Debra'nın yüzüne baktı. Karısı, sakin sakin uyuyordu.

Birden eğilip onu öpme arzusu duydu içinde, fakat kendini tuttu ve hafifçe seslendi.

«Debra! Uyan sevgilim!» Debra, hafifçe kımıldadı ve sonra ağır ağır gözlerini açtı. David, fenerin ışığını, onun tam gözlerine tuttu. Evet, yanılmıyordu; Debra'nın büyük, siyah gözbebeklerinde bir hareket, bir büzülme olmuştu.

Debra, esnedi ve uykulu bir sesle, «Ne var, David?» diye sordu.

«Sevgilim, küçük gölün yakınlarında bir aslan kükremesi duydum.

Bu sesi dinlemek istersin diye düşündüm.» Debra, sanki gözlerini ışıktan kaçırmak istiyormuş, bu güçlü aydınlıktan rahatsız oluyormuş gibi başını hafifçe yana çevirdi. Fakat sesi, duyduğundan memnun olmuş gibiydi.

«Oh, tabii. Onların kükremesini, o korkunç güçlü seslerini çok severim Nereden gelmiş acaba?» David, elfenerinin düğmesini geri çekip söndürdü ve yavaşça yatağa, onun yanına uzandı.

«Büyük olasılıkla güneyden gelmiştir. Çitte de, koca bir arabanın geçebileceği genişlikte bir delik açtığından eminim.» Doğal bir sesle, onu kuşkulandırmamak için, sakin bir tonla konuşmaya çalışıyordu. Kollarını birbirlerine uzatıp sarıldılar ve öylecene, ses çıkarmadan dinlediler.

Bir süre sonra aslanın kükremeleri duyulmaz olmuştu; hayvan, büyük olasılıkla, milli parka, eski yerine dönmüştü.

David, yazmayı düşündüğü mektuba başlamadan önce, bir hafta kadar düşündü ve sonunda kararını verip kâğıt kalemi eline aldı:

'Sayın Dr. Edelman, Debra'nın gözlerinde ya da sağlığında bir değişiklik olduğu taktirde size yazmamı istemiştiniz.

Bir süre önce, Debra bazı olaylarla karşılaşıp saldırıya uğradı ve başına müthiş darbeler yiyip iki buçuk gün kadar komada kaldı.

Doktorlar, kafatasının çatlamış olabileceğinden kuşkulandılar, fakat bir şey bulamayıp on gün sonra onu taburcu ettiler.

Bu olay, yaklaşık iki buçuk ay önce meydana gelmişti. Ben, bazı durumlarda, Debra'nın gözlerinde ışığa karşı bir hassasiyet başladığına dikkat ettim. Daha önceleri ışıktan hiç rahatsız olmaz, hiçbir reaksiyon göstermezdi. Bir ara, şiddetli baş ağrılarından da şikayetçi olmuştu.

Onun gözlerini, güçlü güneş ışığında ve yapay ışık kaynaklarında test ettim. Güçlü bir ışık kaynağında, gelen ışığın etkisi ile gözkapaklarının, aynen normal bir gözde olduğu gibi büzülüp kasıldığını gördüm.

Bu durumda, ilk tanılarınızda bir değişiklik yapabilirsiniz belki.

Fakat bu konuda çok dikkatli olmamız gerektiğine eminim bunu özellikle üzerine basarak belirtiyorum Çok dikkatli olmalıyız, çünkü onu şimdiden, boş yere umutlandırmak istemem.

Bu konuda bana fikirlerinizi en kısa zamanda bildirirseniz çok müteşekkir kalacağım.

Saygı ve selamlar David Morgan'

David, mektubu zarflayıp pulladı ve atmaya hazırlandı. Fakat ertesi hafta alışveriş için gittiği Nelspruit'ten döndüğünde, mektup hâlâ deri ceketinin üst cebinde duruyordu.

Günler normal seyrini izliyor, her gün yaptıkları şeyleri tekrarlayıp yaşamlarını sürdürüyorlardı. Debra, yeni romanının ilk müsveddelerini tamamlamıştı. Bir gün Bobby Dugan'dan bir mektup aldı. Amerika'daki yayıncısı, Debra'ya, Amerika'da, beş büyük kent için bir konferans turu teklif ediyordu. 'Bize Ait Bir Yer' romanı, otuz iki haftadan beri New York Times'ın en iyi satan kitaplar listesindeydi.

David, onun çok iyi bir yazar olduğunu biliyordu zaten ve bu konuda istediğini yapabileceğini söyledi. Fakat alaycı bir tonla söylediği bu sözler, Debra'yı, yalancıktan da olsa kızdırmış ve genç kadın ona, kendisi gibi harika bir kadının, onun gibi bir beceriksizin yanında ne aradığını anlamadığını söylemişti. Birbirleri ile bir süre daha şakalaştıktan sonra, kollarını açıp sarıldılar ve öpüştüler. Debra, ertesi gün Bobby Dugan'a yazdığı mektupta, konferans turlarına katılamayacağını ve özür dilediğini belirtiyordu.

David, karısının, Amerika'ya, kendisini düşünerek gitmediğini anlamıştı.

«Başkalarına zaten ihtiyacımız yok, değil mi?» diyerek güldü.

Fakat bunu söylerken, Debra gibi gözleri görmeyen, güzel ve çok yetenekli bir yazarın, böyle bir tur sonunda bir süperstar olacağını da biliyordu.

Bu düşünceler, David'in, Dr. Edelman'a yazdığı mektubu postaya verme konusunda tereddüt etmesine ve gecikmesine neden olmuştu.

Kendi kendine, Debra'nın gözlerindeki ışık hassasiyetinin, tekrar görebileceği anlamına gelemeyeceğini; onun, bu durumda da mutlu olduğunu, kendisini bu ortama göre iyice ayarladığını ve ona boş umutlar ve belki de yeni ve acı verici ameliyatlar vaat etmenin zalimlik olacağını söylüyordu.

Tüm bunları düşünürken, her şeyden önce Debra'nın iyiliğini ön plana alıyordu, fakat boşunaydı. Karısından önce kendisini düşündüğünün de farkındaydı; çünkü Debra görüşüne tekrar kavuştuğu taktirde kendi yaşamı berbat olacak, her şey değişecekti, bunu iyi biliyordu.

Bir sabah, yalnız başına Land-Rover'a atladı ve Jabulani çiftliğinin en uzak köşesine gidip arabayı ağaçların altına park etti. Motoru susturdu ve dikiz aynasını ayarlayıp bir süre kendi yüzünü seyretti. Bir saate yakın bir süre, aynada kendi yüzüne baktı ve yanık izlerini inceleyip, hiçbir kadının, ne kadar severse sevsin, bu yüzü elleri arasına alıp öpemeyeceğini, okşayamayacağını anladı. Gözleri gören hiçbir kadın, bu çirkin ve yanık yüze kolayca tahammül edemezdi.

Bir süre sonra yine arabaya atladı ve yavaşça eve döndü. Debra, verandada oturmuş onu bekliyordu. Arabanın sesini duyunca, hemen kalkmış ve merdivenden inerek ona doğru gelmişti. Üzerine soluk renkli bir kot pantolon ve pembe bir bluz giymişti. David'in yanına gelince, birden onun kollarına atıldı ve dudaklarını, onun dudaklarına yapıştırdı.

Debra, o akşam, kendileri için bir ızgara partisi ayarlamıştı. Ateşin yanına, ağaçların altına oturdular, fakat hava oldukça serindi. Birkaç dakika oturduktan sonra, Debra üzerine bir süveter geçirdi, David de uçuş ceketini giymek zorunda kaldı.

Doktora yazdığı mektup cebindeydi ve onu adeta yakıyordu. Deri ceketin önünü açtı ve mektubu cebinden çıkardı. Debra hiçbir şeyin farkında değildi ve neşeli bir şekilde gülüp konuşuyordu. David, mektubu eline aldı ve bir süre döndürüp durarak düşünceli bir ifadeyle ona baktı.

Sonra, birden, kararını verdi ve mektubu, ocakta yanmakta olan alevlerin üzerine atıp, yanarak kül halini almasını izledi.

Fakat mektubu yakmanın etkisini uzun süre üzerinden atamadı. O gece yatakta yatarken, yazdığı tüm sözcükler gözünün önünden geçiyor, onu adeta itham ediyordu. Yorgun olmasına ve gözleri uykusuzluktan yanmasına rağmen, uzun süre uyuyamadı ve düşündü.

Ondan sonraki günler, hep düşünceli, sessiz ve kederliydi. Debra, onun bu halini sezmiş, tüm gizleme gayretlerine karşın, David'in bir şeye üzüldüğünü ve kızdığını anlamıştı. Acaba David onun yaptığı bir şeye mi kızmıştı? Artık başka bir şey düşünmüyor ve onun bu halini tahlil etmeye çalışıyordu.

Fakat onun bu hali, David'in suçluluk duygusunu artırmaktan başka bir İşe yaramadı.

Bir akşamüzeri, göl kıyısına gittiler ve Land-Rover'ı bir ağacın altına park edip, el ele suyun kenarında yürüdüler. Bir süre sonra, otların arasında gizlenmiş bir ağaç kütüğü buldular ve üzerine oturdular. İlk kez olarak, birbirlerine söyleyecek bir şey bulamıyorlardı.

Güneşin, ağaçların tepeleri arkasında kaybolmasından ve akşam karanlığının yavaş yavaş başlamasından birkaç dakika sonra, antilop sürüsü yeniden ortaya çıktı. Hayvanlar, yine her zamanki gibi, ürkek adımlarla ve çevreyi gözleyerek suyun kenarına gelmişlerdi.

David, kolu ile Debra'yı hafifçe dürttü ve ona, neler olduğunu fısıldamaya başladı. Debra, başını hafifçe çevirmiş, kocasına biraz daha yaklaşıp, hayvanların seslerini dinlemeye başlamıştı.

David, «Bu akşam iyice sessiz ve tedirgin görünüyorlar,» diye fısıldadı.

«Adeta birer yay üzerinde gibiler ve kaslarının titrediğini buradan görebiliyorum. İki erkek antilop çok sinirli görünüyorlar, çevreyi öylesine büyük bir dikkatle dinliyorlar ki, kulakları sanki iki kat uzamış gibi.

Sazlıkların arkasında bir yerlerde bir leopar olabilir...» Birden sustu ve sonra, «Evet, tamam, şimdi anladım!» diye söylendi.

Debra, iyice meraklanmış ve endişelenmişti. David'in kolunu dürttü ve «Neler oluyor, David?» diye sordu.

David, birden neşeli bir sesle, «Oh, yeni bir yavru!» diyerek sessizce güldü. «Dişilerden biri doğurmuş. Aman Tanrım, Debra! Yavrunun ayakları hâlâ titriyor, ayakta güçlükle duruyor ve...» Yavruyu ve hareketlerini ayrıntıları ile Debra'ya anlatıyordu. Debra, yeni doğan bir canlının nasıl bir şey olduğunu, neler yapmaya çalıştığını dinlerken, analık duygusunun kabardığını hissetti. Belki de ölmüş olan bebeğini anımsamıştı.

David'in kolunu iyice sıktı ve özlem dolu bir sesle konuştu.

«Keşke onu görebilseydim! Oh, Allahım, ne olur gözlerimi bana geri ver! Ben de herkes gibi görebileyim!» Bunları söyler söylemez, kendini tutamadı ve tüm vücudunu sarsan hıçkırıklarla ağlamaya başladı.

Bu kadar ses bile antilop sürüsünü ürkütmeye yetmiş, hayvanlar birden dönüp, ağaçların arasına dalarak kaybolmuşlardı. David, karısını kolları arasına alıp göğsüne bastırmış, teselli etmeye başlamıştı. Debra'nın gözyaşları, gömleğini ıslatıyordu. Genç adam, büyük bir umutsuzluk ve acı hissetti.

David, o akşam, masaya oturdu ve Debra'nın kendisi için ördüğü yün kazakla meşgul olduğunu görünce, mektubu yeniden yazdı. Debra, onun, çiftlik hesaplan ile meşgul olduğunu sanıyordu. İlk mektubu her sözcüğü ile anımsıyordu ve bu nedenle, onu çabuk bitirdi, zarfa koydu ve postaya atmak üzere hazırladı.

İşini bitirdiğinde, başını kaldırıp Debra'ya baktı ve «Yarın roman çalışması yapacak mısın?» diye sordu. Debra'dan olumlu yanıt alınca, «Benim de bir iki saatliğine Nelspruit'e uçmam gerekiyor,» diye ekledi.

Ertesi gün, kendisini dünyanın dertlerinden ve sorunlarından kurtarmak istiyormuşçasına yüksek irtifalara tırmandı. Bunu yapabileceğine inanamıyordu. Kendisini kurban edebilecek miydi? Birini, bu kadar çok sevebilmenin ve onu kurtarmak için bu sevgiyi kurban edebilmenin mümkün olup olmadığını düşünüyordu. Güney başında, lövyeye sıkı sıkı sarılmış uçarken bu gerçekle karşılaşmak zorunda olduğunu biliyordu.

Görme hakkı, herkesten çok Debra'nındı. Çünkü gözleri olmadığı takdirde, onun yeteneği kısıtlanmış oluyordu. Bir şeyi, görmediği taktirde nasıl tanımlayabilirdi? Yazabilme yeteneği verilmişti ona, fakat bu yeteneğin yarısı, gözleri ile beraber ondan alınmıştı. Onun, 'Keşke onu görebilseydim! Oh, Allahım, ne olur gözlerimi bana geri ver! Ben de herkes gibi görebileyim!' demesi hiçbir zaman aklından çıkmıyordu. Birden, düşünmeyi bıraktı ve sessizce dua etmeye başladı.

«Allahım, ona gözlerini, görme yeteneğini geri ver!» Meydana indikten sonra, kulenin talimatına uyarak Navajo'yu park etti ve çıkış salonunun önünden bir taksiye atlayıp postahaneye gitti.

Orada taksiyi bekletmiş, doktorun mektubunu verip, kendileri için gelen mektupları alarak tekrar geriye dönmüştü.

Binadan çıkıp taksiye bindiğinde, şoför, «Şimdi nereye gideceğiz?» diye sordu. David, ona önce, havaalanına gitmek istediğini söylemeyi düşündü, fakat sonradan vazgeçti.

«Lütfen beni içki satan bir dükkâna götür,» diyerek gitti ve bir kasa Veuve Clicquot şampanyası aldı.

Eve doğru uçarken, kendisini çok daha hafiflemiş gibi hissediyordu.

Kaderi değiştirmesinin olanaksız olduğunu anlamıştı. Ne olacaksa olacak, en sonunda gerçeği kabullenmek zorunda kalacaktı.

Debra, onun rahatladığını hemen farketmişti. Kollarım neşeyle David'in boynuna sardı ve onun göğsüne yaslandı.

«Neler oluyor sana böyle?» diye sorarken gülüyordu. «Dört haftadır suratın hep asıktı, kederli gibiydin. Sonra birkaç saatliğine gittin ve bir dinamo gibi, neşeyle mırıldanarak geriye döndün. Neler oluyor sana, Morgan?» David de gülerek onu kollarında sıktı ve «Seni ne kadar çok sevdiğimi bir kez daha, çok iyi anladım,» diye yanıtladı.

«Çok mu seviyorsun?» «Hem de pek çok!» Debra, ellerini çırptı ve neşeli bir kahkaha atarak, «İşte, hep böyle olmanı istiyorum,» diye bağırdı.

Veuve Clicquot şampanyası onlara çok iyi gelmiş, iyice neşelendirmişti ikisini de. David'in Nelspruit'ten getirdiği mektuplar arasında bir tanesi de Bobby Dugan'dandı. Debra'nın gönderdiği yeni romanın baştaki birkaç bölümünü okumuş ve çok beğenmişti. Yayıncılar da ikinci romanı beğenmişler ve avans olarak Debra'ya yüz bin dolarlık bir çek göndermişlerdi.

David başını, okuduğu mektuptan kaldırdı ve gülerek, «Artık zengin bir kadınsın,» dedi.

Debra o kadar neşeliydi ki, «Zaten sen de param için benimle evlenmedin mi? Seni servet avcısı seni!» diyerek bir kahkaha atmaktan kendini alamadı. David onunla gurur duyuyordu ve onu böylesine mutlu görmek tüm diğer düşüncelerini unutturmuştu.

Genç kadın, bir süre sonra ciddileşti ve «Romanı sevdiler, David,» diye konuştu. «Demek gerçekten de hoşlarına gitmiş. Oysa ben, haberi alana kadar epey endişeliydim.» Para, romanın değerini göstermesi dışında onlar için önemli değildi.

David, «Böyle bir romandan hoşlanmamaları için edebi zevklerinin hiç olmaması gerekirdi,» dedi. «Ne dersin, buza birkaç şişe daha şampanya koyalım mı?» «Sen her şeyin en iyisini düşünürsün, Bay Morgan. Seni bunun için çok seviyorum işte.» Ondan sonraki haftalar da, daha öncekiler gibi güzel geçti. Fakat David, geleceğin onlara neler getirebileceğini düşünmekten de kendini alamıyor, endişeleniyordu. Nelspruit'e ondan sonraki uçuşunu ancak beş hafta sonra yapabildi. O da Debra'nın zoru ile olmuştu; genç kadın, Amerika'dan yeni haberler bekliyor ve merak içinde dolaşıp duruyordu.

Bir gün, David'e, «Bir kuaföre gidip saçlarımı yaptırsam çok iyi olacak,» dedi. «Biliyorum, başkalarına pek ihtiyacımız yok, sevgilim.

Fakat ayda bir de olsa insanlarla biraraya gelmek iyi olacak, ne dersin?

» David, masumane bir tavırla, «Allah Allah!» diyerek dudak büktü.

«Yani biz bir aydan beri kimseyle görüşmedik mi diyorsun?» Sonra hafifçe güldü, fakat içinden de, geleceği ve zamanın getireceklerini düşünmekten kendini alamıyordu.

Birkaç gün sonra Debra'yı kuaföre götürdü ve dışarı çıktı. Dışarıya çıkarken onu, kuaföre, saçlarını küçük bukleler halinde yapmamasını ve sertleştirici kullanmamasını tembih ederken görünce gülümsedi.

Onun, yeni başı ile nasıl olacağını merak ediyordu doğrusu.

Postahanedeki kutuları ağzına kadar dolmuştu. David, mektupları teker teker elden geçirdi; en önemlileri, Debra'nın Amerika'daki temsilcisi tarafından gönderilmiş üç zarfla, üzerinde İsrail pulları bulunan iki zarftı. İsrail'den gelen zarflardan birinin üzerindeki adres, belli ki bir doktor tarafından yazılmıştı ve güçlükle okunuyordu. David, buna rağmen zarfın, doğru adresi bulmasına şaşırdı. İkinci zarfın üzerinde ise, harfler ve sözcükler adeta askeri sıra gibi, muntazaman dizilmişti ve çizgiler, süvari mızraklarını andırıyordu.

David, yakındaki parka girip, ağaçların altındaki banklardan birine oturdu ve önce Edelman'ın mektubunu açtı. Mektup İbranice yazılmıştı ve bu nedenle de, doktorun el yazısının okunması daha da güçleşiyordu.

'Sevgili David, Mektubunu alınca çok şaşırdım ve eski röntgen filmlerini bir kez daha iyice inceledim. Fakat bu filmlerde her şey çok net bir biçimde görülüyor, bunların yeniden değerlendirilmesi sonucunda, ilk tanılarımda değişiklik yapamayacağım...'

David, mektubun bu ilk bölümünde, istemediği halde, içinde bir rahatlık duyduğunu kabul etmek zorundaydı.

'...Bununla beraber, yirmi beş yıllık hekimlik yaşamımda öğrendiğim en güzel şey, mütevazi olabilmektir. Bunu kabul ederek şunu söyleyebilirim ki, optik sinirlerde en azından parsiyel bir fonksiyon var diyebiliriz.

Bu durumda, sinir belki de tam olarak bölünmemişti. Onun kısmen hasara uğradığını kabul edersek, Debra'nın, anlattığın olayda aldığı darbeler etkisi ile yeniden bir miktar fonksiyon kazanmış olabileceğini düşünmek mümkün olabilecektir.

Üzerinde durmamız gereken nokta, ne kadar fonksiyon kazanılmış olabileceğidir. Bu fonksiyon kazancı, sadece ışığa karşı küçük bir hassasiyete izin verecek kadar olabilir ki, bu taktirde görüşte hiçbir artış olmayacaktır. Bununla beraber, bu fonksiyon kazancı daha büyük de olabilir ve bu durumda, belirli bazı tedavi yöntemleri ile gözlere görüş yeteneğinin, tam olmasa bile bir kısmı kazandırılabilir. Bu yapılabildiği taktirde bile gözler ancak bulanık şekiller ve renkler göreceklerdir ki, başın bu kadar hassas bir bölgesinde önemli ameliyatların yapılmasının buna değip değmeyeceğini de düşünmek gerekecektir.

İstendiği taktirde, Debra'yı herkesten önce ben muayene etmek isterdim. Bununla beraber, sizin oralardan kalkıp Kudüs'e gelmenizin çok yorucu olacağını düşündüğümden, konuyu, Cape Town'da bulunan ve bu konuda dünyanın en ünlü uzmanlarından biri olan bir dostuma yazdım. Bu dostum, Dr. Reuben Friedman'dır ve ona yazdığım mektubun bir kopyasını da size gönderiyorum. Onun mektubundan anlayacağınız gibi, Debra'nın ilk göz röntgen filmlerini ve klinik raporlarını da kendisine postaladım.

Ben şimdilik size, Debra'yı ilk fırsatta Dr. Friedman'a götürmenizi ve ona güvenmenizi tavsiye edeceğim. Bu arada, Greote Schuur Hastanesi göz ünitesinin dünyanın önde gelen ünitelerinden olduğunu da söyleyebilirim. Orada sadece kalp nakil ameliyatları yapılmamaktadır.

Bana yazdığınız mektubu, izninizi almadan General Mordecai'ye gösterdim, özür dilerim. Onunla konuyu biraz tartıştık ve konuştuk...» David, doktorun mektubunu katlayıp cebine koyarken, kendi kendine, 'Bunları Brig'e anlatmasan olmaz mıydı yani?» diye söylendi. Sonra Brig'in mektubunu açtı.

'Sevgili David, Dr. Edelman benimle konuştu. Cape Town'a, Dr. Friedman'a telefon ettim. Debra'yı görüp muayene etmeyi kabul etti.

Birkaç yıldan beri benden, Güney Afrika'ya gidip bazı yerlerde konferanslar vermemi istiyorlardı, fakat işlerimin çokluğu nedeniyle şimdiye kadar onları atlatıyordum. Bu durumda, onlara bir mektup yazıp konferans vermeyi kabul ettiğimi ve gerekli hazırlıkları yapmalarını bildirdim.

Böylece, Debra'yı da rahatça Cape Town'a götürebiliriz. Çiftliğe gelip sizi görecek zamanı pek bulamayacağım, fakat ona söyle, kendisini mutlaka görmek istiyorum.

Oraya geliş ve kalış tarihlerini daha sonra bildireceğim. O zaman görüşmek üzere...'

Mektubu da konuşmaları gibi kısa ve sertti, adeta emir verir gibiydi.

Artık işler David'in kontrolünden çıkmış oluyordu. Geriye dönemezdi, fakat her şeyin olumlu sonuçlanacağını gösteren işaretler de pek fazla değildi. Buna sevinmesi mi, üzülmesi mi gerektiğini bilmiyor ve böyle düşündüğü için de kendisinden utanıyordu. Mektubun arkasında, Brig, kızına da birkaç satır yazmış ve konferans turundan bahsetmişti. David, bunu da Debra'ya okuyacağı için sevindi, çünkü bunu yaparken Brig'in taklidini de rahatça yapabilecekti.

Debra, babasının Güney Afrika'ya geleceğini duyunca çok sevinmişti.

«Aman ne güzel! Onu tekrar görmek harika bir şey olacak. Acaba annem de onunla beraber gelecek mi?» «Annenden hiç bahsetmiyor, fakat bundan kuşkuluyum.» David, Amerika'dan gelen mektupları, üzerindeki damgaların tarihlerine göre sıraya koydu ve sonra teker teker açıp Debra'ya okumaya başladı. İlk iki mektup, yeni romanı konusundaki eleştirilerdi ve onları daha sonra okuyup yanıtlayabilirlerdi. Fakat üçüncüsü oldukça önemli haberler veriyordu.

United Artsits Film Şirketi 'Bize Ait Bir Yer' romanından bir film yapmak istiyordu ve romanın telif hakkı için büyük paralar teklif ediyorlar, ayrıca da film gelirlerinden küçük bir yüzde vereceklerini söylüyorlardı.

Bobby Dugan'ın yazdığına göre, eğer Debra, California'ya gider ve senaryoyu da yazarsa, bu işten çeyrek milyon dolar kazanabilirdi.

Dugan, çok az roman yazarına senaryo yazma teklifi yapıldığını ve bunun çok ciddi bir teklif olduğunu söyleyip, Debra'dan, bunu mutlaka kabul etmesini istiyordu.

Debra, bunları dinledikten sonra, «Bizim başkalarına ihtiyacımız yok, değil mi sevgilim?» diyerek güldü ve sordu, «Daha şampanyamız var, değil mi, Bay Morgan? Bunu kutlayabiliriz.» Fakat David, onun yüzünde bir özlem İfadesi gördü ve üzüldü. Karısı, Dugan'ın söylediklerini yapmak istiyor, Fakat kocasının, o yanık yüzle insanların arasına karışamayacağını düşünüp bundan vazgeçiyordu.

David, buzdolabına giderken, içindeki kederi dağıtmak için şakalaşma gereği duymuştu. «Bu gidişle, senin için ayrı bir şampanya stoğu yapmamız gerekecek, küçük hanım,» diyerek iki kadehi şampanya ile doldurdu ve birini ona verdi. Bu arada da kararını vermişti.

«Bak ne diyeceğim, sevgilim,» diye söze başladı. «Bence, Dugan'ın söylediklerini ciddi bir biçimde düşünüp değerlendirmeliyiz.

Senin Hollywood'a gidip bir süre çalışman fikri hiç de yabana atılır bir fikir değil.» Debra, «Bunu da nerden çıkardın?» diye hayretle sordu. «Biz yaşamımızı burada çok mutlu bir şekilde sürdürüyoruz işte.» «Hayır, hayır, ona yanıt vermeden önce bir süre düşünelim...» Debra, şampanya kadehini dudaklarına götürmek üzere iken vazgeçti ve «Ne demek istiyorsun sen?» diye sordu.

«Bir süre bekleyelim diyorum. Örneğin, hiç olmazsa Cape Town'a gidip Brig'i görene kadar bekleyip düşünelim, olmaz mı?» Debra şaşırmıştı. Bir an düşündü, sonra, «Peki, Ama neden?» diye tekrarladı sorusunu. «Onu gördükten sonra ne değişecek ki?» «Bilmiyorum, ama bekleyelim derim ben. Bu çok önemli bir konu ve karar vermek için acele etmemek gerek, biraz zamana ihtiyacımız var.» Debra, «Beseder!» diyerek kadehini kaldırdı. «Pekâlâ, kabul. Seni seviyorum, şimdi içelim.» David de ona, «Seni seviyorum,» diye karşılık verdi ve kadehini dudaklarına götürdü. Debra'nın, yaşamında, seçim hakkının olmasına seviniyordu. Debra, bazı şeyleri yapıp yapmamakta serbestti, onun, kendisi gibi, insanlardan kaçmasına gerek yoktu.

Cape Town'a gidip Brig'le görüşmelerine daha üç hafta vardı.

David, kalan zamanını elinden geldiğince iyi değerlendirmek istiyor, kendilerine ait bu cennetten alabildiğince yararlanmak için elinden geleni yapıyordu.

Her günleri ayn bir mutluluk içinde geçiyordu ve sanki doğa da onları mutlu etmek istiyormuş gibi tüm güzelliklerini onlara vermekteydi.

Sabahları genellikle bulutlu oluyor ve öğleden sonraları da sağanak yağmurlar başlıyordu. Güneşin batmasına yakın saatlerde gökyüzü garip renklere bürünüyordu. Gecenin karanlığında birbirlerine sarılıp yatarken, Debra, artık şimşeklerden, yıldırımlardan ve gökgürültülerinden korkmuyordu.

Sabahlar pırıl pırıl ve serin oluyordu. Gecenin sağanakları ile yıkanmış ağaçların yapraklarından süzülen damlalar, tıp tıp diyerek çamurlu zemine düşüyorlar ve güneşin ilk ışınları ile pırıl pırıl parlıyorlardı. Yağmurlar, vahşi yaşamı daha da canlandırıyordu. Her gün değişik şeyler görüyorlar, değişik olaylarla karşılaşıyorlardı.

Balıkçı kartalları, yavrularını göl kenarındaki ağaç üzerinde bulunan yuvalarının kenarına kadar getirmişler onlara tüneme çalışması yaptırıyorlardı.

Minik civcivler, günler boyu yuvanın kenarında, dengelerini bulmak için çabalayıp uğraştılar. Ana baba kartallar, yavrularını ilk uçuşlarına hazırlamak için uğraşıyor ve sinirli görünüyorlardı.

Birkaç gün sonra, bir sabah kahvaltılarını yerken, kartalların yuvaları yönünden kuş çığlıkları duydular ve David başını kaldırınca, yuvanın yakınlarında dört minik siyah noktanın, geniş kanatlarını açmış, uçmakta olduğunu gördü. Debra'yı elinden tutup kaldırdı ve verandadan inerek bahçenin açık bir yerine gidip olanları izlediler. Onların uçtuklarını gören David'in içindeki uçma özlemi de birden kabarmıştı. İki kartal, yavruları yanlarında olduğu halde, önce havada geniş daireler çizip, dalmışlar, yükselmişler ve bir süre sonra da uzaklaşarak gözden kaybolmuşlardı.

David, onların, iki bin mil kuzeydeki Zambezi Nehri yakınlarında, sonbaharı geçirecekleri topraklara gittiklerini biliyordu.

Fakat gitmelerinden kısa bir süre önce meydana gelen bir olay her ikisini de üzdü. Bir sabah, dört mil kadar kuzeye doğru yürümüşler ve küçük tepeleri aşıp koca ağaçlarla dolu düz bir araziye gelmişlerdi.

En uzun ağaçlardan birinin tepesinde bir kartal yuvası görülüyordu.

Dişi kartal çok genç ve güzel bir hayvandı, fakat erkek, güçlü günlerini geride bırakmış ve yıpranmış görünüyordu. Yuvalarını yapmaya uğraşırlarken, yanlarına genç ve güçlü görünümlü başka bir erkek kartal geldi. David, onun tepelerden doğru, geniş kanatlarını açarak süzüldüğünü ve önce uzak bir ağacın en yüksek dallarına konup planını yaptığını farketmişti. Yaşlı erkek kartal da olanların farkında gibiydi ve dişisi ile kendine ait saydığı bölgeyi savunmaya hazırlanıyordu.

David, iki erkek kartal arasında bir mücadelenin olacağını ve bir hava muharebesi göreceğini anlamıştı. Her iki erkek kartal da büyük bir mücadelenin hazırlığı içinde gibiydiler.

Debra'yı elinden tutarak yürüdü ve küçük tepeye tırmanıp, düzlüğü yukardan gören bir noktada, bir kayanın üzerine oturdular. Her ikisi de nefeslerini tutmuş bekliyorlardı. Savaş alanı şimdi tam önlerindeydi.

Yaşlı erkek kartal yuvadaydı. Kabarık sırtı ve beyaz göğsü ile orda öylece duruyordu. Başı, güçlü omuzlarının ortasında, aşağıya doğru dönmüştü. David, dürbününü gözlerine götürüp saldırgan genç kartalı aradı fakat bulamadı. Dürbünü tekrar, boynuna asılı kayışın ucuna bıraktı ve bir süre Debra'ya manzara konusunda bilgi verdi.

David, konuşurken, birden yaşlı erkek kartalın hareketlendiğini gördü.

Hayvan, kendini birden boşluğa bırakmış ve geniş kanatlarını açarak yükselmeye başlamıştı. Mümkün olduğu kadar irtifa almak ister gibiydi ve acele ediyordu.

Yaşlı kartal şimdi tam başlarının üzerine gelmişti ve David, onun kıvnk, güçlü gagasını ve beyaz göğsündeki beneklerini görebiliyordu.

Hayvan, birden sarı gagasını açtı ve bir savaş çığlığı attı. David, bunu duyunca başını çevirdi ve eski bir av pilotunun keskin gözleri ile gökyüzünü taradı. Birden, genç kartalın, çok kurnazca bir plan hazırlamış olduğunu anladı. Genç erkek kartal, güneşin parıltısı altında, yükseklerde süzülüp duruyor ve yaşlı kartala meydan okuyordu. David, yaşlı kartalın ağır kanat darbeleri ile yükselişini görünce, ona karşı içinde bir sempati duydu.

Olanları Debra'ya anlatınca, karısı onun eline sarıldı ve sıktı. O da yaşlı erkek kartala sempati duymuştu ve kazanmasını istiyordu.

«Her şeyi anlat bana, David!» Genç kartal, yükseklerde dolaşıyor ve yaşlı rakibinin kendisine doğru yükselişini izliyordu.

Genç kartalın, birden başını öne eğip dalışa geçtiğini gören David, «İşte, dalışa geçti!» diye bağırdı.

Debra, «Onun kanat sesini duyabiliyorum,» diye fısıldadı. Gerçekten de, yaşlı kartala doğru dalmış olan genç hayvanın geniş kanatlarından çıkan ses, kulaklarına kadar geliyordu.

David, birden kendisini, yaşlı kartalın yanında uçan iki numarası gibi gördü ve heyecanlı bir tonla, «Sola kaç! Dön!» diye bağırdı. Bağırırken Debra'nın elini de acıtıncaya kadar sıkıyordu. Yaşlı kartal onu duymuş ve anlamıştı sanki birden kanatlarını kapadı ve saldırganın önünden sıyrıldı. Onun ani dönüşü ile birlikte, dalışta olan genç kartal hedefini ıskalamış ve açılmış olan pençeleri boşlukta kalmıştı. Hızını alamayan genç kartal, bir süre dalışını sürdürdü ve irtifa kaybetti.

Yaşlı kartal, kendisini çabuk toparladı ve şimdi altında bulunan düşmanına saldırdı. Uzun yılların tecrübesi, onu, şimdi üstün duruma geçirmişti ve saldıran şimdi oydu.

David, yine heyecan içinde, «Yakala onu! Yakala onu, dönünce yakala!» diye bağırdı. «Tamam, şimdi!» Genç kartal, büyük bir hızla ağaçların tepelerine doğru alçalıyordu.

Birden kanatlarını paraşüt gibi açıp gerdi ve hızını frenledi. Aynı anda da, ani bir dönüşle, üzerine doğru dalışta olan yaşlı rakibinden kurtulmaya çalıştı. Fakat bu dönüş anında rakibi karşısında kolay bir hedef halini almıştı. Yaşlı kartal, dalış hızını hiç kesmeden, sipsivri tırnakları ile korkunç birer silah haline gelmiş pençelerini uzattı ve tam dönüşün ortasında ona korkunç bir darbe vurdu.

Vuruşun tok sesi, David'le birlikte büyük bir heyecan içinde olayı kulakları ile izlemekte olan Debra'nın da kulaklarına gelmiş ve ortalık bir anda, bulut halinde tüy parçası ile dolmuştu. Kanatların siyah ve göğüs kısmının beyaz tüyleri çevreye saçılıp uçuşmaya başladılar.

İki kartal, şimdi, birbirlerine girmiş vaziyette ve çırpınarak yere doğru iniyorlardı ve yaşlı kartalın pençeleri, genç rakibini sıkıca kavramıştı.

Onu kolay kolay bırakmayacağı belliydi.

Birkaç saniye içinde ve birbirlerine girmiş, mücadele halinde, yüksek ağaçlardan birinin tepesine çarptılar ve dalların arasından süzülüp kalın bir dalın gövdeye birleştiği çatalda, birer tüy yığını halinde kaldılar.

David, hemen yerinden fırladı ve Debra'yı da elinden tutup, tepeden aşağıya doğru hızlı adımlarla indirdi. Çalılıklar ve otların arasından adeta koşarak geçip, kartalların, üzerine düştüğü ağaca gittiler.

David, dürbünü ile hâlâ debelenmekte olan ve birbirlerini alt etmeye çalışan hayvanlara bakmaya çalışırken, Debra, heyecanla, «Onları görebiliyor musun?» diye sordu.

«Orada kapana kısılmış gibiler. Yaşlı kartal, pençelerini köküne kadar gencin sırtına geçirmiş durumda ve kolay kolay da bırakacağa benzemiyor. Şimdi, dalın iki tarafında sallanıp duruyorlar.» Birden, tepelerin yönünden acı ve öfke dolu kartal çığlıkları duyuldu ve dişi kartal, endişeli kanat çırpışları ile ağaca doğru süzüldü. Artık erkeklerin savaşına o da katılmış oluyordu.

David, dürbünü ile onları bir süre izledikten sonra, genç kartalın gagasından damlayan kanları gördü ve «Genç kartal ölecek galiba,» diye mırıldandı. Akan kanlar, hayvanın beyaz tüylerle kaplı göğsünü kıpkırmızı yapmıştı.

Debra, yüzünü ağacın tepesine doğru çevirmiş, heyecan içinde kartalların çığlıklarını dinlerken, «Ya yaşlı kuş, o nasıl?» diye sordu.

«Pençelerini asla onun sırtından kurtaramayacaktır. Savaş anında meydana gelen basınçla, bunlar otomatik kilitlenir ve bu durumda, kendisini rakibinden kurtaramaz. Sanırım o da öteki ile birlikte ölecektir.

Debra, kocasının kolunu sıktı ve «Bir şeyler yapamaz mısın?» diye sordu. «Ona yardım edemez misin?» David, onu üzmek istemiyordu, fakat yapabileceği fazla bir şey de yoktu. Ona, hayvanların, birbirlerine girmiş olarak, ağacın üzerinde, yaklaşık yirmi metre yükseklikte bir dalda takılı olarak kaldıklarını söyledi.

Ağacın gövdesi dümdüzdü ve yaklaşık on beş metre yüksekliğe kadar hiçbir dal yoktu. Gerekli önlemleri alarak oraya tırmanması çok uzun zaman alacaktı ve o zamana kadar da zaten kuşlar ölmüş olurlardı.

«Onlara erişebilsem bile o korkunç gagaları ve uzun tırnaklı pençeleri ile beni parçalayabilirler sevgilim. Yaşlı olan belki pençelerini bana karşı kullanamaz, fakat genç kartalınkiler serbest ama rakibine yetmiyor tabii. Fakat bana bir pençe sallaması, gözlerimi oymasına yeter.

Onlar, zaten, insanların kendiişlerine karışmalarını istemezler.» Debra, yine, yalvarır gibi, «Yani yapabileceğimiz hiçbir şey yok mu?» diye sızlandı.

David, bir an düşündü ve sonra, «Evet,» dedi. «Yann sabah erkenden buraya gelebilir ve yaşlı kartalın ondan kurtulup, yaşamaya devam edip etmediğine bakabiliriz. Fakat yanımıza silah almayı da ihmal etmemeliyiz.

Ne olacağı hiç belli olmaz.» Ertesi sabah, şafakla beraber kalkıp hemen giyindiler ve kahvaltılarını ayaküstü yaptıktan sonra, kartalların takıldığı ağaca geldiler. Genç kartal ölmüştü, takıldığı yerde hareketsiz duruyordu. Fakat yaşlı kartal hâlâ yaşamaktaydı. Pençelerini ölü rakibinin sırtından kurtaramamış, öylece durmasına karşın, gözlerinde hâlâ öfke parıltıları görülüyordu.

Onların seslerini duyunca, başını çevirdi ve gagasını açıp, aşağıdakilere meydan okur gibi bir çığlık attı.

David, yaşlı kartalın da ölmekte olduğunu anlamıştı, onun daha fazla acı çekmesine dayanamazdı. Tüfeğini doldurup omuzladı ve hayvana nişan alıp tetiği çekerken, «Daha fazla acı çekme dostum,» diye mırıldandı.

Hayvan, isabet eden mermi ile bir anda kana bulanmış ve birkaç çırpınıştan sonra hareketsiz kalmıştı. David, onunla beraber sanki kendinden de bir parçayı öldürmüş gibi hissetti ve bu olayın üzüntüsünü ondan sonraki günlerde de kolay unutamadı.

Gitmelerinden önceki son günleri, David için çok çabuk geçmeye başlamıştı. Birkaç günleri kalmıştı ve onları da, Jabulani'nin her noktasını tekrar dolaşıp gezerek geçirmeye kararlıydılar. Daha önceleri gittikleri güzel yerlere tekrar gidiyor, eski dostlarına veda etmek istercesine, çeşitli hayvanları ya da sürülerini arıyorlardı. Bir akşam, göl kenarındaki ağaçlardan birinin altına oturup, sessizce güneşin muhteşem bir renk cümbüşü içinde batışını izlediler. Fakat bir süre sonra, sivrisineklerin çevrelerinde dolaşıp vızıltılı saldırılara başladıklarını görünce, gülüşerek kalktılar ve eve döndüler.

O akşam valizlerini hazırlamışlar, sabahleyin erkenden gitmek üzere kapının yanına dizmişlerdi. Daha sonra ateşin yanına oturup şampanya içtiler. Hafif alkollü içki, onları yeniden neşelendirmişti ve tekrar konuşup gülüşmeye başlamışlardı. Fakat David, içindeki sıkıntıyı atamıyordu.

Bu güzel Afrika gecesinde, her şeyin kısa bir süre sonra biteceğine dair içinde garip bir sıkıntı, bir hüzün vardı ve bundan kurtulamıyordu.

David, yerden kesilip bir süre irtifa aldıktan sonra Jabulani arazisi üzerinde iki tur attı. Yeni doğmakta olan güneş, göllerin sularına vurmaya başlamıştı. Altlarındaki arazi, bol güneş ve yağmurun getirdiği yeşillik içindeydi ve çiftliğin hizmetkârları ve işçileri, büyük bahçenin ortasında durup başlarını yukarıya kaldırmışlar, onlara el sallıyorlardı.

David, varış noktası başına dönüp düz uçuş irtifaına çıktıktan sonra, «İşte geliyoruz, Cape Town,» deyince, Debra gülümsedi ve elini onun bacağı üzerine koydu.

Modern cam ve beton yığınlarından ibaret olan yeni otellerden biri yerine, geniş, palmiyeli bahçeleri ve eski zarafeti ile ünlü Mount Nelson Otelinde bir daire tutmuşlardı. Pencereleri Sea Point'e bakıyor ve denizi görüyordu. İki gün daireden çıkmadan Brig'in gelişini beklediler. Çünkü David, insan içine çıktıklarında, kendilerine bakanların, acıma duygusu ile başlarını hafifçe sallayıp mırıldanmalarına tahammül edemeyeceğini anlamıştı.

Oraya vardıklarının ikinci gününde Brig geldi. Dairenin kapısını vurmuş ve hiç beklemeden, kararlı adımlarla içeriye girivermişti. David'in anımsadığı gibi, yine sırım gibiydi ve yüzü güneşten bronz rengini almıştı.

Debra ile sarılıp öpüştükten sonra, birden David'e döndü ve sert bir hareketle elini uzattı. Fakat o parıltılı savaşçı gözlerinde, David'i yeniden değerlendiriyormuş gibi bir ifade vardı.

Debra, o akşam için banyo yapıp hazırlanırken, Brig, David'i kendi dairesine götürdü ve ne içeceğini bile sormadan, ona bir bardak viski hazırlayıp uzattı. Sonra, onun bir şey söylemesine fırsat vermeden, yaptıklarını anlatmaya başladı.

«Friedman'la otelin resepsiyonunda buluşacağız. Onu Debra ile tanıştırıp bir süre yalnız konuşmalarına izin vereceğiz. Sonra, yemekte de Friedman, Debra'nın yanında oturacak. Böylece, Debra'yı, yeni bir göz muayenesi ve gerekli işlemler konusunda ikna etme fırsatı» David, birden, «Özür dilerim,» diyerek onun sözünü kesti ve «Bir şey söylemek istiyorum,» dedi. «Tüm bu konuşma ve görüşmeler sırasında, Debra'ya tekrar görebileceği hususunda bir umut verilmemesini istiyorum. Bu konuda sizden söz vermenizi rica ediyorum.» «Pekâlâ, tamam.» «Ama bunu kesinlikle istiyorum, Friedman bir ameliyata karar verse bile bunun görme yeteneği ile ilgili olmadığını söylemeli ona. Ameliyatı başka bir amaçla yapacağını söylemeli» Brig, birden kızmış gibiydi. Kaşlarını çatarak, «Bunun mümkün olacağını sanmıyorum,»diye konuştu. «İşler bu kadar ileriye gittiği taktirde, kızımın da bazı şeyleri bilmeye hakkı olacaktır» Öfkelenme sırası şimdi David'e gelmişti. Fakat genç adamın, bir çizgiden ibaret olan incecik dudaklı ağzı daha soluk bir renk almasına ve mavi gözlerinin parıldamasına karşın, yüzünün donmuş bir maskeyi andıran ifadesinde hiçbir değişiklik olmadı.

«Onun haklarını ben herkesten çok daha iyi korurum,» diye konuştu.

«Onu, sizden çok daha iyi tanıyorum, neler düşündüğünü, neler hissettiğini çok iyi biliyorum. Ona, daha başlangıçta görebileceği umudunu aşılarsanız daha başlangıçta benim başıma geldiği gibi, aynı çelişkili durumlarla karşı karşıya bırakabilirsiniz herkesi. Önce umuda kapılıp da, sonra daha büyük bir umutsuzluk içine düşmesini istemiyorum onun.» Brig, onu dikkatle dinledikten sonra, kaşlarını çatıp, «Seni anlamıyorum,» dedi ve sustu. Aralarındaki düşmanlık şimdi daha da çok ortaya çıkmış gibiydi. Odada, sanki birden fırtına patlayacakmış gibi elektrikli bir hava hüküm sürüyordu.

David, bu eski savaşçının keskin bakışlı gözlerinin içine bakıp, ondan korkmadığını gösterdikten sonra, «O halde izin verin de açıklayayım,» diye devam etti, «Kızınız ve ben, birlikte çok mutlu bir yaşam geçirdik bugüne kadar.» Brig, başını öne doğru eğdi ve bunu kabul ettiğini gösterdikten sonra, «Ama sizin mutluluğunuz ayrı bir dünyada,» diye müdahale etti, «Siz, kendiniz için ayrı bir dünya yaratmışsınız, insanlardan tamamen uzakta, tecrit edilmiş olarak yaşıyorsunuz. Gerçek dünya ile hiçbir ilişkiniz yok. Adeta bir rüyalar aleminde yaşar gibisiniz.» David, öfkesinin, mantığını aşar duruma geldiğini hissetti. Herhangi birinin, Debra ve kendisi hakkında bu şekilde konuşmasına asla tahammül edemezdi. Ama adamın söylediklerinde de gerçek payı yok değildi.

«Sizlere öyle gelebilir, efendim,» diye devam etti. «Ama Debra ve benim için o dünya bir gerçektir. Hem de çok değerli bir dünya.» Brig, o anda ne söyleyeceğini bilemiyormuş gibi sustu.

David, bir an düşündükten sonra, «Debra için görme şansı olabileceği konusunda çok uzun zaman düşündüm,» diye sürdürdü konuşmasını.

«Bunu, kendi mutluluğum açısından hiç kimseye açıklamayabildim de» «Seni hâlâ anlayamıyorum. Debra'nın görme yeteneğini kazanması seni nasıl etkileyebilir ki?» David, acı acı gülümsemek istedi, fakat yüz kaslarına hakim değildi.

Yumuşak, fısıltı halinde bir sesle, «Şu yüzüme bir baksanıza,» dedi.

Brig, çatık kaşlarla onun yüzüne baktı ve konuşmasını sürdürmesi için bekledi. Fakat konuşmadığını görünce, birden ne demek istediğini anladı ve içinde bir şeylerin yandığını hissetti. Onun, o korkunç yangında yanan yüzünün zavallı halini, kapanmış yara izlerini sanki ilk kez gerçekten görüyormuş gibiydi. Şimdiye kadar sadece Debra'nın babası olarak düşünmüş ve olaylara kendi açısından bakmıştı. Şimdi ise, her şeyi David'in gözleri ile görür gibiydi.

Birden gözlerini indirdi ve odadaki küçük bara gidip, bardağını tekrar viski ile doldurdu.

David, sesinin titrediğini farkederek konuşmasına devam etti, «Görmesi için elimden gelen her şeyi yaparım. Ama biliyorum, üzmektense, kör kalmaya razı olacak kadar seviyor beni. Onu, böyle bir seçimle baş başa bırakmak istemiyorum.» Brig, elindeki viski bardağını dudaklarına götürdü ve bardağın yarısını bir dikişte içti.

«Nasıl istiyorsan öyle yap,» diyen sesinde, David'in şimdiye kadar hiç rastlamadığı bir yumuşaklık, bir boğuktuk vardı. Brig, adeta duygulanmış gibiydi.

David, hiç içmediği viski bardağını masaya bırakırken, «Teşekkür ederim, efendim,» dedi. «İzin verirseniz artık gidip ben de hazırlanayım.» Bunu söyledikten sonra kapıya yönelmişti ki, Brig'in arkasından seslendiğini duyup döndü.

«David!» diye seslenen Brig'in ağzındaki altın dişi, hâkim olamadığı gülümsemesi ile meydana çıkmıştı. General, uzun zamandır ilk kez olarak ona gülümserken, «Sen iyi bir çocuksun!» diye mırıldandı.

Yemek için, Heerengracht Oteli'nin ziyafet odasında yer ayrılmıştı.

Asansörle yukarıya çıkarlarken, Debra, kocasının gergin olduğunu hissetti ve onun kolunu sıkıp, «Bu gece sakın yanımdan ayrılma,» diye fısıldadı.

«Sana ihtiyacım var.» David, onun, kendisini sakinleştirmek için bunu söylediğini anlamış ve rahatlamıştı. Davet edilenlerin, kendisini görmek için hazırlıklı olduklarını bilmesine karşın, bu yemeğin, kendisi için bir işkenceden farksız olacağını iyi biliyordu. Rahatladığını göstermek için, hafifçe eğildi ve yanağını çok sevdiği karısınınkine değdirdi.

Debra'nın saçları yumuşak ve gevşekti, simsiyah, güneşin ışığında parlıyorlardı. Yüzü de, yine güneş ışığı altında altın rengine bürünmüştü.

Düz, yeşil ve dar bir elbise giymişti, omuzları ve kollan açıktı. Kollan yine her zamanki gibi, pürüzsüz teni ile David'de, onları öpme arzusu uyandırıyordu.

Yüzüne çok az makyaj yapmış, dudaklarına biraz ruj sürmüştü.

David, koluna girmiş bu güzel ve çekici kadının varlığı ile kendisini çok daha rahat hissetti. Artık kalabalık yemek salonuna hiç kimseden çekinmeden girebilecekti.

Salondakiler çok şık giyinmişlerdi. Kadınların üzerinde pırıl pırıl gece giysileri, çeşitli mücevherat parlıyordu ve erkeklerin hepsi de smokinli ve papyonluydu. Fakat Brig, sivil giysiler içinde bile onların arasında hemen kendini belli ediyordu. Her zamanki gibi dimdikti ve sülünlerin arasındaki bir şahini andırıyordu.

Brig, Reuben Friedman'ı onların yanına getirdi ve birbirlerine tanıştırdı.

Resepsiyonda buluşamamışlardı. Doktor Friedman, kısa boylu, tıknaz ve başı vücuduna göre oldukça büyük, ilginç bir tipti. Saçları kısa kesilmişti ve David, gözleri bir kuş gözleri gibi parlayan ve samimi bir biçimde gülümseyen bu adamdan hoşlandı. Doktorun eli sıcak, kuru, fakat tokalaşması oldukça samimiydi. Debra da, adamın samimi ses tonundan hoşlanmış ve gülümsemişti.

Yemek masasına doğru giderlerken, biraz geride kaldılar ve Debra, doktorun nasıl bir adam olduğunu David'e sordu. Kocasının verdiği yanıt onu güldürmüştü. «Adam bir koala ayısına benziyor.» Masada, balık servisi henüz başlamadan, neşe içinde konuşmaya başladılar. Ne güzel, ne de çirkin denebilecek ince bir kadın olan Friedman'ın karısı, kalın çerçeveli gözlük takmıştı ve o da kocası gibi samimi, arkadaş canlısı bir insandı. Bir ara, masanın üzerine hafifçe eğildi ve «Yarın öğle yemeğine gelir miydiniz acaba?» diye sordu. «Tabii, afacan çocuklara tahammül edebilirseniz.» Debra, «Biz genellikle» diye başladı, fakat sözünü tamamlamadan David'e döndü ve «Gidebilir miyiz, sevgilim?» diye sordu.

David'in onaylar biçimde başını sallaması üzerine hepsi güldüler ve konuşmalarına devam ettiler. Fakat David, sessizdi ve konuşmalara pek katılmıyordu. İnsan seslerinden ve çatal kaşık gürültüsünden birden rahatsız olmuş gibi hissediyordu kendini. O anda, ormanın sessizliği içinde olmak istedi, yanında sadece Debra olsun yeterdi ona.

Yemeğin sonuna doğru, ziyafeti veren kuruluşun başkanı, konuşacak olan kişiyi takdim etmek üzere ayağa kalktığında, David, rahatladığını hissetti. Artık yemek ve tüm bu işkence bitmek üzereydi ve kısa bir süre sonra Debra ile birlikte buradan çıkacak, tüm bu meraklı gözlerden kurtulmuş olacaktı.

Konuşmacı, profesyonel bir tavırla ve yumuşak tonla konuşuyor, sözleri arada sırada yapılan espri ve şakalarla kesiliyordu. Herkes gülüyor, sonra da susup ciddiyetle onu dinliyordu. Fakat söylediklerinde bir anlam yoktu ve sözcükler birkaç dakika sonra unutulmaya mahkumdu Daha sora, Brig ayağa kalktı ve bir Olimpiyat şampiyonu gibi çevresine bakındı. Etraftaki bu zengin ve yumuşak insanlara meydan okur gibi bir hali vardı. Fakat davetliler onun bu görünüşünden hoşlanmışa benziyorlardı. Bu savaşçı adam, onlara güven veriyordu. Onlardan biriydi fakat yine de değişik bir insandı. Irkının güç ve gururunu temsil eden bir abideye benziyordu.

David bile bu dimdik, yaşlı savaşçıdan çevreye yayılan güç dalgasından hoşlanmış gibiydi. Brig, çevredeki tüm insanları etkisi altına almıştı. David, birden, kendisini, çevredeki bu insanların heyecanına kapılmış buldu.

Brig konuşuyordu, «fakat tüm bunların bir bedeli vardır. Bu bedelin bir kısmı, her zaman tetikte ve hazır olmaktır. Her birimiz, bizim olanı korumak, savunmak için, bizi çağıran sese yanıt vermek üzeren hazır olmalıyız ve her birimiz, bizden istenenleri yapmak üzere hazır beklemeliyiz.

Bizden beklenen, yaşamımız ya da çok sevdiğimiz» David, bir an çevresine bakınınca, Brig'in herkese, onu unutturduğunu ve insanların, şimdi, sadece birbirlerinin yüzlerine baktıklarını gördü.

Brig, ona bir cesaret, bir güç mesajı gönderiyordu, fakat diğerleri bunu yanlış anlıyorlardı.

Ama birden, bu iki adam arasındaki sessiz konuşmayı anladılar, artık pek çoğu, David'in yüzündeki yanıkların ve Debra'nın körlüğünün, bir savaşın yaraları olduğunu biliyorlardı. İçlerinden biri, dayanamadı ve Brig'i alkışlamaya başladı. Bir kişinin alkışı bir uyarı olmuş ve koca salon, bir anda, ellerini birbirlerine vuran insanlarla dolmuştu, herkes alkışlıyordu şimdi. Alkışlayanlar, başlarını David ve Debra'ya çevirmişler, onları çılgınca alkışlamaya başlamışlardı. Sandalyeler geriye itilmeye, herkes ayağa kalkmaya başladı. Birkaç saniye içinde, herkes ayaktaydı ve onları, yüzlerinde hayranlık ifade eden gülümsemelerle alkışlıyorlardı.

Debra, neler olduğunu anlamamıştı, fakat David'in elini avcunun içinde hissedince bir şeyler anlamaya başladı. David, boğuk bir sesle, «Haydi, çıkalım buradan,» diye konuştu. «Herkes bize bakıyor» David'in eli titriyordu ve Debra, ne yapacağını şaşırmıştı. Fakat sevdiği erkeğin isteğini yerine getirmek için hemen yerinden kalktı.

David, tekrar, «Kaçalım buradan,» diyerek onun elini çekti. Debra, kocasının acı çektiğini anlamıştı. Alkışlar, David'e sanki bir düşmanın, başına indirdiği darbeler gibi geliyordu. Yanık yüzünü, kendisine bakan bu gözlerden bir an önce kaçırmak istiyordu.

Otellerine dönüp dairelerine çıktıklarında, David hâlâ titriyordu. Bir bardağa viski koyarken, şişenin ağzını bardağın kenarına çarptı ve «Allah kahretsin!» diye söylendi, «Neden böyle bir şey yaptı sanki?» Debra, onun ne düşündüğünü anlamıştı. Yanına gelip elini buldu ve «David,»dedi. «Bunu, bizi incitmek için yapmadı ki. Tüm bunları, seninle gurur duyduğunu söylemek için anlattı.» David, o anda, buralardan bir an önce uzaklaşmayı ve Jabulani'nin sakin ortamına kavuşmayı düşünüyordu. Ona, 'Haydi gel, gidiyoruz,' dese hemen geleceğini biliyordu. Fakat bunu yapamayacağını da bilmekteydi.

Viski ona çok yavan ve tatsız gelmiş, bardağı bir yudum aldıktan sonra masanın üzerine bırakmıştı. Bir an düşündü ve sonra Debra'ya baktı.

Debra, yüzünü onunkine yaklaştırıp, «Evet sevgilim,» diye fısıldadı.

«Sesinden üzülmeni asla istemiyorum.» Sesinden, kocasını ne kadar sevdiği belli oluyordu. Her zaman olduğu gibi, onun yanında olmuş, onunla birlikte o fırtınadan kaçıp kurtulmuştu. Şimdi yine yalnız, sessiz ve sakin olarak bir aradaydılar işte.

David, gecenin karanlığında birden uyandı. Debra derin bir uykudaydı.

Mehtap vardı ve David, ay ışığında sevdiği kadının yüzünü bir süre seyretti. Ama bu onun için yeterli olmamıştı. Uzandı ve gece lambasını yaktı.

Debra, uykusunda hafifçe kımıldadı, içini çekerek, uyanır gibi oldu ve gözünün üzerine düşen siyah saçlarını eliyle çekti. David, o anda, korkunç bir kayba uğrayacağını anlayıp ürperdi. Gece lambasını yakarken yatağa dokunmamıştı ve Debra'yı hafifçe uyandıran şeyin, yatağın hareketi değil, ışık olduğunu anlamıştı.

Reuben Friedman'ın evi, sahile kadar uzanan çimlerin üzerinde, meyilli bir araziye inşa edilmişti, yüzme havuzunun çevresi yemyeşil ağaçlarla çevriliydi ve havuzun yakınında da bir et kızartma ocağı görülüyordu.

Marion Friedman'ın çocukları büyük olasılıkla bu davet dolayısıyla arkadaşlarına gitmişlerdi, fakat iki küçük, evde idiler. Çocuklar, bir ara David'in yanına gelip korkulu gözlerle onun yüzüne baktılar, fakat annelerinin bir sözü üzerine, gidip havuza girdiler ve suda oynamaya başladılar.

Brig, başka bir toplantıda yine bir konuşma yapmak üzere davet edilmişti. Bu nedenle, David ve Debra, doktor ve karısı ile yalnız kalmışlardı.

Fakat onların yanında sıkılmadıklarını hissettiler. Reuben'in bir doktor olmasının da bunda rolü vardı kuşkusuz. Bir ara, başlarına gelenlerden bahsettiler ve o zaman Reuben, yumuşak bir sesle sordu.

«Bu konuda konuşmak ister misin?» «Tabii, siz bir doktorsunuz, sizinle rahatça konuşabilirim sanıyorum.

» Doktor, o sabah, özel havuzum dediği bir yere gidip, yosunlarla dolu bir havuzdan altı tane küçük Istakoz almış ve yosunlara sarıp ateşin üzerine koymuştu. Bir süre sonra Istakozlar pişip kıpkırmızı oldular, etleri ise bembeyazdı ve harika bir lezzetleri vardı.

David, Istakoz etini yerken, arada bir masanın üzerindeki beyaz şaraba uzanıyor ve bir yudum alıyordu. Uzun zamandır yabancıların yanında bu kadar rahat ve nefis yemek yemediğini düşündü. Debra da kendisi gibi bu davetten hoşlanmış ve iyice neşelenmişti. Fakat doktorun, asıl konuya girmek istemesi üzerine birden duruldular.

Doktor, Debra'nın kadehine şarap koymak üzere eğilirken, «Gözlerini en son ne zaman kontrol ettirdin, Debra?» diye sordu ve sonra, onun başını çenesinden tutup kaldırarak gözlerine baktı. David, şimdi tüm dikkatini onlara vermiş, adeta nefesini tutarak bakıyordu.

«İsrail'den ayrıldıktan sonra bir daha muayene olmadım. Ama hastanede iken bazı röntgen filmleri çekmişlerdi.» Doktor, «Baş ağrıların oluyor mu?» diye sorunca, Debra başını salladı.

Reuben, bunun üzerine kendi kendine bir şeyler mırıldanmış ve onu başını bırakmıştı.

«Bana öyle geliyor ki, peryodik kontroller yaptırmalısın. İki yıl uzun bir zaman ve kafatasının içinde yabancı bir madde duruyor.» Debra, «Bunu hiç aklıma getirmemiştim,» dedi ve elini uzatıp şakağındaki yara izine dokundu. David, konuşulanları büyük bir ilgiyle izliyor, bunun altından neler çıkacağını merak ediyordu.

Doktorun karısı, onların sustuğunu görüne, «Neden Ruby'ye bir muayene olmuyorsun, şekerim?» dedi. «Bundan bir zarar gelmez ki.

Bir daha, kimbilir ne zaman tekrar bir araya gelebiliriz?» Debra, bu fikri pek benimsemiş görünmüyordu, «Oh, David» diye konuştu, «Eve dönmek için sabırsızlandığını biliyorum. Ben de artık epey yoruldum ve gitmek istiyordum.» «Bir iki gün daha kalsak bir şey olmaz, canım. Sonra bunu yapmadığımız için pişman olabiliriz.» Debra, kocasının bunu söylediğini duyunca, doktora döndü ve «Bu iş ne kadar sürer?» diye sordu.

«Bir gün yeter bize. Sabahleyin seni bir kontrolden geçiririm, öğleden sonra da birkaç röntgen çekeriz, hepsi bu kadar.» David, «Onu ne zaman muayene edebilirsiniz?» diye sordu. Muayene için gerekli olan randevunun beş hafta önce ayarlandığını bildiğinden, sesi bir garip çıkmıştı.

«Oh, başka işlerim olsa bile bir şeyler yapar onu hemen yarın alabilirim sanıyorum. Debra'nın olayı oldukça değişik ve ilginç.» David, maşanın üzerinden uzandı ve Debra'nın elini tuttu.

«Tamam mı, sevgilim?» «Pekâlâ, David, tamam o halde.» Ruby'nin kliniği, liman yakınlarında ve Masa Körfezi'ne bakan bir yamaçta inşa edilmiş olan Sağlık Merkezindeydi. Pencerelerden, körfezin kıyıya vuran beyaz köpüklü dalgaları görünüyordu.

Odalar büyük bir zevkle döşenmişti; duvarlarda orijinal Pierneef tabloları, yerlerde Semerkant ve sarı sırmalı Abedah halıları görülüyordu.

Ruby'nin resepsiyonunda çalışan hemşire bile Playboy Klubünün hosteslerini andırıyordu, sadece tavşankulakları ve kuyruğu noksandı.

Dr. Friedman'ın zevkli bir adam olduğu hemen belli oluyordu.

Kabul odasındaki hemşire onların geleceğini biliyordu. Fakat yine de David'in yüzüne korkulu gözlerle bakmaktan kendini alamadı. Yüzünün rengi bile aniden solmuştu.

«Dr. Friedman sizi bekliyor Bay ve Bayan Morgan. İkiniz de içeriye girebilirsiniz.» Ruby, göbeğini gösteren bahçe kıyafeti ile olduğundan daha farklı görünüyordu, fakat yine de samimi bir gülümseme ile karşıladı onları ve hemen elini uzattı. Sonra, Debra'nın kolundan tuttu ve «David'in de bizimle kalmasına izin verelim mi?» diye sorup güldü.

«Tabii, izin verelim.» Debra'nın hikâyesini kısaca bir kez daha dinleyen Dr. Friedman, daha sonra onları alıp muayene odasına götürdü. Hasta koltuğu, aynen bir dişçi koltuğuna benziyordu. Doktor, onu, Debra'nın rahatça oturabilmesi için ayarladı ve sonra oraya oturan genç kadının gözlerini, her ikisine de ayrı ayrı ışık tutarak muayene etti.

Muayene tamamlandığında, başını kaldırdı ve «Gözler sağlıklı görünüyor,» dedi. «Hem de güzel gözler, ne dersin, David?» David, başını salladı ve «Evet, gözleri harikadır,» diyerek güldü.

Ruby, daha sonra, Debra'nın koluna elektrotlar bağladı ve karmaşık görünüşlü bir elektronik cihazı çalıştırdı.

David'in, «Bu bir ECG mi?» diye belirttiği tahminine güldü ve başını iki yana salladı.

«Hayır, bu, benim bir buluşum. Bununla gurur duyarım, fakat bu cihaz, aslında, eski model bir yalan makinesinin değişik bir tipi.» Debra, güldü ve «Yani ben şimdi sorguya mı çekileceğim?» diye sordu.

«Hayır. Şimdi sana flaş halinde ışıklar göndereceğim. Bunlara nasıl bir reaksiyon gösterdiğini göreceğiz.» «Işığa karşı reaksiyonumun ne olduğunu biliyorum zaten.» «Olabilir, ama bir kez de ben görmek isterim.» David'e döndü ve «Lütfen biraz geride dur, David,» diye ekledi. «Işıklar çok şiddetlidir, gözlerini kamaştırıp zarar verebilir.» David geriye çekilince, Ruby cihazı ayarladı. Cihazın bir yerinde, bir rulo üzerindeki grafik kâğıdı yavaşça hareket etmeye başlamıştı ve üzerinde zikzaklı bir hat meydana geliyordu. Ayrı bir cam ekranda, yeşil renkli ışıklı bir nokta da, aynı ritimle harekete geçmişti; ekranda, bir kuyruklu yıldızın izine benzer, zamanla hafifleyen bir iz bırakıyordu.

David, bunu, bir Mirage'ın radar ekranındaki görüntülerine benzetti.

Ruby, odanın ışıklarını söndürünce, gözlerinin önünde, sadece yeşil ışıklı, hareket halinde olan nokta kalmıştı.

«Hazırız, değil mi, Debra? Lütfen tam ileriye bak. Gözler tam açık.» Oda, birden, sessiz ve çok güçlü mavi bir ışıkla aydınlandı ve David, ekrandaki yeşil ışıklı noktanın, ritmik hareketi bırakıp birden çılgın gibi sıçradığını ve sonra yine eski hareketine kavuştuğunu gördü.

Debra, farkında olmasa bile ışık flaşını görmüştü; ışık pulsesi, beynine kaydolmuş ve cihaz da onun içgüdüsel reaksiyonunu kayda almıştı.

Bu ışık oyunu yaklaşık yirmi dakika sürdü. Doktor, ışık kaynağını sürekli ayarlıyor ve transmisyonları değiştiriyordu. Bu süre sonunda, tatmin olmuş gibi başını salladı ve odanın ışıklarını yaktı.

Debra, neşeli bir sesle, «Ee, nasıl?» diye sordu, «Sınıfı geçtim mi?» «Senden daha fazlasını isteyemem, tam isteneni yaptın. Her şey de istediğimiz gibi oldu sayılır.» «Artık gidebilir miyim yani?» «David seni öğle yemeğine götürebilir, fakat öğleden sonra röntgen için tekrar gitmen gerekiyor. Bizim hemşire sanırım saat 2.30 için bir randevu ayarladı. Ama siz en iyisi hemşireye saati sorun.» Doktor, David'in, kendisi ile yalnız konuşmak istediğini sezinlemiş fakat ona yalnız yakalanmamak için elinden geleni yaparak kurtulmuştu.

«Röntgen sonuçlarını alır almaz size bilgi vereceğim. İşte, röntgen laboratuvarının adresini şuraya yazıyorum.» Kâğıda bir şeyler karaladı ve David'e uzattı.

Kâğıtta, 'Yarın sabah saat 10'da beni yalnız gör,'yazılıydı.

David, sessizce başını salladı ve Debra'nın kolunu tuttu. Meraklı gözlerle Ruby'ye bakmış, fakat ondan hiçbir işaret alamamıştı. Doktor, sadece omuzlarını silkti ve şimdilik bir şey bilmediğini göstermek için, gözlerini, bir müzikhol artisti gibi yuvarlamakla yetindi.

Brig, öğle yemeği için onların Mount Nelson Otelindeki dairelerine geldi, çünkü David hâlâ kalabalık yerlere gitmekten çekiniyordu. Brig, elinden geldiği kadar samimi, neşeli davranıyor, onlara fıkralar anlatarak, güldürmek için elinden geleni yapıyordu. Bir ara, Debra'nın çocukluğundan ve Amerika'yı terkedip İsrail'e gelişlerinden, o ülkedeki ilk günlerinden bahsetti. David, ondan hoşlanmaya başlamıştı. Fakat zaman öyle çabuk geçmişti ki, biraz daha otururlarsa Debra'nın randevusuna yetişemeyeceklerdi.

Röntgen kliniğinde, uzman Doktor, «Senin röntgen filmlerin için iki farklı teknik kullanacağım, yavrum» diyerek söze başladı. David, nasıl olup da, kırkın üzerindeki erkeklerin, Debra'ya on iki yaşındaki bir kız çocuğu gibi davrandıklarını anlayamıyordu. Debra'yı neden küçük bir kız gibi gördüklerini merak ediyordu.

«önce, önden, arkadan, yandan ve üstten beş tane film çekeceğiz» Radyolog, kırmızı yüzlü, kır saçlı, koca elleri ve bir güreşçiye benzer cüssesi ile sempatik bir adamdı. «Senden giysilerini çıkarmanı bile istemeyeceğim» diyerek bir kahkaha attı, «Daha sonra, ustalığımızı gösterecek ve başının iç kısmının hareketli bir filmini çekeceğiz. Buna tomografi deniyor. Başının kımıldamadan durması için onu bir yere bağlayacağız ve makine da onun çevresinde dönerek işini yapacak. Böylece, bu güzel başının içinde neler olup bittiğini anlayabilecek» Debra, «Başımın içindekileri görünce umarım şoke olmazsınız, Doktor,» deyince, adam birden, anlamamış gibi duruladı, sonra birden şakayı anladı ve bir kahkaha patlattı. Espri öylesine hoşuna gitmişti ki, daha sonra, David, onun, bu şakayı hemşiresine aktardığını ve güldüğünü gördü.

Röntgen filmlerinin çekilmesi ikisini de oldukça sıkmıştı. Araba ile otele dönerlerken, Debra ona sokuldu ve «Artık evimize gidelim, David,» dedi, «Bir an önce gidelim buradan, iyice sıkıldım.» «Tabii, canım, bir an önce gidelim.» Ertesi sabah, David, Dr. Friedman'a giderken, Brig de onunla gelmek istemiş ve ısrar etmişti. David, karısına yaşamının birkaç yalanından birini söylemiş ve Morgan şirketinin bir işi için bazı kimselerle görüşeceğini bildirmişti. Debra, ona inandı ve bikinisi giyip otel havuzunun kenarında güneşlenmeye gitti.

Ruby Friedman, bu sabah ziyaretinde oldukça ciddi görünüyordu.

Onları masasının karşısına oturttu ve hemen konuya girdi.

«Baylar, bir sorunumuz var,» diye başladı konuşmasına, «Oldukça büyük bir sorunumuz var. Size bazı şeyleri anlatmadan önce, şu röntgen timlerini göstermek isterim» döner koltuğundan kalkıp duvara gitti ve röntgen filmlerinin tutturulduğu ışıklı panonun ışığını yakıp filmleri iyice aydınlattı. «Şu taraftakiler, Edelman'ın İsrail'den gönderdiği filmlerdir. Bakın, şurada bomba parçası görülebiliyor. Şurası da optik ki yazmadan geçen iz, kemikteki hasar net olarak görülebiliyor. Burada, Edelman'ın orijinal tanısını, bunlara bakarak, şekil ve ışık görememe halini dikkate alarak teyit edebiliriz. Yani, optik sinir hasar görmüş ve iş bitmiş.»

Bunu söyledikten sonra, eski filmleri çıkardı ve yenilerini ışıklı panoya erleştirdi. «Evet, işte bunlar da dün çekilen yeni filmler. Bakın, burada, bomba parçası konsolide olmuş ve bir kese içine alınmış.» Gerçekten de, eski filmlerde daha net görünen minik parça, yeni filmde, çevresinde gelişmiş kemik nedeni ile daha flu görünüyordu. «Bu, bizim için iyi ve beklenen bir sonuç. Fakat şurada, kiyazma kanalı içinde bazı gelişmeler var ki bunları değerlendirmemiz oldukça güç. Bunlar yara "izi, selim ya da habis tümör veya kemik cipleri olabilirler.» Ruby, bir an durdu ve ışıklı levhaya başka filmler taktı. «İşte, bu da tomografi tekniği ile alınan film. Bu da, kiyazmanın kemik kanalının şekline uygun düşüyor, fakat şurada» Uzanıp, film üzerinde yanm daire şeklinde bir nokta gösterdi, «şu küçük nokta, kafatası ana ekseni içinden geçiyor, fakat ters dönmüş bir U harfi gibi yukarıya doğru kıvrılmış. Bana öyle geliyor ki, yaptığımız tüm çalışmaların en önemli sonucu bu olabilir.» Ruby, sustu ve ışıklı tabloyu kapattı. Brig, «Ben bunlardan hiçbir şey anlamadım,» diye konuştu. Anlamadığı konularda yapılan açıklamalar ona hiçbir şey söylemiyordu.

Ruby, «Tabii, haklısınız,» diyerek gülümsedi, «Ben sadece, şimdi anlatacaklarıma zemin hazırlıyordum.» Masasına döndü ve konusunda bir otorite olduğunu göstermek ister gibi konuşmasına tekrar başladı.

«Şimdi gelelim benim çıkardığım sonuçlara. Optik sinirde belirli düzeyde bir fonksiyon kaldığına kuşku yok. Sinir, beyne hâlâ dürtü gönderebiliyor.

Sinirin, küçük de olsa bir kısmı hasarsız. Burada sorulacak soru, bu hasarsız kısmın ne büyüklükte olduğu ve fonksiyonun ne dereceye kadar geliştirilebileceği. Bomba parçacığı sinirin bir kısmını parçalamış, örneğin altı telli bir halatın beş örgüsü ya da telini koparmış ya da üç veya dört telini diyelim. Bunu bilmiyoruz, fakat bildiğimiz, bu tür hasarların giderilemeyeceği, onarılamayacağıdır.» Ruby sustu ve uzunca bir süre sessiz kaldı. Karşısında oturan David ve Brig, öne doğru eğilmişler, onun tekrar konuşmasını merakla bekliyorlardı.

«Bu, işin karanlık tarafıyani durum bu ise, Debra tamamen kördür ve ömrünün sonuna kadar kör kalacak. Bununla beraber, madalyonun bir de diğer yüzü var. Optik sinirin çok az hasar görmüş olması da mümkün ya da hiç hasar görmemiş de olabilir» David, dayanamadı ve kızgın bir sesle, «O halde neden görmüyor?» diye sordu. Bu durumdan hiçbir şey anlamıyordu. «Hasar görmemiş ise görmesi gerekmez mi?» Ruby, onun yanık izleri ile çirkinleşmiş yüzüne dikkatle baktı ve bu ifadesiz maskenin altında, ne kadar büyük acılar çektiğini anladı. Çelik gibi mavi gözlerde büyük bir acının izlerini görmek çok kolaydı.

«özür dilerim, David. Bu vakanın karmaşıklığı beni de şaşırttı doğrusu ve olaya sadece akademik açıdan bakmak zorunda kaldım ve sizleri düşünemedim. Şimdi, durumu size daha basitçe anlatmaya çalışayım.»

Koltuğuna iyice yaslandı ve «Kiyazma hattındaki çentiği anımsıyorsunuz, değil mi? Bana öyle geliyor ki, bu, sinirin kendisi, kemik parçaları tarafından sıkıştırılmış, şekil değiştirmiş ve bir bahçe hortumu gibi ezilip büzülerek beyne dürtü gönderemeyecek hale gelmiş.» David, dayanamadı ve «Şakağına yediği darbeler mi?» diye sordu.

«Evet. O darbeler, kemik parçasının pozisyonunu değiştirmiş olabildiği gibi, sinirin pozisyonunu da etkilemiş olabilir. Böylece, beyne, küçük de olsa bazı dürtülerin geçmesine izin vermekte. Demin söylediğim bahçe hortumu örneğine bakalım tekrar. Hortum bir noktada kıvrılmış ise, çok az suyu ileriye geçirecektik Fakat bu kıvrımı açtığınız takdirde, su olduğu gibi tam kapasite akabilir.» Her üçü de, uzun süre sessiz kaldılar ve düşündüler. Doktorun söyledikleri hiç de yabana atılacak şeyler değildi.

Bir süre sonra, Brig, «Gözler nasıl?» diye sordu, «Sağlam mı?» «Gözlerde hiçbir şey yok, tamamen sağlam her ikisi de.» David, konuşmaya korkuyormuş gibi, hafif bir sesle, «Peki şimdi ne yapmayı düşünüyorsunuz?» diye sordu.

«Yapılacak bir tek şey var. O da, arıza olan bölgeye girmek.» «Yani ameliyat mı?» «Evet.» David'in yüzü birden sarardı ve sadece gözlerinde bir korku ifadesi belirdi. «Yani, Debra'nın kafatasını mı açacaksınız?» Ruby, başını salladı ve «Evet,» dedi.

«Onun başı» David, bıçağın keskin ağzını kendi başında imiş gibi hissetti. O güzel yüzün kesilip biçildiğini görür gibi oldu ve başını iki yana sallayıp, «Hayır,» diye mırıldandı, «Bana yaptıkları gibi onun da yüzünü harap etmenize izin veremem» «David!» Brig'in sesi öylesine sert çıkmıştı ki, David birden koltuğuna çöktü ve sesini kesti.

Ruby'nin, «Neler hissettiğini anlıyorum,» diyen sesi ise, Brig'in aksine çok yumuşaktı. «Merak etme, o noktaya başın arka kısmından gireceğiz, yüzüne hiçbir şey olmayacak. Saçları tekrar uzadığında yara izi de kaybolacak. Zaten yara fazla büyük olmayacaktır» David, hâlâ ısrarlıydı. «Onun daha fazla acı çekmesine izin veremem şimdiye kadar çok acı çekti,» diye söylendi. «Anlamıyor musunuz, şimdi» Brig, tekrar müdahale etme gereğini duydu ve «Onun tekrar görme yeteneğine kavuşmasına çalışıyoruz burada,» diye konuştu. «Böyle bir şey için bir parça daha acı çekmeye değmez mi yani?» «Bu, öyle büyük bir ameliyat sayılmaz, David. Apandisit ameliyatının acısı bile bununkinden daha fazladır, inan bana.» David susuyor, diğer ikisi ise onun kararını bekliyorlardı.

David, kararı başkasının vermesini ister gibi, umutsuz gözlerle onlara baktı. «Peki, şansı nedir?» diye sordu.

Ruby, başını salladı ve «Bunu şimdiden söylemek olanaksız,» dedi.

«Peki, Ama hiçbir şey bilmeden onun bıçak altına yatmasına nasıl izin verebilirim? Bunu nasıl beklersiniz benden?» «Pekâlâ, sana şöyle söyleyebilirim. Görme yeteneğinin bir kısmını kazanma olasılığı oldukça fazla. Tam görebilme olasılığı ise pek fazla sayılmaz ama yine de var.» David, başını salladı ve boğuk bir sesle, «Pekâlâ,» dedi. «Bunlar iyi olasılıklar. Ama bunların tersi nedir?» «En kötü olasılık, hiçbir değişiklik olmaması. Böyle olduğu takdirde boşuna ameliyat olmuş ve acı çekmiş olacak.» David, bir an düşündü ve sandalyeciden kalkıp pencereye gitti. Bir süre, tankerlerin demirlediği körfezi ve parlak gökyüzünün altında dumanlı mavi renge bürünmüş, uzaklardaki Tygerberg tepelerini seyretti.

Brig, kararlıydı ve David'i güç durumda bırakıyordu. Onun düşündüğünü görünce, «Seçiminin ne olması gerektiğini biliyorsun, David.» dedi.

David, onlara karşı koyamayacağını anlamıştı. Birden döndü ve «Pekâlâ,» dedi. «Ancak bir koşulum var. Daha önce de söylediğim gibi, Debra'ya gözlerinin tekrar görebilme olasılığı olduğu söylenmeyecek» Fakat Dr. Friedman buna itiraz etti ve başını iki yana sallayıp, «Ona, bunu söylemek zorundayız,» diye konuştu.

Brig de bıyığını sıvazlayıp, «Neden?» diye sordu, «Onun bilmesini neden istemiyorsun?» David, onun yüzüne bakmadan, «Bunun nedenini biliyorsun,»diye yanıt verdi.

Ruby, «Peki Ama» diye atıldı. «Ona bunu söylemezsek, buraya nasıl getireceksin?» «Başağrıları olduğunu hepimiz biliyoruz başında bir tümör olduğunu söyleyebiliriz ona öyle değil mi? Bu tümörün alınması için ameliyat olması gerektiğini söyleriz.» Ruby, başını yine iki yana salladı ve «Hayır,» dedi, «Hayır, ona yalan söyleyemem. Aldatamam onu.» David, bir an düşündü, sonra, «Pekâlâ,» diye kararlı bir sesle konuştu, «O halde, ona ben söyleyeceğim. Ameliyattan sonraki sonucu da ona yine ben söylemek istiyorum. İyi ya da kötü. Her şeyi ona söyleyen ben olmalıyım anlaşıldı mı bu? Tamam mı?» Doktor ve Brig, onun kararlı olduğunu görünce, istediğini yapacaklarını ve onun, istediği şekilde konuşmasına izin vereceklerini söylediler.

David, otel oda servisinden, kendilerine bir piknik sepeti ve içinde iki şişe şampanya olan bir buz kutusu hazırlamalarını istemişti.

David, karısını da yanına alıp havalara çıkmayı ve bulutların arasında uçmayı çok istiyordu, fakat Debra'nın meselesi nedeniyle bundan vazgeçmiş ve bir piknik yapmaya razı olmuştu. Teleferiğe binip Masa Dağı'nın kayalıklarla dolu tepesine çıktılar ve en son istasyonda inip, platoda bir yol bularak bir süre yürüdüler. Birkaç dakika sonra, zirvenin kenarında, kenti ve okyanusun uçsuz bucaksız sularını tepeden gören bir yer bularak oturdular.

Kentin gürültüsü, iki bin feet yükseklikte olmalarına karşın, kulakla rina hafif hafif geliyordu. Dikkatle dinledikleri zaman, rüzgârın uğultusu arasında, bir otomobilin kornası, istasyondaki bir lokomotifin gürültüsü ve yamaçtaki bir okulda bağrışan çocukların seslerini duyabiliyorlardı.

Hatta bir ara, kentteki bir camiden, Müslümanları ibadete davet eden müezzinin ezan okuyan sesini bile duydular. Fakat tüm bu sesler, onların yalnızlığını artırır gibiydi. Her şeye rağmen, kentin pis havasından sonra bu tepelerin havası, hele güneybatı rüzgârları ile çok temiz ve sıcaktı. İnsan, rahatça nefes alabiliyordu.

Yan yana oturup şampanyalarını yudumlamaya başladılar. David, konuşmaya nasıl başlaması gerektiğini düşünüyordu. Tam kararını vermiş, konuşmak için ağzını açmak üzereydi ki, Debra ondan önce davrandı.

«Yaşamak ve âşık olmak çok güzel, sevgilim,» dedi. «Biz ikimiz de şanslı insanlarız, değil mi? Benimle aynı fikirde değil misin, David?» David, boğazından, onayladığını gösteren garip bir ses çıkardı ve cesaretini toplamaya çalıştı. Bir süre düşündü ve sonra, «Elinden gelseydi bazı şeyleri değiştirmek ister miydin?» diye sordu.

«Oh, tabii, insanların istekleri sadece öldükleri zaman sona erer.

Hiç kimse genellikle yaşamından memnun değildir, her zaman bir şeyler isterler insanlar. Ben de bazı küçük şeyleri değiştirmek isterdim tabii. Ama büyük şeyleri değil sen ve ben değişmemeliyiz.» «Örneğin, şimdi olduğundan daha iyi yazmak isterdim.» Bir süre, konuşmadan şampanyalarını yudumladılar. Sonra David, «Güneş alçalmaya başladı,» diye konuştu.

Debra, «Bana manzarayı anlatsana,» deyince, bulutların ve okyanus sularının güneşin ışıkları altında aldıkları renkleri anlatmak için uygun sözcükler aradı. Fakat bunları ona, gerçeğe yakın bir şekilde anlatabilmesi hiç de kolay değildi. Birkaç kelime söyledikten sonra, birden durdu ve sözü değiştirip, «Bugün Ruby Friedman'ı gördüm,» dedi.

«Onunla bir görüşme yaptım.» Debra, onu duyunca birden donup kalıverdi.

Korkunç bir orman canavarı ile karşılaşmış küçük bir hayvana benziyordu, ürkmüş gibiydi.

Bir süre sessiz kaldı, sonra, «Haberler kötü mü?» diye sordu.

«Neden böyle dedin?» «Çünkü bugün, buraya beni bu amaçla getirdiğini biliyorum. Ve sen de bir şeylerden korkuyor gibisin.» David, «Hayır,» diyerek yalan söyledi.

«Yalan söyleme. Bunu hissediyorum, benim için korkuyorsun.» David, onu ikna etmeye çalışıyordu. «Hayır,»diye devam etti, «Sadece biraz endişeliyim, o kadar.» «Anlat bana her şeyi.» «Başında bir beze ya da tümöre benzer bir şey var. Henüz tehlikeli değilmiş. Ama bu konuda bir şeyler yapılması da gerekiyormuş» Daha önce hazırlandığı şekilde konuşmak istemesine karşın, bunu beceremedi ve her şeyi ona olduğu gibi anlatıverdi. Debra, onu dikkatle dinledikten sonra, bir süre hiç sesini çıkarmadı.

«Bu ameliyat gerçekten gerekli mi, sevgilim?» «Evet, canım, gerekli.» Debra, bunu duyunca, başını sallayıp ona olan güvenini göstermiş ve sonra da gülümseyerek kolunu sıkmıştı.

«Bunda üzülecek bir şey yok ki, sevgilim. Neden sıkıyorsun kendini, David? Biliyorsun, bizim dünyamız ayrı, bize hiçbir kötülük yapamazlar.

» Şimdi, teselli etme sırası Debra'ya gelmişti.

David, bir kolu ile onu kendine çekerek, «Tabii, hayatım, her şey yolunda gidecek,» derken, elindeki kadehten bir miktar şampanyayı da üzerine döktü.

«Ne zaman olacak bu iş, David?» «Yarın hastahaneye yatacaksın, ertesi sabah da ameliyat olacaksın.» «Bu kadar çabuk mu?» «Bir an önce bitmesi daha iyi değil mi?» «Evet, haklısın sevgilim.» Şimdiye kadar büyük bir cesaret örneği göstermiş olmasına rağmen, şampanyasını yudumlarken düşünceli gibi görünüyordu. Bir süre düşündükten sonra, başını David'in yüzüne doğru kaldırıp sordu, «Kafatasımı açacaklar, değil mi, David?» David'in hafif bir sesle, «Evet,» demesi üzerine, ona yaslandı ve hafifçe titredi.

«Bunun hiçbir riski yok Debra, sevgilim.» «Yoktur tabii, canım. O kadar büyük bir şey olmaması gerek.» Gecenin ilerlemiş bir saatinde birden uyandı ve onun, yanında olmadığını o an idrak etti. Sevgili karısı, yan tarafında kıvrılmış olarak yatmıyor, uyumuyordu.» Hemen yataktan indi ve banyoya gitti. Banyonun boş olduğunu görünce dairenin oturma odasına geçti ve ışıkları yaktı.

Debra, elektrik düğmesinin çıkardığı sesi duymuş ve hemen başını yana çevirmişti. Fakat David, o daha başını çevirirken, bir an için de olsa, gözlerinden yanaklarına süzülen gözyaşlarını görmüştü. Hemen onun yanına gitti.

«Ne var sevgilim?» «Uyuyamadım, David.» «Sinirli olmalısın, doğal bu.» David, bunu söyleyerek, onun oturduğu divanın önüne çöktü, fakat ona dokunmadı.

Debra, «Bir rüya gördüm,» diye konuştu, «Pırıl pırıl bir havuzda yüzüyor ve bana sesleniyordun. Senin o gülen gözlerini, yakışıklı yüzünü gördüm» David, bunları duyunca birden irkildi, karısı onu, eski yakışıklı hali ile görmüştü; gördüğü, şu anki çirkin ve yanık yüzlü David değildi. «Sonra, birden batmaya başladın, o güzel yüzün ağır ağır suların altında kaybolmaya başladı» Sesi titremeye başlamıştı, birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra devam etti, «Korkunç bir rüya idi. Bağırdım ve senin arkandan gitmeye çalıştım, fakat kımıldayamıyordum, sen de derinliklere doğru batıp gittin. Suyun rengi simsiyah oldu ve o anda uyandım, kafamın içi kapkaraydı. Sadece dönen bir karanlık vardı kafamda.» David, «Bu sadece bir rüya idi sevgilim,» diye fısıldadı.

Debra da fısıltı halinde bir sesle, «David,» dedi. «Yarın herhangi bir şey olduğu taktirde» David, birden kızmış gibi, «Hiçbir şey olmayacak,» derken, Debra eliyle onun ağzını kapattı.

«Eğer bir şey olursa,» diye devam etti. «Mutlu olduğumuz günleri düşün sadece. Seni çok sevdiğimi, hiçbir zaman unutma.» Groote Schuur Hastanesi, Devil Tepesi'nin yamaçlarına bina edilmişti ve tepe, Masa Dağı'ndan derin bir vadi ile ayrılmış konik şekilli bir dağ parçası idi. Tepenin zirvesi gri kayalarla kaplı olup, yamaçları çam ormanları ile yemyeşildi. Daha aşağılarda ise, Cecil John Rhodes'un devlete bağışladığı geniş bir yeşil alan ve park bulunuyordu. Bu geniş yeşil alan ve park arazisinde geyik ve antilop sürüleri serbestçe dolaşıp otlanırlardı.

Hastane, çatıları kırmızı kiremitlerle kaplı beyaz binaların bir araya geldiği büyük bir kompleksti. Beyaz duvarlar ve kırmızı çatılar güneşte patlıyorlardı.

Ruby Friedman, Debra için özel bir oda ayarlamış ve bunun için de nüfuzunu kullanmıştı. Hemşire onları bekliyordu. Birkaç dakika sonra, Debra'yı alıp götürdüler ve David yalnız kaldı. Ona, karısını o akşam ziyaret edebileceğini söylemişlerdi.

O akşam hastaneye gittiğinde, Debra'yı, ona hediye olarak aldığı kaşmir robdöşambrı giymiş olarak ve yine kendisinin gönderdiği çiçeklerin arasında oturur buldu.

«Çiçekler harika kokuyorlar, sevgilim, çok teşekkür ederim. Kendimi bir bahçedeymiş gibi hissediyorum.» Başına bir türban sarmışlardı ve o güzel sakin gözleri ile çok uzaklara bakar gibiydi. Bu, ona, egzotik ve esrarengiz bir hava vermişti.

David, «Demek saçlarını hemen kestiler, ha?» diye mırıldandı.

Onun o güzel, simsiyah saçlarına nasıl kıymışlardı? Suçlu kendisiymiş gibi içinde bir pişmanlık duygusu duydu. Debra, onun neler düşündüğünü hemen sezinlemiş ve hastanede herkesin ona karşı çok iyi davrandığını, onu sevdiğini söyleyerek David'i teselli yoluna gitmişti. Bir ara gülerek, «İnsanların bana karşı davranışlarını görsen, benim bir kraliçe filan olduğumu sanabilirdin,» dedi.

Brig de David'in yanındaydı ve kendisini bu tür bir ortamda yabancı hissediyormuş gibi bir hali vardı. Onun ciddiyeti ve sertliği, David'in canını iyice sıkıyordu. Bu nedenle, Ruby Friedman'ın yanlarına gelmesi ile hepsi rahatlamış oldu. Doktor, neşeli ve babacan hali ile Debra'nın, ameliyat hazırlıkları sırasında büyük bir cesaret örneği gösterdiğini, doktor ve hemşirelere çok yardımcı olduğunu söyledi. Sonra, genç kadına dönüp, «Hemşire, sana teşekkür etmemi istedi,» diye devam etti. «Ha, bir şey daha var. Sana yazdığım haptan başka bir şey almayacaksın, tamam mı? Yemek ya da başka bir şey içmek yasak.» «Ne zaman ameliyat olacağım, Doktor?» «Sabah erkenden işe başlayacağız. Yarın sabah sekizde. Ameliyatını Billy Cooper yapacağı için çok seviniyorum, onu herkes kolay bulamaz, fakat bana bir iyilik borcu vardı, kıramadı. Ameliyat sırasında ben de onun yanında olacağım, ayrıca dünyanın en iyi yardımcı ekiplerinden biri de bizi destekleyecek.» «Ruby, biliyorsun, bazı kadınlar doğum sırasında kocalarının yanlarında bulunmasını isterler, yani» Ruby, bu soru karşısında birden şaşırmış gibi, bir an düşündü ve «Evet, biliyorum, ama» diyerek sustu.

«Şey, yani demek istiyorum ki, David de yarın orada bulunabilir mi acaba? Ameliyat sırasında onun yanımda bulunması bana moral verecektir.» «Tabii, bunu anlıyorum hayatım, fakat sen doğum yapmıyorsun ki.» «Evet, biliyorum, fakat siz isterseniz bunu ayarlayabilirsiniz, değil mi?» Sesinin tonu ve yüzünün ifadesi öylesine yumuşak ve istek doluydu ki, onu reddetmek kolay değildi. Ruby güç durumdaydı. Bir süre düşündükten sonra başını iki yana salladı.

«Çok özür dilerim, fakat bu olanaksız. Ama bakın ne yapabiliriz; onu öğrencilerin yanına çıkarabilirim. Oradan, ameliyatı çok daha kolay ve net olarak izleyebilecektir. Ameliyat, kapalı devre televizyon sistemi ile öğrencilerin bulunduğu odaya yayınlanmaktadır. David de oradan rahatça izleyebilir.» Fakat Debra ısrarlıydı. «Oh, ne olur!» diye yalvarır bir tonla devam etti, «Onu yanımda hissetmek istiyorum. Biz birbirimizden ayrılmak istemiyoruz, değil mi sevgilim?» Başını çevirip, David'in durduğunu sandığı noktaya doğru gülümsedi, fakat David arkaya çekilmişti. Bunu yaptığına da hemen pişman oldu, onu, boşluğa gülümsemek zorunda bırakmıştı.

Debra, bu kez, «Orada olacaksın, değil mi, David?» diye ona sordu.

David, onu bıçak altında görmenin getireceği acıyı düşündü, fakat onu reddedemezdi, başını salladı ve «Tabii, sevgilim,» diye mırıldandı.

Hemen arkasından, «Her zaman da olacağım,» demek istedi, fakat söyleyemedi.

Sabahın o erken saatinde, ortadaki vericisi ve onun çevresine dizilmiş koltukları ile öğrencilerin ameliyat izlemelerine ayrılmış olan odada başka sadece iki kişi bulunuyordu. Bunlardan biri, güzel yüzlü ve tombulca bir kız öğrenci, diğeri ise, uzun boylu, soluk yüzlü ve dişleri de oldukça bozuk bir genç adamdı. Her ikisinin de üzerinde beyaz doktor gömlekleri vardı ve ceplerinden sarkan stetoskopları ile kendilerine ciddi bir ifade vermeye çalışıyorlardı. David'e kısaca bir göz atmışlar ve sonra, kendi aralarında meslek dili ile konuşmaya başlamışlardı.

«Baksana, Coop parietal'den girmeye çalışacak galiba.» «İşte bunu görmek isterim...» Öğrenci kız, bir süre sonra bir paket çıkarıp Gauloise sigarası yaktı ve küçük odayı dumanla doldurdu. David'in gözleri yanmaya başlamıştı, çünkü gece de pek uyuyamamıştı. Durmadan saatine bakıyor, ameliyat henüz başlamadığı için, o sırada Debra'ya neler yaptıklarını merak ediyordu. Herhalde, ameliyat için gerekli temizlik işlemlerini yerine getiriyorlar, ona birtakım iğneler yapıyorlardı.

Bir süre sonra, televizyon ekranı aydınlandı ve birkaç titreşimden sonra, ameliyat odasının görüntüsü net olarak parlak ekrana yansıdı.

Televizyon renkliydi ve yeşil giymiş doktor ve hemşirelerin tipik giysileri, yine açık yeşil olan ameliyathane duvarları ile güzel bir uyum sağlıyordu.

Ameliyat ekibindeki doktor ve hemşirelerin boyları, yukardan ve ekranda izledikleri için daha kısa gibi görünüyordu. Bir süre sonra, operatör ile anestezi uzmanı arasındaki konuşma mikrofona geldi.

«Hazır mıyız, Mike?» David, birden, midesinde hafif bir ağrı hissetti. Keşke kahvaltı olarak bir şeyler yiyebilseydi. Hiç olmazsa midesi boş kalmaz ve böyle hafif hafif ağrımazdı.

Operatör, mikrofona dönerek, «Pekâlâ,» diye devam etti. «Televizyon çalışıyor mu? Bizi görebiliyorlar mı acaba?» Yardımcı hemşiresinin, «Evet, doktor,» demesi üzerine, başını salladı ve kendisini izleyenler olduğunu bilerek konuşmaya başladı.

«Peki, o halde, başlıyoruz. Hastamız, yirmi altı yaşında bir hanım.

Semptomlar, her iki gözde de total görüş kaybı ve buna neden olanın da optik kiyazma içinde ya da yakınlarında optik sinir hasarı olduğunu sanıyoruz. Operatör Dr. William Cooper, asistanı ise Dr. Reuben Friedman.»

David, konuşulanlara öylesine dalmıştı ki, kameranın, Debra'nın yatığı ameliyat masası üzerinde dolaşıp durduğunu ve hiç farkında olmadan Debra'yı seyrettiğini anlayınca birden irkildi. Yüzü ve başının alt kısmı steril bantlarla tamamen kapatılmıştı ve sadece, saçları kesilmiş çıplak kafatası görünüyordu. Başın bu görünüşü hiç de hoş değildi ve masanın üzerindeki lambaların ışığında parlayan büyük bir yumurtayı andırıyordu.

«Bisturi lütfen, hemşire.» Operatör, elindeki bistürüyü, çıplak kafatasının derisi üzerinde gezdirip ilk kesiği yaparken, David, elleri ile koltuğunun kollarına sıkıca yapıştı ve dişlerini sıktı. Kafa derisi açılmış ve ince kan damarlarının kesilmesi ile kandamlaları kafatasını boyamaya başlamıştı. Televizyon ekranı üzerinde, eller, büyük bir maharetle hareket ediyor, görevlerini hiç aksatmadan yerine getiriyorlardı.

Şimdi, kafatasında oval bir deri ve ince et parçası kesip açmışlar parıldayan kemiği meydana çıkarmışlardı. David, bu manzaraya nasıl bakabildiğine kendisi de şaşıyordu. Bir ara, dişlerini gereğinden fazla sıktığını hissetti ve kendine gevşeme telkin etmeye başladı. Operatör, eline aldığı küçük bir matkapla kemiği delmeye hazırlanıyordu. Tüm bunları yaparken, yukarda kendisini dinleyen öğrencilere de ders verir gibi, olanları anlatıyordu. Önce bir delik açtı ve kemiğe girdi. Daha sonra da bu işlemi sürdürmüş ve kafatasında, herbiri, bir karenin dört köşesi olan dört tane delik açmıştı.

«Hemşire, lütfen periyostik kaldırıcı.» David, operatörün, eline aldığı parlak çelik cismi deliklerden birine soktuğunu ve birkaç kez oynattıktan sonra, aynı ucu, karenin diğer köşesindeki delikten çıkardığını görünce, midesinin bulandığını hissetti.

İnce çelik tel testere, bir süre sonra Debra'nın kafatasında açılan iki deliğin arasını düz bir hat olarak kesmişti. Aynı işlem, karenin diğer kenarlarında da tekrarlandı ve kafatasında küçük kare şeklinde bir kapak oluşturuldu.

Operatör, daha sonra, büyük bir itinayla ve özel bir aletle, bu kemik kapağı kaldırdı ve Debra'nın beynini gördü.

David, daha fazlasına tahammül edemeyeceğini sanıyordu. Fakat Debra'nın kafatası açılıp da beyninin bir kısmı, gri ve dalgalı garip bir madde halinde meydana çıkınca, merakının, korkusunu yendiğini hissetti ve alnında biriken ter damlalarına aldırmadan ekrana doğru iyice eğildi. Cooper, şimdi, maharetli parmakları ile beynin üzerindeki zarın bir kısmını hafifçe kaldırmıştı.

«Şimdi ön lobu meydana çıkardık ve kafatasının temeline inebilmemiz için bunun alınması gerekiyor.» Operatör Cooper, bunu söyledikten sonra, uzman parmaklarını yeniden çalıştırdı ve paslanmaz çelikten yapılmış ayakkabı çekeceğine benzeyen bir aleti, beynin bu parçası altına sokarak onu kaldırdı ve yana doğru çekti. David şimdi, Debra'nın yaşamının, varlığının merkezi olan beynine bakıyordu. Bu zavallı beyin şimdi tamamen açıktı ve en küçük bir darbe ile ölebilirdi. Acaba Debra'nın yazarlık yeteneği bu gri renkli maddenin neresinde gizliydi, bunu merak ediyordu. David'e karşı beslediği büyük aşk, bu kıvrımların neresine gizlenmişti? Onu güldüren, kederlendiren ya da ağlatan merkezler neresindeydi bu gri maddenin?

Retraktörün kafatası içine doğru ilerlediğini gören David, beynin yapısında gizlenen sırları düşündü ve hiçbir şey bilmediğini anladı. Kamera şimdi, Debra'nın beynini keşfediyor ve görüntüleri ekrana anında aksettiriyordu.

Cooper, zarın bir kısmını daha kaldırdı ve konuşmasını sürdürdü.

«İşte, şurada, sfenoid sinüsün önceki kenarını görüyoruz. Kiyazmaya giriş noktamızın burası olacağını not edebilirsiniz...» David, operatörün sesindeki değişikliği farketmişti. Dr. Cooper, uzman parmakları ile amacına doğru ağır ağır ilerlerken, sanki heyecanlanmış gibiydi.

«Hey, bakın, bu çok ilginç işte! Bunu ekranda görebiliyor musunuz acaba? Burada bir kemik deformasyonu olduğu çok açık olarak görülüyor...» Operatörün, sesinden, memnun olduğu belli oluyordu ve ameliyatı ekrandan izleyen iki öğrenci de merakla öne doğru eğilmişlerdi. David, ekranda, sadece kafatasında açılmış olan deliği, içinden görünen gri beyin parçasını ve bunlar üzerinde gelip giden çelik aletleri görebiliyordu.

Cooper, beynin bir köşesine gömülmüş olan bomba parçacığını görebileceği bir duruma gelmişti galiba.

«İşte, beyindeki yabancı cisim burada, şu röntgen filmlerine bir daha göz atabilir miyiz acaba, hemşire? Bunları...» Ekranda, şimdi, çekilmiş olan röntgen filmleri vardı ve onları gören öğrenciler, heyecan içinde birbirlerine bir şeyler söylediler. Fakat David, onların ne konuştuklarını anlamamıştı. Kız öğrenci, hâlâ, o pis kokan Gauloise sigaralardan içip duruyordu.

«Evet, filmleri tekrar gördük, teşekkür ederim.» Kamera, tekrar ameliyat masasına dönmüştü ve David, dikkat edince, beyaz kemiğin içine gömülmüş olan minik şarapnel parçasını gördü.

«Tamam, şimdi sununla meşgul olabiliriz. Tamam mı Dr. Friedman?»

«Evet, sanırım onu alabilirsiniz.» Uzman parmakların ucunda olan hassas çelik aletler, minik bomba parçacığına uzandı ve onu kavradı. Sonunda, Cooper tatmin olduğunu belirten bir ses çıkarmış ve parçayı, gizlendiği yuvadan çıkarıp almıştı.

David, onun, hemşirenin elindeki çelik tabağa atılırken çıkardığı metalik sesi duydu ve garip bir duygunun etkisi altında ne yapacağını bilemedi.

Cooper, kendisine de biraz cesaret vermek istiyormuş gibi, «Çok iyi, çok iyi!» diyerek, metal parçacığın çıktığı yerdeki hasarı ve kanamayı önlemek için elindeki ilaçlı parça ile baskı yaptı ve «Şimdi optik sinirleri takip edeceğiz,» diye konuşmasını sürdürdü.

David, ekranda, kemiksel kanala girip kaybolmadan önce birleşen iki siniri, iki minik kurtçuk gibi, bembeyaz renkleri ile rahatça görebiliyordu.

«Burada, çıkarmış olduğumuz yabancı cisimle bütünleşmiş bazı kemiksel oluşumlar görüyoruz. Bu oluşumlar, kanalı bloke etmiş ve sinirleri sıkıştırmış ya da hasara uğratmış gibi görünüyor. Ne dersiniz, Dr. Friedman?» «Bana sorarsanız, bu oluşumu ortadan kaldırmamız ve bu bölgede sinirler üzerindeki hasarı görmemiz gerektiğini söyleyebilirim.» «Pekâlâ, sizinle aynı fikirdeyim. Hemşire, oraya girebilmek için ince bir kemik temizleyici kullanacağım.» Hemşire, hassas çelik aletler arasından birkaçını karıştırıp, istenen aleti çıkardı ve Dr Cooper, tropik bir denizde büyüyüp dal budak salan mercan parçacıklarına benzeyen bu oluşumu temizleme işlemine giriş ti. Her bir parçayı, elindeki keskin çelikle kesiyor ve uzman parmaklarının ağır hareketleri ile yerlerinden çıkarıyordu.

«Bakın, şurada, çelik parçacığı tarafından kanala doğru İtilmiş bir kemik kıymığı var. Bu, büyükçe bir parça ve basınç altında kalarak buraya iyice yerleşmiş gibi» Dr. Cooper'ın uzman parmakları, bir süre sonra, kemiksel oluşumun altında kalmış olan siniri meydana çıkardı.

«Bakın, bu çok ilginç işte.» Cooper'ın ses tonu değişmişti. «Evet, şuraya bakın. Bunu ekrana iyice aksettirebilir miyiz acaba?» Kamera hareket halindeydi ve zumlama ile birlikte her şey çok daha net olarak görülebiliyordu. «Sinir, burada, yukarıya doğru itilmiş ve basınçla yassılaşmış.

Sıkışma ya da büzülme açık olarak görülebiliyor fakat üzerinde fazlaca bir hasar görülmüyor.» Cooper, büyükçe bir kemik parçasını daha çıkarınca, sinir boylu boyunca ortaya çıktı.

«Harika bir şey bu. Buna, binde bir, hatta milyonda bir rastlanır ancak. Sinirin üzerinde hiçbir hasar yok gibi, fakat çelik parçacık o kadar yakın geçmiş ki, ona dokunmuş olmalı.» Cooper, elindeki sondanın küt ucu ile hiçbir zarar vermeden siniri kaldırdı.

«Tamamen hasarsız, fakat basınç altında biraz yassılaşmış durumda.

Ben, bir atrofi göremiyorum, ne dersiniz, Dr. Friedman?» «Haklısınız doktor, sanırım fonksiyon kazandırabiliriz ona.» İki doktorun maskeli yüzlerine rağmen, David, onların, büyük bir zafer kazanmış gibi mutlu olduklarını tavırlarından anlıyordu. O anda, kendisi de sanki bir savaş içindeydi ve düşmanı mağlup etmiş gibiydi.

Dr. Cooper, bir süre daha çalıştıktan sonra, Debra'nın kafatasında açmış olduğu küçük kapağı kapattı ve kafatası derisini eskisi gibi büyük bir itina ile yerine dikti. Debra'nın başı, şimdi, saçsızlığı dışında eski halini almış gibiydi ve dikiş izleri bile güçlükle görülebiliyordu. Birkaç dakika sonra, kamera, küçük bir kız çocuğu üzerinde yapılan bir fıtık ameli yatını göstermeye başlayınca, David, gözlerini ekrandan ayırdı ve ovaladı.

Birkaç dakika olduğu yerde kalıp düşündü, sonra yerinden kalkıp odadan çıktı. Asansöre binip, Debra'nın katına çıktıktan birkaç dakika sonra, beyazlar giyinmiş iki erkek hastabakıcı, halen baygın yatan karısını, tekerlekli bir sedye üzerinde asansörden çıkarıp getirdiler. Debra'nın yüzü bembeyazdı ve gözlerinin çevresi ile dudakları morarmıştı.

Başı beyaz sargılarla sarılmış, adeta bir mumyaya benzetilmişti.

Kısa bir süre sonra, Dr. Friedman, üzerindeki ameliyat gömleğini ve maskesini çıkarmış olarak geldi. İnce, gri renkli ve pahalı bir moher takım giymiş, yine çok güzel bir Dior kravat takmıştı. Bronz rengi ile çok sağlıklı görünüyordu ve başarılı ameliyatla gurur duyduğu her halinden belliydi.

David'e gülümseyerek baktı ve «Ameliyatı izledin mi?» diye sordu.

Onun, başını sallaması ile «Harika bir operasyon oldu,» diyerek güldü ve ellerini açıp avuçlarını birbirine sürttü.

«Böyle sonuçlar beni çok mutlu ediyor. Bundan sonraki yaşamımda hiçbir şey yapmasam bile alınan bu sonuç bana yeter gibi geliyor işte.» Gerçekten de o kadar mutlu görünüyordu ki, kendini tutamadı ve David'in omzuna, şakacıktan, hafif bir yumruk indirdi. Sonra, başını sallayıp, «Harika!» diye mırıldandı.

David, olanları tam olarak takdir edememişti. Sakin bir ses tonu ile «Sonucu ne zaman öğreneceğiz acaba?» diye sordu.

«Sonucu şimdiden biliyorum ben! Tüm şöhretimi ortaya koyabilirim bunun için!» «Yani, anestezinin etkisinden kurtulup kendine gelir gelmez görebilecek mi diyorsunuz?» Ruby, bir kahkaha attı ve «Aman Allahım, hayır!» diye yanıt verdi, «O kadar çabuk değil. O sinir yıllardır iş görmemiş, yeniden çalışmaya başlaması biraz zaman alacaktır tabii.» «Örneğin ne kadar zaman?» «Bu, altına alıp oturduğun zaman uyuşan ayak olayına benzer. Ayağını düzeltip kanın akışını sağladığın zaman, uyuşmanın geçip normale dönmesi için biraz zaman gerekir, değil mi? Bu da öyle işte.» David, «Peki ama ne kadar zaman?» diye tekrarladı sorusunu.

«Bu sinir, sağlığını kazanıp çalışmaya başladığında, önceleri, beyne garip dürtüler gönderecektir. Yani, Debra, garip renkler ve şekiller görecektir; sanki uyuşturucu almış gibi olacaktır. Ben, bu sürenin iki hafta ile bir ay kadar olabileceğini sanıyorum. Bu süreç sonunda, sinir, normal çalışmasına geçebilecek ve gerçek etkin görme yeteneğini kazandıracaktır ona.» David, «İki hafta, ha!» dedi ve birden rahatladığını hissetti. O anda, idamı geciktirilmiş bir mahkûma benziyordu.

Ruby, neşeli bir gülüşle, «Ona bu güzel haberi sen vereceksin tabii,» derken, David'in omzuna yeni bir yumruk atmak üzere hazırlandı, fakat nedense bundan vazgeçti. «Ona yaşamının en büyük armağanını sen veriyorsun işte. Harika bir şey bu!» David, başını iki yana salladı ve «Hayır,» dedi. «Bunu ona hemen söylemeyeceğim. Daha sonra, uygun bir zamanda söylerim.» «Fakat başlangıçta göreceği garip renk ve şekilleri ona açıklaman gerekiyor, yoksa paniğe kapılabilir.» «Bunların, ameliyatın doğal sonuçları olduğunu söyleyebiliriz kısaca.

Bunu anlamasına yardımcı olabilirim kuşkusuz.» Ruby, «David, ben» diye bir şeyler söylemek istedi, fakat yamalı bir maskeyi andıran gergin yüzdeki gözlerin, garip bir şekilde parladıklarını görünce hemen sustu.

David'in, «Ben ona gerekenleri söylerim!» diyen sesinde büyük bir öfkenin izleri seziliyordu. Ruby, onun neler düşündüğünü anlamamış ve korkmuş gibi, bir adım gerilemişti.

David, «Ben koşullarımı söylemiştim,» diye devam etti, «Zamanı gelince, ona her şeyi ben kendim söyleyeceğim.» Karanlıklar içinden, çok uzaklardan çıkan kehribar renkli minicik bir ışık gördü Debra ve sonra bu ışık ikiye bölündü ve daha sonra, bölünen her bir yeni ışık da, aynen amiplerde olduğu gibi durmadan bölünmeye başladı ve her taraf pırıl pırıl ışık noktaları ile doluverdi. Işık durmadan titriyor, pulse yapıyordu ve rengi de bir süre sonra kehribardan çok parlak bir beyaza dönüşmüştü. Renk, daha sonra, tropik denizlerde görülen ve güneş ışınları arasında ayırtedilebilen maviye dönüştü, sonra orman yeşili ve çöl sarısı oldu renkler durmadan değişiyor, birbirlerine karışıyor, akıyor, parlıyor ve onun dünyasını dolduruyorlardı.

Daha sonra, bu renkler, şekillenmeye başladılar; koca tekerlekler gibi dönüyorlar, şişiyor, infilak ediyor ve alev şelaleleri halinde aşağıya dökülüp, orada yeniden ışık şelalesi oluyorlardı.

Debra, başlangıçta bu renk ve şekil cümbüşünden hoşlanmış gibiydi; adeta büyülenmişti, fakat bir süre sonra artık tahammül edemeyeceğini anladı ve sessizlikten kurtulmak için kendini tutamayıp bağırdı.

Aynı anda, avucunun içinde bir el hissetti; tanıdığı, güçlü bir eldi bu. Temasın hemen arkasından da David'in, ona güven veren, sevgi dolu sesi duyuldu.

Onu duyunca, rahatladı ve «David!» diye seslendi.

«Sakin ol, sevgilim. Heyecanlanma, dinlenmelisin.» «David, David.» Karanlık dünyasında yeniden bir ışık ve renk cümbüşü başlıyordu işte. Ama artık buna dayanamıyordu ve hıçkırmaya başladı.

«Buradayım, sevgilim, korkma, yanındayım.» «Neler oluyor bana, David? Ne oluyor böyle?» «Sakin ol sevgilim. Ameliyatın çok başarılı geçti, bunlar ameliyat sonrasının doğal sonuçları. Çok iyisin sen.» Debra, yeniden, «Renkler,» diye bağırdı. «Kafamın içi renklerle doluyor. Hiç bu kadar çok ve parlak renk görmemiştim.» «Ameliyatın sonucu bu. Renkler, ameliyatın başarılı olduğunu gösteriyor, canım. Beynindeki uru aldılar.» «Korkuyorum, David.» «Korkma sevgilim. Korkulacak hiçbir şey yok.» «Beni tut, David. Sıkı sıkı tut beni ne olur!» David'in kollarında yavaş yavaş sakinleşen Debra, bir süre sonra bu renk ve şekil karmaşasına alışmış, hatta onlara, bir eğlence aleminin oyuncakları imiş gibi bakmaya başlamıştı.

«Harika renkler, David. Beni kollarında tuttuğun için artık hiç korkmuyorum.

Harikulade bir şey bu.» David, hafifçe eğildi ve «Neler gördüğünü anlatsana bana,» diye fısıldadı.

«Bunu yapamam ki. Sana bunu sözcüklerle anlatabilmem olanaksız.

Bunu anlatabilecek sözcükler bulamam.» «Hele bir dene bakalım!» David, dairede yalnızdı ve New York'ta aradığı numarayı bağladıklarında vakit gece yarısını geçmişti.

«Alo, buyrun, ben Robert Dugan, kiminle konuşuyorum?» Bobby'nin sesi çok net geliyordu ve tam bir işadamı gibi konuşuyordu.

«Ben, David Morgan.» «Kim?» «Debra Mordecai'nin kocasıyım.» «Oo, David, sen misin? Merhaba. «Dugan'ın sesi birden değişmiş, adam samimi ve neşeli bir sesle konuşmaya başlamıştı. «Beni aradığına çok sevindim, David. Debra Nasıl?» Dugan'ın ona karşı gösterdiği tüm ilgi, karısının sözü edilene kadar sürmüştü işte.

«Zaten onun için aradım seni. Bir ameliyat geçirdi ve şu anda hastanede yatıyor.»

«Aman Tanrım! Ciddi bir şey değil, değil mi?»

«İyileşecek. Birkaç gün sonra ayağa kalkar ve birkaç hafta sonra da çalışmalarına dönebilir.»

«Bunu duyduğuma sevindim, David. Güzel bir haber bu.»

«Bak, sana bir şey söyleyeceğim. Hani, şu 'Bize Ait Bir Yer ile ilgili bir senaryo yazma teklifi vardı ya? İşte, onunla ilgili gerekenleri yap ve kontratı hazırlat, olur mu?»

«Demek bunu yapacak, öyle mi? Harika bir şey bu!» Dugan'ın buna ne kadar sevindiği, altı bin mil mesafeden gelen sesinden bile belli oluyordu.

«Evet, şimdi yapacaktır.»

«Bu, harika bir haber, David.»

«Ona iyi bir kontrat hazırla, tamam mı?»

«Bana güven, David. Şu senin küçük karın müthiş bir yazar. Onun, ilerde, çok daha büyük bir üne kavuşacağına inanıyorum.»

«Baksana, şu senaryo yazma işi ne kadar sürer dersin?» Dugan, bir an düşündü ve sonra, «Tahminimde yanılmıyorsam, filmciler onu yaklaşık altı ay süre ile orada tutmak isteyeceklerdir. Bu filmin yapımcısı olacak adama şu anda Roma'da bir film yapmakla meşgul.

Belki de Debra'nın, Roma'ya gidip onunla birlikte, orada çalışmasını isteyecektir, bunu bilemem tabii.» David, «Çok iyi,» dedi. «Debra, Roma'dan hoşlanacaktır, eminim.» «Sen de onunla gidiyorsun, değil mi, David?» «Yok, hayır, oraya yalnız gidecek.» Bunu duyan Dugan, endişelenmiş gibiydi ve bu, sesinden belli oluyordu.

«Şey, yanında sen olmadan, yalnız başına idare edebilecek mi acaba?» «Bundan sonra her şeyi kendi başına yapabilecek.» Dugan, kuşkulu bir tonla, «Haklısındır umarım,» dedi.

«Tabii, haklıyım,» David'in sesi bir garip çıkıyordu. «Bir şey daha var. Hani, ondan, bir konferans turu yapmasını istiyorlardı. Bu hâlâ geçerli mi acaba?» «Tabii ki geçerli, onun gibi, birden üne kavuşmuş birini kolay kolay bırakacaklarını mı sandın?» «Harika, David! Sen tam bir işadamı olmalısın. İşte şimdi bir şeyler yapmaya başladık arkadaşım. Senin o sevimli küçük karını çok daha büyük bir üne kavuşturacak ve para da kazanacağız.» David, ahizeyi kulağına iyice dayayıp, başını salladı ve «Tamam,» dedi. «Onu çok ünlü yapmalısın. Onu çok meşgul etmeni istiyorum senden.

Ona, düşünmek için hiç zaman bırakma sakın.» Dugan, «Merak etme, onu meşgul ederim,» dedi, fakat birden durdu, David'in sesinden kuşkulanmış gibiydi, «Canın bir şeye mi sıkılıyor, David?» diye sordu, «Yoksa karınla aranda küçük bir anlaşmazlık filan mı çıktı? Bana söylemek ister misin?» «Hayır, bu konuda konuşmak istemiyorum. Sen ona yardımcı olursun, bundan eminim. Ona iyi bak, olur mu?» Dugan, bir şey anlamamıştı, Fakat «Merak etme sen,» dedi. «Onu çok iyi koruyacağımdan emin olmalısın. Haa, David» «Efendim? Ne var?» «Şey, eğer bir sorun varsa üzüleceğim.» «Üzülme, üzülme.» David, bunu da söyledikten sonra konuşmaya son verdi ve ahizeyi yerine bıraktı. Fakat elleri öylesine titriyordu ki, telefon cihazını, çarpıp yere düşürdü ve çatlattı. Onu, yerden kaldırmadı ve öylece bırakıp dışarıya, gecenin karanlığına çıktı ve uzun süre, uyuyan kentin sokaklarında dolaşıp durdu. Sonunda yorulmuştu ve uykusu gelmişti, ağır adımlarla otele döndü ve yattı.

Debra'nın kafasının içindeki renk ve şekiller şimdi değişikliğe uğramış, ağır hareket eden ve sürekli değişmeyen renkli şekiller halini almıştı.

Onu korkutan, paniğe kapılmasına neden olan, infilak eden renkli parlaklıklar yok olmuştu artık. Kafasının içini yıllardan beri dolduran o gri karanlık yokolmuş, onun yerini, yeni bir parlaklık ve güzellik almaya başlamıştı. Artık, içinde, garip bir hafiflik, yeni bir canlanma, neşelenme hissediyordu. Ameliyatın etkisi birkaç gün sonra geçmeye başlamıştı ve şimdi çok iyiydi. Tatilin gelmesini beklediği öğrencilik yıllarından beri hissetmediği kadar rahat ve hafif hissediyordu kendisini.

İçgüdüsü, ona, görme yeteneğinin pek yakında geri geleceğini müjdeler gibiydi, buna inanmaya başlamıştı artık. Fakat neler olduğunu henüz tam anlamı ile idrak edemiyordu. Bir şeylerin değiştiğini, eski karanlığından kurtulup, yeni bir parıltıya, renklere kavuştuğunu görebiliyordu, fakat daha fazlasını düşünemiyordu. Bu renk ve şekil oyunlarından bir süre sonra gerçek şekil ve renkleri görebileceği aklına bile gelmiyordu.

David, hergün, onun bir şeyler söylemesini, görüş yeteneğinin geri gelmeye başlamasından bahsetmesini bekliyordu. Bunu hem bekliyor, hem de gelmesinden korkuyordu. Fakat beklediği hâlâ gelmemişti.

Hergün, hastane yetkililerinin izin verdiği kadar Debra'nın yanında kalıyor ve onunla geçen her saniyesinin tadını çıkarmaya bakıyordu.

İçinde, sürekli ve korkunç bir sıkıntı olmasına karşın, Debra'nın güldüğü şeylere gülüyor ve onun, hastaneden çıkıp da Jabulani'ye dönüş gününü beklerken duyduğu heyecanı aynen duyuyordu.

Debra, mutlulukları konusunda en küçük bir kuşkuya kapılmış değildi, aşklarının ve bu mutlu yaşamlarının ölünceye kadar devam edeceğinden emin görünüyordu. Aşkları öylesine güçlüydü ki, David, bir gün onun aniden görme yeteneğine kavuşup da yanmış yüzünü görse ne yapacağını merak etmeye başlamıştı.

Ama görme yeteneğine kavuşacağını ona henüz söyleyemezdi; bunun için hâlâ zamanları vardı. Ruby Friedman, onun görme yeteneğinin geri gelmesi için en azından iki haftaya gereksinme olduğunu söylemişti ve David, bu iki haftadan alabildiğine yararlanmalıydı. Mutluluğunun sona ereceğini biliyordu ve bu son günleri alabildiğince yaşamalıydı.

Artık, geceleri rahatça uyuyamaz olmuştu, sürekli düşünüyor ve sabahlara kadar uyanık yatıyordu. Bir gece, plastik cerrahın, ona, yüzünü daha düzgün ve bakılabilir bir hale getirebilecekleri konusunda söyledikleri aklına geldi. Her şey olabilirdi. Belki de yüzünü, Debra'nın daha kolayca bakabileceği bir hale getirebilirler, o korkunç görüntüsünü ortadan kaldırabilirlerdi. Ama bunun için tekrar bıçak altına yatması gerekiyordu ki, bunu da pek istediği söylenemezdi.

Ertesi gün, Adderly Sokağı'ndaki Stuttafords alışveriş merkezine gitti ve yüzlerce kişinin meraklı bakışlarına aldırmadan büyük bir mağazaya girip peruk reyonuna yürüdü. Tezgâhının arkasındaki kız, onu, ilk kez görmenin şokunu atlatıp kendini toparladıktan sonra, perdeli küçük bir kabine götürdü ve saçsız başındaki dikiş izlerini örtebilecek bir peruk bulmaya çalıştı.

David, donuk bir maskeyi andıran yüzünün üstünde, kafatasını örten kıvırcık saçlı peruğa bakınca gülmekten kendini alamadı. Gergin dudakları, tuzağa düşmüş bir hayvanınkiler gibi büzülmesine karşın, içinden gülebilmiş ve buna kendisi de şaşırmıştı.

«Çok güzel!» diye konuştu. «Makyaj yapmış bir Frankeştayn'a benzedim şimdi!» Satıcı kız, daha fazla dayanamamış ve bu sözler üzerine, sıkıntılı bir şekilde gülmüştü.

Debra'ya bu olanları anlatmak ve onu, esprili bir biçimde, yüzünü ilk kez olarak görmeye hazırlamak istedi, fakat bunu yapabilmek için gerekli sözcükleri bulmakta zorlandı. Bir gün daha hiçbir şey yapmadan geçmişti, Fakat son birkaç saati daha ortak mutlulukları ve aşklarının sıcaklığı ile sürüp gitti.

Ertesi günü, Debra, ilk sabırsızlık işaretlerini vermeye başlamıştı.

«Beni ne zaman taburcu edip buradan çıkaracaklar, sevgilim?» diye sordu.

«Kendimi çok iyi hissediyorum. Burada, bu yatakta harekemiz yatmaktan bıktım artık. Bir an Jabulani'ye dönmek istiyorum. Yapılacak o kadar çok işimiz var ki» Bir an durup güldü ve «On gündür burada hapsettiler beni,» diye devam etti. «Ben böyle uzun zaman yatakta hiçbir şey yapmadan yatabilecek bir kadın değilim. Seninle birlikte olmayı öylesine özledim ki» David, «İstersen kapıyı kilitleyelim,» dedi.

Debra, «Aman Tanrım! Ben bir dahi ile evlenmişim meğerse!» diyerek güldü ve «Böyle, renkler arasında sevişmek hiç de fena bir şey olmasa gerek, buna bayılacağım herhalde,» diye sürdürdü konuşmasını.

O akşam, otele dönüp dairesine çıktığında, Ruby ve Brig'i orada, kendisini bekliyorlar buldu. Doktor ve Brig, oraya neden geldiklerini hemen söylediler ve konuya girdiler.

Brig, «Debra'yı çok fazla beklettin,» dedi. «Sonucu ona günler önce söylemen gerekirdi.» «General haklı, David. Debra'ya haksızlık ediyorsun doğrusu. O da bunu bilmeli ki, sonuca kendini hazırlayabilsin.» David, öfkelenmemeye gayret ederek, «Zamanı gelince söyleyeceğim,» diye mırıldandı.

Brig, «Zamanı ne zaman gelecek?» diye sorarken, öfke ile ağzını öylesine açmıştı ki, altın dişleri tümü ile göründüler.

«Az kaldı.» Ruby Friedman, teskin edici bir tonla, «David, görüş yeteneğinin geri gelmesi her an olabilir,» diye konuştu, «Çok büyük gelişmeler gösterdi, benim beklediğimden daha önce olabilir bu.» «Size, söyleyeceğim dedim, tamam mı? Bırakın beni itelemeyi, düşün yakamdan artık. Söyleyeceğim dedim ya!» Brig, kararlı görünüyordu. Sert bir tonla, «Pekâlâ,» dedi. «Sana yarın öğleye kadar zaman tanıyorum. O zamana kadar söylemezsen, bunu ben yapacağım, bunu da bilmiş ol.» David, birden kendini tutamadı ve acı bir sesle, «Sen katı bir hergelesin, değil mi?» dedi. Brig'in dudakları birden gri bir renk almış, Fakat general, kendisini frenleyebilmişti.

«Durumunu anlayabiliyorum,»diye konuştu. «Fakat senden önce kızımı düşünmek zorundayım. Sen, kendine karşı biraz fazla müsamahalı davranıyorsun. Belki kendine de acıyorsun, Ama bunun, kızımı daha fazla incitmesine izin veremem. Bugüne kadar çektikleri yeter, daha fazla gecikemeyiz. Ona gerekenleri söyle ve bu işi de bitir artık.» David, başını önüne eğdi ve «Pekâlâ,» diye mırıldandı, «Söyleyeceğim.

» Artık, direnecek gücü kalmadığını görebiliyordu.

Brig, yine ısrarla, «Ne zaman?» diye tekrarladı sorusunu.

«Yarın, yarın sabah söyleyeceğim.» Pırıl pırıl ve sıcak bir gündü, pencerenin altındaki bahçe bir renkler alemiydi sanki. David, kahvaltısını ağır ağır yedi ve tüm sabah gazetelerini okudu; yapacağı şeyi mümkün olduğu kadar geciktirmek ister gibi bir hali vardı. Yumuşak leylak rengi bir gömlek ve koyu renk bir takım giydi. Hazır olup kapıdan çıkacağı zaman, gardrobun kapağındaki boy aynasının önüne gitti ve uzunca bir süre kendini seyretti.

Sonra, aynadaki görüntüsüne, «Çok uzun zaman oldu Ama» diye konuştu. «Ben bile sana alışamadım. Dua edelim de, birisi seni, benden daha fazla sevmekte olsun.» Otelin önünde, kapıcının çağırdığı taksinin arka koltuğuna oturduğunda, midesinde bir ağırlık vardı sanki. Hastaneye kadar olan araba yolculuğu, bugün çok daha kısa sürmüş gibiydi. Taksi ücretini ödeyip Groote Schuur'un merdivenini çıkarken saatine baktı; on biri birkaç dakika geçiyordu. Lobiden geçip asansöre doğru yürürken, kendisini süzen meraklı bakışların farkındaydı.

Brig, onu, Debra'nın yattığı katın bekleme odasında bekliyordu.

Sivil giyinmişti ve David'i görünce yerinden kalkıp ona doğru yürüdü.

David, onun, işine karışmasından hiç hoşlanmıyordu. Sert bir ses le, «Burada ne arıyorsun sen?» diye sordu.

«Sana yardımım olur diye düşündüm.» David, öfkesini gizlemek gereğini hissetmeden, alaycı bir tonla, «Oo çok iyi etmişsin,» dedi.

Fakat Brig, onun ruh halini anlıyordu. Söylediklerini duymamış gibi, yumuşak bir sesle sordu, «Seninle gelmemi ister misin?» «Hayır,» diyen David, koridora doğru dönüp yürürken, «Ben işimi kendim görürüm,» diye devam etti ve ilerledi.

Brig, onun arkasından, «David,» diye seslenmişti. Genç adam, birden durdu ve geriye dönüp ona baktı.

«Ne var yine?» Uzunca bir süre birbirlerine baktılar, sonra, Brig başını salladı ve «Hayır,» dedi. «Hiçbir şey yok.» David, bunun üzerine tekrar dönmüş ve sert adımlarla Debra'nın yattığı odaya doğru yürümüştü. Adımları, boş koridorda yankı yapıyordu; darağacına doğru ilerleyen bir mahkûm gibiydi.

Hava sıcaktı ve denizden hafif bir rüzgâr esiyordu. Debra, pencerenin önünde koltuğuna oturmuştu ve rüzgâr, çam ormanlarının kokusunu ona kadar getiriyordu. Çamların temiz reçine kokusuna, denizden gelen yosun kokusu da karışıyordu. David bu sabah oldukça geç kalmıştı, fakat Debra, yine de onu görünce çok sevindi. Sabahleyin kendisini görmeye gelen Ruby Friedman, ona, bir haftaya kadar taburcu olacağını söylediği için çok sevinçliydi.

Sabahın sıcak havası onu iyice gevşetmişti ve dışardan gelen temiz hava uykusunu getirmiş gibiydi, gözleri neredeyse kapanmak üzereydi yanında kimse olmasa belki de uykuya dalıp gidecekti.

David içeriye girdiğinde, işte böyle, bacaklarını altına almış, yüzünü güneşe vermiş koltuğunda oturmaktaydı. Başındaki sargıları değiştirmişler, tertemiz, bembeyaz yeni sargılarla sarmışlardı. Üzerindeki gecelik de, yine başındaki sargılar gibi bembeyazdı.

David, ilerledi ve onun yanına gidip, bir süre o güzel yüzü seyretti.

Debra'nın yüzü hâlâ soluktu, fakat gözlerinin altındaki morluklar kaybolmuştu ve dolgun dudakları sakindi.

İçinden kabaran sevgi seline uyarak hafifçe eğildi ve avucunu onun yanağına koydu. Debra, hafifçe irkildi ve yarı kapalı duran bal rengi gözlerini açtı. Görmeyen bu buğulu gözler öylesine güzeldi ki, David, bir an ne düşüneceğini şaşırdı. Birden, bu gözlerde bir değişiklik olduğunu fark eder gibi oldu. Bu gözler, şimdi, eskisi gibi boş boş bakmıyordu sanki canlanmışlardı. Evet, Debra şimdi ona bakıyordu ve onu görüyordu galiba.

Genç kadın, sabah sıcağının mahmurluğundan, onun, yanağına konan eli ile uyanmıştı. Gözlerini açtığında, önce bulanık bir şekilde bir bulut yığını görür gibi oldu, sonra bu puslu hava dağıldı; fakat gördüğü şey bir karabasan gibiydi. Gözlerinin önünde, ona doğru yaklaşan bir canavarın korkunç görünüşlü başı vardı. Önündeki yüz, önce paramparça olmuş, sonra dikilmiş ve yamanmış gibiydi, hatları insanı korkutuyordu.

Birden korku ile irkildi ve kendisini koltuğunda geriye doğru attı. Sonra da, ellerini yüzüne kaldırdı ve bağırdı.

David, daha fazla dayanamayacağını anlamıştı. Birden dönüp kapıya koştu ve dışarıya çıkıp kapıyı gürültü ile kapadı. Brig, onun, koridorda koşarken çıkardığı ayak seslerini duymuş ve bekleme odasından dışarıya fırlamıştı.

«David!» diye bağırıp ileriye atıldı ve onu tutmak için kolunu uzattı.

Fakat David, deli gibi koşarken, onu göğsünden kuvvetle itmiş ve duvar doğru sendeleyip dayanmasına neden olmuştu. David, birkaç saniye içinde gözden kayboldu ve ayak sesleri merdivenden duyulmaz oldu.

Brig, tekrar, «David!» diye seslendi, «Bekle, David!» Fakat David'den ses çıkmadığını görünce tekrar bağırmaktan vazgeçti ve birden dönüp Debra'nın odasına doğru koştu. Kapalı kapının arkasından kızının hıçkırıkları duyulmaktaydı.

Debra, kapının açıldığını duyunca, yüzüne kapadığı ellerini yavaşça çekti. Gözerinde korku ve hayret pırıltıları görülüyordu.

«Görebiliyorum,» diye fısıldadı. «Artık görebiliyorum.» Brig, hemen onun yanına koştu ve kolları arasına alıp bir şeyler mırıldanmaya başladı.

Ne söylediğinin kendi de farkında değil gibiydi. «Merak etme, yavrum, her şey düzelecek. Çok iyisin, her şey yolunda.» Debra, hıçkırıklarını tutmaya çalışarak, onun göğsüne iyice yaslandı ve «Bir rüya gördüm,» diye söylendi. «Korkunç bir rüya idi.» Bunu söyler söylemez, babasının göğsünden ayrıldı ve «David!» diye bağırdı, «David nerede? Onu hemen görmeliyim.» Brig, birden kaskatı kesildiğini hissetti. Kızı, gördüğü yüzün ne olduğunu anlamamıştı, gerçeği henüz bilmiyordu.

Debra'nın, ısrarla, «Onu hemen görmeliyim,» diye söylenmesi üzerine, bir an düşündü ve sonra, gerçeğin bir an önce meydana çıkması gerektiğini anlayıp, boğuk bir sesle, «Onu gördün, yavrum,» diye mırıldandı.

Debra, birkaç saniye süre ile babasının ne demek istediğini anlamadı.

Fakat sonunda, gerçeği idrak edebilmişti.

«David, mi?» diye fısıldadı. «O gördüğüm David miydi?» Brig, onun yüzündeki korku ve dehşet ifadesine bakıp başını salladı.

Debra, şoke olmuştu. «Oh, Allahım!» diye İnledi, «Ne yaptım ben?

Onu görünce korkup bağırdım. Ona ne yaptım, Tanrım! Onu uzaklaştırdım kendimden. Ne yapacağım ben şimdi?» Brig, «Onu tekrar görmek istiyor musun?» diye sordu.

Debra, birden, «Bunu bana nasıl sorabiliyorsun, baba?» diye bağırdı.

«Şu anda en çok görmek istediğim kişi odur. Bunu sen de biliyorsun!» «Yüzü o şekilde iken bile mi?» «Onun yüzünün, benim için bir değişikliğe neden olacağını sanıyorsan, beni hiç tanımamışsın demektir.» Birden sustu, düşündü ve sonra, sert bir sesle, «Onu hemen bulmalısın bana,» diye devam etti, «Hemen, aptalca bir şey yapmadan önce bul onu bana.» Brig, «Fakat nereye gittiğini bilmiyorum,» derken, o da Debra gibi endişelendiğini farketmişti.

«Bu şekilde üzüntülü olduğu zamanlarda sadece bir yere gidebilir o, baba. Biliyorsun, yine havalarda olacaktır.» «Evet, kızım, haklısın.» «Hemen Hava Trafik Kontrol'e git, onu bulup seninle konuşmasını sağlayabilirler.» Brig, dönüp kapıya doğru yürürken, Debra, arkasından yine, yalvarır bir tonla, «Onu bul,» diyordu. «Onu benim için bulmalısın, baba.» Navajo sanki kendiliğinden güney başına dönmüş ve uçmaya başlamıştı.

David, nereye uçtuğunu ancak, uçağın burnuna bakıp, bir süre gökyüzünün boşluğuna doğru tırmandıktan ve uçuş başına baktıktan sonra anlayabildi.

Düz tepeli kayalık ve zirvesi bulutlarla kaplı dağ arkasında kalmıştı, Burası, kara parçasının sonuydu ve ilerisi, sonsuz bir deniz ve buz dağları ile kaptı bir boşluktu.

David, yakıt göstergelerine baktı. Gözleri hâlâ bulanık görüyordu Fakat gösterge ibrelerinin, yakıt tanklarının yarıya kadar dolu olduğunu gösterdiklerini farketti.

Yaklaşık üç saat kadar uçabilecekti; David, birden titrediğini hissetti, bu süre sonunda tüm acıları sona ermiş olacaktı. Gemi yollarının dışında, deniz üzerinde neler olabileceğini şimdi net olarak düşünebiliyordu.

Motorları, hava yoğunluğunun çok azaldığı noktaya gelip duruncaya kadar irtifa alacak, tırmanacaktı. O zaman, uçağın burnunu aşağıya verecek ve yaralı bir kartalın intihar dalışı yaptığı gibi, dikine bir dalışa geçecekti. Ölümü ani olacaktı; uçağın metal gövdesi, onu da beraberinde suların derinliklerine götürecek, şimdiki umutsuzluk dünyasından koparıp gömecekti.

Birden, telsizin, hırıltılar çıkararak çalışmaya başladığını duydu.

Hava Trafik Kontrol'ün kendi uçak numarasını tekrarladığını işitti ve telsizi kapatmak için elini uzattı. Fakat birden durdu ve vazgeçti. Telsizde, Brig'in, o çok iyi anımsadığı sesini duymuştu.

«David, ben Brig.» Bu ses, onu, başka zamanlara, başka bir ülkeye ve başka bir uçağın kokpitine götürmüştü.

«Bir kez benim emirlerime itaat etmedin, sakın bunu bir daha yapmaya kalkma.» David'in dudakları, ince ve renksiz bir hat haline gelinceye kadar gerildi ve elini tekrar, kapatmak üzere telsize uzattı. Onu radar ekranında izleyip gördüklerini biliyordu. O anda nerede bulunduğunu biliyorlardı ve hiç kuşkusuz, Brig de, ne yapmak istediğini anlamıştı. Ama yapabilecekleri fazla bir şey yoktu.

Brig'in tekrar, «David» diyen sesi iyice yumuşamıştı. David'in dinleyeceğine emin olduğu bir tonla konuşuyordu şimdi. «David, dinle beni.

Biraz önce Debra ile konuştum. Seni istiyor. Seni yanında görmezse ona bir şeyler olabilir.» David, elini telsizin düğmesi üzerinde gezdirip duruyor, ne yapacağını bilemiyordu.

«Dinle beni, David, sana ihtiyacı var, bunu sen de biliyorsun sana her zaman ihtiyacı oldu onun, bundan sonra da olacaktır.» David, gözlerini kırpıştırdı, çünkü gözyaşları gözlerine dolmaya başlamıştı. O anda, tam bir kararsızlık içinde olduğunu hissediyordu.

«Geri gel, David. Onun hatırı için geri gel.» Birden, ruhunun karanlık köşelerinden bir ışığın parladığını hissetti.

Bu, küçücük bir ışıktı, fakat aniden büyümüş ve yayılarak, parlaklığını tüm içine doldurmuştu.

«David, ben Brig.» Bu kez Brig'in sesi, eski otoriter tonunu bulmuş, sertleşmişti. Artık komutayı eline almıştı ve emir veriyordu.

«Hemen üsse dönmeni emrediyorum, tamam.» David, dolan gözlerini elinin tersi ile sildi ve telsiz mikrofonunu alıp dudaklarına götürdü. Sonra, düğmeye bastı ve İbranice olarak, emri aldığını teyit etti. Bunu yaparken gülüyordu artık.

«Beseder! Burası Parlak Mızrak lider, üsse dönüyorum.» Bunu söyler söylemez, uçağı keskin dönüşe soktu ve Navajo'nun başını yüz seksen derece geriye döndürdü.

Bir süre sonra, ufuk altında dağın maviliklerini gördü ve gazı hafifçe kesip yavaş yavaş alçalmaya başladı. Onunla tekrar karşılaşmasının hiç de kolay olmayacağını biliyordu bunun için tüm cesaretini toplaması ve çok sabırlı olması gerekecekti. Ama sonuç her şeye değecekti.

Birden, Debra'nın yanında ve Jabulani'de olmayı, her şeyden çok istediğini farketti ve gülümsedi. Bir mutluluk gülümsemesiydi bu.

SON