SEMERKANT

TILSIMI

BARTIMAEUS ÜÇLEMESİ

BİRİNCİ KİTAP

3. Baskı

arkadaş YAYINEVİ

Yuva Mahallesi 3702. Sokak No: 4 Yenimahalle/Ankara

Tel: +90-312 396 01 11 (pbx)  Faks: +90-312 396 01 41

www.arkadasyayinevi.com

www.arkadasyayinevi.com

Yayıncı Sertifika No: 12382

Matbaa Sertifika No: 26649

Kitabın Özgün Adı ve Yazarı:

The Amulet of Samarkand, Jonathan Stroud 2010

© Jonathan Stroud 2003

© Türkçe yayım hakları arkadaş yayınevinindir. Yayıncının yazılı izni

olmadan hiçbir biçimde ve hiçbir yolla, bu kitabın içeriğinin bir kısmı

ya da tümü yeniden üretilemez, çoğaltılamaz ya da dağıtılamaz.

ISBN: 978-975-509-384-0

Ankara, 2015

3. Baskı

Çeviri

: Kıvanç Güney

Editör

: Ümit Türkoğulları

Proje Editörü

: M. Selim Tosun

Katkıda Bulunan

: Meltem Özdemir

Sayfa Düzeni

: Mehmet Yaman

Baskı

: Bizim Büro Matbaa Dağıtım Basım

  Büyük Sanayi 1. Cad. Sedef Sok.

  No: 6/1 İskitler/Ankara

JONATHAN STROUD

SEMERKANT

TILSIMI

BARTIMAEUS ÜÇLEMESİ

BİRİNCİ KİTAP

3. Baskı

Çeviren:

Kıvanç Güney

Gina için

Birinci
Kısım

Bartimaeus

1

Oda birden soğudu. Perdeler buz kesti; tavan ışıklarının çevresinde kalın bir buz tabakası oluştu. Ampullerin içlerindeki akkor teller küçüldü ve sönükleşti; yerden bitme mantarlar gibi oraya buraya serpiştirilmiş olan mumların fitilleri söndü. Kararan oda, içinde belli belirsiz karaltıların kıpır kıpır oynaştığı, sarı ve boğucu bir kükürt bulutuyla kaplandı. Uzaklardan haykırışlar duyuldu. Merdiven sahanlığına açılan kapıya ani bir basınç uygulandı; tahtaları inleyerek içeriye doğru büküldü kapı. Ahşap zeminde hızlı adımlarla yürüyen görünmez ayakların patırtısı duyuldu; yatağın ve masanın altından, görünmeyen ağızlardan çıkan korkunç fısıltılar yükseldi.

Dağınık kükürt bulutu toplanarak kalın bir duman sütununa dönüştü; arasından uzanan incecik dallar, dil gibi havayı yaladıktan sonra geri çekiliyordu. Sütun, pentagramın (beş köşeli yıldızın) ortalarında asılı kaldı; patlayan bir volkandan çıkan dumanlar gibi tavana doğru fokurdamaya başladı. Belli belirsiz bir duraklama anı oldu. Derken, dumanların tam ortasında, dik dik bakan iki sarı göz belirdi.

Ne de olsa, bu onun ilk deneyimiydi. Biraz korkutmak istemiştim.

Ve korkuttum da. Siyah saçlı oğlan, ana pentagramdan bir metre ötede, ondan daha küçük olan ve farklı harflerle doldurulmuş kendi pentagramının içinde ayakta duruyordu. Ceset kadar solgun, şiddetli rüzgara kapılmış kuru bir yaprak gibi titrek. Kasılmış çenesinin içinde dişleri takırdıyordu. Kaşlarından akan boncuk boncuk ter damlaları, daha havadayken buz tutuyor, dolu taneleri gibi tıpırtıyla düşüyordu yere.

İyi güzel de, marifet miydi sanki benimkisi? Şunun şurasında, on iki yaşında ya var ya yoktu çocuk. Koca gözlü, çökük yanaklı. Böyle sıska bir veledin ödünü patlatmak, fazlasıyla kolay ve sıkıcıydı doğrusu.{1}

Bu yüzden, bir an önce kovucu büyüye başvurması umuduyla, havada süzülerek beklemeye başladım. Bir yandan da, oyalanmak için, pentagramın iç kenarlarını yalayan mavi alevler çıkardım, sanki dışarı çıkıp çocuğu enselemenin bir yolunu arıyorlarmış gibi. Tabii hepsi göz boyamaca. Çoktan kontrol etmiştim mührü: Yeterince iyi hazırlanmıştı ne yazık ki. Hiçbir yerinde yazım hatası yoktu.

Sonunda, konuşacak cesareti toplar gibi oldu yumurcak. Dudaklarındaki hazırlıktan anladım; yalnızca korkudan kaynaklanmadığı belli olan titreşimlerden. Mavi alevin sönerek yerini iğrenç bir kokuya bırakmasına izin verdim.

Çocuk konuştu. Daha doğrusu ciyakladı.

"Sana emrediyorum... bana... bana... "

Getir şunun gerisini be evlat!

"... ba-ba-bana adını söyle."

Genelde böyle başlar, küçük olanlar. Anlamsız zırvalarla. Elbette biliyordu adımı ve ben de bildiğini biliyordum; bilmese, nasıl çağırabilirdi ki beni? Bu iş için doğru sözcüklere, doğru hareketlere ve hepsinden öte, doğru ada ihtiyacınız vardır. Yani, taksi çağırmaya benzemez; rasgele biri gelmeyecektir ki karşınıza.

Derinden gelen, gür ve sert bir tonla konuşmayı seçtim: Her yerden yankılanan ama nereden geldiği belli olmayan, çaylakların tüylerini diken diken edecek türden bir sesle.

"BARTIMAEUS."

Adımı duyduğunda, boğazlanmışçasına yutkundu çocuk. Güzeel! Tam salak değilmiş demek ki: Kim ve ne olduğumu biliyormuş. Ünümü duymuş.

Boğazında biriken tükürüğü yutmak için bir an duraksadıktan sonra, yeniden konuştu. "Sa-sana tekrar cevap vermeni emrediyorum. Eski çağlarda, büyücüler tarafından Prag duvarlarını onarması için çağrılan Ba-Bartimaeus sen misin?"

Bu velet zamanı nasıl da boşa harcıyor! Başka kim olacaktım ki? Bu kez sesi biraz daha yükselttim. Ampullerin üzerindeki buzlar, ateşe tutulan şekerler gibi çıtırdadı. Kirli perdelerin ardında, camlar titreşip zangırdadı. Çocuk, topuklarının üstünde geriye doğru yaylandı.

"Bartimaeus benim! Cinler Cini, Kudretliler Kudretlisi, Gümüş Tüylü Yılan! Uruk, Karnak ve Prag duvarlarını onaran. Hazreti Süleyman'la konuşan. Ovalarda bufalolarla yarışan. Taşlar yıkılıp çakallar halkını yiyene kadar Eski Zimbabwe'ye kol kanat geren... Bartimaeus benim. Bana kim buyruk verecekmiş şaşarım. Ben sana emrediyorum, evlat. Kim oluyorsun da beni çağırıyorsun, söyle bakalım!"

Nasıl, etkileyici, değil mi? Hepsi de doğru üstelik; gücü de buradan geliyor. Böbürlenmek değildi niyetim. Belki çocuk birazcık olsun tırsar da adını söyleyiverir diye umuyordum; bana sırtını çevirdiğinde yapabileceğim bir şeyler olsun diye.{2} Ama hiç şansım yoktu.

"Çemberin sınırlaması, pentagramın noktaları ve harflerin oluşturduğu zincire dayanarak, ben senin efendinim! İsteklerime boyun eğeceksin!"

Bu eski teranenin, böyle kemik torbası bir veledin ağzından, hem de böylesi sinir bozucu yüksek bir sesle çıktığını duymak, nasıl da uygunsuz bir durum. Aklımdan geçenleri dışa vurma isteğimi dizginleyerek, bildik yanıtı verdim. Bu işten çabucak kurtulmak istiyordum.

"İsteğin nedir?"

Daha şimdiden, beni şaşırtmış olduğunu itiraf etmem gerek. Çaylak büyücülerin çoğu, önce bakıp sonra soru sorarlar. Vitrin bakar gibi kendi potansiyel güçlerini gözlerler, ama bu gücü sınamaya girişemeyecek kadar gergindirler. Hem zaten, bu bastıbacak türünden ufaklıkların benim gibi varlıkları çağırmaları bile sıradışı bir durumdur.

Çocuk boğazını temizledi. İşte o an gelmişti. Yıllardır beklediği an. Yaşıtları gibi yatağına uzanıp yarış arabalarını ya da kızları düşleyeceğine, bu ana hazırlamıştı hep kendini. Zavallı isteğini sıkıntıyla beklemeye başladım. Ne olabilirdi ki? Bir nesneyi havalandırmak veya odanın bir köşesinden diğerine hareket ettirmek, en yaygın isteklerdendir. Belki de bir illüzyon gösterisi isteyecekti. Bak bu eğlenceli olabilirdi işte: İsteğini yanlış yorumlamış gibi yapıp, onu şaşkına çevirmenin bir yolunu bulabilirdim.{3}

"Simon Lovelace'ın evinden Semerkant Tılsımı'nı almanı ve yarın şafakla birlikte, seni çağırdığımda onu bana getirmeni emrediyorum."

"Ne dedin, ne dedin?"

"Sana Simon Lovelace'ın evinden..."

"Tamam tamam, ne dediğini duydum." Huysuzluk etmek istememiştim. Yalnızca ağzımdan kaçmış, ölümcül ses tonum da biraz abartılı çıkmıştı.

"Git o zaman!"

"Dur bir dakika!" Kovulduğumuzda hep hissettiğimiz o iç bayıcı duyguyu yaşadım. Sanki birisi sırtımdan iç organlarımı emiyormuş gibi. Eğer gitmekte ağırdan alırsak, bunu üç kez tekrarlamaları gerekir. Genellikle, kalmakta ısrar etmeyiz. Ama bu sefer olduğum yerde kaldım; kızgın ve bulanık bir sis içinde ateş saçan iki göz olarak.

"Senin ne istediğinden haberin var mı, evlat?"

"Seninle sohbet etmek, tartışmak veya uzlaşmak niyetinde değilim. Ne bilmece çözmeye, bahis tutuşmaya, şans oyunu oynamaya, ne de..."

"Kemik torbası bir yeni yetmeyle çene çalmaya benim de niyetim yok, inan bana; o yüzden, ezberlediğin bu saçmalıkları kendine sakla. Seni maşa olarak kullanan birisi var. Kimdir o? Ustan herhalde. Bir çocuğun arkasına saklanan, kart bir ödlek!" Dumanın hafif geri çekilmesine izin verdim; havada salınan görüntümün ana hatları, buğular arasında belli belirsiz açığa çıktı ilk kez. "Beni çağırmak ve gerçek bir büyücüyü soymaya kalkışmakla, iki kez ateşle oynuyorsun demektir. Neredeyiz biz? Londra mı burası?"

Başını salladı. Evet, Londra'daydık. Berbat bir kent evinde. Kimyasal buharların arasından evi inceledim. Alçak bir tavan, dökülen duvar kağıtları. Duvarda tek bir solmuş resim: Kasvetli bir Hollanda manzarası -küçük bir oğlan çocuğu için ne garip seçim. Pop yıldızları, futbol oyuncuları falan beklerdim ... Büyücülerin çoğu, genel kalıplara uygun davranırlar, gençliklerinde bile.

"Ah küçüğüm..." Sesim yatıştırıcı ve sevecen çıkıyordu. "Bu dünya ne acımasız ve sana ne kadar az şey öğretmişler!"

"Senden korkmuyorum! Sana görevini bildirdim ve şimdi gitmeni istiyorum!"

İkinci kovuluşum. Sanki bağırsaklarımın üzerinden silindir geçmiş gibi oldu. Bedenimin bocaladığını, titreştiğini hissettim. Bu çocukta güç vardı, genç yaşına rağmen.

"Korkman gereken ben değilim -en azından, şimdilik. Tılsımının çalındığını anladığında, Simon Lovelace bizzat gelip seni bulacaktır. Gençliğine de acımayacaktır."

"İsteğimi gerçekleştirmek zorundasın."

"Evet, biliyorum." Hakkını vermem gerekir, kararlıydı. Çok da aptal.

Ellerini kaldırdı. Sistematik Mengene büyüsünün ilk hecesini duydum. Bana acı uygulamak üzereydi.

Yanından ayrıldım. Daha fazla özel efektle uğraşmadan.

2

Londra'nın ala akşamında bir elektrik direğinin tepesine tünediğimde, sicim gibi yağmur yağıyordu. Şans işte! Bir karatavuk şeklini almıştım; parlak sarı gagam ve parlak siyah tüylerimle, canlı ve hoş görünüyordum, ama yağmur altında geçen birkaç saniyede sırılsıklam olmuştum. Hampstead'in, kanatları vücuduna yapışmış sıradan kuşlarından farkım kalmamıştı. Başımı fıldır fıldır sağa sola çevirirken, sokağın karşısında iri bir kayın ağacı gördüm. Yaprakları dibine dökülmüştü -kasım rüzgarları çoktan çıplak bırakmıştı ağacı- ama dallarındaki kalın tomurcuklar yağmurdan biraz koruyabilirdi. Geniş banliyö yolunda hışır hışır ilerleyen bir arabanın üzerinden uçup ağaca kondum. Yüksek duvarların ve bahçelerindeki yaprak dökmeyen yeşilliklerin ardında, birkaç büyük villanın çirkin beyaz ön cephesi, ölü yüzü gibi parlıyordu karanlıkta.

Bilmem, belki de kendi ruh halim onları böyle görmeme neden olmuştur. Beni rahatsız eden beş sorun vardı. Öncelikle, her yeni fiziksel görünümle birlikte ortaya çıkan o hafif ağrı kendini göstermeye başlamıştı. Tüylerimde hissedebiliyordum onu. Şekil değiştirmek, acıyı bir süreliğine erteleyebilirdi ama operasyonun kritik bir aşamasında dikkatlerin üzerime çekilmesine de neden olabilirdi. Çevreyi iyice tanıyana kadar, kuş olarak kalmalıydım.

İkincisi havaydı. Ondan zaten bahsettim.

Üçüncü olarak, etten kemikten bir bedenle yaşamanın zorluklarını unutmuştum. Gagamın tam üstü müthiş kaşınıyordu ve kanatlarımın tekiyle kaşıyıp durmam da işe yaramıyordu. Dördüncü sorunum, o çocuktu. Onun hakkında bilmek istediğim birçok şey vardı. Kimdi? Neden ölmeye bu kadar meraklıydı? Beni bu işle görevlendirdiği için ölmeden önce, onunla nasıl hesaplaşacaktım? Bu haber çabuk yayılacaktı ve ben böyle bir ufaklık için koşuşturmanın acısını bir şekilde çıkarmalıydım.

Beşincisi... büyülü kolyenin ta kendisi. Nereden bakarsan bak, güçlü bir tılsımdı. Beni başından attıktan sonra, bu çocuk onunla ne yapmayı düşünüyordu acaba? Nasıl kullanılacağını bile biliyor olamazdı. Belki yalnızca, içler acısı biçimde, bir aksesuar olarak takacaktı. Belki de, tılsım çalmak günün moda çılgınlığı olmuştu; jant kapağı yürütmenin büyücüler için uyarlanmış hali gibi. Öyle ya da böyle, önce kolyeyi almam gerekiyordu ve bu hiç de kolay olmayacaktı, benim için bile.

Karatavuğun gözlerini kapattım ve birbiri ardına içimdeki gözleri açtım; her birini ayrı bir düzlemde.{4} En iyi görüş açısını elde edebilmek için dalın üzerinde yukarı aşağı sıçrayarak önüme ardıma baktım. Yol boyunca en az üç villanın büyülü koruması vardı; ne kadar züppe bir semtte olduğumuzun göstergesi. Sokağın üst tarafındaki iki villayı incelemedim; beni ilgilendiren yolun karşısında, sokak lambasının ilerisindeki villaydı. Büyücü Simon Lovelace'ın malikanesi.

Birinci düzlem temizdi. Ama ikincide, çit benzeri bir güvenlik donanımı kurulmuştu; yüksek duvar boyunca mavi bir örümcek ağı gibi ışıldayarak uzanıyordu. Üstelik orada da bitmiyordu; havaya doğru yükseliyor, alçak beyaz evin üzerinden geçip öteki uçta yeniden alçalarak büyük ve parıltılı bir kubbe oluşturuyordu.

Hiç fena değil. Ama bununla baş edebilirim.

Üçüncü ve dördüncü düzlemlerde bir şey göremedim ama beşincide, bahçe duvarı hizasının az üstünde, havada dolanıp duran nöbetçiler fark ettim. Hepsi baştan aşağı donuk sarı bir renkteydiler; kıkırdaklı bir göbek üzerinde dönen, kaslı üç bacakları vardı. Göbeğin üzerinde iki ağzı ve tetik duran birçok gözü barındıran kabarık bir kütle vardı. Yaratıklar, bahçenin çevresi boyunca, ileri geri gelişigüzel turluyorlardı. İçgüdüsel olarak kayın ağacının gövdesi ardına saklandım, ama buradan beni göremeyeceklerini biliyordum. Bu uzaklıktan, yedi düzlemin yedisinde de karatavuk gibi görünüyor olmalıydım. Yalnızca onlara yaklaştığımda bu yanılsamadan kurtulabilirlerdi.

Altıncı düzlem temizdi. Ama yedincisi... biraz tuhaftı. Belirgin bir şey göremedim -ev, yol, gece; hepsi de olağandı ama, isterseniz sezgi deyin, orada bir şey olduğundan emindim, pusuya yatmış bekliyordu.

Gagamı bir budağa sürterek kaşıdım kaygıyla. Beklediğim gibi, ciddi bir büyü gücü kullanımdaydı burada. Lovelace'ın ününü daha önce de duymuştum. Angarya işler veren, zorlu bir büyücü olduğu söyleniyordu. Şimdiye kadar hizmetine çağrılmamış olduğum için şanslıydım; ne onun, ne de hizmetkarlarının düşmanlığını kazanmak işime gelmezdi.

Ama bu çocuğa itaat etmek zorundaydım.

Sırılsıklam olmuş karatavuk daldan havalandı; en yakın sokak lambasının altındaki ışık demetinden uzak durmaya çalışarak, yolun karşısına attı kendini. Duvarın köşesinde büyümüş bodur çalılara kondu. Dört tane siyah çöp torbası, ertesi sabah toplanmak üzere oraya bırakılmıştı. Karatavuk, seke seke torbaların arkasına geçti. Bir süredir uzaktan gözlemekte olan bir kedi,{5} torbaların arkasından kuşun çıkmasını bekledi boş yere. Sonra sabırsızlanarak, kendisi de oraya seğirtti merakla. Torbaların arkasında kuş falan yoktu; ne siyah ne de başka bir renk. Yeni oluşmuş bir köstebek tümseği vardı yalnızca.

3

Çamur tadından nefret ediyorum. Bizim gibi hava ve ateş varlıkları için uygun bir tat değil. Toprağın bezdirici ağırlığı, onunla her ilişkiye geçişimde beni müthiş derecede bunaltır. Şekil değiştirirken seçici davranmamın nedeni de bu zaten. Kuşlar iyidir. Böcekler de öyle. Yarasalar, idare eder. Hızlı koşan şeyler iyidir. Ağaçlarda yaşayanlar daha da iyi. Yeraltında yaşayanlar, eh işte. Köstebeklerse, berbat.

Ama aşmam gereken koruyucu bir kalkan varken, titizlenmenin de alemi yoktu. Kalkanın yeraltında devam etmediğine ilişkin tahminimde yanılmamıştım. Köstebek derine, epeyce derine doğru kazmaya devam etti; duvar temellerinin altına kadar ulaştı. Hiçbir büyülü alarm çalmadı, ama başımı beş kere üst üste çakıl taşına çarpmayı becerdim!{6} Sonra yeniden yukarı doğru kazmaya başladım. Kazdıkça ortaya çıkardığım tombul solucanları boncuk gibi burnumla dürte koklaya, yirmi dakika kadar eşindikten sonra yüzeye ulaştım.

Köstebek, Simon Lovelace'ın bakımlı çimenliğine yığdığı toprak kümeciğinden başını ihtiyatla çıkardı. Dikkatle kolaçan etti çevreyi. Evde açık ışıklar vardı, giriş katında. Perdeler çekilmişti. Üst katlar, köstebeğin görebildiği kadarıyla, karanlıktı. Büyülü savunma sistemi, yarı saydam mavi bir kuşak gibi yükseliyordu başının üzerinde. Sarı nöbetçilerden biri, fundalığın üç metre üzerindeki işe yaramaz güzergahta, bezgin bezgin geziniyordu. Diğer ikisi büyük olasılıkla evin arkasındaydılar.

Yedinci düzlemi yeniden denedim. Yine görünürde bir şey yok, yine o rahatsız edici tehlike hissi. Her neyse.

Köstebek tekrar yeraltına çekildi ve çim köklerinin altından eve doğru tünel kazmaya başladı. En yakındaki pencerenin tam altında, çiçek tarhının içinde yeniden belirdi. Düşünüyordu. Bu kılıkla daha fazla ilerlemenin anlamı yoktu; kilere dalıvermek ne kadar çekici gelse de. Farklı bir yöntem bulması gerekecekti.

Köstebeğin tüylü kulaklarına, gülüşmeler ve tokuşan kadeh sesleri geldi. Şaşırtıcı derecede yüksek ve çok yakınlardan yankılanan sesler. Yarım metre kadar ötede, duvarın yıpranıp yarılmasıyla oluşmuş bir hava deliği vardı. Delik evin içine açılıyordu.

Biraz rahatlayarak, sineğe dönüştüm.

4

Hava deliğinin güvenliğine sığınarak, çok gözcüklü bileşik gözümü, geleneksel sayılabilecek bir misafir odasında gezdiriyordum. Kalın havlı bir halı, çizgili ve zevksiz duvar kağıtları, avize niyetine kullanılan çirkin bir kristal nesne, eskimekten kararmış iki yağlıboya tablo, bir kanepe ve iki koltuk (yine çizgili), alçak bir sehpa, üzerinde gümüş bir tepsi, tepsinin içinde de -kadehleri görünmeyen- bir şişe kırmızı şarap ilişti gözüme. Sonra kadehleri gördüm, iki kişinin ellerinde.

Bunlardan biri kadındı. Gençten biri (insanların ölçüsüyle, yani sıfıra yakın bir gençlik aslında); insanoğlunun gözüyle, oldukça da güzel. İri gözler, küt kesilmiş siyah saçlar. Kadını otomatik olarak ezberledim. Yarın çocuğu görmeye giderken onun kılığına girecektim. Ama çırılçıplak. Bakalım o çelik gibi sağlam görünüşün ardındaki yeni yetme delikanlı buna nasıl tepki verecekti!{7}

Yine de, kadının gülümseyerek başını salladığı adamla daha çok ilgileniyordum şu anda. İnce uzun bedeni ve keskin kokulu bir tür yağla arkaya yatırılmış saçlarıyla, yakışıklı tanımına uygun biriydi. Küçük yuvarlak gözlükleri ve bakımlı dişlerle dolu büyük bir ağzı vardı. Çenesi çıkıktı. Nedendir bilmem, onun büyücü Simon Lovelace olduğunu düşündüm. Belki, buram buram çevreye yaydığı güç ve otorite havasından. Belki, odanın içinde dolaşırken takındığı o sahiplenici tavırlardan. Belki de, omzunun üzerinde (ikinci düzlemde) süzülüp çevreyi kollayan o küçük iblis yüzünden..!

İki ön ayağımı sinirli sinirli birbirine sürttüm. Çok dikkatli olmam gerekliydi. İblis işimi zorlaştırıyordu.{8}

Keşke örümcek olsaymışım. Saatler boyunca sabırla pusuda yatabilirler. Oysa sinekler çok daha tez canlıdır. Ama şimdi burada değişmeye kalkışsam, büyücünün kölesi mutlaka algılardı bunu. Yeniden -bu sefer kitinimin içinde- başlayan o ağrıya aldırış etmeden, isteksiz bedenimi hareketsiz beklemeye zorlamalıydım.

Büyücü konuşuyordu. Bunun dışında da pek bir şey yaptığı yoktu. Kadınsa, sadık köpek gözleriyle öyle hayran hayran ve alık alık bakıyordu ki adama, onu ısırmak geldi içimden.

"... muhteşem bir olay olacak, Amanda. Londra sosyetesinin gözbebeği olacaksın! Başbakanın bile, köşkünü görmek için can attığını biliyor muydun? Sağlam kaynaklardan duydum, bilesin. Düşmanlarım haftalardır aşağılık imalarla onu caydırmaya çalışsalar da, konferansın Salon'da yapılması kararından bir an bile vazgeçmedi. Görüyorsun ya hayatım, gerektiği zaman onu hala etkileyebiliyorum. Önemli olan ona nasıl davranacağını, gururunu nasıl okşayacağını bilmek... Aramızda kalsın ama, bayağı zayıf bir adam aslında. Onun uzmanlık alanı çekicilik. Hoş, artık bunu bile o kadar dert etmiyor ya... Neden etsin ki? Bu işi kendi adına yapacak takım elbiseli adamları var..."

Büyücü dakikalarca bu şekilde gevezelik etmeye devam etti; bitmez tükenmez bir enerjiyle, ünlü isimlerden bahsedip durdu. Kadın da şarabını yudumluyor, arada bir başını sallıyor, uygun yerlerde şaşkınlık ve hayranlık belirtileri gösteriyor ve giderek kanepede büyücüye yaklaşıyordu. Sıkıntıdan vızıldayacaktım neredeyse.{9}

Küçük iblis aniden alarma geçti. Başını 180 derece döndürdü; gözlerini odanın diğer ucundaki bir kapıya dikti. Uyarmak için yavaşça büyücünün kulağını büktü. Birkaç saniye sonra, kapı açıldı ve siyah ceketli, kel kafalı bir uşak saygılı tavırlarla içeri girdi.

"Özür dilerim efendim, fakat arabanız hazırlandı."

"Teşekkür ederim, Carter. Hemen geliyoruz."

Uşak çekildi. Büyücü (hala dolu olan) kadehini sehpaya bırakarak kadının elinden tuttu. Gösterişli bir edayla öptü. İblis arkasından, bu hareketi dayanılmaz derecede iğrenç bulduğunu gösteren suratlar yaptı.

"Gitmek zorunda olmak beni üzüyor, Amanda, ama görev başı yapmam gerek. Bu akşam evde olmayacağım. Seni arayabilir miyim? Yarın gece tiyatroya gideriz belki..."

"Çok hoş olur, Simon."

"Tamam o zaman. Sevgili dostum Makepeace'in yeni bir oyunu başladı. Bana da davetiye gönderecek. Şimdilik, Carter seni evine bıraksın."

Adam, kadın ve iblis çıktılar, kapıyı aralık bırakarak. Arkalarından bir sinek, ağır ve temkinli hareketlerle, gizlendiği yerden çıktı. Sonra hızlanarak, odanın karşısındaki daha avantajlı bir noktaya sessizce uçtu; dışarıdaki holü seyretmeye başladı. Birkaç dakika süren bir hareketlilik oldu: Paltolar getirildi, emirler verildi, kapılar çarpıldı. Sonra büyücü evden ayrıldı.

Hole doğru uçtum. Geniş, soğuk ve zemini siyah-beyaz karo kaplı bir yerdi. Devasa seramik saksılardan yemyeşil aşk merdivenleri yükseliyordu. Avizenin çevresinde tur atmaya başladım, etrafı dinleyerek. Ev çok sessizdi. Yalnızca, uzaktaki bir mutfaktan sesler geliyordu. Yeterince masum sesler: tabak çanak şıngırtısı ve muhtemelen aşçıdan çıkan, yüksek sesli geğirtiler.

Büyücünün özel eşyalarının yerini öğrenebilmek için hafif bir sihir dalgası yollamayı düşündüm, ancak bunun çok riskli olacağına karar verdim. Başka koruma yoksa bile, dışarıdaki nöbetçiler fark edebilirdi en azından. Bu ava, sinek olarak kendim çıkmak zorundaydım.

Bütün düzlemler temizdi. Holü geçtim, sonra -bir önseziye uyarak- merdivenlerden yukarı çıktım.

Merdiven sahanlığından başlayan bir koridor, sağa ve sola doğru her iki yönde devam ediyordu; zemini kalın bir halıyla kaplı, duvarları sıra sıra yağlı boya tablolarla bezeliydi. Hemen sağdaki geçitte karar kıldım, çünkü tam yolun yarısında bir casus vardı. İnsan gözleri için bu bir yangın alarmıydı, ama diğer düzlemlerde gerçek formu ortaya çıkıyordu: ters dönmüş vaziyette tavana asılı duran, sevimsiz ve patlak gözlü bir karakurbağası. Yaklaşık olarak dakikada bir, yerinde zıplayarak açısını değiştiriyordu. Büyücü döndüğünde, olan biten her şeyi aktarmakla görevliydi.

Kurbağaya doğru ufak bir sihir yolladım. Tavandan yayılan yoğun ve yağlı bir buhar tabakası, casusun etrafını sardı ve görüş alanını kapattı. Kafası karışmış halde zıplayıp vıraklarken, ben de hızla altından uçup koridorun sonundaki kapıya ulaştım. Anahtar deliği olmayan tek kapı buydu ve beyaz boyanın altında, ahşabın metal çubuklarla güçlendirildiği anlaşılıyordu. İlkin bunu denemek için iki mantıklı neden.

Kapının altında çok dar bir açıklık vardı. Bir böceğin bile geçemeyeceği kadar küçüktü, ama ben de değişmeye can atıyordum zaten. Sinek ince bir duman tabakasına dönüştü; tam kurbağanın çevresindeki buhar perdesi aralanmaya yüz tutmuşken, kapının altından girip gözden kayboldu.

Odaya girince bir çocuk oldum.

Eğer şu acemi çırağın adını bilseydim, hiç düşünmez onun şeklini alırdım; Simon Lovelace hırsızlığın peşine düştüğünde nereden başlayacağını bilsin diye. Ama adı olmadan ona karşı hiçbir gücüm yoktu. Ben de, bir zamanlar tanıştığım ve kanımın kaynadığı bir oğlanın şeklini aldım. Külleri çoktan Nil'e savrulduğu için, işleyeceğim suçun ona zararı dokunmazdı; ayrıca, bu vesileyle onu anmış olmak beni mutlu edecekti. Esmer tenli ve parlak gözlüydü; beyaz bir peştamal giyerdi hep. Kendine özgü bir biçimde, başını bir yana eğerek bakınırdı çevresine.

Odada hiç pencere yoktu. Duvarlara yaslanmış birçok vitrin vardı; tıka basa büyü malzemeleriyle doluydu hepsi de. Çoğu beş para etmezdi bunların; yalnızca sahne gösterilerine uygun ıvır zıvırlardı{10} ama çok iyi ve değerli birkaç parça da vardı aralarında.

Bir de çağırma borusu vardı. Birinci sınıf, gerçek bir çağırma borusu. Öyle ki, ona bakmak bile beni hasta etmeye yetiyordu. Bu boruya bir üfleyen büyücü, etkisi altındaki her şeyin ayaklarına kapanıp merhamet dilemesini ve emrini yerine getirmek için yalvarmasını sağlar. Acımasız ve çok eski bir aletti ve yanına bile yanaşamamıştım. Başka bir vitrinde, kilden yapılmış bir göz duruyordu. Bunlardan birini daha önce de görmüştüm, bir golemin suratında. Acaba Lovelace soytarısı bu gözün yapabileceklerinden haberdar mıydı? Büyük olasılıkla bir şey bildiği yoktu. Orta Avrupa'ya düzenlenen paket turların birinde, antika bir anı eşyası olarak öylesine aparıvermişti belli ki. Büyü turizmi ha... külahıma anlatsınlar!{11} Günün birinde, yanlışlıkla kendi canından bile olabilirdi bu göz yüzünden.

Ve işte karşımda Semerkant Tılsımı. Kendisine ait küçük bir vitrinin içinde, yalnızca camların ve ünlü olmanın koruması altında. Ona doğru ilerledim. Bir yandan da, düzlemler arasında gidip gelerek, tehlike işaretleri arıyordum. Buldum da: Yedinci düzlemde bir şeylerin kıpırdanmakta olduğunu açıkça hissettim. Burada değilse de, yakınlarda. Acele etsem iyi olurdu.

Tılsım, kısa bir altın zincirin ucuna asılmış, küçük ve özelliksiz, çekiçle dövülmüş altından bir kolye biçimindeydi. Ortasında oval bir yeşimtaşı vardı. Çevresindeki altın varaklar, koşan küheylanlar biçiminde dövülmüştü. Üç bin yıl önce bu tılsımı yapıp prenseslerinden birinin mezarına gömmüş olan Orta Asyalı halk için, atlar en değerli varlıklardı. Bir Rus arkeolog tarafından 1950'lerde bulunmuş ve çok geçmeden değerinin farkına varan büyücüler tarafından çalınmıştı. Simon Lovelace'ın bunu nasıl ele geçirdiği -bu uğurda kimleri öldürdüğü veya dolandırdığı- hakkında en ufak bir fikrim yoktu.

Kulak kabartarak etrafı dinledim yeniden. Evde çıt çıkmıyordu.

Elimi vitrinin üstüne doğru kaldırdım, yumruğu sıkılmış aksime gülümseyerek.

Sonra elimi indirip camdan içeriye soktum.

Bir büyülü enerjiye çarpma çınlaması, yedi düzlemin yedisinde de yankılandı. Kolyeyi alıp boynuma astım. Hemen arkama döndüm. Oda eskisi gibiydi, ama yedinci düzlemde hızla hareket ederek yaklaşan bir şey hissettim.

Zamanım kalmamıştı artık.

Kapıya doğru koşarken, göz ucuyla havada bir geçit açıldığını gördüm. Geçidin iç kısmındaki karanlık yarıldı ve bir şey fırladı içinden.

Kapıya saldırarak küçük oğlan çocuğu yumruklarımla vurdum. Bir iskambil kağıdı gibi bükülerek kırıldı ve yere indi kapı. Üstünden aşıp hızla dışarıya çıktım.

Koridorda, kurbağa bana dönerek ağzını açtı. Yapışkan ve nemli, yeşil bir madde saldı ağzından; başıma nişan alarak bana doğru gönderdi. Bir anda kenara çekildim ve salgı arkamdaki duvara yapıştı, bir tabloyu ve arkasındaki tuğla duvarı yerle bir ederek.

Kurbağaya bir Sıkıştırıcı fırlattım. Kısa bir pişmanlık vıraklamasının ardından, ezilip büzülerek bilye kadar küçüldü ve bir benek halinde yere düştü. Hızımı kesmedim. Koridor boyunca koşarken, olası atışlardan korunmak için fiziksel bedenimin çevresinde koruyucu bir kalkan oluşturdum.

Çok da akıllıca davranmışım, çünkü bir saniye sonra tam arkamda bir Patlayıcı çakıldı yere. Öylesine etkiliydi ki, koridora belli bir açıyla başım önde uçarak, duvara gömüldüm. Yeşil alevler belirdi yanı başımda; duvar kağıtlarını yalayarak, koca bir elin parmakları gibi yol yol iz bıraktılar üzerinde.

Yıkılmış tuğla karmaşasının arasından güç bela doğruldum, arkama döndüm.

Ve Jabor'u gördüm koridorun sonunda. Kıpkırmızı teni, upuzun boyu ve çakal başıyla, kırdığım kapının üstünde dikiliyordu. Seslendi.

"BARTIMAEUS!"

Koridora yeni bir Patlayıcı atıldı. Havada takla atarak altından geçtim ve merdivenlere doğru attım kendimi. Yeşil patlama duvarın köşesini tuzla buz ederken, ben de iki tırabzanın arasından, tepetaklak merdivenlerden aşağı uçtum. İki metre sonra, sahanlığın siyah-beyaz karolu zeminine feci şekilde çakıldım.

Ayağa kalktım ve ön kapıya baktım. Kapının yanındaki buzlu camın ardından, üç nöbetçiden birinin hantal sarı hatlarını görebiliyordum. İçeriden görülebileceğinin pek farkında olmadan, beni bekliyordu. Ben de başka bir çıkış aramaya karar verdim. İşte ince zeka, kaba kuvveti böyle yener her zaman!

Aynı zeka, bir an önce dışarıya çıkmamı da gerektiriyordu. Yukarıdan gelen sesler, izlendiğimi gösteriyordu.

Koşar adımlarla birkaç odanın içinden geçtim -bir kütüphane, bir yemek odası falan- ve her seferinde, pencereye şöyle bir yanaşıyor ama sarı yaratıklardan birini ikisini görüp çekiliyordum. Bu kadar aleni görünme aptallıkları karşısında beni durduran tek şey, büyülü silah taşımaları olasılığını dikkate almamdı.

Öfkeli bir ses, arkamdan adımı tekrarlayıp duruyordu. Giderek artan bir hayal kırıklığı içinde, bir kapı daha açtım ve kendimi mutfakta buldum. Evin içine açılan bir kapısı yoktu ama bitkiler ve otlarla dolu, düz çatılı seramsı bir yere açılan bir kapı gördüm. Seradan da bahçeye çıkılıyordu; döner bacaklarıyla, şaşılası bir hızla evin çevresinde dolanan üç nöbetçinin yanına! Zaman kazanmak için, arkamda bıraktığım kapıya bir Mühür koydum. Sonra etrafa bakındım ve aşçıyı gördüm.

Kırmızı suratlı, şişman, şen görünümlü ve elinde et bıçağı tutan adam, sandalyesinde geriye doğru kaykılmış, ayaklarını mutfak masasına uzatmış oturuyordu. Elindeki bıçakla özenle tırnaklarını kesiyor, kopan her bir tırnak parçasını ustalıkla havaya fırlatarak şöminenin içine yolluyordu. Bir yandan da, koyu renkli küçük gözleriyle beni inceliyordu.

Biraz tedirgin olmuştum. Küçük bir Mısırlı çocuğun koşarak mutfağına girmesi onu hiç de şaşırtmışa benzemiyordu. Çeşitli düzlemlerden ona baktım. Altıncı düzleme kadar aynı görünüyordu: beyaz önlüklü tombul bir aşçı. Ama yedinci düzlemde ...

Ah-ha.

"Bartimaeus."

"Faquarl."

"Nasıl gidiyor?"

"Fena değil."

"Çoktandır görüşmemiştik."

"Evet öyle."

"Ne ayıp bize, değil mi?"

"Yaa, öyle. Neyse... buradayım işte."

"Buradasın, cidden de."

Bu müthiş anlamlı sohbet böyle sürüp giderken, kapının arkasından gümbür gümbür Patlayıcı sesleri geliyordu. Ama Mühür dayanıklı çıkmıştı. Olabildiğince nazik gülümsedim.

"Jabor her zamanki gibi heyecanlı."

"Evet, hiç değişmedi. Belki yalnızca biraz daha aç, Bartimaeus. Onda gördüğüm tek değişiklik bu. Bulduğuyla yetinmeyi bilmiyor, beslendiği zamanlarda bile. Ve bugünlerde çok da fazla beslenmiyor, tahmin edebileceğin gibi."

"Az ver ki kıymetini bilsinler, sahibinizin sloganı bu herhalde? Yine de, seni ve Jabor'u köle kılmayı becerdiğine göre, bayağı güçlü olmalı."

Aşçı hafifçe tebessüm etti ve bir bıçak darbesiyle tırnağını tavana yolladı. Tırnak boyayı delerek tavana saplandı kaldı.

"Çok ayıp Bartimaeus, artık uygar dünyada o kelimeyi kullanmıyoruz, değil mi? Jabor ve ben yalnızca uzun süren bir oyun oynuyoruz, o kadar."

"Ya ya... ne demezsin!"

"Güç dengelerinden bahsetmişken, yedinci düzlemde benimle ilişki kurmaktan kaçındığını görüyorum. Bu hiç de hoş değil. Gerçek görünüşüm seni rahatsız mı ediyor acaba?"

"Rahatsız etmiyor Faquarl, midemi bulandırıyor."{12}

"Çok ayıp çok. Bu arada, senin seçtiğin görüntüden çok hoşlandım, Bartimaeus. Sevimli olmuşsun. Ama o tılsım sana biraz ağır geliyor sanki. Belki onu çıkarıp masanın üstüne koyma inceliğini gösterirsin. Sonra da bana hangi büyücü için çalıştığını anlatırsan, bu buluşmayı zararsız bir şekilde bitirmenin bir yolunu bulabilirim."

"Çok naziksin, ama bunu yapamayacağımı biliyorsun."{13}

Aşçı bıçağının ucuyla masanın kenarına vurdu. "Açık konuşalım. Yapabilirsin ve yapacaksın da. Kişisel bir şey olarak alma bunu; bir gün birlikte çalışabiliriz yine. Ama şu anda, ben de senin kadar bağımlıyım. Ve benim de yerine getirmem gereken görevler var. Her zaman olduğu gibi, iş sonunda gelip güce dayanıyor. Yanılıyorsam söyle, ama bugün kendine güvenin biraz sarsılmış gibi. Başka zaman olsa, ön kapıdan çıkıp gider, giderken de üçbacaklıları ezip geçerdin. Seni buraya kadar kovalamalarına izin vermiş olman şaşırtıcı."

"Ben yalnızca biraz eğlenmek istedim."

"Hımm. Pencereye yaklaşmayı bırak, Bartimaeus. Bu zavallı oyunu bir insan bile yutmaz.{14} Üçbacaklıların seni orada beklediğini de unutma. Tılsımı bana ver, yoksa o külüstür Savunma Kalkanı'nın bir işe yaramadığını keşfetmek zorunda kalacaksın."

Ayağa kalktı ve elini bana uzattı. Bir an durakladı. Jabor'un ısrarcı (ve yaratıcılıktan yoksun) Patlayıcı'ları, gümbür gümbür mührü dövmeye devam ediyordu. Kapının kendisi çoktan toz haline gelmişti herhalde. Bahçede üç nöbetçi gözlerini bana dikmiş bekleşiyorlardı. Bir kaçış yolu bulabilmek için odaya göz gezdirdim.

"Tılsım, Bartimaeus."

Elimi kaldırdım; isteksiz ve üzüntülü görünmeye çalışıp derin derin iç çekerek, vermeye niyetliymişçesine tılsımı kavradım. Sonra birden sola sıçradım; aynı anda kapıdaki mührü de açtım. Faquarl lanet okuyarak kaçmaya çalıştı ama geç kalmıştı. Mührün bıraktığı boşluktan gelen güçlü bir Patlayıcı, tam üstüne isabet etti. Gerisin geri şöminenin içine düştü ve bütün tuğlalar üzerine yığıldı.

Jabor boşluktan mutfağa dalarken, ben de seraya fırladım. Faquarl tuğla yığınının altından çıktığında, bahçeye çıkmıştım bile. Üç nöbetçi gözlerini açıp bacaklarını döndürerek önümde set kurdular. Biçimsiz ayaklarından tırpana benzer pençeler çıkmıştı. En parlağından bir Aydınlatıcı fırlattım. Sanki bir güneş patlamışçasına, dayanılmaz bir ışıma yayıldı bahçenin tamamına. Nöbetçilerin gözleri kamaştı, acıyla kıvrandılar. Üzerlerinden atlayıp bahçede koşmaya başladım. Evden atılan ve benim savuşturduğum sihir yıldırımları, ağaçlara düşüp kül ediyordu.

Bahçenin bittiği yerde, bir gübre yığını ve elektrikli çim biçme makinesinin arasından duvarı aştım. Çocuk şeklinde bir delik açarak, büyülü mavi kuşağı yırttım. Anında her yerde alarm zilleri çalmaya başladı.

Dışarıda kaldırımda koşmaya başladım; kolye göğsümde zıplayıp duruyordu. Duvarın öte yanından, dört nala koşan toynak sesleri duydum. Değişme zamanım gelmişti.

Alaca şahinler, bilinen en hızlı kuşlardır. Dalma uçuşlarında saatte iki yüz kilometrelik bir hıza ulaşabilirler. Kuzey Londra çatılarının üzerinde yatay uçarken bu hıza ulaşmak zor tabii. Kimileri bunun imkansız olduğunu düşünebilir, hele de boynunda asılı ağır bir kolyeyle. Oysa ben başarmıştım: Faquarl ve Jabor, Hampstead'in arka sokağında görünmez bir engel yarattıklarında ve kamyonun biri anında bu engele tosladığında, benden eser kalmamıştı geriye.

Çoktan yok olmuştum gökyüzünde.

Nathaniel

5

"Her şeyden önce," dedi ustası, "o zavallı küçük kafanın içine sokmamız gereken bir gerçek var ki sonradan hiç unutmayasın. Bu gerçeğin ne olduğunu tahmin edebilir misin?"

"Hayır, efendim," dedi küçük oğlan.

"Hayır mı?" Diken gibi kaşlar alaycı bir şaşkınlıkla havaya kalktı. Çocuk büyülenmişçesine, üstteki beyaz saç yığını altında kaşların kayboluşunu izledi. Adeta nazlanarak bir süre orada kalan kaşlar, ürkünç bir kararlılık ve ağırlıkla aniden aşağı indiler. "Madem hayır, o zaman..." Büyücü sandalyesinde öne eğildi. "Sana ben anlatırım."

Ağır, kasıtlı bir hareketle, ellerini birleştirerek parmak uçlarıyla yarattığı kubbeyi oğlana doğru yöneltti.

"Bunu unutma," dedi yumuşak bir ses tonuyla. "Demonlar çok tehlikelidir. Eğer ellerine fırsat verirsen sana zarar verirler. Anlıyor musun?"

Çocuk hala o kaşları seyrediyordu. Bakışlarını onlardan ayıramıyordu. Şimdi amansızca aşağı doğru kıvrılıp iki keskin ok ucu gibi birleşmişlerdi. Olağanüstü bir çeviklikteydi kaşlar; yukarı, aşağı, yanlara eğilerek, yay çizerek, bazen birlikte, bazen de bağımsız hareket ediyorlardı. Sanki kendilerine ait ayrı bir hayatları varmış gibi, çocuğu tuhaf bir şekilde kendilerine çekiyorlardı. Ayrıca, ustasıyla göz göze gelmektense, kaşlarını incelemek çocuğun daha çok işine geliyordu.

Büyücü korkutucu bir şekilde öksürdü. "Anlıyor musun?"

"Ha... Evet, efendim."

"Göreceğiz bakalım, evet diyorsun ve doğruyu söylediğinden eminim ama gene de..." Tek kaş düşünceyle havaya kalktı. "Ama gene de gerçekten, tam olarak anladığına ikna olmuş hissetmiyorum kendimi."

"A, evet efendim; anlıyorum efendim. Demonlar tehlikelidir ve eğer onlara izin verirsek bize zarar verirler efendim." Çocuk minderinin üstünde huzursuzlukla kıpırdandı. Can kulağıyla dinlediğini gösterebilmek için can atıyordu. Dışarıda, yaz güneşi çimlerin ve sıcak kaldırımların üzerine vuruyordu; bir dondurma arabası beş dakika önce memnun mesut pencerenin altından geçmişti. Oysa büyücünün odasında parlak günışığı yalnızca kırmızı kalın perdelerin altında bir çizgi halinde kendini gösterebiliyordu; içeride yoğun ve ağır bir hava vardı. Çocuk dersin bitmesini, gitmesine izin verilmesini istiyordu.

"Çok dikkatli dinledim, efendim," dedi.

Ustası başını salladı. "Sen hiç demon gördün mü?" diye sordu.

"Hayır, efendim. Yani, yalnızca kitaplarda."

"Ayağa kalk."

Çocuk hemen kalktı, tek ayağı neredeyse minderiyle birlikte kayacak gibi oldu. Elleri iki yanında, ne yapacağını bilemeden bekledi. Ustası parmağıyla arkasındaki bir kapıyı işaret etti alelade bir şekilde. "Orada ne olduğunu biliyorsun değil mi?"

"Çalışma odanız var efendim."

"Güzel. Merdivenleri in ve odaya gir. En dipte masamı göreceksin. Masanın üstünde bir kutu var. Kutunun içinde bir gözlük bulacaksın. Onu tak ve yanıma gel. Anlaşıldı mı?"

"Evet, efendim."

"İyi o zaman. Haydi git bakalım."

Ustasının dikkatli bakışları altında, çocuk koyu renkli, boyasız ve çok damarlı bir ahşaptan yapılmış kapıya doğru ilerledi. Ağır pirinçten yapılmış kapı kolunu çevirmek için biraz çaba harcaması gerekti, ama metalin soğukluğunu hissetmek hoşuna gitmişti. Kapı, ses çıkarmadan, yağlanmış menteşelerinden sonuna kadar açılıverdi ve çocuk kendini halı kaplı merdivenlerin başında buldu. Duvarlar çiçek desenli, şık bir kağıtla kaplanmıştı. Merdivenin ortasına yakın küçük bir pencereden dost bir gün ışığı demeti içeri süzülüyordu.

Çocuk birer birer dikkatle basamakları indi. Sessizlik ve güneş ışığı onu rahatlatmış ve korkusunu bir miktar yatıştırmıştı. Daha önce bu noktadan ileri geçmemiş olduğundan, ustanın çalışma odasında kendisini nelerin beklediği konusunda, bebeklik masallarından başka aklında bir şey yoktu. Korkunç, doldurulmuş timsah ve şişelenmiş göz görüntüleri tüm ihtişamlarıyla beynine üşüştüler. Öfke içinde onları kovdu. Korkmayacaktı.

Merdivenin sonunda ilkine benzeyen bir kapı daha vardı, ama daha küçük ve süslüydü, ortasında kırmızıya boyanmış beş kenarlı bir yıldız görünüyordu. Çocuk kapı kolunu çevirerek ittirdi: kapı kalın halıya gömülerek gönülsüzce açıldı. Yeterince aralandığında, çalışma odasına geçti.

Girerken farkında olmadan nefesini tutmuştu; şimdi yeniden nefes almaya başladı; neredeyse hayal kırıklığı içinde. Her şey o kadar sıradandı ki. İki tarafı kitaplarla kaplı uzun bir oda. En dipte, ardında deri kaplı bir sandalye duran büyükçe bir masa. Masanın üzerinde kalemler, birkaç kağıt, eski bir bilgisayar ve küçük bir metal kutu duruyordu. Arkasındaki pencere, yaz aylarına özgü görkemli görünüşüne bürünmüş olan bir at kestanesi ağacına bakıyordu. Odanın içindeki ışık yeşilimsi, tatlı bir tondaydı.

Çocuk masaya ilerledi.

Tam yarı yolda durdu ve arkasına baktı.

Hiçbir şey yoktu. Gene de içinde çok garip bir his vardı çocuğun. Her nedense, az önce içinden geçmiş olduğu yarı aralık kapı, onu bir şekilde rahatsız ediyordu. Kapıyı kapatma akıllılığını göstermiş olsaydı keşke.

Başını salladı. Ne gerek var. Nasılsa birkaç saniye sonra oradan dışarı çıkacaktı.

Dört hızlı adımda masanın yanına ulaştı. Tekrar etrafa bakındı. Bir ses işittiğinden emindi...

Oda boştu. Çocuk gizlenen bir tavşan kadar dikkatle kulak kesildi. Hayır, uzaklardan gelen trafik gürültüsünden başka bir şey duyulmuyordu.

Gözlerini dört açmış bir halde, soluk soluğa masaya döndü. Metal kutu güneşte parıldıyordu. Masanın deri yüzeyinin üstünden kutuya uzandı. Tam olarak gerekli değildi bu yaptığı -masanın çevresini dolanıp kutuyu kolayca alabilirdi- ama nedense, elini çabuk tutmak, işini bir an önce bitirip kendini dışarı atmak istiyordu. Masanın üzerine eğilerek elini uzattı, ama kutu inatla uzanma mesafesinin dışında kalıyordu. Çocuk öne doğru atıldı, kolunu uzatıp parmaklarını deli gibi gerdi. Kutuya ulaşamadı, ama sallanan koluyla küçük bir kalemliği devirdi. Kalemler deri yüzey üzerinde dağıldılar.

Oğlan koltuğunun altından boncuk gibi bir ter damlasının süzüldüğünü hissetti. Çılgın gibi kalemleri toplayıp yeniden kalemliğin içine koymaya başladı.

Gırtlaktan gelen bir kıkırdama duydu, tam arkasında, odanın içinde.

Çığlığını bastırarak arkasına dönüverdi. Ama hiçbir şey yoktu orada.

Çocuk bir an, sırtı masaya dayalı olarak korkudan donakaldı. Sonra içinden bir ses duydu. "Kalemleri boş ver," diyordu sanki, "Buraya kutu için geldin." Yavaşça, hissettirmeden, masanın çevresini dolanmaya başladı, arkası pencereye dönük, gözlerini odaya dikmiş halde.

Bir şey pencereye vurdu, hızlı hızlı, üç defa. Çocuk hemen arkaya döndü. Hiçbir şey yoktu; sadece bahçedeki at kestanesi ağacı, yaz melteminde yavaşça dalgalanıyordu.

Hiçbir şey yoktu.

Tam o sırada, saçtığı kalemlerden biri masadan yuvarlanarak halının üzerine düştü. Hiç ses çıkmadı, çocuk göz ucuyla fark etti kalemin düştüğünü. Başka bir kalem ileri geri yuvarlanmaya başladı; önce yavaşça, sonra gittikçe hızlanarak. Sonunda boşalmış bir yay gibi, bilgisayarın dibinden sıçrayarak masanın kenarından yere düştü. Başka bir kalem daha aynı şeyi yaptı. Sonra bir kalem daha. Bir anda bütün kalemler yuvarlanmaya başlamıştı, birdenbire farklı yönlere doğru birbirlerine çarpa çarpa yuvarlanıp masanın kenarlarında hızlanarak düştüler ve yerde hareketsiz kalakaldılar.

Çocuk olanları izledi. Sonuncu kalem de düştü.

Çocuk kıpırdamadı.

Bir şey hafifçe güldü, tam kulağının dibinde.

Haykırarak sol kolunu savurdu, ama bir şeye isabet ettiremedi. Hareketinin şiddeti onu döndürerek masayla karşı karşıya bıraktı. Kutu tam önünde duruyordu. Kutuyu kapmasıyla düşürmesi bir oldu: Metal, güneş altında fazla kalmıştı ve ısısı avucunu yakmıştı. Kutu masaya çarptı ve kendiliğinden açılıverdi. Kemik gözlük dışarı fırladı. Bir saniye sonra, çocuk elinde gözlükle kapıya doğru koşuyordu.

Bir şey arkasından geldi. Sırtına sıçradığını hissetti.

Kapıya neredeyse varmıştı; ardında ustasına ulaşan merdivenleri görebiliyordu.

Ve kapı çarparak kapandı.

Çocuk kapı koluna asıldı, ahşabı dövdü, yumrukladı, hıçkırıklara boğularak ustasına seslendi, ama hiçbiri işe yaramadı. Bir şey kulağının içine fısıldıyordu ve söylediklerinden hiçbir şey anlamıyordu. Ölümcül bir panik duygusu içinde kapıyı tekmeledi, ama bu yalnızca başparmağının küçük siyah botlarının burnuna geçmesine yaradı.

O zaman arkasına döndü ve boş odayla karşılaştı.

Her taraftan hafif hışırtılar geliyordu, usulca dokunuşlar ve ufak kanat çırpışları, sanki hareket eden görünmez yaratıklar halıya, kitaplara, raflara, hatta tavana çarpıp duruyorlarmış gibi. Tepesindeki lambalardan biri, varlığı hissedilmeyen bir esintiyle sallandı.

Gözyaşları arasında, yüreğini saran o dehşet duygusu içinde çocuk söyleyeceği sözleri bulabildi.

"Kesin!" diye bağırdı. "Defolun!"

Hışırtı, tıpırtı ve kanat sesleri anında kesildi. Lambanın sallantısı yavaşladı, azaldı ve durdu.

Oda sessizliğe gömülmüştü.

Çocuk nefes almak için yutkunarak, arkası kapıya dayalı durumda bekledi ve odayı izledi. Çıt yoktu.

Sonra hala elinde tuttuğu gözlüğü hatırladı. Korkudan bulanıklaşan zihninde dönmeden önce gözlüğü takması için ustasının talimat verişi canlandı. Eğer takarsa, belki de kapı açılır ve merdivenden çıkıp üst katın güvenliğine sığınmasına izin verilirdi.

Titreyen parmaklarıyla gözlüğü kaldırıp taktı.

Ve çalışma odasının gerçeğini görüverdi.

Yüz küçük iblis, önündeki alanın her santimetrekaresini doldurmuştu. Bir kavunun içindeki çekirdekler veya bir torbadaki fındıklar misali, birbirleri üstüne istiflenmiş vaziyette bütün odayı kaplamışlardı. Ayakları birbirlerinin yüzlerine, dirsekleri göbeklerine geçmiş, öylece duruyorlardı. O kadar sıkış tıkış bir durumdaydılar ki koca halı bile görünmüyordu. Masanın üzerine bağdaş kurmuş, lambalara ve kitaplıklara asılmış veya havada bekleşip durarak, iğrenç ve müstehzi bakışlar fırlatıyorlardı. Bazıları diğerlerinin uzun burunlarının üzerinde dengede durmuşlar veya kanatlı kollarına asılmışlardı. Birkaçının portakal büyüklüğünde başları ve koca gövdeleri vardı; birkaçı da bunun tam tersiydi. Kuyruklar, kanatlar ve boynuzlar, siğiller ve nasırlar, fazladan eller, ağızlar, ayaklar ve gözler görünüyordu. Bir sürü vücut pulu, çok fazla kıl ve olmaması gereken yerlerde olmaması gereken şeyler vardı. Bazılarının gagaları, bazılarının vantuzları, çoğunun da dişleri vardı. Akla gelebilecek alacalı bulacalı her tür renkteydiler. Ve hepsi de, küçük oğlan odada hiç kimse olmadığını sansın diye, olabildiğince kıpırtısız kalmaya çalışıyorlardı. Hareketsiz kalabilmek için şeytanüstü bir çaba harcıyorlar, ancak kuyruklarının ve kanatlarının istem dışı titreşip sallanmalarına ve müthiş oynaklıktaki ağızlarının kontrol dışı seğirmelerine engel olamıyorlardı.

Ama çocuk gözlüğü takıp onları gördüğü anda, onlar da görülebildiklerini fark ettiler.

Sonra, sevinç çığlıkları atarak oğlanın üstüne saldırdılar.

Çocuk çığlık attı, arka üstü kapıya yığıldı ve sonra yana yere devrildi. Kendini korumak için ellerini kaldırırken, gözlükler gözünden fırladı. Düşünmeden yüzüstü yuvarlanarak kendini bir top haline getirdi; tepesinden, etrafından, arkasından korkunç kanat ve pulların ve küçük, keskin pençelerin gürültülerine boğulmuştu.

Yirmi dakika sonra, ustası kendisini almak ve demonları geri göndermek için yanına geldiğinde, çocuk hala aynı yerdeydi. Kucağa alınarak odasına götürüldü. Bir gün ve bir gece boyunca boğazından bir lokma bile geçmedi. Bir hafta daha sessizliğini ve tepkisizliğini kondu, ancak zamanla yeniden konuşmaya başladı ve çalışmalarının başına dönebildi.

Ustası bu olaydan bir daha bahsetmedi, fakat dersin sonucundan, o güneşli odada çırağının yüreğine işleyen nefret ve korku kuyusundan hoşnuttu.

Bu Nathaniel'ın ilk tecrübelerinden biriydi. Yaşadıklarını kimseye anlatmadı, ama yaşananlar hiç silinmeyecek şekilde aklında yer etti. Altı yaşındaydı o zaman.

Bartimaeus

6

Semerkant Tılsımı gibi üst düzeyde sihirli bir eşya, öylesine belirgin bir titreşimli auraya{15} sahiptir ki cenazeye katılan çıplak bir adam kadar dikkat çeker. Simon Lovelace'ın yaptığım çılgınlığı haber alır almaz bu ispiyoncu titreşimin peşine avcılar takacağından emindim; bir yerde ne kadar uzun kalırsam, radara yakalanma şansımın o kadar artacağını da biliyordum. Oğlan beni şafağa kadar çağırmayacaktı,{16} o yüzden önümde, hayatta kalmam gereken birkaç saat daha vardı.

Büyücünün peşimden yollayacağı şey ne olabilirdi? Faquarl ve Jabor'un gücünde daha fazla cine hükmetmesi mümkün değildi, ama kırbacının yaratacağı etkiyle, çok sayıda daha güçsüz hizmetkarı hızla bu ava katılmaya ikna edebilirdi kuşkusuz. Normalde sırtımdaki tek pençeyle, folyotlar ve benzerleriyle baş edebilirdim, ama eğer çok sayıda olurlarsa ve ben çok yorgunsam, o zaman işler zorlaşabilirdi işte.{17}

Hampstead üzerinden son hızla uçarak, Thames nehrinin kenarında terk edilmiş bir evin dam saçakları altına sığındım, orada tüylerimi düzelterek, gökyüzünü seyrettim. Bir süre sonra yedi küçük kırmızı ışık küresi alçaktan uçarak üzerimden geçtiler. Nehrin ortasına ulaştıklarında dağıldılar: üçü güneye, ikisi batıya, ikisi de doğuya doğru devam etti. Çatının en derin ve gölgelik yerine sindim; en yakındaki avcı küre de nehrin ilerisinde kaybolana kadar, kolyenin aşırı hareketli titreşimlerini ta içimde hissederek bekledim. Müthiş sinirlerim gerildi; sonra çok geçmeden, karşı kıyıda bir vinç tarafından kaldırılmakta olan direğe doğru uçtum, orada üst sınıf büyücüler için nehir manzaralı bir apartman inşa ediliyordu.

Beş sessiz dakika geçti. Rıhtımın çamurlu kazıkları etrafında nehir dönerek aktı. Ayın önünden bulutlar geçti. Nehrin karşı yakasındaki terk edilmiş evin tüm pencerelerinde, aniden sinir bozucu yeşil bir ışık parladı. Kamburlaşmış gölgeler evi araştırarak içinde dolaştılar. Hiçbir şey bulamadılar; ışık saydamlaştı ve pencerelerden süzülüp çıkan parlak bir sis haline gelerek kayboldu. Ev yeniden karanlığa gömüldü. Ok gibi sokaktan sokağa geçtim; yükselip alçalarak zaman kaybetmeden güneye uçtum.

Gecenin yarısı boyunca, Londra üzerindeki çılgın, kaçak dansımı yapmaya devam ettim. Küreler{18} korktuğumdan daha fazla sayıda etrafta dolaşıyorlardı (birden fazla büyücü tarafından çağrıldıkları besbelliydi) ve düzenli aralıklarla üzerimde beliriyorlardı. Güvende olmak için hareket halinde olmam gerekliydi, buna rağmen iki kez yakalanmama ramak kaldı. Bir seferinde bir ofis binasının etrafında uçuyordum ve az kalsın karşıdan gelen bir küreyle çarpışacaktım; bir başkası da yorgunluğa yenik düşerek, Green Park'taki bir huş ağacına konarken üzerime doğru geldi. İkisinde de takviye kuvvetler gelmeden kaçmayı başardım.

Çok geçmeden artık kanatlarımın takati kalmamıştı. Fiziksel görünümümü korumak için harcadığım sürekli çaba beni güçten kesiyor ve çok fazla enerji yiyordu. Ben de farklı bir plan uygulamaya karar verdim; kolyenin titreşimlerinin başka sihirli dalgalar tarafından emileceği bir yer bulacaktım. Çok-başlı Kalabalığa, Yüce Sürü'ye katılmanın zamanı gelmişti: diğer bir deyişle, insanlara. O kadar kötü durumdaydım anlayacağınız.

Yeniden şehir merkezine uçtum. Bu geç saatte bile, Trafalgar Meydanı'ndaki turistler şatafatlı bir dalgalanmayla Nelson Sütunu'nun kaidesi etrafında akıyorlar, aslan heykelleri arasına sıkıştırılmış resmi alışveriş büfeleri ve tezgahlarından büyülü nazarlık ve tılsımlar satın alıyorlardı. Meydandan düzensiz ve karmakarışık, büyülü titreşimler yükseliyordu. Saklanmak için hiç de fena bir yer sayılmazdı.

Gecenin karanlığını delen bir şimşek çakması, iki tezgah arasındaki dar alanda kayboldu. Aynı anda hüzünlü gözlerle bakan Mısırlı küçük bir erkek çocuğu ortaya çıktı ve kendine yol açarak kalabalığa karıştı. Yeni bir kot pantolon ve beyaz tişörtünün üzerine müflonlu siyah bir pilot montu giymişti; ayaklarında bağcıkları bağlanmamış basket ayakkabıları vardı. İnsan selinin içine o da karıştı.

Kolyenin göğsümü yaktığını hissediyordum. Düzenli aralıklarla, kalp atışı gibi çift atımlı, küçük yoğun ısı dalgacıkları yolluyordu. Bu sinyallerin artık çevredeki auralar tarafından emiliyor olmasını öylesine çok istiyordum ki.

Buradaki büyünün çoğu yalnızca gösteri amaçlıydı ve etkisizdi. Meydan, yetkililer tarafından genel kullanımı onaylanmış büyülü eşyalar ve incik boncuk satan ruhsatlı şarlatanlarla kirlenmiş haldeydi.{19} Gözleri fal taşı gibi açılmış Kuzey Amerikalı ve Japon turistler, hevesle istif edilmiş rengarenk taş yığınlarını ve ucuz görünümlü takıları talan ediyorlar, şen şakrak Cockney satıcıların sabırlı soruları arasında memleketlerindeki akrabalarının burçlarını hatırlamaya çalışıyorlardı. Eğer fotoğraf makinelerinin flaşları olmasaydı, Karnak'taki günlerime döndüğümü sanabilirdim. Pazarlıklar yapılıyor, mutlu kahkahalar çınlıyor, herkes ağzı kulaklarında gülümsüyordu. Hiçbir zamana ait olmayan bir kazıklanma ve açgözlülük tablosuydu önümdeki.

Ama meydandaki her şey de uyduruk değildi. Orada burada daha ağırbaşlı görünümlü adamlar ufak, kapalı çadırların girişlerinde duruyorlardı. Ziyaretçiler bu çadırlara birer birer alınıyorlardı. Belli ki içlerinde gerçekten değerli eşyalar vardı, çünkü her çadırın etrafını küçük nöbetçiler arşınlıyordu. Bunlar, göze batmayacak çeşitli görünümlere bürünmüşlerdi; en çok da güvercin şeklindeydiler. Algılarının görünenden daha güçlü olması ihtimaline karşı, yanlarına fazla yaklaşmıyordum.

Kalabalığın ortasında birkaç büyücü dolaşıyordu. Burada alışveriş yapıyor olamazlardı; büyük ihtimalle Whitehall'daki hükümet dairelerinde gece nöbetindeydiler ve biraz hava almak için dışarı çıkmışlardı. Kaliteli birtakım elbise giymiş olan birine, bacaklarının arasında sıçrayıp duran bir ikinci düzlem iblisi eşlik ediyordu; diğerleri (daha kılıksız olanlar) tütsülerden çıkan muhbir kokuların, soğumuş ter ve mum kokularının izini sürmekteydiler.

Polisler de vardı, birkaç rütbesiz polis memuru ve caydırıcılık amacıyla dolaşmaktan başka bir işe yaramayan birkaç kıllı, alık Gece Devriyesi.

Ve bütün meydanda, bakanları ve diğer büyücüleri Parlamento'daki ofislerinden St. James'deki kulüplerine taşıyan araba ışıkları döneniyordu. Bir imparatorluğun çarkını çeviren büyük bir güç merkezinin tam ortasındaydım ve şansım da yaver giderse, çağrılana kadar fark edilmeden burada kalabilecektim.

Yoksa kalamayacak mıydım?

Sallana sallana eski püskü bir tezgahın yanına gidip üstündekileri incelemeye başlamıştım ki izlendiğim endişesine kapıldım. Hafifçe başımı çevirip kalabalığa bir göz attım. Şekli şemali olmayan bir kitle. Düzlemleri kontrol ettim. Gizli bir tehlike bulamadım: hantal bir koyun sürüsüydü işte, hepsi de sıkıcı ve insan. Tekrar tezgaha dönerek elime bir Benim Sihirli Aynam™ aldım; saçma sapan sihirli değnekler, kediler ve cadı şapkalarıyla rasgele süslenmiş pembe plastikten bir çerçeveye yapıştırılmış ucuz bir cam parçası.

İşte yine başladı! Bir anda arkama döndüm. Tam arkamda, kalabalığın arasındaki bir boşluktan kısa boylu, şişman bir kadın büyücüyü, bir tezgahın etrafına toplanmış bir grup çocuğu ve şüpheyle onları izleyen bir polis memurunu görebiliyordum. Kimse benimle ilgilenmiyormuş gibiydi. Ama ne hissettiğimi biliyordum. Gelecek sefere hazırlıklı olacaktım. Aynayı inceliyormuş numarası yaptım. "DÜNYANIN BÜYÜ BAŞKENTİ LONDRA'DAN EŞİ BULUNMAZ BİR HEDİYE DAHA!" diye bağırıyordu arkasındaki etiket. "MADE IN TAIW-"

Sonra o his yeniden geldi. Bir kedi kadar hızlı döndüm ve yakaladım işte! Beni izleyenlerle göz göze geliverdik. Çocuklardan oluşan bir kaz sürüsü içinde iki kişiydiler: biri kız, biri erkek. Bakışlarını kaçıracak zamanları olmamıştı. Oğlan on beş yaşlarındaydı; sivilceler bütün suratını başarıyla kuşatmıştı. Kız daha küçüktü, ama bakışları soğuk ve sertti. Ben de onlara baktım. Ne diye onlarla uğraşacaktım ki? Onlar insandı, ne olduğumu göremezlerdi. İstedikleri kadar bakabilirlerdi bana.

Birkaç saniye sonra dayanamayarak gözlerini kaçırdılar. Omuzlarımı silkerek yürümeye başladım. Tezgahtaki adamdan bir uyarı öksürüğü geldi. Benim Sihirli Aynam'ı™ dikkatlice tezgaha bıraktım, adama sırıtarak yoluma devam ettim.

Çocuklar da peşime takıldılar.

Bir sonraki tezgahta onları yeniden gördüm, bir pamuk şeker arabasının arkasından beni gözetliyorlardı. Grup halinde hareket ediyorlardı; beş veya altı kişiydiler, emin değildim. Ne istiyorlardı? Saldırıp soymak mı? Eğer öyleyse neden beni seçmişlerdi? Benden daha iyi, daha şişman, daha zengin bir sürü aday vardı burada. Emin olmak için, kocaman bir kamerası ve kalın gözlükleri olan ufak tefek, çok varlıklı görünen bir turiste yanaştım. Ben birisini soymak istesem, listemin başında bu adam yer alırdı. Ama adamdan ayrılıp kalabalığın içinde dolaşmaya başladığımda, çocuklar gene peşimi bırakmadılar.

Tuhaf. Ve can sıkıcı. Değişip uçmak falan istemiyordum; çok yorulmuştum artık. Tek istediğim rahat bırakılmaktı. Şafağın sökmesine saatler vardı hâlâ.

Hızlandım, çocuklar da hızlandı. Meydanda atılan üçüncü turu tamamlamadan çok önce, artık canıma tak etmişti. Bir iki polis bizim bu dönüp dolaşmamızı izliyordu ve büyük olasılıkla yakında durdurulacaktık, en azından kendi başlarının dönmesine engel olabilmek için. Gitme zamanı gelmişti. Bu çocuklar neyin peşinde olurlarsa olsunlar, ben daha fazla dikkat çekmek istemiyordum.

Yakınlarda bir metro istasyonu vardı. Hızla merdivenlere daldım, metro girişini geçip yolun öteki tarafında, meydanın tam karşısında yeniden yukarıya çıktım. Çocuklar gözden kaybolmuşlardı, herhalde metroya girmişlerdi. Artık şansımı deneyecektim. Bir sokağın köşesinden süzüldüm, bir kitabevini geçerek dar bir ara sokağa sıvıştım. Orada, çöp tenekelerinin gölgesinde bir süre bekledim.

Sokağın girişinden bir iki araba geçti. Peşimden gelen yoktu.

Dudaklarıma keyifli bir gülücük kondurdum. Onları atlattığımı düşünüyordum.

Yanılmışım.

7

Mısırlı çocuk ara sokak boyunca yürüdü, birkaç kez sağa döndü ve Trafalgar Meydanı'nı çevreleyen sokaklardan birine çıktı. Yürürken bir yandan da planlarımı gözden geçiriyordum.

Meydanı unut. Etrafta çok fazla baş belası çocuk var. Ama yakınlarda sığınacak bir yer bulsam bile, kolyenin titreşimi hala kürelerin fark edebileceği kadar yüksek olacaktı. Sabaha kadar çöp tenekelerinin arkasında saklanabilirdim. Tek seçenek buydu. Yeniden göklerde süzülmek için fazlasıyla bitkindim.

Ve biraz düşünmek istiyordum.

O ağrı gene başladı, göğsümde, midemde, kemiklerimde zonklayarak. Bu kadar uzun süre bir bedende tıkılıp kalmak sağlıklı bir şey değildi. İnsanlar keçileri kaçırmadan böyle bir şeye nasıl dayanıyorlar, anlamıyorum doğrusu.{20}

Karanlık, soğuk sokakta paldır küldür yürümeye başladım, bir yandan da, iki yanımdaki boş pencerelere vuran aksimi seyrediyordum. Oğlanın sırtı rüzgardan kamburlaşmış, elleri ceket ceplerine gömülmüştü. Basket ayakkabılarını beton üzerinde sürterek yürüyordu. Duruşu, içinde bulunduğum sıkıntılı durumu kusursuz olarak yansıtıyordu. Büyülü kolye attığım her adımda göğsüme çarpıyordu. Elimden gelse, hiç düşünmeden koparıp çıkarır ve tepem atıp bedensizleşmeden önce, onu en yakındaki çöp tenekesine atardım. Ama çocuğun emrine ait kurallara bağımlı durumdaydım.{21} Onu yanımda taşımam gerekliydi.

Trafikten kaçarak bir yan sokağa saptım. Her iki tarafta dip dibe sıralanan yüksek binaların yarattığı karanlık içimi daraltıyordu. Şehirler beni hep mutsuz eder, kendimi neredeyse yeraltındaymışım gibi hissederim. Londra özellikle kötü bir yer: soğuk, boz bulanık, ağır kokulu ve yağmurlu. Güneyi özlememe neden oluyor, çölleri ve göz alabildiğine uzanan mavi gökyüzünü.

Islak karton kutular ve gazetelerle dolu başka bir ara sokak sola açılıyordu. Otomatik olarak düzlemleri kontrol ettim, bir şey yoktu. İşimi görürdü. Hijyenik koşulları nedeniyle ilk iki kapı aralığını geçtim. Üçüncüsü kuruydu. Oracığa oturuverdim.

Gecenin yaşanmış olan kısmında başımdan geçenleri düşünmek istiyordum biraz. Çok yoğun bir gece olmuştu. Soluk benizli çocuk, Simon Lovelace, Tılsım, Jabor, Faquarl... bayağı cehennem azabı yaşatacak türden bir güruh. Ama ne önemi vardı ki? Şafakla birlikte Tılsım'ı teslim edecek ve bu zavallı pisliklere sonsuza dek veda edecektim nasılsa.

Çocukla görülecek hesabın dışında tabii. O bunu ödeyecekti, hem de çok fena. Uruk'tan gelen Bartimaeus'un bir West End ara sokağında uyuklamasına neden olup sonra da bu işten öyle kolayca sıyrılamazsınız. Önce adını öğrenecektim, sonra da...

Bir dakika...

Ara sokakta ayak sesleri... Yaklaşan birkaç çift çizme.

Herhalde yalnızca tesadüftü. Londra bir şehir. İnsanlar şehirleri ve sokaklarını kullanır. Gelenler her kimse, büyük olasılıkla kestirmeden evine gitmeye çalışan birileriydi.

Tam da benim saklandığım ara sokağı kullanarak.

Böyle durumlarda tesadüflere inanamam.

Kapı boşluğunun karanlığına çekilip üzerime bir Gizleyici örttüm. Sığındığım loşlukta kara iplerden, sık örülmüş dantel gibi bir tabaka kapladı üzerimi, iyice karanlığa gömülmemi sağladı. Beklemeye başladım.

Çizmeler daha da yaklaştı. Kim olabilirdi? Bir Gece Devriyesi mi? Simon Lovelace'ın yolladığı bir büyücü taburu mu? Yoksa bunca çabadan sonra küreler gerçekten beni bulmuş olabilirler miydi?

Ancak gelenler ne polis ne de büyücüydü. Trafalgar Meydanı'ndaki çocuklardı.

Başlarında o kız, arkada beş erkek çocuğu, sallana sallana, sağa sola bakınarak yürüyorlardı. Biraz rahatladım. Çok iyi gizlenmiştim ve gizlenmemiş olsam bile, artık kalabalıktan uzakta olduğumuz için onlardan korkmama gerek kalmamıştı. Kabul etmem gerekir ki, oğlanlar irice ve sert görünümlüydüler, ama gene de yalnızca çocuktular işte, kot kumaşlara ve derilere bürünmüş. Kız siyah deri ceket ve dizlerden sonra genişleyen bol paçalı, siyah deri bir pantolon giymişti. Bir cüceye ikinci bir pantolon yapacak kadar fazladan malzeme kullanılmıştı pantolonun paçaları için. Çöpleri ittirerek ara sokak boyunca yürüyorlardı. Bir anda ne kadar garip bir sessizliğe büründüklerini fark ettim.

Kuşkulanarak diğer düzlemleri yeniden kontrol ettim. Hepsinde de her şey olması gerektiği gibiydi. Altı tane çocuk. Gizleyici tabakanın altında, geçip gitmelerini bekledim. Kız başlarındaydı. Bir an benim hizama geldi. Gizleyicimin arkasında güven içinde esnedim. Oğlanlardan biri kızın omzuna vurdu.

"İşte orada," dedi, işaret ederek.

"Alın hemen," dedi kız.

Daha şaşkınlığımı üzerimden atamadan üç tane iriyarı oğlan çocuğu kapı boşluğuna atlayarak üstüme çullandılar. Gizleyicinin lifleri, dokunuşları altında parçalanıp yok oldu. Bir an için zavallı bir deri, ucuz traş losyonu ve vücut kokusu bileşiminden oluşan bir koku dalgasının gelgitine gark oldum. Üzerime oturuldu, yumruklandım ve tokatlandım. Teklifsizce paldır küldür giriştiler.

Kendimi ortaya koyma zamanı gelmişti anlaşılan. Ben Bartimaeus'tum sonuçta.

Bir yerlerden gelen ateş ve lamba ışığıyla aydınlandı sokak. Kapı boşluğundaki tuğlalar sanki harlı ateşte kızdırılmış gibi görünüyordu.

Şaşkınlık içinde oğlanların hala devam ettiklerini gördüm. İki tanesi bileklerimden tutmuş, kelepçe görevini görüyorlardı; diğeri, iki koluyla sımsıkı belime sarılmıştı.

Aynı efekti daha güçlü olarak tekrarladım. Yan sokaktaki araba alarmları çalmaya başladı. Bu kez, itiraf etmeliyim ki, kendimi üç adet yanmış cesedin kömürleşmiş ellerinde bulmayı umuyordum.{22}

Ama oğlanlar hala oradalardı, soluk soluğa ve merhametsiz ölüm gibi direnerek.

Yolunda gitmeyen bir şeyler vardı burada.

"Sakın kıpırdamasın," dedi kız.

Kıza baktım, o da bana baktı. Benim o anki bedenimden biraz daha uzundu. Koyu renk gözleri, uzun siyah saçları vardı. Oğlanlardan ikisi, sivilceli şövalyeler gibi kızın iki yanında dikiliyorlardı. Artık sabrım tükenmişti.

"Ne istiyorsunuz?" diye sordum.

"Boynundaki şeyi." O yaşta bir çocuk için fark edilir derecede güçlü ve otoriter bir sesi vardı kızın. On üç yaşında falan olmalıydı.

"Bunu da nereden çıkardın!"

"Son iki dakikadır boynunda sallanıp duruyordu, seni geri zekalı. Seni zıplattığımızda tişörtünden dışarı fırladı."

"Hımm. Demek öyle!"

"Onu bana ver."

"Veremem."

Omuz silkti. "O zaman biz alırız. Son duanı etmeye başla."

"Benim gerçekte kim olduğumu cidden de bilmiyorsunuz, değil mi?" Sesimin müthiş normal çıkmasını sağlamıştım, yalnızca tehditkar bir ton katmıştım. "Sen büyücü değilsin."

"Çok doğru, değilim." Bunları sanki tükürür gibi söylemişti.

"Bir büyücü olsan, benim gibi biriyle uğraşılmaması gerektiğini bilirdin." Korku ve merak uyandırmaya çalışıyordum yeniden, kaslı bir yarım akıllı belimden sımsıkı tutarken ne kadar güç olsa da.

Kız soğukkanlılıkla sırıttı. "Bir büyücü senin gücünü bu kadar etkisiz kılabilir miydi?"

Haklıydı. Her şeyden önce, bir büyücü tepeden tırnağa tılsımlar ve beş köşeli yıldızlarla korunmadan yanıma bir köpek havlaması kadar bile yaklaşmaya cesaret edemezdi. Ayrıca Gizleyici'nin altında beni bulabilmek için iblislerin yardımına ihtiyacı olurdu ve beni boyunduruk altına alabilmek için bayağı ağır sıklet bir cin çıkarması gerekirdi karşıma. Eğer cesareti varsa tabii. Ama bu kız ve erkek arkadaşları her şeyi kendi başlarına yapmışlardı, pek de ortalığı velveleye vermeden.

Su katılmamış bir Patlayıcı falan uçurmam gerekirdi, ama böyle şık hareketlere girişemeyecek kadar yorgundum. Ben de blöf yapmaya karar verdim.

Ürkünç bir kahkaha attım. "Hah ha! Ben sizinle dalga geçiyorum."

"Atıyorsun."

Başka bir yol denedim. "İtiraf edeyim ki," dedim, "ben bile size hayran kaldım. Yanıma yaklaşabilme cesaretinizi ayakta alkışlıyorum. Eğer bana adınızı ve amacınızı söylerseniz, sizi bağışlarım. Belki, size yardımcı bile olabilirim. Emrim altında birçok güç vardır."

Hayal kırıklığı içinde, kızın elleriyle kulaklarını kapattığını gördüm. "Bu zehirli lafların bana sökmez, pis şeytan!" dedi. "Beni ayartamazsın."

"Emin ol düşmanım olmak istemezsin," diyerek devam ettim, yatıştırmaya çalışarak. "Dostum olmak daha çok işine gelir."

"İkisiyle de ilgilenmiyorum," dedi kız, ellerini indirerek. "O boynundaki şeyi istiyorum, o kadar."

"Onu alamazsın. Ama istersen kavga edebiliriz. Bunun sana vereceği zararın yanında, emin ol Gece Devriyesi'nin cehennemden çıkmış gorgonlar gibi başımıza üşüşmesini sağlayacak bir sinyal yollamayı da ihmal etmem. Onların ilgisini çekmek istemezsin, değil mi?"

Bu biraz ürkmesini sağlamıştı. Zayıf noktasının üstüne gittim.

"Bu kadar saf olma," dedim. "Biraz düşün. Çok güçlü bir kolyeyi benden çalmaya çalışıyorsun. O kolye korkunç bir büyücüye ait. Ona dokunduğun anda seni bulur ve derini yüzüp kapısına asar."

Bu gözdağının etkisiyle mi yoksa saflık suçlaması yüzünden mi bilinmez, kızın aklı karışmıştı. Yüz ifadesinden anladım.

Dirseklerimden birini biraz çekerek şansımı denedim. Oğlan buna tepki olarak homurdandı ve kolumu daha sıkı kavradı.

Birkaç sokak öteden bir siren sesi duyuldu. Kız ve gorilleri tedirginlik içinde karanlık sokağa baktılar. Görünmeyen gökyüzünden yağmur çiselemeye başladı.

"Yeter artık," dedi kız. Bana doğru bir adım attı.

"Dikkatli ol," dedim.

Tek elini bana doğru uzattı. Aynı anda ben de ağzımı açtım; yavaşça, çok yavaşça. Sonra boynumdaki zincire uzandı.

Bir anda, ağzı sonuna kadar açık bir Nil timsahı oluverdim. Kız bir çığlık attı ve kolunu inanılmaz bir hızla geri çekti. Ön dişlerim kızın geri çekilmekte olan tırnaklarını kıl payı kaçırmıştı. Yeniden ona doğru atıldım, timsah kuyruğumla havayı dövüp sağa sola yalpalayarak. Kız ciyaklayarak kaydı ve bir çöp yığınının üzerine arka üstü düşüverdi; korumalarından birini de kendisiyle birlikte yere devirdi. Ani değişimim üç oğlanı da şaşkınlığa uğratmıştı, özellikle geniş pullu karnımdan sıkıca kavramış olanı. Tutuşu gevşedi, ama diğer ikisi hala ısrar ediyorlardı. Uzun sert kuyruğum sol tarafı tırpanladı, sonra sağ tarafı, iki kalın kafatasına tatmin edici derecede atik vuruşlar yaparak. Beyinleri, eğer bir beyinleri varsa tabu, bir güzel sarsılmıştı; çeneleri kasılmıştı, tutuşları da.

Kızın korumalarından birisi yalnızca bir anlığına şaşkınlık geçirmişti. Sonra kendini toparladı, elini cebine soktu, oradan parıldayan bir şey çıkardı.

Elindekini bana doğru fırlattığında, yeniden değiştim.

Büyükten (timsah) küçüğe (tilki) bu değişim çok iyi düşünülmüştü, övünmek gibi olmasın. İri bir bedenle baş etmeye çalışan altı el bir anda boşlukta kalıp havayı kucaklarken ufacık kırmızı bir kürk tomarı ve çırpınan pençeler oğlanların titrek parmaklarından sıyrılıp yere düştü. Aynı anda, gümüşten bir füze, az önce timsahın boynunun bulunduğu noktadan geçerek arkadaki metal kapıya yapıştı.

Tilki patilerini kaygan taş zeminde kaydıra kaydıra koşarak sokağı geçti.

İleride kulakları sağır eden bir düdük sesi duyuldu. Tilki durdu. Projektör ışıkları kapılarda ve tuğla duvarlarda dönüp dolaşmaya başladı.

Bir bu eksikti. Gece Devriyesi geliyordu işte.

Bir ışık demeti üzerime doğru gelirken, açık bir çöp bidonunun içine neredeyse su gibi aktım. Baş, vücut, kuyruk bir anda dalıverdi; ışık, bidonu geçerek sokağın ilerisine yöneldi.

Sonra adamlar geldi; bağırarak ve düdük öttürerek, kızla arkadaşlarını bıraktığım yere doğru koşturdular. Sonra bir hırıltı, ekşi bir koku; büyük bir köpek olduğunu sandığım bir şey gecenin içine doğru arkalarından seğirtti.

Sesler yankılanarak uzaklaştı. Sızıntılı bir çöp torbası ile ekşi kokulu boş bir şişe kasasının arasında güven içinde kıvrılmış tilki, öne doğru bükülmüş kulaklarıyla geceyi dinledi. Bağırtılar ve düdükler uzaklaştı ve sesler birbirine karıştı; tilkinin kulaklarına sanki oradan oraya hareket eden tek bir inilti gibi geldiler.

Sonra inilti iyice yavaşladı. Ara sokak sessizleşti.

Tilki çöplüğün içinde yapayalnız uzanıp yatmaya devam etti.

Nathaniel

8

Arthur Underwood, içişleri Bakanlığı için çalışan orta düzeyde bir büyücüydü. Hırçın ve geçimsiz tabiatlı yalnız bir adam olarak, Highgate'teki on yedinci yüzyıldan kalma yüksek bir binada karısı Martha ile birlikte yaşardı.

Bay Underwood'un hiç çırağı olmamıştı, istememişti de. Tek başına çalışmaktan hoşnuttu. Ama biliyordu ki, tüm diğer büyücüler gibi, eninde sonunda onun da sırası gelecek ve bir çocuğu evine kabul etmek zorunda kalacaktı.

Tabii, kaçınılmaz olan gerçekleşti: Bir gün Çalışma Bakanlığından korkulan isteği içeren bir mektup geldi. Bay Underwood hiç istemese de görevini yerine getirdi. Bildirilen gün öğleden sonra, isimsiz çırağını almak üzere bakanlığa gitti.

İki granit sütunun arasından mermer merdivenleri çıkarak, ayak seslerinin yankılandığı fuayeye girdi. Çok geniş ve özelliksiz bir yerdi burası; ofis çalışanları iki yandaki ahşap kapılardan sessizce girip çıkıyor, ayak seslerinin olabildiğince hafif çıkmasına özen gösteriyorlardı. Salonun karşısında, iki eski Çalışma Bakanı'nın dev heykelleri, heykellerin arasına sıkışmış biçimde de, üzerinde kağıtlar yığılı bir masa vardı. Bay Underwood masaya yaklaştı. Çok sayıda şişkin dosyanın oluşturduğu siperin arasından ufak tefek, güler yüzlü bir memurun yüzünü ancak masanın yanına geldiğinde seçebildi.

"Merhaba efendim," dedi memur.

"Bakan Yardımcısı Underwood. Yeni çırağımı almak için geldim."

"Aa, evet efendim. Sizi bekliyordum. Birkaç belge imzalamanız gerekiyor..." Memur yanındaki bir kağıt yığınını karıştırmaya başladı. "En fazla bir dakikanızı alır. Sonra oğlanı gündüz odasından alabilirsiniz."

'"Oğlanı mı? Demek bir erkek çocuğu?"

"Erkek, beş yaşında. Çok zeki, eğer testlere güveniniz varsa. Tabii şu anda biraz üzgün..." Memur zımbalanmış kağıtlardan oluşan bir dosya buldu ve kulağının arkasından bir kalem çıkardı. "Bütün sayfaları parafe edip noktalı satırları imzalar mısınız lütfen?"

Bay Underwood kalemi sayfalar üzerinde gezdirmeye başladı. "Anne ve babası... gitmişlerdir herhalde."

"Evet efendim. Arkalarına bile bakmadan. Her zamanki gibi işte, efendim, siz de bilirsiniz, paranı al ve sıvış. Yalnızca şöyle bir veda edip gittiler işte."

"Ve bütün normal güvenlik prosedürü uygulanmıştır herhalde?"

"Doğum kayıtları silinerek yok edildi, efendim. Ayrıca adını unutması ve hiç kimseye söylememesi kendisine sıkı sıkı tembihlendi. Şu anda resmi olarak bir hiç. Her şeye sıfırdan başlayabilirsiniz."

"Çok güzel." Bay Underwood iç çekerek, karınca duasına benzer imzalarının sonuncusunu attı ve belgeleri geri verdi. "Başka bir şey yoksa, ben gidip çocuğu alayım en iyisi."

Bir dizi sessiz koridoru aşıp, tablalı ağır bir kapıdan geçerek, mutsuz çocukları eğlendirmek için oyuncaklarla doldurulmuş ve parlak renklere boyanmış bir odaya girdi. Asık suratlı bir sallanan atla, koni biçiminde komik bir şapka giydirilmiş plastik bir sihirbaz bebeğin arasında soluk yüzlü, küçük bir çocukla karşılaştı. Ağlamış olduğu belliydi, neyse ki artık susmuştu. İki kızarık göz, boş boş kendisine baktılar. Bay Underwood boğazını temizledi.

"Ben Underwood, senin ustanım. Gerçek hayatın şu anda başlıyor. Benimle gel."

Çocuk gürültüyle burnunu çekti. Bay Underwood titreyen dudaklardan gelen tehlike işaretini sezdi. Hafif tiksinerek çocuğu elinden tuttu, ayağa kaldırdı ve yankılı koridorlardan geçirip dışarıda bekleyen arabasına götürdü.

Highgate'e dönüş yolunda, büyücü birkaç kez çocukla konuşmayı denedi, ama gözyaşlarıyla dolu bir sessizlikle karşılaştı. Bu hoşlanacağı bir şey değildi; can sıkıntısını belirten bir homurtuyla kriket sonuçlarını dinlemek için radyoyu açtı. Çocuk diz kapaklarına bakarak arka koltukta kıpırdamadan oturdu.

Karısı kapıda karşıladı onları. Elinde bisküvi ve buharları tüten bir fincan sıcak çikolatayla birlikte, çocuğu hemen şömine ateşiyle ısınmış, sıcacık bir oturma odasına aldı.

"Onunla anlaşamayacaksın, Martha," diye homurdandı Bay Underwood. "Ağzından tek kelime çıkmadı."

"Şaşılacak bir şey mi bu? Ürkmüş durumda, zavallı şey. Onu bana bırak sen." Bayan Underwood bembeyaz saçları kısacık kesilmiş, ufak tefek, tombulca bir hanımdı. Çocuğu ateşin yanında bir sandalyeye oturtup bisküvi tuttu. Çocuk kadının farkında bile değilmiş gibi davranıyordu.

Yarım saat geçti. Bayan Underwood tatlı tatlı şundan bundan bahsetti. Çocuk sıcak çikolatasını içti ve bir bisküviyi kemirdi, ama onun dışında yalnızca susup ateşe bakmakla yetindi. Sonunda, Bayan Underwood bir karara vardı. Çocuğun yanına oturarak kolunu omzuna attı.

"Şimdi canım," dedi, "seninle bir anlaşma yapalım. Sana adını hiç kimseye söylememen tembihlendi biliyorum, ama benim için bir istisna yapabilirsin. 'Çocuk' diye seslendiğim birini tam olarak tanıyamam, değil mi? İyisi mi sen bana adını söyle, ben de sana kendi adımı söylerim ve bu ikimizin arasında bir sır olarak kalır. Ne diyorsun? Başını mı salladın acaba? Peki o zaman. Ben Martha. Ya sen ?"

Hafif bir burun çekişi, ondan daha güçsüz çıkan bir ses. "Nathaniel"

"Çok güzel bir adın varmış, tatlım. Sakın korkma, kimseciklere söylemem. Şimdi kendini daha iyi hissetmiyor musun? Hadi bir bisküvi daha ye, Nathaniel, sonra da sana odanı göstereyim."

Çocuğa yemek yedirip, banyosunu yaptırdıktan sonra yatıran Bayan Underwood, olanları odasında çalışan kocasına anlattı.

"Sonunda uyudu," dedi. "Annesiyle babası onu böyle terk ettikten sonra çocuğun şok geçirmesi bence çok doğal. Bence bir çocuğu bu yaşta yuvasından ayırmak zalimlikten başka bir şey değil."

"Bu her zaman böyle olmuştur, Martha. Çırakların da bir yerlerden gelmeleri gerekir." Büyücü, kafasını kitabından kaldırmadan anlamlı bir ses tonuyla söylemişti bunları.

Karısı bu imayı anlamamazlıktan geldi. "Ailesiyle kalmasına izin verilmeliydi," diye devam etti. "Ya da en azından arada bir görüşmelerine."

Bay Underwood bıkkınlıkla kitabı masaya koydu. "Bunun imkansız olduğunu sen de çok iyi biliyorsun. Doğumunda verilen ad unutulmalıdır, yoksa gelecekte düşmanları kendisine zarar vermek için kullanırlar. Ailesiyle görüşürse adı nasıl unutulacak? Ayrıca kimse ailesini yumurcaktan ayrılmaları için zorlamadı. Onu istemiyorlardı, Martha, işin gerçeği bu. İsteseler ilanlar için başvurmazlardı. Bu çok açık. Onlar tazminat olarak önemli miktarda para aldılar; çocuk, ülkesine en yüksek mertebede hizmet etme şansını elde etti, devlet de yeni bir çırak kazandı. Bu kadar basit. Herkes kazandı. Kimse kaybetmedi."

"Bu hiçbir şeyi değiştirmiyor..."

"Bana bir zararı dokunmadı, Martha," diyerek kitabına uzandı Bay Underwood.

"Büyücülere çocuk sahibi olma izni verilse bunca eziyete gerek kalmazdı."

"O yol rakip hanedanlıklara, aile birleşmelerine çıkar... kan davalarıyla sonuçlanır. Tarih kitaplarını oku, Martha: Bak bakalım İtalya'da neler olmuş. O yüzden çocuk için endişelenme. Daha çok küçük. Çok geçmeden unutur her şeyi. Artık akşam yemeğimi hazırlamaya ne dersin?"

Büyücü Underwood'un evi sokaktan bakıldığında dar, basit ve ağırbaşlı bir görünümü olan, fakat arkaya doğru karman çorman bir merdivenler, koridorlar ve değişken düzeyli katlar halinde alabildiğine uzanan bir binaydı. Toplam beş ana kattan oluşuyordu: şarap rafları, mantar kutuları ve meyve kurusu sepetleriyle dolu bir mahzen; konuk kabul odası, yemek salonu, mutfak ve limonluktan oluşan giriş katı; banyo, yatak ve çalışma odalarının bulunduğu birinci ve ikinci katlar; en üstte, bir tavan arası. Nathaniel'ın uyuduğu yer de işte burasıydı, dik bir eğimle aşağı inen kireç badanalı çatı merteklerinin altında.

Her sabah, gün doğarken, çatıdaki güvercinlerin flüt sesini andıran gurultularıyla uyanıyordu. Tavanda küçük bir yıldız penceresi vardı. Sandalyeye çıkarak, o pencereden Londra'nın yağmurla yıkanmış gri siluetini görebiliyordu. Ev bir tepenin üstündeydi ve manzarası da güzeldi; açık havalarda şehrin öbür ucundaki Crystal Palace radyo istasyonunun direğini görebiliyordu.

Yatak odası kontrplak kaplamalı ucuz bir gardırop, küçük bir komodin, bir masa, sandalye ve bir başucu kitaplığıyla döşenmişti. Bayan Underwood haftada bir bahçeden toplanmış taze çiçeklerle dolu bir vazo koyuyordu masanın üzerine.

O ilk berbat günden beri, büyücünün karısı kol kanat germişti Nathaniel'a. Çocuğu seviyor ve ona iyi davranıyordu. Evin içinde yalnız olduklarında, kocasının inatçı hoşnutsuzluğuna rağmen, çocuğu adıyla çağırıyordu sık sık.

"Veledin adını bilmemiz bile yasak," diyordu. "Kurallar böyle! Bu kendisi için tehlikeli. On iki yaşına geldiğinde, yaşamının sonuna kadar bir büyücü ve bir erkek olarak tanınacağı yeni adı verilecek kendisine. Ama şu anda, bu çok yanlış..."

"Kim anlayacak ki?" diye karşı çıkıyordu kadın. "Hiç kimse. Bu zavallı çocukcağızı rahatlatıyor."

İsmini kullanan tek kişi oydu. Öğretmenleri ona "Underwood" diyorlardı, ustasının soyadını kullanarak. Ustası ise yalnızca "çocuk" diyordu.

Bayan Underwood'un şefkatine karşılık olarak, Nathaniel da ona çok bağlıydı. Her sözünü dinliyor, her işi onun istediği gibi yapıyordu.

Evde geçirdiği ilk haftanın sonunda, Bayan Underwood odasına bir hediye getirmişti. "Bu senin için," dedi. "Biraz eski ve kasvetli bir şey, ama senin seveceğini düşündüm."

Çamurlu bir haliç ve kır manzarasıyla çevrelenmiş küçük bir ırmakta gezinen tekneleri gösteren bir tabloydu bu. Üzerindeki vernik eskilikten o denli kararmıştı ki ayrıntılar zar zor seçilebiliyordu, ama Nathaniel tabloyu görür görmez sevdi. Bayan Underwood'un, masasının arkasındaki duvara asışını izledi.

"Sen bir büyücü olacaksın, Nathaniel," dedi kadın, "ve bu erkek olsun kız olsun bir çocuğun elde edebileceği en büyük ayrıcalıktır. Annen ve baban seni bu soylu görev için teslim etmekle fedakarlıkların en büyüğünü yaptılar. Yo, ağlama, bir tanem. Sen de bunun karşılığında güçlü olmalı, elinden gelenin en iyisini yapmalısın ve öğretmenlerinin öğrettiklerini en iyi şekilde öğrenmeye çalışmalısın. Böylece hem kendini hem de anne babanı onurlandıracaksın. Pencereye gelsene. Şu sandalyeye çık. Şimdi... Şuraya bak; uzaktaki o küçük kuleyi görüyor musun?"

"Şunu mu?"

"Hayır, o bir ofis binası, canım. Şu soldaki küçük kahverengi olanı diyorum. İşte o. Orası Parlamento Binası, hayatım. En iyi büyücüler, Britanya'yı ve imparatorluğumuzu yönetmek üzere oraya giderler. Bay Underwood oraya her zaman gider. Ve sen de çok çalışıp ustanın bütün dediklerini yerine getirirsen, bir gün oraya gideceksin, o zaman ben de seninle gurur duyacağım."

"Peki, Bayan Underwood." Nathaniel gözleri ağrıyana kadar kuleye bakmaya devam etti, yerini kafasına iyice yerleştirmeye çalıştı. Parlamento'ya girmek... Bu bir gün mutlaka olacaktı. Gerçekten çok çalışıp kadının kendisiyle gurur duymasını sağlayacaktı.

Zamanla ve Bayan Underwood'un sürekli yardımlarıyla, Nathaniel'ın yuva özlemi hafiflemeye başladı. Uzaklardaki anne ve babasının anıları silikleşti ve içindeki acı daha da azaldı ve günün birinde tamamıyla yok oldu. Katı bir eğitim ve çalışma programı da bu süreçte ona yardımcı oldu: Eğitimi neredeyse tüm zamanını alıyor ve oturup arpacı kumruları gibi düşünmeye fırsatı kalmıyordu. Hafta içi günlerde, bu rutin program Bayan Underwood'un kapısını iki kez tıklatmasıyla başlıyordu.

"Çayın dışarıda, basamağın üstünde. Ağzınla iç, ayağınla değil."

Bu sesleniş, bir sabah yaşadıkları olaydan sonra bir tören halini almıştı: Nathaniel alt kattaki banyoya inmek için uyku sersemi odasından çıkmış, duvarın yanında yerde duran bardağa ayağıyla çarparak bir miktar sıcak çayı merdiven sahanlığının duvarına sıçratmıştı. Leke yıllar sonra bile hala belliydi, sanki bir kan damlasının izi gibi. Neyse ki ustasının bu felaketten hiç haberi olmamıştı. Adamcağız tavan arasına hiç çıkmazdı.

Aşağı kattaki banyoda yıkandıktan sonra, Nathaniel gömlek, gri pantolon, uzun gri çoraplar, şık siyah pabuçlar ve (eğer kışsa ve ev soğuksa) Bayan Underwood'un kendisine aldığı saç örgüsü kalın bir kazak giyerdi. Banyodaki uzun aynanın önünde saçlarını özenle tarar, kendisine bakan soluk yüzlü, ince, temiz bedene göz gezdirirdi. Sonra okul eşyalarını alarak arka merdivenlerden mutfağa inerdi. Bayan Underwood mısır gevreği ve tostunu hazırlarken, o da bir gece önceden kalan ödevlerini bitirmeye çalışırdı. Bayan Underwood da sık sık ona yardım etmek için elinden geleni yapardı.

"Azerbaycan mı? Başkenti Bakü'ydü, sanırım."

"Bakü mü?"

"Evet. Atlasına bak. Bunu neden öğrenecekmişsin?"

"Bay Purcell bu hafta Orta Doğu'yu öğrenmem gerektiğini söylüyor; ülkelerini falan filan."

"Öyle bezgin görünme. Haydi bak tostun hazır. Biliyorsun o "falan filanı" öğrenmen önemli; ilginç olan bölümlere geçmeden önce temel bilgileri almak zorundasın."

"Ama öyle sıkıcı ki."

"Sen öyle san. Ben Azerbaycan'a gitmiştim. Bakü biraz döküntü bir yer, ama ifritleri araştırmak için çok önemli bir merkez."

"Onlar nedir?"

"Ateş demonları. Cinlerden daha güçlü bir ırk. Azerbaycan'daki dağlarda ateş elemanı çok kuvvetlidir. Zoroastrian inancı da buradan doğmuştur; orada bütün canlılarda bulunan kutsal ateşe taparlar. Çikolata ezmesini arıyorsan mısır gevreğinin arkasında duruyor."

"Oradayken hiç cin gördünüz mü, Bayan Underwood?"

"Bir cin bulmak için Bakü'ye gitmek gerekmez, Nathaniel; ayrıca ağzın doluyken de konuşma. Masa örtümün üstünü kırıntılarla dolduruyorsun. Hayır, cinler sana gelirler, özellikle Londra'daysan."

"Ben ne zaman bir ifrik göreceğim?"

"İfrik değil ifrit. Uzun bir süre görmeyeceksin, eğer kendini biraz olsun seviyorsan. Haydi artık çabuk bitir, Bay Purcell'ı bekleteceksin."

Kahvaltıdan sonra Nathaniel okul kitaplarını toplar ve Bay Purcell'in kendisini beklemekte olduğu birinci kattaki çalışma odasına çıkardı. Öğretmeni, dökülmeye başlayan sarı saçlarını beyhude bir gayret içinde yanlara doğru düz tarayarak kelliğini gizlemeye çalışan genç bir adamdı. Kendine hafif büyük gelen gri bir takım elbise giyer, birbirinden berbat kravatlar takardı. İsmi Walter'dı. Olur olmaz şeylere sinirlenir ve Bay Underwood'la konuşması gerektiğinde (bunu yapması gerekirdi, ara sıra) tiklere boğulurdu. Sinirliliği yüzünden hayal kırıklıklarının acısını Nathaniel'dan çıkarırdı. Yetenekli ve çalışkan bir öğrenci olan çocuğa gerçekten acımasız davranamayacak kadar dürüst bir adamdı; onun yerine şiddetle hatalarının üzerine atlardı, küçük bir köpek yavrusu gibi sevinerek.

Nathaniel Bay Purcell'den büyü öğrenmemişti hiç. Öğretmeni hiçbir büyü bilmiyordu. Onun yerine kendini başka konulara vermesi gerekiyordu: daha çok matematik, konuşulan diller (Fransızca, Çekçe), coğrafya ve tarih. Siyasi bilimler de ayrıca önemli konulardan biriydi.

"Şimdi, genç Underwood," dedi Bay Purcell. "Yüce hükümetimizin temel amacı neymiş bakalım?" Nathaniel boş boş baktı. "Haydi ama! Haydi!"

"Bizi yönetmek midir, efendim?"

"Bizi korumaktır. Ülkemizin savaşta olduğunu aklından sakın çıkarma. Bohemya'nın doğusundaki ovalar hala Prag'ın buyruğu altında ve biz onun ordularını İtalya'dan uzak tutabilmek için mücadele veriyoruz. Çok tehlikeli bir dönemden geçiyoruz. Kışkırtıcılar ve casuslar Londra'da kol geziyor. Eğer imparatorluğun bütünlüğü korunacaksa, güçlü bir hükümet iş başında olmalıdır ve bu gücü de büyücülerden alır. Ülkenin onlarsız olduğunu düşün! Böyle bir şey mümkün bile olamaz: O zaman idare halkın eline geçer! Ülkemizde kargaşa yaşanır ve çok geçmeden zapt edilir. Anarşiyle aramızda duran şey yalnızca liderlerimizdir. Senin hedefin de bu olmalı, evlat. Hükümetin bir parçası olmak ve ülkemizi şerefli bir şekilde yönetmek. Bunu unutma."

"Peki, efendim."

"Şeref, bir büyücünün sahip olması gereken en önemli erdemdir," diye devam etti Bay Purcell. "Kadın olsun erkek olsun, her büyücü müthiş bir güce sahiptir ve bu gücü sağduyuyla kullanmalıdır. Geçmişte, devleti devirmeye çalışan üçkağıtçı büyücüler olmuştur: Ama onlar her seferinde yenilgiye uğramışlardır. Neden? Çünkü erdem ve adalet hep gerçek büyücülerden yanadır."

"Bay Purcell, siz büyücü müsünüz?"

Öğretmeni saçlarını düzeltip iç geçirdi. "Hayır, Underwood. Ben... seçilmedim. Ama gene de elimden geldiğince hizmet etmeye çalışıyorum. Şimdi..."

"O zaman halktan birisiniz?"

Bay Purcell avucunu masaya geçirdi. "Eğer izin verirsen! Soruları ben soruyorum. Cetvellerini çıkar. Geometriye geçeceğiz."

Sekizinci yaş gününden kısa süre sonra Nathaniel'ın müfredat programı genişletilmişti. Bir taraftan kimya ve fizik çalışmaya başlarken, diğer taraftan din tarihi dersleri de almaya başladı. Ayrıca Latince, Aramice ve İbranice başta olmak üzere birçok gerekli dili daha öğrenmeye başladı.

Bu çalışmalar Nathaniel'ı sabah dokuzdan öğlen bire kadar meşgul ediyordu. Saat birde mutfağa inerek Bayan Underwood'un kendisi için naylona sarıp bırakmış olduğu sandviçleri tek başına mideye indirirdi.

Öğleden sonraki ders programı değişkendi. Haftanın iki günü Bay Purcell'le derslerine devam ediyorlardı. İki gün sokağın aşağısındaki halka açık bir havuza götürülüyor, çamurluğa benzer bıyıkları olan, sıkı disiplin meraklısı, iriyarı bir adama teslim ediyordu. Başka çocuklardan oluşan pejmürde bir tayfayla birlikte, Nathaniel mümkün olan her kulaç atma stilini kullanarak sayısız turlar yüzmek zorunda kalıyordu. Yüzücü arkadaşlarıyla konuşamayacak kadar çekingen ve yorgun olurdu her zaman; onlar da kendisinin farklılığını sezerek, uzak duruyorlardı. Sekiz yaşındayken bile, çoktan yanına yaklaşılmayan ve yalnız bırakılan bir çocuk olmuştu.

Diğer iki gün yapılan faaliyetler müzik (perşembeleri) ve çizimdi (cumartesileri). Nathaniel müzik derslerinden, yüzmeden bile daha çok korkuyordu. Öğretmeni Bay Sindra, yürürken gerdanı titreşen sabırsız, obur bir adamdı. Nathaniel bu gerdanı dikkatle izlerdi: Titreşimlerde meydana gelebilecek herhangi bir artış, yaklaşmakta olan bir öfke nöbetinin habercisiydi. Bu nöbetler iç bunaltıcı bir sıklıkta tekrarlanırdı. Nathaniel ne zaman gamları yanlış zamanda girse, notaları yanlış okusa veya ezberden çalacağı bir parçada hata yapsa, Bay Sindra hiddetini engelleyemezdi ve bu olaylar pek de seyrek yaşanmıyordu.

"Tanrım," diye bağırırdı Bay Sindra, "bu aleti böyle tıngırdatarak bir vampir çağırabileceğini nasıl düşünürsün? Nasıl? Akıllara ziyan! Ver bakayım onu bana!" Liri Nathaniel'ın elinden kaptığı gibi kendi geniş göğsüne bastırırdı. Sonra huşu içinde gözlerini kapar, çalmaya başlardı. Tatlı bir melodi çalışma odasını doldururdu. Kısa, tombul parmaklar dans eden sosisler gibi teller üstünde dolaşmaya başlar; dışarıda, kuşlar dallara konarak dinlemeye başlarlardı. Nathaniel'ın gözleri yaşla dolardı. Uzak geçmişinden gelen anılar hayalet gibi gözlerinin önünden geçerdi...

"Sıra sende!" Müzik kulak tırmalayan ani bir gıcırtıyla kesilir, lir yeniden eline tutuşturulurdu. Nathaniel telleri tıngırdatmaya başlar, parmakları birbirine dolaşır; dışarıda, sersemlemiş birkaç kuş ağaçtan yere düşerdi. Bay Sindra'nın gıdıları soğumuş jöle gibi titreşmeye başlardı.

"Seni ahmak! Kes şunu! Vampirin seni yemesini mi istiyorsun? Onu baştan çıkarman gerek, sinirlerini yerinden oynatman değil! Bırak o zavallı aleti. Gaydayı deneyeceğiz."

Gayda ya da lir, koro sesi veya sistrum şıngırtıları; Nathaniel neyi denerse denesin, beyhude çabaları öfke ve umutsuzluk böğürtüleriyle karşılanırdı. Öğretmeni Bayan Lutyens'ın gözetimi altında huzurlu ve güzel geçen çizim derslerinden çok farklıydı bu bağırtılar. İnce, zarif ve nazik bir kadın olan Lutyens ise Nathaniel'ın özgürce konuşabildiği tek öğretmeniydi. Bayan Underwood gibi o da çocuğun "isimsizliğine" tahammül edememiş, aralarında kalacağına güvence vererek çocuğun ismini sormuştu, o da hiç düşünmeden söylemişti ismini öğretmenine.

Bir bahar öğle sonrası, oturdukları çalışma odasının açık penceresinden içeri taze bir meltem eserken, "Neden?" diye sormuştu kadına. "Neden bütün zamanımı bu deseni kopya ederek geçirmek zorundayım? Hem çok zor hem de sıkıcı. Bahçeyi, bu odayı ya da sizi çizmek çok daha hoşuma giderdi, Bayan Lutyens."

Kadın güldü. "Resim yapmak sanatçılar için çok iyidir tabii, Nathaniel ya da yapacak başka işi olmayan zengin kadınlar için. Ama sen bir ressam veya zengin bir kadın olmayacaksın. Eline kalem almanın nedeni çok başka. Senin zanaatkar bir teknik ressam olman gerekiyor; istediğin her deseni yeniden çizebilmelisin, çabucak, kendinden emin ve her şeyin ötesinde doğru olarak."

Çocuk, aralarında duran masanın üzerindeki kağıda sıkıntıyla baktı. Kağıtta dallar, çiçekler ve yapraklardan oluşan karmaşık bir desen vardı; aralarına soyut şekiller serpiştirilmişti. Deseni resim defterine yeniden çizmeye uğraşıyordu ve aralıksız iki saattir başından kalkmadığı halde, yarısına gelebilmişti ancak.

"Bana çok gereksiz geliyor, o kadar," dedi alçak bir sesle.

"Gereksiz değil," diye yanıtladı Bayan Lutyens. "Bakayım neler yapmışsın. Hım, fena değil, Nathaniel, hiç fena değil, ama bak; sence de bu küçük kubbe gerçeğinden biraz daha büyük olmamış mı? Bak şuradaki? Ve şu sapın üzerinde bir delik bırakmışsın; bu çok ciddi bir hata."

"Sadece ufak bir hata. Gerisinin iyi olması yetmez mi?"

"Sorun bu değil. Eğer gerçek bir pentagramı kopyalıyor olsaydın ve o deliği bıraksaydın, düşün bakalım neler olacaktı? Hayatına mal olacak bir hata olurdu bu. Henüz ölmek istemiyorsun, değil mi, Nathaniel?"

"Hayır."

"İyi o zaman. Ölmek istemiyorsan, tek bir hata bile yapmaman gerekir. Yoksa seni gafil avlayacaklardır." Bayan Lutyens yeniden sandalyesine oturdu. "Ne yazık ki yeni baştan başlamanı isteyeceğim."

"Bayan Lutyens!"

"Bayan Underwood da böyle olmasını isterdi." Düşünerek durakladı. "Fakat acılı yakarmaların bana ikinci seferde daha iyi bir iş çıkarmanı beklemenin faydasız olduğunu anlatıyor. Bugünlük bırakalım. Neden bahçeye çıkmıyorsun? Biraz temiz havaya ihtiyacın varmış gibi görünüyor."

Nathaniel için evin bahçesi, geçici bir yalnızlık ve yenilenme yeriydi. Orada hiç ders olmazdı. Tatsız anılarla dolu değildi. Uzun, dar bir bahçeydi ve kırmızı tuğlalarla örülmüş yüksek bir duvarla çevriliydi. Yazları duvarın üzerini sarmaşık gülleri örter, çimlerin üzerini de altı tane elma ağacından dökülen beyaz çiçekler kaplardı. Bahçenin ortasındaki açelya sırası bahçeyi ikiye böler, ileride, evin bahçeye bakan birçok penceresinden görülemeyen korunaklı bir alan yaratırdı. Oradaki çimler uzun ve ıslaktı. Komşu bahçelerin birinden bir at kestanesi ağacı yükselir ve duvarın gölgeliğinde yeşil yosun kaplı bir taş bank dururdu. Bankın yanında, elinde şimşek tutan adam biçiminde mermer bir heykel vardı. Adamın Viktorya tarzında bir ceketi ve yanaklarından böcek kıskacı gibi fırlayan kocaman favorileri vardı. Heykel hava koşullarından aşınmış ve ince bir yosun tabakasıyla kaplanmıştı, gene de büyük bir enerji ve güç etkisi yaratabiliyordu. Nathaniel heykelden büyülenmişti ve Bayan Underwood'a kimin heykeli olduğunu soracak kadar ileri gitmişti, ancak kadın yalnızca gülümsemekle yetinmişti yanıt olarak. "Ustana sor," demişti. "O her şeyi bilir."

Ama Nathaniel sormaya cesaret edememişti.

Nathaniel soğuk ve aksi ustasıyla geçireceği bir ders öncesi ne zaman kendini toparlamaya ihtiyaç duysa, ıssızlığı, taş bankı ve bilinmeyen bir büyücüye ait heykeliyle işte bu köşede huzur bulmaya gelirdi.

9

Altı-sekiz yaşları arasında Nathaniel ustasını ancak haftada bir ziyaret ederdi. Cuma öğleden sonraları yaşanan bu özel olay için bir ayine gider gibi hazırlanması gerekirdi. Öğle yemeğinden sonra, yıkanmak ve gömlek değiştirmek üzere yukarı çıkmak zorundaydı. Sonra, saat tam 2.30'da, ustasının birinci kattaki okuma odasının önünde hazır olurdu. Kapıyı üç kez tıklattıktan sonra içeri çağrıldı.

Ustası sokağa bakan bir pencerenin önündeki hasır koltuğa kaykılmış oturuyor olurdu. Yüzü genelde gölgede kalırdı. Pencereden gelen ışık belli belirsiz bir hale şeklinde etrafını sarardı. Nathaniel içeri girdiğinde, uzun ince bir el karşıdaki duvara dayanmış şark divanının üzerinde yığılı minderleri işaret ederdi. Nathaniel bir minder alıp yere koyardı. Sonra da mindere otururdu, kalbi küt küt atarak, ustasının sesinde meydana gelebilecek en ufak değişikliği fark etmek için kulak kesilerek, en ufak bir ayrıntıyı kaçırmaktan korkarak.

İlk senelerde, büyücü çocuğa çalışmaları hakkında sorular sormakla yetinir, vektörler, cebir ve olasılık hesaplarını anlatmasını ister; Prag tarihini özetlemesini veya Haçlı seferlerinin önemli olaylarını Fransızca olarak anlatmasını beklerdi. Aldığı yanıtlar hemen her zaman kendisini tatmin ederdi; Nathaniel çok çabuk öğrenen bir öğrenciydi.

Nadiren de olsa, büyücü bir yanıtın ortasında çocuğa susmasını işaret eder ve kendisi büyücülüğün amaçları ve sınırlamaları konusunda konuşmaya başlardı.

"Bir büyücü," demişti bir keresinde, "sahip olduğu gücü kullanandır. Büyücü idare gücünü kullanarak değişim yaratır. Bunu bencilce nedenlerle de yapabilir, erdemli amaçlar uğruna da. Yaptıklarının sonuçları iyi de olabilir feci de, ancak kötü olan tek büyücü yetersiz olandır. Yetersizliğin tanımı nedir, çocuk?"

Nathaniel minderin üstünde kıpırdanmıştı. "Kontrolün kaybedilmesi efendim."

"Doğru. Büyücü işe koştuğu güçlerin kontrolünü elinden bırakmazsa o zaman, ne olarak kalır?"

Nathaniel öne arkaya sallanırdı. ''Şey..."

"Üç G çocuk, üç G. Kafanı kullan."

"Güvende, gizli, güçlü, efendim."

"Doğru. En büyük sır nedir?"

"Ruhlar, efendim."

"Demonlar, çocuk. Onlara olduklarından fazla paye verme. Hiçbir zaman unutulmaması gereken şey nedir?"

"Demonlar tehlikelidir ve ellerine fırsat verirsek bize zarar verirler, efendim." Bunları söylerken Nathaniel'ın sesi titrerdi.

"Güzel, güzel. Mükemmel bir hafızan var, aferin. Kelimeleri telaffuz ederken dikkatli ol, demin dilin biraz dolaştı sanki. Bir heceyi yanlış zamanda yanlış hecelemen, demona aradığı fırsatı veriverir."

"Evet, efendim."

"Demek ki neymiş, en büyük sır demonlarmış. Sıradan insanlar bu ruhların varlığından haberdardır ve bizim onlarla iletişim kurabileceğimizi bilirler; bizden bu denli korkmalarının nedeni de budur! Ama gerçeği tam olarak bilmezler, yani bizim tüm gücümüzü demonlardan aldığımızı. Onların yardımını almadan, ucuz hokkabazlardan ve şarlatanlardan başka bir şey olamayız. En önemli yeteneğimiz, onları çağırıp isteklerimize boyun eğdirebilmektir. Eğer her şeyi kitabına uygun olarak yaparsak, emirlerimize karşı gelemezler. Eğer en ufak bir hata yaparsak, üstümüze çullanır ve bizi paramparça ederler. Çok ince bir çizgidir üzerinde yürüdüğümüz, çocuk. Sen kaç yaşına geldin şimdi?"

"Sekiz, efendim. Gelecek hafta dokuz olacağım."

"Dokuz ha? Güzel. Öyleyse gelecek hafta büyü çalışmalarına tam olarak başlayalım. Bay Purcell sana temel bilgileri veriyordu zaten. Bundan böyle haftada iki kez buluşacağız ve ben sana yöntemlerimizin ana ilkelerini tanıtmaya başlayacağım. Her neyse, sen şimdi İbrani alfabesini oku ve İbranice on ikiye kadar say da bugünlük bitirelim artık. Başla."

Ustası ve öğretmenlerinin gözetimi altında, Nathaniel'ın eğitimi hızla ilerliyordu. Gündelik başarılarını Bayan Underwood'a anlatmaktan zevk alıyor ve onun içten ve sıcak övgülerinin keyfini çıkartıyordu. Akşamları, uzaktaki Parlamento binasına ait kulenin sarı ışıklarını penceresinden izler ve büyücü olup soylu Hükümetin bakanlarından biri olarak oraya gideceği günün hayalini kurardı.

Dokuzuncu yaş gününden iki gün sonra, mutfakta kahvaltısını ederken ustası içeri girmişti.

"Onları bırak ve benimle gel," dedi büyücü.

Nathaniel koridor boyunca adamı izlemiş ve arkasından ustasının kütüphane olarak kullandığı odaya girmişti. Bay Underwood, her boyut ve renkte -antika değerinde deri ciltli ağır sözlüklerden, kenarlarına mistik işaretler karalanmış ve yıpranmış kağıt kapaklı ucuz kitaplara kadar- her tür kitabı içeren geniş bir kitaplığın yanında durdu.

"Bunlar senin önümüzdeki üç sene içinde okuyacakların," demişti ustası, kitaplığın tepesine hafifçe vurarak. "On iki yaşına geldiğinde, buradaki tüm bilgilerle tanışmış olmalısın. Kitapların çoğu Ortaçağ İngilizcesi, Latince, Çekçe ve İbranice yazılmış. Ölülerin ardından yapılan Mısır törenleri hakkında yazılmış Kıpti dilinde çalışmalar da var aralarında. Onları okurken kullanman için bir de Kıpti sözlük Bunları nasıl okuyacağını planlamak sana kalmış, benim sana ayıracak zamanım yok. Bay Purcell senin için dil konusuna hız verecek. Anlaşıldı mı?"

"Evet, efendim. Efendim?"

"Ne var, çocuk?"

"Bütün bunları okuduğum zaman, efendim, ihtiyacım olan her şeyi öğrenecek miyim? Bir büyücü olmak için, yani, efendim. Burada çok fazla kitap var da."

Ustası homurdandı; kaşları gökyüzüne doğru kalktı. "Arkana bak," dedi çocuğa.

Nathaniel döndü. Kapının arkasında, yerden tavana kadar uzanan bir kitaplık vardı; birbirinden kalın ve tozlu yüzlerce kitapla dolup taşmıştı; içlerini açmadan, her sayfanın en küçük puntolarla çifter sütun halinde basılmış olduğunu anlayabileceğiniz türden kitaplar. Nathaniel yutkundu.

"Seninkiler bitince sıra bunlara gelecek," dedi ustası duygusuzca. "Ancak o zaman belli bir noktaya gelebilirsin. Bu kitaplıkta, belli başlı demonları çağırmak için ihtiyacın olan törenler ve sihirli sözler var; onüç yaşına gelmeden önce bunları kullanmaya başlayamazsın, o yüzden şimdilik bunları unut. Senin kitaplığın," diyerek yeniden tahtaya vurdu, "hazırlık bilgilerini içerir ve şu anda sana yeter de artar bile. Şimdi, benimle gel."

Nathaniel'ın daha önce hiç girmediği bir çalışma odasına gittiler. Oradaki lekeli ve kirli raflarda içleri renk renk sıvılarla doldurulmuş çok sayıda şişe sıralanmıştı. Bazı şişelerin içinde yüzen nesneler vardı. Nathaniel nesnelerin böyle çarpık ve tuhaf görünmelerine kalın ve eğimli şişe camlarının mı neden olduğunu tam olarak çıkartamıyordu.

Ustası basit bir çalışma masasının yanındaki bir tabureye oturdu ve Nathaniel'a da yanına oturmasını işaret etti. Önüne dar bir kutu ittirdi. Nathaniel kutuyu açtı. İçinde küçük bir gözlük vardı. Eskilerden bir anı sertçe titremesine neden oldu.

"Haydi, çıkar onları, çocuk; ısırmazlar. Tamam. Şimdi bana bak. Gözlerime bak; ne görüyorsun?"

Nathaniel isteksizce baktı. Yaşlı adamın alev alev yanan acımasız gözlerinin içine bakmak onun için çok zordu ve sonunda beyni durdu. Hiçbir şey göremedi.

"Evet?"

"Şey, hım... özür dilerim, ben hiçbir şey..."

"İrislerin etrafına bak, orada bir şey var mı?"

"Hım..."

"Of, seni ahmak!" Ustası hayal kırıklığı içinde haykırdı ve tek gözünü parmağıyla aşağı doğru çekerek kırmızı içini ortaya çıkardı. "Göremiyor musun? Bir lens, çocuk! Bir kontaklens! Gözümün tam ortasında! Gördün mü?"

Nathaniel umutsuzluk içinde yeniden baktı ve bu sefer irisin çevresinde, göze yapışık duran, bir kalem çizgisi kadar ince, silik ve yuvarlak bir çerçeve gördü.

"Evet, efendim," dedi sevinçle. "Evet, görüyorum."

"Nihayet...!" Usta yeniden tabureye oturdu. "On iki yaşına geldiğinde iki önemli şey olacak. İlk olarak, sana bir ad verilecek. Neden?"

"Demonların gerçek adımı öğrenerek üzerimde güç sahibi olmalarını engelleyebilmek için, efendim."

"Doğru. Düşman büyücüler de aynı oranda tehlikelidir tabii. İkinci olarak, her zaman kullanabileceğin ilk lenslerini alacaksın. Böylece demonların aldatmacalarından etkilenmemiş olacaksın. O zamana kadar da bu gözlükleri kullanacaksın, ama yalnızca söylendiğinde. Ve bu gözlükler hiçbir koşul altında bu odanın dışına çıkarılmayacak. Anlaşıldı mı?" "Evet, efendim. Aldatmacadan kurtulmamı nasıl sağlayacaklar, efendim?"

"Demonlar maddeleştiklerinde, her türden sahte şekle girebilirler, yalnızca bu maddi alanda değil, aynı zamanda tüm diğer algı düzlemlerinde de. Bu düzlemleri sana yakında öğreteceğim; şimdi ne olduklarını bana sorma. Bazı güçlü demonlar görünmez bile olabilirler; aldatma konusundaki yaratıcılıklarının sınırı yoktur. Lensler ve daha az bir oranda da olsa gözlükler, aynı anda birçok düzlemi görebilmeni ve yarattıkları illüzyonlardan etkilenmemeni sağlar. Seyret..."

Nathaniel'ın ustası arkasındaki kalabalık bir rafa uzandı; mantar ve mumla mühürlenmiş büyükçe bir şişeyi eline aldı. Şişede yeşilimsi tuzlu bir su içinde ölü bir fare vardı, kahverengimsi tüylerle kaplı cansız bir beden. Nathaniel yüzünü ekşitti. Ustası ona baktı.

"Sence bu nedir, çocuk?" diye sordu.

"Bir fare, efendim."

"Ne tür bir fare?"

"Kahverengi. Bir rattus norvegicus, efendim."

"Güzel. Latince adıyla birlikte, ha? Çok güzel. Kesinlikle yanlış, ama gene de güzel. Bu bir fare falan değil. Gözlüğünü tak ve yeniden bak."

Nathaniel denileni yaptı. Burnunun üzerinde gözlüğün ağırlığını ve soğukluğunu hissetti. Neceftaşından yapılıp ince bir zarla kaplanmış olan camların gerisinden bakarak bir iki saniye odaklanmaya çalıştı. Şişe görüş alanına girdiğinde soluğunu tuttu. Fare gitmişti. Onun yerinde süngerimsi suratlı, böcek kanatlı ve alt tarafı körüklü çalgılara benzeyen kara-kızıl bir yaratık duruyordu. Yaratığın haksızlığa uğramış bir ifadeyle bakan gözleri açıktı. Nathaniel gözlükleri çıkardı ve tekrar baktı. Fare turşu suyunda yüzmeye devam ediyordu.

"Vay canına!" dedi.

Ustası homurdandı. "Bir Kızıl Gazap, Lincoln's Inn Tıp Enstitüsü tarafından yakalanıp şişelenmiş. Önemsiz bir iblis, ancak dikkate değer bir ölümcül hastalık yayıcısı. Maddi düzlemde yalnızca bir fare gibi görünür. Diğerlerinde gerçek varlığı ortaya çıkar."

"Ölü mü, efendim?" diye sordu Nathaniel.

"Hım? Ölü mü? İnşallah öyledir. Eğer değilse de mutlaka çok kızgındır. En az elli yıldır bu kavanozun içinde; bana eski ustamdan miras kalmıştı."

Şişeyi yeniden rafa koydu. "Görüyorsun ya, çocuk," diye devam etti, "en güçsüz demonlar bile gaddar, tehlikeli ve haindirler. Temkini bir an bile elden bırakmamak gerekir. Şuna bak."

Bir laboratuvar ısıtıcısının arkasından kapaksız gibi görünen dikdörtgen bir cam kutu çıkardı. Ufacık tefecik altı yaratık içinde vızır vızır dönüyor, içine hapsedildikleri kutunun duvarlarına toslayıp duruyorlardı. Uzaktan böcek gibi görünüyorlardı; ama yaklaştıkça, Nathaniel böcek olmak için biraz fazla bacakları olduğunu gördü.

"Bu kurtçuklar," dedi ustası, "büyük ihtimalle en düşük seviyedeki demonlardır. Kayda değer bir zekaları yoktur. Gerçek şekillerini görebilmek için gözlüğünü takman gerekmez. Ancak denetimsiz kalırlarsa bunlar bile baş belasıdır. Kuyruklarının altındaki şu turuncu iğneleri fark ettin mi? Bunlar kurbanlarının vücutlarında şiddetli acı veren şişlikler oluşturmaya yarar: Arılardan veya eşekarılarından çok daha beterdir sokmaları. Sinir bozucu rakipler olsun... dikbaşlı bir öğrenci olsun, birisini acımasızca cezalandırmanın en iyi yolu bunları kullanmaktır."

Nathaniel kudurmuş kurtçukların cama kafa atışlarını izledi. Heyecanla başını salladı. "Evet, efendim."

"Huysuz küçük şeyler." Ustası kutuyu uzağa itti. "Bunlara her istediğini yaptırabilmek için yalnızca doğru emirlere ihtiyacın vardır. O zaman en düşük düzeyde, bizim sanatımızın ilkelerini yerine getirirler. Kontrol altında tutmamız gereken tehlikeli araçlarımız vardır bizim. Şimdi artık kendimizi nasıl koruyacağımızı öğrenmeye başlayalım."

Nathaniel çok geçmeden, bu araçları kullanma izni alabilmek için çok beklemesi gerekeceğini anlamıştı. Haftada iki kez ustasıyla çalışma odasında derslere katılmaya başladı, ama aylar boyunca yaptığı tek şey not tutmak oldu. Pentagramların işleyiş ilkelerini ve harf sanatını öğrendi. Çağırma töreni öncesinde büyücülerin yapması gereken uygun arınma törenlerini öğrendi. Demonları cezbedecek veya istenmeyenleri uzak tutacak tütsü karışımlarını dövebilmek için havan ve havaneliyle çalışmalar yaptı. Farklı boyutlarda mumlar kesip bunları çeşitli düzenlerde dizerek yerleştirdi. Ve ustası bir kez olsun bir şey çağırmadı.

İlerleme kaydetmek için sabırsızlanan Nathaniel boş zamanlarında kitaplıktaki kitapları yutarcasına okudu. Bilgiye susamışlığıyla Bay Purcell'i kendisine hayran bıraktı, ustasının boncuk gözleri önünde kazandığı becerileri pentagramlara uyguladı. Ve bütün bu zaman boyunca, gözlükler çalışma odasındaki rafta tozlandı durdu.

İçini açabildiği ve üzüntülerini paylaşabildiği tek insan Bayan Lutyens'dı.

"Sabır," derdi kadın ona. "Sabır en önemli erdemdir. Acele edersen, başarısız olursun. Ve başarısızlık acı verir. Soğukkanlılığını her zaman korumalı ve elindeki işe kendini vermelisin. Şimdi, artık hazırsan bu deseni yeniden kopyalamanı istiyorum, bu sefer gözlerin bağlı olarak."

Eğitimi başladıktan altı ay sonra, Nathaniel ilk çağırma seansına katıldı. Ama ne yazık ki aktif olarak katılmasına izin verilmemişti. İçinde Nathaniel'ın duracağı ikincil bir pentagram da dahil olmak üzere, tüm pentagramları ustası çizdi. Nathaniel'ın mumları yakmasına bile izin verilmedi, daha da kötüsü, gözlükleri kullanamayacağı söylendi.

"Peki nasıl göreceğim?" diye sordu, ustasıyla konuşmalarında daha önce olmayan bir hırçınlıkla. Kısık gözlerle atılan haşin bir bakış, anında çenesini kapatmasını sağladı.

Çağırma töreni tam bir hayal kırıklığı olarak başladı. Nathaniel'ın çoğunu anlamaktan sevinç duyduğu sihirli sözcüklerden sonra, olan biten bir şey yok gibiydi. Çalışma odası içinde hafiften bir esinti olmuştu ancak onun dışında hiçbir olağanüstülük yoktu. Boş pentagram hala boştu. Ustası ona çok yakın duruyordu, kapanmış gözleriyle uykuda gibiydi. Nathaniel sıkılmaya başlamıştı. Bacakları ağrıyordu artık. Belli ki çağırdıkları demon gelmemeye karar vermişti. Sonra bir anda, dehşet içinde odanın bir köşesindeki mumların devrildiğini fark etti. Bir kağıt tomarı ateş almıştı ve alevler hızla yayılıyordu. Nathaniel korkuyla haykırarak bir adım atmaya yeltendi.

"Olduğun yerde kal!"

Nathaniel'ın kalbi korkudan duracaktı neredeyse. Tek ayağı havada kalakaldı. Ustasının gözleri açılmış, ürkütücü bir öfkeyle kendisine yönelmişti. Adam gök gürültüsüne benzeyen bir sesle yedi Kovma Sözcüğü'nü tekrarladı. Odanın köşesindeki yangın söndü, kağıt tomarı da onunla birlikte gözden kayboldu; mumlar yeniden dik ve yanar bir duruma geldiler. Nathaniel'ın kalbi küt küt atıyordu.

"Çemberin dışına çıkacaktın, öyle mi?" Ustasının sesinin daha önce bu denli sert çıktığını duymamıştı. "Bazılarının görünmez kalabildiklerini sana söylemiştim. Onlar görüntü üstatlarıdır ve seni yanıltarak baştan çıkartmanın binlerce yolunu bilirler. Eğer bir adım daha atsaydın, kendini de alevler içinde bulacaktın. Bu gece aç karnına bu olanları düşün bakalım. Odana çık!"

Daha sonraki çağırmalar sıkıntısız geçti. Yalnızca olağan duyularını kullanan Nathaniel, demonları birçok aldatıcı şekillerde gözlemledi. Kimileri tanıdık hayvanlar olarak göründüler: miyavlayan kediler, koca gözlü köpekler, Nathaniel'ın eline almamak için kendini zor tuttuğu mahzun, topallayan beyaz fareler. Küçük şirin kuşlar, içinde durdukları çemberlerin kenarlarında sekerek sınırları gagaladılar. Bir keresinde tavandan şelale gibi bir elma çiçeği yağmuru boşaldı, tüm odayı baş döndüren çarpıcı bir kokuyla doldurdu.

Her çeşit ayartmaya karşı nasıl direnileceğini öğrendi. Bazı görünmez ruhlar kusturacak denli iğrenç kokularla saldırdılar; bazıları Bayan Lutyens veya Bayan Underwood'un parfümlerini anımsatan güzel kokularla. Bazıları kulak tırmalayıcı seslerle korkutmayı denediler; iç gıcıklayan gıcırtılar, fısıltılar ve anlamsız haykırışlarla. Yalvarıp yakaran tuhaf sesler duydu: Tiz başlayıp gittikçe derinleşerek bir cenaze çanı gibi çalmaya başlayan sesler. Ancak bütün bunlara beynini kapatarak çemberinin içinde kalmayı başardı.

Çağırma törenlerinde gözlük takmasına izin verilmesi için bir yıl geçmesi gerekmişti. Artık demonların çoğunu oldukları gibi görebiliyordu. Diğerleri, biraz daha güçlü olanlar, yanıltıcı görüntülerini başka düzlemlerde de koruyabiliyorlardı. Nathaniel algılamadaki tüm bu şaşırtıcı değişikliklere rahatça ve güvenle uyum sağladı. Dersleri çok iyi gidiyordu, kendine hakimiyeti de öyle. Gün geçtikçe daha sert, daha esnek ve ilerlemeye daha kararlı oluyordu. Uyanık geçirdiği tüm boş zamanlarını kitaplarını okumaya ayırıyordu.

Ustası öğrencisinin gelişiminden memnundu ve Nathaniel da, daha hızlı ilerleme konusundaki sabırsızlığına karşın, öğrendiği şeylerden zevk alıyordu. Çok yakın olmasa da, üretken bir ilişki vardı aralarında ve öyle olmaya devam edebilirdi, eğer Nathaniel'ın onbirinci doğum gününden önceki yaz o talihsiz olay yaşanmamış olsaydı.

Bartimaeus

10

Sonunda şafak söktü.

Güneşin ilk ışıkları doğu semalarında titreşmeye başladı. Rıhtımın ilerisinde, ufukta, ağır ağır bir ışık halesi belirdi. Zevkten dört köşe olmuştum. Bundan daha çabuk gelemezdi.

Dün gece çok yorucu ve aşağılayıcı bir iş yapmıştım. Londra'nın ara sokakları boyunca tekrar tekrar gizlenmiş, oyalanmış ve kaçmıştım, aynen bu sıralamayla. On üç yaşında bir kız çocuğu tarafından itilip kakılmıştım. Bir çöp bidonuna sığınmıştım. Bunların hiçbiri yetmezmiş gibi, şimdi de Westminster Manastırı çatısına sinmiş, taştan bir gargoyl gibi görünmeye çalışıyordum. Bundan da kötü ne olabilirdi ki artık?

Doğan güneşten gelen bir ışın demeti, yosun kaplı boynumda sallanan kolyeye vurdu. Cam kadar berrak, parıldadı. Otomatik olarak tek pençemle kapatmaya çalıştım, keskin gözlerin dikkatini çekmesin diye, ama artık çok da fazla endişelenmiyordum.

O ara sokaktaki çöp bidonunda birkaç saat kalmıştım, dinlenmek ve baştan aşağı çürük sebze kokusuna bulanmak için yeterince uzun bir süre. Sonra aklıma gelen dahiyane fikre uyup manastırın tepesinde taşlaşmıştım. Oradayken binanın içerisindeki büyülü eşyaların koruması altındaydım; kolyeden gelen sinyalleri maskeliyorlardı.{23} Bu yeni avantajlı konumumda, uzaklardan geçen bir iki küre görmüştüm ama hiçbiri yakınıma gelmemişti. Gecenin ilerleyen saatleriyle birlikte, büyücüler de yorgun düştüler. Göklerdeki kürelerin parıltısı soldu, hava duruldu.

Güneş doğarken, sabırsızlık içinde çağrı yapılmasını bekliyordum. Çocuk beni şafakta çağıracağını söylemişti, ama mutlaka uyuşuk delikanlılar gibi yan gelip yatmakla meşguldü hala.

Bu arada ben de düşüncelerimi düzene sokmaya çalıştım. Gün gibi açık olan bir şey varsa, o da çocuğun yetişkin bir büyücünün maşası olduğuydu; hırsızlığın suçunu çocuğun üstüne atmak isteyen gölge bir güç vardı. Bunu tahmin etmek zor değildi çünkü onun yaşındaki bir çocuğun benim gibi bir varlığı çağıracak kadar büyük bir görevi olamazdı. Büyük olasılıkla, kimliği belirsiz büyücü Lovelace'ı atlatarak kolyenin gücünü kendisi kullanmayı amaçlıyordu. Eğer öyleyse, sahip olduğu her şeyi riske atıyor demekti. Dün gece savuşturduğum avcı bölüklerin gücü göz önüne alındığında, kolyenin çalınmasının birden fazla güç sahibi insanın canını sıkmış olduğu apaçıktı.

Lovelace'ın kendisi bile tek başına yeterdi zaten. Hem Faquarl hem de Jabor'u görevlendirebilmesi (ve zincire bağlayabilmesi) bunun bir göstergesiydi. Büyücü kendisini yakaladığında yumurcağın başına neler geleceğini düşünmek bile istemiyordum.

Bir de şu kız vardı; büyücü olmadığı halde arkadaşlarıyla birlikte büyü gücüme karşı koyan ve yanıltıcı görüntüme kanmayan o kız. Bu türden insanlara en son rastladığımdan bu yana en az birkaç yüzyıl geçmişti, o yüzden onları Londra'da bulmam biraz şaşırtıcı olmuştu. Sahip oldukları gücün bilincinde olup olmadıklarını bilmek çok zordu. Kız tılsımın ne olduğunu bile bilmiyor gibiydi; sahip olunacak değerli bir kolyeydi onun için yalnızca. Ne Lovelace ne de çocukla bir ilişkisi olmadığı belliydi. Garip... Bütün bu olan bitenlerde kızın ne gibi bir rolü olduğunu bilemiyordum.

Her neyse, bana neydi ki bundan. Gün ışığı manastırın çatısına vuruyordu. Şöyle rahat rahat kanatlarımı gereyim dedim.

Tam o anda, çağrıldım.

Sanki bin tane olta kancası aynı anda içimi parçaladı. Aynı anda birçok yöne doğru çekildim. Uzun süre karşı koymak özümün parçalanması riskini taşıyordu ama zaten benim de gecikmeye niyetim yoktu. Sihirli kolyeyi verip işi bitirmek istiyordum.

İçimde bu dayanılmaz istekle, çağrıya uyarak damdan kayboldum...

... ve anında çocuğun odasında yeniden ortaya çıktım. Etrafa bakındım.

"Pekala, ne olacak şimdi?"

"Sana emrediyorum, Bartimaeus, görevini tam olarak ve başarıyla yerine getirdin mi söyle bana!"

"Elbette getirdim, bunun ne olduğunu sanıyorsun, kıyafet balosuna mı gidiyordum?" Gargoyl'un taştan pençesiyle göğsümde sallanan kolyeyi işaret ettim. Mumların titrek ışığında sallanarak göz kırpıyordu. "Semerkant Tılsımı bu işte. Simon Lovelace'a aitti. Şimdi senin. Çok yakında yeniden Simon Lovelace'a geri dönecek. Al bakalım, sonuçlarına da kendin katlan. Ben de esas şu çizdiğin pentagramı soracaktım sana: Şuradaki harfler nedir öyle? Şu fazladan çizgi?"

Çocuk pofladı. "Adelbrand Pentagramı." Yumurcağın sırıttığına yemin edebilirdim, böylesine genç birisinden beklenemeyecek bir yüz ifadesiyle hem de.

Adelbrand Pentagramı. Bu, başım belada demekti. Abartılı hareketlerle yıldızın ve çemberin çizgilerini kontrol edermiş gibi yaptım, tebeşirde küçücük de olsa bir atlama veya kayma arıyormuşçasına. Sonra dikkatle harfleri ve sembolleri okudum.

"Ah-ha!" diye kükredim. "Bunu yanlış yazmışsın! Ve bu ne demektir bilirsin herhalde, değil mi...? Sıçramaya hazır bir kedi gibi gerindim.

Çocuğun suratı enteresan bir beyaz ve kırmızı karışımına bulandı, alt dudağı titredi, gözleri yuvalarından uğradı. Sanki kaçıp gitmek ister gibi görünüyordu ama yapmadı, böylece planım da suya düşmüş oldu.{24} Gözlerini telaşla yerdeki harflerde gezdirdi.

"Cebin şeytan! Pentagram sağlam; seni hala elimde tutuyor!"

"İyi, tamam yalan söyledik." Biraz küçüldüm. Taştan kanatlarım sırtımda kıvrıldılar. "Bu kolyeyi istiyor musun, istemiyor musun?"

"O-onu çanağın içine koy."

İki çemberin dış kavisleri arasındaki mesafenin tam ortasında, yerde sabuntaşından küçük bir kap duruyordu. Kolyeyi çıkardım ve içim bayağı bir rahatlayarak çanağın içine atıverdim. Çocuk çanağa doğru eğildi. Göz ucuyla her hareketini izliyordum; tek bir ayağı, tek bir parmak ucu çemberin dışına çıksa, peygamber devesinden daha hızlı atılacaktım üstüne.

Ama çocuk da bunu hesaplayabilecek kadar akıllıydı. Eski püskü paltosunun cebinden bir sopa çıkardı. Sopanın ucuna, kıvrılmış bir ataşa benzeyen bir tel parçası tutturularak kanca yapılmıştı. Bir iki temkinli itiş çekişten sonra, kancayı çanağın kenarına takıp kendi çemberinin içine çekti. Sonra kolyenin zincirini tutarak burnunu kırıştırdı.

"Böğk, çok iğrenç!"

"Benimle alakası yok. Rotherhithe Lağım Arıtım Tesisleri'nin hatası. Yo, aslında senin hatan. Bütün geceyi senin adına avcılardan kaçmakla geçirdim. Buraya ulaştığıma şükretmelisin."

"Takip mi edildin?" diye sordu neredeyse hevesle. Yanlış duygu evlat; korkmayı dene.

"Londra'daki tüm şeytanların en az yarısı tarafından." Taş gözlerimi çevirip, sert gagamı birbirine çarptım. "Kuşkun olmasın evlat, buraya gelecekler, gözü dönmüş aç kurtlar gibi saldırıp seni ortadan kaldırmaya hazırlar. Onların gücü karşısında çaresiz ve savunmasız kalacaksın. Yalnızca tek bir şansın var: Beni serbest bırak, ben de seni onların pençelerinden koruyayım."{25}

"Sen beni aptal mı sandın?"

"Sorunun cevabını elindeki kolye veriyor zaten. Aman, her neyse. Emri yerine getirdim, görev tamamlandı. Kalan kısacık ömründe sana mutluluklar ve elveda!" Bedenim parıldayarak gözden yitmeye başladı. Dalgalanan bir buhar sütunu maddesel bedenimi yutup uzaklaştırmak istercesine yerden yükseldi. Haybeye umutlanıyordum, Adelbrand Pentagramı buna izin vermezdi.

"Gidemezsin! Şahsına verilecek başka işlerim var."

Tutsaklığımın uzadığını görmekten de çok, seçtiği antika sözler sinirime dokunuyordu. "Şahsına", "Cebin şeytan": Bunlar çok demode; iki yüzyıl öncesinin sözleri. Artık böyle konuşan kalmadı. Belli ki çocuk bildiği her şeyi antika kitaplardan öğrenmiş.

Ama tüm bu "şahsına"lar bir yana, çocuk haklıydı. Sıradan pentagramların çoğu sizi yalnızca tek görev için bağlar. Yapar ve gidersiniz. Büyücünün size yeniden ihtiyacı olursa, bütün o karman çorman çağırma töreni formalitelerini yeni baştan yerine getirmesi gerekir. Fakat Adelbrand Pentagramı için bu geçerli değildir: Fazladan çizgiler ve sihirli sözcükler kapıya çifte kilit takarlar ve sonradan gelecek emirlere de uymanız gerekir. Onu çizebilmek, yetişkin bir insanın dayanıklılık ve yoğunlaşma gücünü gerektirir. İşte bir sonraki hamlem için gerekli cephaneyi sağlayan da bu bilgiydi.

Dumanların çekilmesine izin verdim. "Peki o nerede, öyleyse?"

Çocuk kolyeyi elinde evirip çevirmekle meşguldü. Boş boş baktı. "Kim nerede?"

"Patronun, ustan, gölge adam, tahtın arkasındaki gizli güç. Seni bu küçük hırsızlık işine bulaştıran adam, söylenecekleri ve çizilecekleri sana gösteren kişi. Lovelace'ın cinleri senin paçavraya çevrilmiş cesedini Londra çatılarına çarparken kendisi gölgelere sığınıp seyredecek olan o adam. Onun nasıl bir oyun oynadığından haberin bile yok; senin cehaletinden ve gençlik heveslerinden faydalanıyor."

Bu sözler onu yaraladı. Dudakları gerilerek biraz geriye doğru kıvrıldı.

"Sana neler anlattı? Merak ediyorum." Hükmedici ve şakıyan bir ses tonuyla konuşmaya başlamıştım: "Aferin sana genç dostum, sen gördüğüm en iyi küçük büyücüsün. Haydi gel tek başına güçlü bir cin çağır? Olur mu? Haydi bak çok eğleneceğiz! Birine de komik bir şaka yaparız; kolyesini çaldırırız cine ha, ne dersin?"

Çocuk kahkaha atmaya başladı. Bunu beklemiyordum doğrusu. Benim beklediğim şiddetli bir sinir krizi veya biraz endişeydi. Ama yo, o tutmuş gülüyordu işte.

Kolyeyi elinde son bir kez çevirdi, sonra eğilip yeniden çanağın içine bıraktı. Bunu da beklemiyordum. Kancalı sopayı kullanarak çanağı daha önce durduğu yere doğru ittirdi.

"Ne yapıyorsun?"

"Kolyeyi geri veriyorum."

"İstemem."

"Al onu hemen."

On iki yaşındaki bir veletle laf yetiştirme yarışına giremeyecektim, özellikle de beni elinde tutma gücüne sahip bir veletle. Çemberimin dışına uzanıp kolyeyi aldım.

"Şimdi ne olacak? Simon Lovelace buraya geldiğinde onu korumaya çalışmayacağımı biliyorsun. Yüzümde bir tebessümle doğrudan kolyeyi ona verip sonra da el sallayacağım. Tabii senin hangi perdenin arkasında titreyip durduğunu gösterdikten sonra."

"Bekle."

Çocuk koca paltosunun iç ceplerinin birinden parıldayan bir şey çıkardı. Bu paltonun ona en az üç beden büyük olduğunu söylemiş miydim? Bir zamanlar sakar bir büyücüye ait olduğu çok belliydi; orasında burasında yamalar olmasına karşın, üzerindeki ateş, kan ve pençe tahribatlarını hala görebiliyordunuz. Çocuğun da ona benzer bir kaderi olmasını diledim.

Artık elinde parlatılmış bir disk tutuyordu; çok iyi cilalanmış pirinçten sihirli bir ayna. Sağ elini birkaç kez aynanın üzerinden geçirdi ve bir süre aynaya odaklanarak baktı. Aynanın içinde tutsak yaşayan iblis çok geçmeden yanıt verdi. Bulanık bir görüntü belirdi; çocuk dikkatle gördüklerini inceledi. Ben görüntüyü göremeyecek kadar uzaktaydım; çocuk dikkatini oraya vermişken, ben de kendimce bir çevreyi araştırdım.

Çocuğun odasını... Kimliğini ele verecek bir ipucu arıyordum. Adına yazılmış bir mektup belki, veya ceketinin yakasına takılmış bir ad etiketi. Daha önce işe yaramıştı. Doğumunda verilen ismi aramıyordum tabii ki; bu fazla hayalperestlik olurdu ama resmi adı da başlangıç için fena sayılmazdı.{26} Ama hiç şansım yoktu. Odasındaki en özel, en mahrem ve ispiyoncu yer, yani masası, özenle kalın siyah bir kumaşla örtülmüştü. Köşedeki gardırobun kapakları sıkıca kapatılmıştı, etajerin çekmeceleri de öyle. Mumların yarattığı karmaşanın ortasına, çatlatılmış camdan bir vazo içinde taze çiçekler konmuştu; diğer eşyaların arasında biraz sırıtıyordu. Çiçekleri oraya kendisinin koymadığını tahmin ettim; demek ki onu seven biri vardı.

Çocuk elini sihirli aynanın üzerinde gezdirdi ve yüzey donuklaştı. Diski yeniden cebine koydu ve aniden bana baktı. Ah-ha. İşte başlıyor.

"Bartimaeus," diye söze girdi. "Sana Semerkant Tılsımı'nı alarak büyücü Arthur Underwood'un sihirli deposuna saklamanı; onu asla bulamayacağı biçimde gizlemeni; oraya girip çıkarken ne insan ne de ruh, ne bu düzlemde ne de diğer düzlemlerde hiçbir varlığa görünmemeni; işin bittiğinde, yeni talimatları almak için görünmeden ve sessizce hemen bana geri gelmeni emrediyorum."

Bunları söylemeyi bitirdiğinde yüzü mosmordu, çünkü hepsini hiç durmadan tek bir solukta söylemişti.{27}

Taştan kaşlarımı çatarak ters ters baktım. "Çok güzel. Peki bu talihsiz büyücü nerede yaşıyor bakalım?"

Çocuk hafifçe gülümsedi. "Alt katta."

11

Alt katta... Bu çok ilginçti işte.

"Suçu ustana atacaksın öyle mi? Kötü çocuk."

"Suçu ona atmıyorum. Yalnızca kolyenin güvende olmasını istiyorum, onun güvenlik önlemlerinin koruması altında. Tılsımı orada kimse bulamaz." Durakladı. "Ama bulurlarsa da ..."

"Sen paçayı kurtaracaksın. Tipik büyücü kurnazlığı. Bu işi herkesten çabuk öğrenmişsin."

"Hiç kimse bulmayacak."

"Öyle mi dersim? Göreceğiz."

Ama bütün gün havada süzülüp çene çalamazdım. Kolyeyi bir Sihir'le örterek geçici olarak küçülttüm ve uzayan bir örümcek ağı gibi görünmesini sağladım. Sonra en yakınımdaki bir budak deliğinin içine daldım, zeminle ahşap kaplama arasındaki boşlukta buhar olarak süzüldüm ve alt kattaki odanın tavanındaki çatlaktan bir örümcek olarak dışarıya çıktım.

Boş bir banyoya gelmiştim. Sıvanın üzerinden, sekiz bacağın gidebileceği kadar hızla, açık duran kapıya doğu seğirttim. Çocuğun küstahlığını düşündükçe alt çenelerim titriyordu.

Yapılan işin suçunu başka bir büyücüye atmak, görülmedik bir durum değildi. Hatta büyücülüğün ayrılmaz bir parçasıydı, işin doğasında vardı.{28} Ama suçu kendi ustanızın üzerine atmak... İşte bu görülmedik bir şeydi; hatta büyük olasılıkla on iki yaşındaki bir çırak bunu ilk defa yapıyordu. Büyücüler yetişkin olduklarında yoldan çıkabiliyorlardı ama daha yeni başlarlarken, daha kuralları yeni öğrenmeye başlamışken değil.

Söz konusu büyücünün çocuğun ustası olduğundan nasıl mı bu kadar emin olabiliyordum? İşte, eğer eski çağlardan beri süregelen adetler değişmediyse ve çıraklar okul servislerine doluşup yatılı okullara gitmiyorlarsa (ki mümkün değil), aynı evde yaşamalarının başka bir açıklaması olamazdı. Büyücüler sahip oldukları bilgiyi büzüşmüş küçücük yüreklerine yakın tutarlar; cimriler nasıl altınlarının üzerine titrerlerse, onlar da bilgilerini gıdım gıdım aktarırken tedbiri elden bırakmazlar. Orta Büyü çağından bu yana öğrenciler hep hamilerin evlerinde tek başlarına yaşamışlardır; usta ile çırağı, gizlilik ve mahremiyet içinde derslerine devam ederler. Zigurattan piramide, kutsal meşeden gökdelene kadar dört bin yıl geçse de, adetler değişmemiştir.

Yani özetlersek: Bu nankör çocuk kendi postunu kurtarabilmek için masum ustasını güçlü bir büyücünün gazabına terk etmeyi düşünüyor gibiydi. Çok etkilenmiştim. Büyük ihtimalle bir yetişkinle anlaşma yapmıştı, ustasının bir düşmanıyla falan, ama gene de böyle toy biri için çok sıradışı bir plandı.

Sekiz ayağımın uçlarına basarak kapıdan çıktım. Sonra ustayı gördüm.

Bay Arthur Underwood denen bu büyücüden bahsedildiğini daha önce hiç duymamıştım. Demek ki sıradan bir hokkabazdı: amatör bir gözbağcı, elem terefiş kem gözlere şişçi ve benim gibi yüce varlıklara bulaşma cesaretini gösteremeyen birisiydi. Altımdan geçip banyoya girerken (neyse ki tam zamanında çıkmışım) ikinci sınıf bir adam olduğu tipinden belli oluyordu zaten. Bunun en açık göstergesi, sıradan insanların güçlü büyücülerin görünüşüyle ilgili tüm önyargılarını doğrulayan tarzıydı: sigara külü renginde dağınık aslan yelesi gibi saçlar, gemi pruvası gibi ileriye fırlamış, beyazımsı uzun bir sakal; sert fırçaya benzer bir çift kaş.{29} Londra sokaklarında, üzerinde siyah kadife bir elbise, saçları bir kahin gibi arkasında dalgalanarak azametle yürüdüğünü hayal edebiliyordum. Herhalde altın topuzlu bir bastonu da olurdu elinde, hatta belki şöyle fiyakalı bir pelerin. Evet, tam böyle görünürdü işte, kesin: çok etkileyici. Ama şu anda, pijamasının altını giymiş, ayaklarını sürterek, ayıp yerlerini kaşıyarak ve kolunun altında katlanmış gazetesini taşıyarak banyoya girerken hiç de öyle görünmüyordu.

"Martha!" Banyonun kapısını kapatmadan hemen önce böyle bağırdı.

Bir yatak odasından mini mini, yusyuvarlak bir dişi çıkıverdi. Şükürler olsun ki giyinikti. "Evet hayatım."

"Kadının dün buraları temizlediğini söylemiştin sanırım."

"Evet, temizledi, hayatım. Neden sordun?"

"Çünkü tavanın ortasında sallanan sinir bozucu bir örümcek ağı var, ağın ortasında da sinsi sinsi dolaşan iğrenç bir örümcek duruyor. Midem bulandı. O kadını kovmak gerek."

"Oh, ben hallederim. Ne pislik. Sen canını sıkma, ben kadınla konuşurum. Sen çıkınca da süpürgeyle alıveririm hemen."

Müthiş büyücü homurdandı ve kapıyı kapattı. Kadın hoş gören bir şekilde başını salladı ve şen şakrak bir nağme mırıldanarak merdivenlerde kayboldu. "Mide bulandırıcı" örümcek, iki bacağıyla müstehcen bir hareket yaptı ve ağını ardından sürükleyerek tavanda ilerlemeye devam etti.

Bir kat merdivenle inilen çalışma odasının girişini bulmam birkaç dakikamı aldı. Ve orada durdum. Kapı beklenmeyen ziyaretçilere karşı beş köşeli yıldız şeklinde bir büyüyle korunuyordu. Basit bir hileydi bu: Yıldız kırmızı boyayla ince bir tabaka halinde çizilmiş görünüyordu; ancak tedbirsiz biri tarafından açıldığında tuzak tetiklenecek ve "boya" gerçek halini alacaktı: sektirmeli bir alev güllesi.

Sıkı bir şey gibi görünüyor, biliyorum, ama aslında çok bildik bir numara. Meraklı bir hizmetçinin aklını başından alabilir, ama Bartimaeus'un değil. Çevremde bir Kalkan oluşturdum ve küçücük bir pençeyle kapının altına dokunarak geriye doğru sıçradım.

Beş köşeli yıldızın kırmızı çizgileri içinden ince turuncu çizgiler belirdi. Bir an çizgiler şeklin çevresinde dönüp durarak sıvı gibi aktılar. Sonra yıldızın en üst noktasında bir alev güllesi ateşlendi, tavana çarparak geri sekti ve mızrak gibi üzerime yöneldi.

Kalkanımda bir sarsıntıya hazırdım ama bu bile olmadı. Alev beni es geçip peşimden sürüklediğim ağa çarptı. Ve ağ, çubuktan içilen meyve suyu gibi alevi içine çekti. Her şey bir anda olup bitmiş, alev yok olmuştu. Hala eskisi gibi soğuk olan ağın içinde kaybolmuştu.

Biraz şaşkınlıkla çevreye bakındım. Çalışma odasının kapısında kömür karası bir yıldız oluşmuştu. Ben bakarken yıldız yavaşça yeniden kızarmaya başladı; bir sonraki davetsiz misafir için kendini yeniden dolduruyordu.

O anda neler olduğunu anlayıverdim. Çok açıktı. Semerkant Tılsımı tılsımların zaten yapması gereken şeyi yapmıştı; kendisini takan kişiyi korumuştu.{30} Hem de çok hoş bir şekilde. Alevleri hiçbir sorun çıkarmadan kendi içine çekmişti. Durum hoşuma gitti. Kalkanımı çıkardım ve kapının altından Underwood'un çalışma odasına attım kendimi.

Kapının arkasında başka tuzak yoktu, hiçbir düzlemde. Sihirbazın ne kadar alt düzeylerde çalıştığının bir diğer göstergesi daha. (Simon Lovelace'ın çevresini donatan geniş ve kapsamlı savunma ağını ve benim o ağı nasıl zevkle ve kolayca aşabildiğimi hatırladım. Çocuk ustasının "güvenlik önlemleri" altında kolyenin bulunamayacağını düşünüyorsa, düşünecek daha çok şeyi olacak demekti.) Oda tozlu ama düzenliydi ve diğer eşyaların yanında, içinde hazinesini sakladığını tahmin ettiğim kilitli bir dolap vardı. Ağımı arkamdan çekiştirerek anahtar deliğinden içeri sızdım.

Dolabın içinde ufak bir Aydınlatma yarattım. Büyücünün üzerine titrediği zavallı bir sihirli zamazingolar dizisi, üç adet cam raf üzerine özenle sıralanmıştı. Kimisi -örneğin bozuk paraları "kaybetmek" için fazladan bir gizli cebi olan Tinker kesesi- sihirli bile değildi. Benim ikinci sınıf değerlendirmemi fazlasıyla cömert kılıyorlardı. Sakar ihtiyar için neredeyse üzülecektim. Onun adına, Simon Lovelace'ın kolyeyi bulamamasını diledim.

Dolabın arkasında, gagası ve tüyleri tozlanmış Java işi bir kuş totemi vardı. Underwood'un kuşa hiç dokunmadığı belliydi. Örümcek ağımı keseyle bir tavşan ayağı arasından geçirip totemin arkasına yapıştırdım. Güzel. Özellikle aramaya gelmedikçe, kimse onu burada bulamazdı. Son olarak, üzerindeki Sihri çözdüm; normal kolye boyut ve şeklini aldı.

Böylece görevim bitmiş oluyordu. Geriye yalnızca çocuğun yanına dönmek kalıyordu. Hiçbir sorunla karşılaşmadan dolaptan ve odadan çıktım ve merdivenlerden yukarı yöneldim.

İşte cümbüş de burada başladı.

Tam yukarıdaki tavan arasına çıkıyordum ki (tabii merdivenlerin üzerindeki eğimli tavanı kullanarak) oğlan beklenmedik bir şekilde altımdan geçerek aşağı indi. Sıkıntı içinde büyücünün karısının peşinden gidiyordu. Odasından aşağıya çağrılmıştı kesin.

Hemen duruma uyum sağlayıverdim. Bu olanlar onun için kötüydü ve yüz ifadesinden bunu kendisinin de bildiği çok iyi anlaşılıyordu. Serbest olduğumu ve yakınlarında bir yerde olduğumu biliyordu. Ona geri dönmeye hazırlandığımı, görevimin "görünmeden ve sessizce yanına dönüp verilecek diğer talimatları beklemek" olduğunu biliyordu. Öyleyse şu anda, kulaklarımı dikmiş dinleyerek, gözlerimi dört açmış izleyerek, onun hakkında daha fazla bilgi edinerek onu izlediğimin farkındaydı ve odasına dönüp pentagramının içine girmeden önce bu konuda elinden bir şey gelmeyeceğini de biliyordu.

Kısacası, kontrolü kaybetmişti ve bu bir büyücü için her zaman tehlikeli bir durumdu.

Hemen dönüp neşe içinde onları izlemeye başladım. Aldığım emre uygun olarak, kimseye görünmeden sessizce onun peşine takılmıştım.

Kadın çocuğu giriş katındaki bir odanın kapısına kadar götürdü. "Burada bekliyor, şekerim," dedi.

"Peki," dedi çocuk. Sesi itaatkar ve umutsuz çıkmıştı, tam istediğim gibi.

Kadın önde çocuk arkada içeri girdiler. Kapı öylesine hızla kapandı ki anında iki ağ atışı yapıp trapez gibi kullanarak kendimi aralıktan içeri dar attım. Müthiş bir numaraydı; keşke birileri görmüş olsaydı. Ama yoo. "Sessiz ve görünmez" olmam gerekiyordu.

Hep beraber loş bir yemek odasına girmiştik. Büyücü Arthur Underwood, önünde bir fincan, tabak ve gümüş kahve kabıyla koyu ve parlak bir yemek masasının başında tek başına oturuyordu. Katlayıp masanın üzerine koyduğu gazetesini okuyordu hala. Kadın ve çocuk içeri girerlerken gazeteyi kaldırdı, çabucak bir sayfa açtı ve yeniden katlayarak pat diye masaya yapıştırdı. Kafasını kaldırmadan.

Kadın masanın yanında durdu. "Arthur, Nathaniel geldi," dedi.

Örümcek, kapının üzerindeki karanlık bir köşeye çekilmişti. Bu kelimeleri duyduğunda hareketsiz kalakaldı, tıpkı bir örümcek gibi. Ama heyecandan içi içine sığmıyordu.

Nathaniel! Güzel. Başlangıç için fena sayılmaz.

Çocuğun irkildiğini görerek keyiflendim. Gözleri fıldır fıldır dönüyor, şüphesiz benim orada olup olmadığımı anlamaya çalışıyordu.

Büyücü bu sözlere tepki vermedi ve gazetesiyle ilgilenmeye devam etti. Karısı şömine rafının üzerinde duran zavallı görünümlü kuru çiçekleri yeniden düzenlemeye koyuldu. O zaman çocuğun odasındaki vazodan kimin sorumlu olduğunu anladım. Koca için ölü çiçekler, çırak için taze çiçekler; enteresan.

Underwood aynı açma, sayfa çevirme, katlama ve masaya yapıştırma işlemini tekrarlayarak okumasına devam etti. Çocuk sesini çıkarmadan bekliyordu. Artık çemberin içinde olmadığım ve çocuğun doğrudan kontrolünden çıkmış olduğum için onu daha nesnel gözlerle incelemeye başladım. O eski püskü paltoyu çıkarmış (e, herhalde), gösterişsiz gri bir pantolon ve üzerine de kazak giymişti. Saçları ıslatılmış ve arkaya taranmıştı. Kolunun altında bir tomar kağıt taşıyordu. Tam itaatkar ve saygılı bir çırak gibi görünüyordu.

İlk bakışta göze çarpan ayırt edici özellikleri yoktu; ne bir ben, ne sıradışı bir özellik, ne de yara izi. Saçları siyah ve düz, yüzü kemikliydi. Cildi çok solgundu. Sıradan bir gözlemci için normal bir çocuktu işte. Ancak benim daha uyanık ve keskin gözlerime başka şeyler de takılmıştı: Zeki ve içten pazarlıklı gözler; kolunun altındaki kağıtlarda sabırsızca trampet çalan parmaklar; her şeyin ötesinde, kendinden beklenen her türlü ifadeyi ani değişikliklerle yansıtabilen tetikte bir yüz. O an için ihtiyar adamın gururunu okşayacak uysal ve ağzının içine bakan bir ifade seçmişti. Bir yandan da gözleri sürekli odanın içinde dolaşarak beni arıyordu.

İşini biraz kolaylaştırayım istedim. Bana doğru baktığı bir seferinde, duvarın üstünde biraz kıpırdandım, birkaç kolumu sallayıp neşeyle kalça kıvırdım. Anında fark etti, yüzü iyice soldu ve dudaklarını ısırdı. Ama kendini ele vermeden bu konuda hiçbir şey yapamazdı.

Dansımın ortasında Underwood öfkeyle homurdandı ve elinin tersiyle gazetesine vurdu. "Şunu okudun mu, Martha?" diye sordu. "Makepeace yeni oryantal saçmalığıyla yeniden tiyatroları doldurmaya başlamış. Arap Kuğuları... Bundan daha saçma bir duygu sömürüsü duymuş muydun? Bir de ocak sonuna kadar bütün biletler satılmış diyorlar! Anlaşılır gibi değil."

"Bütün biletler satılmış mı? Tüh, ben görmeyi çok isterdim..."

"Şunu dinle: '... siyahi bir cine aşık olan Chiswick'li hayat dolu misyoner kızın hikayesi...' yalnızca romantik zırvalık değil, aynı zamanda da mide bulandırıcı ve tehlikeli. İnsanların kafalarını yanlış bilgilerle dolduruyor."

"Aman Arthur..."

"Sen daha önce cin gördün, Martha. 'Kalbini eritecek buğulu kara gözleri olan bir cin' var mıydı içlerinde? Olsa olsa, suratını eritir onlar."

"Ne diyeyim bilmem ki Arthur."

"Makepeace de bunu çok iyi biliyor. Aşağılık bir şey bu. Bu konuda bir şeyler yapmam gerekir ama Parlamento içinde çok sıkı ilişkileri var."

"Evet, hayatım. Biraz daha kahve ister misin, bir tanem?"

"Hayır. Parlamento, onun sosyal aktivitelerini destekleyeceğine, benim İçişleri Bakanlığıma yardım etmeli. Dört hırsızlık vakası daha, Martha, dördü de geçtiğimiz hafta içinde. Hem de çalınanlar çok değerli eşyalar. Bu işin sonu hayırlı değil, söyleyeyim sana." Bunları söyledikten sonra, Underwood tek eliyle bıyıklarını kaldırıp usta hareketlerle fincanını dudaklarına götürdü. Uzun ve höpürtülü bir yudum aldı. "Martha, buz gibi olmuş bu. Biraz daha kahve yapar mısın lütfen?"

Karısı bu isteği yerine getirmek için telaşla harekete geçti. O çıkarken, büyücü gazetesini bir kenara fırlatarak sonunda öğrencisini fark etme lütfunu gösterdi.

İhtiyar adam homurdandı. "Demek geldin ha?"

Çocuk endişe içinde olmasına rağmen düzgün bir sesle konuşmayı becerdi. "Evet efendim. Beni çağırmışsınız efendim."

"Evet çağırdım. Nedenine gelince: öğretmenlerinle görüştüm ve Bay Sindra dışında hepsinin çalışmalarındaki başarını yeterli bulduklarını öğrendim." Çocuğun otomatik teşekkür cümlelerini engelleyebilmek için elini kaldırarak onu susturdu. "Geçen sene yaptıklarından sonra bunu hak etmediğini hepimiz biliyoruz. Yine de, sürekli olarak dikkatini çektiğim hatalarına ve yetersizliklerine rağmen, temel ilkelerde bayağı ilerleme kaydetmiş durumdasın. Yani..." Dramatik bir duraklama;. "...ilk çağırma törenlerini yönetme zamanının geldiğine inanıyorum."

Bu son cümleyi, oğlanı korku ve merak içinde bırakmak için tasarlandığı belli olan, ağır ve gürül gürül yankılanan bir sesle söylemişti. Ama Nathaniel'ın (artık onu böyle çağırmaktan zevk alıyordum) aklı başka yerdeydi. Küçük bir örümcek düşmüştü aklına.

Tedirgin ve endişeli hali Underwood'un gözünden kaçmadı. Büyücü, öğrencisinin dikkatini çekebilmek için dediği dedik bir tavırla masaya vurdu.

"Beni dinle çocuk!" dedi. "Daha çağırma töreni yönetme düşüncesi bile seni kaygılandırıyorsa, asla gerçek bir büyücü olamazsın. İyi hazırlanmış bir büyücü, hiçbir şeyden korkmamalıdır. Anlıyor musun?"

Çocuk kendini toparlayarak dikkatini ustasına verdi. "Evet efendim, tabii efendim."

"Ayrıca, törenler sırasında seninkine bitişik bir çember içinde ben hep yanında olacağım. Yanımda birçok koruyucu tılsım ve toz haline getirilmiş biberiye olacak. Güçsüz bir demonla başlayacağız, bir çalçene iblisle.{31} Eğer bunda başarılı olursan, daha sonra bir mouler çağırırız."{32}

Çocuğun gözlerinde çakan küçümseme kıvılcımını fark edemeyişi, büyücünün gözlem yeteneğinin zayıflığını gösteriyordu. Yalnızca o yumuşak başlı ve hevesli sesi duyabildi.

"Peki efendim, dört gözle bekliyorum, efendim."

"Mükemmel. Lenslerin geldi mi?"

"Evet efendim. Geçen hafta geldi."

"Güzel. O zaman geriye yapmamız gereken tek bir hazırlık kalıyor, o da..."

"Kapı mı çalındı efendim?"

"Sözümü kesme çocuk. Bu ne cüret? Yapmamız gereken hazırlık, (ki küstahlık yapmakta ısrar edersen tabii gecikecektir) resmi adının seçilmesi. Öğleden sonra dikkatimizi bu konuya vereceğiz. Öğle yemeğinden sonra Loew İsim Kataloğu'nu kütüphaneye getir de adını birlikte seçelim."

"Peki efendim."

Çocuğun omuzları küt diye düşmüştü, sesi zar zor duyuluyordu. Söylenenleri duyduğumu ve anladığımı bilebilmesi için ağın içinde göbek attığımı görmesine gerek yoktu.

Nathaniel resmi adı bile değilmiş! Gerçek adıymış! Akılsız yaratık, gerçek adının kullanıldığı bir eve çağırmış beni. Ve artık o adı öğrendim! Underwood sandalyesinin üzerinde kıpırdandı. "Peki hala ne bekliyorsun çocuk? Tembellik edecek zamanın yok; öğle yemeğinden önce yapman gereken bir sürü çalışma var. Haydi derslerinin başına."

"Peki efendim, sağ olun efendim."

Çocuk ayaklarını sürüyerek kapıya doğru yürüdü. Alt çenelerimi neşeyle gıcırdatarak, sekiz bacaklı süper üstü bir çift ters perendeyle ben de peşinden gittim.

Artık elime düşmüştü işte. Durumlar eşitlenmişti. O benim adımı biliyordu, ben de onunkini. Onun altı senelik tecrübesi vardı, benim beş bin on. Bahis oynansa, aklı olan onun üstüne oynamazdı.

Merdivenlerden çıkarken ona eşlik ettim. Artık ağırdan alıyordu, ayakları geri geri gidiyordu.

Haydi, haydi çabuk! Pentagramına dön hemen. Yarışmanın bir an önce başlaması için sabırsızlanıyorum.

Hah-ha! Sekiz ayaklıya gün doğmuştu artık.

Nathaniel

12

Nathaniel, onuncu yaşını sürdüğü bir yaz günü, öğretmeniyle bahçedeki taş banka oturmuş, duvarın ardındaki at kestanesi ağacının resmini yapmaktaydı. Güneş kırmızı tuğlalara vuruyordu. Gri siyah bir kedi duvarın üzerine sere serpe uzanmış, kuyruğunu aylak aylak bir o yana bir bu yana savuruyordu. Yumuşak bir esinti ağacın yapraklarını hışırdatıyor ve açelyalardan hafif bir kokuyu taşıyordu onlara doğru. Elinde şimşek tutan adam heykelinin üzerindeki yosunlar güneş ışığında sarı sarı pırıldamaktaydı. Böcekler vızıldıyorlardı.

Her şeyin değiştiği gündü bu.

"Sabır. Nathaniel"

"Bunu o kadar çok söylediniz ki Bayan Lutyens."

"Söylemekten de vazgeçmeyeceğim şüphesiz. Sen beklemeyi bilmiyorsun. En büyük kusurun bu."

Nathaniel sinirli hareketlerle bir gölge taraması yaptı.

"Ama bu çok sinir bozucu," diye haykırdı. "Hiçbir şey denememe izin vermiyor! Bütün yapabildiğim, mumları ve tütsüleri düzenleyip, uykudayken amuda kalkarak bile yapabileceğim şeyleri yapmak! Onlarla konuşmama bile izin verilmiyor."

"Çok haklı bence," dedi Bayan Lutyens sertçe. "Unutma, yalnızca ayrıntılı gölgeler istiyorum. Sert çizgiler yok."

"Çok saçma." Nathaniel suratını ekşitti. "Neler yapabileceğimin farkında değil. Onun bütün kitaplarını okudum ve ..."

"Hepsini mi?"

"İşte, küçük kitaplıktakilerin hepsini, halbuki o on iki yaşına kadar ancak okuyabileceğimi söylemişti. Daha on bir yaşında bile değilim Bayan Lutyens. Yani, Emir Verme ve Kontrol Sözcükleri'ni çoktan öğrendim, çoğunu; eğer benim için bir cin çağırırsa, emirleri ben verebilirim. Ama o denememe bile izin vermiyor."

"Hangisi daha fena bilemiyorum Nathaniel; böbürlenmen mi yoksa hırçınlığın mı. Elinde olmayanlar için endişelenmeyi bırakıp sahip olduklarına şükretmeyi öğrenmelisin. Bu bahçe, mesela. Bugün dersimizi burada yapmayı akıl etmen çok hoş bir düşünceydi."

"Buraya her fırsatta geliyorum. Düşünmeme yardımcı oluyor."

"Hiç şaşmam. Burası çok huzurlu, ıssız... ve Londra'da buna benzer o kadar az yer var ki, kıymetini bilmelisin."

"O da bana arkadaşlık ediyor." Nathaniel heykeli gösterdi. "Onu seviyorum, kim olduğunu bilmesem de."

"O mu?" Bayan Lutyens başını çizim defterinden kaldırdı ama sonra çizmeye devam etti. "Bunda bilmeyecek ne var. Gladstone."

"Kim?"

"Gladstone. Bilmiyor musun? Bay Purcell sana yakın tarihimizi öğretmiyor mu?"

"Güncel politika çalıştık ama..."

"Fazla güncel anlaşılan. Gladstone yüz on sene önce yaşamıştı. O zamanlar çok büyük bir kahramanmış. Bütün ülkede binlerce heykeli yapılmıştır herhalde. Senin bakış açından bakarsak, ona çok şey borçlu olduğun söylenebilir."

Nathaniel'ın kafası karışmıştı. "Neden?"

"Başbakanlık yapmış olan en güçlü büyücüdür de ondan. Kraliçe Viktorya zamanına otuz yıl boyunca damgasını vurmuştur ve büyücüler arasındaki düşman hizipleri hükümet kontrolü altına almıştır. Westminster Green'de Kahin Disraeli ile yaptığı düelloyu duymuşsundur mutlaka. Orayı hiç görmedin mi? Gidip görmelisin mutlaka. Yanık izleri hala sergileniyor. Gladstone üstün enerjisiyle ve kendisine meydan okunduğunda daha da bilenen kararlılığıyla ünlüydü. Doğru bildiğinden şaşmazdı, işler kötü gittiğinde bile."

"Vay canına!" Nathaniel yosunların arasından dünyaya bakan inatçı yüzü inceledi. Taştan yapılmış el, şimşeği gevşekçe tutuyordu; kendinden emin ve fırlatmaya hazır bir şekilde. "O düelloyu neden yapmış Bayan Lutyens?"

"Sanırım Disraeli, Gladstone'un bir hanım dostu için kaba bir söz sarf etmiş. Büyük bir hata yapmış anlayacağın. Çünkü Gladstone ne kendi ne de herhangi bir dostunun şerefinin lekelenmesine göz yummayacak türden bir adammış. Hem çok güçlüymüş, hem de kendisine meydan okuyan herkese karşı gelmeye her zaman hazırmış." Bayan Lutyens kendi çiziminin üzerindeki kömürü üfledi ve eleştiren gözlerle güneşe tuttu.

"Gladstone Londra'nın büyü başkenti olmasında herkesten fazla rol oynamıştır. O günlerde Prag hala dünyadaki en güçlü şehirdi ama zamanı çoktan dolmuştu; eski ve gözden düşmüş bir şehirdi ve büyücüleri varoşlarda birbirleriyle çekişmekle meşguldüler. Gladstone yeni idealler, yeni projeler üretti. Önemli eşyaları devlet hazinesine katarak birçok yabancı büyücünün Londra'ya yerleşmesini sağladı. Londra herkesin gelmek için can attığı bir yer haline geldi. Hala da öyle, iyi de olsa kötü de. Dediğim gibi, kıymetini bilmen gerekir."

Nathaniel kadına baktı. " 'İyi de olsa kötü de' derken ne demek istiyorsunuz? Kötü olan ne olabilir ki?"

Bayan Lutyens dudaklarını büzüştürdü. "Şu anda geçerli olan sistem, büyücüler ve onların çevresine toplanmış mutlu azınlık için çok faydalı. Ama diğerleri için o kadar iyi değil. Şimdi... Bakayım çizimin nasıl olmuş."

Kadının ses tonundaki bir şey Nathaniel'ın canını sıktı. Bay Purcell ile yaptıkları dersler beynine üşüştüler. "Hükümet hakkında böyle şeyler söylememelisiniz," dedi. "Büyücüler olmasaydı ülke savunmasız kalırdı! Halk iktidara el koyar ve ülke paramparça olurdu. Büyücüler ülkenin güvenliğini sağlayabilmek için hayatlarını ortaya koyarlar! Bunu unutmayın Bayan Lutyens." Sesi kendi kulaklarına bile biraz cırtlak gelmişti.

"Eminim büyüdüğün zaman sen de birçok fedakarlık yapmak zorunda kalacaksın Nathaniel." Bayan Lutyens her zamankinden sert konuşmuştu. "Ama gerçekte birçok ülkenin büyücüleri yok. Ve onlar olmadan da pekala idare edebiliyorlar."

"Bu konuda çok fazla şey biliyor gibisiniz."

"Sıradan bir resim öğretmeni için mi? Sesinde şaşkınlık mı seziyorum yoksa?"

"Sonuçta yalnızca halktan birisiniz..." Çocuk kızararak sustu. "Özür dilerim, öyle demek..."

"Çok doğru," dedi Bayan Lutyens kısaca. "Ben halktan biriyim. Ancak bilgi büyücülerin tekelinde değildir, bunu bil. Hem de hiç değil. Hem zaten, bilgi ve zeka çok farklı şeylerdir. Bir gün senin de anlayacağın gibi."

Birkaç dakika boyunca, ikisi de kalem ve kağıtlarıyla oyalanarak sustular. Duvardaki kedi, tepesinde dönüp duran bir arıya tembel tembel pençe savurdu. Sonunda Nathaniel sessizliği bozdu.

"Siz hiç büyücü olmak istemediniz mi Bayan Lutyens?" diye sordu, duyulur duyulmaz bir sesle.

Kadın kısa ve alaylı bir kahkaha attı. "Öyle bir ayrıcalığım yoktu," diye yanıtladı. "Yo, ben yalnızca bir resim öğretmeniyim ve işimi seviyorum."

Nathaniel yeniden denedi. "Burada değilken neler yapıyorsunuz? Benimle değilken yani?"

"Diğer öğrencilerimin yanında oluyorum elbette. Ne sanmıştın; eve gidip yan gelip yattığımı mı? Korkarım Bay Underwood bana tembellik edecek kadar çok para vermiyor. Çalışmak zorundayım."

"Yaa. Demek öyle." Bayan Lutyens'ın başka öğrencileri olabileceği daha önce Nathaniel'ın aklına hiç gelmemişti. Nedense bunu öğrenmek midesinde bir düğümlenme hissine neden oldu.

Bayan Lutyens bunu hissetmiş gibi, kısa bir aradan sonra daha sıcak bir ses tonuyla devam etti. "Her neyse," dedi. "Buradaki derslerimi dört gözle beklediğimi söyleyebilirim. Çalıştığım saatler içinde benim için özel olanlardan biri. Senin arkadaşlığından hoşlanıyorum, işleri aceleye getirme eğilimine ve her şeyi bildiğini düşünmene rağmen. Haydi, şimdi neşelen ve bana o ağacı nasıl çizdiğini göster."

Birkaç dakika sakin sakin sanatsal konularda konuştuktan sonra, sohbetleri o her zamanki huzurlu havasına geri dönmüştü; ancak kısa bir süre sonra Bayan Underwood'un beklenmedik ziyareti nedeniyle yeniden kesildi. Kadıncağız telaş içindeydi.

"Nathaniel!" diye bağırdı. "İşte buradasın!"

Bayan Lutyens ve Nathaniel saygıyla ayağa kalktılar. "Seni bulmak için her yere baktım, bir tanem," dedi Bayan Underwood, hızla soluk alarak. "Çalışma odasında olacağını sanmıştım..."

"Özür dilerim Bayan Underwood," diye söze başladı Bayan Lutyens. "Hava çok güzeldi ve... "

"Oh, önemli değil. Çok iyi etmişsiniz. Yalnız kocamın hemen Nathaniel'a ihtiyacı var. Konukları geldi ve onlarla tanışmasını istiyor."

"İşte gördün mü!" dedi Bayan Lutyens fısıltıyla, hep beraber bahçeden eve doğru ilerlerlerken. "Bay Underwood hiç de hafife almıyor seni. Diğer büyücülerle tanıştırmak istediğine göre, seninle gurur duyuyor olmalı. Onlara seninle hava atacak!"

Nathaniel hafifçe gülümsedi ancak hiçbir şey söylemedi. Başka büyücülerle tanışma düşüncesi midesini bulandırmıştı. Evde geçirdiği onca yıl boyunca, büyücünün arada gelen meslektaşlarıyla karşılaşmasına bir kez bile izin verilmemişti. Ya odasına yollanmış ya da üst katta öğretmenleriyle gözden uzak tutulmuştu. Bu yeni ve heyecan verici bir gelişmeydi ama bir yandan da korkutucuydu. Bir oda dolusu uzun boylu, kudretli adamın fırça sakalları ve kıvrım kıvrım kaftanlarıyla koltuklara tünemiş ters ters kendisine bakışı geldi gözlerinin önüne. Daha şimdiden bacakları titremeye başlamıştı.

"Misafir odasındalar," dedi Bayan Underwood mutfağa girerlerken. "Sana bir bakayım..." Parmağını ıslatıp çocuğun alnındaki bir kalem lekesini çıkardı. "Çok iyi görünüyorsun. Tamam, haydi içeri."

Oda doluydu; tahminlerinin bu kısmı doğru çıkmıştı. İnsan bedeni, çay kokusu ve nazik sohbet çabalarından hararet basmıştı odaya. Fakat Nathaniel kapıyı kapatıp boş kalan tek yerde, süslü püslü bir dolabın yanında durabilmek için kenardan kenardan yanaşırken, müthiş adamlarla birlikte olacağına dair kurduğu hayaller çoktan buhar olup uçmuştu bile.

Hiç de öyle görünmüyorlardı.

Görünürde pelerin falan yoktu. Sergilenmekte olan bir iki güzel sakal vardı ancak kendi ustasının sakalının yarısı kadar bile etkileyici değildiler. Adamların çoğu sıradan elbiseler giymiş ve daha da sıradan kravatlar takmışlardı. Sadece birkaçı cüretkar aksesuarlar kullanmıştı: gri bir yelek veya göğüs cebinden görünen bir mendil gibi. Hepsinin parlak siyah ayakkabıları vardı. Nathaniel kendini sanki bir cenaze levazımatçısının ofis partisine gelmiş gibi hissetti. Hiçbirinin Gladstone ile uzaktan yakından alakası yoktu, ne güç ne tarz bakımından. Kimi kısa, kimi de kambur ve yaşlıydı; tombul büyücüler de vardı odada. Aralarında ciddi ciddi konuşuyor, çaylarını yudumluyor, kuru bisküvilerini dişliyorlardı ve hiçbiri sesini -oy birliğiyle kararlaştırılmış görünen- mırıldanma tonunun üzerine çıkarmıyordu.

Nathaniel derin bir hayal kırıklığı içindeydi. Ellerini ceplerine tıkıştırıp hızla solumaya başladı.

Ustası kalabalığın arasında milim milim ilerliyor; el sıkışarak bir iki sohbet ediyor, konuklardan biri komik olması gereken bir şey söylediğinde kahkahalar atıyordu. Nathaniel'ı görerek yanına gelmesini işaret etti; Nathaniel, bir çay tabağı ile öne fırlamış bir göbek arasından sıkışarak adama yaklaştı.

"İşte oğlan bu," dedi büyücü sertçe, mahcup edici bir hareketle pat pat Nathaniel'ın omzuna vurarak. Üç adam yukarıdan kendisine baktılar. Bir tanesi yaşlı, beyaz saçlı, küçük kırışıklarla kaplı yüzü güneşte kurutulmuş domates renginde bir adamdı. Bir diğeri orta yaşlı ve terli, sulu gözleri olan; cildi temizlenmek için yatırılmış bir balık gibi nemli ve soğuk görünen biriydi. Üçüncüsü geriye taranmış saçları, yuvarlak gözlükleri ve inci gibi parlayan ksilofon büyüklüğünde sıra sıra dişleriyle çok daha genç ve yakışıklıydı. Nathaniel da konuşmadan onlara baktı.

"Pek bir şeye benzemiyor," dedi terli adam. Burnunu çekerek geviş getirdi.

"Yavaş öğreniyor," dedi Nathaniel'ın ustası, eliyle hala yatıştırmak istercesine Nathaniel'ın omzuna vurarak.

"Ağır bir çocuk öyle mi?" dedi yaşlı adam. Öyle ağdalı bir aksanla konuşuyordu ki Nathaniel söylediklerini anlamakta zorlanmıştı. "Evet bazı çocuklar böyledir. Azimli olman gerek."

"Onu dövüyor musun?" diye sordu terli adam.

"Çok az."

"Dövmen gerekir. Hafızayı canlandırıyor."

"Kaç yaşındasın çocuk?" diye sordu daha genç olan adam.

"On efendim," dedi Nathaniel kibarca. "Kasımda on bir ola..."

"İşine yaraması için birkaç yıl daha var hala Underwood." Genç adam sanki orada değilmiş gibi Nathaniel'ın sözünü kesmişti. "Sana bir servete mal oluyordur herhalde."

"Ne, yatak ve öğrenim masrafı mı? Elbette."

"Eminim kurtlar gibi de yiyordur bu şimdi."

"Açgözlü mü?" dedi yaşlı adam. Üzüntüyle başını salladı. "Evet bazıları öyledir."

Nathaniel öfke ve küskünlüğünü belli etmemeye çalışarak dinliyordu. "Açgözlü değilim efendim," dedi en kibar ses tonuyla. Yaşlı adamın gözleri ona doğru kaydı, sonra söyleneni duymamış gibi yeniden uzaklaştılar; fakat ustasının omzuna vuruşu biraz güçlendi bu sözlerden sonra.

"Peki çocuk, artık derslerine dönmelisin," dedi. "Koş bakalım."

Nathaniel da gitmek için can atıyordu zaten ama geri çekilmeye başlamıştı ki gözlüklü adam tek elini kaldırdı.

"Dilin de pek uzunmuş anlaşılan, " dedi. "Büyüklerinden de çekinmiyorsun."

Nathaniel bir şey demedi.

"Belki de senden daha iyi olmadığımızı düşünüyorsundur ha?"

Adam yumuşak konuşuyordu ama sesindeki keskin ton çok belirgindi. Nathaniel o anda hedefin kendisi değil ustası olduğunu anlayabiliyordu. Yanıtlaması gerektiğini hissetti fakat soru kafasını karıştırmıştı ve evet mi hayır mı demesi gerektiğini çıkaramıyordu.

Genç adam suskunluğunu yanlış yorumladı. "Şimdi de bizim konuşmaya değmeyeceğimizi düşünüyor olmalı!" dedi dostlarına ve sırıttı.

Terli adam ağzını eliyle örterek kıkırdadı ve yaşlı, kırmızı suratlı adam başını salladı. "Hapşu," dedi.

"Koş bakalım çocuk," dedi Nathaniel'ın ustası tekrar.

"Bekle Underwood," dedi genç adam, geniş bir tebessümle. "Gitmeden önce bir bakalım senin şu küçük tazıya neler öğretmişsin. Eğleniriz biraz. Gel bakalım delikanlı."

Nathaniel ustasına baktı ama adam gözlerini kaçırıyordu. Yavaşça ve isteksizce yine grubun yanına yaklaştı. Genç adam gösterişli bir hareketle parmağını şaklattı ve makineli tüfek hızında konuşmaya başladı.

"Sınıflara ayrılmış kaç ruh türü vardır?"

Nathaniel hiç düşünmeden cevapladı. "On üç bin kırk altı efendim."

"Sınıflandırılmamış olanlar?"

"Petronius'a göre kırk beş bin; Zavattini'ye göre kırk sekiz bin efendim."

"Kartacalı alt grup nasıl görünür?"

"Ağlayan bebekler olarak efendim, ya da büyücünün gençliğinde görmüş olduğu hayaletler şeklinde görünürler."

"Onları nasıl cezalandırmak gerekir?"

"Bir fıçı eşek sütü içirerek efendim."

"Hımm. Peki horoz başlı bir ejder çağrılırken ne gibi önlemler alınmalıdır?"

"Aynalı gözlükler takılmalıdır efendim. Ayrıca pentagramın iki yanı aynalarla kaplanmalıdır; böylece horoz başlı ejder bakılabilecek tek yöne bakar ve kendisi için hazırlanmış yazılı talimatları görür."

Nathaniel'ın kendine güveni yerine geliyordu. Böyle basit ayrıntıları yıllar önce hafızasına kazımıştı ve sektirmeden verdiği doğru yanıtların genç adamı köpürttüğünü görmek ona zevk veriyordu. Başarısı, terli adamın kıkırtılarını da kesmişti, başını yana eğmiş dinleyen yaşlı büyücü de bir iki yerde istemeyerek de olsa onaylayarak başını sallamıştı. Ustasının da kendini beğenmiş havalarda gülümsediğini gördü. Bunların hiçbirini senden öğrendiğimi sanma, diye düşündü Nathaniel aşağılayarak. Bunları ben kendim okudum. Sen bana hiçbir şey öğretmedin.

Başladığından beri ilk kez genç adamın soru yağmurunda bir kesinti oldu. Düşünmesi gerekmiş gibiydi. "Pekala," dedi sonunda, az öncekinden çok daha ağır konuşarak ve kelimeleri rahatça ağzının içinde çevirip oyalanarak, "altı emir verme sözcüğü hangileridir? Herhangi bir dilde söyle."

Arthur Underwood şaşkınlıkla karşı geldi; "Haksızlık etme Simon! Bunları daha bilemez!" Ancak o daha ağzını açmadan, Nathaniel sözcükleri saymaya başlamıştı bile. Ustasına ait büyük kitaplıktaki birçok kitapta rastlanan bir formüldü bu ve Nathaniel çoktan o kitapları da karıştırmaya başlamıştı.

"Appare; Mane; Ausculta; Se Dede; Pare; Redi. Görün; Kal; Dinle; Yap; İtaat et; Geri dön." Bitirdiğinde, zaferinin keyfini çıkartarak genç büyücünün gözlerinin içine baktı.

Seyircilerden onaylamayla dolu mırıltılar yükseldi; ustası artık sırıtışını gizleyemiyordu. Terli adam kaşlarını kaldırırken, yaşlı adamın suratı yamuldu ve belli belirsiz "Bravo" diye mırıldandı. Fakat sorgu yargıcı söylediklerinin hiçbir değeri yokmuş gibi umarsızca omuzlarını silkti. Öylesine kibirli görünüyordu ki Nathaniel memnuniyetinin kor gibi bir öfkeye dönüştüğünü hissetti.

"Standartlar bayağı düşmüş olmalı," dedi genç adam, cebinden bir mendil çıkarıp ceketinin kolundaki hayali bir lekeyi silerken, "geri zekalı bir çırak annemizin sütünü emerken öğrendiğimiz bir şeyi ezberden okuduğu için alkışlandığına göre."

"Sen zavallı bir hiçsin," dedi Nathaniel.

Bir an herkes suspus oldu. Sonra, havlarcasına bir sözcük çıktı genç adamın ağzından ve Nathaniel küçük ve yoğun bir şeyin tüm ağırlığıyla omzuna bindiğini hissetti. Görünmez eller saçlarına yapıştı ve gaddarca geriye doğru çekti; çocuğun yüzü tavana dikildi ve acıyla haykırdı. Kollarını kaldırmaya çalışsa da, dev bir dil gibi etrafını saran korkunç derecede kaslı bir kanca tarafından kollarının iki yana sabitlenmiş olduğunu hissetti. Tavandan başka hiçbir şey göremiyordu; ince parmaklar tüm hünerlerini göstererek ortaya çıkmış boynunu gıdıklıyorlardı.

Birisi yanına geldi ama ustası değildi. O genç adamdı.

"Seni haddini bilmez seni!" dedi genç adam yavaşça. "Şimdi ne yapacaksın? Kurtulabilecek misin bakalım? Hayır. Çok şaşırdın değil mi: aciz şey. Bir iki kelime öğrenmişsin ama onlarla hiçbir şey beceremiyorsun. Belki şimdi, savaşacak gücün yokken terbiyesizlik etmenin ne kadar tehlikeli bir şey olduğunu anlarsın."

Bir şey kıs kıs kulaklarının içine güldü ve güçlü bacaklarıyla ittirerek Nathaniel'ın omuzlarından sıçradı. Aynı anda çocuğun kolları serbest kaldı. Başı öne düştü ve gözlerine yaş doldu. Gözlerini yaşatan, saçında duyduğu acıydı; korkudan ağladığının düşünülmesini istemeyen Nathaniel, gömleğinin koluyla hemen gözlerini sildi.

Odada çıt yoktu. Bütün büyücüler konuşmayı kesmiş kendisine bakıyorlardı. Nathaniel biraz destek veya yardım görmeyi umarak ustasına baktı ama Arthur Underwood'un gözleri öfkeden çakmak çakmaktı; kendisine yönelmiş görünen bir öfkeden. Nathaniel da duygusuz gözlerle adama baktı, sonra odada kendisi için açılmış olan sessiz geçitten yürüyerek kapıya gitti, açtı ve dışarı çıktı.

Kapıyı dikkatlice ve ses çıkarmadan kapattı.

Solgun ve ifadesiz bir suratla merdivenlerden çıkmaya başladı.

Yarı yolda, aşağıya inmekte olan Bayan Underwood ile karşılaştı.

"Nasıl gitti canım?" diye sordu kadın. "Onları etkiledin mi? Bir şey mi oldu?"

Nathaniel keder ve utancından kadının gözlerine bakamıyordu. Yanıtlamadan yanından geçiyordu ki son anda duruverdi. "İyi geçti," dedi. "O küçük gözlükleri ve koca koca dişleri olan büyücünün kim olduğunu biliyor musunuz?"

Bayan Underwood'un kaşları çatıldı. "Simon Lovelace'ı kastediyorsun herhalde. Ticaret Bakanı yardımcısı. Dişleri cidden kocaman değil mi? Yıldızı gün geçtikçe parlıyormuş duyduğuma göre. Onunla tanıştın mı?"

"Evet. Tanıştım."

Hiçbir şey beceremiyorsun.

"İyi olduğuna emin misin? Solgun görünüyorsun."

"Evet, teşekkürler Bayan Underwood. Artık yukarı çıkayım."

"Bayan Lutyens derslikte seni bekliyor."

Aciz şey.

"Hemen gidiyorum Bayan Underwood."

Nathaniel dersliğe gitmedi. Ağır ve kararlı adımlarla, ustasının çalışma odasına doğru ilerledi. Üzerlerini örten ve gün ışığında parıldayan toz tabakası yüzünden içeriği görülemeyen kirli şişelerle dolu odaya.

Önceki gün yaptığı çizimlerin hala saçılı durduğu derme çatma çalışma masasına gitti.

Savaşacak gücün yok.

Orada durdu, içinde altı tane yaratığın vızıldayarak fır döndüğü cam bir kutuya uzandı.

Görürüz bakalım.

Nathaniel ağır ve kararlı adımlarla, duvara tutturulmuş bir dolaba gidip çekmecelerinden birini açtı. Çekmece öylesine eğri büğrüydü ki yarı yolda takıldı; Nathaniel da tüm kuvvetiyle asılıp tam olarak açabilmek için cam kutuyu yeniden dikkatle çalışma masasına bırakmak zorunda kaldı. İçinde, bir sürü başka alet edevatla beraber, küçük bir çelik çekiç vardı. Nathaniel çekici aldı, çekmeceyi ardına kadar açık bırakarak çekiç ve kutuyla beraber güneşli çalışma odasından çıktı.

Emir Verme ve Denetleme sözcüklerini içinden tekrarlayarak sessizce merdiven sahanlığının serin gölgeliğinde bekledi. Cam kutunun içindeki altı kurtçuk, artan bir canlılık ve hızla vızıldanmaya devam ediyorlardı; kutunun titreşimlerini elinde hissedebiliyordu.

Hiçbir şey beceremiyorsun.

Parti dağılıyordu. Kapı açılmış ve sıkıcı giysileri içinde ilk büyücüler dışarı çıkmışlardı. Bay Underwood onları sokak kapısına kadar geçiriyordu. Nazik konuşmalar yapıldı, veda ve uğurlama sözcükleri söylendi. Merdivenlerin üzerinden kendilerini gözetleyen soluk yüzlü çocuğu kimse fark etmedi.

İsmin ilk üç emirden sonra, ancak sonuncudan önce söylenmesi gerekiyordu. Zor bir iş sayılmazdı; dikkat edilmesi gereken tek şey, o hızla söylerken kelimeleri yanlış telaffuz etmemekti. Bir kez daha içinden tekrar etti. Evet yapabiliyordu.

Büyücüler çıkmaya devam ettiler. Nathaniel'ın parmakları buz gibiydi. Parmakları ve tuttuğu kutu arasında ince bir ter tabakası oluşmuştu.

Genç adam ve iki arkadaşı sallana sallana misafir odasından çıktılar. Hararetli hararetli konuşuyor, terli adamın söylediği bir söze kıkırdıyorlardı. Acele etmeden Nathaniel'ın ustasına doğru yaklaştılar ve sıralarını beklemeye başladılar.

Nathaniel sıkıca çekici kavradı.

Cam kutuyu önüne doğru uzattı. Kutu içeriden gelen titreşimlerle sallanıyordu.

Yaşlı adam ustanın elini sıkıyordu. Ondan sonra sıra genç adama gelecekti. Adam bir an önce gitmek istermiş gibi gözlerini sokağa dikmişti.

Nathaniel yüksek sesle ilk üç emri tekrarladı; ardından Simon Lovelace'ın adını ve son emri söyledi.

Sonra kutuyu parçaladı.

Korkunç bir şangırtı sesi ve çılgın bir vızıltı koptu. Cam kırıkları halının üzerine yağdılar. Altı kurtçuk hapishanelerinden fırlayarak, sokmaya hazır iğneleri öne kıvrılmış halde roket hızıyla merdivenleri indiler.

Büyücülerin neler olup bittiğini anlamaya bile fırsatları olmadan kurtçuklar üzerlerine üşüştü. Üç tanesi Simon Lovelace'ın yüzü önünde hizaya girdiler; adam elini kaldırarak çabucak bir işaret çizdi. Kurtçuklar anında birer alev topu haline gelerek son sürat arkalarındaki duvara çarptılar. Diğer üç kurtçuk aldıkları emre uymamışlardı. İki tanesi terli büyücüye yöneldi; adam haykırarak arkaya doğru sendeledi, ayağı kapı eşiğine takıldı ve takla atarak bahçe yoluna düştü. Kurtçuklar vücudunun açıkta kalan yerlerini hedefleyerek adamın üstüne pike yaptılar. Yüzünün önünde kollarını oraya buraya savurduysa da, kendini koruyamadı. Birçok başarılı sokuş gerçekleşti, her seferinde şiddetli, ıstırap yüklü ulumalar yükseldi. Altıncı kurtçuk hızla yaşlı adama yaklaştı. Adam hareketsiz bekliyor gibiydi ama yüzüne birkaç santim kala kurtçuk aniden durdu, geri geri giderek deli gibi havada dönmeye başladı. Sonra kontrolden çıkarak Simon Lovelace'ın yanında halıya düştü, o da ayağıyla eziverdi.

Arthur Underwood dehşet içinde bu olanları izlemişti ama artık kendini toparlamış gibiydi. Kapıdan çıkarak misafirinin acılar içinde kıvrandığı çiçek tarhına gitti ve ellerini sertçe birbirine vurdu. İki saldırgan kurtçuk bayılmış gibi yere düştüler.

Nathaniel bu noktada sağduyusuna uyup çekilmeye karar verdi.

Gizlice Bayan Lutyens'ın masada oturup dergi okuduğu dersliğe sıvıştı. İçeri girdiğinde kadın gülümsedi.

"Nasıl gitti bakalım? Günün bu saati için biraz fazla neşeli bir partiye benziyor. Bir bardak kırıldığını duydum."

Nathaniel bir şey demedi. Üç kurtçuğun hiçbir zarar veremeden duvara yapışması, gözlerinin önünden hiç gitmiyordu. Titremeye başladı; korkudan mı hayal kırıklığının yarattığı öfkeden mi olduğunu anlayamıyordu.

Bayan Lutyens alelacele ayağa kalktı. "Nathaniel gel buraya canım. Nen var? Hasta görünüyorsun! Tir tir titriyorsun!" Çocuğa sarılarak başını omzuna dayadı. Nathaniel gözlerini kapattı. Yüzü ateş gibiydi; aynı anda hem sıcak hem soğuk hissediyordu. Kadın hala kendisiyle konuşuyordu ama o cevap veremiyordu...

O anda sınıfın kapısı rüzgar gibi açıldı.

Simon Lovelace, gözlükleri pencereden vuran ışıkla parlayarak, kapıda dikildi. Bir emir verdi; Nathaniel'ın bedeni Bayan Lutyens'dan koparak havada süzülmeye başladı. Bir süre, tavanla zeminin ortasında bir yerde asılı kaldı. Liderlerinin peşinden gelen diğer iki büyücüyü ve en arkaya atılmış, neredeyse görünmeyen ustasını seçebilecek kadar bir süre.

Nathaniel, Bayan Lutyens'ın bağırdığını duydu, ama sonra ters döndü, kulaklarına kan hücum etti ve hiçbir şey duyamaz oldu.

Poposu yukarıda, başı, kolları ve bacakları halıya doğru sallanarak havada asılı kaldı. Sonra görünmez bir el veya görünmez bir sopa poposuna vurdu. Nathaniel çığlıklar attı, tepinerek her yere tekmeler savurdu. El yeniden poposuna indi, bu sefer bir öncekinden daha hızlı ve sert. Sonra yeniden...

Yorulmak bilmeyen el işini bitirmeden çok önce, Nathaniel tekme atmaktan vazgeçmişti. Bitkin bir halde kendini bırakmış, sadece içini yakan acıyı ve cezanın verdiği aşağılanmayı duyumsuyordu. Bayan Lutyens'ın da bu olanlara tanık olması, durumu katlanabileceğinden daha da acımasız hale getiriyordu. Gerçekten ölmek istedi. Ve sonunda karanlık bir boşluğa düşmeye başladığında bütün kalbiyle şükretti.

Görünmeyen eller onu serbest bıraktılar ama o çoktan bilincini yitirmiş durumdaydı.

Nathaniel daha sonra bir ay boyunca odasına kapatıldı ve daha başka cezalara ve yoksunluklara maruz kaldı. İlk ceza dizisinden sonra ustası onunla konuşmayı kesti; yemeğini getiren ve lazımlığını boşaltan Bayan Underwood dışında herkesle ilişki kurması yasaklandı. Dersleri kesilmiş, hatta kitap okuması bile yasaklanmıştı. Şafaktan akşam karanlığına kadar odasında oturuyor, çatıların üzerinden uzaktaki Parlamento Binası'na bakıyordu.

Yatağının altında unutulmuş bir tükenmezkalem bulmamış olsa, böylesi bir yalnızlık onu delirtebilirdi. O kalemle ve bulduğu birkaç eski kağıt parçasıyla zamanın bir bölümünü pencerenin dışındaki dünyaya ait çizimler yaparak geçirebilmeyi başardı. Bu iş sıkıcı hale gelmeye başlayınca, Nathaniel daha önce yaptığı çizimlerin üzerine detaylı ve titiz listeler yapmaya ve notlar almaya adadı kendini. Merdivenlerden gelen ayak sesleri duyduğunda kağıtları yorganının altına saklıyordu. Bu notlar onun intikam planının başlangıcını oluşturuyordu.

Nathaniel'ı en çok üzense, Bayan Underwood'un da kendisiyle konuşmasının yasaklanmış olmasıydı. Kadının davranışlarında şefkat izleri olsa da, sessizliği onu teselli edebilmekten çok uzaktı. O da kendi içine kapandı ve kadın odaya girdiği zamanlarda konuşmamaya başladı.

Bu nedenle Bayan Lutyens'ın işten çıkarılmış olduğunu da ancak bir aylık yalnızlığı tamamlandığında ve derslere yeniden başladığında öğrenebildi.

13

Uzun ve yağışlı sonbahar boyunca Nathaniel bulduğu her fırsatta bahçeye sığındı. Hava güzelse, taş bankın ve çimlerin üzerine dökülen yaprak yağmuru altında, ustasının raflarından aldığı kitapları doymak bilmez bir iştahla yalayıp yutuyordu. Yağmur çiseliyorsa, bir kenara oturup çalılardan süzülen damlaları izlerken, kendisine artık tanıdık gelen o nefret ve intikam yollarında zihnini gezdiriyordu.

Nefretle bilendiği için çalışmalarında çok hızlı ilerliyordu. Bütün çağırma törenleri, bir büyücünün saldırılardan korunmak için etrafına sarabileceği savunma kalkanları için gerekli tüm sihirli sözcükler, dikbaşlı demonları dize getirmek veya anında kovmak için gerekli tüm güç sözcükleri; Nathaniel bunların hepsini okuyup hafızasına kaydetti. Samiriye veya Kıpti dilinde yazılmış ya da insanı çileden çıkaran bir şifreyle gizlenmiş zor bir paragrafa geldiğinde, azmine ve kararlılığına yeniden kavuşmak için yalnızca başını kaldırıp Gladstone'un gri-yeşil heykeline bakması yetiyordu.

Gladstone, kendisine yanlış yapan herkesten öcünü almıştı: şerefini sonuna kadar korumuş ve bu özelliğiyle ün kazanmıştı. Nathaniel da aynı şeyi yapmayı planlıyordu ama artık sabırsızlığının esiri değildi; bundan böyle onu yalnızca kendini kamçılamak için kullanacaktı. Acı bir ders almış ve tam anlamıyla hazır olmadan harekete geçmemesi gerektiğini öğrenmişti. Tek başına geçirdiği uzun aylar boyunca, yorulmak nedir bilmeden ilk amacı üzerine yoğunlaştı: Simon Lovelace'ın aşağılanması.

Nathaniel'ın okuduğu tarih kitapları birbirleriyle savaşan rakip büyücülerin hikayeleriyle doluydu. Güçlü olan bazen kazanmış, bazen de gizlilik ve hileye yenik düşmüştü tarihte. Nathaniel'ın da zorlu rakibine açıkça meydan okumak gibi bir niyeti yoktu; en azından yeterince güçleninceye kadar. Onu alt etmek için başka yöntemler kullanacaktı.

O dönem girmesi gereken dersleri, asıl çalışmasını aksatan bir engel olarak görüyordu. Ders başladığında Nathaniel, yaptığı kötü davranışın artık kendisi için büyük bir utanç kaynağı olduğuna Arthur Underwood'u inandırmak için tasarlanmış bir itaat ve pişmanlık maskesine bürünüyordu aniden. Bu maske yüzünden hiç düşmüyordu, çalışma odasında en yorucu ve en aşağılık işlere koşulduğu zamanlarda bile. Ustası yaptığı önemsiz bir hata yüzünden ona nutuk çekmeye başladığında, Nathaniel yüzünde en ufak bir hoşnutsuzluk belirtisi görünmesine izin vermiyordu. Sadece başını öne eğiyor ve hatasını düzeltmek için hemen harekete geçiyordu. Dışarıdan, ustasına saygıda kusur etmeyen ve çalışmalarının ulaştığı kaplumbağa hızından hiç yakınmayan mükemmel bir çırak gibi görünüyordu.

Gerçekteyse, bütün bunların sebebi Nathaniel'ın artık Arthur Underwood'u gerçek ustası olarak kabul etmemesiydi. Onun ustaları, kitapları aracılığıyla kendisiyle konuşan, kendi istediği hızda öğrenmesine izin veren ve zihnine sonsuz mucizeler yaratma fırsatını veren eski büyücülerdi. Bu insanlar ona ne patronluk taslıyor ne de ihanet ediyorlardı.

Arthur Underwood, Nathaniel'ı Simon Lovelace'ın alaylarından ve fiziksel saldırısından korumayı beceremediği anda yitirmişti çırağının itaat ve saygısını. Nathaniel, ustasının görevini ihmal ettiğini biliyordu. Bütün çıraklara ustalarının manevi anne babaları olduğu öğretilirdi. Çıraklar kendilerini savunabilecek yaşa gelene kadar onları ustaları korurdu. Arthur Underwood bunu becerememişti. Orada öyle dikilip Nathaniel'ın haksız yere cezalandırılmasını seyretmişti; önce partide sonra da derslikte. Neden? Çünkü o bir korkaktı ve Lovelace'ın gücünden çekiniyordu.

Daha da kötüsü Bayan Lutyens'ı işten atmıştı.

Bayan Underwood ile yaptıkları kısacık konuşmalardan, kendisi tepe üstü havada asılı vaziyette Lovelace'ın iblisi tarafından pataklanırken, Bayan Lutyens'ın onu korumak için elinden geleni yaptığını öğrenmişti Nathaniel. Bildirilen resmi neden "saygısızlık ve küstahlıktı", ama bundan kastedilen Bay Lovelace'a vurmaya teşebbüs ettiği ve arkadaşlarının kadını zor tuttuklarıydı. Bunları düşündüğünde, Nathaniel'ın nabzı kendi başına gelenleri düşündüğü zamankinden daha hızlı atmaya başlıyordu. Bayan Lutyens onu korumak istemişti ve bunu yaptığı için, Bay Underwood'un yapması gereken şeyi yaptığı için, işine son verilmişti.

Bu Nathaniel'ın asla affedemeyeceği bir şeydi.

Bayan Lutyens gittikten sonra, Nathaniel'ın birlikte olmaktan zevk aldığı tek kişi olarak Bayan Underwood kalmıştı geride. Kadının kendisine düşkünlüğü, çalışmaları arasında ona nefes aldırıyor; ustasının mesafeliliği ve öğretmenlerinin kayıtsızlığına karşılık denge işlevi görüyordu. Ama planlarını ona açamazdı: Çok tehlikeli planlardı bunlar. Güvende kalmak ve güçlü olmak için gizlenmek zorundaydınız. İyi bir büyücü kendi kendisinin akıl hocası olmalıydı.

Nathaniel birkaç ay sonra kendini ilk sınavına sokmaya karar verdi, yani güçsüz bir iblis çağırmaya. Alması gereken riskler vardı, sihirli sözcükleri sular seller gibi ezberlemiş olsa da, ne ilk üç düzlemi görebilecek lensleri vardı ne de henüz resmi adını almıştı. Bunların her ikisi de Underwood'un dudaklarından çıkacak sözlere bakıyordu, resmi bir ada hak kazanacağı yaşa geldiğinde elde edebileceği şeylerdi, ama Nathaniel o güne kadar bekleyemezdi. Çalışma odasındaki gözlükler görmesine yardımcı olurdu. Adına gelince, iblisin onu hiçbir şekilde öğrenmemesi gerekiyordu.

Nathaniel ustasının çalışma odasından eski bir bronz levha aşırdı ve bin bir güçlükle keserek pürüzlü bir disk haline getirdi. Ondan sonra haftalar boyunca diski cilalayarak parlattı, sonra yeniden cilaladı ve mum ışığında parlayıp kendi görüntüsünü kusursuz yansıtana kadar aynı işlemi tekrarlamaya devam etti.

Bir sonraki adımı atmak için ustası ve Bayan Underwood'un bir hafta sonu evden ayrılmalarını bekledi. Araba sokakta gözden kaybolur kaybolmaz, Nathaniel işe koyuldu. Kendi yatak odasındaki halıyı kaldırarak bir tebeşirle zemine iki pentagram çizdi. Odadaki soğuğa rağmen kan ter içinde perdeleri sıkı sıkı kapattı ve mumları yaktı. Çemberlerin arasına tek bir çanak içinde üvez ağacı ve fındık koymuştu (çağıracağı iblis zayıf ve ürkek olduğu için bunlardan yalnızca bir tanesi yeterliydi aslında). Her şey tamamlandığında, Nathaniel cilalanmış bronz diski alıp iblisin içinde duracağı çemberin içine koydu. Sonra gözlüklerini taktı, çalışma odasının kapısında asılı bulduğu eski püskü bir laboratuvar önlüğünü giydi ve sihirli sözcüklere başlamak üzere kendi çemberine girdi.

Kurumuş ağzıyla çağırma sözcüğünün altı hecesini saydı ve yaratığın adını söyledi. Konuşurken biraz sesi çatlamıştı, keşke çemberin içine bir bardak su koyacak kadar öngörü sahibi olsaydım, diye düşündü. Tek kelimeyi bile yanlış telaffuz etmemesi gerekliydi.

Bekledi, sesinin Öbür Tarafa geçmesi için gerekli olan yedi saniyeyi saydı içinden. Sonra yaratığın kendi adının söylendiğini anlaması için geçmesi gereken yedi saniyeyi saydı. Sonra üç saniye daha saymıştı ki...

...çıplak bir bebek çemberin üzerinde süzülmeye başladı, sanki yüzüyormuş gibi kollarını ve bacaklarını hareket ettiriyordu. Kasvetli sarı gözleriyle ona baktı. Ufak kırmızı dudakları büzüldü ve tükürükten bir köpük çıkardı arsız arsız.

Nathaniel Kapatma sözcüklerini söyledi.

Bebek öfkeyle agulamaya, bacakları aşağıda duran parlak diske doğru çekilirken deliler gibi o mıncık kollarını çırpmaya başladı. Verilen emir çok güçlüydü: bebek küvet deliğinden bir anda emilmeye başlayan su gibi uzayarak bir renk akıntısı haline geldi ve dönerek diskin içine girmeye başladı. Bir an için metal yüzeyin altından burnunu yapıştırmış sinirli yüzü göründü; sonra parlak bir sis ardında kayboldu ve yüzey yeniden bomboş kaldı.

Nathaniel diski emniyete alacak birkaç şey söyledi ve tuzakları kontrol etti ama her şey yolundaydı. Bacakları titreyerek çemberinden çıktı.

İlk çağrısı başarılı olmuştu.

Tutsak aldığı iblis huysuz ve küstahtı fakat Nathaniel onu yola getirecek bir elektrik şoku yaratacak büyü sözlerini söylediğinde, uzaklarda olup bitenleri doğru düzgün aktarmaya ikna edebildi onu. İblis hem duyduğu konuşmaları aktarabiliyor hem de olanları görsel olarak diskin içinde canlandırabiliyordu. Nathaniel bu ilkel ama çok etkili sihirli aynasını penceresinin önündeki kiremitlerin altına saklamaya başladı ve onun yardımıyla çok şey öğrendi.

Bir ilk deneme olarak, iblisi ustasının çalışma odasına yolladı. Bütün bir sabah boyunca yaptığı casusluktan sonra, adamın bütün vaktini telefonda konuşup politik gelişmeleri öğrenmek için harcadığını gördü. Parlamentodaki düşmanlarının ayağını kaydırmak için uğraştıkları paranoyası, adamın yakasına yapışmış gibiydi. Nathaniel bu bilgiyi ilke olarak ilginç buldu ancak ayrıntıları çok sıkıcıydı ve ustasını izlemekten hemen vazgeçti.

Bundan sonra uzaktan Bayan Lutyens'ı izledi. Disk içinde sisler dönerek berraklaştı ve Nathaniel kalp atışları hızlanarak tam hatırladığı gibi görünen eski öğretmenini gördü: Genç kadın gülüyor, çalışıyor... ve öğretiyordu. Diskin bakış açısı yana kayarak, bir gayret deftere çizimler yapan ve Bayan Lutyens'ın ağzının içine baktığı belli olan, ayrık dişli, küçük bir erkek çırağı gösterdi. Kıskançlık ve kederden Nathaniel'ın gözleri yandı. Boğuk bir sesle görüntünün kaybolmasını emretti, zevkten dört köşe olmuş iblisten kopan kahkahalara dişlerini gıcırdatarak.

Nathaniel sonra tüm dikkatini ana hedefine yöneltti. Bir gece geç saatte iblise Simon Lovelace'ı izlemesi emrini verdi, ama parlak bronzda onun yerine bebeğin suratının belirdiğini görünce canı sıkıldı.

"Ne yapıyorsun sen?" diye bağırdı Nathaniel. "Sana bir emir verdim, itaat et!"

Bebek burnunu kırıştırdı ve sinir bozucu boğuk derin bir sesle konuşmaya başladı. "Kolay diil, bu seferki biraz zor bi iş!" dedi. "Adam engeller koymuş. Geçebilir miyim bilmeem. Huzursuzluk çıkabilir, anarsın ya."

Nathaniel tek elini kaldırarak tehdit edermiş gibi salladı. "İmkansız mı diyorsun yani?"

Bebek irkildi ve sivri bir dil ihtiyatla ağzının bir köşesinden dışarıya sarktı, eski bir yarayı yalarmış gibi. "İmkansız diil, yo. Yalnızca çok zor."

"İyi o zaman."

İblis derin bir iç çekerek kayboldu. Kısa bir aradan sonra diskte titrek görüntüler belirdi. Kötü ayarlanmış televizyonlardaki gibi karlı ve kesintili görüntüler. Nathaniel bir küfür patlattı. İğne Cezası sözlerini söylemek üzereydi ki belki de iblisin bundan daha iyisini yapamayacağı geldi aklına. Eğilerek diske yaklaştı ve içerideki sahneye odaklandı...

Bir adam masaya oturmuş, dizüstü bilgisayarına hızlı hızlı bir şeyler yazıyordu.

Nathaniel gözlerini kıstı. Bu Simon Lovelace'ın ta kendisiydi.

İblisin bakış açısı tavandandı ve Nathaniel büyücünün arkasındaki odayı iyice görebiliyordu, yine de görüntü biraz bulanıktı, sanki balık gözü bir lensten bakarmış gibi. Oda karanlıktı; tek ışık Lovelace'ın yanında duran masa lambasıydı. Arka planda, tavandan yere kadar inen ağır perdeler vardı.

Büyücü bir şeyler yazıyordu. Üzerinde bir smokin ceketi vardı ve kravatı gevşetilmişti. Bir iki kez burnunu kaşıdı.

Aniden bebeğin suratı görüntüyü kesti. "Yeter bee!" diye burnunu çekti. "Sıkıldım artık. Biraz daha uzatırsak sorun çıkcak zaten."

"Ben söyleyene kadar orada kalacaksın," diye azarladı Nathaniel. Bi hece söyledi ve bebek acıyla gözlerini kırıştırdı.

"Peki peki anladık. Sen ne caniymişsin bee! Bi sabiye yapılır mı bu!" Yüz silindi ve sahne yeniden belirdi. Lovelace hala oturmuş bir şeyler yazıp duruyordu. Nathaniel masadaki kağıtlara daha yakından bakabilmeyi diledi, ama büyücüler yanlarına yaklaşacak beklenmeyen büyüleri yakalayabilmek için üzerlerinde radarlar taşırlardı genelde. Çok fazla yaklaşmak aptallık olurdu. Bu elde edebileceği en iyi görüntüydü...

Sonra Nathaniel bir an yerinde sıçradı.

Simon Lovelace'ın odasında bir kişi daha vardı, perdelerin yanında duruyor ve gölgede kalıyordu. Nathaniel adamın girdiğini görmemişti, üstelik büyücü de görmemişti, hala sırtı beklenmedik misafirine dönük yazmaya devam ediyordu. İri yarı ve çok yapılı bir adamdı, neredeyse çizmelerinin topuklarına kadar gelen uzun bir deri pelerin giymişti. Hem pelerin hem de çizmeler aşınmış ve çamurla kaplanmıştı. Kalın siyah bir sakal adamın yüzünün çoğunu kaplıyor; onun üzerinde gözleri karanlıkta parıldıyordu. O gözlerdeki bir şey Nathaniel'ın tüylerinin ürpermesine neden oldu.

Galiba adam bir şey söylemiş veya gürültü yapmıştı, Simon Lovelace aniden doğrulup sandalyesinin üzerinde arkaya döndü.

Görüntü titreşti, soldu sonra yeniden belirdi. Nathaniel bir küfür savurdu ve yüzünü iyice diske yaklaştırdı. Görüntü sanki birkaç kare atlamış gibiydi. İki adam şimdi birbirlerine iyice yaklaşmışlardı; beklenmeyen ziyaretçi artık masanın yanında duruyordu. Simon Lovelace hararetle bir şeyler anlatıyordu. Elini öbür adama doğru uzattı ama yabancı başıyla masayı işaret etmekle yetindi yalnızca. Büyücü de onu başıyla onayladı, masadaki bir çekmeceyi açtı, bez bir torba çıkartıp içindekileri masaya boşalttı. Deste deste banknotlar masanın üzerine yayıldılar.

Bronz diskten heyecanla konuşan boğuk bir ses geldi. "Seni uyarmıştım; lütfen bana tekrar iğne batırma, ama bir gözcü geliyo. İki oda ilerden bu tarafa doğru geliyo. Geri çekilelim patron, hem de hemen."

Nathaniel dudağını ısırdı. "Son ana kadar olduğun yerde kalacaksın. O paranın ne için olduğunu anlamak istiyorum. Konuştuklarını ezberlemeyi de unutma."

"Cenaze marşını okumaya başla patron."

Yabancı, pelerinin altından eldivenli bir el çıkardı ve banknotları ağır ağır çantasına yerleştirdi. Nathaniel'ın kalbi düş kırıklığı içinde küt küt atmaya başladı; iblis her an odayı terk etmek zorunda kalabilirdi ve o zaman bütün çabaları boşa gidecekti.

Neyse ki Simon Lovelace da en az kendisi kadar sabırsızdı ve elini yeniden adama uzattı, bu sefer daha kararlı bir şekilde. Yabancı başını salladı. Pelerininin içinden küçük bir paket çıkardı. Büyücü paketi kaptı ve yırtarak ambalajını açtı. İblisin sesi duyuldu. "Kapıya geldi! Geri çekiliyooz." Nathaniel'ın ancak düşmanının paketin içinden ışıkta parıldayan bir şey çıkardığını görebilecek kadar zamanı oldu; sonra diskin yüzeyi aniden boşalıverdi.

Kısa bir emir verdi ve bebeğin isteksiz yüzü yeniden belirdi.

"Yetmedi mi? Artık biraz uyumam lazım biliyosun. Üf bee, nası da yaklaşmıştı! Az daha paçayı kaptırıyoduk."

"Neler konuştular?"

"Bakalım şimdi neler konuştular Bi iki hışırtı duydum, duymadım diyemem, ama kulaklarımın eski gücü yok artık, bu kadar uzun süre hapis kalınca..."

"Anlat!"

"Koca adam çok konuşmadı. Pelerinin üstündeki o kırmızı lekeleri gördün dii mi sen de? Çook kuşkulu. Onlar ketçap değildi, sana söyliyim. Hem de bayaa yeniydiler, kokularını alabiliyodum. Dur bakiim ne demişti? 'Yanımda getirdim.' Böyle bi şi söyledi. Sonra, 'Önce paraları göreyim' dedi. Ne derler: az laf, çok iş."

"Bir demon muydu o?"

"Bu kaba terimle, Öbür Taraftan gelen soylu bi varlığı kastediyosun heralde? Iıh diildi, abicim."

"Peki ya büyücü neler söyledi?"

"O daha konuşkandı. Ötekine göre geveze bile sayılır. 'Yanında mı?' diye başladı. Sonra, 'Nasıl...? Yo, ayrıntıları bilmek istemiyorum. Onu bana ver yeter,' dedi. Çok heyecanlı ve istekliydi. Sonra da paraları çıkardı."

"Bu kadar mı? Paketin içindeki neymiş? Hiç adını söylediler mi?"

"Bilmem ki acep... yo, dur! Bekle! Bana yine kötü davranma; ne istediysen yaptım, dii mi? Koca oğlan paketi verirken bi şi söyledi..."

"Ne?"

"Yavaştan, zar zor duycaam bi şekilde..."

"Ne dedi?"

"Dedi ki: 'Semerkant Tılsımı artık senindir Lovelace.' Aynen bööle söyledi."

Nathaniel kendisini tamamıyla hazır hissedene kadar bir altı ay daha geçmesi gerekti. Sanatının yeni inceliklerini öğrendi, yeni ve daha güçlü Emirler öğrendi ve direncini artırabilmek için derslerden önce yüzmeye başladı. Böylece hem fiziksel hem de zihinsel olarak kendini güçlendirdi.

O günden sonra düşmanının evine girerek casusluk yapmayı başaramadı bir daha. Belki de iblisin varlığını fark etmiş ve yeni tedbirler almıştı adam, her nedense küçük iblis bir daha yanına bile yaklaşamadı.

Ama önemli değildi. Nathaniel öğrenmesi gerekeni öğrenmişti artık.

İlkbahar yaza dönüşürken bahçede oturup planını geliştirdi ve kusursuzlaştırdı. Planından çok memnundu. Hem çok basit bir plandı hem de hiç kimse kendisi gibi bir çırağın bu kadar güçlü olacağını tahmin bile edemezdi. Ustası daha yeni lenslerini ısmarlamaya karar vermişti; gelecek kış ilk çağırma törenlerini yapma konusundan şöyle bir bahsetmişti. Ustası ve öğretmenlerinin gözünde, hatta Bayan Underwood'un gözünde bile, olağanüstü bir yeteneği olmayan sıradan bir çıraktı işte. Simon Lovelace'ın kolyesini çalana kadar da böyle sanmaya devam edeceklerdi.

Kolyenin çalınması yalnızca başlangıç olacaktı, gücünü sınamak için bir fırsat. Esas tuzağını kurmaya, eğer her şey istediği gibi giderse, o zaman başlayacaktı.

Geriye bir tek isteklerini yerine getirecek bir hizmetkar bulmak kalmıştı. Kendi planını yerine getirecek kadar güçlü ve yetenekli, ama Nathaniel'a zarar veremeyecek kadar da iktidarsız bir yaratık. En yüksek seviyedeki varlıkları yönetme zamanı daha gelmemişti kendisi için.

Ustasının demonoloji kitaplarını okudu. Asırlar boyu tutulmuş olan performans raporlarını inceledi. Süleyman ve Batlamyus'un ikinci sınıf hizmetkarlarını araştırdı.

Sonunda kendi hizmetkarını seçti:

Bartimaeus.

Bartimaeus

14

Tavan arasına döndüğümüz zaman artık adil bir kapışma olacağını biliyordum, o yüzden bu kez gerekli bütün hazırlıkları önceden yaptım. İlk önce, ne şekilde görüneceğime karar vermem gerekiyordu. Onu gerçekten kışkırtacak bir şey olsun istiyordum -soğukkanlılığını kaybetmesine neden olacak bir şey- ve kulağa ne kadar garip gelse de daha korkutucu şekillerimden çok farklı bir şey. Aslında en iyisi bir çeşit insan olarak görünmemdi. Tuhaf ama, titreşip duran bir hayaletin aşağılamaları veya öfkeden kuduran kanatlı bir yılanın ağzından çıkacak hakaretler, katılaşmış bir büyücüyü insana benzer bir şekilden gelecek sözler kadar sinirlendiremezler. Neden olduğunu sormayın. İnsanların beyinlerinin nasıl çalıştığıyla ilgili bir şey herhalde.

Yapabileceğim en iyi şeyin çocukla aynı yaşlarda bir erkek çocuğu olarak görünmek olacağını düşündüm; çocuğun bütün rekabet ve çekişme duygularını uyandırabilecek bir insan şeklinde yani. Benim için sorun olmayacaktı. Onu ilk tanıdığım zamanlarda Batlamyus sadece on dört yaşındaydı. Evet Batlamyus olacaktım.

Sonra geriye bir tek, karşı büyülerimi yeniden gözden geçirmek ve en kısa zamanda memnun mesut evime dönmeyi beklemek kalıyordu.

Algısı güçlü olan okurlar çocuğa yaklaşımımda taze bir iyimserlik duygusu olduğunu hissedeceklerdir. Haksız da sayılmazlar. Neden mi? Çünkü artık gerçek adını biliyordum.{33}

Ona dersini verecektim ama odaya girdiğinde hiç de vazgeçmiş görünmüyordu. Girer girmez paltosunu sırtına geçirdi, çemberinin içine sıçradı ve yüksek sesle beni çağırdı. Bağırmasına gerek yoktu, tam arkasındaydım zaten, sekiz bacaklı bir dans tutturmuştum.

Bir saniye sonra karşıdaki çemberin içinde, Londralı giysilerine bürünmüş Mısırlı bir oğlan çocuğu belirdi. Sırıtarak güldüm.

"Nathaniel ha? Çok şık bir isim. Sana pek uymuyor. Ben biraz daha avam bir şey beklerdim -Bert ya da Chuck, falan gibi.

Oğlan öfkeden ve korkudan bembeyaz olmuştu; gözlerindeki paniği apaçık görebiliyordum. Kendini kontrol etmeye çabaladı ve sahtekar bir yüz ifadesi takındı.

"O benim gerçek adım değil. Gerçek adımı ustam bile bilmiyor."

"Ya, tabii doğrudur. Sen kimi kandıracağını zannediyorsun bacaksız?"

"İster inan ister inanma. Şimdi sana emrediyorum..."

İnanamıyordum, beni yeniden yollamaya çalışıyordu! Suratına karşı güldüm, ellerimi kalçalarıma koyup alaycı bir duruş aldım ve pişkin pişkin sözünü kestim.

"Sen onu külahıma anlat!"

"Şimdi sana emrediyorum..."

"Yok ya, öyle mi canım!"

Oğlan o kadar öfkelendi ki neredeyse ağzından köpükler çıkacaktı.{34} Çocuk parkında oynayan bir bebek gibi ayağını yere vurdu. Sonra, umduğum gibi, kendini kaybetti ve beklediğim saldırı gerçekleşti. Yine Sistematik Mengene yollamıştı, koçumun en sevdiği büyü.

Sözcükleri söyledi ve kayışların üzerime geldiğini gördüm.{35}

"Nathaniel." Fısıldayarak adını söyledim sonra da gerekli karşı büyü sözcüklerini sıraladım.

Kayışlar anında geri döndüler. Bir gölün kıyısına vuran dalgalar gibi çemberden geri dönüp benden uzaklaşarak ona doğru uzanmaya başladılar. Çocuk lenslerinin arkasından kayışların kendisine yöneldiklerini gördü. Ciyakladı ve bir anlık panikten sonra iptal etme sözcüklerini söyledi. Bir çırpıda tüm sözcükler ağzından döküldü ve kayışlar yok oldular.

Montumun kolundaki hayali bir toz parçasını silkeleyerek göz kırptım. "Aman dikkat," dedim. "Az kalsın kendi kafanı uçuracaktın orada."

Çocuk bir an durup düşünseydi neler olduğunu anlayabilecekti ama o kadar çok öfkelenmişti ki. Herhalde bir hata yaptığını falan zannediyordu, bir heceyi yanlış söylemek gibi. Derin soluklar alarak, pis numaralar repertuarını gözden geçirdi. Sonra ellerini çırpıp yeniden konuşmaya başladı.

Akım Kamçısı kadar güçlü bir numara beklemiyordum doğrusu. İçinde durduğum pentagramın her beş ucundan, çatırdayan ve vızıldayan birer kızgın elektrik çubuğu yükseldi. Sanki beş yıldırım bir an için hapsedilmiş gibiydi; bir sonraki an, her çubuktan mızrak gibi bedenimi delen yatay ışık demetleri çıktı. Elektrik akımları vücudumu deliyorlardı; haykırarak kıvranmaya başladım, darbelerin gücünden yere doğru itiliyordum.

Sıkılmış dişlerimin arasından konuştum -"Nathaniel!"- sonra gene aynı karşı büyü numarası. Anında etkisini gösterdi. Işık demetleri beni bıraktılar, yere kapaklandım. Dört bir yana doğru küçük yıldırımlar çaktı. Çocuk kendini tam zamanında yere attı; tam yere çarptığı anda, onu canından edebilecek bir elektrik akımı, uçuşan paltosunu delerek arkasındaki duvara saplandı. Diğer yıldırımlar yatağına ve masasına isabet etti; bir tanesi çiçek dolu vazosunun üstünde patlayıp vazoyu ikiye yardı. Geriye kalanlar, duvarlara çarpıp yıldız şeklinde yanık izleri bıraktılar. Muhteşem bir manzaraydı.

Çocuğun paltosu yüzünü kapatmıştı. Yavaşça başını kaldırdı ve paltonun altından dışarıya baktı. Baş parmağımı kaldırıp dostça bir işaret yaptım.

"Sakin vazgeçme," diyerek sırıttım. "Eğer çok çalışıp bu aptalca hataları yapmayı bırakırsan, bir gün gerçekten süper bir yetişkin büyücü olabilirsin."

Çocuk bir şey söylemedi. Acı içinde ayağa kalktı. Şans eseri oldukça diklemesine dalmıştı ve hala çemberinin içinde güvendeydi. Hiç takmadım. Bir sonraki aptalca hatayı yapmasını beklemeye koyuldum.

Fakat aklı yeniden başına gelmişti. Ayakta dikilip bir süre düşündü.

"Beni bir an önce halletsen iyi olur," dedim yardımcı olmak ister gibi. "Senin ihtiyar Underwood bu patırtıların ne olduğuna bakmak için her an yukarı çıkabilir."

"Hayır gelmez. Ondan çok yüksekteyiz."

"Yalnızca iki kat var."

"Ayrıca tek kulağı da sağırdır. Hiçbir şey duymaz o."

"Ya karısı..."

"Kapa çeneni. Düşünüyorum. Demek iki seferinde de bir şey yaptın... Neydi o...?"

Parmaklarını şaklattı. "Adım! Buydu işte! Büyülerimi geri yollamak için onu kullandın, seni lanet olası."

Kaşlarımı kaldırıp tırnaklarımı inceledim. "Belki şudur, belki budur. Ben yapayım, sen anla!"

Çocuk yeniden ayağını yere vurdu. "Kes şunu! Benimle öyle konuşmayı bırak!"

"Nasıl yani?"

"Demin konuştuğun gibi! Aynı bir çocuk gibi konuşuyorsun."

"Sonunda bir arkadaşın oldu işte, ahbap."

Çok eğlenceliydi. Çileden çıkmak üzereydi. Adıyla birlikte mizah duygusunu da yitirmişti. Bir kriz daha geçirmesine saniyeler kalmıştı, görebiliyordum; o kendine güvenli duruşu bozulmuştu. Ben de onunkine benzer ama savunmaya hazır bir duruş aldım, bir Sumo güreşçisi gibi. Batlamyus da tam bu çocuğun boyundaydı, siyah saçlar falan,{36} yani uyumlu ve simetrik bir görüntü yaratıyorduk.

Çocuk kendini tuttu ve kontrolünü kaybetmedi. Bütün derslerini aklından geçirerek ne yapmak gerektiğini hatırlamaya çalıştığını görebiliyordunuz. Artık sıradan bir ateş atma cezasının işe yaramayacağını anlamıştı: Anında ona geri yollayacaktım.

"Nasılsa bir yolunu bulacağım," diye mırıldandı karanlık düşünceler arasında. "Bekle de gör."

"Hah, çok korktum," dedim. "Bak nasıl titriyorum."

Oğlan düşüncelere dalmıştı. Gözlerinin altında gri torbalar oluşmuştu. Ağzından çıkan her sihirli sözcük onu daha da yoruyordu, ki bu da benim işime geliyordu. Bazı büyücülerin fazla güç harcamaktan ölmeleri görülmedik bir durum değildi. Bunların çok stresli bir yaşam tarzları vardır, zavallıcıklar.

Uzunca bir düşündü. Ben çalımlı çalımlı esnedim ve kolumda, sıkıldığımda göz atabileceğim bir saat yarattım.

"Patronuna neden sormuyorsun?" diye hatırlattım. "O sana yardım eder."

"Ustaya mı? Şaka ediyorsun herhalde."

"O beceriksiz ihtiyara değil elbette. Seni Lovelace'a karşı kullanan öbür adamdan bahsediyorum."

Oğlan alnını kırıştırdı. "Öyle biri yok. Kimse patronum değil."

Boş boş bakma sırası bana gelmişti.

"Ben kendi adıma çalışıyorum."

Islık çaldım. "Yani beni tek başına mı çağırdın? Hiç fena değil... bir çocuk için." Hafiften yağlamaya çalışırmış gibi konuşuyordum. "Peki o zaman, sana bir ipucu vermeme izin ver. Şu anda yapabileceğin en iyi şey beni serbest bırakmak olur. Dinlenmeye ihtiyacın var. Son zamanlarda hiç aynaya baktın mı? İçinde iblis olmayan bir aynaya yani? Endişelenmekten yüzünde çizgiler oluşmuş. Senin yaşında bu hiç de hoş değil. Bundan sonra saçında aklar bulmaya başlayacaksın. İlk sukubusuna rastladığında ne yapacaksın o zaman?{37} Seni hiç de çekici bulmayacaktır."

Çenem düşmüştü, biliyordum, ama elimde değildi. Kaygılanıyordum. Çocuk hiç hoşuma gitmeyen tartan bakışlarla bana bakıyordu.

"Üstelik," dedim, "ben gidersem kolyenin sende olduğunu artık kimse öğrenemez. Onu kimseye fark ettirmeden kullanma fırsatını elde edeceksin. O herkesin peşinde olduğu çok değerli bir eşya. Sana daha önce söylemedim, ama şehirde dolaşırken kızın biri onu benden almak için üstüme saldırdı." Çocuk kaşlarını çattı. "Ne kızı?"

"Ara beni." Kızın tam da aynı şeyi yapmayı başardığını söylemekten özellikle kaçınmıştım.

Omzunu silkti. "Ben Simon Lovelace'ın peşindeyim," dedi, kendi kendine konuşur gibi. "Kolyenin değil. O adam beni küçük düşürdü ve bunun bedelini ödeyecek."

"Nefretin fazlası zararlıdır," demeye cüret ettim.

"Neden?"

"Şey..."

"Sana bir sır vereyim demon," diye devam etti. "Kendi büyü gücüm sayesinde,{38} Simon Lovelace'ın Semerkant Tılsımı'nı nasıl ele geçirdiğini gördüm. Birkaç ay önce, esmer, kara sakallı ve pelerinli bir yabancı gece yarısı evine gelip kolyeyi ona verdi. Para karşılığında. Çok şüpheli bir durumdu."

Poflayarak güldüm. "Bunda şaşacak ne var? Bunu bütün büyücüler yapar. Bilmen gerekirdi. Gerek olmasa da işleri gizli kapaklı yapmaktan zevk alırlar."

"Bu başka bir şeydi. Hem Lovelace'ın hem de yabancının gözlerinde gördüm. Yasadışı, el altından yapılan bir işti bu... Adamın pelerininde taze kan lekeleri vardı."

"Ne var bunda. Cinayet de sizin işinizin bir parçasıdır. İşte, senin de gözünü intikam hırsı bürümüş ve daha altı yaşında anca varsın."

"On iki."

"Ne fark eder. Yo, anlattıklarında olağandışı hiçbir şey yok. O üstünde kan lekeleri olan adam mutlaka birçok büyücüye hizmet veriyordur. Parmaklarını kullanmaya karar verirsen adını telefon rehberinde bile bulabilirsin."

"Onun kim olduğunu öğrenmem gerek."

"Hımm. Siyah sakallı ve pelerinli ha? Bu bilgiler Londra'daki şüpheli büyücü sayısını yüzde kırk beş oranında azaltıyor. Hatta bu tanıma uyan kadın büyücüler bile vardır bence."

"Yeter artık kes şunu!" Çocuğun sabrı taşmış gibi görünüyordu.

"Ne oldu? Arkadaş olmaya başladığımızı sanmıştım."

"Kolyenin çalıntı olduğunu biliyorum. Ve bu yüzden biri öldürüldü. Onun kim olduğunu öğrendiğim zaman Lovelace'ı ele vereceğim ve onun çöküşünü izleyeceğim. Sihirli kolyeyi ona tuzak kurmak için kullanıp polise ihbar edeceğim. Onu suçüstü yakalayacaklar. Ama ilk önce onun hakkında her şeyi bilmem gerek, ne işler çevirdiğini falan. Bütün sırlarını öğrenmeliyim, çalışma yöntemlerini, kimlerle arkadaş olduğunu, her şeyi! Kolyenin önceki sahibinin kim olduğunu ve tılsımın tam olarak ne işe yaradığını bilmeliyim. Ve Lovelace'ın onu neden çaldığını. Bu yüzden sana emrediyorum, Bartimaeus..."

"Dur bir dakika. Unuttuğun bir şey yok mu?"

"Ne?"

"Gerçek adını biliyorum, Natanişkocuğum. Artık benim de sana karşı gücüm var. Her şey tek taraflı değil, değil mi?"

Çocuk durup düşündü.

"Artık bana o kadar kolay zarar veremezsin," diye devam ettim. "Ve bu bence manevra yapabilme kabiliyetini azaltıyor. Bana bir şey fırlattığın anda ben de sana geri fırlatırım."

"Hala seni iradem altına alabilirim. Emirlerime hala boyun eğmek zorundasın."

"Bu doğru. Zaten senin emirlerin yüzünden yeryüzündeyim. Sen Sıkıştırıcı Ateş'i{39} çözmeden onlara karşı gelemem. Ama emirlerini yerine getirirken sana da hayatı dar ederim. Örneğin, Simon Lovelace'ı gözetlerim ama bu seni başka bir büyücüye gammazlamama engel olamaz. Daha önce bunu yapmamış olmamın tek nedeni sonuçlarından korkmamdı. Ama artık korkmuyorum. Ve seni gammazlamamı açık ve net olarak yasaklasan bile, seni oyuna getirmenin başka bir yolunu nasılsa bulabilirim. Belki tanıdık birkaç kişiye gerçek adını ağzımdan kaçırıveririm. Sana yapacaklarımın korkusundan sıcak yatağına yatıp gözlerini bile kapamazsın."

Sinir olmuştu. O kadarını görebiliyordum. Gözleri sağa sola oynadılar, sanki benim yürüttüğüm mantıkta bir boşluk ararmış gibi. Ama ben çok emindim: Adınızı bilen bir cine görev vermek, havai fişek fabrikasına yanan kibritler atmaya benzer. Er ya da geç sonuçlarına katlanmak zorunda kalırsınız. Yapabileceği en iyi şey, beni serbest bırakmak ve o hayattayken bir başkasının daha beni çağırmaması için dua etmekti.

Ya da ben öyle sanmıştım. Ama o olağanüstü zeki ve becerikli bir çocuktu.

"Yoo," dedi yavaşça, "bana ihanet etmek istersen seni durduramam. Yapabileceğim tek şey senin de benimle birlikte acı çekmeni sağlamak. Dur bakalım..."

Partal paltosunun ceplerini karıştırmaya başladı. "Buralarda bir yerde bir şeyler olacaktı... Hah, işte!" Elini çıkardığında, üstünde süslü püslü bir KADİM BUHUR yazısı olan, yamuk yumuk küçük bir teneke kutu tutuyordu.

"Bir tütün kutusu!" diye çığlık attım. "Tütün sağlığa zararlıdır bilmiyor musun?"

"İçinde tütün yok merak etme," dedi çocuk. "Bu ustamın tütsü kutularından biri. Şu anda ağzına kadar biberiyeyle dolu." Kapağı biraz araladı; tabii ki, bir saniye sonra, cehennemden çıkmış bir koku dalgası bana ulaştı ve boynumdaki tüyler diken diken oldu. Bazı baharatlar bize hiç iyi gelmez ve biberiye de bunlardan biridir. Bu nedenle büyücüler ona bayılırlar.{40}

"Ben olsam onu rüzgara savurur, kutunun içine de doğru dürüst tütün doldururdum," diye öğüt verdim. "Tütün çok daha sağlıklı."

Çocuk kapağı kapattı. "Seni göreve yollayacağım," dedi. "Sen gider gitmez, Süresiz Kapatma büyüsünü yapıp seni bu kutuya bağlayacağım. Büyü etkisini hemen göstermeyecek; aslında büyünün bir ay sonra başlamasını sağlayacağım. Eğer bir ay içinde bir nedenle büyüyü iptal edemeyecek durumda olursam, kendini bu kutunun içine hapsedilmiş olarak bulacaksın, birisi bulup açana kadar. Bu fikir kulağına nasıl geliyor? İçi biberiye dolu küçük bir teneke kutunun içinde birkaç yüzyılcık geçireceksin. Cildine de çok iyi gelir hem."

"Aklın fikrin dolap çevirmekte, değil mi?" dedim içerlemiş olarak.

"Ve cezayı göze alman tehlikesine karşı, bu kutuyu tuğlalara bağlayıp gün doğmadan Thames nehrine atacağım. O yüzden çok da çabuk kurtulmayı beklemesen iyi olur."

"Beklemem." Çok doğru; o kadar iyimser olacak kadar kafayı yemedim daha.{41}

Çocuğun yüzünde artık dehşetengiz bir zafer ifadesi vardı. Çocuk parkında en iyi misketimi ütmüş gıcık bir çocuk gibi görünüyordu.

"Evet Bartimaeus," dedi pis pis sırıtarak. "Buna ne diyorsun?"

Işıl ışıl bir gülücük yolladım. "Bütün bu budalaca teneke numarasına boş verip bana güvenmeye ne dersin?"

"Hiç yolu yok."

Omuzlarım çöktü. İşte sorun bu, görüyorsunuz ya. Ne kadar uğraşırsanız uğraşın, sonunda büyücüler sizi alt etmenin bir yolunu buluyorlar.

"Peki Nathaniel," dedim. "Yapmamı istediğin şey tam olarak nedir?"

İkinci
Kısım

Nathaniel

15

Cin bir güvercine dönüşüp pencereden dışarıya uçar uçmaz, Nathaniel pencereleri kapattı, perdeleri çekti ve yere çöktü. Yüzü kireç gibiydi ve bedeni yorgunluktan titriyordu. Yaklaşık bir saat boyunca duvara yığılmış halde kalarak boşluğa baktı.

Becermişti, evet, başarmıştı; şeytanı saf dışı bırakmıştı, kontrol yeniden eline geçmişti. Tek gereken kutunun üstünde bağlama büyüsünü çalışmaktı; böylece, o istediği sürece Bartimaeus kendisine hizmet etmek zorunda kalacaktı. Hiçbir sorun yoktu. Endişelenecek bir şey kalmamıştı. Her şey yolundaydı.

İçinden bunları tekrarlıyordu. Ama kucağına düşmüş elleri titriyor, kalbi göğsünün içinde acı verecek hızla atıyordu ve kendine telkin ettiği güven verici düşünceler zihnini terk etmek üzereydi. Öfke içinde, daha derin nefes almaya zorladı kendini ve titremeyi durdurmak için ellerini sıkıca birbirine kenetledi. Hissettiği bu korku çok doğaldı. Daha yeni bir Akım Kamçısı geçmişti burnunun önünden. Ömründe ilk kez ölüme bu denli yaklaşmıştı. İnsan böyle bir şey yaşadığında tepkisini de vermek zorundaydı tabii. Birkaç dakika sonra normale dönecek; büyüyü yapıp Thames otobüsüne atlayacaktı...

Cin gerçek adını öğrenmişti.

Adını biliyordu.

Uruklu Bartimaeus, El-Erişli Cinler Cini... Adını ele geçilmesine izin vermişti. Bayan Underwood söylemiş, cin duymuş ve o anda en önemli ana kural bozulmuştu. Ve Nathaniel artık güvende değildi, belki de sonsuza dek.

İçindeki paniğin boğazına yükseldiğini hissetti; o kuvvetli his öğürmesine neden oldu. Daha önce gözlerinin bu kadar yaşla dolduğunu hatırlamıyordu. Ana kural... Eğer bu kuralı bozarsan, hiçliği ve yok olmayı göze almışsın demekti. Demonlar her zaman bir yolunu bulurlardı. Ellerine bir fırsat ver, eninde sonunda bunu sana karşı kullanırlardı. Bazen seneler sonra, ama mutlaka...

Kitaplardan okuduğu vaka incelemelerini hatırladı. Praglı Werner: gerçek adını emrinde çalışan zararsız bir iblisin öğrenmesine engel olamamıştı; iblis de hiç vakit kaybetmeden gidip bir folyota söylemişti ve folyot bir cine, cin de gidip bir ifrite anlatmıştı. Ve üç sene sonra bir gün, Werner füme sosis almak için Wenceslas Meydanı'ndan geçerken, bir hortuma yakalanıp gökyüzünde kaybolmuştu. Adamın ulumaları saatler boyu aşağıdaki şehir halkının kulaklarını sağır etmişti; en nihayet ulumalar, büyücünün parça parça rüzgar güllerinin ve bacaların üzerine yağmasıyla sona ermişti. Ve bu feci son, dikkatsiz büyücülerin başına gelen en korkunç şey değildi. Torinolu Paulo vardı mesela, Septimus Manning, Johann Faust vardı...

Nathaniel'ın boğazından bir hıçkırık koptu ve o küçük, acılı ses, içine düştüğü umutsuzluk ve kendine acıma nöbetinden bir şokla kurtulmasına neden oldu. Buna bir son vermeliydi. Henüz ölmüş değildi ve demon hala emri altındaydı. Daha doğrusu, teneke kutuyu gerekli şekilde atar atmaz öyle olacaktı. Kendini toparlaması lazımdı.

Nathaniel zar zor ayağa kalktı, kolları bacakları güçten kesilmişti. Büyük çaba harcayarak korkularını zihninin gerilerine attı ve hazırlıklara başladı. Pentagram yeni baştan çizildi, tütsüler yenilendi. Yeni mumlar yakıldı. Ustanın kütüphanesine süzülüp sihirli sözcükleri tekrar gözden geçirdi. Sonra teneke kutuyu biberiyeyle iyice doldurdu, çemberin içine koydu ve Süresiz Kapatma büyüsüne başladı. Beş uzun dakika sonunda ağzı kurumuş, sesi çatallanmaya başlamıştı ama teneke kutunun yüzeyinde de çelik grisi bir auranın ışıldadığını görebiliyordu. Titreyerek parıldadı ve gözden kayboldu. Nathaniel, Bartimaeus'un adını söyledi, cezanın başlayacağı astrolojik bir tarih belirtti ve bitirdi. Kutu eskisi gibi görünüyordu. Nathaniel onu cebine koydu, mumları söndürdü ve halıyı yerdeki çemberlerin üstüne çekti. Sonunda da yatağa serildi.

Bayan Underwood bir saat sonra kocasına öğle yemeği getirdiğinde, adamla bir endişesini paylaştı.

"Çocuğun durumu beni telaşlandırıyor," dedi. "Sandviçine dokunmamış bile. Masaya yayılmış öyle yatıyor, yüzü kağıt gibi bembeyaz. Bütün gece uyumamış sanki. Korktuğu bir şeyler var ya da bir hastalık başlangıcı olabilir." Durakladı. "Hayatım?"

Bay Underwood tabağındaki yiyecekleri inceliyordu. "Mango sosu koymamışsın Martha. Jambonla salatanın yanında hoşuma gidiyor biliyorsun."

"Bitmiş canım. Ee sence ne yapmamız gerekir?"

"Bittiyse yenisini alacaksın. Başka ne yapılabilir ki? Biraz aklını kullan kadın..."

"Ben çocuğu kastetmiştim."

"Ne? Ha, onun bir şeyi yok. İsim alma konusu bacaksızın sinirlerini gerdi o kadar. Bir de ilk iblisini çağıracak. İlk seferinde ben de çok korkmuştum; ustam beni çembere sokmak için kırbaçlamak zorunda kalmıştı." Bay Underwood bir çatal dolusu jambonu ağzına tıkıştırdı. "Ona bir buçuk saat sonra benimle kütüphanede buluşmasını söyle. İsim Kataloğu'nu getirmeyi de unutmasın. Yok, şunu bir saat yapalım. Daha sonra şu soygunlar hakkında Duvall'ı aramam lazım, lanet herif."

Mutfakta, Nathaniel sandviçinin ancak yarısını yiyebilmişti. Bayan Underwood saçlarını karıştırdı.

"Haydi artık," dedi. "İsim alma işi midir sinirlerini bozan? Hiç kafana takılacak bir şey değil. Nathaniel da güzel ama onun kadar güzel birçok isim var. Düşünsene bir, istediğin ismi alabileceksin, abartmamak koşuluyla tabii. Yaşayan bir büyücü tarafından da kullanılmıyor olması gerek. Halktan insanların böyle bir ayrıcalıkları yok biliyorsun. Kendilerine verilenle yetinmek zorundalar." Telaşlı telaşlı bir şeyler yapmaya koyuldu, çaydanlığı doldurdu, sütü arandı ve bu arada da konuştu, konuştu, hep konuştu. Nathaniel teneke kutunun cebinde ağırlaştığını hissediyordu.

"Biraz dışarı çıkmak istiyorum Bayan Underwood," dedi. "Temiz havaya ihtiyacım var."

Kadıncağız boş gözlerle ona baktı. "Ama çıkamazsın canım, değil mi? İsmini seçmeden önce olmaz. Ustan bir saat sonra seninle kütüphanede buluşmak istiyor. İsim Kataloğu'nu yanına almayı da unutmayacakmışsın. Ama düşündüm de, gerçekten çok solgun görünüyorsun. Temiz hava sana iyi gelecek sanırım... Beş dakikalığına gözden kaybolsan fark etmez herhalde."

"Sorun değil Bayan Underwood, kalırım." Beş dakikaymış? Onun en az iki saate ihtiyacı vardı, belki daha da fazla. Teneke kutuyu atmayı ertelemesi gerekiyordu ve Bartimaeus'un daha önce ihanet etmemesini ummaktan başka bir şey gelmezdi elinden.

Kadın bir bardak çay koyup önüne bıraktı. "Bunu içersen yanaklarına biraz renk gelir. Bu senin için büyük bir gün Nathaniel. Seni bir dahaki görüşümde bambaşka bir insan olacaksın. Büyük olasılıkla seni son kez gerçek adınla çağırıyorum. Sanırım artık unutmaya çalışsam iyi olacak."

'Şu unutma çalışmasına bu sabah başlasaydın ya!' diye düşündü Nathaniel. İçindeki ufak, kötü bir parça, saçma sapan ve gereksiz şefkat duyguları için kadını suçlamak istedi, ama bunun haksızlık olacağını biliyordu. Demonun o sırada etrafta dolaşıyor olması kendi suçuydu. Güvende, gizli, güçlü. Artık bunlardan üçü de değildi. Bir yudum çay aldı ve ağzını yaktı.

"Gir bakalım çocuk, gir." Ustası, kütüphane masasının yanında duran yüksek arkalıklı bir koltuğa oturmuş ve adeta babacan bir görünüme bürünmüştü. Nathaniel yaklaşırken gözlerini ondan ayırmadı ve yanındaki bir tabureyi işaret etti. "Otur, otur. Bugün her zamankinden daha şık görünüyorsun. Ceketler bile giyilmiş, ha? Bunun ne kadar önemli bir olay olduğunu anlamana memnun oldum."

"Evet efendim."

"Tamam. Katalog nerede? Güzel, bir bakalım..." Kitap parlak yeşil deriyle ciltlenmişti, ortasında kahverengi bir kurdeleden bir sayfa ayracı vardı. Önceki gün Prag'dan gelmişti ve daha kimse okumamıştı. Bay Underwood özenle kapağını açtı ve ilk sayfayı inceledi. "Loew İsim Kataloğu, üç yüz doksan beşinci baskı... Zaman nasıl da uçup gidiyor. Ben kendi adımı üç yüz ellinci baskıdan seçmiştim, insan inanamıyor? Dün gibi aklımda."

"Evet efendim." Nathaniel esnememeye çalıştı. Sabah yaptıklarının yorgunluğu üzerine çökmeye başlıyordu, ama kendini elindeki işe vermesi gerekti. Ustasının durmadan konuşarak sayfaları çevirişini izledi.

"Bu katalog, çocuk, Prag'ın altın çağlarından günümüze kadar büyücüler tarafından kullanılmış olan tüm isimlerin listesini içerir. Bu isimlerin çoğu bir kereden fazla kullanılmışlardır. Her ismin yanında şu anda kullanılıp kullanılmadığını belirten bir kayıt vardır. Kullanılmayan isimler arasından istediğini seçebilirsin. Veya kendin için yeni bir isim yaratabilirsin. Şunu gördün mü: 'Underwood, Arthur, Londra'... Ben bu ismi kullanan ikinci kişiyim çocuk. Birincisi seçkin ve şöhretli bir on yedinci yüzyıl soylusuymuş, Kral Birinci James'in yakın bir dostuymuş bildiğim kadarıyla. Şimdi, bu konu üstünde bir süredir düşünüyordum ve bence büyük büyücülerden birinin yürümüş olduğu yoldan devam etmen akıllıca bir şey olabilir."

"Evet efendim."

"Mesela Theophilus Throckmorton olabilir: Ünlü bir simyacıymış. Ve... evet, bu isim başkası tarafından kullanılmıyor. Hayır mı? Hoşlanmadın ha? Balthazar Jones'a ne dersin? Aklına yatmıyor mu? Evet belki peşinden gidilmesi güç bir adam olabilir. Peki çocuk. Senin bir fikrin var mı?"

"William Gladstone boş mu efendim? Ben ona hayranım."

"Gladstone!" Ustanın gözleri yuvalarından fırladı. "Böyle bir fikri... Bazı adlar vardır ki çocuk, fazlasıyla yücedir ve henüz tarihe gömülmemişlerdir. Onlara dokunmaya kimse cesaret etmemelidir! Onun yolundan gidebileceğini varsaymak en büyük küstahlık ve kendini beğenmişlik olur." Kaşlar diken diken çatıldı. "Daha mantıklı bir önerin yoksa, seçimi senin adına ben yapacağım."

"Özür dilerim efendim. Bu şekilde düşünmemiştim."

"Hırs çok iyi bir şeydir evlat, ama onu gizlemek gerekir. Eğer hırsını gözler önüne serersen, yirmili yaşlarına ulaşamadan kendini ateşler içinde bulursun. Bir büyücü bu kadar genç yaşta dikkatleri üzerine çekmemelidir; özellikle daha ilk mouler'ini bile çağırmamışsa. Neyse, şimdi beraber en baştan bir okuyalım bakalım..."

Adın seçimi bir saat yirmibeş dakika aldı, Nathaniel için sıkıcı ve zorlu bir zaman. Ustası karmaşık adları olan pek tanınmamış büyücülere hayran gibiydi. Fitzgibbon, Treacle, Hooms ve Gallimaufry gibi adları almamak için bayağı ter dökmesi gerekmişti. Aynı şekilde, Nathaniel'ın seçimleri de Bay Underwood için fazlasıyla kibirli ve iddialıydı. Ama sonunda bir isimde karar kılabildiler. Bay Underwood bitkin vaziyette resmi belgeyi doldurdu ve imzaladı. Nathaniel'ın da sayfanın altındaki büyük bir kutunun içini imzalaması gerekiyordu. İmzası eğri büğrü ve okunaksızdı ama sonuçta hayatında ilk defa imza atıyordu. İsmini fısıltıyla yeniden okudu:

John Mandrake.

Bu adı alan üçüncü büyücü olmuştu. Daha öncekilerin hiçbiri dişe dokunur çalışmalar yapamamışlardı ama Nathaniel artık bunu önemsemiyordu. Alacağı her ad Treacle'dan daha iyiydi. Kabullenmişti.

Ustası kağıdı katladı, kahverengi bir zarfa yerleştirdi ve arkasına yaslandı.

"Pekala John," dedi. "Bu iş bitti. Bu belgeyi hemen Bakanlığa tasdik ettireceğim ve artık resmi olarak var olacaksın. Gene de kendini fazla önemseme. Hala hiçbir şey bilmiyor sayılırsın, yarın horoz başlı ejderi çağırırken bunu sen de göreceksin. Neyse ki eğitiminin ilk aşaması tamamlanmış olacak, bana teşekkür borçlusun."

"Evet efendim, sağ olun efendim."

"Altı uzun ve bezdirici yıl geçirdik beraber. Senin bu noktaya geleceğinden kuşkularım vardı. Başka ustalar olsa geçen seneki o küçük olaydan sonra seni sokağa atarlardı. Ama ben inat ettim... Her neyse. Bundan böyle artık lenslerini de takabilirsin."

"Teşekkür ederim efendim." Nathaniel gözlerinin kırpışmasına engel olamadı. Onları çoktan takmaya başlamıştı zaten.

Bay Underwood'un sesi keyifli bir ton aldı. "Her şey yolunda giderse, birkaç yıl içinde seni iyi bir işe yerleştirebiliriz: belki küçük bakanlıklardan birinde müsteşar olursun. Muhteşem bir iş olmayacak ama senin sınırlı yeteneklerine uygun düşecek. Her büyücüden benim gibi önemli bir bakan olması beklenemez, John, ama bunun seni durdurmasına izin vermemelisin. Ne kadar mütevazı da olsa, yapabileceğin katkının en iyisini yapmaya çalışmalısın. O zamana kadar, benim çırağım olarak hafif büyülerde bana yardımcı olup sana harcadığım emeklerin karşılığını vereceksin."

"Bu benim için bir şereftir efendim."

Ustası gidebileceğini belirten bir işaret yaparak Nathaniel'ın sırtını dönmesine ve ekşi bir yüz ifadesi takınmasına fırsat tanıdı. Çocuk yarı yoldayken ustanın aklına bir şey daha geldi.

"Bir şey daha," dedi. "Bu İsim Alma işi tam zamanında gerçekleşti. İki gün sonra, Parlamento'da Başbakan tüm bakanlarına Hükümet Konuşması'nı yapacak. Bu daha çok törensel bir toplantıdır, ama aynı zamanda hem iç hem de dış politikaların bir özeti niteliğini taşır. Eşlerle birlikte isim almış çıraklar da davetlidir. Eğer o güne kadar tepemi attıracak bir şey yapmazsan, seni de yanımda götüreceğim. Bizim gibi usta büyücüleri bir arada görmek senin için hoş bir tecrübe olacak ve gözlerinin açılmasına neden olacaktır!"

"Evet efendim, çok teşekkür ederim efendim!" Ustasıyla konuştuğu bunca zaman içinde Nathaniel ilk kez içten olarak heyecanlanmıştı. Parlamento! Başbakan! Kütüphaneden çıktı ve merdivenlerden koşarak odasındaki pencerenin önüne gitti, gri kasım gününde uzaktaki Parlamento Binası hayal meyal seçilebiliyordu. Ama Nathaniel için, kibrit çöpü gibi kulesi güneş ışığında yıkanmış gibiydi.

Biraz sonra cebindeki teneke kutuyu hatırladı.

Akşam yemeğine hala iki saat vardı. Bayan Underwood mutfakta meşguldü, ustası da odasında telefonla konuşuyordu. Nathaniel çaktırmadan Bayan Underwood'un holdeki rafa koyduğu bahşiş kavanozundan beş sterlin aşırdı ve ön kapıdan dışarı çıktı. Anayolda güneye giden bir otobüs yakaladı.

Büyücülerin toplu taşıma araçlarını kullanmaları alışılmış bir durum değildir. Nathaniel en arka koltukta, diğer yolculardan mümkün olduğu kadar uzağa oturup, göz ucuyla onların otobüse binip inmelerini izledi. Kadın, erkek, yaşlı, genç; acayip renklerde giysiler giymiş olan gençler, boyunlarına pırıltılı mücevherler takmış olan kızlar. Atışıyor, gülüşüyor veya sessiz sedasız oturup kitap, gazete ya da pahalı şık dergiler okuyorlardı. İnsandılar evet, ama hiçbir güçleri olmadığını görmek zor değildi. İnsanlarla olan ilişkisi ve tecrübesi çok kısıtlı olan Nathaniel, onları tuhaf biçimde iki boyutlu yaratıklar halinde görüyordu. Konuştukları konular ona hiçbir şey ifade etmiyordu; okudukları kitaplar saçma sapan geliyordu. Çoğunun hafif avam olduğunu hissetmek dışında, onlar hakkında hiçbir yargıya varamıyordu.

Otobüs yarım saat sonra Thames nehri üzerindeki Blackfriars köprüsüne ulaştı.

Nathaniel otobüsten inerek köprünün tam ortasına doğru yürüdü, orada durup dökme çelikten tırabzanlara abanarak aşağıya baktı. Nehir son hız akıyordu; şaha kalkmış gri sular altından geçip gidiyor, değişken yüzeyinde sürekli girdaplar oluşuyordu. Nehrin her iki yakasında, araba farları ve sokak lambalarının yanmaya başladığı kıyı boyundaki sokaklarda umursamazca dikilmiş görünen ofis binaları kümelenmişti. Parlamento Binası'nın nehrin dönemeç oluşturduğu bir yerin arkasında kaldığını biliyordu Nathaniel. Daha önce bu binalara hiç bu kadar yaklaşmamıştı. Bu düşünce kalp atışlarının hızlanmasına neden oldu.

Neyse bunu düşünecek çok zamanı olacaktı. Şimdi elinde tamamlanması gereken ölümcül bir görev vardı. Cebinden plastik bir torba ve ustasının bahçesinde bulduğu yarısı kırık bir tuğla çıkardı. Öbür cebinden kutuyu çıkardı. Tuğla ve kutu torbanın içine atıldılar, torbanın ucu çifte düğümle bağlandı.

Nathaniel çabucak köprünün her iki tarafına baktı. Diğer yayalar başları önlerinde, omuzları sarkmış aceleyle yanından geçiyorlardı. Kendisine bakan yoktu. Göze batmayacak şekilde, torbayı korkuluk üzerinden aşırdı ve aşağıya düşüşünü izledi.

Torba düştü... düştü... En sonunda küçük bir beyaz nokta haline geldi. Suya çarpışını tam olarak göremedi bile.

Torba gitmişti. Taş gibi sulara gömülmüştü.

Nathaniel ceketinin yakasını kaldırarak boynunu nehirde hızla esen rüzgardan korumaya çalıştı. Artık güvendeydi. Olabileceği kadar güvendeydi işte. Tehdidini yerine getirmişti. Haydi şimdi Bartimaeus kendine ihanet etmeyi göze alsın bakalım...

Köprüden yürüyerek otobüs durağına geri dönerken yağmur başladı. Düşüncelere dalmış halde ağır ağır yürürken, az kalsın karşı yönden gelen, telaşla evlerine dönen birkaç kişiyle çarpışacaktı. Yanından geçip giderlerken ona küfürler savurdular ama o fark etmedi bile. Güvende olmak... Önemli olan tek şey buydu...

Attığı her adımda üzerine büyük bir yorgunluk çöküyordu.

Bartimaeus

16

Oğlanın tavan arası penceresinden dışarı uçtuğumda aklım karşı planlar ve karmaşık stratejilerle öylesine doluydu ki nereye gideceğimi düşünmeden doğruca bir bacanın üzerine kondum.

Sembolik bir davranış aslında. Sahte özgürlük böyledir işte.

Koca metropolde yaşayan milyonlarca güvercinden biri olarak yeniden havalandım ve uçmaya başladım. Güneş kanatlarıma vuruyor, soğuk rüzgar güzel tüylerimi birbirine karıştırıyordu. Altımda biteviye gri-kahverengi çatı sıraları, dev bir güz tarlasındaki saban izleri gibi, belirsiz ufkun ilerisine kadar uzanıyorlardı. O muhteşem ufuk çizgisi beni nasıl da kendine çağırıyordu. O lanet şehri ardımda bırakana kadar uçmak, uçmak istiyordum. Yapabilirdim de. Beni durduracak hiç kimse yoktu. Nasılsa geri çağrılmayacaktım.

Fakat bu karşı konulmaz isteğe boyun eğemezdim. Simon Lovelace'ı izleyip kirli çamaşırlarını ortaya dökmezsem neler olacağını çocuk açık seçik anlatmıştı. Evet, şu an istediğim her yere gidebilirdim. Evet, ihtiyacım olan bilgiyi elde etmek için herhangi bir yöntemi kullanabilirdim (Nathaniel'a zarar verecek bir şey yaptığımda kendimin de zarar göreceğimi aklımdan çıkarmamak kaydıyla). Evet, çocuk beni en azından bir süre çağırmayacaktı. (Çok yorgundu ve dinlenmeye ihtiyacı vardı.{42}) Evet görevi yerine getirmek için önümde daha bir ay vardı. Ancak hala onun isteklerini en iyi ve hızlı şekilde yerine getirmek durumundaydım. Getirmezsem, Kadim Buhur ile randevum vardı. O anda büyük ihtimalle Thames dibindeki koyu, yumuşacık bataklıkta yatmakta olan o teneke kutuyla.

Özgürlük yalnızca bir yanılsamadır. Her zaman bir bedeli vardır.

Olanları bir kez daha gözden geçirince, bildik bir yerden veya bildik bir gerçekten başlamak arasında kısır bir seçim şansına sahip olduğuma karar verdim. Yer Simon Lovelace'ın Hampstead'deki villasıydı, gizli kapaklı işlerinin çoğu herhalde orada gerçekleşiyordu. Oraya yeniden girmek istemiyordum, ama belki de uzaktan bir göz atıp gireni çıkanı gözetleyebilirdim. Gerçekse, büyücünün Semerkant Tılsımı'nı görünüşte yasal olmayan yollardan ele geçirdiğiydi. Belki kolyenin yakın geçmişi hakkında bilgi sahibi olan birisini bulabilirdim; son sahibi kimmiş falan.

Hampstead'i ziyaret etmek, daha iyi bir başlangıç noktası olacaktı. En azından gidiş yolunu biliyordum.

Bu sefer villadan mümkün olduğunca uzak durmaya çalıştım. Yolun karşı tarafında, villanın bahçe kapısını ve girişini gören bir ev buldum; inişe geçip çatıdaki su oluğuna kondum. Sonra araziyi inceledim. Dün geceden sonra Lovelace savunma önlemlerinde bazı değişiklikler yapmıştı. Savunma ağı tamir edilmiş ve fazladan bir tabakayla güçlendirilmiş; patlamalardan en çok hasar gören ağaçlar kesilip götürülmüştü. En kötü haberse, uzun boylu, kırmızımsı pek çok yaratığın artık dördüncü ve beşinci düzlemlerde bahçenin üzerinde nöbet tutuyor olmalarıydı.

Lovelace, Faquarl veya Jabor görünürlerde yoktu, ama ben de hemen böyle bir şey beklemiyordum zaten. En az bir saat kadar beklemem gerekecekti. Rüzgara karşı tüylerimi kabartarak gözetlemeye başladım.

O su oluğunda üç gün geçirmek zorunda kaldım. Üç uzun gün. Neyse ki bu arada iyice dinlenmiştim ama fiziksel görüntümün yarattığı o ağrı sızı bezdiriyordu beni. Üstelik sıkıntıdan patlıyordum. Önemli bir olay olmadı.

Sabahları ihtiyar bir bahçıvan gelip çimenlikte Jabor'un Patlayıcılarının isabet ettiği yerleri gübreliyordu. Öğleden sonraları kırık dalları buduyor, bahçeyi tırmıklıyor ve bir bardak çay içip tembellik etmek üzere içeriye giriyordu. Üç tanesi mideleri kazınan devasa avcı kuşlar gibi sürekli tepesinde dönüp duran kırmızı yaratıkları görmüyordu. Çağrıldıklarında aldıkları kesin emirler olmasa, adamcağızı mideye indirmeleri an meselesiydi kuşkusuz.

Akşamları araştırıcı kürelerden oluşan küçük bir filo, çıkıp şehirdeki avlarına kaldıkları yerden devam ediyordu. Büyücü hiç ortalıkta görünmüyordu; kolyesini bulabilmek için yeni planlar yapıyordu besbelli. Aylak aylak Faquarl ve Jabor'un beni ellerinden kaçırdıkları için cezalandırılıp cezalandırılmadıklarını düşünüyordum. Umut dünyası işte.

Üçüncü günün sabahı, hafiften bir guguk sesiyle dikkatim dağıldı. Küçük, hoş görünümlü bir güvercin oluğun üzerinde sağ tarafımda durmuş, başını yana eğerek apaçık bir ilgi ifadesiyle bana bakıyordu. Bir şekilde bunun dişi bir güvercin olduğunu hissettim. Kibirli ve isteksiz olacağını umduğum bir şekilde öterek başımı çevirdim. Güvercin hoppa hareketlerle oluk üzerinde ileri geri yürüdü. Bir bu eksikti: sevdalı bir dişi güvercin. Geriye çekildim. O biraz daha yaklaştı. Ben yine uzaklaştım. Artık su oluğunun tam ucundaki su borusunun üzerine tünemiştim.

Bir sokak kedisine dönüşüp korkudan tüylerinin dökülmesini sağlamamak için kendimi zor tutuyordum, fakat villanın bu kadar yakınında değişmek çok riskli olacaktı. Başka bir yere uçmak üzereydim ki Simon Lovelace'ın binasından çıkan bir şey gördüm.

Pırıltılı mavi ağda küçük bir delik açıldı, yarasa kanatlı ve domuz kokulu bir şişe iblisi delikten dışarı çıktı. Delik kapandı; iblis kanatlarını çırpıp sokak lambası yüksekliğinde uçarak sokağın aşağısına doğru ilerlemeye başladı.

Pençesinin tekinde iki mektup taşıyordu.

Tam o anda, kulağımın dibinde bir güvercin şakıması başladı. Kafamı hafif çevirip bu işveli dişi güvercinin gagasına baktım. Nasıl da sokuluvermişti yanıma.

Kısa ve iffetli bir yanıt verdim. Gözünün üstüne kanattan bir yumruk ve tüylerinin arasına bir tekme atarak havalandım ve iblisi izlemeye başladım.

İblis bir çeşit haberci olmalıydı ve herhalde telefonda konuşulamayacak ya da postayla yollanamayacak kadar tehlikeli ve gizli bir bilgiyi iletmekle görevlendirilmişti. Buna benzer yaratıkları daha önce de görmüştüm.{43} Şu anda taşıdığı şey her neyse, benim ajanlık görevimi yerine getirmem için önüme çıkan ilk fırsattı.

İblis bir hava akımına kapılıp yükselerek bahçeler boyunca sürüklendi. Ben de kendi güdük kanatlarımı çırpa çırpa izledim. Bu arada da dikkatli bir durum değerlendirmesi yapıyordum. Yapılacak en güvenli ve akıllıca şey, taşıdığı mektupları boş verip onunla arkadaş olmaya çalışmaktı. Mesela başka bir posta iblisi kılığına girip onunla sohbet etmeye başlayabilirdim, belki güvenini kazanıp evden sonraki çıkışlarında da "tesadüfen" karşılaşabilirdik onunla. Eğer yeterince sabırlı, arkadaş canlısı ve inandırıcı olabilirsem, sonunda birkaç baklayı ağzından çıkarırdı mutlaka...

Veya doğrudan saldırabilirdim. Bu daha hızlı ve daha sonuca dönük bir yaklaşım olacaktı ve benim de işime gelirdi açıkçası. Fark edemeyeceği bir uzaklıktan izleyip Hampstead kırlarının üzerinde iblisin üzerine atlayıverdim.

Yeterince ıssız bir bölgeye geldiğimizde, taştan bir gargoyl şeklini aldım; daha havadayken, zavallı iblisin üstüne çullandım ve ikimiz beraber palas pandıras çalıların içine yuvarlandık. Ondan sonra da tek ayağından tutup onu iyice bir salladım.

"Bacağım!" diye ciyakladı, tırnaklı pençelerini oraya buraya sallayarak. "Senin canına okuyacağım! Paramparça edeceğim, yemin ederim!"

"Öyle mi ahbap?" Onu bir ağaçlığa doğru sürükledim ve ufak bir kayanın altına güzelce yerleştirdim. Bir tek burnu ve pençeleri açıkta kalmıştı.

Pençesindeki mektupları çekip aldım; kayanın tepesine bağdaş kurup oturarak "Pekala," dedim. "Önce bunları okuyacağım, sonra biraz sohbet edeceğiz. Bana Simon Lovelace hakkında tüm bildiklerini anlatacaksın."

Aşağıdan gelen açık saçık küfürleri duymuyormuş gibi davranarak zarfları inceledim. Birbirinden çok farklı zarflardı. Bir tanesi düz ve bomboştu: Üzerinde ne bir isim, ne bir işaret vardı ve kırmızı, küçük bir damla mühürle kapatılmıştı. Öbürü daha gösterişliydi; yumuşak sarımtrak parşömenden yapılmıştı ve mührün üzerinde büyücünün markası vardı: SL. Mektup Sn. R. Devereaux diye birine yollanmıştı.

"İlk soru," dedim. "R. Devereaux kim?"

İblisin sesi boğuk ama kabaydı. "Dalga mı geçiyorsun! Rupert Devereaux'ün kim olduğunu bilmiyor musun? Salak mısın nesin sen?"

"Sana küçük bir öğüt," dedim. "Ne şimdi ne başka bir zaman, kendinden daha büyük birine saygısızlık etmek akıllıca bir şey değildir, özellikle seni bir kayanın altına hapsetmiş durumdalarsa."

"Sen o öğüdünü al da..."

▲▲▲{44}

"Yeni baştan soruyorum. Rupert Devereaux kim?"

"İngiltere Başbakanı. Ey benim en cömert ve bağışlayıcı olan efendim."

"Öyle mi?{45} Lovelace cidden de çok yükseklerden uçuyormuş. Bakalım Başbakan'a neler anlatmış o zaman..."

Pençelerimden en keskin olanını kullanarak zarar vermeden mührü açtım ve güvende olması için yanımdaki kayanın altına sakladım. Sonra zarfı açtım.

İzinsiz okuduğum en heyecanlı mektup sayılmazdı doğrusu.

Sevgili Rupert,

Bu gece Parlamento'ya biraz gecikebileceğim için en içten özürlerimi kabul et lütfen. Gelecek hafta gerçekleşecek olan büyük olayla ilgili çok acil bir durum çıktı ve bunu kesinlikle bugün çözmeye çalışmam gerekiyor. Yapılan hazırlıkların benim yüzümden gecikmesini istemem. Eğer geç kalırsam sorun olmayacağını ve affedileceğimi umuyorum.

Bu fırsattan istifade, konferansa ev sahipliği yapıyor olmaktan duyduğumuz sonsuz şükranı bir kez daha yinelemek isterim.

Amanda salonu çoktan yeniledi ve şu anda senin süitini yeni mobilyalarla döşemekle meşgul (Yeni Oryantal tarzda). Ayrıca senin sevdiğin mezelerden ısmarladı büyük miktarda, içlerinde taze toygar dili de var.

Tekrar özrümün kabulünü diliyorum. Senin yapacağın konuşmaya mutlaka yetişeceğim.

Sadık ve her zaman itaatkar hizmetkarın,

Simon.

Tipik büyücü dalkavukluğu işte; dilinizde kaygan bir his bırakan çeşidinden yağcı zırvalamalar. Ayrıca işe yarar bir bilgi de içermiyorlar. Gene de, en azından "çok acil durumun" ne olduğunu kestirebilmek zor değildi; tabii ki kolyenin çalınmasıydı bu. Bir de kesinlikle gelecek hafta gerçekleşecek "büyük olaydan", o bir çeşit konferanstan önce halletmesi gerektiği dikkat çekiciydi. "Amanda'ya" gelince: Villayı ilk ziyaretimde Lovelace'la birlikte gördüğüm kadından başkası olamazdı. Onun hakkında daha fazla bilgi edinmek işime yarayabilirdi.

Mektubu yeniden zarfın içine koydum, mührü alıp altına dikkatlice biraz ısı verdim. Sonra mührü eski yerine yapıştırdım ve -taram! Eskisinden daha iyi olmuştu işte.

Ondan sonra ikinci zarfı açtım. İçindeki küçük kağıt parçasına kısa bir mesaj yazılmıştı.

Biletleri hala bulamadım. Bu geceki oyun işini iptal etmemiz gerekebilir. Lütfen diğer yapılacakları unutma. Seninle bu gece P'de buluşuruz.

Bu mektup ilginçti işte. Çok daha şüphe uyandırıcıydı: kime yazıldığı belli değil, imza yok, her şey üstü kapalı ve belirsiz. Ve bütün iyi yazılmış gizli mesajlar gibi yazılanların gerçek anlamı kamufle edilmişti. Veya en azından, mesajı okuma şansını elde edebilecek uyuşuk insan dimağlarının anlayamayacağı şekilde yazılmış denebilirdi. Ama ben bir insan değildim ve "kayıp bilet" saçmalığının gerçek anlamını anında çözebilmiştim. Lovelace çaktırmadan çalınan kolyeden bahsediyordu yine. Çocuk haklı olabilirdi: Lovelace'ın gerçekten de saklanacak bir şeyleri varmış gibi görünüyordu. İblis arkadaşıma birkaç soru sormanın zamanı gelmişti artık.

"Pekala," dedim. "Şu yazısız zarftan başlayalım. Onu nereye götürüyordun?"

"Bay Schyler'ın malikanesine, ey Kötüler Kötüsü efendim. Greenwich'de yaşar."

"Peki Bay Schyler kim?"

"Ey Tüm Cinlerin Nuru, bu adam Bay Lovelace'ın eski ustası. Ben sürekli onlar arasında mektup taşırım. Her ikisi de hükümette bakandır bunların."

"Anlıyorum." Bu konu ilgi çekiciydi, biraz. Acaba ne işler çeviriyorlardı? İptal edilmesi gerekebilecek şu "oyun" ne demekti? Her iki mektupta yazılanlardan çıkan sonuca göre, Lovelace ve Schyler bu akşam Parlamento'da buluşup bir şeyler konuşacaklardı. Oraya gidip konuştuklarına kulak kabartmak iyi bir fikir olabilirdi.

Bu arada, soru sormaya devam ettim. "Simon Lovelace. Onun hakkında neler biliyorsun? Düzenlediği şu konferans neyle ilgili?"

İblis mahzun bir inilti kopardı. "Ey Parlak Yıldız Işığı, çok üzgünüm ama bilmiyorum! Cehaletim benim en büyük erdemimdir! Ben sadece mektuplar taşıyan değersiz bir varlığım. Gitmem emredilen yere gider ve taşıdığım mektubun yanıtını geri getiririm, rotamdan hiç sapmadan ve hiç duraklamadan; tabii eğer teveccühünüze mazhar olup yolumdan alıkonacak ve bir kayanın altında ezilecek kadar talihli değilsem."

"Aferin. Peki, Simon Lovelace'ın en yakını kimdir? En çok mektubu kime taşıyorsun?"

"Ey Benim Şanlı Şöhretli Efendim, herhalde en çok mektubu Bay Schyler'a yazar. Onun dışında herkesle eşit yakınlıktadır. Bunlar genelde politikacıdır ve Londra sosyetesinin gözde kişileridir. Hepsi de büyücü tabii, ama çok farklı mevki ve görevlerde. Mesela geçen gün Eyaletler Bakanı Tim Hildick'e, Pinn Teçhizatları'ndan Sholto Pinn'e ve tiyatro adamı Quentin Makepeace'e mektuplar taşıdım. İşte tipik bir posta günü bu kadar farklı insanlara mektuplar taşıyarak geçer."

"Pinn Teçhizatları mı? O neymiş öyle?"

"Eğer bu soruyu soran bir başkası olsaydı, ey Müthiş ve Yüce efendim, onları aptal ve cahil olmakla suçlardım, ama siz sorduğunuzda bu, bütün faziletlerin kaynağı olan katışıksız saflığın bir göstergesi. Pinn Teçhizatları Londra'daki en prestijli büyü malzemeleri dükkanı. Mağaza Piccadily'de. Sholto Pinn ise şirketin sahibi."

"Enteresan. Yani bir büyücü malzeme almak istediğinde Pinn'e gidiyor öyle mi?"

"Evet."

"Bu nasıl cevap öyle!?"

"Özür dilerim, ey benim Mucizeler Yaratan efendim, ama kısa sorular sorduğunuz zaman size yeni unvanlar bulabilmem zorlaşıyor."

"Neyse bu seferlik affediyorum. O zaman Schyler'dan başka bu kadar sıkı fıkı olduğu başka birileri yok mu diyorsun? Emin misin?"

"Evet, Yüce efendimiz. Birçok arkadaşı var ama aralarında özel birisi olduğunu sanmıyorum."

"Amanda kim?"

"Bilmiyorum, Biricik Efendim. Belki karısıdır. Ona hiç mektup götürmedim."

" 'Biricik efendim' mi? Gerçekten de zorlanıyorsun, değil mi? Neyse. İki sorum daha olacak. Bir: Lekeli bir pelerin giyen, eldiven takmış, uzun boylu, siyah sakallı bir adama mektup taşıdın mı hiç? Asık suratlı ve gizemli bir adam. İki: Simon Lovelace'ın hizmetkarları kimler? Senin gibi sünepelerden bahsetmiyorum, benim gücümde olan kaç hizmetkarı var? Cevap vermeden önce iyice düşün, hoşnut kalırsam gitmeden önce o taşı üstünden kaldırmaya karar verebilirim belki."

İblisin sesi keder doluydu. "Keşke sizin tüm kaprislerinize boyun eğebilecek gücüm olsaydı, ey Her Şeye Kadir efendimiz ama öncelikle: korkarım öyle sakalları olan bir adamı hiç görmedim. İkinci olarak, büyücünün özel odalarına girme hakkına sahip değilim. İçeride korkunç güçlü varlıklar var; onların gücünü hissedebiliyorum ama neyse ki hiçbiriyle henüz karşılaşmadım. Tek bildiğim, sahibimin bu sabah bahçeye on üç tane kurt gibi aç krel yerleştirdiği. On üç tane! Bir tanesi bile yeterince kötü zaten. Eve mektup getirdiğim zaman hep bacaklarıma saldırıyorlar."

Bir an düşündüm. Elimdeki en büyük ipucu Schyler bağlantısıydı. O ve Lovelace bir şeyler çeviriyorlardı, buna kuşku yoktu ve eğer o gece Parlamento'ya gidip konuşmalarına kulak misafiri olursam çok şeyler öğrenebilirdim. Ama toplantıya daha saatler vardı; bu arada ben de Piccadilly'deki Pinn Teçhizatları'na bir göz atsam iyi olacaktı. Lovelace Semerkant Tılsımı'nı oradan almış olamazdı ama gidip bir kolaçan edersem kolyenin yakın geçmişi hakkında bir şeyler öğrenebilirdim belki.

Kayanın altında hafiften kıpırdanmalar oldu.

"Eğer işiniz bittiyse, ey Müşfik efendim, yoluma devam edebilir miyim? Geciktiğim zaman Kor-Kızıl İğnelere maruz kalıyorum."

"İyi tamam." Elinize geçen güçsüz iblisleri mideye indirmek olağandır ama bu hiç benim tarzım değil.{46} O yüzden kayanın üzerinden kalktım ve öbür tarafa ittim. Kağıt gibi incelmiş postacı iblis kayanın altından çıktı ve zar zor ayağa kalktı.

"İşte al mektuplarını. Korkma onları eski hallerine getirdim."

"Getirmeseniz de benim için fark etmez, ey Doğunun Görkemli Göktaşı. Ben mektup taşırım. İçinde ne olduğunu bilemem, diil mi?" Kriz atlatılmış, iblis eski iğrenç kişiliğine yeniden kavuşmaya başlamıştı.

"Bu olanlardan kimseye bahsetme, yoksa benimle tekrar karşılaşmak zorunda kalırsın."

"Ne yani, başıma bela mı alayım? Kimseye anlatmam. Neyse, eğer işkencem bittiyse gideyim bari."

Kayış gibi kanatlarını birkaç kez yorgun yorgun çırparak havalandı ve ağaçların üzerinde gözden kayboldu. İyice uzaklaşması için birkaç dakika bekledim ve yeniden güvercin haline gelerek ben de ıssız parktan doğudaki Piccadilly'ye doğru havalandım.

17

Pinn Teçhizatları, yalnızca çok zengin ya da cesur olanların girebilecekleri türden bir mağazaydı. Duke Street ve Piccadilly'nin köşesinde çok avantajlı bir noktada kurulmuştu ve sanki bir yağmacı cin çetesi bir sarayı alıp oraya bırakmış ve sonra da yanındaki salaş binalara lehimlemiş izlenimini yaratıyordu. Boz renkli, geniş bulvar boyunca sıralanmış büyü kitabı dükkanları ve mezeciler arasında, ışıklandırılmış vitrinleri ve altın rengi yuvarlak sütunlarıyla hemen ayırt ediliyordu; havadan bakıldığında bile, rafine bir zarafeti yansıtan aurası bir kilometre öteden kendini gösteriyordu.

İnerken tedbirli olmak zorundaydım; konulabilecek düz yerlerin hepsi benim gibi işe yaramaz güvercinlerden sakınmak için ya sivri uçlu demirlerle kaplanmış veya yapışkan kireçle boyanmıştı ama sonunda Pinn'e bakan bir sokak tabelasının üzerine kondum ve köşeyi gözetlemeye başladım.

Vitrinlerin her biri, büyücülerin içten içe taptıkları o gösteriş ve bayağılığı kutsayan bir anıt gibiydi: Sehpalar üzerinde dönüp duran, mücevher kaplı bastonlar; pırıltılı yüzük ve bilezik dizilerinin üzerinde, sıra sıra dev büyüteçler; yakaları elmas iğneli havalı İtalyan takım elbiseler içinde ileri geri hareket eden otomatik mankenler. Dışarıdaki kaldırımda, döküntü iş elbiseleri içinde serveti ve şöhreti düşleyerek özlemle vitrinlere bakan, sıradan büyücüler gelip geçiyordu. Büyücü olmayan çok fazla insan yoktu görünürde. Şehrin avam bir bölgesi değildi burası.

Vitrinlerden birinin camından, beyazlar giymiş çok şişman bir adamın pırıl pırıl cilalanmış yüksek bir tezgahın arkasında oturduğunu görebiliyordum. Tehditkar bir şekilde bir taburenin üstüne tünemiş, önünde sallanıp duran bir kutu yığınına emirler yağdırmakla meşguldü. Son emir verildi, şişman adam kafasını çevirdi ve kutular kararsızca odanın öte yanına doğru hareket etmeye başladılar. Bir saniye sonra döndüler ve küçük, tıknaz bir folyotun{47} kutuların altında ter döktüğünü fark ettim. Dükkanın bir köşesindeki raflara geldiğinde, upuzun kuyruğunu uzatıp becerikli hareketlerle kutuları en üstten başlayarak alıp özenle raflara yerleştirmeye başladı.

Şişman adam herhalde dükkan sahibi Sholto Pinn'di. Posta iblisi onun büyücü olduğunu söylemişti ve tek gözünde altın çerçeveli bir monokl vardı. Hizmetkarının gerçek şeklini bu gözlük sayesinde gördüğü anlaşılıyordu çünkü çevreden geçen büyücü olmayanları dehşete düşürmemek için birinci düzlemde genç bir delikanlı gibi görünüyordu folyot. Sholto bir insanoğluna göre bayağı zorlu bir adama benziyordu, cüssesine göre hareketleri akıcı ve güçlüydü, keskin gözlerinde delici bakışlar vardı. İçimden bir his onu kandırmanın kolay olmayacağını söylüyordu. Ben de insan kılığına girip ağzından laf almak için yaptığım ilk planı iptal etmek zorunda kaldım.

Küçük folyotla uğraşmak daha kolay görünüyordu. Harekete geçmek için uygun bir anı beklemeye karar verdim.

Öğle yemeği vakti geldiğinde, Pinn'e giren züppe müşteri sayısı biraz daha arttı. Sholto yağ çekip neredeyse el etek öpüyor; folyot da ondan aldığı emirlerle oraya buraya koşturuyor, istenen kutuları, şapkaları, şemsiyeleri ya da herhangi bir malı getiriyordu.

Bir iki satış yaptılar, sonra öğle tatili bitti ve müşteriler çıkıp gittiler. Artık Sholto'nun düşünceleri midesine odaklanmıştı. Folyota birkaç talimat verdi; siyah, kalın bir palto giydi ve dükkandan çıktı. Bir taksi durdurup trafikte kaybolmasını izledim. Taksiye binmesi iyiye işaretti. Demek bir süreliğine ortalarda olmayacaktı.

Çıkar çıkmaz folyot kapıya KAPALI levhasını astı ve tezgahın arkasındaki tabureye oturdu. Sholto'yu taklit ederek önemli biriymiş gibi şişiniyordu.

Artık şansımı deneyebilirdim. Görüntümü değiştirdim. Güvercin gitti; onun yerine Hampstead'de canına okuduğum zavallıya benzeyen sıradan bir posta iblisi geldi ve Pinn'in kapısı tıklatıldı. Folyot şaşırarak başını kaldırdı, ters ters bana baktı ve gitmemi işaret etti. Yeniden, bu sefer daha hızlı kapıyı çaldım. Folyot öfkeyle haykırarak tabureden inip kapıya doğru seğirtti ve hafifçe kapıyı araladı. Tepedeki çıngırak sallandı.

"Kapalıyız."

"Bay Sholto için mesajım var."

"Dışarıda. Sonra gel."

"Bekleyemez efendim. Acil ulak. Ne zaman döner kendisi?"

"Bir saat kadar sonra. Öğle yemeğine çıktılar."

"Nereye gittiler?"

"Bana böyle bir bilgi verilmedi." Bu folyotun burnu havada, kendini üstün gören bir tavrı vardı; benim gibi iblislerle konuşmak için fazla önemli bir varlık olduğunu düşünüyordu besbelli.

"Önemli diil. Beklerim." Ve kıvrılıp bükülerek kapıdan girip kolunun altından dükkana dalıverdim.

"Vaay, nası da havalı, dii mi?"

Folyot panik içinde peşimden koşturdu. "Dışarı çık! Defol! Bay Pinn'in içeri kimseyi almamam konusunda kesin emirleri var..."

"Hemen öyle köpürme, ahbap. Bi şi çalmam korkma."

Folyot benimle en yakındaki gümüş cep saati tezgahının arasında durdu. "Umarım çalmazsın! Yalnızca ayağımı yere vurarak hırsızları ve davetsiz misafirleri mideye indirecek bir horla çağırabilirim biliyorsun! Şimdi lütfen defol!"

"Peki, peki." Kapıya giderken omuzlarım sarkmıştı. "Benim için fazla güçlüsün. Hem de yüksek yerden torpillisin. Böyle havalı bi yeri herkese emanet etmezler."

"Evet çok iyi bildin." Folyot huysuzlanıyordu ama aynı zamanda fazlasıyla kibirli ve zayıftı.

"Kesin seni kırbaçlamıyolardır, Kor-Kızıl İğne cezası da almıyosundur."

"Tabii ki cezalandırılmıyorum! Ben gurur duyulacak bir hizmetkarım ve efendim de bana çok iyi davranır."

Artık kiminle uğraştığımı anlamıştım. Bu en kötü cinsinden bir işbirlikçiydi. Ona şöyle bir tane geçirmek istedim.{48} Gene de bana güzel bir açık vermiş oluyordu bu sözleriyle.

"Kuşku yok!" dedim. "Elbet sana iyi davranacak. Niye mi? Sana sahip olduğu için ne kadar şanslı olduğunu biliyodur da ondan. Sensiz na'pardı bir düşün! En ağır yükleri tek parmağında taşıyosundur sen. O upuzun kuyruğunla en tepedeki raflara ulaşıyosun, yerleri kolayca süpürüveriyosundur..." Folyot iyice kabardı. "Seni küstah mantar! Efendim bana bundan çok daha fazla değer verir! Belki bana (tabii ki şirket içinde) asistanım dediğini de öğrenmek istersin! Öğle yemeğine gittiğinde onun yerine dükkana ben bakarım. Hesapları ben tutarım, satın alınacak malzemeleri araştırırım, birçok tanıdıklarım vardır..."

"Dur bi dakka; 'malzeme' mi dedin?" Islık çaldım. "Nası yani; büyülü eşyalar, kolyeler gibi mi? Bunları alıp satmana izin mi veriyor? Dünyada inanmam!"

Bunları duyunca, mide bulandırıcı yaratık resmen pişmiş kelle gibi sırıtmaya başladı. "Evet veriyor! Bay Pinn bana sonuna kadar güvenir!"

"Yani; gerçekten güçlü şeyleri mi yoksa uyduruk şeyleri mi: hani şu... sihirli eller, sihirli küreler falan?"

"Tabii ki güçlü şeyleri! En tehlikeli ve az bulunan şeyleri! Efendimin bunların gücünden emin olması gerekir ve sahte olup olmadıklarından; bunun için de benim yardımıma ihtiyacı vardır."

"Ya! Ne gibi şeyler bunlar? Ünlü olanı var mı aralarında?" Artık duvara yaslanmış, dükkana iyice yerleşmiştim. Dönek kölenin başı öylesine şişmişti ki{49} beni sepetlemesi gerektiğini bile unutmuştu.

"Ohooo, sen bunların isimlerini bile duymamışsındır. Dur bir düşüneyim bakayım... Geçen sene aldığımız en önemli eşya Nefertiti'nin halhalıydı. Muhteşem bir şey! Bay Pinn'in ajanlarından biri onu Mısır'da buldu ve özel uçakla buraya getirdi. Onu temizlememe izin verildi; kendi ellerimle temizledim! Yağmurlu havada bundan sonraki uçuşunda bunu bir düşün. Westminster Dükü onu müzayedede fahiş bir fiyata satın aldı. "Diyorlar ki..." Biraz daha yaklaşıp sesini alçalttı. "...acınası sadelikte bir kadın olan karısına hediye olarak almış. Halhal, takana müthiş bir cazibe ve güzellik verir. Nefertiti de firavunu böyle baştan çıkarmıştır. Ama senin bunlardan haberin bile yoktur herhalde."{50}

"Iıh, yok."

"Başka neler vardı? Romulus'un Kürk Postu, Chartres'in flütü, Friar Bacon'ın kafatası... daha bir sürü şey ama seni sıkmak istemem şimdi."

"Bunlar beni biraz aşar, şef. Bak ne diyceem. Semerkant Tılsımı diye bi şi duydum sahibimden. Onu temizleyen sen değilsindir heralde?"

Ama bu öylesine söylenmiş sözler bir yerlere dokundu. Folyotun gözleri kısıldı ve kuyruğu titreşti. "Senin sahibin kim bakayım?" diye sordu ters ters. "Ya getirdiğin mektup nerede? Pençelerinde göremiyorum."

"Elbette göremezsin çünkü burada, tamam mı?" Tek pençemle başıma vurdum. "Sahibime gelince bu bir sır değil. İsmi Simon Lovelace. Belki onu buralarda görmüşsündür."

Büyücünün adını ortaya atmak biraz kumar oynamak oluyordu. Ancak tılsımdan bahseder bahsetmez folyotun tavrı değişmişti ve soruyu geçiştirerek kuşkularını artırmak istemiyordum. Neyse ki etkilenmiş görünüyordu.

"Ya, Simon Lovelace demek? Sen yenisin değil mi? Nittles nerede?"

"O dün gece bir mektubu kaybetti. Sahip de onu sonsuza kadar iğneledi."

"Öyle mi? Nittles'ın aklının beş karış havada olduğunu düşünmüşümdür hep. Sen sahibine iyi hizmet et." Bu hoş düşünce folyotu rahatlatmış gibiydi; gözlerine hülyalı bir bakış yerleşti. "Bay Lovelace gerçek bir centilmendir, mükemmel bir müşteri. Hep iyi giyinir, kibar davranır. Bay Pinn'le de iyi dostturlar tabii... demek tılsımlı kolyeden bahsetti öyle mi? Bütün olanlardan sonra buna şaşmamak gerek. Çok pis bir olaydı ve altı ay geçmesine rağmen hala katili bulamadılar."

Kulaklarım dikleşmişti ama çaktırmadım. Onun yerine umursamazca burnumu kaşıdım.

''Ha, Bay Lovelace kötü bir şeyler olduğunu söylemişti. Ama ne olduğundan bahsetmemişti."

"Senin gibi bir yaratığa neden anlatsın ki? Bazıları "Direniş"i sorumlu tutuyor, her ne demekse. Veya hain bir büyücü olabilirmiş, ki bu daha akla yakın görünüyor. Bilemiyorum, yani Devlet'in elindeki bütün imkanlar göz önüne alındığında..."

"Peki kolyeye n'oldu? Yürütüldü dii mi?"

"Çalındı evet. Ve işin içinde cinayet de var. Korkunç bir şey. Çok üzücüydü. Zavallı, zavallı Bay Beecham." Folyot müsveddesi, bunları söyleyerek gözünden akan bir damla yaşı sildi.{51} "Kolye bizde miydi diye sormuştun; hayır elbette değildi. Bir dükkanda sergilenemeyecek kadar değerli bir tılsımdı o. Yıllar boyunca hükümetin malı olmuş ve son otuz yıldır da Bay Beecham'ın Surrey'deki evinde koruma altında kalmış. Yüksek güvenlik önlemleri varmış, kilitli kapılar falan. Bay Beecham bizi ziyarete geldiği zamanlarda Bay Pinn'e kolyeden bahsederdi. İyi bir adamdı, katı ama dürüst, takdire değer. Ah ah, çok yazık"

"Biri kolyeyi Beecham'dan çaldı öyle mi?"

"Evet, altı ay önce. Tek bir kapı zorlanmamış, bekçilerin ruhu bile duymamış, ama bir gece geç vakit ortadan kayboluvermiş işte. Yok olmuş! Ve zavallı Bay Beecham boş kolye kutusunun yanında kanlar içinde yatarken bulunmuş. Çoktan ölmüşmüş! Hırsızlar geldiğinde kolyenin durduğu odadaymış ve yardım istemeye fırsatı bile olmadan boğazını kesivermişler. Tam bir felaket! Bay Pinn hala çok üzgün."

"Eminim öyledir. Bu korkunç bi şi şef, tam bi felaket!" Bir iblisin olabileceği kadar yas içinde görünmeye çalıştım. Ama içten içe zafer sarhoşluğu içindeydim. Bu tam da benim aradığım bilgiydi işte. Demek Simon Lovelace kolyeyi çalmış ve bunun için bir cinayet işlenmişti. Nathaniel'ın Lovelace'ın çalışma odasında gördüğü siyah sakallı adam, Beecham'ı öldürmekten geliyor olmalıydı. Dahası, ister tek başına isterse de bir grup adına çalışıyor olsun, Lovelace hükümete ait bir eşyayı çalarak vatana ihanet suçunu işlemişti. Eğer bu çocuğu sevinçten çılgına çevirmezse, ben de folyot olayım.

Kesin olan şu ki: Nathaniel bana kolyeyi çaldırarak boğazına kadar batağa saplanmıştı. Simon Lovelace onu geri alabilmek ve tılsımın kendisinde olduğunu bilen herkesi susturabilmek için elinden geleni ardına koymayacak ve bütün gücünü kullanacaktı.

Ama onu neden Beecham'dan çalmıştı acaba? Devletin gazabını üstüne çekme riskini almasına ne neden olmuştu? Tılsımın şöhretini daha önce duymuştum, ama tam olarak ne işe yaradığını bilemiyordum. Belki bu folyot bu konuda da işime yarayabilirdi. "Bu kolye bayaa değerli bi şi olmalı," dedim. "Çok kullanışlı heralde, ha?"

"Efendim de öyle söylüyor. Kaosun hüküm sürdüğü Öbür Tarafın en derin yerlerinden gelen çok güçlü bir varlık hapsedilmiş içinde. Takanı saldırılara karşı..."

Folyotun gözleri arkamda bir şeye takıldı ve heyecanla yutkundu. Bir gölge üzerini örttü, yaklaşırken cilalı zeminde iyice büyüyen geniş bir gölge. Pinn Teçhizatları'nın kapısı açılırken tepede asılı duran zil çaldı, sokaktaki trafik gürültüsü bir anlığına mağazanın huzurlu sessizliğini böldü. Yavaşça arkama döndüm.

"Vay vay vay, Simpkin," dedi Sholto Pinn, fildişi bastonuyla kapıyı ittirip kaparken. "Demek ben yokken bir arkadaşımı çağırıp eğleneyim dedin, öyle mi? Hazır kedicik gezintiye çıkmışken..."

"Y-y-yo efendim, kesinlikle." Mızıldayan sürüngen ön dokunacını tutmuş, bir yandan eğilerek geriye doğru kaçıyordu. Şişmiş başının küçüldüğü görülebiliyordu. Ne gösteri. Ben sırtı duvara dayalı, salatalık kadar soğuk, olduğum yerde kalmıştım.

"Arkadaşın değil mi?" Sholto'nun alçak, yoğun ve gürül gürül bir sesi vardı, eskimekten kararmış ahşap üzerine vuran günışığını anımsatıyordu, kavanozlar dolusu balmumu cilasını ve şişelerle kaliteli porto şarabını.{52} Yumuşak bir sesti, sanki her an derinden gelen bir kıkırdamaya dönüşüverecekmiş gibi bir ses. İnce, geniş dudaklarında bir tebessüm seziliyordu ama üstteki gözler soğuk ve sert bakıyordu. Yakından bakınca umduğumdan daha iri görünüyordu; kapı gibi bir adam. Kürk paltosunu giymişken, karanlıkta sırtını bir mamutun sırtıyla karıştırabilirdiniz.

Simpkin tezgahın köşesine kadar çekilip sinmişti, "Hayır efendim. O-o size gönderilen bir posta iblisi. B-b-bir mesajı varmış."

"Beni şaşırtıyorsun Simpkin! Mesajı olan bir postacı mı? Olağanüstü. O zaman neden mesajı alıp onu yollamadın? Yapılacak bir sürü işin vardı."

"Evet efendim öyle. O daha yeni gelmişti!"

"Bu daha da olağanüstü! Sihirli aynamda seni izliyordum Simpkin, son on dakikadır dedikoducu kadınlar gibi onunla lak lak ediyorsun! Bunu nasıl açıklayacaksın? Herhalde artık o kadar yaşlandım ki ne gördüğümü bilmiyorum." Büyücü yeleğinin cebinden monoklünü çıkardı, sol gözünün üzerine yerleştirdi{53} ve bastonu tek elinde sallayarak bir iki adım ilerledi. Simpkin ürkmüştü ama cevap vermedi.

"Her neyse." Baston aniden bana döndü. "Mesajını ver iblis, nerede o?"

Saygıyla alnımı elledim. "Onu hafızama kaydettim bayım. Sahibim kağıda yazılamayacak kadar önemli olduğunu söyledi."

"Öyle mi?" Monoklün arkasındaki göz beni baştan aşağı yeniden süzdü. "Sahibin kimmiş?"

"Simon Lovelace, bayım!" Gösterişli bir selam verdim ve hazır ola geçtim. "İzin verirseniz bey'fendi, artık mesajı size verip ayrıliim. Daha fazla zamanınızı almiim."

"Evet almasan iyi olur." Sholto Pinn yanıma yaklaştı ve dikkatli gözlerle bana iyice baktı. "Mesajını ver, devam et."

"Mesaj şööle: 'Sevgili Sholto, bu gece Parlamento'ya davetli misin? Ben değilim, Başbakan beni resmen unuttu ve kendimi aşağılanmış hissediyorum. Lütfen bana hemen bir akıl ver bu konuda. En iyi dileklerimle, Simon.' Kelimesi kelimesine bööle bey'fendi, kelimesi kelimesine." Bu bana yeterince inandırıcı geldi ve şansımı daha fazla zorlamak istemedim. Yeniden selam verdim ve kapıya doğru yöneldim.

"Aşağılanmış, ha? Zavallı Simon. Hımm." Büyücü bir an düşündü. "Gitmeden önce, senin adın nedir iblis?"

"Şey, Bodmin bayım."

"Bodmin. Hmm." Sholto Pinn kalın yüzüklü bir parmakla çenesini kaşıdı. "Sahibine geri dönmek için can attığın belli Bodmin. Ama gitmeden evvel iki tane sorum olacak."

İstemeyerek durdum. "Ah tabii, buyrun bey'fendi."

"Sen ne kadar nazik bir iblissin böyle. Peki ilk olarak; Simon bu kadar masum bir notu neden kağıda yazamıyormuş. Kesinlikle hükümet karşıtı bir mesaj değil ve senin gibi seviyesiz bir şeytanın hafızasında kolaylıkla karıştırılabilir."

"Benim hafızam çok kuvvetlidir efendim, bu konuda yaygın bir şöhretim vardır."

"Öyle de olsa, sen sonuçta bir iblissin... Her neyse. Diğer soruma gelince..." Sholto burada bir iki adım daha yaklaştı ve daha da irileşti sanki. Gerçekten büyümüş gibiydi. O anki bedenimle kendimi daha da küçük hissettim. "Diğer sorum da şu: Simon bana fikir danışacaksa, neden bunu on beş dakika önce kendisi yapmadı, birlikte çok önceden kararlaştırdığımız öğle yemeği randevusundayken?"

Ah-ha! Kaçma zamanı.

Çıkışa doğru sıçradım ancak Sholto benden atik davrandı. Bastonunu yere çarptı ve öne doğru eğdi. Ucundan sarı bir ışık çıkarak kapıya çarptı, oradan da, dokunduğunu anında donduran küresel plazmalar yayıldı çevreye. Buzsu bir sis bulutunun içinde taklalar atarak üzerlerinden geçtim ve saten iç çamaşırlarıyla dolu bir vitrin standının tepesine oturdum. Baston yeni bir ışın demeti daha attı; bana çarpmadan ben çoktan havalanmıştım, büyücünün başının üzerinden atlayıp tezgahın üstüne indim, her yere kağıtlar saçarak.

Sonra birden döndüm ve bir Patlayıcı yolladım, doğrudan büyücünün sırtına çarptı ve buz tutmuş bir standa doğru itti onu. Etrafında koruyucu bir alan vardı -düzlemler arasında dolaştığımda sapsarı kıvılcımlar halinde görebiliyordum bunu- ama vücudunda istediğim delik açılmamışsa da, gene de fena halde soluğu kesilmişti. Nefes nefese, buz tutmuş külot yığınının içine gömüldü. En yakındaki pencereye atladım, camı kırıp sokağa kaçmayı planlıyordum.

Ancak Simpkin'i unutmuşum. Folyot pelerinlerle dolu bir askının arkasından çıkıp (üstünde EXTRA LARGE etiketi olan) kocaman bir bastonu kafama doğru savurdu. Eğildim; baston tezgahın önündeki cam vitrine çarptı. Simpkin vuruşunu tekrarlamak için geri çekildi; üstüne çullandım, bastonu pençelerinin arasından almak için boğuştum ve bedenindeki organların yer değiştirmesini sağlayan bir yumruk geçirdim. Hırıldayarak salak şapkaların arasına yığıldı, ben de yoluma devam ettim.

İki mankenin arasından, vitrinde eğimli camdan yapılmış küçük bir bölme gördüm, içeri giren güneş ışığını yumuşak gökkuşağı renklerine ayırıyordu. Çok şık ve pahalı bir şeye benziyordu. Üstüne bir Patlayıcı yolladım; un ufak olan cam parçaları kuş tüyü gibi uçuşarak yayıldı sokağa. Açılan gediğe doğru hamle yaptım.

Çok geçti. Cam kırılırken bir tuzak harekete geçmişti.

Mankenler dönmeye başladılar.

Cilalanmış koyu renkli ahşaptan yapılmışlardı; insan özellikleri taşımayan vitrin mankenleriydiler işte, yüzlerinin olması gereken yerde yalnızca ince, düz bir oval şekil vardı. Belki burun sayıla bilecek bir çıkıntı ama o kadar, ağızları ve gözleri yoktu. En son moda büyücü elbiselerinden giydirilmişlerdi: jilet gibi ütülenmiş, ince beyaz çizgili siyah kadın ve erkek elbiseleri; yüksek, iyice kolalanmış yakaları olan krem rengi gömlekler; cesur renklerde kravatlar. Ayakkabıları yoktu: paçalarından yalnızca ahşap çıkıntılar uzanıyordu.

Aralarından atlarken, kolları yolumu kesmek için önüme uzandılar. Ceket kollarının derinliklerinden birer gümüş bıçak çıkıp parmaksız ellerdeki oyuklara yerleştiler. Öyle hızlı atlamıştım ki duramadım ama extra large bastonu hala elimde tutuyordum. Bıçaklar kavis çizerek aynı anda üstüme geldiler. Bastonu tam zamanında yüzümün önüne tuttum: bıçaklar derin yarıklar açarak bastonun içine girdiler, neredeyse kesip geçerek beni acılar içinde durdurdular.

Bir an için gümüşün derimin üzerindeki soğuk aurasını hissettim,{54} sonra bastonu bırakıp geriye doğru sıçradım. Mankenler bıçaklarını salladılar; bastonum ikiye bölünerek yere düştü. Dizlerini bükerek sıçradılar...

Ters perende atarak tezgahın üzerine kondum.

Gümüş bıçaklar parke zeminde biraz önce durduğum yeri deldiler.

Değişmem gerekiyordu, hem de hemen -şahin olmak işe yarayabilirdi- ama aynı zamanda kendimi savunmam da gerekiyordu. Ne yapacağıma karar veremeden yeniden üstüme saldırdılar, havada ıslıklar çalarak, rüzgardan koca yakaları uçuşarak. Yandaki boş hediye kutularından oluşan bir yığının içine tam gaz daldım. Mankenlerin biri tezgahın üstüne sıçradı, diğeri arkasına, düz kafaları bana doğru dönüktü.

Enerjimin azaldığını hissediyordum. Kısa zaman içinde çok fazla şekil değiştirmiş, çok fazla büyü yapmıştım. Ama henüz çareler tükenmemişti. Yakınımdaki mankene -tezgahın yanında sürünene- bir Cehennem yolladım. Gıcır gıcır, beyaz gömleğinin önünde mavi bir alev belirdi ve hızla tüm kumaşa yayıldı. Kravatı büzüştü, ceketi için için yanmaya başladı. Manken yapması gerektiği gibi durumu görmezden geldi;{55} bıçağını yeniden havaya kaldırdı. Ben geriye çekildim. Manken bacaklarını bükerek sıçramaya hazırlandı. Alevler bedenini yalamaya ve verniklenmiş keresteden vücut yanmaya başlamıştı artık.

Manken yükseğe sıçrayarak üzerime yöneldi, uçuşan bir pelerin gibi alevler geliyordu arkasından. Son anda ben de yana sıçradım. Tüm ağırlığıyla yere çakıldı. İç burkan bir çatırtı sesi duyuldu: yanmaktan zayıflayan tahta, çarpmanın şiddetiyle yarılmıştı. Manken yan yan bana doğru yürümeye çalıştı, vücudu gülünç bir şekilde sallanıyordu, sonra bacakları daha fazla dayanamadı ve ayrıldılar. Kömürleşmekte olan bir eklem yığını halinde yere düştü.

Şenlik ateşinin üzerinden atlayıp hızla bana yaklaşan arkadaşına da aynı şeyi yapmak üzereydim ki arkamda Sholto Pinn'in ayılmaya başladığını haber veren hafif bir ses duydum. Arkama baktım. Yarı doğrulmuş olan Sholto, sanki üzerinden bir bufalo sürüsü geçmiş gibi görünüyordu. Kafasına geçmiş bir don alnında sallanıp duruyordu. Ama hala tehlikeli olabilirdi. El yordamıyla bastonunu aradı, buldu ve eline alıp bana doğru tuttu. Sarı ışık bir kez daha çaktı ama ben çoktan yerimden ayrılmıştım; plazmalar öteki mankeni yarı yolda yakaladı. Mankenin bütün eklemleri dondu, yere devrildi ve tek bacağı paramparça oldu.

Sholto küfürler savurdu, deli gibi etrafa bakındı. Beni bulmak için çok da uzaklara bakması gerekmiyordu aslında. Tam tepesinde, raflı yüksek bir dolabın üstündeydim. Bütün raflar titizlikle dizinlenmiş dosyalar ve (sahiplerinden çalınmış oldukları su götürmeyen) dünyanın her yerinden kalkanlar, heykeller ve antika kutularla doldurulmuştu. Herhalde bu dolap bir servet değerinde olmalıydı. Sırtımı duvara yasladım, ayağımı sıkıca dolabın tepesine dayayarak tüm gücümle ittirdim.

Raflı dolap inleyerek sallandı.

Sholto sesleri duydu. Yukarı baktı. Gözlerinin korkudan fal taşı gibi açıldığını gördüm.

İşin içine biraz da intikam ve nefret katarak dolaba iyice yüklendim. O arada enkaz halindeki mankenlerin içine hapsedilmiş olan cinleri düşünüyordum.

Raflar bir an havada asılı kaldılar. İlk olarak Mısır'dan gelen bir kül kavanozu düştü, onu hemen ardından tik bir tütsü kutusu takip etti. Sonra ağırlık merkezi kaydı, raflar titredi ve tüm dolap muhteşem bir hızla yerde sere serpe uzanan büyücünün üzerine devrildi.

Kendine ait eşyalar üzerine yığılırken, Sholto'nun çığlığı yarıda kaldı.

Çarpmanın şiddetinden Piccadilly'deki arabalar yollarından çıkıp birbirlerine çarptı. Tütsü ve ölü küllerinden oluşan bir bulut, Sholto'nun güzel mağazasının dağılmış kalıntıları üzerine yayıldı.

Buraya kadar gösterdiğim performans gözlerimi yaşartmıştı ama işi tadında bırakmak ve hala vakit varken sıvışmak en iyisidir. Dikkatle raflara baktım ama altında kımıldayan bir şey göremedim. Koruyucu kalkanı onu korumayı başarmış mıydı, onu da bilemiyordum. Önemli değildi. Artık özgürdüm nasılsa.

Bir kez daha vitrindeki deliğe yöneldim. Yine bir şey yolumu kesti.

Simpkin.

Havada durdum. "Lütfen" dedim, "zamanımı boşa harcama. Zaten suratını bir kez benzettim." Tersyüz edilerek çıkarılmış bir eldivenin parmakları gibi, önceden çıkık olan burnu artık kafasının içine gömülmüş durumdaydı. Barut fıçısı gibiydi.

Burnundan konuştu. "Efendime zarar verdin."

"Evet, senin de sevinçten dans ediyor olman gerekir!" diyerek sırıttım. "Yerinde olsam zırıldayacağıma benim başladığım işi bitirirdim, seni zavallı dönek."

"O dolabı düzenlemek haftalarımı almıştı."

Birden sabrım tükendi. "Tüymek için bir saniyen var, hain."

"Artık çok geç Bodmin! Alarmı çalıştırdım. Yetkililer çoktan..."

"Ya, ya, tabii." Kalan son enerjimi de kullanarak bir şahin oldum. Simpkin sıradan bir posta iblisinden böyle bir değişim beklemiyordu. Arkaya doğru sendeledi; uçarak kafasına çarptım, bu arada kafa derisine bir hoşça kal pençesi atmayı da ihmal etmedim ve sonunda gökyüzüne doğru özgürlüğüme uçtum!

Derken, gümüş tellerden örülmüş bir ağ üstüme örtülerek beni Piccadilly kaldırımlarında sürüklemeye başladı.

Bu teller en güçlüsünden bir Kapan'dı: Beni her düzlemde bağlıyor; çırpınan kanatlarıma, tekmeleyen ayaklarıma ve dişlemeye çalışan gagama yapışıyorlardı. Tüm gücümle direndim, ama ağ beni bırakmadı, gümüşün acı verici dokunuşuyla ve bana en yabancı eleman olan toprakla ağırlaşmıştım. Değişemiyordum, ne küçük ne de büyük hiçbir büyü yapamıyordum. Tellerin en ufak dokunuşu bile özümün yaralanmasına yetiyordu, ne kadar çok çırpınırsam o kadar kötü hissediyordum.

Birkaç saniye sonra pes ettim. Küçük, kıpırtısız, tüylü bir tümsek halinde ağların altında yığıldım kaldım. Kıvrılmış kanatlarımın altından tek gözüm dışarıyı gözetliyordu. Tellerin ölümcül kafesinin arasından, dün geceki yağmurdan sonra hala ıslak ve ince bir kırık cam tabakasıyla kaplı gri kaldırıma bakıyordum. Ve bir yerlerden Simpkin'in uzun ve cırtlak kahkahasını duyuyordum.

Sonra kaldırım taşları tepemde dikilen bir gölgeyle karardı.

İki büyük çift tırnaklı toynak, hafif bir çınlama sesiyle kaldırıma bastı. Toynakların bastığı yerden beton fokurdamaya ve köpürmeye başladı.

Ağın çevresinden iğrenç sarımsak ve biberiye kokularıyla dolu ağır bir duman yükseldi. Beynim zehirleniyordu; kafamın içi çorba gibi, kaslarım gevşek...

Sonra karanlık şahini sarmaladı ve tıpkı bir mum gibi söndürdü bilincini.

Nathaniel

18

Ad almasını izleyen iki gün Nathaniel için zor günlerdi. Fiziksel olarak zayıf düşmüştü: Bartimaeus'u çağırması ve yaptıkları büyü düellosu canına okumuştu. Thames'e yaptığı yolculuktan geri dönerken hafiften burnunu çekmeye başlamıştı bile; akşam olduğunda burnundan bir domuz gibi sesler çıkarıyordu; ertesi sabahsa "göz-burun-çeşme" dört başı mamur bir soğuk algınlığına yakalanmış haldeydi. Bir hayalet gibi görünerek mutfağa girdiğinde, Bayan Underwood şöyle bir ona baktı ve topuklarının üstünde gerisin geriye döndürerek tekrar yatağa yolladı. Kendisi de biraz sonra bir sıcak su şişesi, üstüne çikolata serpiştirilmiş bir sürü sandviç ve buharı tüten bir fincan limonlu ballı suyla odaya geldi. Battaniyesinin altına gömülmüş olan Nathaniel öksürerek teşekkür etti.

"Konuşarak kendini yorma John," dedi kadın. "Bu sabah bir kez daha konuştuğunu duymayayım. Başbakan'ın konuşması için seni iyileştirmemiz gerek, değil mi?" Gözlerini odada gezdirerek kaşlarını çattı. "Burada çok keskin bir mum kokusu var," dedi. "Ve tütsü. Burada deney falan yapmıyordun umarım?"

"Hayır, Bayan Underwood." Nathaniel içinden dikkatsizliğine lanet etti. Pis kokunun dışarı çıkması için pencereleri açacaktı ama önceki gece o kadar yorgundu ki tamamen aklından çıkmıştı işte. "Bazen oluyor. Bay Underwood'un odasından gelen kokular üst katlara çıkıyor böyle."

"Tuhaf. Daha önce hiç fark etmemiştim."

Kadın yeniden kokladı. Nathaniel'ın gözleri bir mıknatısla çekiliyormuşçasına yerdeki halının bir ucuna yöneldi, dehşet içinde suç delili bir pentagramın ucunun halının köşesinden çıktığını gördü. Olağanüstü bir çaba harcayarak gözlerini oradan ayırdı ve bir öksürük nöbetine yakalandı. Bayan Underwood'un dikkatini kendisine çekebilmişti. Ballı sıcak limonata eline tutuşturuluverdi.

"İç şunu canım. Sonra da uyu," dedi. "Öğle yemeğini odana getireceğim."

O gelmeden önce pencereler sonuna kadar açılıp oda iyice havalandırılmış, halının altındaki parkeler bir güzel silinip temizlenmişti.

Nathaniel yatağına uzanmıştı. Bayan Underwood'un kullanmakta kararlı olduğu yeni adı kulaklarında çınladı. Çok sahte, biraz aptalca geliyordu kulağa. John Mandrake. Tarih kitaplarında yer alan bir büyücü için uygun bir addı belki, ama sümüklü, soğuk almış bir oğlan için pek uygun değildi. Bu yeni kimliğine alışması zor olacaktı, eski adını unutmaksa daha güçtü...

Zaten Bartimaeus ortalarda dolaşırken unutması da pek mümkün görünmüyordu. Can simidi bile -nehrin dibinde duran o teneke kutu- Nathaniel'ın kendini güvende hissetmesini sağlayamıyordu. Ne kadar aklından çıkarmaya çalışırsa çalışsın, endişe hissi geri geliyordu: suçluluk duygusu gibi dürtüklüyor, hatırlatıyor ve rahat etmesine izin vermiyordu. Ya cinin görmemesi gereken çok önemli bir şeyi unuttuysa... ya Lovelace'ı izleyeceği yerde Nathaniel'ı mahvetme planları yapıyorsa.

Nathaniel portakal kabukları ve buruşturulmuş mendiller arasında kıvranırken tatsız olasılıklar beyninde dönüp duruyordu. Kiremitlerin altına sakladığı sihirli aynasını çıkarıp Bartimaeus'un neler yaptığını kontrol etmek için dayanılmaz bir istek vardı içinde. Ama bu akıllıca bir davranış olmayacaktı; kafası bulanık, sesi güçsüz bir kurbağa vıraklamasından farksızdı ve dik oturacak gücü bile kendinde bulamazken küçük, kavgacı bir iblisi hiç idare edemezdi. Şimdilik cini kendi haline bırakmak zorundaydı. Sonunda her şey çok güzel olacaktı kuşkusuz.

Bayan Underwood'un bakımı sayesinde Nathaniel üçüncü sabah ayağa kalktı.

"Tam zamanında," dedi kadın. "Bu gece büyük gece."

"Orada kimler olacak?" diye sordu Nathaniel. Mutfağın köşesinde bağdaş kurmuş ayakkabılarını cilalıyordu.

"Hükümetin üç yüz bakanı, onların eşleri ve birkaç çok şanslı ad almış çırak... ve bazı hevesli büyücüler yani terfileri yaklaşmış ancak henüz doğru insanlarla tanışmamış olan birkaç bürokrat ve ordu mensubu büyücü. Kimin gözde kimin gözden düşmüş olduğunu görmek için iyi bir fırsat bu John, tabii bir de kim ne giymiş incelemek için. Haziran'daki yaz toplantısında kadın bakanlardan bazıları Semerkant tarzında kaftanlar kullanmışlardı. Bayağı bir sükse yaptılar ama sonradan moda olmadı tabii. Of, kafanı buraya versene John." Nathaniel fırçayı elinden düşürmüştü.

"Pardon elimden kaydı. Neden Semerkant Bayan Underwood. Neden bu kadar gözde bu yer?"

"En ufak bir fikrim yok. Ayakkabılarını bitirdiysen ceketini fırçalasan iyi olur."

O gün cumartesiydi ve Nathaniel'ın akşam olacakları düşünüp heyecanlanmasını önleyecek dersleri yoktu; gün ilerledikçe heyecanı da doruğa ulaştı. Saat üç olduğunda, yani hazırlanması gereken saatten birkaç saat önce, Nathaniel en şık elbiselerini giymiş evin içinde oradan oraya dolaşıp duruyordu; ustası yatak odasından başını uzatıp durmasını söyleyene kadar da bu böyle sürdü.

"Gezinip durmayı bırak çocuk! Başımı şişiriyorsun! Yoksa bu gece evde kalmayı mı tercih edersin?"

Nathaniel tembelce başını salladı ve parmak uçlarına basarak kütüphaneye çıktı, orada orta düzeydeki cinler için yeni Kısıtlama büyüleri araştırarak vakit geçirdi. Zaman su gibi akıp geçti ve Sivri Uçlu Sarkaç'ın karmaşık sihirli sözcüklerini öğrenmeye çalışırken, üzerinde en iyi paltosuyla ustası odaya giriverdi.

"Demek buradasın kalın kafa! Seni bütün evde aradım! Biraz daha bulamasaydım kendini evde yalnız bulacaktın."

"Özür dilerim efendim, okumaya dalmışım..."

"O kitabı mı okuyordun yani, seni mankafa. O Kıpti dilinde yazılmış dördüncü düzeyde bir kitap, anlaman mümkün değil. Sakın inkar etme, uyuyordun. Haydi artık çabuk ol yoksa seni cidden evde bırakırım."

Ustası odaya girdiğinde Nathaniel'ın gözleri gerçekten kapalıydı: bu şekilde ezberlemek daha kolay oluyordu. Aslında şansı yaver gitmiş sayılırdı, çünkü o kitapla ne yaptığını açıklamak zorunda kalmamıştı. Kitabı anında sandalyenin üzerine bırakarak gözleri kocaman açık ve kalbi küt küt atarak coşkuyla ustasının peşinden kütüphaneden çıktı, hole inip kapıdan gecenin içine çıktılar. Bayan Underwood parlak yeşil bir elbise giymiş ve boynuna kürklü boa yılanına benzer bir şey atmış, gülümseyerek büyük siyah arabanın yanında duruyordu.

Nathaniel daha önce ustasının arabasına sadece bir kez binmişti ve neye benzediğini hatırlamıyordu. Parlak deri kaplı koltukların ve dikiz aynasına asılı kartondan gelen tuhaf, sahte çam kokusunun keyfini çıkararak arkaya bindi.

"Arkana yaslan ve pencerelere dokunma." Bay Underwood'un kaşları aynadan kendisine çatılmıştı. Nathaniel ellerini memnun mesut kucağına koyarak arkasına yaslandı ve Parlamento'ya yapılan yolculuk başladı.

Araba güneye doğru ilerlerken Nathaniel pencereden dışarıyı seyrediyordu. Londra'nın sayısız pırıltılı ışıkları -farlar, sokak lambaları, neonlar, vitrinler, alarm küreleri- birbiri ardına hızla yüzünde parlıyorlardı. Gözlerini bile kırpmadan dışarıya bakıyor, her şeyi hafızasına kaydediyordu. Şehri bir baştan bir başa geçmek bile başlı başına özel bir olaydı; tüm dünyası kitapları olan Nathaniel çok sık gezmeye çıkamıyordu. Bayan Underwood arada sırada giysi ve ayakkabı alışverişi için onu mağazalara götürürdü o kadar; bir kere de ustası iş gezisindeyken, hayvanat bahçesine gitmişlerdi. Fakat Highgate'in ilerisine çok az gitmişti, hele geceleri hiç.

Hep olduğu gibi, şehrin büyüklüğü soluğunu kesiyordu: bolca cadde ve ara sokak, dört bir yana doğru kıvrılan ışık kurdeleleri. Evlerin çoğu, ustasının oturduğu sokaktakilerden çok farklı görünüyordu: daha küçük, daha kaba ve daha iç içe. Genellikle düz çatıları ve uzun bacaları olan büyük, penceresiz binaların çevresinde toplanmış gibiydiler, bunlar herhalde halkın sıkıcı bir amaç uğruna bir araya geldiği fabrikalar olsa gerekti. Hiçbir şekilde ilgisini çekmiyorlardı.

Halk da sokaklara dökülmüştü. Bu kadar kalabalık olmaları Nathaniel'ı her zaman şaşırtırdı. Karanlığa ve akşam serinliğine rağmen, şaşılacak kadar çok insan vardı sokaklarda. Başları önde, bahçesindeki karıncalar gibi koşuşturarak mağazalara girip çıkıyorlar; bazen de sokak köşelerindeki, buzlu camlarından sıcak, turuncu ışıkların göründüğü köhne hanların kapısında kayboluyorlardı. Bu binaların hepsinin kapısında yuvarlak alarm küreleri asılıydı; altlarından birisi geçtiğinde, kırmızı ışığı daha koyulaşıyor, aşağı yukarı hareket ederek göz kırpmaya başlıyordu.

Araba bu hanlardan birisinin önünden henüz geçmişti ki -bir metro istasyonunun karşısındaki büyükçe bir handı bu- Bay Underwood yumruğunu arabanın göğüslüğüne indirerek Nathaniel'ı yerinden sıçrattı.

"İşte biri bu, Martha!" diye bağırdı. "En kötülerinden biri! Elimde olsa anında Gece Devriyesi'ni buraya yollayıp içerideki herkesi tutuklatırdım."

"A, neden Gece Devriyesi ama Arthur?" dedi adamın karısı acıyan bir ses tonuyla. "Onları yeniden eğitmek için mutlaka daha iyi yollar vardır."

"Senin neden bahsettiğinden haberin bile yok, Martha. Hangi Londra hanına gitsen, içinde mutlaka halkın gizli gizli buluştuğu bir yer vardır. Tavan arası, mahzen, barın arkasında gizli bir oda... Hepsini biliyorum, İçişleri buralara çok baskın düzenledi. Ama ne yeterince kanıt bulunabildi, ne de peşinde olduğumuz eşyalar; hep boş odalar çıkıyor karşımıza; birkaç sandalye ve masa hepsi bu... İnan bana tüm belaların kaynağı bu lanet olası batakhaneler. Parlamento'nun kısa zamanda harekete geçmesi lazım ama o zamana kadar bunlar kim bilir ne çeşit bir isyan planlayacaklar. Alarm küreleri yeterli değil! Bu yerleri yakıp yerle bir etmeliyiz; bu öğleden sonra Duvall'e de söyledim. Ama beni dinleyen kim."

Nathaniel, bir konu ne kadar ilginç gelirse gelsin, soru sormamayı çoktan öğrenmişti. Başını çevirdi ve handan gelen turuncu ışığın uzaklaşarak gözden kaybolmasını izledi.

Şehir merkezine gelmişlerdi, burada binalar daha da büyük ve yüksekti, İmparatorluk başkentine yakışır şekilde. Yollardaki özel araba sayısı artmıştı; vitrinler de daha büyük ve gösterişliydi buralarda. Kaldırımlarda yürüyen halkın arasında büyücüler de göze çarpmaya başlıyordu artık.

"Arkada rahat mısın canım? diye sordu Bayan Underwood.

"Evet Bayan Underwood. Yaklaştık mı?"

"Çok az kaldı, John."

Ustası dikiz aynasından bir bakış attı. "Sana bir uyarı daha yapacak kadar vaktimiz var," dedi. "Bu gece beni temsil ediyorsun. Ülkedeki erkek kadın en iyi büyücülerle aynı salonda olacağız; nasıl bir güce sahip olduklarını tahmin bile edemeyeceğin insanlarla. Tek bir hata yapacak olursan, bütün şöhretim lekelenir. Disraeli'nin çırağına neler olduğunu biliyorsun herhalde?"

"Bilmiyorum efendim."

"Aynı bunun gibi bir toplantıydı. Disraeli bir grup insanla tanıştırılırken, çırağı Westminster merdivenlerinden kayıverdi. Düşerken ustasına da çarparak onu tepetaklak merdivenlerden aşağı yuvarladı. Neyse ki Disraeli toplu bir hanım olan Argyle Düşesi'ne çarparak durdu."

"Evet efendim."

"Disraeli ayağa kalkarak Düşes'ten tüm nezaketiyle özür diledi. Sonra merdivenlerin tepesinde tir tir titreyip ağlayan çırağına döndü ve ellerini çırptı. Çırak ellerini uzatarak dizlerinin üzerine kapaklandı ama yapabileceği hiçbir şey yoktu tabii. Yaklaşık on beş saniye boyunca salon karardı. Yeniden aydınlandığında çırağın yerinde, tam zavallıcığın boyutlarında çelikten bir heykel duruyordu. Yalvaran ellerinden birinde bir ayakkabı fırçası tutuyordu, son yüz elli senedir bu salona girip çıkanlar ayakkabılarını bu heykelin elindeki fırçayla temizlerler.

"Gerçekten mi efendim? Ben de görecek miyim?"

"Bu hikayenin ana fikri çocuk, eğer beni utandıracak bir şey yaparsan, o ayakkabı fırçasının yanına uygun bir şapka askısı koymaktan kaçınmam haberin olsun. Anlaşıldı mı?"

"Kesinlikle efendim." Nathaniel Taşlaştırma formüllerini araştırması gerektiğini aklına not etti. Bu iş için müthiş güçlü bir ifrit çağırılması gerektiğini hissediyordu. Ustasının yetenekleri göz önüne alındığında, böyle bir şeyi becerebilmesi için en ufak bir şansı olmadığına kuşkusu yoktu. Karanlığın içinde hafifçe gülümsedi.

"Her zaman benim arkamda duracaksın," diye devam etti Bay Underwood. "Ben sana izin vermeden konuşma ve sakın büyücüleri inceleme, ne kadar acayip görünürlerse görünsünler. Ve artık sesini kes, geldik, konsantre olmam gerek."

Araba yavaşladı; Beyaz Salon'un geniş gri yolundaki diğer siyah arabaların yaptığı bir geçit törenine katıldı. Geç Viktorya döneminde yaşamış fatih büyücülere ve Büyük Savaş'ta şehit düşmüş kahramanlara ait bir sıra granit heykelin yanından geçtiler; sonra, İdeal Erdemleri tasvir eden birkaç anıt daha (Yurtseverlik, Otoriteye Saygı, Görevine Bağlı Eş). Arkada, düz ön cephesi ve birçok penceresiyle İmparatorluk Hükümeti'ne ait ofis binaları yükseliyordu.

Konvoy kağnı hızında ilerliyordu. Nathaniel, kaldırımlarda durup sessizce geçenleri seyreden grupları fark etti. Kasvetli, neredeyse düşmanca bir tavırları olduğu kanaatine vardı. Görünen yüzlerin çoğu zayıf ve asıktı. Gri üniformalı iri iri adamlar, onlardan biraz ileride durmuş kalabalığı göz hapsinde tutuyorlardı. Herkes -polisler ve halk yani- buz gibiydi.

Arabanın yalıtılmış konforu içinde oturan Nathaniel, ayrıcalıklı olmanın keyfini yaşıyordu. Artık o da bir şeylerin parçası olmuştu; sonunda Parlamento'ya gidiyordu işte, içeridekilerden biri olacaktı. Diğerlerinden farklıydı, önemliydi; ve bu çok hoşuna gidiyordu. Hayatında ilk defa, kolay elde edilen gücün o tembel keyfini tadıyordu.

Kısa bir süre sonra araba Parlamento Meydanı'na girdi; dökme demir kapılardan sola döndüler. Bay Underwood bir kimlik gösterdi, birisi geçmelerini işaret etti; sonra araba taş döşeli bir avludan geçip bir rampayı inerek neon floresanlarla aydınlatılmış bir yeraltı otoparkına girdi. Bay Underwood boş bir yere park ederek motoru durdurdu.

Arka tarafta Nathaniel'ın tırnakları deri koltuklara geçmişti. Heyecanını bastırmaya çalışarak titriyordu.

Gelmişlerdi işte.

19

Hiç bitmeyecekmiş gibi görünen parlak siyah arabalar boyunca yürüyerek bir çift metal kapıya doğru ilerlediler. O anda Nathaniel nelerle karşılaşacağını öylesine merak ediyordu ki hiçbir şeye odaklanması mümkün değildi. Kafası öyle karışıktı ki, ince yapılı iki korumanın kapı önünde kendilerini durdurduğunu, ustasının plastikten yapılmış üç davetiye uzattığını, davetiyelerin kontrol edilip geri verildiğini hayal meyal seçebildi. Girdikleri meşe kaplamalı asansörü ya da tepelerinde asılı durup kendilerini inceleyen küçük kırmızı küreyi zar zor fark edebildi. Ancak asansörün kapıları açılıp Westminster Salonu'nun ihtişamına adım attıklarında, duyuları yeniden çalışmaya başladı.

Kararmış kirişleri dik bir eğim yaparak aşağı uzanan tavanın altında, alabildiğine geniş bir mekandı burası. Duvarlar ve yerler, cilalı devasa taş bloklarla kaplanmış; kemerli pencereler, karışık desenli vitraylarla bezenmişti. Salonun uzak köşesinde, nehir manzaralı bir terasa açılan bir sürü kapı ve pencere vardı. Sarı fenerler tavanlara ve metal askılarla duvarlara asılmışlardı. Salonda ayakta dikilen veya dolaşan yaklaşık iki yüz insan vardı ancak mekanın genişliği içinde yitip gittiklerinden, salon adeta boş gibiydi. Nathaniel şöyle bir yutkundu. Kendini aniden çok küçük ve önemsiz hissetmişti.

Bay ve Bayan Underwood'la birlikte, salona inen bir kat merdivenin başında duruyordu. Siyah elbiseli bir uşak süzülerek yanlarına geldi ve ustasının paltosunu aldı. Bir diğeri nazik bir hareketle yol gösterdi ve merdivenlerden salona indiler.

Gözleri yandaki bir nesneye takıldı. Soluk gri renkte bir heykel; garip giysiler içinde diz çökmüş bir oğlan, gözlerini koca koca açmış yukarıya doğru bakıyor ve elinde bir ayakkabı fırçası tutuyordu. Zamanın etkisiyle yüzünün detayları silikleşmişse de, gözlerindeki yakaran bakışlar Nathaniel'ın tüylerinin ürpermesine yetti. Aceleyle ön tarafa seğirtti, ustasının topuklarına yaklaşmamaya özen göstererek.

Merdivenlerin sonuna gelince durdular. Ellerindeki tepsilerde şampanya (Nathaniel'ın almak istediği) ve limonata (istemeyip almak zorunda kaldığı) dolu bardaklar taşıyan uşaklar yanlarına yaklaştılar. Bay Underwood bardağından büyük bir yudum alarak tedirgin gözlerle salonu inceledi. Bayan Underwood yüzünde belirsiz, hülyalı bir tebessümle etrafına bakınıyordu. Nathaniel da limonatasını yudumlayarak çevreyi incelemeye başladı.

Her yaştan büyücü salona doluşmuş sohbet edip gülüşüyorlardı. Bütün salon siyah takım elbiseler, şık tuvaletler, ışıldayan beyaz dişler ve fener ışığı altında parıldayan mücevherler deryasına dönmüştü. Birbirinin aynı gri ceketler giymiş olan ciddi görünümlü adamlar çıkışların yanında oturmuşlardı. Nathaniel onların ters bir durum olduğunda hemen cin çağıracak polisler veya güvenlik görevinde olan büyücüler olduğunu tahmin etti. Ancak lenslerinin ardından bile hiçbir sihirli varlık göremiyordu odada.

Kasım kasım kasılan birkaç delikanlı ve dimdik duran birkaç kız görebiliyordu ama. Bunlar da herhalde kendisi gibi çıraktılar. İstisnasız hepsi de gayet rahat biçimde diğer konuklarla sohbet ediyorlardı. Nathaniel aniden kendi ustası ve Bayan Underwood'un ne kadar garip bir şekilde dikildiklerini fark etti, dışlanmış ve yalnız başına.

"Birileriyle konuşmamız gerekmez mi?" demeye cüret etti.

Bay Underwood kindar bir bakış fırlattı. "Ben sana ne dedim..." Sustu ve merdivenlerden yeni inen şişman bir adama selam verdi. "Grigori!"

Grigori pek sevinmişe benzemiyordu. "Ah. Merhaba Underwood."

"Seni görmek ne güzel!" Bay Underwood adama doğru bir hamle yaptı, sohbete başlama hevesiyle düpedüz saldırarak. Bayan Underwood ve Nathaniel yalnız kalmışlardı.

"Bizi tanıştırmayacak mı?" diye sordu Nathaniel huysuzlanarak.

"Endişelenme tatlım. Üst düzeydeki insanlarla konuşmak ustan için önemli. Bizim kimseyle konuşmamıza gerek yok, değil mi? Ama gene de çevreyi izleyebiliriz, bu da çok keyifli..." Sonra kendi kendine söylenmeye başladı. "Bu seneki tuvaletler çok tutucu bence."

"Başbakan şu anda burada mı Bayan Underwood?"

Kadın boynunu uzattı. "Sanmıyorum hayatım, yoktur. Henüz değil. Ama bak şuradaki Bay Duvall, Emniyet Müdürü..." Biraz ötede gri üniformalı, yapılı bir adam sabırla iki genç kadının konuşmalarını dinliyordu, kadınların ikisi birden aynı anda heyecanla konuşuyordu. "Onunla bir kez karşılaşmıştım; çok çekici bir beyefendi. Ve çok güçlü tabii. Bakalım başka kimler var? Aman Tanrım, evet... şurada duran hanımı görüyor musun? Kısacık kesilmiş beyaz saçları olan, şaşılası sıskalıkta bir kadındı bu; bardağını kavrayan parmakları, bir kuşun kıvrılmış pençeleri gibiydi. "Jessica Whitwell. Güvenlikle ilgili bir görevi var: çok ünlü bir büyücü. On yıl evvel Çek casusları yakalayan kadın. Çekler bir marid çağırıp onun üzerine salmışlar, ama o bir Boşluk yaratıp şeytanı içine çekmiş. Hepsini tek başına başarmış ve mümkün olan en düşük can kaybı oranıyla. O yüzden büyüdüğün zaman onun yoluna çıkmamaya bak, John."

Bayan Underwood gülerek bardağını boşalttı. Bir anda omzunun üzerinden bir uşak belirerek bardağı yeniden ağzına kadar doldurdu. Nathaniel da gülüyordu. Bu kadınla beraberken onun sakinliği kendisine de geçerdi hep. Biraz rahatlamıştı.

"Affedersiniz, izin verir misiniz? Westminster Dükü ve Düşesi geliyorlar." Bir çift üniformalı uşak telaşla yanlarından geçtiler. Nathaniel teklifsizce bir köşeye itilmişti. Rüküş siyah bir elbise giymiş, altın halhal takmış minyon tipli bir kadın, yüzünde soylu bir ifadeyle dirsekleriyle yol açarak kalabalığın arasında ilerledi. Bitkin görünümlü bir adam izliyordu onu. Bayan Underwood hayranlıkla arkalarından baktı.

"Ne kadar korkunç bir kadın; Dük onda ne buluyor hiç anlayamıyorum. Şampanyasından bir yudum daha aldı. "Ve işte şuradaki de, Aman Tanrım! Başına neler gelmiş acaba? Tüccar Sholto Pinn." Nathaniel beyaz keten elbise giymiş kocaman, şişman bir adamın iki koltuk değneğinden destek alarak merdivenlerden indiğini gördü. Hareket ederken sanki acı çekiyormuş gibiydi. Yüzünde bereler vardı; tek gözü mosmor ve kapalıydı. Peşinden iki uşak koşturarak birkaç sandalyeyi duvarlara yaslayıp yolunu açtılar.

"Pek iyi görünmüyor!" dedi Nathaniel.

"Evet öyle. Kötü bir kaza geçirmiş olmalı. Belki sihirli eşyalardan biri arıza yapmıştır. Zavallı adamcağız..." Şampanyasının verdiği cesaretle Bayan Underwood salona gelen ünlü adamlar ve kadınlar hakkında Nathaniel'a tur rehberliği yapmayı sürdürdü. Bu insanlar hükümetin ve sosyetenin kremasını oluşturuyorlardı; Londra'daki en etkili insanlardı (ve tabii dünyadaki). Kadın bu insanların en meşhur özelliklerini sıralarken, bütün bu ihtişam ve güç karşısında ne kadar önemsiz olduğunu hisseden Nathaniel'ın morali bozuluyordu. Arabadayken kısa bir süre içini ısıtan o kendinden hoşnut hali gerilerde kalmış, yerini acı veren bir hayal kırıklığına bırakmıştı. Ustası birkaç kez daha ilişti gözüne; hep bir grubun en kenarında, hep varlığına zor tahammül edilen veya görmezden gelinen kişi olarak. Lovelace olayından sonra onun ne kadar etkisiz olduğunu anlamıştı zaten. Burada da düşünceleri doğrulanıyordu işte. Meslektaşlarının hepsi onun nasıl zayıf bir adam olduğunu biliyordu. Nathaniel öfke içinde dişlerini gıcırdattı. Küçük görülen bir büyücünün küçük görülen bir çırağı olmak! Hayata başlarken istediği ve hak ettiği konum bu değildi...

Bayan Underwood hızlı hızlı kolundan çekiştirdi. "İşte orada! John, gördün mü? Bu o! Bu o!"

"Kim?"

"Rupert Devereaux. Başbakanımız."

Nathaniel adamın nereden çıktığını anlayamamıştı. Ama oradaydı işte: ufak tefek, ince yapılı kumral adam, birbiriyle yarışan smokin ceketler ve kokteyl elbiseleri arasında, sanki top atıp maçı başlatacak bir hakem gibi durmuş dikiliyordu; tıpkı bir zarafet ve sükunet abidesi gibi. Birisini dinliyor, başını sallayarak hafifçe tebessüm ediyordu. Başbakan! Britanya'nın en güçlü adamı, belki de dünyanın... Nathaniel o uzaklıktan bile ılık bir hayranlık dalgası hissetti; adama yaklaşıp seyretmekten, söylediklerini dinlemekten başka bir şey istemiyordu o anda. Odadaki herkesin de kendisiyle aynı duygular içinde olduğunu hissetti; birbirleriyle konuşuyormuş gibi görünen bütün büyücülerin dikkati o yöne doğru çevrilmişti. Ama daha bakışlarını oraya çevirdiği anda, futbolcu güruhu hakeme doğru yanaşıp çemberi daraltmaya başlamış, o şık ve zarif beden artık görünmez olmuştu.

Nathaniel istemeye istemeye geri döndü. Limonatasından bir yudum aldı... ve donakaldı.

Merdivenlerin bittiği yerde ayakta duran iki büyücü vardı. Diğer büyücülerin aksine bir tek onlar Başbakan ve çevresindeki kalabalıkla ilgilenmiyor, kafa kafaya vermiş hararetle bir şeyler konuşuyorlardı. Nathaniel derin bir nefes aldı. Adamların ikisini de tanıyordu; daha doğrusu, geçen yılki utanç verici olaydan sonra ikisinin de yüzlerini hiç unutmamak üzere belleğine kazımıştı. Kırmızı, kırışık suratlı yaşlı adam her zamankinden daha kuru ve kambur görünüyordu; yağlı cildi olan genç adamın düz saçları yakasının üzerine dökülüyordu. Lovelace'ın arkadaşları. Ve eğer onlar oradaysa, Lovelace da fazla uzakta olamazdı.

Nathaniel midesinde rahatsız edici bir karıncalanma hissetti, sinirlerini tepesine çıkartan bir zayıflık hissi. Kurumuş dudaklarını yaladı. Sakinleşmesi gerekiyordu. Korkulacak bir şey yoktu. Yüz yüze gelseler bile Lovelace kolyenin onda olduğunu anlayamazdı nasılsa. Tılsımın peşine takılan avcılar Underwood'un evine girmeden aurasının titreşimlerini fark edemezlerdi. Yeterince güvendeydi. Yo, her iyi büyücünün yapacağı gibi o da eline geçen bu fırsatı değerlendirmeliydi. Eğer düşmanlarının yanına yaklaşırsa, belki konuştuklarına kulak misafiri olabilirdi.

Etrafa göz gezdirdi; Bayan Underwood'un dikkati başka yerdeydi. Kısa boylu, bodur bir adamla sohbete dalmıştı ve kahkahaları ortalığı çınlatıyordu. Nathaniel merdivenlerin gölgeliğinde iki büyücüye yakın bir yeri gözüne kestirdi ve kalabalığın arasından yan yan ilerlemeye başladı.

Yarı yoldayken, yaşlı adamın bir cümleyi yarıda kesip yukarıdaki girişe baktığını gördü. Nathaniel de aynı yere baktı. Neredeyse kalbi duracaktı.

İşte oradaydı: Simon Lovelace, suratı kıpkırmızı ve nefes nefese. Belli ki daha yeni gelmişti. Paltosunu alelacele çıkartarak bir uşağa fırlattı, ceketinin kollarını düzelterek hızla merdivenleri inmeye başladı. Tam Nathaniel'ın hatırladığı gibi görünüyordu: gözlükler, arkaya taranmış saçlar, enerjik hareketler, yanından geçtiği insanlara gülüp yeniden somurtan koca bir ağız. Canlı, çevik adımlarla merdivenleri indi, sunulan şampanyayı reddetti ve arkadaşlarının yanına gitti.

Nathaniel hızlandı. Birkaç saniye sonra, tırabzanların arkasında boş bir yere ulaşmıştı. Merdivenlerin bitiminden çok uzakta değildi, durduğu yerin çok yakınında korkuluk babası bir kavis yaparak sütun kürsüsü halinde sonlanıyordu; kürsünün üstünde taş bir vazo duruyordu. Vazonun bir yanından, yağlı büyücünün başını arkadan görebiliyordu; öbür yanından, da yaşlı büyücünün ceketinin bir bölümü görünüyordu. Lovelace merdivenlerden inip yanlarına gelmişti ve artık göz eriminde değildi.

Vazo Nathaniel'ı onların gözünden saklıyordu. Havalı ve kendinden emin görünmeye çalışarak sırtını sütun kürsüsünün arkasına dayadı. Sonra etraftaki uğultunun arasından adamların seslerini seçmeye çalıştı.

Başarmıştı işte. Konuşan Lovelace'ın ta kendisiydi, sesi sert ve rahatsız ediciydi..." ...gelişme yok. Mümkün olan her şeyi denedim. Çağırdığım hiçbir varlık bana kimin kontrolünde olduğunu söyleyemiyor."

"Vaktini boşa harcıyorsun," dedi yaşlı adam, aksanlı konuşmasıyla. "Öbür şeytanlar nereden bilecek ki?"

"Bütün olasılıkları denemeden bırakmak benim tarzım değil. Ama evet, haklısın. Ayrıca küreler de hiçbir işe yaramadılar. O yüzden belki planlarımızda değişiklik yapmamız gerekebilir. Mesajımı aldın mı? Bence iptal etmemiz gerekiyor."

"İptal mi?" Üçüncü bir ses, herhalde yağlı adamın sesiydi.

"Suçu her zaman kıza atabilirim."

"Bu akıllıca bir şey olmaz." Yaşlı adam alçak sesle konuşuyordu; Nathaniel sözcükleri zorlukla duyabiliyordu. "Eğer iptal edersen Deveraux iyice tepene çıkabilir. Sağlayacağına söz verdiğin bütün o lüksleri dört gözle bekliyor. Yoo Simon, cesaretimizi yitirmeyelim. Aramaya devam et. Birkaç günümüz daha var. Hala bir şeyler olabilir."

"Bütün çabalarım boşa giderse mahvolurum! O oda kaça mal oldu haberiniz var mı sizin?"

"Sakin ol. Sesini yükseltiyorsun."

"Tamam. Ama beni delirten şey nedir biliyor musunuz? Bu işi yapan her kimse burada, bir yerlerde. Halime bakıp gülüyor... Kim olduğunu anladığım zaman onu..."

"Sesini yükseltme Lovelace!" dedi yağlı suratlı adam yeniden.

"Daha sakin bir yere gitsek iyi olur, Simon..." Nathaniel sütun kürsüsünün arkasında, elektriğe yakalanmış gibi aniden arkaya doğru çekildi. Gidiyorlardı. Burada onlarla yüz yüze gelmek hoş olmayacaktı. Vakit kaybetmeden merdivenin gölgeliğinden çıkıp birkaç adım atarak kalabalığa karıştı. Güvenli bir uzaklığa erişince arkasına dönüp adamlara baktı. Lovelace ve arkadaşları hemen hemen hiç hareket etmemişlerdi: Yaşlıca bir büyücü kadın onlara katılmış, heyecanla bir şeyler anlatıyor; adamlarsa gitmesi için gözünün içine bakıyorlardı.

Nathaniel meşrubatından bir yudum alıp kendini toparlamaya çalıştı. Duyduklarının çoğundan bir anlam çıkartamamıştı ancak Lovelace'ın öfke ve panik içinde olduğunu görmek onu sevindirmişti. Daha fazlasını öğrenmek için Bartimaeus'u çağırması gerekecekti. Belki de kölesi şu anda bile burada Simon Lovelace'ı izliyordu... Lenslerinin ardından bir şey göremiyordu maalesef ama cin ilk dört düzlemde de aynı şeklini koruyor olabilirdi. Tümüyle gerçek görünen bu insanlardan herhangi biri, şeytanı içinde saklayan bir kabuk olabilirdi.

Bir grup büyücünün yanında ayakta durup düşüncelere daldı bir süreliğine. Ancak yavaş yavaş sohbet konuları ilgisini çekmeye başladı.

"...çok yakışıklı. Hayatında birisi var mı?"

"Simon Lovelace mı? Bir kadınla birlikte. Adını hatırlayamıyorum."

"Onu tanımak istemezsin Devina. Altın çocuk olduğu zamanlar çok gerilerde kaldı."

"Gelecek haftaki konferansı o düzenliyor, değil mi? Üstelik çok da yakışıklı görünüyor..."

"Bu işi becerebilmek için uzun süre Devereaux'un yağcılığını yapmak zorunda kaldı. Kariyeri sallantıda. Parlamento'da belli bir görevi yok. Bir sene önce İçişleri Bakanlığını denemişti ama Duvall önünü kesti. Bir nedenle ondan nefret ediyor."

"Şu Lovelace'ın yanındaki ihtiyar Schyler, değil mi? Suratını bu hale getirebilmek için nasıl bir şeytan çağırmış olabilir acaba? Ondan daha iyi görünen iblisler bile gördüm."

"Lovelace'ın bir bakan için ilginç arkadaşları var, bu kadarını söyleyeyim. Peki ya şu yağlı olan kim öyle?"

"Lime, sanırım. Tarım Bakanı."

"Çok acayip bir adam..."

"Şu konferans nerede yapılacakmış ki?"

"Tanrının unuttuğu bir yerde; Londra dışında."

"Oh olamaz, gerçekten mi? Ne kadar sıkıcı ve banal? Herhalde tulumlu adamlar bizi kazmalarıyla kovalayacaklar."

"Bilemiyorum, Parlamentonun istediği buysa..."

"Sefil bir şey."

"Gene de çok yakışıklı..."

"John..."

"Görüntüye fazla önem veriyorsun Devina. Üstündeki takımı nereden almış acaba."

"John!"

Bayan Underwood -belki salonun sıcaklığından- yüzü kıpkırmızı Nathaniel'ın önünde duruyordu. Kolundan tuttu. "John seni kaç kez çağırdım! Bay Devereaux konuşmasına başlamak üzere. Arka tarafa gitmemiz gerek; önde yalnızca bakanlar oturacak. Acele et."

Yan odaların birinden getirilen mor kumaş kaplı bir platforma doğru topuk tıkırtıları ve tuvalet hışırtıları içinde ilerleyen insanların arasından yana doğru kaydılar. Nathaniel ve Bayan Underwood bu genel hezeyan hali içinde oraya buraya çarparak sonunda bir araya toplanmış seyircilerin arkasında ve en kenarında bir yer bulabildi; nehre bakan terasa açılan kapıların yanında durmuşlardı. Salona girdiklerinden bu yana ziyaretçi sayısı büyük ölçüde artmıştı; Nathaniel'ın hesaplarına göre birkaç yüz kişi doldurmuştu salonu.

Rupert Devereaux gençlere özgü bir canlılıkla sahneye sıçradı.

"Bayanlar, baylar, bakanlar; bu gece hepinizi burada görmekten çok mutluyum..." Çekici bir sesi vardı; boğuk fakat canlı, emir vermeye alışkın bir ses. Seyircilerden neşeli bağırtılar ve bir alkış koptu. Bayan Underwood heyecandan neredeyse şampanya kadehini düşürüyordu. Kadının yanında duran Nathaniel hayranlıkla alkışlıyordu.

"Hükümet Konuşması yapmak benim her zaman özellikle keyif aldığım bir iştir." diye devam etti Devereaux. "Bu kadar çok sayıda harikulade insanla çevrelenmişken, mutlu olmaktan başka ne gelebilir ki zaten elimden..." Alkışların ve bağırtıların şiddeti iyice artarak eski salonun tavanlarını titretecek düzeylere ulaşmıştı. "Teşekkürler. Bugün yurtiçinde ve yurtdışında büyük başarıların altına atılan imzalardan bahsedeceğim için ayrıca mutluyum. Bu başarılardan daha sonra ayrıntılarıyla bahsedeceğim; başlangıç olarak, ordularımızın İtalyan isyancılarını Torino yakınlarında püskürterek bozguna uğratmış olduklarını sizlere bildirmekten onur duyarım. Ayrıca Alp dağlarındaki taburlarımız Çek öncü güçlerini yok etmişlerdir." Başbakanın sesi bir an için alkış seslerine boğuldu. "Ve onlara ait çok sayıda cin ortadan kaldırılmıştır."

Sustu. "İçişlerimize gelince, Londra'da baş gösteren bir dizi küçük hırsızlık olayından endişe duyulmaktadır: Geçen birkaç hafta içinde birden fazla sihirli eşyanın çalındığı bildirilmiştir. Şu anda bu olayların bir avuç başıbozuk vatan haini tarafından gerçekleştirildiğini öğrenmiş durumdayız. Yine de, eğer bunlara hadlerini bildirmezsek, halk tabakası beyinsiz sığır sürüsü gibi bunların peşine takılabilir. Onun için bu yağmacılığa ve çapulculuğa dur diyecek sıkı yasal tedbirler almak zorundayız. Şüpheli görülen tüm yağmacılar yargılanmadan hapse atılacaklardır. Gerekli güce sahip olan İçişleri, eminim ki bunların elebaşlarını kısa zamanda ele geçirecektir."

Hükümet Konuşması, kalabalıktan kopan sevinç dolu çığlık ve alkışlarla sık sık kesilerek, dakikalar boyunca devam etti. Zaten kısır olan içerik, çok geçmeden hükümetin erdemleri ve düşmanlarının kötülüğüyle ilgili sıkıcı tekrarlara ve basmakalıp söze dönüştü hepten. Nathaniel bir süre sonra sıkılmaya başlamıştı: Dinlemek için kendini zorladıkça beyninin jöle kıvamına geldiğini hissedebiliyordu. Sonunda dinlemekten vazgeçti ve etrafına bakınmaya başladı.

Hafifçe yana döndüğünde, açık kapılardan terası görebiliyordu. Mermer korkuluk babasının ilerisinde Thames'in kara suları uzanıyor, güneyden gelen sarı ışıklar yer yer parıltılar oluşturuyordu. Nehir kabarmamıştı, Westminster köprüsünün altından Docklands'e ve denize doğru ağır ağır akıyordu.

Birisi daha bu konuşmanın dayanılmaz olduğuna karar vermiş ve terasa çıkmıştı. Nathaniel, salondan vuran ışık deryasının bitiminde, karanlığın başladığı yerde adamın ayakta durduğunu görebiliyordu. Başbakanı küstahça hiçe sayan pervasız bir konuk olmalıydı bu... belki de yalnızca bir güvenlik memuruydu, Nathaniel düşüncelere daldı. Thames'in dibindeki balçığı düşündü. Bartimaeus'un kutusu artık çamura yarı gömülmüş olmalıydı; sonsuza dek o koyu karanlığa mahkum olarak.

Göz ucuyla, terastaki adamın sanki palto veya ceketinin altından büyük bir şey çıkarıyormuş gibi, ani ve kararlı bir hareket yaptığını gördü.

Nathaniel adamı iyice seçmeye çalıştı ancak şekil karanlıkta kalıyordu. Arkasında Başbakan'ın hala sürmekte olan akıcı konuşmasını duyuyordu. "...birleşme çağında yaşıyoruz, dostlarım. Biz yeryüzündeki en büyük ve elit büyücü gurubuyuz; bizim gücümüze hiç kimse erişemez..."

Terastaki adam kapıya doğru bir hamle yaptı.

Nathaniel'ın lensleri karanlıkta renkli bir ışıltı gördü; yalnızca tek düzlemde yer almayan bir şey...

"... atalarımızın izinde gitmeli ve çok çalışmalıyız..."

Şüphelenen Nathaniel konuşmaya çabaladı ama dili damağına yapışmış durumdaydı.

Karanlık şekil salonun içine sıçradı. Vahşi, koyu renk gözleri olan genç bir çocuktu. Siyah kot pantolon, siyah anorak giymiş; yüzünü kömür karası bir yağ veya boyayla boyamıştı. Elinde iri bir greyfurt büyüklüğünde parlak mavi bir küre taşıyordu. Küre yanıp sönüyordu. Nathaniel kürenin içinde kımıl kımıl minik beyaz şeyler gördü.

"...egemenliğimiz için. Düşmanlarımız bize karşı koyamayacaklar..."

Genç çocuk kolunu kaldırdı. Küre fener ışığında parladı.

Kalabalığın içinden biri yutkundu. Çocuğu görmüştü...

"...Evet, tekrarlıyorum..."

Nathaniel ağzını açtı ama ses çıkaramadı.

Kol öne doğru atıldı; küre eli terk etti.

"...karşı koyamazlar..."

Mavi küre havada uçtu, Nathaniel'ın başının üzerinden, kalabalığın üzerinden. Bir yılanın hareketlerine kilitlenmiş fare gibi izleyen Nathaniel'a küre sonsuza dek uçacakmış gibi geldi. Salonda bir sessizlik oldu; kürenin belli belirsiz vızıltısı ve çığlık atmaya niyetlenen bir kadının, boğazında düğümlenerek hıçkırığa dönüşen sesi duyuldu yalnızca.

Küre kalabalıkta başlar arasında kayboldu. Sonra kırılan camın şangırtısı duyuldu.

Ve, bir an sonra da, patlamanın sesi geldi.

20

Doğal öğelerin gücünü barındıran bir kürenin kapalı bir mekanda kırılması her zaman için korkutucu ve yıkıcı bir eylemdir: Mekan ne kadar küçükse veya küre ne kadar büyükse, eylemin sonuçları da o denli beter olur. Nathaniel ve oradaki büyücülerin çoğu Westminster Salonu çok geniş ve fırlatılan küre nispeten küçük olduğu için şanslıydılar. Ancak bu durumda bile, göz ardı edilemeyecek kadar büyük olmuştu etkileri.

Küre kırılır kırılmaz, uzun yıllar içeride tıkılmış olan, birbirlerinin varlığından ve sıkıcı sohbetinden artık gına getirmiş varlıklar, yıkıcı bir öfkeyle birbirlerinden ayrıldılar. Hava, toprak, ateş ve su: Dört öğe de son hızla patlayarak hapsedildiği daracık yerden dışarı saçıldı. Patlamaya yakın olan insanların çoğu, üzerlerine yağan taşlar, ateş topları ve sel suları yüzenden, hep birlikte ve aynı anda, geriye doğru püskürtüldüler. Kalabalığın kenarında duran Nathaniel patlamanın şiddetinden korunmuştu ama o bile havalanarak terasa açılan kapıya doğru uçar bulmuştu kendini.

Önemli büyücüler pek hasar görmemişti. Çoğunun korunmak için kendi güvenlik sistemleri vardı, sahiplerine yöneltilmiş herhangi bir saldırgan sihirde hemen harekete geçmek için esir alınmış cinlerdi bunlar. Koruyucu Kalkanlar ateş, toprak ve su öbeklerini emerek geri fırlatmış ve tavan kirişlerine uğultulu güçlü rüzgarlar yollamışlardı. Daha güçsüz büyücülerin ve konuklarının durumu bu kadar iyi sayılmazdı. Kimisi birbiriyle itişen dört öğe yüzünden var olan savunma engellerine çarpıp kendinden geçmiş, kimisi de, üzerinden buhar tüten gelgitli su dalgalarına kapılarak taş zemin boyunca sürüklenmiş ve sırılsıklam yığınlar halinde salonun ortalarında istiflenmişti.

Başbakan gitmişti bile. Küre kürsünün üç metre ötesinde parçalandığı an, koyu yeşil bir ifrit havada belirip onu Sihirli Örtü ile sarmış, hemen sonra da çatının üstünde gökyüzünde kaybolmuşlardı.

Kapıya çarparak sersemlemiş olan Nathaniel ayağa kalkmaya çalışırken, gri üniformalı adamlardan ikisinin korkunç bir hızla kendisine doğru koştuğunu gördü. Yeniden sırt üstü yere düştü; adamlar üzerinden atlayarak kapıyı geçtiler ve terasa çıktılar. İkinci adam muhteşem bir sıçrayışla üzerinden atlarken gırtlaktan gelen öylesine yabani bir hırıltı çıkardı ki Nathaniel'ın tüyleri diken diken oldu. Nehre bakan terastan itişip kakışmalar, taşa sürten pençe sesine benzer bir cayırtı ve suya çarpan iki bedenin uzaklardan gelen şapırtılarını duydu.

Sakınarak başını kaldırdı. Teras bomboştu. Salonda, esaretten kurtulan öğelerin serbest kalan gücü yatışmıştı artık. Su, taş zemindeki ızgaralardan akıp gidiyordu; toprak, duvarlara ve davetlilerin suratına sıvaşmış durumdaydı; birkaç alev dilimi, mor kumaşla kaplı sahnenin kenarlarını yalamaya devam ediyordu hala. Büyücülerin çoğu kıpırdanmaya başlamıştı, ayağa kalkmaya çalışıyor veya diğerlerinin kalkmasına yardım ediyorlardı. Birkaçı boylu boyunca yerde yatmaya devam ediyordu. Uşaklar merdivenlerden ve yan odalardan koşuşturarak salona giriyordu. İnsanlar yavaş yavaş konuşmaya başladılar; çığlıklar, hıçkırıklar, birkaç gecikmiş ve gereksiz haykırış duyuldu.

Nathaniel duvara çarpan omzundan gelen şiddetli acıya göğüs gererek ayağa kalktı ve telaş içinde Bayan Underwood'u aramaya koyuldu. Yerdeki yapışkan pislikte ayakları kayıyordu.

Beyaz takım elbiseli şişman adam, koltuk değneklerine yaslanmış Simon Lovelace'la ve kırışık suratlı yaşlı büyücüyle konuşuyordu. Üçü de saldırıdan fazla zarar görmemiş gibiydiler, ancak Simon Lovelace'ın alnında bereler vardı ve gözlükleri çatlamıştı. Nathaniel yanlarından geçerken hep beraber dönüp mırıldandılar, belli ki bir toplu çağırma büyüsüne başlamışlardı. Derken, gümüş pelerin giymiş ince-uzun altı adet cin önlerinde cisimleşti. Emirler verildi. Yaratıklar havalanarak hızla terasa çıktılar ve gözden kayboldular.

Bayan Underwood yüzünde şaşkın bir ifadeyle yere oturmuştu. Nathaniel kadının yanına çömeldi. "İyi misiniz?"

Kadıncağızın çenesi çamura bulanmıştı ve tek kulağının üstündeki saçları hafifçe yanmıştı; bunun dışında iyi görünüyordu. Nathaniel'ın gözleri yaşardı ve kendini rahatlamış hissetti. "Evet, evet, fena değilim John. Bana öyle sarılman gerekmiyor. Senin de yaralanmamana sevindim. Arthur nerede?"

"Bilmiyorum." Nathaniel gözlerini sefil kalabalıkta gezdirdi. "Hah, işte oradaymış."

Yıldırım çarpmış bir ağacın yarılmış gövdesine benzer sakallarına bakılırsa, belli ki ustasının etkili bir savunma kalkanı kuracak zamanı olmamıştı. Şık gömleği ve ceketinin önü havaya uçmuş; geride yalnızca, kararmış bir giysi ve dumanları tüten bir kravat kalmıştı. Pantolonu da patlamadan nasibini almıştı; beli aşağıya kaymış ve paçaları kısalmış görünüyordu. Bay Underwood, kızarmış ve ise bulanmış yüzü ve öfkeden yuvasından uğramış gözleriyle kendisi kadar şaşkın görünen bir grup büyücünün yanında duruyordu. "Sanırım yaşayacak," dedi Nathaniel.

"Git ona yardım et John. Haydi. Ben iyiyim, gerçekten. Sadece bir süre oturmak istiyorum o kadar."

Nathaniel tedbirli davranarak ustasının yanına yaklaştı.

Adama karşı olan duyguları neredeyse felaketten onu sorumlu tutmasına neden olacaktı.

"Efendim? Siz...?"

Ustası onun varlığından habersizmiş gibi görünüyordu. Kararmış kaşlarının altında bir hiddet ışığı parladı. Kendine hakim olmaya çalışarak, ceketinin yırtık pırtık kalıntılarını bir araya getirdi ve geriye kalan tek düğmeyi ilikledi. Kravatını biraz gevşetti; sıcaktan bunalmıştı. Sonra uzun adımlar atarak en yakındaki dağınık gruba doğru yürüdü. Ne yapması gerektiğini bilemeyen Nathaniel da onun peşine takılmıştı.

"Kim olduğunu gören var mı?" diye sordu Underwood ters ters.

Gece elbisesi, ıslanmış bir kağıt mendil gibi omuzlarından sarkan bir kadın başını salladı. "Her şey çok çabuk oldu." Diğerleri de başlarını salladılar.

"Arkadan bir şey fırlatıldığını gördüm..."

"Bir kapının ardından geldi herhalde, dönek bir büyücü olsa gerek..."

Cırlak sesli, ak saçlı bir büyücü araya girdi. "Terastan içeri girdiklerini söylüyorlar... "

"Olamaz, güvenliği nasıl geçti?"

"Özür dilerim efendim..."

"Şu 'Direniş', sizce onlar...?"

"Lovelace, Schyler ve Pinn nehre iz sürücü demonlar yolladılar."

"Efendim..."

"Suçlu Thames'e atlayıp akıntıya kapılmış olmalı."

"Efendim! Ben onu gördüm!"

Underwood sonunda Nathaniel'a baktı. "Ne? Ne dedin sen?"

"Ben onu gördüm efendim. Terastaki çocuğu..."

"Aman Tanrım, bak eğer yalan söylüyorsan..."

"Hayır efendim, küreyi fırlatmadan az önce gördüm ben onu. Elinde mavi bir küre vardı. Kapının kanatları arasından küreyi fırlattı efendim. Siyah saçlı, benden biraz daha büyük bir erkek çocuğuydu efendim. Zayıftı ve koyu renk elbiseler giymişti; siyah bir montu vardı yanılmıyorsam. Küreyi fırlattıktan sonra ona ne olduğunu göremedim. İçinde doğa öğeleri hapsedilmiş bir küre olduğuna eminim efendim, küçük bir şey; yani onu kırmak için bir büyücü olmasına gerek yoktu..."

Nathaniel, yaptığı hatayı fark edince durakladı: O heyecanla, ilk iblisini çağıracak olan bir çırağın bilmesi gerekenden daha fazlasını bildiğini açığa vurmuştu Ancak ne Underwood ne de diğer büyücüler bunun farkındaydı. Çocuğun söylediklerini sindirmek için bir an durakladılar, sonra hepsi de sırtlarını dönüp makineli tüfek hızında konuşmaya başladılar; kendi teorilerinin doğruluğunu kabul ettirmek için birbirlerinin sözlerini kesiyorlardı.

"Direniş'in işi olmalı; ama bunlar büyücü mü değil mi? Her zaman söylemişimdir..."

"Underwood sen İçişleri'ndensin. Son zamanlarda hiç bu türden bir küre çalınma olayı var mı? Çalındıysa neden bu konuda hiçbir şey yapılmadı?"

"Bunu söyleyemem, gizli bilgi..."

"Paçandan kalanları kurtarmaya çalışma, be adam. Bunu bilmeye hakkımız var!"

"Bayanlar, baylar..." Yumuşak fakat etkileyici bir ses duyuldu. Yaygarayı kesip sesin geldiği yöne baktılar. Simon Lovelace grubun yanında belirmişti. Saçları yeniden taranmıştı. Berelenmiş alnına ve çatlamış gözlüklerine rağmen her zamanki kadar şık görünüyordu. Nathaniel ağzının kuruduğunu hissetti.

Lovelace zeki, siyah gözleriyle grubu inceledi. "Zavallı Arthur'u zorlamayın lütfen," dedi. Yüzünden bir an bir tebessüm geldi geçti. "Olanlardan bu zavallıcık sorumlu değil. Saldırgan içeriye nehirden girmiş gibi görünüyor."

Siyah sakallı bir adam Nathaniel'ı gösterdi. "Çocuk da öyle dedi zaten."

Siyah gözler Nathaniel'a sabitlendi ve tanıyarak hafifçe açıldılar. "Genç Underwood. Sen onu gördün, öyle mi?"

Nathaniel konuşmadan başını salladı.

"Her zamanki gibi açıkgözsün, gördüğüm kadarıyla. Artık bir adın var mı Underwood?"

"Şey, evet... John Mandrake. Resmi olarak onaylandı."

"Pekala, John " Siyah gözler kendisininkilere kilitlendi. "Tebrik edilmen gerekir; şimdiye kadar konuştuğum hiç kimse onu görememiş. Polis uygun bir zamanda senin ifadene başvurmak isteyebilir."

Nathaniel kendini zorlayarak konuştu. "Evet efendim."

Lovelace diğerlerine döndü. "Saldırgan teknesini terasın altına bırakmış, sonra duvardan yukarıya tırmanıp nöbetçinin gırtlağını kesmiş. Ceset bulunamadı ama nöbetçinin olması gereken yerde kan izleri var, herhalde cesedi de sonradan Thames'e atmış. Kendisi de saldırıdan sonra Thames'e atlayıp akıntıya kapılmış olmalı. Boğulmuş olabilir."

Siyah sakallı adam söylenmeye başladı. "Duyulmuş şey değil! Duvall'in aklı neredeymiş? Polis bu tür olaylara engel olmak için var."

Lovelace elini kaldırdı. "Kesinlikle haklısın. Neyse ki iki memur anında takibe başladı, şimdiye kadar bir şeyler bulmuş olabilirler ancak suyun içinde koku almaları çok zor. Nehri araştırmaları için ben de birkaç cin yolladım. Korkarım şu anda sizlere daha fazla bilgi verecek durumda değilim. Başbakanın güvende olmasına ve önemli birilerinin öldürülmemiş olmasına şükretmeliyiz. Bence hepiniz bir an önce evlerinize dönüp kendinize gelmeye çalışın ve elbiselerinizi değiştirin. Kısa zamanda daha fazla bilgi alırsınız nasılsa. Şimdi izninizle..."

Gülümseyerek gruptan ayrıldı ve başka bir grubun yanına gitti. Bütün grup, ağızları açık ardından bakakaldı.

"Kendini beğenmişlerin..." Siyah sakallı adam burnunu çekerek lafını yarım bıraktı. "Sanki basit bir Ticaret Bakanı yardımcısı değilmiş gibi... Günün birinde bir ifritin elinde kalacak... Neyse ben kaçıyorum, siz ne isterseniz yapın."

Paldır küldür yürüyerek uzaklaştı, diğerleri de birer birer onu izledi. Bay Underwood, Dışişleri'nden bir çiftle yaralarını karşılaştırmakta olan karısını yavaşça çekip aldı ve Nathaniel peşlerinde, Westminster Salonu'nun boğucu karmaşasından ayrıldılar.

"Umarım," dedi ustası, "bütün bu olanlar bana daha fazla bütçe ayırmalarını sağlar. Ayırmazlarsa elimden ne gelir ki? Altı büyücüden oluşan sıradan bir ekiple! Benim işim mucize yaratmak değil!"

Eve dönüş yolunun yarısı boyunca, ağır bir sessizlik ve yanmış sakal kokusu hakimdi arabaya. Ancak şehir merkezinden ayrılırlarken, her nasılsa Underwood'un çenesi açıldı. Kafasını meşgul eden bir şey var gibiydi.

"Bu senin hatan değil hayatım," dedi Bayan Underwood, yatıştırmaya çalışarak.

"Hayır, ama beni suçlayacaklar! Orada neler dediklerini duydun çocuk. Hayret bir şey... Bütün hırsızlıklardan beni sorumlu tutuyorlar!"

Nathaniel pek sorulmayan bir soru sormaya cüret etti. "Hangi hırsızlıklar efendim?"

Underwood sinirlenerek direksiyonu yumrukladı. "Direniş" denen o grubun yaptığı hırsızlıklar, tabii. Bütün Londra'daki tedbirsiz büyücülerden çalınan sihirli eşyalar. Doğa öğelerinin hapsedildiği küre gibi şeyler... Birkaç tanesi ocak ayında bir depodan çalınmıştı, yanlış hatırlamıyorsam. Son birkaç yıldır bu türden hırsızlıklar arttıkça arttı. İçişleri'ndeki altı büyücüyle bunların üstesinden gelmek zorunda olan da benim!"

Nathaniel cesaretlenmişti; arka koltukta öne doğru eğildi. "Özür dilerim efendim, bu Direnişçiler kimlerden oluşuyor?"

Underwood bir köşeyi hızla döndü, yaşlı bir kadını teğet geçip kornayı yumruklayarak kadını korkuttu ve kaldırımın kenarına kaçırdı. "Bizim yönetimde olmamızdan hoşlanmayan birkaç vatan haini," diye hırladı. "Sanki bu ülkeye bütün güç ve refahı sağlayan biz değilmişiz gibi. Kim oldukları bilinmiyor ama çok fazla sayıda olmadıkları belli. Toplandıkları evlerde destek arayan bir avuç avam; büyüden ve onun kendilerine sağladıklarından hoşlanmayan birkaç yarım akıllı, kereste."

"Büyücü değiller o zaman efendim?"

"Tabii değiller aptal, zaten mesele de bu! Bunlar halktan insanlar! Bizden ve sihirli olan her şeyden nefret ediyorlar ve hükümeti düşürmeye çalışıyorlar! Sanki böyle bir şey olabilirmiş gibi." Adam kaldırımın güvenliğine geri sıçrayan yayalara sabırsızca el kol sallayarak bir kırmızı ışığı geçti.

"Ama neden sihirli eşyaları çalıyorlar ki efendim? Yani eğer sihirli şeylerden nefret ediyorlarsa."

"Kim bilir? Zaten ne düşündüklerini anlamak pek mümkün değil, bunlar halk işte. Belki de bunun gücümüzü azaltacağını umuyorlar... Sanki birkaç eşyanın kaybolması en ufak bir değişiklik yapabilirmiş gibi! Ancak bugün de gördüğün gibi bazı şeyler büyücü olmayanlar tarafından da kullanılabilir. Planladıkları bir saldırı için cephanelik biriktiriyor olabilirler, belki de dış mihraklar adına çalışıyorlardır... Onları bulup canlarına okumadan anlayabilmek çok zor."

"Ama bu onların ilk gerçek saldırışıydı, değil mi efendim?"

"Bu ölçekte ilk saldırı. Daha önce de birkaç komik olay olmuştu... Resmi arabalara mouler kavanozları fırlatıldı falan, bu tarz şeyler. Büyücüler yaralandı. Bir olayda, arabayı kullanan kişi kaza yapmış ve o baygınken içinde bazı sihirli eşyalar olan çantası çalınmış... Onun için utanılacak bir durum tabii, salak herif. Ama artık bu Direniş çok ileriye gitti. Saldırganın genç olduğunu söylemiştin, değil mi?"

"Evet efendim."

"Çok ilginç... Diğer olaylarda da gençlerin saldırdığı rapor edilmişti. Her neyse, ister genç ister yaşlı olsun, bu çapulcular yakalandıkları güne lanet edecekler. Bu geceden sonra, bir büyücüye ait çalıntı malla yakalanan herkes hükümetin verebileceği en ağır cezaya çarptırılacaktır. Öyle kolay kolay ölemeyeceklerinden emin olabilirsin. Bir şey mi dedin çocuk?"

Nathaniel istemeden bir ses çıkarmıştı, boğulmakla cıyaklamak arası bir şey. Şu anda bile Underwood'un çalışma odasında bir yerlerde gizli olan Semerkant Tılsımı gelip geçmişti gözlerinin önünden. Dili tutuldu; başını sallayabildi yalnızca.

Araba son virajı da dönerek karanlık ve sessiz yolda tıngır mıngır gitmeye başladı. Underwood evin önündeki park yerine girdi. "Bu dediklerimi unutma çocuk," dedi. "Hükümetin hemen harekete geçmesi gerek. Yarın sabah ilk iş, kendi bölümüm için fazladan personel talebinde bulunacağım. Ondan sonra belki bu hırsızları yakalamaya başlarız. Yakaladığımızda da teker teker kemiklerini kıracağız."

Arabadan çıktı ve ardında uçuşan bir yanık kıl yumağı bırakarak kapıyı çarptı. Bayan Underwood başını arka koltuğa çevirdi. Nathaniel boynu kasılmış, boşluğa bakarak dimdik oturuyordu.

"Yatmadan sıcak çikolata içer misin tatlım?" dedi kadın.

Bartimaeus

21

Zihnimi örten karanlık dağıldı. Bir anda her zamankinden daha tetik oldum, bütün algılarım kristal kadar berraklaştı, yayından fırlamaya hazır bir ok gibiydim. Kaçma zamanı gelmişti! Ama henüz değil.

Benim zihnim aynı anda birçok düzeyde çalışır.{56} Hoşbeş ederken aynı anda bir sihrin sözcüklerini hatırlayabilir ve çeşitli kaçış planlarının artılarını eksilerini hesaplayabilirim. Bu özellik genelde işime yarar. Ancak o anda kaçmamın tamamen olanaksız olduğunu anlayabilmek için tek bir bilişsel düzeyde düşünmem yeterliydi. Başım büyük bir beladaydı.

Ama bir yerden de başlamak lazımdı. Yapabileceğim şeylerden biri iyi görünmekti. Uyanır uyanmaz fark ettiğim ilk şey, dışardayken tipimin kaymış olduğuydu. Şahin bedenim, minyatür bir akıntıya kapılmış gibi havada ileri geri çırpınan yoğun, yağlı bir dumana dönüşmüştü. Aslında bu madde yeryüzünde esir alınmış durumdayken gerçek özüme{57} en yakın görüntüyü oluşturuyordu ama asil doğasına rağmen pek de çekici bir görüntü sayılmazdı{58}. O yüzden hemen değişip basit bir tünik giymiş, incecik dişi bir insan şeklini aldım, gırgır olsun diye de alnına iki tane boynuz kondurdum.

Bunu yaptıktan sonra, en kötü olasılığı göz önüne alarak çevreyi kolaçan ettim.

Taş döşemeli bir zeminin ortasından iki metre kadar yükselen küçük bir taş sütun kürsüsü veya payenin tepesindeydim. İlk düzlemde görüntüm bütün yönlerden görülebiliyordu ama ikinci düzlemden yedinciye kadar kötü bir şey tarafından bloke olmuş durumdaydı: Bayağı güçlü, küçük bir enerji küresi. İnce, beyaz, çapraz güç çizgileri, sütunun üzerinde narin ayaklarımın altından başlayıp zarif başımın üstünde yeniden birleşiyorlardı. Dayanılmaz bir acıya neden olacaklarını ve beni geriye fırlatacaklarını anlayabilmek için onlara dokunmam gerekmiyordu.

Hücremde ne bir açıklık ne de zayıf bir nokta vardı. Dışına çıkamazdım. Akvaryumunda sessiz yüzen bir balık gibi kürenin içine hapsolmuş durumdaydım.

Ancak balığın aksine benim güçlü bir hafızam vardı. Sholto'nun dükkanından çıktıktan sonra olanları hatırlayabiliyordum. Gümüş Kapan'ın üstüme düşüşünü; ifritin kor-kızıl toynaklarının kaldırımı eritişini; kendimden geçmeden önce beni bir katilin elleri kadar hızlı boğazlayan biberiye ve sarımsak kokularını. İnanılmaz bir şey: Ben, Bartimaeus, Londra sokaklarında tuzağa düşürülmüştüm! Ama daha sonra öfkelenmek için çok zamanım olacaktı. Şimdi sakin olmalı, önüme çıkacak fırsatları kollamalıydım.

Küremin yüzeyi dışında, eski çağların birinden kalma genişçe bir salon vardı. Gri taş bloklarından yapılmıştı ve ağır ahşap kirişli bir tavanı vardı. Bir duvardaki yüksek tek pencereden içeriye zayıf ve güçsüz bir ışık giriyor, toz zerrecikleri arasından zemine vuracak gücü ancak bulabiliyordu. Pencere de küreme benzeyen sihirli bir engelle kapatılmıştı. Odanın birkaç köşesinde, üstünde durduğuma benzer sütunlar vardı. Çoğu ıssız ve boştu fakat birinin üstünde dengelenmiş duran küçük, parlak ve çok yoğun bir küre daha vardı. Emin olamıyordum ama sanki içine sıkıştırılmış duran bir şey vardı.

Duvarlarda hiç kapı yoktu ama bu o kadar önemli sayılmazdı. Büyücülerin yarattığı hapishanelerde geçici kapılar olması sıradan bir şeydir zaten. Yandaki diğer odalara giriş (veya çıkış) için güvenilir büyücü gardiyanların şifrelediği kapılardan geçilmesi gerekirdi. Küremden çıkmayı becersem bile, bunları geçebilmem pek mümkün değildi.

Nöbetçiler de işimi zorlaştırıyorlardı ayrıca. Odayı bir baştan bir başa duygusuzca arşınlayan iki iriyarı utukku{59} görüyordum. Bir tanesi bir çöl kartalının yüzüne ve ibiğine sahipti, acımasızca kıvrık gaga ve diken gibi sert tüyler. Diğerinin başı boğa başıydı ve burun deliklerinden salyalar akıtıyordu. Her ikisi de, damarlı ellerinde gümüş uçlu mızraklarla, uzun bacaklı adamlar gibi yürüyorlardı. Kaslı sırtlarında katlanmış duran ağır, tüylü kanatları vardı. Gözleri sürekli ileri geri hareket ediyor, o aptal, şeytani bakışlarıyla odanın her santimetrekaresini kontrol altında tutuyorlardı.

Yeni yetme genç kızlar gibi iç çektim. Durum hiç de parlak görünmüyordu.

Gene de daha yenilmemiştim. Hapishanenin etkileyici boyutları göz önüne alınırsa, büyük olasılıkla hükümetin tutsağıydım ama emin olmam lazımdı. Yapılacak ilk şey gardiyanların ağzından laf almaya çalışmaktı.{60}

Hafiften arsız bir ıslık çaldım. En yakınımdaki utukku (kartal başlı olan) bana bakıp mızrağını doğrulttu.

Cici cici gülümsedim. "Hey selam."

Utukku yılan gibi tıslayıp sivri uçlu, kırmızı kuş dilini gösterdi. Mızrağını sımsıkı tutmaya devam ederek yaklaştı.

"Aman sıkı tut," dedim. "Bir silahı böyle sıkı kavramak her zaman daha etkileyicidir. Sanki şiş kebap yapacakmış gibi görünüyorsun."

Kartal gagalı iyice yaklaştı. Ayakları benden iki metre aşağıda yere basıyordu ama uzun boyu yüzünden gözlerimiz aynı hizadaydı. Kürenin ışıyan duvarına fazla yaklaşmamaya özen gösteriyordu.

"Bir kere daha sana bir şey sorulmadan konuşursan," dedi utukku, "seni delik deşik ederim." Mızrağının ucunu gösterdi. "Buna gümüş derler. Eğer sesini kesmezsen, kolayca küreden içeri girip üstünde delikler açabilir."

"Anlaşılmıştır." Kaşımın üzerine düşmüş bir tutam saçı geriye attım. "Senin insafına kalmış olduğumu görebiliyorum."

"Çok doğru." Utukku gitmeye yeltendi ama boş beynine bir düşünce girmişti. "Şuradaki meslektaşım," diye devam etti, küçük kırmızı gözleriyle bizi uzaktan izleyen boğa başlıyı göstererek. "Seni daha önce bir yerlerde gördüğünü söylüyor."

"Sanmam."

"Uzun zaman önce. Yalnız farklı görünüyormuşsun. Seni kokundan tanıdığını söylüyor. Zamanını hatırlayamıyor sadece."

"Haklı olabilir. Uzun zamandır buralardayım. Ama korkarım yüz hafızam pek kuvvetli değil. Yardımcı olamayacağım. Biz tam olarak neredeyiz şu anda?" Sohbet konusunu değiştirmeye uğraşıyordum; konuşmanın kısa sürede El-Eriş savaşına geleceğini hissetmenin rahatsızlığı içindeydim. Eğer bu boğa kafa bir gaziyse ve benim adımı öğrenirse...

Sorumu düşünürken utukkunun ibiği titreşti. "Bunu bilmende bir sakınca yok," dedi sonunda. "Kule'deyiz. Londra Kulesi'nde." Her sözcüğü vurgulamak için mızrağının sapını yere çarparak büyük bir şevkle konuşuyordu.

"Demek öyle. Bu iyi bir şey mi?"

"Senin için değil."

Haddini bildirecek pek çok sözcük dilimin ucuna kadar geldi, ama onları zar zor geriye atarak sessiz kalmayı becerdim. Şişlenmek istemiyordum. Utukku devriyesine devam etmek üzere yürüdü gitti. İşte şimdi de boğa başlı olan yanıma gelip o iğrenç, ıslak burnuyla orayı burayı koklamaya başlamıştı.

Küremin duvarına iyice yaklaştığında, burnundan püsküren salyalar şarj edilmiş beyaz ağlara çarpıp cızırdayarak iyice köpürdüler. O da acıyla kükredi. "Seni tanıyorum," dedi. "Bu kokuyu biliyorum. Uzun zaman önceydi, evet, ama ben hiç unutmam. Senin adını biliyorum."

"Belki ortak arkadaşımız falan vardır?" Gergin biçimde mızrağının ucuna bakıyordum. Kartal gagalının aksine o hiç sallamadan tutuyordu silahını.

"Hayır... bir düşman..."

"Dilinin ucuna kadar gelen bir şeyi hatırlayamamak ne kadar kötü," diye görüş bildirdim. "Öyle değil mi sence de? Hatırlamaya çalışırsın ama hatırlayamazsın çünkü salağın teki tepende dikilip dır dır eder; sen de kafanı toparlayamazsın ve..."

Boğa başlı öfkeyle böğürdü. "Kapa çeneni! Neredeyse hatırlıyordum!"

Zeminden gelip sütuna ulaşan bir titremeyle birden sarsıldı oda. Boğa başlı, bir anda topuklarının üstünde dönerek yürüdü ve belli belirsiz bir duvar parçasının kenarında nöbetçi pozisyonunu aldı. Birkaç metre ötede kartal gagalı da aynısını yaptı. Havada, ikisinin arasında oval bir yüzey belirdi; tabanı genişleyerek büyücek bir kemer halini aldı. Kemerin içindeki karanlıkta iki şekil belirerek yavaşça renklendiler ve boyut kazanarak kapının yapışkan hiçliğinden dışarı çıkmaya hazırlandılar. İkisi de insandı, ancak şekilleri birbirinden o kadar farklıydı ki buna inanmak zordu.

İçlerinden birisi Sholto'ydu.

Her zamanki gibi yusyuvarlaktı ama sanki her kası ağrıyormuş gibi hoş bir şekilde topallıyordu. Plazma fırlatan bastonunun yerini iki tane sıradan koltuk değneğinin aldığını görmek çok zevkliydi doğrusu. Yüzünün üstünden bir fil yeni kalkmış gibi görünüyordu ve monoklünün çerçevesinde yapışkan seloteyp gördüğüme yemin edebilirdim. Tek gözü mosmor ve kapalıydı. Kendimi gülümsemekten alıkoyamadım. İçinde bulunduğum çıkmaza rağmen hayat hala eğlenceli olabiliyordu.

Yaralı bereli Sholto'nun iri cüssesi, yanındaki kadının olduğundan da zayıf görünmesine neden oluyordu. Kadın kambur bir balıkçıl kuşuna benziyordu. Gri bir gömlek ve uzun siyah etek giymişti, beyaz saçları kulaklarının üzerinden kısacık ve küt kesilmişti. Yüzü sırf yanak kemikleri ve gözlerden oluşuyordu ve tamamen renksizdi; alnının altında yağmur suyu renginde iki mermer küre gibi duran gözleri bile soluk renkti. Uzun tırnaklı ince parmakları fırfırlı kollarından neşter gibi dışarı fırlamıştı. Üstünde otoriter ve tehlikeli bir hava vardı: utukkular o geçerken topuklarını birbirine çarparak selam durdular ve kadın fazla keskin tırnaklı parmaklarını şaklatarak ardındaki kapıyı yok etti.

Ben kürenin içine hapsolmuş, onların gelişini izliyordum: zayıfla şişko, kamburla topal. Sholto'nun sağlam gözü bana dikilmiş bakıyordu sürekli.

Birkaç metre ötede durdular. Kadın yeniden parmaklarını şaklattı ve hayret içinde, üstünde durdukları taş zeminin yükseldiğini gördüm. Taşların altına hapsedilmiş iblisler görevlerini yerine getirirken ellerinde olmadan homurdansalar da, bayağı yumuşak bir hareketle yükselmişlerdi. Hiçbir sallanma ya da titreme olmamıştı. Taşlar çok geçmeden yükselmeyi kestiler ve iki büyücü karşımda durup beni incelemeye başladı. Ben de onlara baktım, hiç kımıldamadan.

"Demek uyandın?" dedi kadın. Sesi bir buz kovasındaki kırık camlar gibi çıkıyordu.{61} "Güzel. Belki artık bize yardımcı olabilirsin. İlk olarak adını söyle. Sana Bodmin diyerek zaman harcayamam; tüm kayıtlar gözden geçirildi ve bunun sahte bir kimlik olduğu anlaşıldı. Bu adı almış olan tek cin de Otuz Yıl Savaşlarında ortadan kaybolmuş."

Omzumu silkerek susmaya devam ettim.

"Adını, Bay Pinn'in dükkanına gelme nedenini ve Semerkant Tılsımı hakkında bütün bildiklerini öğrenmek istiyoruz. Her şeyden çok da sahibinin kimliğini öğrenmek istiyoruz." Saçlarımı gözümün önünden çektim ve arkaya atarak düzelttim. Sıkılmış tavırlarla odaya göz gezdirdim.

Kadın ne sinirlendi ne de sabırsızlandı; ses tonu aynı kaldı. "Mantıklı davranacak mısın?" diye sordu. "Bu bilgileri bize şimdi de verebilirsin, sonra da. Tamamen sana kalmış. Ancak Bay Pinn senin mantıklı davranacağını düşünmüyor. O yüzden buraya kendisi de geldi. Seni acı çekerken görmenin hoşuna gideceğini söylüyor."

Haşat olmuş Sholto'ya göz kırptım. "Hiç çekinme," diye kışkırttım (hissettiğimden daha fazla bir neşe içinde), "sen de bana göz kırp. Yumruk yemiş gözlere iyi gelir." Büyücü dişlerini sıktı ama konuşmadı.

Kadın bir hareket yaptı ve üstünde durduğu taş öne kaydı. "Mantıksız davranacak durumda değilsin cin. Sana durumu iyice bir anlatayım. Burası hükümete karşı olanların cezalandırılmak için getirildikleri Londra Kulesi. Belki daha önce adını duymuşsundur. Yüz elli yıldır buraya gelen hiçbir büyücü ve ruh bir daha dışarıya çıkamadı, bizim için gurur verici bir olay. Bu salon üç kat altılı kilitle korunuyor. Her düzlem arasında sürekli nöbet tutan horla ve utukkular var. Bütün bunların yanına yaklaşabilmek için bile önce kürenden dışarı çıkman gerekir ki bu da olanaksız. İçinde bulunduğun şey bir Keder Küresi. Dokunduğun anda özün paramparça olur. Benim tek bir emrimle" -bir sözcük söyledi ve küredeki güç hatları titreşerek büyüdüler- "küre küçülür. Eminim sen de küçülebilirsin ve yanarak parçalanmaktan bir süreliğine kaçabilirsin. Ama bu küre sonsuza kadar küçülebilir ve bu da senin yapamayacağın bir şey."

Yandaki komşu sütunun üstünde duran ve içi dolu gibi görünen mavi küreye bakmaktan kendimi alamadım. O kürenin içinde bir zamanlar bir şey olduğu belliydi ve kalıntıları hala içinde duruyordu. Küre onu yakalayana kadar küçülmeye devam etmişti belli ki. Koyu renkli bir şişenin dibinde yatan bir örümcek ölüsü gibi görünüyordu.

Kadın da oraya baktı. "Aynen öyle," dedi. " Daha fazla açıklamam gerekir mi?"

"Eğer konuşursam," dedim ilk kez söylediklerine yanıt vererek, "o zaman ne olacak? Beni gene de portakal gibi sıkmayacağını nereden bileyim?"

"İşbirliği yaparsan gitmene izin vereceğiz," dedi. "Köleleri öldürmeye meraklı değiliz."

O kadar acımasızca içten konuşuyordu ki neredeyse inanacaktım. Ama tam değil.

Ben yanıt veremeden, Sholto kadının dikkatini çekmek için hırıldayarak öksürdü. Sanki kaburgaları acı veriyormuş gibi güçlükle konuşuyordu. "Saldırı," diye fısıldadı, "Direniş..."

"Ha evet." Kadın yeniden bana döndü. "Dün gece senin yakalanmandan sonra gerçekleşen bir olay hakkında bilgi verebilirsen, kurtulma şansın daha da artar."

"Bir dakika," dedim. "Ben ne kadar süre baygın kaldım?"

"Yirmi dört saatten biraz daha az. Aslında seni dün sorguya çekecektik ama dediğim gibi o olay... Otuz dakika öncesine kadar gümüş ağı çıkarma fırsatımız olmadı. İyileşme hızına hayranım."

"Önemli değil. Bu konuda çok deneyimliyimdir.{62} Peki bu olay... Neler oldu?"

"Yaptıklarını 'Direniş' olarak niteleyen teröristlerin düzenlediği bir saldırıydı. Her türden büyüye karşı olduklarını söylüyorlar ama onu kullanmayı da ihmal etmiyorlar, sihirli bağlantıları olabileceğini düşünüyoruz. Düşman büyücülerin hokus-pokuslarıyla ele geçirdikleri senin gibi cinler mesela. Çok olası görünüyor."

Gene şu "Direniş". Onlardan Simpkin de bahsetmişti. Tılsımlı kolyeyi onların çaldığından kuşkulandığını söylemişti. Ama kolyeyi çalan Lovelace'tı; kim bilir belki o da bu son moda isyan hareketinin içindeydi.

"Ne çeşit bir saldırı?"

"İçinde doğa öğeleri hapsedilmiş olan bir küre. Plansız ve boşuna bir saldırı."

Bu pek Lovelace'ın tarzı değildi. Ben onu daha çok gizli işlerin ve entrikaların adamı olarak görüyordum; kendisi kokteyl partilerde kanape yerken başkalarına cinayet işleten türden bir adam. Ayrıca Schyler'a yazmış olduğu not onların başka işler çevirdiğini gösteriyordu.

Derin düşüncelerim eski dost Sholto'nun genizden gelen hırıltılarıyla saygısızca kesildi.

"Bu kadar yeter! Sana kendi isteğiyle bir şey anlatacağı yok. Küreyi küçült, sevgili Jessica, bakalım nasıl da kıvranıp dili çözülecek! Bütün gün bu hücrede lak lak etmek için ikimiz de fazlasıyla meşgulüz."

Kadının ağzı olduğu anlaşılan ince yarık, ilk kez bir çeşit gülümsemesiyle yanlara kıvrıldı. "Bay Pinn sabırsızlanıyor cin," dedi. "Etrafında o küre varken senin konuşup konuşmaman umurunda bile değil. Ama ben her işi yoluyla yordamıyla yapmaktan yanayım. Sana isteklerimizi söyledim, şimdi karar verme sırası sende."

Bir sessizlik oldu. Gerilime gebe bir sessizlik diyebilmek isterdim. Nathaniel ve görevimle ilgi baklaları ağzımdan çıkarma konusunda içimde bir ilke savaşı verdiğimi; beni tutsak alan insanlar karşımda dikilip beklerken kararsızlık içinde kıvrandığımı söyleyebilmek isterdim. İsterdim ama yalan olurdu.{63} O zaman şöyle söyleyeyim: Bu duraksama, geleceğini bildiğim acıya kendimi alıştırmakla geçen kederli, kasvetli ve yalnız anlardan oluşuyordu.

Nathaniel'i faka bastırmak kadar hiçbir şey zevk veremezdi bana. Onlara her şeyi verebilirdim: ad, adres, ayakkabı numarası; eğer isteseler bacak arasının kaç santim olduğu konusunda tahminde bile bulunabilirdim. Lovelace ve Faquarl'dan da zevkle bahseder, Semerkant Tılsımı'nın tam olarak nerede durduğunu anlatabilirdim. Bülbül gibi şakırdım; anlatabileceğim o kadar çok şey vardı ki. Ama... eğer yapsaydım, kaderime razı olmam gerekecekti. Neden? Çünkü: 1) Her şeyi öğrenir öğrenmez, beni anında kürenin içinde ezme olasılıklar vardı ve 2) gitmeme izin verseler bile, bu sefer de Nathaniel öldürülecekti ve ben de Thames'in dibindeki KADİM BUHUR kutusunda tıkılı kalacaktım. Ve onca biberiyeyle aynı kutuda olduğumu düşünmek bile burnumu akıtmaya yeterliydi.{64}

Sonsuza kadar sürecek bir azaptansa, kürenin içinde çabucacık imha edilmek daha iyiydi. Ben de narin çenemi okşayarak kaçınılmaz olanı bekledim.

Sholto homurdandı ve kadına baktı. Kadın tırnağıyla saatini tıktıklattı.

"Zamanın doldu," dedi. "Evet?"

Ve sonra, sanki berbat bir roman yazarının elinden çıkmışçasına, inanılmaz bir şey oldu. Onlara tam ateşli (ama zekice) bir tirat daha atmak üzereydim ki bağırsaklarımda tanıdık, acılı bir duygu hissettim. Bir sürü kırmızı uçlu olta iğnesi içimi parçalayarak özümden çekiştirmeye başladı...

Çağrılıyordum!

22

İlk karşılaşmamızdan bu yana ilk kez minnettardım oğlana. Ne kusursuz zamanlama! Ne muhteşem bir rastlantı! Artık çağırmaların etkisiyle bedensizleşerek gözlerinin önünde kaybolabilir, onları şaşkın balıklar gibi yutkunup solur bırakabilirdim arkamda. Elimi çabuk tutarsam, ayrılmadan önce kısa bir laf sokma törenine de vakit kalabilirdi.

Üzüntüyle başımı salladım. "Kusura bakmayın," diyerek sırıttım. "Size yardımcı olmak isterdim, cidden çok isterdim. Ama gitmek zorundayım. Bu işkence ve tutsaklık işine belki bir ara devam ederiz. Yalnız ufak bir değişiklik yaparız. Ben dışarıda olurum siz ikiniz de kürenin içinde birbirinize sarılıp titreşirsiniz. O yüzden bayağı sıkı bir rejime başlasan iyi olacak Sholto. O zamana kadar ikinizin de -ah!- canı cehenneme -Ahh!... Oooh!" En akıcı konuşmalarımdan biri değildi dürüst olmak gerekirse, ama çağırmanın acısı içime işlemeye başlamıştı. Normalden daha kötü geliyordu bir şekilde; daha keskin, daha sağlıksız...

Ayrıca daha uzun sürmüştü.

O ukala dümbeleği duruşumdan vazgeçip sütunun üzerinde kıvranmaya başladım ve çocuğun çabuk olmasını diledim. Neler oluyordu? Acı çektiğimi bilmiyor muydu? Doğru dürüst kıvranamıyordum bile, küredeki güç hatları rahatsız edici derecede yakınımdaydı.

Derin acılarla geçen iki dakika sonunda çağırmanın çekişi azaldı ve durdu. Şık olmaktan çok uzak bir durumda kalakalmıştım; top şeklinde kıvrılmış, başım bacaklarımın arasında, kollarım başımın üzerinde. Şiddetli ve yoğun acının verdiği kasılmışlıkla başımı kaldırdım ve ihtiyatla saçlarımı gözümün önünden çektim.

Hala o kürenin içindeydim. İki büyücü hala karşımda dikilmiş hücremin duvarlarının dışından bana sırıtıyorlardı.

Olanlar olmamış gibi davranmak olanaksızdı. Amansız acılar içinde doğruldum, ayağa kalktım ve soran gözlerle onlara baktım. Sholto kendi kendine kıs kıs gülüyordu. "Bu itiraf ettiğini görmekten bile daha zevkliydi sevgili Jessica," dedi. "Yüzündeki ifade tek kelimeyle enfesti."

Kadın başını salladı. "Ne zamanlama ama," dedi. "Tam biz buradayken olmasına çok sevindim. Hala anlayamıyor musun seni aptal yaratık?" Üstünde durduğu taş biraz daha yaklaştı. "Sana söylemiştim Keder Küresi'nden kurtulmak imkansızdır, buna çağrılmak da dahildir. Özün kürenin içine kilitlenmiş durumda. Efendin bile seni oradan kurtaramaz."

"Nasılsa sahibem bir yolunu bulacaktır," dedim, sonra pişman olmuş gibi dudaklarımı ısırdım.

"Sahiben?" Kadının gözleri kısıldı. "Efendin bir kadın mı yani?"

"Yalan söylüyor." Sholto başını sallıyordu. "Blöf yaptığı çok belli. Jessica, çok yorgunum; üstelik Bizans Hamamı'ndaki sabah masajıma da geç kalmış bulunuyorum. Şu anda buhar odasında olmalıydım. Bu yaratığın cesaretlendirilmeye ihtiyacı var, biz de ona ihtiyacı olan şeyi verelim artık lütfen."

"Mükemmel bir fikir, sevgili Sholto." Kadın tırnaklarını beş kere birbirine çarptı. Bir mırıldanma, bir titreyiş. Hemen küçülmenin zamanı gelmişti işte! Kalan enerjimi, hızlı bir şekil değişimi için harcadım ve kürenin titreşen hatları yaklaşırken küçülerek yeni bir şekle girdim. Kürenin alçalan duvarlarından kaçınan, kamburunu çıkartmış, yılankavi zarif bir kedi olmuştum.

Saniyeler içinde küre önceki boyutunun üçte biri kadar daraldı. İğrenç enerjisinden gelen vızıltılar kedi kulaklarım için çok fazlaydı ama gene de duvarlarla aramda sağlıklı bir uzaklık kalmıştı. Kadın tırnaklarını birbirine çarptı ve kürenin daralma hızı gözle görülür ölçüde azaldı.

"Etkileyici..." dedi Sholto'ya. Bir kriz anında hemen çöl kedisi şeklini alıveriyor. Çok Mısır işi bir şey. Bunun uzun bir iş geçmişi olmuş sanırım." Sonra bana döndü. "Bazen yavaş, bazen hızlı. Sonunda beklenen noktaya ulaşacak. Bu arada seni izlemeye devam edeceğiz. O yüzden konuşmaya karar verirsen bunu söylemen yeterli. Konuşmazsan elveda."

Kedi yanıt olarak tısladı ve tükürdü. O anda kendimi ancak bu kadar ifade edebilecektim.

Zemin taşları alçalarak eski durumlarına döndüler. Sholto ve kadın kemerin olduğu yere geri dönerek kapının içinde kayboldu. Oval tabaka kapandı ve duvar eski halini aldı. Kartal gagalı ve boğa başlı devriyeler yürüyüşlerine başladılar. Kürenin öldürücü beyaz hatları vızıldamaya, parlamaya ve hissedilemeyecek bir yavaşlıkta daralmaya başladılar.

Kedi sütunun üzerinde kıvrıldı ve kuyruğunu kendi etrafına sararak mümkün olan en az yeri kaplamaya çalıştı.

Sonraki birkaç saat içinde durumum daha da rahatsız bir hal almıştı. Kedi olmak ilk başta çok işime yaramıştı ama sonunda küre o kadar daraldı ki kulaklarımı kaşlarımın altına kadar indirmek zorunda kaldım ve kuyruğumdan yanık kokuları gelmeye başladı. Bir dizi değişim gerekiyordu. İzlendiğimi biliyordum; o yüzden benden bekleneni yapıp hemen bir pire şeklini almadım; bu yalnızca kürenin daha hızlı daralmasına neden olurdu. Onun yerine beklenmedik bir dizi kürklü ve kabuklu şekle girerek her seferinde hücre parmaklıklarından biraz geride durmayı başardım. Önce bir yabani tavşan, sonra bir ipek maymun, sonra sıradan bir tarla faresi... Bütün şekillerim bir araya gelse, tıka basa dolu bir hayvan dükkanı olurdu herhalde, ama başka bir şey de gelemiyordu elimden.

Ne kadar denesem de, büyük bir kaçış planı gelmiyordu aklıma. Kadına uzun, karmaşık bir masal anlatıp olacakları geciktirebilirdim ama uydurduğumu anlar anlamaz daha hızlı bitirirdi işimi. Hiçbir işe yaramazdı.

Bütün olanlar yetmiyormuş gibi, aşağılık oğlan beni iki kere daha çağırmayı denedi. Kolay pes etmiyordu; herhalde ilk seferinde bir hata yaptığını sanıp o denli acı çektiriyordu ki az kalsın onu ele vermeye karar verecektim.

Henüz pes etmenin bir anlamı yoktu. Her an her şey olabilirdi.

"Sen Angkor Thom'daydın, değil mi?" Boğa başlı hala beni hatırlamaya uğraşıyordu.

"Ne?" Bunu sorduğunda hala tarla faresiydim; sesimin görkemli çıkmasına çalışmıştım ama tarla fareleri yalnızca cıyaklayabilirler.

"Bilirsin Kmer İmparatorluğu. Ben orada imparatorluk büyücüleri için çalışmıştım, Tayland'ı fethettiklerinde. Senin bunlarla bir ilgin var mıydı? İsyancı falan mıydın?"

"Hayır."{65}

"Emin misin?"

"Evet! Tabii eminim! Beni başkasıyla karıştırıyorsun sen. Bak, bunu bir saniyeliğine unut lütfen. Ne diyeceğim..." Fare tatlı ve yumuşak bir sesle konuşmaya başlamıştı, yukarı kaldırdığı bir pençenin ardından. "Sen zeki birine benziyorsun, kim bilir neler gördün, en hain imparatorlukların kaç tanesi için çalıştın. Beni dinle, benim çok güçlü dostlarım var. Eğer buradan çıkmama yardım edersen sahibini öldürüp seni bağından kurtarabilirler."

Boğa başlının beyinsiz olduğunu bilmesem, bana kuşkuyla baktığına yemin edebilirdim. Gene de bastırmaya devam ettim. "Ne zamandır bu kümeste nöbetçilik yapmak zorundasın?" diye sordum. " Elli yıl? Yüz yıl? Bu utukkulara yaraşır bir hayat mı sence? Bunun gibi bir kürenin içinde olmak bile daha onurludur."

Başı parmaklıklara yaklaştı. Üzerime bir burun buharı yağmuru yağarak kürkümün üzerinde yapışkan damlacıklar bıraktı. "Hangi dostlar?"

"Hımm, bir marid -büyük bir marid- ve dört tane de ifrit, çok güçlüler, benden çok daha kuvvetliler... Sen de bize katılabilirsin..."

Başı aşağılayan bir hırıltıyla geri çekildi. "Sen beni geri zekalı mı sandın!"

"Yo, yo..." Fare omuzlarını silkti. "Ben değil ama şuradaki kartal gagalı öyle düşünüyor. Senin bu plana katılmayacağını o söyledi. Neyse ilgilenmiyorsan..." Fare kuyruğunu titretip yarı sıçrayarak arkasına döndü.

"Ne?" Boğa başlı, mızrağını küreye yakın tutarak sütunun öteki tarafına yürüdü. "Sakın bana sırtını döneyim deme! Kserkses sana ne dedi?"

"Hey!" Kartal gagalı telaşla odanın bir ucundan geldi. "Adımın söylendiğini duydum! Mahkumla konuşmasana sen!"

Boğa başlı, alınmış tavırlarla ona baktı. "İster konuşurum, ister konuşmam. Demek benim aptal olduğumu düşünüyorsun, öyle mi? Hiç de aptal değilim gördüğün gibi. Neymiş şu planınız anlat bakalım şimdi?"

"Sakın anlatma Kserkses!" diye fısıldadım yüksek sesle. "Ona hiçbir şey anlatma."

Kartal gagalı, gagasıyla bir törpü sesi çıkardı. "Plan mı? Benim plandan falan haberim yok. Mahkum sana yalan söylemiş Baztuk. Neler anlattı sana?"

"Yok bir şey Kserkses," diye seslendim neşeyle. "Ona anlatmadım... biliyorsun."

Boğa kafa mızrağını savurdu. "Sanırım soru sorması gereken benim Kserkses," dedi. "Mahkumla dolap çeviren sen olduğuna göre!"

"Yok öyle bir şey seni geri zekalı..."

"Geri zekalı mı, ben mi?"

Sonra patladılar: burun gagaya, şişen kaslar ve parlayan tüyler halinde, bağırarak ve birbirlerinin zırhlı göğsüne yumruklar indirerek kavga etmeye başladılar. Ha hayt. Utukkuları kandırmak her zaman kolaydır. O harala-gürelede beni tamamen unutmuşlardı, bu da benim işime geliyordu. Normal bir zaman olsa birbirlerinin gırtlaklarına sarıldıklarını izlemek hoşuma giderdi ama o anda içine düştüğüm belayı unutmak için hafif bir teselliydi yalnızca.

Küre bir kez daha rahatsız edici derecede küçülmüştü o yüzden ben de yeniden değiştim, bu kez bir skarabe olmuştum. Çok dahiyane bir fikir olduğundan falan değil, yalnızca kaçınılmaz sonumu biraz daha geciktirdiği ve sütunun üstünde bir aşağı bir yukarı gezinip kanatlarımı öfkeyle ve umutsuzluğa benzer bir duyguyla karışık parlatmama olanak tanıdığı için. O Nathaniel denen çocuk! Buradan bir kurtulayım ondan öyle bir intikam alacaktım ki asırlar boyu halkının efsanelerinde ve kabuslarında yaşamaya devam edecekti! Ben, Süleyman ile ve Hiawatha ile konuşmuş olan Bartimaeus, bu hallere düşecektim ha; olanları seyretmeyecek kadar burnu havada bir düşmanın elinde bir pire şeklinde ezilecektim ha! Yo! Hala bir yolunu bulabilirdim...

Bir aşağı bir yukarı, bir aşağı bir yukarı, düşündüm, düşündüm...

Mümkün değildi. Kaçamazdım. Ölüm her yandan ısrarla yaklaşıyordu. Durum daha kötü olamazdı.

Köpüklü bir buhar, bir kükreme... ve karşımda çılgın, kırmızı bir göz. "Bartimaeus!"

Evet durum daha da kötü olabilirmiş. Boğa başlı kavga etmeyi bırakmıştı. Kim olduğumu anımsayıvermişti bir anda. "Artık kim olduğunu biliyorum!" diye haykırdı. "Sesinden tanıdım! Evet, sensin; halkımın katili! Sonunda! Yirmi yedi asırdır bu anı bekliyordum!"

Biri size böyle bir şey söylediğinde ne cevap vereceğinizi bilebilmek biraz zorlaşıyor.

Utukku gümüş mızrağını kaldırdı ve kendi cinsinin ölümcül vuruşu yaparken hep attığı o zafer çığlığını attı.

Aklıma kanat çırpmaktan başka bir şey gelmedi. Öyle melul, mahzun bakakaldım.

Nathaniel

23

Nathaniel'ın hayatının en kötü günü, başladığı gibi de devam etti. Parlamentodan çok geç dönmelerine rağmen, gözüne bir türlü uyku girmiyordu. Ustasının son sözleri, içinde gittikçe büyüyen bir rahatsızlık hissi yaratarak kulaklarında çınlayıp duruyordu sürekli: "Bir büyücüye ait çalıntı malla yakalanan herkes hükümetin verebileceği en ağır cezaya çarptırılacaktır..." En ağır cezaya... Peki ya Semerkant Tılsımı çalıntı eşya değilse neydi?

Evet, bir taraftan, Lovelace'ın da kolyeyi çalmış olduğundan emindi: Bartimaeus'u göreve göndermesinin nedeni bu konuda kanıtlar bulmaktı zaten. Ama diğer taraftan o çalıntı eşya şu anda kendisinin, daha doğrusu Underwood'un elindeydi. Eğer Lovelace ya da polis veya hükümetten herhangi birisi onu evde bulursa... hatta Underwood'un kendisi onun eşyalarının arasında olduğunu anlayıverirse, Nathaniel o zaman kopacak fırtınayı düşünmek bile istemiyordu. Düşmanıyla kişisel hesaplaşması olarak planlanan şey artık çok daha riskli bir hale gelmişti. Şimdi karşısına yalnızca Lovelace'ı değil, kolu uzun hükümeti de almış durumdaydı. Londra Kulesi'nin mazgallı siperlerine asılmış sarkan, vatan hainlerinin cesetleriyle dolu cam prizmaları duymuştu. Bunun ne demek olduğunu biliyordu: Hükümetin gazabına uğrama riskini almak akıllıca bir şey değildi.

Şafağın sökeceğini müjdeleyen o solgun ışık dam penceresinde parlamaya başladığında, Nathaniel bir şeyden emindi. Cin kanıtları ele geçirmiş olsun olmasın, bir an önce tılsımdan kurtulması gerekiyordu. Onu Lovelace'a geri gönderecek ve bir şekilde yetkilileri durumdan haberdar edecekti. Fakat bu iş için de Bartimaeus'a ihtiyacı vardı.

Ve Bartimaeus ona gelmeyi reddetti.

Yorgunluktan kemikleri sızlamasına rağmen o sabah tam üç kere çağırma işlemini gerçekleştirdi ve üçünde de cin ortaya çıkmadı. Üçüncü denemede artık panikten resmen hıçkırarak ağlamaya başlamıştı, yanlış telaffuz edeceği bir hecenin kendisini tehlikeye düşüreceğine aldırmadan kelimeleri çabuk çabuk söyledi. Bitirdiğinde hızla soluyup çemberi seyrederek beklemeye koyuldu. Haydi artık çık ortaya, haydi.

Ne duman, ne koku, ne de cin.

Nathaniel küfrederek çağırmalarını iptal etti, bir tütsü kabını tekmeleyerek odanın öbür ucuna fırlattı ve kendini yatağa attı. Neler oluyordu böyle? Ya Bartimaeus emirlerinden kurtulmanın bir yolunu bulduysa... Ama tabii bu imkansızdı; Nathaniel'ın bildiği kadarıyla o güne kadar hiçbir demon bunu başaramamıştı. Boş yere battaniyesini yumrukladı. Cini yeniden ele geçirdiğinde, bu gecikmenin acısını çıkaracaktı; onu Çentikli Sarkaç'la cezalandırıp kıvranmasını izleyecekti.

Ama o zamana kadar ne yapabilirdi acaba?

Sihirli aynayı mı kullansaydı? Yo, o sonraki işti: cini üst üste üç kez çağırmak onu çok yormuştu ve biraz dinlenmeye ihtiyacı vardı. Bir de ustasının kütüphanesi vardı tabii. İşe oradan başlamak en iyisiydi. Belki deneyebileceği daha ileri çağırma yöntemleri bulabilirdi. Cinlerin geri dönmemek için oynadıkları oyunlar hakkında bilgi bulabilirdi belki de.

Kalktı, yere tebeşirle çizilmiş dairelerin üzerine halıyı ayağıyla ittirdi. Temizlikle uğraşacak zamanı yoktu. Bir iki saat sonra, uzun zamandır beklenen kurbağa iblis çağrısı için ustasıyla buluşması gerekti. Nathaniel sıkıntıyla inledi; bu isteyebileceği en son şeydi! O iblisi uykusunda bile çağırabilirdi ama ustası her çizgiyi, her sözcüğü tekrar tekrar kontrol edecek ve kısacık işlem saatlerce sürecekti. Bu enerji israfı olmadan da yaşayabilirdi. Ustası tam bir ahmaktı işte!

Nathaniel kütüphaneye gitmek için odasından çıktı. Hızla merdivenleri indi.

Ve paldır küldür koşarken ustasıyla çarpışıverdi.

Underwood, Nathaniel'ın dirseğiyle çarptığı göğsünü tutarak duvara yapıştı. Öfkeli bir çığlık atarak çırağının başına bir şaplak attı ve yeniden geri çekildi.

"Seni küçük haydut! Beni öldürecektin!"

"Efendim! Özür dilerim efendim. Ben sizi..."

"Beyinsiz bir maymun gibi merdivenlerden koşturmak da ne oluyor böyle, halktan biri gibi! Bir büyücü davranışlarına her zaman dikkat etmeli. Ne yapmaya çalışıyorsun sen?"

"Çok üzgünüm efendim..." Nathaniel şoku üzerinden atmaya başlamıştı; uysal bir şekilde konuşuyordu. "Öğleden sonra yapacağımız çağırma töreni için bazı şeyleri tekrar gözden geçirmek üzere kütüphaneye gidiyordum. Böylesine heyecanlandığım için çok özür dilerim."

Alçakgönüllü tavrı işe yaradı. Underwood hala burnundan solusa da yüz ifadesi yumuşamıştı. "Neyse demek iyi bir nedenin varmış, bu yüzden seni suçlamayacağım. Aslında ben de maalesef bu öğleden sonra evde olmayacağımı sana bildirmeye geliyordum. Çok önemli bir şey oldu ve ben..." Sustu, kaşları titreşerek çatıldılar. "Bu koku nedir?"

"Efendim?"

"Bu koku... senden geliyor çocuk." Burnunu yaklaştırarak iyice kokladı.

"Ben, ben özür dilerim efendim, bu sabah yıkanmayı unutmuşum. Bayan Underwood da söylemişti."

"Senin kendi kokundan bahsetmiyorum çocuk, sen de feci kokuyorsun ama. Yo, bu daha çok... biberiye... Evet! Ve defne... ve binbirdelik otu..." Gözleri bir anda kocaman açılıp merdivenin loşluğunda parıldadılar. "Çağırma töreninde kullanılacak olan tütsülerin kokusu üzerine sinmiş!"

"Hayır efendim..."

"Sakın inkar etme çocuk! Bu nasıl...?" Gözlerinden bir kuşku bulutu geçti. "John Mandrake, hemen odanı görmek istiyorum! Düş önüme."

"Odama gitmesek, efendim, çok dağınık; beni çok utandırırsınız..."

Ustası vücudunu dikleştirdi; gözleri çakmak çakmak, yanık sakalları dimdik oldu. Nathaniel onun bu kadar uzun boylu olduğunu daha önce fark etmediğini düşündü, ancak bir üst basamakta duruyor olması da buna katkıda bulunuyordu tabii. Nathaniel sinip küçüldüğünü hissetti.

Underwood tek parmağını sallayarak merdivenleri işaret etti. "Yukarı!"

Nathaniel çaresiz denileni yaptı. Önden sessizce odasına doğru giderken, ustasının kalın botları da hemen ardındaydı. Kapıyı açtığında inkar edilemeyecek denli yoğun bir tütsü ve mum kokusu yüzüne çarptı. Nathaniel suratını asarak köşeye çekildi ve ustası eğilerek alçak tavanlı odaya girdi.

Underwood birkaç saniye odayı inceledi. Delillerle dolu bir manzaraydı: Ters dönmüş bir kabın içinde rengarenk tütsüler odaya saçılmıştı; dumanları hala tüten bir düzine çağırma mumu masanın üzerinde ve duvarların önünde düzenlenmiş şekilde duruyorlardı; Underwood'a ait kişisel raflardan alınmış iki kalın büyü kitabı yatağın üstünde açık bırakılmıştı. Görünürde olmayan tek şey çağırma çemberleriydi. Onlar halının altında kaldıkları için Nathaniel bir şekilde yakayı kurtarabileceğini düşünmeye başladı. Boğazını temizledi.

"Eğer açıklamama izin verirseniz efendim..."

Ustası duymazlıktan geldi. Öne doğru ilerleyerek halının bir köşesini ayağıyla açtı, halı kıvrılarak bir çemberin köşesini ve içindeki yazıları açığa çıkardı. Underwood eğilerek halıyı tuttu ve çekerek kenara fırlattı. Böylece pentagramın tümü gözler önüne serilmiş oluyordu. Bir an yazıları inceledi, sonra hiddetli gözlerle çırağına baktı.

"Evet?"

Nathaniel yutkundu. Hiçbir mazereti olamayacağını biliyordu ama gene de denemeliydi. "Ben yalnızca çizimlere çalışıyordum efendim," diye başladı kararsız bir sesle. "Kendimi alıştırmaya çalışıyordum. Gerçekten bir şey çağırmadım efendim. Nasıl cesaret ederim..."

Bocaladı, sustu. Ustası tek eliyle büyük çemberin ortasını gösteriyordu. Bartimaeus'un ilk gelişinden kalan belirgin bir yanık izini. Diğer eliyle Akım Kamçısı'nın duvarlarda bıraktığı bir sürü darbe izini daha gösterdi. Nathaniel'ın omuzları sarktı.

"Şey..."

Bay Underwood bir an kendine hakim olamayacakmış gibi göründü. Yüzünde hiddet dalgaları dolaştı, Nathaniel'a doğru iki seri adım attı, eli vurmak için havaya kalktı. Nathaniel geri kaçtı ama tokat gelmedi.

El aşağıya indi.

"Yo," dedi ustası nefes nefese. "Yo. Seninle ne yapacağımı iyice düşünmem lazım. Bana karşı yaptığın itaatsizlikler artık bini aştı ve bunu yaparak hem kendinin hem de bu evdeki diğer insanların hayatını tehlikeye attın. Anlayabilmenin kıyısından köşesinden geçemeyeceğin büyülü işlere kalkıştın; orada Faust'tan Özetler görüyorum ve Batlamyus'un Söylevleri! En az on dördüncü düzeyden bir cin çağırdın veya çağırmaya kalkıştın. Üstüne üstlük bir de onu Adelbrand Pentagramı ile bağlamak istedin, bu benim bile yapmadan önce durup düşüneceğim bir şey. Belli ki başarısız olmuşsun ama bu hiçbir şekilde suçunu hafifletmez. Aptal çocuk! Eğer en ufak bir hata yapmış olsaydın o yaratığın sana neler yapabileceği hakkında fikrin var mı? Bunca yıl sana verdiğim dersler hiç mi işe yaramadı? Geçen yıl konuklarıma yaptığın o dikkafalı şiddet gösterisi kariyerimi neredeyse sona erdirecekti. Sana güvenilmeyeceğini o zaman anlamalıydım. Senden o zaman kurtulmam gerekirdi, daha bir adın yokken. Başka hiç kimse sana ikinci bir şans vermezdi! Ama artık adını aldığına ve gelecek almanakta yer alacağına göre, senden o kadar kolay kurtulamam! Sorular sorulacak, formlar doldurulacak ve benim yeterliliğim gene tartışma konusu olacak. Yoo, seninle ne yapacağımı iyice bir düşünmem lazım ama bir Reviler çağırıp seni onun şefkatli ellerine bırakmamak için kendimi zor tutuyorum."

Nefes almak için durdu. Nathaniel yatağının üzerine adeta yığılmıştı, parmağını oynatacak hali yoktu.

"Şunu sakın unutma," dedi ustası, "hiçbir çırak senin yaptığın itaatsizliği gösteremez bana. Bakanlığa gitmek zorunda olmasam ben sana yapacağımı bilirdim, şimdilik ben dönünceye kadar odanda hapis kalacaksın. Ama önce..." uzun adımlarla Nathaniel'ın elbise dolabına giderek kapıları ardına kadar açtı. "...bize hazırladığın başka sürprizler var mı bir bakalım."

Sonraki on dakika boyunca, Nathaniel boş gözlerle ustasının odayı aramasını izledi. Dolap ve etajer ters çevrilip talan edildi. Çok fazla olmayan giysileri yerlere saçıldı. Birçok plastik tütsü kutusu, ufak bir renkli tebeşir stoğu ve Nathaniel'ın müfredat dışı almış olduğu notlar bulundu. Sadece kiremitlerin altında güvende olan sihirli aynanın yeri keşfedilemedi.

Bay Underwood tütsüleri, kitapları, tebeşirleri ve notları bir araya topladı. "Bu yaptığın karalamaları Bakanlık'tan dönünce okuyacağım," dedi. "Cezana karar vermeden önce sana başka sorular sormam gerekiyor mu anlarım o zaman. Şimdilik, buradan çıkmayacaksın. Oturup günahlarını ve kariyerini nasıl mahvettiğini düşün bakalım."

Başka bir şey demeden hışımla odadan çıktı ve kapıyı kilitledi.

Nathaniel'ın kalbi derin ve karanlık bir kuyuya düşen bir taş misaliydi. Kıpırdamadan yatağında oturup penceresine vuran yağmur damlalarını ve ustasının öfke içinde odadan odaya geçişini dinledi. En sonunda uzaktan gelen bir kapı sesiyle Bay Underwood'un evden çıkmış olduğunu anladı.

Kaç zaman sonra bilinmez, kilitte dönen anahtar sesiyle irkilerek toparlandı. Korkudan kalbi duracak gibi oldu. Ustası henüz dönmüş olamazdı herhalde...?

Elindeki tepsinin içinde bir tabak domates çorbasıyla Bayan Underwood girdi içeriye. Tepsiyi masaya bıraktı ve orada durarak kendisine bakmaya başladı. Nathaniel kadının gözlerinin içine bakmaya cesaret edemiyordu.

"Pekala" dedi kadın, ifadesiz bir ses tonuyla, "umarım yaptıklarından memnunsundur. Arthur'un anlattıklarına bakılırsa çok kötü şeyler yapmışsın."

Ustasının öfke tufanı onu yalnızca hissizleştirmiş ve uyuşturmuştu; oysa, Bayan Underwood'un dile getirilmemiş bir düş kırıklığıyla dolu bu birkaç sözcüğü Nathaniel'i can evinden vurmuştu. Kendine hakim olmak için harcadığı gücün en son kırıntısı da bu sözlerle birlikte kayboldu. Başını kaldırarak kadına bakarken gözlerine yaş dolduğunu hissediyordu.

"Oh Nath... John!" Onu hiç bu kadar canı sıkkın halde görmemişti. "Neden birazcık daha sabredemedin? Bayan Lutyens hep senin en zayıf yönünün bu olduğunu söylerdi, demek ki haklıymış. Yürümeyi öğrenmeden koşmaya kalkıştın sen, ustanın seni affedebileceğinden hiç emin değilim."

"Beni asla affetmeyecek. Öyle söyledi." Nathaniel'ın sesi zayıf çıkıyordu; göz yaşlarını tutmaya çalışıyordu.

"Son derece kızgın John ve çok haklı."

"Bana... bana kariyerimin mahvolduğunu söyledi."

"Bunu hak etmediğini söyleyemezsin."

"Bayan Underwood...!"

"Ancak belki döndüğü zaman ona olanları dürüstçe anlatırsan seni dinleyebilir. Tek şansın bu."

"Dinlemez, çok sinirli."

Bayan Underwood Nathaniel'ın yanına oturdu ve kolunu omzuna attı. "Sence bu duyulmuş şey mi, çırakların bu kadar erken bu kadar çok şey denemeleri? Bu genelde en yetenekli büyücülerin yaptığı bir şeydir. Arthur öfkeden köpürüyordu ama aynı zamanda etkilenmişti biliyorum. Bence ona tamamen güven ve kendini onun merhametine teslim et. Bu hoşuna gidecektir."

Nathaniel burnunu çekti. "Cidden böyle mi düşünüyorsunuz Bayan Underwood?" Her zamanki gibi kadının varlığının verdiği rahatlık ve onun o sakin duyarlılığı Nathaniel'ın savunmalarını yarmış ve gururunu okşamıştı. Belki de haklıydı. Belki de bütün gerçeği anlatmalıydı...

"Ben de onu yatıştırmak için elimden geleni yapacağım," diye devam etti. "Tanrı biliyor ya bunu hak etmiyorsun. Şu odanın haline bak!"

"Hemen temizlerim Bayan Underwood, hemen." Nathaniel kendini biraz rahatlamış hissetti. Belki de ustasına anlatabilirdi, Lovelace ve tılsımlı kolye hakkındaki kuşkularını o da paylaşabilirdi belki. Ne kadar acı verici olsa da işler bu şekilde çok daha kolaylaşırdı.

"Önce çorbanı bitir." Kadın ayağa kalktı. "Ustan döndüğünde her şey hazır olsun."

"Bay Underwood neden Bakanlığa gitti? Bugün Pazar." Nathaniel elbiselerini katlayıp dolaba kaldırmaya başlamıştı bile.

"Acil durum canım. Şehir merkezinde bir cin yakalanmış." Nathaniel'ın hafiften tüyleri ürperdi. "Cin mi?"

"Evet. Ayrıntılarını bilmiyorum ama galiba Bay Lovelace'ın iblislerinden birinin kılığına girmiş. Zorla Bay Pinn'in dükkanına girerek büyük hasara yol açmış. Ama bir ifrit çağırıp onu hemen yakalamışlar. Şu anda sorguya çekiliyor. Ustan, cini gönderen büyücünün, onu uğraştıran şu hırsızlıklarla ve "Direniş"le ilişkisi olabileceğini düşünüyor. Cin sorguya çekilirken o da hazır bulunmak istedi. Ama şu anda senin düşünmen gereken başka şeyler var, değil mi John? Ustana söyleyeceklerini kafanda toparlaman gerekiyor. Ve yerleri bal döküp yalanacak hale getireceksin!"

"Peki Bayan Underwood."

"Akıllı çocuk. Tepsiyi sonra alırım."

Kapı yeniden kilitlenir kilitlenmez, Nathaniel hemen koşup pencereyi açarak ıslak kiremitlerin altından sihirli aynasını çıkardı. İçeriye çekti ve deli gibi yağan yağmuru dışarıda bırakarak pencereyi tekrar kapadı. Bronz disk buz gibiydi; iblisin isteksiz yüzü aynada belirene kadar çeşitli ikna yöntemleri kullanmak zorunda kaldı.

"Of bee!" dedi iblis. "Attın beni bir kenara. Unuttun mudur, nedir! Hadi artık serbest bırakcak mısın beni?"

"Hayır." Nathaniel'ın oyun oynayacak hali yoktu.

"Bartimaeus. Onu bulacaksın. Onun nerede olduğunu ve ne yaptığını görmek istiyorum. Hemen. Yoksa bu diski toprağın altına gömerim."

"Ne dikleniyorsun? Kibar kibar söylesene! Neyse... bi deniyim bari. Eskiden kimse böyle zor şeyler istemezdi, sen bile..." Bebeğin yüzü, söylenerek ve harcadığı çabadan buruşarak kayboldu ve hemen yeniden göründü, sanki uzaktaymış gibi bulanık bir şekilde. "Bartimaeus mu dedin? Uruklu Bartimaeus mu?"

"Evet! Kaç tane Bartimaeus var?"

"Sürprize hazır ol Bay Huysuz. Şimdiden, nefesini tutmana da gerek yok. Biraz zaman alcak."

Ayna boşaldı. Nathaniel onu yatağın üstüne fırlattı, sonra yeniden düşündü ve şiltenin altına sakladı. Endişe ve sinir içinde odasını temizlemeye devam etti. Pentagramlardan iz kalmayıncaya kadar yerleri sildi, hatta mum lekeleri bile azaldı. Giysilerini güzelce yerleştirdi ve her şeyi yerli yerine koydu. Sonra çorbasını içti. Çorba soğumuştu.

Bayan Underwood tepsiyi almaya geldiğinde, hoşnutlukla göz gezdirdi odaya. "Akıllı çocuk John," dedi. "Şimdi de kendine bir çeki düzen ver ve hazır başlamışken bir banyo yap. Neydi o?"

"Ne neydi Bayan Underwood?"

"Sanki bir ses duydum."

Aynı sesi Nathaniel da duymuştu. Yatağın altından gelen boğuk bir "Hey!" sesi. "Sanırım alt kattan geliyor," dedi zayıf bir sesle. "Acaba kapıda biri mi var?"

"Öyle mi dersin? Gidip bir bakayım o zaman." Kadıncağız pek de emin olamadan çıkıp kapıyı kilitledi.

Nathaniel şilteyi açtı. "Ne var?" diye tısladı.

Bebeğin gözlerinin altında kocaman torbalar vardı ve nasılsa sakalları çıkmış gibiydi. "Valla," dedi, "elimden geleni yaptım. Benden bu kadar!"

"Göster o zaman!"

"Buyur, keyfini çıkar." Yüz silinerek yerini uzak bir Londra görüntüsüne bıraktı. Thames olduğu anlaşılan gümüş bir çizgi, fonda koyu gri bir kütle halinde görünen birçok ambarı ve iskeleyi ikiye ayırıyordu. Yağan yağmur görüntüyü yarı bulanıklaştırıyordu ancak Nathaniel manzaranın merkezinde olan şeyi görebiliyordu: Dört bir yanını saran yüksek ve gri duvarlarla korunan devasa bir kale. Ortada, çatısında İngiliz Bayrağı dalgalanan yüksek, kare bir burç. Kale avlusunda dolaşan siyah cepheli polis kamyonları ve bazıları insan olmayan, bölükler halinde ufak şekiller.

Nathaniel gördüğü şeyin ne olduğunu biliyordu ancak gerçeği kabul etmek istemiyordu. "Peki bütün bunların Bartimaeus ile ne ilgisi var?" diye patladı.

İblis yorgundu, ağır ağır konuşmaya başladı. "Anlaşılan, o burda. Önce Londra'nın göbeğinde rastladım izine ama çoktan soğuyup silikleşmişti. İz buraya kadar gidiyodu ama sen de gayet iyi bilirsin ki Londra Kulesi'ne bundan daha fazla yaklaşamam. Çok fazla nöbetçi var. Bu uzaklıktan bile nerdeyse birkaç açıkgöz küreye yakalancaktım. Çökmüş durumdayım cidden. Başka bi şi var mıydı?" Nathaniel'ın cevabını beklemeden ekledi. "Azcık şekerleme yapmam gerek de!"

"Hayır yok, hepsi bu kadar."

"Bütün gün söylediin en mantıklı şey!" Fakat iblis kaybolmadı. "Eğer içerdeyse, Bartimaeus'un başı belada demektir," diye gerçeği yüzüne vurdu neşeyle. "Onu oraya sen göndermemişindir, dii mi?"

Nathaniel cevap vermedi.

"Vah zavallı," dedi iblis. "Bu demek ne demek: Onda ne kadar bela, sende de o kadar bela demek. Bilmem anlatabiliyo muyum? Bahse var mısın, şu anda seni ele vermek üzeredir." Yüzünü ikiye bölen bir sırıtışla keskin, küçük dişleri belirdi, ağzından böğürtlen şeklinde sesli bir köpük çıkarttı ve kayboldu.

Nathaniel elinde aynayla kalakalmıştı. Odanın içine vuran günışığı yavaş yavaş azaldı.

Bartimaeus

24

Yaklaşık kibrit kutusu büyüklüğünde bir skarabeyi, elinde gümüş mızrak tutan dört metre uzunluğunda boğa başlı dev bir canavarla karşı karşıya getirdiğinizde, zorlu bir çarpışma bekleyemezsiniz. Hele bu skarabe, yolunu şaşırmış bir anteninin ilk dokunuşunda özünü yakıp yok edecek küçücük bir kürenin içindeyse... Sütunun tepesinde çaresizce kanat çırpıp kaderimi beklerken, mızrak küreye saplandığında yana kaçabilme hayali kurduğum doğrudur. Ama buna yürekten inanmadığım da bir gerçektir. Pire kadar aklı olan bir dangalak tarafından un ufak edilmek üzereydim ve bu iş ne kadar çabuk biterse o kadar iyi olacaktı.

Bu ruh hali içindeyken, utukkunun acı savaş çığlığının aniden başka bir çığlıkla yarıda kesildiğini görmek beni biraz şaşırttı. O anda mızrak tam kafamın üstene inmek üzereydi.

"Baztuk dur!"

Konuşan kartal gagalıydı ve sesi çok endişeli çıkmıştı. Utukkular, yapmaya hazırlandıkları işten vazgeçmeleri gerektiğinde, hemen uyum gösteremezler. Boğa başlı, mızrağın inişine zorlukla hakim olabilmişti ama kürenin üzerinde hazır şekilde tutmaya devam etti.

"Gene ne var Kserkses?" diye hırladı. "Sakın intikamımı almama engel olmaya kalkışma! Tam yirmi yedi asırdır Bartimaeus'u ele geçirmeyi bekliyorum..."

"O zaman bir dakika daha beklesen bir şey çıkmaz. Bir yere gideceği yok nasılsa. Dinle bak; bir şey duyabiliyor musun?"

Baztuk başını yana eğdi. Kürenin içinde kanatlarımın vızıltısını durdurup ben de duymaya çalıştım. Hafif bir tıkırtı sesi vardı... çok alçaktan, çok güç fark edilen bir sesti ve nereden geldiğini anlayabilmek olanaksızdı.

"Yok bir şey. Dışarıda çalışan işçilerdir. Veya insanlar gene yürüyüş yapıyorlar. Bunu yapmaya bayılıyorlar nedense. Şimdi kapa çeneni Kserkses." Baztuk beni halletmeye takmıştı. Mızrağı gererken kolundaki kaslar düğüm düğüm oldu.

"İşçiler değil. Bu ses çok yakından geliyor." Kserkses'in ibiğindeki tüyler kabarmıştı. Gerilmiş durumdaydı. "Bartimaeus'u bırak da gelip dinle. Sesin nereden geldiğini anlamak istiyorum."

Baztuk küfrederek sütundan uzaklaştı. Her ikisi de, kulaklarını taş duvarlara yakın tutmaya çalışarak ve birbirlerine daha sessiz olmayı hatırlatarak, odada tur atmaya başladılar. Bu arada yumuşak, düzensiz ve nereden geldiği bir türlü anlaşılamayan tıkırtı devam etti.

"Yerini bulamıyorum." Baztuk mızrağının ucuyla duvarı çizdi. "Her yerden geliyor olabilir. Dur bakayım...! Belki de o çıkarıyordur..." Pis pis benden tarafa baktı.

"Ben suçsuzum sayın yargıç," dedim.

"Saçmalama Baztuk," dedi kartal gagalı. "O kürenin dışına büyü yollayamaz. Başka bir şeyler dönüyor. Bence alarmı açmalıyız."

"Ama hiçbir şey olmadı ki." Boğa başlı paniklemiş görünüyordu. "Bize ceza verecekler. Hiç olmazsa önce Bartimaeus'u öldürmeme izin ver," diye yalvardı. "Bu şansı belki bir daha bulamam."

"Bence mutlaka yardım çağırmalısınız," diye öğüt verdim. "Sizin baş edemeyeceğiniz bir şey olduğu çok belli. Belki bir tahtakurusudur. Veya yolunu şaşırmış bir ağaçkakan."

Baztuk havaya bir metrelik bir köpük çıkardı. "Yeter artık Bartimaeus! Tepemi attırma!" Biraz durakladı. "Acaba gerçekten tahtakurusu olabilir mi, ne dersin?"

"Taş binada mı?" diye sırıttı Kserkses. "Hiç sanmam."

"Sen de başımıza uzman kesildin."

Yeni bir tartışma koptu. İki gardiyanım gene birbirleriyle itişip kakışmaya başladılar. Kendi aptallıkları ve benim özenli teşviklerim sayesinde ikisinin de iyice gözleri karardı.

Bütün bunlar olup biterken o tıkır tıkır, tıkırtı hiç durmadı. Ben yerini çoktan bulmuştum. Duvarlardan birinin yüksekçe bir yerinde, pencerenin yakınlarındaki bir taş kümesinden geliyordu. Ağız dalaşını kızıştırırken bir yandan da gözümü oradan ayırmadım ve bir süre sonra iki taş bloğu arasından sızan taş tozunu görerek çabalarımın karşılığını aldım. Derken, bir delik açıldı; sonra daha fazla toz ve taş parçası döküldü; delik genişledi ve içinden küçük, sivri ve siyah bir şey göründü.

Ne yazık ki, Baztuk ile Kserkses tokatlaşıp bağrışarak odayı dolaştıktan sonra gelip gizemli deliğin yakınında durdular. Döne döne aşağı dökülen tozları fark etmeleri an meselesiydi, o yüzden ben de elimdeki son kozu oynamaya karar verdim.

"Hey sizi kum yiyiciler!" diye bağırdım. "Ay hemcinslerinizin cesetleri üzerinde parlıyor! Çakallar, kesik kafalarını yuvadaki yavrularına oyuncak olarak götürüyor!"{66}

Beklediğim gibi, Baztuk anında Kserkses'in teleklerini çekiştirmeyi bıraktı; Kserkses'in, Baztuk'un burnunda kenetlenmiş parmakları gevşedi. Gözlerinde öldürme arzusuyla yavaşça bana doğru döndüler. Şimdiye dek fena sayılmazdı. Delikten her ne geliyorsa, ortaya çıkana dek yaklaşık otuz saniyem vardı. Gecikirse, ölmüş olacaktım; ölümüm Baztuk ve Kserkses'in elinden olmazsa, artık minik bir greyfurt kadar küçülmüş olan küre bitirecekti işimi.

"Baztuk," dedi Kserkses kibarca, "ilk vuruşu sana bırakıyorum."

"Çok düşüncelisin, Kserkses," dedi Baztuk. "Benden sonra, kalanları dilediğin gibi dilimleyebilirsin."

Mızraklarını kaldırdılar ve uzun adımlarla bana doğru yürümeye başladılar. Arkalarındaki tıkırtı ansızın kesilmişti ve artık iyice büyümüş olan duvardaki delikten, parlak, örs gibi keskin bir gaga fırladı dışarı. Onu kapkara, boncuk gibi gözleri olan, tepeli bir baş izledi. Gözleri fıldır fıldır dönerken manzarayı tanımaya çalışıyordu. Derken kuş, sessizce kıvranarak, gövdesini delikten dışarı itmeye başladı. Hareketleri hiç de bir kuşunkine benzemiyordu.

Sonunda, açılan delikte hoplayıp zıplayarak kocaman siyah bir kuzgun belirdi. Kuyruğu deliğin içini süpürürken arkasından bir gaga daha çıktı.

O anda utukkular benim sütuna ulaşmışlardı. Baztuk kolunu arkaya doğru gerdi.

Çığlık attım. "Arkana bak!"

"Bu işe yaramaz, Bartimaeus!" diye bağırdı Baztuk. Kolu arkaya iyice kıvrıldı; mızrak fırlamaya hazırdı. Mızrağa doğru siyah bir şey uçtu, gagasıyla sapından yakalayarak mızrağı utukkunun elinden kaptı ve tekrar uçup gitti. Baztuk hayretler içinde ciyakladı ve arkasına döndü. Kserkses de bir anda arkasına dönmüştü.

Kuzgun mızrağı hala gagasında tutarak boş sütunlardan birine konmuştu.

Baztuk kararsızlık içinde kuzguna doğru bir iki adım attı.

Kuzgun dikkatle ve özenle mızrağın çelik gövdesini ısırdı. Mızrak ikiye bölünerek yere düştü.

Baztuk olduğu yerde kalakalmıştı.

Başka bir kuzgun daha kanatlarını çırparak geldi ve diğerinin yanındaki bir sütunun üstüne kondu. İkisi de sessizce durup gözlerini kırpmadan utukkuları izlemeye başladılar.

Baztuk arkadaşına baktı. "Hımm, Kserkses...?"

Kartal gagalı uyarmak ister gibi dilini oynattı. "Alarmı aç Baztuk," dedi. "Onları ben hallederim." Bacaklarını kırarak havaya sıçradı. Koca kanatları yırtılan kumaşa benzer bir ses çıkartarak açıldılar. Bir kere çırpıldılar, iki; ve kartal gagalı yükseldikçe yükseldi, neredeyse tavana kadar. Tüyleri bir açı oluşturdu, gerildi; sonra döndü ve başı önde kanatları arkada, mızrağı tek elinde öne doğru uzatarak yıldırım hızıyla dalışa geçti.

Sakin sakin kendisini bekleyen kuzgunlardan birine doğru gidiyordu.

Kserkses'in gözleri kuşkuyla doldu. Artık neredeyse kuzgunun tepesindeydi ve kuşcağız kıpırdamamıştı bile. Kuşku yerini anında korkuya bıraktı. Kanatları umutsuzca aniden öne kıvrıldı; durarak çarpışmayı önlemeye çalıştı...

Kuzgun gagasını kocaman açtı.

Kserkses bir çığlık attı.

Bir hareket bolluğu yaşandı, bir kapma ve bir yutkunma sesi duyuldu. Uçuşan birkaç tüy ağır ağır sütunun etrafına düştü. Kuzgun, gözlerinde hülyalı bir bakışla hala aynı yerde tünemiş duruyordu. Kserkses yoktu.

Baztuk kayışla beline tutturulmuş bir keseyi karıştırarak kapının açılacağı duvara doğru gidiyordu. İkinci kuzgun tembel tembel bir sütundan diğerine atlayarak Baztuk'un yolunu kesti. Baztuk kederli bir haykırışla mızrağını fırlattı. Mızrak kuzgunu ıskalayarak kabzasına kadar sütunun kenarına saplandı. Kuzgun acıyarak başını salladı ve kanatlarını açtı. Baztuk kesesini açtı ve bronzdan yapılmış küçük bir düdük çıkardı. Düdüğü dudaklarına götürdü...

Bir görüntü karmaşası, neler olduğu seçilemeyecek kadar hızlı bir girdap daha oluştu. Hakkını vermek gerekir ki Baztuk çok atikti; onun başını eğdiğini, boynuzlarıyla vurmaya çalıştığını görebildim ve sonra girdap onu içine çekti. Girdap durduğunda Baztuk da ortalarda yoktu. Kuzgun tek kanadından yeşil kanlar akıtarak yere hantal bir iniş yaptı.

Kürenin içindeki skarabe sevinçten kıpır kıpırdı. "Aferin!" diye bağırdım, sesimin fazla yüksek ve heyecanlı çıkmamasına çalışarak. "Kim olduğunuzu bilmiyorum ama beni buradan... "

Sesim cılızlaştı. Küre yüzünden bu yeni ziyaretçileri yalnızca birinci düzlemde görebiliyordum ve o ana kadar bir tek kuzgun görüntülerini kullanmışlardı. Herhalde bunu fark ettiler ki aniden, bir anlığına, bana birinci düzlemden gerçek kimliklerini gösterdiler. Flaş patlaması kadar kısa bir andı ama bana yetmişti. Onları tanıyordum.

Kürenin içinde kıstırılmış skarabe boğulurmuşçasına yutkundu.

"Ah!" dedim. "Selam."

"Selam Bartimaeus," dedi Faquarl.

25

Jabor da buradaymış," diye ekledim. "İkiniz de çok naziksiniz."

"Kendini yalnız hissetmeyesin diye geldik Bartimaeus." Yakınımdaki kanadı kanayan kuzgun titreyerek parıldadı ve aşçı görüntüsünü aldı. Kolunda çok derin bir yara vardı. "Hiç gerek yoktu, burada bana çok dostça davrandılar."

"Belli oluyor." Aşçı küreyi incelemek için bana doğru ilerledi. "Seni bayağı daraltmışlar ahbap."

İkna edici olmaktan uzak sahte bir kahkaha attım. "Laf ebeliğini bir kenara bırakırsak, eski dostum, belki beni buradan kurtarmanın bir yolunu bulabilirsin. Artık duvarların titreşimlerinden gıdıklanmaya başladım."

Aşçı çenesini kaşıdı. "Zor bir durum. Ama ben bir çaresini biliyorum."

"Çok iyi!"

"Bir pire ya da bir çeşit uyuz böceği haline gelebilirsin. Bu sana özün parçalanmadan önce birkaç dakika daha yaşama şansı kazandırır."

"Sağ ol be, bu hiç aklıma gelmemişti." Burada biraz nefesim daralmıştı. Küre artık çok yakınımdaydı. "Peki ya sen küreyi bir şekilde etkisizleştirip beni kurtarmaya ne dersin? Ne kadar minnettar kalacağımı bir düşün..."

Aşçı tek parmağını kaldırdı. "Aklıma başka bir şey daha geliyor. Sen bize Semerkant Tılsımı'nı nereye sakladığını söylesen? Yeterince hızlı konuşursan, sen yok olmadan küreyi durdurmanın bir yolunu bulabiliriz belki."

"Önce siz küreyi durdurursanız, belki bir anlaşma yapabiliriz."

Aşçı derin bir iç çekti. "Bence pazarlık yapacak durumda..." Uzaktan gelen bir uğultuya kulak vermek için durdu; aynı anda odada tanıdık bir ses yankılandı.

"Bir kapı açılmak üzere," dedim çabucak. "Şu en dipteki duvarda."

Faquarl hala sütunda oturup pençelerini incelemekle meşgul olan öbür kuzguna baktı. "Jabor lütfen...?" Kuzgun boşluğa adım attı ve parlak kırmızı tenli, çakal başlı upuzun bir yaratığa dönüştü. Odada ilerleyerek en dipteki duvara gitti, bir bacağı önde, diğeri arkada, ellerini öne uzatarak bekledi.

Aşçı yeniden bana döndü. "Şimdi Bartimaeus..."

Kanatlarım hafiften yanmaya başlamıştı. "Kısa keselim," dedim. "Kolyenin yerini söylersem beni ölüme terk edeceğinizi ikimiz de biliyoruz. Ayrıca sırf size inat olsun diye yanlış yer söyleyeceğimi de biliyoruz. Yani sonuçta beni kurtarmaktan başka yapabileceğin hiçbir şey yok."

Faquarl sinirlenerek sütunun kenarına vurdu. "Çok can sıkıcı ama ne demek istediğini anlıyorum."

"O gelen uğultu sesi kesinlikle bir alarmdı," diye devam ettim. " Beni buraya tıkan büyücüler utukku ve horlalardan oluşan bölüklerle ilgili bir şeyler söylemişti. Jabor'un bile bunlarla tek başına baş edebileceğinden kuşkuluyum. O yüzden belki bu tartışmayı biraz ertelersek çok daha iyi olacak?"

"Anlaştık." Faquarl yüzünü, artık bir limondan birazcık daha büyük olan, küreye yaklaştırdı. "Bu kuleden biz olmadan ayrılamazsın Bartimaeus, sakın oyun oynamaya kalkışma. Burada olmamı gerektiren iki emir almış olduğum konusunda seni uyarayım. Birincisi tılsımlı kolyenin yerini öğrenmek. Öğrenemediğim takdirde de seni yok etmek. Hangisinin bana daha çok zevk vereceğini belirtmeme gerek yok herhalde."

Yüzünü geri çekti. O sırada arka duvarda oval yüzey belirdi ve genişleyerek kemerli bir giriş kapısı haline geldi. Kapının içindeki karanlıkta birkaç şekil belirmeye başladı: değnek kalınlığındaki ellerinde üç çatallı zıpkınlar ve gümüş ağlar taşıyan soluk benizli horlalar.{67} Kapıdan çıktıkları anda bedenlerini çevreleyen korunma kalkanları harekete geçecekti; ancak tam geçiş anında kalkanlar zayıflayacak ve özleri anlık olarak ortaya çıkacaktı. Jabor bu avantajdan sonuna kadar faydalanarak üst üste üç tane Patlayıcı yolladı. Parlak yeşil patlamalar kemerli geçidi yuttu. Horlalar acıklı ciyaklamalarla, bedenlerinin yarısı geçidin içinde yarısı dışında, pestil gibi yere serildiler. Ama arkadan birbirlerinin bedenlerini yarısı titizlikle korumaya çalışan başka bir bölük daha geliyordu. Jabor bir Patlayıcı daha gönderdi.

Bu arada Faquarl da boş durmuyordu. Paltosunun cebinden bilezik büyüklüğünde çelikten bir halka çıkardı ve tahtadan yapılmış uzun bir değneğin ucuna yerleştirdi. Halkaya sakınarak baktım.{68}

"Peki bununla ne yapmamı bekliyorsun?" diye sordum.

"İçinden atlayacaksın tabii. Eğitilmiş bir sirk köpeği olduğunu hayal et. Senin için zor olmasa gerek Bartimaeus, girip çıkmadığın iş kalmadı nasılsa." Faquarl sopayı bir ucundan dikkatle tuttu ve diğer uçtaki çelik halkayı küreye dokundurdu. Kürenin çevresindeki güç hattı cızırdayarak ayrıştı ve halkanın içindeki alanı boş bıraktı.

"Lovelace çeliğin büyü direncini artırabilmek için bu halkayı özel olarak güçlendirdi," diye devam etti Faquarl. "Ama gene de fazla dayanmaz, o yüzden acele etsen iyi olur."

Haklıydı. Halkanın kenarları köpüklenmeye ve kürenin gücü altında erimeye başlamıştı bile. Bir pire olarak fazla hareket kabiliyetim yoktu, bu yüzden ben de kalan son enerjimi harcayarak bir sinek oldum. Daha fazla oyalanmadan hız kazanmak için kürenin içinde bir tur attım ve bir anda erimekte olan halkanın içinden geçerek özgürlüğüme kavuştum!

"Muhteşem," dedi Faquarl. "Keşke yanımızda bir de trampetçi olsaydı."

Sinek yere kondu ve alıngan bir şahin haline geldi.

"Trampet olmadan da yeterince heyecanlıydı, merak etme," dedim. "Peki şimdi ne yapacağız?"

Faquarl halkadan artakalanları yere silkti. "Evet artık gitsek iyi olur." Gümüş uçlu bir zıpkın uçarak geldi ve küt diye ikimizin arasına düştü. Jabor horla cesetleri yüzünden aralık kalan kapının önünden yavaş yavaş geri çekiliyordu. Güçlü bir toplu kalkan arkasında ilerleyen ve çoğu utukkulardan oluşan yeni bir nöbetçi bölüğü, Jabor'un gittikçe zayıflayan Patlayıcı'ları tarafından geri püskürtülerek odaya saçıldılar. Sonunda bir horla kapıdan kurtuldu ve tüm zırhlarına bürünmüş olarak Kalkan'ın kenarından süzülerek çıktı. Jabor ateş etti; mermi horlanın uzun ince göğsünde patladı ve tamamen emildi. Horla buz gibi bir kahkaha attı ve gümüş ağını bir halat gibi sallamaya başladı.

Faquarl kuzgun haline geldi, tek kanadı zorlanarak güçlükle havalandı. Şahin de deliğin üstüne kadar onu izledi. Tam altımdan bir ağ savruldu, bir zıpkının çatalları duvara saplandı.

"Jabor!" diye bağırdı Faquarl. "Gidiyoruz!"

Aşağı bir göz attım: Jabor horlayla boğuşuyordu, gücü bayağı azalmış gibiydi. Ama arkadan bir sürü nöbetçi daha gelmeye devam ediyordu. Tüm gücümü deliğe ulaşmaya odakladım. Faquarl çoktan içeride kaybolmuştu; ben de gagamı eğip deliğe dalıverdim. Arkamdan muazzam bir patlama sesi odayı inletti, vahşi ve yabani bir çakal çığlığı duyuldu.

Daracık, zifiri karanlık tünelde Faquarl'ın sesi boğuk ve garip geliyordu. "Dışarıya çıkmak üzereyiz. Artık sen de kuzgun olsan fena olmaz."

"Neden?"

"Dışarıda bir sürü var. Biz de sürüye katılıp duvarlara ulaşıncaya kadar zaman kazanabiliriz."

Faquarl'ın herhangi bir konudaki öğütlerine kulak asmaktan nefret etsem de, dışarıda neyle karşılaşacağımız konusunda hiçbir fikrim yoktu. O anda en öncelikli şey kuleden kaçabilmekti. Ben de konsantre olup şekil değiştirdim.

"Değiştin mi?"

"Evet. Bu şekli daha önce denememiştim ama çok da zor değilmiş."

"Jabor görünürlerde mi?"

"Hayır.

"Yetişir nasılsa. Tamam, çıkış deliği şu anda tam tepemde. Bir Örtü ile gizlendi, o yüzden daha görmemişlerdir. Çık ve hemen aşağıya uç. Orada kuzgunların kırıntıları toplamak için bir araya geldikleri bir mutfak avlusu göreceksin. Seninle orada buluşuruz. Göze çarpmamaya çalış."

Önümdeki tünelde karışık şekiller belirdi, sonra bir anda ışığa boğuldu. Faquarl gitmişti, onun yerine ipliklerden bir ağla örtülü çıkış deliği vardı. Gagam engele çarpana kadar sıçradım ve başımla iyice ittirerek soğuk kasım gününe çıktım.

Duraksamaksızın delikten çıktım ve aşağıdaki avluya doğru süzülmeye başladım.

Alçalırken etrafa şöyle bir bakmam, güvende olmaktan ne kadar uzak olduğumu anlamama yetti: Bir dizi yuvarlak kule ve yüksek duvarın üzerinden, Londra'nın uzak çatıları zorlukla seçilebiliyordu. Duvarların üzerinde nöbetçiler ve gökyüzünün her yerinde araştırma küreleri vardı. Alarm çoktan açılmıştı. Yükseklerde bir yerden siren sesi duyuluyordu. Görünmeyen bir noktaya doğru koşuşturan polis taburları bu iç avludan çok da uzakta değildiler.

Ana kuleden uzanan iki ek bina sayesinde genel panik durumundan uzak kalan küçük bir yan avluya iniş yaptım. Yerler yağlı ekmek ve salam kabuğu kırıntılarıyla ve gaklayıp duran aç bir kuzgun sürüsüyle kaplanmıştı.

Kuzgunlardan biri çaktırmadan yanıma yanaştı. "Sen bir aptalsın Bartimaeus."

"Ne oldu ki?"

"Gagan parlak mavi olmuş. Hemen değiştir onu."

Ee ilk defa kuzgun oluyordum. Ve değişimi karanlıkta yapmak zorunda kalmıştım. Ne bekliyordu ki? Ama tartışmanın ne yeri ne de zamanıydı. Gagamı değiştiriverdim.

"Nasılsa gerçek kimliğimizi görmeyecekler mi?" diye patladım. "Burada o ya da bu çeşit binlerce nöbetçi olmalı."

"Doğru. Ama bizim biraz zamana ihtiyacımız var o kadar. Henüz kuzgun olduğumuzu bilmiyorlar ve bir sürünün içindeyken bizi fark etmeleri hiç olmazsa bir iki saniyelerini alır. Şimdi ihtiyacımız olan tek şey sürünün uçması..."

Bir an, yüze yakın kuzgun, memnun mesut ve kendi halinde soğuk salam kabuklarını gagalıyordu. Bir sonraki an, Faquarl hepsine birinci düzlemde gerçek kimliğini gösterdi: Saniyenin binde biri kadar bir süre, ama o bile yetmişti. Dört kuzgun anında düşüp bayıldı; birkaçı kahvaltılarının o ana kadar yemiş oldukları bölümünü kaybettiler ve geriye kalanlar, panik kaynaklı bir kargaşa içinde gaklayarak ve havayı pençeleyerek hep birlikte havalandılar. Faquarl ve ben sürünün tam ortasındaydık. Arkada kalmamak için elimizden geleni yaparak tüm gücümüzle kanat çırpıyor, diğerleriyle birlikte alçalıp yükseliyorduk.

Dev bir bayrağın dalgalandığı ve insan nöbetçilerin gözlerini Thames nehrinin sularına dikmiş olduğu büyük burcun düz çatısı üzerinde yükseldik; sonra diğer taraftaki gri avludan geçerken, zemine dokunacakmışcasına alçaldık. Geçit töreni alanına yirmi kadar kalıcı tek sıra pentagram çizilmişti ve arkaya bir bakış attığımda, bir grup gri üniformalı büyücü tarafından o an çağrılmış olan ürkütücü sayıda ruh gördüm. Bunlar düşük seviyeli rıhlardı, çoğu gereğinden fazla abartılmış iblislerdi,{69} ama toplu halde olunca sorun yaratacak gibiydiler. Kuzgun sürüsünün oraya inmemesini diledim.

Ama kuşların durmaya niyeti yoktu, korku içinde hala Kule tahkimatının üzerinde oradan oraya savrulmakla meşguldüler. Birçok kez dış duvarlardan birine yönelir gibi oldular ama her seferinde de durup geri döndüler. Bir keresinde sürüden ayrılıp tek başıma sıvışayım dedim ama o zaman da siperlerde duran acayip bir mavi renkte, dört örümcek bacağı olan bir nöbetçi görüp vazgeçmek zorunda kaldım. Nöbetçinin tipini gözüm tutmamıştı hiç. Ayrıca tutsaklığım ve küreden korunmak için sayısız şekil değiştirmeye zorlanmış olmam beni çok yormuştu.

En sonunda, üç tarafı kale binalarıyla çevrili ve diğer tarafı yüksek bir duvara tırmanan yeşilliklerle kaplı bir başka avluya gelebildik. Kuzgunlar çimlere iniş yapıp dolaşarak amaçsızca yerleri gagalamaya başladılar.

Faquarl tek kanadını göğsünden uzakta tutarak yanıma sıçradı. Hala kan kaybediyordu.

"Bu kuşlar buradan hiçbir zaman ayrılmayacak," dedim. "Karınları burada doyuyor."

Kuzgun başını salladı. "Bizi yeterince uzaklaştırdılar hiç olmazsa. Bu duvar dışarıya açılıyor. Onu aştık mı kurtulduk demektir."

"İyi, gidelim o zaman."

"Bir dakika. Dinlenmem lazım. Ve Jabor..."

"Jabor öldü."

"Onu benim kadar sen de tanırsın Bartimaeus." Faquarl gagasıyla yaralı kanadındaki pıhtılaşan kandan bir tüy çıkardı. "Bana bir saniye ver. O utukkunun bu kadar atik olacağını sanmazdım!"

"İblisler geliyor," diye tısladım. Avlunun en uzaktaki duvarından bir tabur nöbetçi daha çıkmış ve her taşın altını aramak üzere pervane gibi dönmeye başlamışlardı. Sürünün içinde hala güvendeydik ama uzun sürmeyecekti.

Faquarl çimlerin içine bir tüy daha tükürdü. Tüy eriyip kaybolmadan önce titrek bir jöle halini aldı. "Tamam. Yukarı, ileri ve dışarı. Hiçbir şeyin seni durdurmasına izin verme."

Tek kanadımla kibar bir hareket yaptım. "Önden buyurun."

"Yo, yo Bartimaeus, önce sen." Kuzgun, koca pençeli ayağını gerdi. "Ben hep senin arkanda olacağım. Lütfen mantıklı davran ve kaçmaya kalkışma."

"Aklın hep kötüye çalışıyor; ne kadar kuşkucusun."

İblisler köpek gibi yeri koklayarak yaklaşıyorlardı. Kale mazgallarına doğru hızla havalandım. Onlarla aynı hizaya geldiğimde, devriye gezen bir nöbetçi fark ettim. Kafasının kenarına bronzdan yıpranmış bir boru tutturulmuş küçük bir folyottu. Ne yazık ki o da beni fark etmişti. Bir şey yapmama fırsat bırakmadan boruyu ağzına götürdü ve kısa, keskin bir ses çıkardı. Ses anında duvar boyunca kendini yanıtlayan bir sinyal dalgasını tetikledi. Yüksek alçak, tiz pes, uzak yakın birçok ses duyuldu. Yakayı ele vermiştik. Zikzak yaparak nöbetçiye doğru uçup pençelerimi geçirdim; ciyaklayarak dengesini kaybetti ve duvardan aşağı yuvarlandı. Mazgalların üzerinden aştım, yuvarlanmış siyah kayalar ve topraktan oluşan dik bir bayırı geçtim, kuleden şehre doğru uçmaya başladım.

Ne kaybedecek ne de arkama bakacak zamanım vardı. Bütün gücümle kanat çırpıyordum. Altımda geniş gri ve işlek bir ana cadde, sonra düz çatılı garajlardan oluşan bir blok, dar bir sokak, tahta kiremitler, Thames'in bir kıvrımı, bir rıhtım... Hey! Hiç fena değildi; her zamanki gibi görkemli bir kaçış gerçekleştirmiştim! Londra Kulesi çoktan kilometrelerce geride kalmış olmalıydı. Çok yakında ben de...

Yukarı baktım ve şok geçirerek gözlerimi kırpıştırdım. O neydi öyle? Londra Kulesi tam önümde bütün ihtişamıyla dikilmişti. Merkez kalenin üstünde gruplar halinde uçan şekiller dönüyordu. Ters yöne doğru uçmuşum meğerse! Yön duygum beni feci şekilde yanıltmıştı. Hayretler içinde bir bacanın etrafından U-dönüşü yaptım ve yeniden ters yöne doğru fırladım. Arkamdan Faquarl'ın sesi duyuldu.

"Bartimaeus dur!"

"Onları görmedin mi?" diye bağırdım kanadımın üstünden. "Bizi enselemeleri an meselesi!" Faquarl'ın uyarılarını duymazlıktan gelerek hızımı iki katına çıkardım. Altımda çatılar göz kırpıyordu, sonra rekor bir zamanlamayla Thames'in pis sularını geçtim, sonra...

Londra Kulesi. Aynı bir önceki seferde olduğu gibi. Uçan şekiller artık her yöne doğru ateş ediyordu. Her grup, bir araştırma küresinin peşine takılmıştı. İçlerinden bir grup bana yönelmişti. İçimden gelen her ses kuyruğu kıstırıp kaçmamı söylüyordu ama kafam çok karışmıştı. Bir çatının tepesine kondum. Birkaç saniye sonra Faquarl da soluk soluğa küfürler savurarak yanımda bitiverdi.

"Seni budala! İşte yine başladığımız yere döndük!"

Birden jeton düştü. "Yani..."

"Gördüğün ilk kule bir ayna illüzyonuydu.{70} Dümdüz uçup içinden geçmemiz gerekiyordu! Lovelace beni bu konuda uyarmıştı ama sen beni dinlemedin bile! Bu yaralı kanadıma da sana da lanet olsun Bartimaeus!"

Uçan cinler taburu dış duvarları aşmak üzereydi. Aramızda bir caddelik mesafe ya var ya yoktu. Faquarl sıkıntıyla bir bacanın arkasına sindi. "Hiçbir zaman onlardan hızlı uçamayız."

Ama benim ilham perilerim gelmişti. "O zaman biz de uçmayız. Birkaç trafik ışığı geçmiştik demin şurada."

"Geçtiysek ne olmuş?" Faquarl'ın o her zamanki kentliliği biraz zayıflamaya yüz tutmuştu anlaşılan.

"Otostop yapacağız." Binayı takipçilerle aramıza alarak damdan aşağı bir kavşağa doğru uçmaya başladım. Bir sıra araba kırmızı ışıkta bekliyordu. Arabaların yanında kaldırıma kondum. Faquarl da tam peşimdeydi.

"Tamamdır," dedim. "Değişme zamanı."

"Neye?"

"Güçlü pençeleri olan bir şeye. Acele et yeşil yanacak." Faquarl itiraz edemeden kaldırımdan en yakındaki arabanın altına sıçradım. Yağ ve egzoz dumanlarından gelen iğrenç kokuya ve görünmeyen sürücü gaza bastığında artan hasta edici titreşimlere boş vermeye çalışarak, hiçbir pişmanlık duymadan kuzguna veda edip bir kancalı iblisciğe dönüştüm. Bir kas düğümü üzerinde kancalar olarak tanımlanabilecek bir ibliscik türüydü bu. Kancalar ve dikenler kendilerini şasenin pis metaline geçirdiler, araba ilerlemeye başlamadan beni sabitleyip güvene aldılar. Faquarl'ın takip edemeyecek kadar yavaş olmasını diliyordum ama öyle bir şansım yoktu: Başka bir ibliscik daha peşimden geliverdi, iki tekerin arasına sıkı sıkıya yapıştı ve gözlerini bana dikti.

Yolculuk boyunca pek fazla konuşmadık. Motor çok gürültü yapıyordu. Ayrıca kancalı ibliscikler dillerinden çok dişlerini kullanırlar.

Hiç bitmeyecekmiş gibi gelen bir süre sonra araba durdu. Sürücü inip gitti. Karmakarışık tutgaçlarımı gevşettim ve pat diye asfalta düştüm. Hem araba tutmasından hem de teknolojik kokulardan dizlerimin bağı çözülmüştü.{71} Faquarl da benden daha iyi durumda değildi. Hiç konuşmadan bir çift yaşlı, hafif pasaklı kediye dönüştük ve kör topal arabanın altından çıkıp geniş bir çimenlikten yürüyerek gür çalıların altına girdik. Oraya varır varmaz rahatlayarak en sevdiğimiz şekillere girdik.

Aşçı bir kütüğün üzerine çöküverdi. "Bu sana borcum olsun Bartimaeus," dedi hızla soluyarak. "Hayatımda böyle işkence görmedim."

Mısırlı çocuk sırıttı. "İşe yaradı ama değil mi? Artık güvendeyiz."

"Kancalarımdan biri benzin deposunu deldi. Baştan aşağı ıslandım. Her yerim sivilce olacak."

"Söylenmeyi bırak" Ağaç yapraklarının arasından etrafa göz attım: Çevre sakinlerinin kullandığı bir yol, büyük ikiz evler, bir sürü ağaç. Yakınlardaki bir araba parkında tenis topuyla oynayan küçük bir kızdan başka kimsecikler yoktu görünürde. "Bir banliyöye gelmişiz," dedim. "Londra'nın dış mahallelerinden biri ya da daha uzak bir yer." Faquarl homurdanmakla yetindi. Yan gözle hınzır hınzır ona baktım. Baztuk'un açtığı yarayı inceliyordu. Kötü görünüyordu. Güçten düşecek gibiydi.

"Bu derin yarayla bile senden daha güçlüyüm Bartimaeus, o yüzden gel de yanıma otur," diye oturmamı işaret etti aşçı sabırsızca. "Sana önemli bir şey söyleyeceğim."

Her zamanki itaatkarlığımla, aynı Batlamyus'un yaptığı gibi oturarak bağdaş kurdum. Fazla yaklaşmadım. Faquarl'ın üzerinden benzin akıyordu.

"İlk önce," dedi, "Anlaşmanın kendime düşen payını yerine getirdim, senin postunu kurtardım. Şimdi sıra sana geldi. Semerkant Tılsımı nerede?"

Bir an kararsız kaldım. Nat'in adını ve adresini vermemi engelleyen şey, Thames'in dibindeki o kutuydu. Kaçmamı sağladığı için Faquarl'a minnettardım ama çıkarlarım ağır basıyordu.

"Bak," dedim. "Az önce hayatımı kurtardığın için sana minnettar olmadığımı düşünmeyesin sakın. Ama uzlaşabilmek benim için çok zor. Sahibim..."

"Büyük ihtimalle benimkinden daha güçsüz." Faquarl uyarmak istercesine öne eğildi. "O aptal, beş para etmez beynini kullanıp biraz düşünmeni istiyorum Bartimaeus. Lovelace kolyesini geri almayı çok istiyor, o kadar çok istiyor ki Jabor ile bana, kendi hükümetinin en sıkı korunan hapishanesine girip senin gibi zavallı bir kölenin hayatını kurtarmamızı emretti."

"Cidden çok fazla istiyor," diyerek itiraf ettim.

"Bunun ne kadar tehlikeli bir şey olduğunu düşün; hem bizim hem onun için. Her şeyini riske attı. Belki bu senin anlamanı kolaylaştırır."

"Peki o kolyeye neden bu kadar çok ihtiyacı var?" dedim sözünü keserek.

"Ah, bunu sana söyleyemem." Aşçı burnunun kenarına vurup bilmiş bilmiş gülümsedi. "Ama sana bu işte bizim tarafımızda olmanın senin yararına olacağını söyleyebilirim. Bizim bir yerlere gelecek bir sahibimiz var, anlarsın ya."

Pis pis sırıttım. "Bütün büyücüler böyle söyler."

"Çok yakında bir yere gelecek. Birkaç gün içinde. Olacak. Ve tılsım bu iş için çok gerekli."

"Olabilir, ama bu başarısına biz de ortak olacak mıyız? Böyle komedileri daha önce de duymuştum. Büyücüler bizi daha fazla güç kazanmak için kullanıp sonra da köleliğimizi iki katına çıkarırlar! Bu işten bizim karımız ne olacak?"

"Planlarım var Bartimaeus."

"Evet, evet herkesin planları var. Ayrıca bütün bunlar benim kendi görevime bağlı olduğum gerçeğini değiştirmiyor. Ciddi cezalar alabilirim... "

"Cezalara katlanılabilir!" Faquarl hayal kırıklığı içinde başına vurdu. "Benim özüm sen kolyeyle birlikte ortadan kaybolduğunda Lovelace'ın verdiği cezaların etkisinden daha yeni yeni kurtuluyor! Aslında, bizim varlığımız... üzgünmüş gibi görünmeye çalışma Bartimaeus; umurunda bile olmadığını biliyorum... bizim buradaki varlığımız bir dizi cezadan başka bir şey değil zaten. Değişen tek şey lanet olası büyücüler, bir tanesi mezarına düşer yerine anında bir başkası gelir, sonra da adlarımızın üzerindeki tozu silip bizi yeniden çağırır! Onlar gelip geçer biz dayanırız."

Omuzlarımı silktim. "Sanırım bunları daha önce de konuşmuştuk. Büyük Zimbabwe'ydi galiba?"

Faquarl'ın öfkesi dinmişti. Başını salladı. "Galiba. Ama ben değişimin yolda olduğunu hissediyorum ve eğer senin de biraz hissetme kabiliyetin varsa bunu anlaman gerekirdi. Bir imparatorluğun zayıflaması toplumda her zaman dengesizlik yaratır: Sokaklarda kargaşa, büyücülerin umarsızca dalaşmaları, beyinlerinin lüks ve güç yüzünden yumuşaması... Bunların tekrarlandığını kaç kere gördük, sen de ben de? Bu tür olaylar bize harekete geçme fırsatı verir. Sahiplerimiz tembelleşirler Bartimaeus, bizlere daha fazla hareket serbestliği sağlarlar."

"Bilemiyorum."

"Lovelace da onlardan biri. Güçlü evet, ama pervasız. Beni ilk çağırdığı günden beri bakanlıktaki görevinden şikayetçi. Geçmişteki büyük büyücüleri geçebilmek için kıvranıyor, başarılarıyla bütün dünyayı ele geçirmek istiyor. Sonuç olarak toprağa gömülmüş kemiğine sarılan bir köpek gibi güce tapıyor. Bütün zamanını entrika ve dolaplar çevirmek için harcıyor, rakiplerinden önde olabilmek için dur durak bilmeden çabalıyor... Düşündüğü tek şey bu. Üstelik yalnız da değil. Hükümette ona benzer birçok adam var, kimileri ondan bile gözü kara. Nasıldır bilirsin: En tepeye çıkmak için uğraşan büyücüler uzun süre ayakta kalamazlar. Er ya da geç hata yapıp bize açık kapı bırakırlar. Er ya da geç biz kazanırız." Aşçı gökyüzüne baktı. "Vakit geçiyor," dedi. "Son teklifim şu: Sen beni Semerkant Tılsımı'na götür; ben de, alacağın ceza ne olursa olsun sonunda Lovelace'ın seni kurtaracağına garanti vereyim. Sahibin her kimse ona karşı koyamaz. O zaman düşman değil ortak oluruz Bartimaeus. Hoş bir değişiklik olmaz mı sence de?"

"Harika," dedim.

"Ya da..." Faquarl her şeye hazırmış gibi ellerini diz kapaklarına dayadı. "Hemen şimdi bu ne olduğu belirsiz banliyönün çalılıklarında gebermeyi seçebilirsin. Şu ana kadar beni hiçbir zaman yenemedin bunu biliyorsun; yalnızca şansın yaver gitti.{72} Bu sefer şansına fazla güvenmesen iyi olur."

Bu düşünmeye değer sözleri kafamda evirip çevirirken ve en iyi kaçış yolunun ne olduğunu bulmaya çalışırken bir şey oldu. Yapraklardan hafif bir hışırtı geldi ve dalların arasından bir şey ayaklarımızın dibine yumuşak iniş yaptı. Bir tenis topu. Faquarl zıplayarak kütükten kalktı; ben de ayağa fırladım ama saklanmak için çok geçti. Birisi çoktan çalıların arasına girmeye çalışıyordu.

Evinin park yerinde oynarken gördüğüm küçük kızdı gelen: Altı yaşlarında, çilli suratlı, kıvırcık saçlı; kirli diz kapaklarına kadar uzanan bol bir tişört giymiş bir kız. Yarı büyülenmiş, yarı ürkmüş gözlerle bize baktı.

Birkaç saniye hiçbirimiz kıpırdamadık. Kız bize baktı. Faquarl ve ben de kıza baktık. Sonra kız konuştu.

"Benzin kokuyorsunuz."

Cevap vermedik. Faquarl harekete geçerek elini kaldırdı. Onun hain emellerini sezdim.

Neden o anda harekete geçtim bilmiyorum? Tamamen kendi çıkarım için. Faquarl'ın dikkatinin anlık olarak dağılmasıyla, kaçmak için güzel bir fırsat geçmişti elime. Bu arada kazara kızı da kurtarabilirsem... hiç de fena olmazdı, borcumu ödemiş olurdum. Ne de olsa, son hamle için bana esin veren, onun sözleriydi.

Tek parmağımın ucunda küçük bir Kıvılcım yakarak bir fiskeyle aşçıya fırlattım.

Gazın alev alması gibi pof diye bir ses çıktı ve Faquarl turuncu-sarı bir alev topu haline geldi. O acılar içinde kükreyerek yalpalarken ve etrafındaki yaprakları da ateşe verirken küçük kız ciyaklayarak kaçtı. İyi fikirdi: Ben de aynını yaptım.{73}

Birkaç saniye içinde havalanarak son sürat Highgate'teki aptal, bacaksız sahibime doğru kanat çırpmaya başlamıştım.

Nathaniel

26

Akşama doğru vakit ilerlerken, korkunun kasvetli sancıları da Nathaniel'ın üzerine çöküyordu. Odasının içinde kafese kapatılmış bir panter gibi ileri geri yürürken, birçok farklı şekilde tuzağa düşmüş olduğunu hissediyordu. Evet, odanın kapısı kilitliydi ve dışarı çıkamıyordu ama bu sorunlarının en önemsiz olanıydı.

Hizmetkarı Bartimaeus o anda kulede hapisti ve en güçlü büyücülerin bile tasarlayamayacağı işkencelere maruz kalıyordu. Eğer gerçekten de şehir merkezinde olaylara neden olmuşsa başına gelenleri hak etmiş demekti. Fakat Nathaniel onun sahibiydi. Onun suçlarından kendisi sorumluydu.

Yani büyücülerin aradıkları aslında kendisiydi.

İşkence altındayken Süresiz Kapatma tehdidi unutulacak, Bartimaeus Nathaniel'ın adını verecek ve polis kapısına dayanacaktı. Sonra da...

Nathaniel korkudan titreyerek Sholto Pinn'in bir gece önce görmüş olduğu yaralı halini hatırladı. Bunun sonuçları hiç de hoş olmayacaktı.

Bartimaeus mucize eseri ağzını kilidi tutsa da, Underwood ile mutlaka yüzleşmesi gerekiyordu. Ustası onu başından atacağını söylemişti; belki de daha kötüsü olacaktı. Çırağının çağırdığı şeyin ne olduğunu anlaması için dolapta bulduğu karalanmış notları okuması yeterliydi. Sonra hikayenin devamını öğrenmek isteyecekti. Nathaniel kendisini konuşmaya ikna etmek için ne yöntemler kullanacağını düşünmeye bile korkuyordu.

Ne yapabilirdi? Bayan Underwood bir kurtuluş yolu önermişti. Ona bütün gerçeği baştan sona anlatmasını söylemişti. Ama kin dolu ve alaycı ustasına sırlarını açma düşüncesi Nathaniel'ı fiziksel olarak hasta ediyordu.

Çelişkileri bir kenara atarak yorgun iblisi yeniden çağırdı ve itirazlarına kulak asmadan bir kez daha Londra Kulesi'ne yolladı. Güvenli bir uzaklıktan, korku ve merakla, yeşil kanatlı demonlardan oluşan öfkeli bir güruhun çekirge sürüsü gibi korkulukların üzerinde dönmelerini ve aniden tüm yönlere dağılarak şehrin üzerine doğru uçuşlarını izledi.

"Çok etkileyici," diye yorum yaptı sihirli ayna. "Çok klas bi topluluk. Yüksek seviyeli cinlere bulaşmamak lazım. Kim bilir," diye ekledi, "belki bazıları senin peşindedir."

"Underwood'u bul," diye hırladı Nathaniel. "O nerede ve ne yapıyor?"

"Vaay, ortalık kızışıyo dii mi? Bakalım Arthur Underwood nerdeymiş... Iıh, hiç yolu yok. O da kulede ama ben giremezim. Ama bi tahmin yapiim." İblis kıkırdadı. "Muhtemelen şu anda arkadaşın Bartimaeus'la sohbet ediyodur."

Kuleyi daha fazla gözetlemek anlamsızdı. Nathaniel aynayı yatağının altına fırlatıverdi. Durum hiç de parlak görünmüyordu. Her şeyi anlatması gerekecekti. Saygı duymadığı bir insana, kendisini koruyabilmekten aciz, Lovelace'ın önünde diz çökmüş ve sinmiş bir insana anlatacaktı hem de. Nathaniel, Underwood'un öfkesini nasıl dışa vuracağını tahmin edebiliyordu: Küçümseyecek, alay edecek ve kendi değersiz şöhretinin zedelenmesinden endişe edecekti... İşte o zaman...

Bir saat kadar sonra, aşağıda çarpılan bir kapı sesinin yankılandığını duydu. Donup kaldı. Merdivenlerde ustasının ürkünç ayak seslerinin duyulmasını bekledi, ancak uzun süre gelen giden olmadı. Sonunda anahtar kilitte döndüğünde, yumuşak ve sakin şıkırtılardan, gelenin Bayan Underwood olduğunu çoktan anlamıştı. Kadının elinde küçük bir çay tepsisi vardı, içinde bir bardak süt ve oldukça bayatlamış bir sandviç duruyordu.

"Geç geldiğim için üzgünüm John," dedi kadıncağız. "Yemeğini çok önceden hazırlamıştım ama getirmeye fırsatım olmadan ustan eve döndü." Derin bir soluk aldı. "Gitmem lazım. Aşağıda işler biraz karıştı.

"Ne... Neler oluyor Bayan Underwood?"

"İyi bir çocuk ol ve sandviçini ye. Beslenmeye ihtiyacın var, çok solgun görünüyorsun. Ustan seni çok geçmeden çağırır, eminim."

"Ama bir şey söylemedi mi?"

"Yeter artık John! Soru sormaktan vazgeçmeyecek misin? Birçok şey söyledi ama şu anda seninle bunları tartışamam. Aşağıda su kaynıyor ve hemen ona yiyecek bir şeyler hazırlamam lazım. Sen sandviçini ye hayatım."

"Ustam...?"

"Kendini çalışma odasına kilitledi ve rahatsız edilmemesini söyledi. Yemek dışında tabii. Çok acil bir durum var anlaşılan."

Acil durum... Nathaniel o anda ani bir karar aldı. Bayan Underwood güvenebileceği tek insandı, kendisine değer veren tek kişi. Ona her şeyi anlatacaktı: Tılsımı, Lovelace'ı, her şeyi. Eğer gerekirse, kadın kendisini Underwood'dan ve polisten korurdu; nasıl olacağını bilmiyordu ama kadının işleri yoluna koyacağından emindi.

"Bayan Underwood..."

Kadın elini kaldırdı. "Şimdi olmaz John. Zamanım yok."

"Ama Bayan Underwood. Benim gerçekten..."

"Bir kelime daha söyleme! Gitmem lazım."

Zoraki gülümseyerek çıktı. Kapı kapandı. Kilitlendi. Nathaniel arkasından bakakalmıştı. Bir an ağlayacakmış gibi oldu, sonra içinden inatçı bir öfke kabardı. Ne ceza verileceği kararlaştırılana kadar tavan arasına kilitlenecek yaramaz bir çocuk muydu o? Hayır. O bir büyücüydü! Kendisini yoksaymalarına izin vermeyecekti!

Bütün malzemeleri elinden alınmıştı. Elinde sihirli aynadan başka bir şey kalmamıştı ve yapabileceği tek şey gözetlemekti. Gene de gözetlemek demek bilgi demekti. Bilgiyse güç demekti.

Nathaniel bayat sandviçten bir ısırık aldı ve anında pişman oldu. Tabağı ittirerek pencereye gitti ve şehrin karanlık gökyüzünün altında uzayıp giden sarı ışıklarını seyretti. Bartimaeus adını vermiş olsa, Underwood ve polis çoktan yakasına yapışmış olurdu. Anlayamıyordu. Ve şu acil durum... Bunun Bartimaeus ile bir ilgisi olabilir miydi?

Underwood aşağıda hiç kuşkusuz telefon başındaydı. Çözüm çok basitti: Biraz casusluk, kafasındaki soru işaretlerini anında giderebilirdi.

Nathaniel sihirli aynayı çıkardı. "Ustam çalışma odasında. İyice yaklaş, her şeyi görmek istiyorum; ayrıca söylediği her şeyi anında doğru olarak bana ileteceksin."

"Seni küçük casus seni! Ay aman neyse! Senin ahlakından bana ne! Ben bi gidiim bakim..."

Aynanın yüzeyi temizlendi; iblisin yerini ustanın odasının güçlü ve net bir görüntüsü aldı. Underwood deri koltuğuna gömülmüş, dirseklerini masaya dayayarak öne doğru eğilmişti. Bir eliyle telefonu tutuyor, diğeriyle konuşurken hareketler yapıyordu. İblis daha yaklaştı; artık Underwood'un yüzündeki gerginlik iyice belirginleşmişti. Adam apaçık bağırıyordu.

Nathaniel aynayı tıkırdattı. "Neler söylüyor?"

Bir cümlenin ortasından başlayarak iblisin sesi duyuldu. Underwood'un dudak kıpırtıları ve Nathaniel'ın kulağına gelen ses arasında kısa bir gecikme vardı ama iblisin duyduklarını doğru olarak aktardığını anlayabiliyordu. "... diyorsun? Üçü de kurtulmuş mu? Arkalarında onlarca yaralı bırakarak ha? Duyulmamış şey! Whitwell ve Duvall bunun hesabını vermek zorundalar. Evet, kesin olarak eminim Grigori. Bu benim araştırmalarımı sabote etmek için planlanmış bir olay. Onu kendim sorgulamak istiyordum. Evet, ben. Çünkü onun bu hırsızlıklarla ilgili olduğundan adım gibi emindim... Bu onların en son numaralarıydı. En güçlü eşyaların Pinn'de olduğunu herkes bilir; onları çalmak için oradaydı... Evet, bence de, işin içinde bir büyücü var demektir... Evet, biliyorum bu kabul edilemez bir şey... Öyle de olsa elimdeki en iyi ipuçlarından birisiydi... Aslında tek ipucu buydu doğruyu söylemek gerekirse, ama bana iyi bir bütçe ayrılmadığı sürece ne beklenebilir ki? Kimlikleri belirlenmiş mi peki? Ona da mı hayır? Bu olanlar Jessica'ya iyi bir darbe olacak, bütün bu üzücü olayların tek iyi sonucu bu... Evet, umarım. Baksana Grigori, konuyla alakası yok ama, sana daha kişisel bir konuda danışmak istiyordum... "

Bu noktada iblisin yorumları kesildi, ama Underwood dudaklarını almaca yaklaştırmış konuşmaya devam ediyordu. Nathaniel bronz diske güçlendirici bir şok dalgası yolladı ve iblisin yüzü belirdi.

"Uy, na'aptın yine!"

"Ses, ses niye kesildi?"

"Fısıldıyo, görmüyo musun? Hiç bi şi duyamazım artık. Daha fazla yaklaşmam tekin diil."

"Duymam lazım."

"Ama patron, güvenli sınırı aşarız o zaman. Büyücülerin güvenlik radarları var biliyosun, bu adamın bile..."

Nathaniel'ın yüzü gerginlikten şişmiş ve ağrıyor gibiydi. Tedbiri elden bırakmıştı. "Dediğimi yap. Bana bir daha söyletme."

İblis cevap vermedi. Underwood'un yüzü yeniden o kadar yakından belirdi ki bütün aynayı dolduruyordu neredeyse. Burnundan çıkan püskül gibi kıllar, üç boyutlu şirin bir ayrıntı olarak görünüyordu artık. Büyücü başını sallıyordu. "Bence de. Sanırım hoşuma gider... olaya bu şekilde bakınca çocuk benim sıkı çalışmalarımın ve parlak fikirlerimin bir kanıtı olabilir. Şimdi benim sevgili eski ustacığım..."

Adam sustu, sanki soğuk bir şey bedenine sürtünmüş gibi irkilerek titredi. "... Pardon Grigor. Ben yalnızca, bir şey hissettim..." Nathaniel gözlerin kısıldığını ve o tanıdık kaşların sertçe çatıldığını gördü. Aynadaki görüntü bir anda küçülmeye başladı, sanki iblis aceleyle geri çekilmeye uğraşıyor gibiydi. Underwood yüksek sesle bir hece söyledi; iblis tekrarlamaya çalıştı ancak sesi kapanan bir radyo gibi hecenin yarısında kesildi. Görüntü silinmedi ama tuhaf biçimde titreşmeye başladı.

Nathaniel'ın sesi endişesini gizleyemiyordu. "İblis, neler oluyor?"

Hiçbir ses duyulmadı. İblis suskun kaldı.

"Sana odadan çıkıp bana dönmeni emrediyorum."

Yanıt gelmedi.

Sihirli aynadaki görüntü kaygı vericiydi. Titrek de olsa, Nathaniel, Underwood'un telefonu kapattığını ve yavaşça ayağa kalkarak masanın önüne ilerlediğini, bu arada orada olduğundan emin olduğu bir şeyi yakalamak istercesine dikkatle odayı incelediğini görebiliyordu. Görüntü hala hızla titreşiyordu: İblis kaçmak için öncekinin iki katı çaba harcarmış gibiydi ama işe yaramıyordu. Panik duygusu doruklara ulaşan Nathaniel, aynaya boşuna birkaç korkunç Şok uyguladı. İblis donakalmıştı, ne konuşabiliyor ne hareket edebiliyordu.

Underwood odanın gerisinde bir dolaba gitti, içini karıştırdı ve elinde metal bir çubukla geri döndü. Çubuğu salladı: Ucundaki dört küçük delikten çıkan beyaz bir toz hızla yayılarak tüm odayı kapladı. Toz her ne işe yarıyorduysa etkisi çok ani olmuştu. Underwood araştırmaya başlayarak yukarıya doğru baktı ve Nathaniel ile göz göze geldiler. Nathaniel bir an için ustasının kendisini gerçekten gördüğünü sandı, sonra toz sayesinde havada asılı kalan iblisin ortaya çıktığını anladı.

Dehşet içinde ustasının halıya eğilip yerdeki kurdeleden bir ilmiği çektiğini gördü. Halıdan büyük kare bir bölüm ayrılarak yan tarafa serildi. Altında boyanmış iki pentagram vardı. Ustası gözlerini donup kalmış olan iblisten bir an bile ayırmadan küçük çemberin içine girdi. Konuşmaya başladı ve birkaç saniye içinde büyük çemberin üstünde sisler içinde uzun boylu bir hayalet belirdi. Underwood bir emir verdi. Hayalet eğilerek selamladı ve gözden kayboldu. Nathaniel gözlerine inanamayarak ustasının parıltılar içinde yana doğru kaydığını gördü. Kendi ustası hala çemberin içinde duruyordu ama hayalete benzeyen ve saydam bir usta daha vardı yanında.

Hayalete benzeyen usta havaya yükseldi, topuklarını birbirine çarptı ve öne doğru süzülmeye başladı; doğrudan zavallı iblisin üzerine, hala odanın görüntüsünü yayınlamaya devam ettiği noktaya doğru uçuyordu. Nathaniel emirler verdi ve öfkeyle aynayı salladı fakat ustasının ağır ağır yaklaşmasını önleyemedi. Adam yaklaştı, yaklaştı... Hayalet kaşlar çatılmış, parıldayan gözler dimdik iblise çevrilmişti. Artık Underwood bütün aynayı kaplıyordu, sanki içinden çıkıp Nathaniel'ın odasına girecekmiş gibi.

Sonra her şey birdenbire durdu. Ayna yeniden çalışma odasını gösterdi. Underwood'un fiziksel bedeni hâlâ pentagramın içinde hareketsiz duruyordu.

Korkusuna rağmen Nathaniel neler olduğunu çok iyi biliyordu. Casusun yerini belirleyen ve onu olduğu yerde sabitleyen ustası, iblisin astral bağını kaynağına kadar izleyerek düşman büyücünün kimliğini öğrenmeye karar vermişti. Bu tür kaynaklar kilometrelerce uzakta olabilirdi ve belki de ustası, bir cin tarafından yaratılmış şekli içinde uzun bir yolculuk yapacağını sanıyordu. Eğer öyleyse çok büyük bir sürpriz yaşayacaktı.

Nathaniel ne yapması gerektiğini çok geç anlayabildi. Pencere! Eğer aynayı pencereden sokağa atmayı akıl edebilseydi ustanın haberi bile olmayacaktı belki de...

Pencereye doğru henüz iki adım atmıştı ki Arthur Underwood'un saydam başı ses çıkarmadan yerdeki döşemelerden beliriverdi. Şeffaf ve fosforlu yeşil bir renkteydi; harap durumdaki sakallarının ucu yere serilmiş uzanıyordu. Baş doksan derecelik bir açıyla yavaş yavaş döndü ve elinde sihirli aynasıyla tepesinde dikilen Nathaniel'ı gördü.

O anda, ustasının yüzünde Nathaniel'ın daha önce hiç görmediği bir ifade belirdi. Bu Underwood'un öğretmenlik tarzını belirleyen o sabırsız horgörü ifadesi değildi. O sabah odasını ziyaret ettiğinde gördüğü hiddet bile değildi. Hayır, o yüzde ilk önce müthiş bir şok ve sonra öylesine bir kötülük patlaması görüldü ki neredeyse Nathaniel'ın dizlerinin bağı çözülecekti. Ayna elinden düştü; Nathaniel duvara tutundu; konuşmaya çalıştı ama konuşamadı.

Hayaletimsi baş odanın ortasından kendisine bakıyordu. Nathaniel da gözlerini kaçıramadan ona bakıyordu. Sonra Underwood'un -herhalde aşağıdaki odada bulunan fiziksel bedenden çıktığı için çok boğuk ve uzaktan gelen- sesi, yerde ters dönmüş duran aynanın içinde duyuldu.

"Hain..."

Nathaniel'ın ağzı açıldı fakat sadece kurbağa vıraklamasına benzer bir ses çıkarabildi.

Ses yeniden duyuldu. "Hain! Bana ihanet ettin. Kimin adına casusluk yaptığını hemen öğreneceğim."

"Hiç kimse, kimse adına çalışmıyorum... " Nathaniel yalnızca en alçak sesle fısıldamayı başarabilmişti.

"Hazır ol! Yukarıya geliyorum."

Ses uzaklaştı. Underwood'un başı zeminde dönerek kayboldu. Onunla birlikte odadaki fosforlu ışık da yok oldu. Nathaniel titreyen ellerle aynayı yerden aldı ve dikkatle içine baktı. Birkaç saniye içinde ustanın hayaleti geri çekildi ve sisli çalışma odasının görüntüsü belirdi; hayalet, halının üzerinde süzülerek ustanın çemberine doğru uçtu. Yanında durup aynı duruşu aldı ve bedeniyle birleşti. Underwood bir anda yeniden kendisi oldu ve büyük çemberin içinde gölge hayalet yeniden belirdi. Underwood ellerini çırparak cini kovdu; cin selamlayarak gözden kayboldu. Underwood gözlerinden kıvılcımlar saçarak pentagramından çıktı ve uzun adımlarla kapıdan çıktığı görüldü.

Böylece iblisin üzerindeki büyü de etkisini yitirmiş oldu ve bebeğin yüzü aynada tekrar belirdi. Rahatlayarak yanaklarını şişirdi. "Pöf! Bu bana hiç iyi gelmedi, söyliim sana," dedi. "O yaşlı bunağın içimden geçip bağlantımı izlemesi falan... Neydi o yahu!"

"Yeteri Kes sesini!" Nathaniel dehşet içinde olmasına rağmen düşünmeye çalışıyordu.

"Bana bi iyilik yapsan...?" dedi iblis. "Nasılsa fazla zamanın kalmadı. Ölmeden önce beni bıraksan n'olur sanki! Aynada yaşamak çok bunaltıcı; nası yalnızım bilemezsin. Hadi patroon. Bana bi kıyak yap." Bebeğin çekiciliğini kullanarak gülümseme çabaları, aynanın duvara fırlatılmasıyla yarıda kesildi. "Uy! Peki ööle olsun. Birazdan görürsün gününü!"

Nathaniel kapıya koşturup çaresizlik içinde koluna asıldı. Aşağılardan bir yerlerden ustasının telaşla merdivenlerden çıkışını duyabiliyordu.

"Gerçekten çok sinirli," diye bağırdı iblis. "Astral bedeni bile içimden geçerken özüme diken gibi battı. Keşke ayna ters dönmeseydi de, buraya geldiinde n'olcaanı görebileydim."

Nathaniel dolaba fırlayıp deliler gibi ittirmeye başladı; onu kapının önüne kadar itip yolu tıkamayı düşünüyordu. Ama dolap çok ağırdı; gücü yetmeyecekti. Soluğu tıkanmıştı.

"Ne uğraşıyosun?" diye sordu iblis. "Sen artık büyük bi büyücüsün. Bi şi çaar da postu kurtar. Bi ifrit mesela; çok işine yarardı. Ya da şu çok meraklı olduun Bartimaeus'a ne dersin? Ona ihtiyacın varken niye yanında diil?"

Nathaniel hıçkırarak odanın ortasına doğru sendeledi ve yüzünü kapıya döndü.

"Çok pis iş, dii mi?" İblisin sesinden memnuniyet akıyordu. "Başkasının merhametine kalmak. İşte şimdi sen de anlıyosun. Kabul et oğlum, tek başınasın. Sana yardım etcek kimse yok."

Bir şey pencereyi tıklattı.

Kalbinin duracağını sandığı bir anın sonunda, Nathaniel pencereye baktı: Camın ardında darmadağın olmuş bir güvercin, kanatlarıyla bir şeyler yapıp duruyordu. Nathaniel kuşkuyla pencereye yaklaştı.

"Bartimaeus...?"

Güvercin gagasını birkaç kez üst üste pencereye vurdu. Nathaniel pencerenin kolunu çevirmek için tam elini kaldırmıştı ki...

Kilitte anahtar tıkırtısı duyuldu. Yatak odasının kapısı çarpılarak sonuna kadar açıldı. Harcadığı çabadan pespembe olmuş yüzü, hiddetli bir beyaz saç-sakal çizgisiyle çerçevelenmiş olan Underwood kapının önünde dikildi. Nathaniel'ın kolu yanına düştü; ustasına doğru döndü. Güvercin pencereden kayboldu.

Underwood'un nefesini düzenlemesi bir saniye sürdü. "Sefil çocuk! Kimden emir alıyorsun? Düşmanlarımın hangisinden?"

Nathaniel bütün vücudunun titrediğini hissedebiliyordu ama ayakta durup ustasının gözünün içine bakabilmeyi başardı.

"Hiç kimse efendim. Ben..."

"Duvall mı? Mortensen mi? Lovelace mı?"

Son adı duyduğunda Nathaniel'ın dudakları kıvrıldı. "Bunların hiçbiri değil efendim."

"Sana ayna yapmasını kim öğretti? Casusluk yapmanı kim söyledi?"

Nathaniel'ın kalbi tüm korkusuna rağmen öfkeyle doldu. Aşağılayarak konuşmaya başladı. "Bana inanmıyor musunuz? Size söyledim. Başka biri yok."

"Hala yalan söylemeye devam ediyorsun! Çok güzel! Odana son bir kere iyice bak. Bu son görüşün olacak. Şimdi dilin çözülene kadar benim çalışma odamda iblislerimle arkadaşlık edeceksin. Gel buraya!"

Nathaniel duraksadı ancak yapabileceği hiçbir şey yoktu. Ustasının eli omzuna indi ve bir mengene gibi sıkmaya başladı. Elinde olmadan, odadan dışarıya ve merdivenlerden aşağıya sürüklendi.

İlk katta Bayan Underwood'u gördüler. Kadıncağız telaş içinde ve soluk soluğaydı. Nathaniel'ın acınacak halini ve kocasının gözlerindeki hiddeti gördüğünde gözleri hüzünle doldu fakat yorum yapmadı.

"Arthur," dedi soluk soluğa, "Seni görmek isteyen biri var."

"Zamanım yok. Bu çocuk ..."

"Çok acil bir durum olduğunu söylüyor."

"Kim? Kimmiş bu?"

"Simon Lovelace, Arthur. İçeriye resmen zorla girdi."

27

Underwood'un kaşları çatılmıştı. "Lovelace mı?" diye gürledi. "O ne istiyormuş? Hep en kötü zamanda gelir zaten. Her neyse, görelim bakalım. Sen de kıvranmaktan vazgeç!" Nathaniel adamın elinden kurtulmak istermişçesine sert hareketler yapıyordu. "Sen, çocuk, yanına gelinceye kadar beni kilerde bekleyeceksin."

"Efendim..."

"Kes sesini!" Underwood merdiven sahanlığı boyunca Nathaniel'ı itip kakmaya başladı. "Martha, misafirimiz için su ısıt. Birkaç dakika sonra aşağıda olacağım. Kendime çeki düzen vermem lazım."

"Peki Arthur."

"Efendim, lütfen dinleyin! Bu çok önemli! Çalışma odanız..."

"Yeter!" Underwood küçük bir kapıyı açtı; eski dosyaların ve yığınla resmi belgenin istiflendiği daracık, soğuk bir odaya Nathaniel'ı soktu. Arkasına bakmadan kapıyı kapattı ve kilitledi. Nathaniel kapıyı yumruklayarak deliler gibi bağırmaya devam etti.

"Efendim! Efendim!" Cevap gelmedi. "Efendim!"

"Çok naziksin." Kocaman altçeneleri olan büyük bir böcek kapının altından girmişti. "Benim tarzıma göre 'efendim' biraz fazla resmi ama gene de 'cebin şeytan'dan daha iyi."

"Bartimaeus!" Nathaniel hayretle geriledi; böcek gözlerinin önünde büyüyerek eğri büğrü oldu... Artık esmer tenli çocuk eli belinde, başını yana yatırmış yanında duruyordu. Görüntü her zamanki gibi kusursuz bir kopyaydı: hareket ettikçe saçları dalgalanıyor, ışık cildindeki gözeneklerde parıldıyordu; binlerce gerçek insanın içinde bile sahte olduğu fark edilemezdi. Gene de bir şeyler -belki de kendisine bakan o yumuşak, siyah gözler- onun farklılığını haykırıyordu. Nathaniel gözlerini kırpıştırdı; kontrolünü kaybetmemeye çalıştı. Bir önceki karşılaşmalarında hissettiği yönünü yitirmişlik duygusunu hissetti yine.

Sahte çocuk, çıplak zemine ve süprüntü yığınına göz gezdirdi. "Seni yaramaz küçük büyücü seni." dedi duygusuzca. "Underwood sonunda seni enselemiş gördüğüm kadarıyla. İşini de aceleye getirmiyor."

Nathaniel duymazlıktan geldi. "Demek penceredeki sendin," diye başladı. "Nasıl oldu da...?"

"Bacadan elbette, nasıl olacak? Ve sen sormadan söyleyeyim, beni çağırmadığını biliyorum ancak işler benim açımdan biraz fazla karıştı. Tılsım..."

Nathaniel aniden korkunç gerçeği fark ederek sarsıldı. "Sen... Lovelace'ı buraya sen getirdin."

Çocuk şaşkın görünüyordu. "Ne?"

"Bana yalan söyleme demon! Beni aldattın işte! Onu buraya sen getirdin."

"Lovelace mı?" Mısırlı çocuk cidden şaşkın görünüyordu. "Nerede o?"

"Aşağıda. Yeni geldi."

"Benimle bir ilgisi yok. Ötmeye mi başlamıştın?"

"Ben mi? Sen öttün..."

"Ben hiçbir şey söylemedim. Benim düşünmem gereken bir tütsü kutusu var..." Kaşları çatıldı ve düşünmeye başladı. "Tuhaf bir rastlantı doğrusu."

"Rastlantı mı?" Nathaniel'ın heyecandan kalbi duracak gibiydi. "Onu buraya getiren sensin aptal! Şimdi hemen kolyeyi al! Lovelace bulmadan onu çalışma odasından çıkartacaksın!"

Oğlan kahkahalarla gülmeye başladı. "Hiç şansın yok. Eğer Lovelace buradaysa, dışarıda dolaşan onlarca küre vardır. Ben evden çıkar çıkmaz aurasını hissedip tepeme dikilirler."

Nathaniel kendini toparladı. Artık hizmetkarı döndüğüne göre eskisi kadar çaresiz durumda sayılmazdı. Eğer cin söylenenleri yaparsa, hala felaketi önleme şansı vardı. "Sana itaat etmeni emrediyorum!" dedi. "Çalışma odasına git..."

"Ah mümkün değil Nat." Çocuk eliyle, yorgun ve karşı gelirmiş gibi bir hareket yaptı. "Pentagramın içinde değilsin. Beni emirlerine uymaya zorlayamazsın. O kolyeyle bu evden çıkmak intihar etmek olur inan bana. Underwood ne kadar güçlü?"

"Anlayamadım?" Nathaniel'ın eli ayağına dolaşmıştı.

"Ne kadar güçlü? Hangi düzeyde? O sakalın boyutlarına bakınca pek matah bir şey değilmiş gibi görünüyor ama gene de yanılıyor olabilirim. O ne kadar iyi? Lovelace'ı alt edebilir mi? Bütün sorun bu."

"Of. Hayır. Hiç sanmıyorum..." Nathaniel'ın bu konuda pek fazla kanıtı yoktu ama ustasının geçmişte Lovelace'a göstermiş olduğu o köle tavrı pek de kuşku payı bırakmıyordu. "Sence..?"

"Elindeki tek şans, Lovelace kolyeyi bulursa yaygara koparmak istemeyebileceği olasılığı. Underwood'la anlaşma yapmayı deneyebilir. Ama eğer denemezse..."

Nathaniel dondu kaldı. "Sence...?"

"Hoop! Bütün bu hengamede niye geldiğimi söylemeyi unuttum!" Oğlan derin ve yankılı bir ses tonuyla konuşmaya başladı: "Görevimi başarıyla tamamladığımı size bildirmek isterim. Lovelace'ı izledim. Tılsımlı kolyenin gizini araştırdım. Sizin için canımı tehlikeye attım, ey sahip. Ve vardığım sonuç..." Burada daha normal ve alaycı bir ses tonu takındı. "Sen bir ahmaksın. Ne yaptığın konusunda hiçbir fikrin yok. Bu kolye o kadar güçlü ki asırlardır hükümet koruması altındaymış; yani Lovelace onu çalmadan önce demek istiyorum. Kiralık adamı onu çalabilmek için çok değerli bir büyücüyü öldürmüş. Bu durumda onu geri almak için Underwood'u da öldürmekten çekineceğini pek sanmıyorum, bilmiyorum sen ne dersin?"

Nathaniel'a oda etrafında dönüyormuş gibi geldi. Neredeyse bayılmak üzereydi. Bu hayal edebileceği en kötü şeydi. "Burada durup bekleyemeyiz," diye kekeledi. "Bir şeyler yapmamız gerek..."

"Doğru. Ben gidip gelişmelere bir göz atayım. Bu arada sen de cici bir çocuk gibi burada kalıp işler karıştığında dışarı çıkmaya hazır ol."

"Ben hiçbir yere kaçmıyorum." Nathaniel bunları çok, çok alçak sesle söylemişti. Aklından çeşitli olasılıklar geçiyordu. Bayan Underwood...

"Sana uzun deneyimlerden kaynaklanan bir tüyo vereceğim: Yiğitliğin onda dokuzu kaçmaktır. Kendini bu fikre alıştırsan iyi olur, dostum." Oğlan kapıya döndü ve avucunun tekini üzerine yerleştirdi. Kapı umutsuz bir çatırtıyla kilidin etrafından kırıldı ve ardına kadar açıldı. "Odana çıkıp bekle. Sana olanları hemen bildiririm. Harekete geçmeye de hazırlıklı ol."

Cin bunları söyleyip gitti. Nathaniel odadan çıktığında dışarıda kimsecikler yoktu.

Bartimaeus

28

"Rahatsız ettiğim için özür dilerim, Arthur," dedi Simon Lovelace.

Ona yetiştiğimde, Underwood uzun, loş yemek odasına yeni girmişti; daha önce alt kattaki aynanın önünde saçlarını ve kravatını düzeltmek için birkaç dakika harcamıştı. Ancak bunun pek işe yaradığı söylenemez: Şöminenin yanında durmuş tırnaklarını inceleyen, gerilmiş bir yay kadar soğuk ve gergin genç büyücünün karşısında hala pejmürde ve pasaklı görünüyordu.

Underwood bağışlayıcı ve alçakgönüllü görünme çabası içinde eliyle bir hareket yaptı. "Benim evim senin evindir. Geciktiğim için kusura bakma, Lovelace. Oturmaz mısın?"

Lovelace oturmadı. Dar koyu renk bir takım elbise giymiş, koyu yeşil bir kravat takmıştı. Başının her hareketinde, gözlüğü tavandaki lambanın ışıklarını yansıtıyordu. Gözleri görünmüyordu fakat gözlerinin altı gri, çökmüş ve torbalanmıştı.

"Telaşlı görünüyorsun Underwood," dedi.

"Yo, yo. Tavan arasında biraz işim vardı. Nefes nefese kalmışım o kadar."

Odaya bir örümcek olarak girdim ve en az ışık alan köşenin loşluğuna ulaşana kadar, sezdirmeden tavanda ilerledim. Orada çarçabuk birkaç ağ atıp kendimi mümkün olduğunca kamufle etmeye çalıştım. Bunu yapmamın nedeni, büyücünün, kızgın kırmızı gözleriyle köşe bucağı gözetleyen bir ikinci düzlem iblisini yanında getirmiş olmasıydı.

Lovelace'ın evi nasıl bulmuş olabileceğini düşünmek bile istemiyordum. Çocuğa çaktırmadım ama benimle aynı anda eve gelmiş olması pek hoş bir raslantı sayılmazdı. Ama bu soru bekleyebilirdi: Çocuğun geleceği -dolayısıyla kendi geleceğim- olacaklar karşısında hızlı hareket edebilme gücüme bağlıydı.

Underwood her zamanki koltuğuna oturup zoraki gülümsedi. "Evet..." dedi. "Oturmak istemediğine emin misin?"

"Evet, teşekkürler."

"En azından şu iblisine rahat durmasını söyleyebilirsin. Midemi bulandırıyor." Underwood aniden sertleşmişti.

Simon Lovelace dilini şaklattı. Başının arkasında sıçrayıp duran iblis bir anda kaskatı kesildi; somurtmakla sırıtmak arası talihsiz bir ifadeyle dondu kaldı yüzü.

Underwood iblisin acayip duruşunu görmezlikten geldi. "Bugün halledilecek birkaç işim var," dedi. "Senin için ne yapabilirim acaba?"

Simon Lovelace başını ciddiyetle öne eğdi. "Birkaç gece önce," dedi, "evime hırsız girdi. Ben evde yokken, küçük ama çok güçlü bir eşyam çalındı."

Underwood teselli edici bir ses çıkardı. "Bunu duyduğuma üzüldüm."

"Sağ ol. Benim için çok değerli bir eşyaydı. Doğal olarak onu bulmak için can atıyorum."

"Elbette. Direniş'in işi mi sence...?"

"Bugün sana uğramamın nedeni bu Underwood..." Lovelace yavaş, temkinli ve konunun etrafında dolaşarak konuşuyordu. Herhalde hala Underwood'u doğrudan suçlamaktan kaçınabileceğini umuyordu. Büyücüler kelimelerini her zaman özenle seçerler; aceleyle yapılacak bir konuşma, bir kriz anında bile olsa, felaketle sonuçlanabilir. Ama ihtiyar adam dokundurmaları anlayabilecek durumda değildi.

"Sana yardımcı olmak isterim tabii," dedi Underwood sakin sakin. "Bu soygunlar bir rezalet. Bir süredir çalıntı eşyaların satıldığı bir karaborsa olduğunu biliyoruz. Satışlardan elde edilen gelirin bize karşı savaşmakta kullanılacağını sanıyorum. Dün gece bunun nasıl bir şiddete yol açabileceğini hep birlikte gördük." Underwood'un kaşları eğlenceli bir şey düşünmüş gibi havaya kalktı. "Aslında," diye devam etti, "senin de kurbanlardan biri olduğunu duymak beni çok şaşırttı. Son zamanlardaki hırsızlıklar genelde -açık sözlü olmam gerekirse- daha düşük seviyedeki büyücülerin başına geldi. Hırsızların genelde gençler olduğu düşünülüyor, hatta çocuklar bile olabilir. Senin savunmanı delebileceklerini sanmazdım."

"Ben de." Simon Lovelace dişlerini sıkarak konuşmuştu.

"Sence bunun Parlamento'da düzenlenen saldırıyla bir ilişkisi var mı?"

"Bir saniye lütfen." Simon Lovelace elini kaldırdı. "Semer... yani benim eşyamı çalanın Direniş denilen gruptan bir kişi değil, tanıdık bir büyücü olduğunu düşünmek için nedenlerim var."

Underwood kaşlarını çattı. "Öyle mi düşünüyorsun? Bundan nasıl emin olabilirsin?"

"Çünkü bu işi yapanın ne olduğunu biliyorum. Bartimaeus gibi yakışıksız isimde bir demon. Arsızlıkta birinci, zekilikte sonuncu, orta rütbeli bir cin.{74} Özel bir şey değil. Her yarım akıllı onu çağırabilir. Yani yarım akıllı bir büyücü, halktan biri değil tabii."

"Yine de," dedi Underwood nezaketle, "bu Bartimaeus senin eşyanı çalmayı becermiş."{75}

"Yüzüne gözüne bulaştırdı! Kimliğini ele verdi!" Lovelace kendini zor kontrol ediyordu. "Hayır, hayır, çok haklısın. Sonuçta çaldı işte."

"Onu kimin çağırdığına gelince..."

Gözlükler parıldadı. "İşte Arthur ben de bu yüzden buradayım. Seni görmek için."

Underwood'un beyin hücreleri aradaki bağlantıyı kurana kadar, bir anlık suskunluk oldu. Sonunda başardı. Çeşitli duygular yüz ifadesini ele geçirebilmek için savaştılar, sonra hepsi kaybolarak yerlerini buz gibi bir nezakete bıraktılar.

"Anlayamadım," dedi çok alçak bir sesle. "Ne demek istiyorsun?"

Simon Lovelace iki elini de yemek masasına dayayarak öne doğru eğildi. Tırnakları çok iyi manikür yapılmıştı. "Arthur," dedi, "Son zamanlarda her taşın altından Bartimaeus çıkıyordu. Daha bu sabah, Pinn'in Piccadilly'deki dükkanında yakalanıp Londra Kulesi'ne hapsedildi."

Underwood afalladı. "O cin mi? Bunu... bunu nereden biliyorsun? Adını kimse bilmiyordu... Ve... ve kaçtı, bu öğleden sonra..."

"Evet kaçtı." Lovelace bilgisinin kaynağını açıklamadı. "O kaçtıktan sonra, ajanlarım... yerini buldular. Bartimaeus'u Londra boyunca izlediler, buraya kadar."{76}

Underwood inanamayarak başını salladı. "Buraya kadar mı? Yalan söylüyorsun!"

"İğrenç bir bulut şeklinde bacandan içeriye gireli daha on dakika bile olmadı. Sihirli kolyemi geri istemek için gelmem seni şaşırttı mı yoksa? Artık ben de içeride olduğuma göre..." Lovelace burnuna hoş bir koku geliyormuş gibi başını kaldırdı. "Evet onun aurasını hissediyorum. Yakınlarda bir yerde olmalı."

"Ama..."

"Sen olduğunu asla tahmin edemezdim, Arthur. Hazinelerime göz dikmiş olman değil beni şaşırtan. Yalnızca onları alabilecek yeteneğin olduğunu sanmazdım."

Yaşlı adam anlaşılmaz sesler çıkararak bir akvaryum balığı gibi ağzını açıp kapattı. Lovelace'ın omzundaki iblis yüzünü buruşturarak bir anlığına şiddet dolu bir ifade verdi, sonra eski haline döndü. Sahibi tek parmağıyla nazikçe masayı tıklattı.

"Evine zorla girebilirdim, Arthur. Buna hakkım vardı. Ama ben kibar davranmayı yeğledim. Ayrıca -eminim sen de biliyorsun- benden çalınan bu parça... skandal yaratacak değerde. İkimiz de onu elimizde tuttuğumuzun duyulmasını istemeyiz, değil mi? Bu yüzden, eğer onu mümkün olduğu kadar çabuk bana geri verirsen, her ikimizin de yararına olacak bir... anlaşmaya varabiliriz bence." Vücudunu dikleştirerek gömleğinin koluyla oynamaya başladı. "Bekliyorum."

Eğer Underwood, Lovelace'ın söylediklerinin tek kelimesini bile anlamış olsa, kendini kurtarabilirdi.{77} Eğer çırağının son zamanlarda yaptıklarını hatırlayıp ikiyle ikiyi çarpsaydı, herşey yoluna girebilirdi. Ama kafası öyle karışıktı ki kendisine atılan iftiradan başka hiçbir şey düşünemedi ve hırsla koltuğundan kalktı.

"Seni çok bilmiş, sonradan görme!" diye bağırdı. "Beni hırsızlıkla suçlamaya nasıl cüret edersin? Senin sihirli eşyan bende değil; onun hakkında hiçbir şey bilmiyorum ve bilmek de istemiyorum. Onu neden almak isteyeyim ki? Ben senin gibi bir dalkavuk değilim; insanları sırtından vuran bir alçak hiç değilim. Lağıma düşmüş bir domuz gibi güç ve iktidar peşinden koşmuyorum! Bütün bunları yapıyor bile olsam, seni soymakla uğraşmazdım. Artık yıldızının söndüğünü herkes biliyor. Sen uğraşmaya bile değmezsin. Yo, ajanların yanlış iz sürmüşler; ya da daha büyük ihtimalle yalan söylüyorlar. Bartimaeus burada yok! Onu hayatımda görmedim. Ve senin o zamazingon benim evimde değil!"

Underwood konuşurken, lambadan gelen ışık hala gözlüklerinde parıldasa da Simon Lovelace'ın yüzünde derin gölgeler dolaşıyor gibiydi. Yavaşça başını salladı. "Aptallık etme, Arthur," dedi. "Habercilerim bana yalan söylemezler! Onlar benden ölümüne korkan güçlü varlıklardır."

Yaşlı adam meydan okurcasına sakalını öne çıkardı. "Evimden defol."

"Elimdeki kaynakları sana anlatmakla uğraşamayacağım," diye devam etti Simon Lovelace. "Ama benimle konuşurken daha sakin davranırsan, olası bir felaketi de önlemiş olursun."

"Söylenecek başka bir şey yok zaten. Yanlış insanı suçluyorsun."

"Peki o zaman..."

Simon Lovelace parmaklarını şaklattı. Omzundaki iblis anında kayarak maun yemek masasının üzerine kondu. Yüzünü ekşiterek gerildi. Kuyruğunun ucundan bir kabarcık çıkıp büyüyerek testere uçlu bir çıkıntı halini aldı. Düşünceli düşünceli kalçalarını indirerek kuyruğunu çevirdi. Sonra çıkıntı, masanın cilalı yüzeyine dalarak tereyağını kesen bir bıçak gibi kesmeye başladı. Bu şekilde masayı tam ortasından yardı. Underwood'un gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Lovelace gülümsüyordu.

"Aile yadigarı mıydı, Arthur?" dedi. "Öyle görünüyor."

İblis masanın diğer ucuna henüz ulaşmıştı ki aniden kapı çalındı. Adamlar kapıya döndüler. İblis olduğu yerde kalakaldı. Elinde dolu bir tepsiyle Bayan Underwood içeriye girdi.

"Çaylar hazır," dedi. "Biraz da şekerli galeta; Arthur çok sever Bay Lovelace. Masanın üzerine bırakıyorum."

İki büyücü ve iblis çıt çıkarmadan kadının masaya yaklaşmasını izlediler. Elindeki ağır tepsiyi özenle, yeni doğranmış yarıkla Underwood'un durduğu köşenin ortasına bıraktı. Yoğun sessizliğin altında büyük bir porselen çaydanlığı (görünmez iblis bundan kaçabilmek için geri çekilmişti), iki fincanı, iki fincan tabağını, iki tabağı, galetaların durduğu küçük bir tepsiyi ve en iyi çatal-bıçak takımından çeşitli örnekleri tepsiden alarak masaya yerleştirdi. Bunların ağırlığı altında masanın ucu fark edilir ölçüde yer değiştirmişti. Hafif bir gıcırtı duyuldu.

Bayan Underwood tepsiyi kaldırarak misafirine gülümsedi. "Buyurun, ne kadar isterseniz alın Bay Lovelace. Biraz kilo almanız gerekiyor bence."

Lovelace kadının bakışları altında küçük tepsiden bir galeta aldı. Masa sallandı. Lovelace belli belirsiz gülümsedi.

"Güzel. Daha çay isterseniz seslenin." Bayan Underwood tepsiyi kolunun altına alarak aceleyle çıktı. Adamlar ve iblis çıkışını izlediler.

Kapı kapandı.

Büyücüler ve iblis aynı anda masaya baktılar.

Son parça da gürültüyle çatırdayarak koptu. Masanın tek tarafı çaydanlık, tabaklar, küçük tepsi ve çatal-kaşıkla beraber yana devrildi. İblis sıçrayarak şömine rafına kuru çiçeklerle dolu vazonun yanına kondu.

Kısa bir sessizlik oldu.

Simon Lovelace elindeki galetayı da yerdeki süprüntülerin içine fırlattı. "Bu masaya yaptıklarımın aynısını bir taşkafaya da yapabilirim, Arthur," dedi.

Arthur Underwood ona baktı. Garip bir şekilde konuşmaya başladı, sesi sanki çok uzaklardan gelir gibiydi. "O en güzel çaydanlığımdı."

Üç kez üst üste tiz, keskin ıslıklar çaldı. Derinden, gürüldeyerek bir yanıt geldi ve şöminenin üzerindeki tuğlalardan mavi yüzlü, kaslı, gürbüz bir goblin belirdi. Underwood bir hareket yaptı, bir kez daha ıslık çaldı. Goblin sıçrayarak havada döndü. Çiçeklerin arkasına sinmiş olan küçük iblisin tepesine indi, savrulup duran testereli kuyruğa aldırış etmeden parmaksız pençeleriyle kaldırıp sıkmaya başladı. Küçük iblisin cismi buruştu, bulandı, macun gibi kalıptan kalıba girdi. Kısa sürede, kuyruğu dahil her şeyi ezilip büzülerek sarımtırak etli bir top haline geldi. Goblin topun üstünü düzleştirdi, havaya kaldırdı ve ağzına atıp yuttu.

Underwood dudaklarını ısırarak olanları seyreden Lovelace'a döndü.

İhtiyar bunağın beni şaşırttığını itiraf etmem gerekir; umduğumdan da iyi bir gösteri yapıyordu. Ama yine de, o evcil goblini çağırmış olmanın etkileri görülüyordu üzerinde. Ensesi ter içinde kalmıştı.

Lovelace da bunun farkındaydı. "Sana son bir şans veriyorum," diye atıldı. "Eşyamı bana geri ver, yoksa fena olur. Beni çalışma odana götür."

"Asla!" Gerginlik ve öfke Underwood'u ele geçirmişti. Sağduyunun gereklerini göz ardı ediyordu.

"O zaman seyret." Lovelace briyantinli saçlarını düzeltti. Bir şeyler fısıldadı. Yemek odasının içinde bir soğuk dalgası hissedildi, her şey titreşti. Odanın diğer ucundaki duvar hareket etmeye başladı. Geriye çekildi ve görünmez olana kadar çekilmeye devam etti. Duvarın yerinde belirsiz boyutları olan bir koridor uzanıyordu. Underwood koridora bakarken uzaklardan bir şekil belirdi. Şekil hızla büyüyerek bize doğru gelmeye başladı, havada süzülüyordu; çünkü bacakları hareket etmiyordu.

Underwood yutkunarak arkaya doğru sendeledi. Koltuğuna yığıldı kaldı.

Yutkunmakta haklıydı. O şekli tanımıştım, o hantal bedeni, çakal kafasını.

"Dur!" Underwood'un yüzü kireç gibiydi; destek almak ister gibi koltuğun kenarlarını kavramıştı.

"Efendim?" Simon Lovelace ellerini kulaklarına götürdü. "Duyamadım."{78}

"Dur! Tamam sen kazandın! Seni çalışma odama götüreceğim! Gönder şunu!"

Şekil büyüdü. Underwood büzüştü. Goblin yüzünü buruşturdu ve çabucak tuğlaların içine gömüldü. Bense köşemde kıpırdanıp Jabor odaya girdiğinde ne yapacağımı düşünüyordum.{79}

Lovelace bir anda bir işaret yaptı. Sonsuz koridor ve yaklaşan şekil kayboldular. Duvar, ortasında Underwood'un gülümseyen büyükannesinin sararmış bir fotoğrafıyla, eski yerini aldı.

Underwood çay servisinden artakalanların arasında yere diz çökmüştü. Öyle çok titriyordu ki ayağa kalkmakta zorlanıyordu.

"Çalışma odan ne taraftaydı, Arthur?" dedi Simon Lovelace.

Nathaniel

29

Nathaniel tek başına merdiven sahanlığında durmuş, düşmekten korkarak tırabzanlara tutunmuştu. Aşağıdaki yemek odasından mırıltılar halinde sesler geliyordu; yükselip alçalıyordu ama neler söylendiği pek anlaşılmıyordu. Beynini ele geçiren panik, kendi dışında bütün sesleri boğuyordu. Tek kötü büyücü yetersiz olandır. Peki yetersizlik neydi? Kontrolü yitirmek. Son birkaç gün içinde her şey ağır ağır ve ısrarla Nathaniel'ın kontrolünden çıkmıştı. İlk önce Bartimaeus gerçek adını öğrenmişti. Buna tütsü kutusuyla çare bulmuşsa da rahatlığı fazla uzun sürmemişti. Tam tersine ara vermeksizin felaket üstüne felaket gelmişti. Bartimaeus hükümetin eline geçmiş, Underwood yaptıklarını öğrenmiş ve kariyeri daha başlamadan bitmişti. Artık şeytan emirlerine uymayı reddediyordu ve Lovelace kapısına dayanmıştı işte. Artık elinden gelen tek şey olanlara izleyici kalmaktı.

Kendi başlattığı olayların merhametine kalmıştı. Çaresizdi...

Bu kendine acıma seansı sırasında duyduğu hafif bir ses, sarsılarak iyice gerilmesine neden oldu. Bayan Underwood'un mutfaktan yemek odasına giden koridorda yürürken tutturduğu o tatlı şarkıydı duyulan. Onlara çay götürüyordu: Nathaniel tepside titreşen porselenlerin şıngırtısını duyabiliyordu. Sonra kapıya vuruldu; kadıncağız içeri girerken şıngırtılar arttı ve sesler kesildi.

O anda Nathaniel kendi içinde bulunduğu çıkmazı tamamen unutmuştu. Bayan Underwood tehlikedeydi. Düşman evin içindeydi. Birkaç saniye içinde Underwood'u çalışma odasını açmaya ikna edeceği kuşkusuzdu. Tılsım bulunacaktı. Ya sonra... Lovelace ne yapabilirdi; Bay Underwood ve karısını neler bekliyordu?

Bartimaeus yukarıda bekleyip en kötü olasılığa hazırlıklı olmasını söylemişti. Ama Nathaniel yeteri kadar beklemişti artık. Daha işi bitmemişti. Durum umutsuz da olsa, hala bir şeyler deneyebilirdi. Büyücüler yemek odasındaydılar. Underwood'un çalışma odası boştu. Eğer içeriye süzülüp kolyeyi alabilirse belki onu başka bir yere saklayabilirdi. Bartimaeus ne derse desin.

Sessizce, çabucak merdivenlerden ustasının çalışma odasının bulunduğu aşağı kata indi. Giriş katından gelen sesler yükselmişti: Underwood'un bağırdığını işitti. Çok az zamanı vardı. Nathaniel aceleyle kapıları geçip çalışma odasına inen basamaklara geldi. Orada durakladı. Altı yaşından beri buraya girmemişti. Hatıralar beynine üşüştüler ama o hepsini geri püskürttü. İlerleyerek merdivenleri inmeye başladı...

Ve olduğu yerde kalakaldı.

Underwood'un kapısı, beş kenarlı kırmızı yıldızıyla karşısında duruyordu. Nathaniel inledi. Artık bir yangın büyüsünü tanıyabilecek kadar bilgisi vardı. Kapıya dokunduğu an alevler içinde kalacaktı. Korunmadan bundan ileriye gidemezdi ve korunmak demek çember çizmek, cin çağırmak, dikkatli hazırlıklar yapmak demekti...

Bunların hiçbiri için zamanı yoktu. Çaresiz durumdaydı! Yumruğunu duvara geçirdi. Evin içinde uzaklarda bir yerlerden korku çığlığına benzer bir ses duyuldu.

Nathaniel koşarak merdivenlerden geri çıkıp merdiven sahanlığına geldi. Koşarken yemek odasının kapısının açıldığını ve koridordan yankılanan ayak seslerini duydu.

Geliyorlardı.

Sonra Bayan Underwood'un aşağıdan gelen telaşlı ve meraklı sesi Nathaniel'ın kalbini acıyla doldurdu. "Her şey yolunda mı, Arthur?"

Duyulur duyulmaz bir sesle donuk, yorgun bir yanıt geldi. "Bay Lovelace'a çalışma odamdaki bir şeyi gösteriyordum. Bir şeye ihtiyacımız yok sağ ol."

Şimdi merdivenlerden çıkıyorlardı. Nathaniel kararsızlık içinde acı çekiyordu. Ne yapmalıydı? Köşeyi dönen birini gördüğünde en yakın kapının arkasına geçip kapıyı aralık bırakarak kapattı. Hızla soluyarak gözünü aralığa dayadı ve sahanlığı izlemeye başladı.

Önünden küçük bir tören alayı geçti. Bay Underwood başı çekiyordu. Saçı başı darmadağın olmuş, gözleri dehşet içinde kalmıştı; sırtı ağır bir yük taşırmışçasına kamburlaşmıştı. Arkasından gözleri gözlük camlarının ardına gizlenmiş; ağzı ince, amansız bir yarık şeklinde Simon Lovelace geliyordu. Onun arkasında duvardaki gölgeleri izleyen küçük bir örümcek vardı.

Alay çalışma odası yönünde gözden kayboldu. Nathaniel başı dönerek, suçluluk duygusu içinde, korkudan midesi bulanarak geri çekildi. Underwood'un yüzü... Ustasından zerre kadar hoşlanmamasına rağmen, adamcağızı bu durumda görmek Nathaniel'ın içini şimdiye kadar öğrendiği her şeye karşı isyan duygularıyla dolduruyordu. Evet zayıftı; evet sıradandı; evet Nathaniel'ı hep aşağılamıştı. Ama bu adam bir bakandı, hükümetin üç yüz bakanından birisiydi. Tılsımı çalan da, o değil Nathaniel'dı.

Nathaniel dudaklarını ısırdı. Lovelace bir suçluydu. Neler yapabileceğini kimse tahmin edemezdi. En iyisi suçu Underwood'un üstlenmesine izin vermekti. Bunu hak etmişti. Nathaniel'a hiç destek olmamıştı, Bayan Lutyens'ı işten atmıştı... Şimdi de o acı çeksindi bakalım. Zaten kolyeyi çalışma odasına saklamasının asıl nedeni, Lovelace geldiğinde paçayı kurtarmak değil miydi? Cinin söylediği gibi ayak altında dolaşmayacaktı. Eğer gerekirse, kaçmaya hazır olacaktı...

Nathaniel başını elleri arasına aldı.

Kaçamazdı. Saklanamazdı. Bunlar hain ve dönek bir cinin öğütleriydi. Kaçmak ve saklanmak, şerefli bir büyücünün yapacağı şeyler değildi. Ustasını Lovelace'a karşı tek başına bırakırsa, bir daha nasıl rahat uyuyacaktı? Ustası acı çektiğinde Bayan Underwood da acı çekecekti ve buna dayanamazdı. Yo, kaçış yoktu. Krizi yaratan kendisi olduğuna göre, bir şeyler yapması gerekenin de kendisi olduğunu anladı Nathaniel, şaşkınlık ve dehşet içinde. Her tür sonucu göze alarak araya girmek zorundaydı.

Yapmaya niyetlendiği şeyi düşünmek bile fiziksel olarak hasta olmasına yetmişti. Yine de becerdi. Yavaş yavaş, ayaklarını sürüyüp ağır adımlarla kapıdan çıktı; çalışma odasına inen merdivenlere kadar yürüdü... Basamaklardan teker teker indi...

Attığı her adımda, sağduyusu dönüp kaçmasını söylüyordu. Ama direndi. Kaçmak Bayan Underwood'a ihanet etmek demekti. Oraya girip ne pahasına olursa olsun gerçeği söyleyecekti.

Kapı açıktı, ateş büyüsü etkisiz hale getirilmişti. İçeriden sarı bir ışık sızıyordu.

Nathaniel eşikte duraksadı. Sanki beyni durmuştu. Yapmak üzere olduğu şeyin ne olduğunu tam olarak algılayamıyordu.

Kapıyı itip içeri girdiği an, adamların kolyeyi bulduklarını gördü.

Lovelace ve Underwood, sırtları kendisine dönük halde duvardaki bir dolabın önünde duruyorlardı. Dolabın kapakları ardına kadar açılmıştı. Lovelace'ın avını bulmuş kedi gibi başını öne uzatışını, dolabın içine giren elinin bir şeyi yana devirişini seyretti. Adam bir zafer çığlığı attı. Yavaşça dönerek elini Underwood'un ceset gibi beyaz yüzüne doğru uzattı.

Nathaniel'ın omuzları düşmüştü.

Semerkant Tılsımı ne kadar küçük görünüyordu öyle! İncecik altın zincirine asılı olarak Lovelace'ın parmakları arasından sallanırken, nasıl da değersiz görünüyordu. Üzerine vuran ışıkta parıldayarak ağır ağır sallanıyordu öylesine.

Lovelace gülümsedi. "Bak sen şu işe. Burada neler de varmış?"

Underwood şaşkınlıkla ve inanamayarak başını sallıyordu. Birkaç saniye içinde yüzü yaşlanmıştı. "Yo," diye fısıldadı. "Bu bir tuzak... Bana iftira atıyorsun..."

Lovelace ona bakmıyordu bile. Gözlerini ganimetinden alamıyordu. "Bunu yapabileceğini nasıl düşündün hiç anlayamıyorum," dedi. "Bir tek Bartimaeus'u çağırmak bile seni yormaya yeter de artar bile."

"Sana kaç kere söyledim," dedi Underwood bitkin bir halde, "Bartimaeus hakkında hiçbir şey bilmiyorum, bu kolye ve buraya nasıl geldiği hakkında da hiçbir bilgim yok."

Nathaniel yüksek ve titrek sesle konuşan yeni birisini duydu. Konuşan kendisiydi.

"Doğru söylüyor," dedi. "Kolyeyi ben aldım. Peşinde olduğun kişi benim."

Bu cümleleri takip eden sessizlik, beş saniye kadar sürdü. Her iki büyücü de anında arkalarına dönmüş, ağızları beş karış açık, Nathaniel'a bakıyorlardı. Underwood'un kaşları, içine düştüğü su katılmamış hayreti yansıtarak kalktı, indi, sonra yine yukarı kalktı. Lovelace'ın kaşlarıysa, neler olduğunu anlayamadığını, söylenenlere inanamadığını belirten bir şekilde çatılmıştı.

Nathaniel sessizlikten yararlanarak odanın içinde ilerledi. "Bendim," dedi, ilk adımı artık attığı için sesi biraz daha kararlı çıkmıştı. "Onun hiçbir şeyden haberi yok. Onu rahat bırakabilirsin."

Underwood gözlerini kırpıştırarak başını salladı. Sanki gördüklerinden ve duyduklarından şüphe ediyormuş gibiydi. Lovelace, kaşlarının altında kaybolan gözlerini Nathaniel'a dikmiş, sessiz ve hareketsiz duruyordu. Semerkant Tılsımı, donup kalan parmakları arasında hafifçe sallanıyordu.

Nathaniel kuruyan boğazını temizledi. Bundan sonra olacakları düşünmeye cesareti yoktu. İtiraf ettikten sonra neler olacağını düşünmemişti o ana kadar. Hizmetkarı odanın içinde bir yerlerde pusuya yatmıştı, bu yüzden tamamen savunmasız sayılmazdı. Gerektiğinde Bartimaeus'un yardımına koşacağını ümit ediyordu.

Ustası sonunda konuşabildi. "Neler saçmalıyorsun öyle, seni budala? Bizim neden bahsettiğimizden bile haberin yok. Buradan hemen defol!" Sonra aklına bir şey geldi. "Dur; odadan çıkmayı nasıl becerdin?"

Yanında duran Lovelace'ın kaş çatışı bir anda sinirli bir sırıtışa dönüştü. Sessizce kahkaha attı. "Bir saniye Arthur. İşi aceleye getirme."

Underwood bir anlığına eski huysuz ve aksi tavrına büründü. "Saçmalama! Bu bacaksız bu suçu işlemiş olamaz! Senin kendi savunmalarını bırak, ilk başta benim yangın büyümü geçmesi gerekli."

"Ya da ondördüncü düzeyden bir cin çağırması gerekli," diye mırıldandı Lovelace. "Bunu unuttun."

"Haklısın. Ve bunu yapmış olması müm..." Underwood yutkundu. Gözlerinden her şeyi bir anda yerli yerine oturttuğu okunuyordu. "Dur bir dakika... Belki de... Olabilir mi? Daha bugün, Lovelace, bu yumurcağı odasında çağırma töreni malzemeleriyle yakaladım, yere de tebeşirle Adelbrand Pentagramı çizmişti. İleri düzeyde kitaplar okuyordu; bir tanesi Batlamyus'un Söylevleri mesela. Başaramadığını düşünmüştüm, fazla hırslı olduğunu... Ama ya yanıldıysam?"

Simon Lovelace bir şey demedi. Gözlerini bir an olsun Nathaniel'dan ayırmamıştı.

"Daha bir saat önce," diye devam etti Underwood, "odama bir iblis yollayıp casusluk yaparken yakalandı. Kendi kendine sihirli ayna yapmış. Eğer bunu becerebiliyorsa, başka ne suçlar işlemiş olabileceğini Tanrı bilir!"

"Öyle bile olsa," dedi Lovelace soğukkanlılıkla, "neden benden bir şey çalsın ki?"

Nathaniel ustasının davranışlarından, tılsımın ne olduğunu henüz anlamamış olduğunu ve cehaletinin onu hala kurtarabileceğini fark etmişti. Lovelace, Nathaniel'ın da çevirdiği dolaplardan habersiz olduğuna inanabilir miydi acaba? Mümkün olduğunca saf bir çocuk gibi görünmeye çalışarak hızla konuşmaya başladı. "Yalnızca bir oyundu efendim," dedi. "Bir şaka. O gün beni dövdüğünüz için sizden intikam almak istemiştim. Size ait herhangi bir şeyi almasını söyledim cine. Onu büyüyünceye kadar ve, mm, ne olduğunu ve nasıl kullanılacağını öğreninceye kadar saklayacaktım. Umarım çok değerli bir şey değildir efendim. Sizi zor durumda bıraktıysam çok çok özür dilerim..."

Anlattığı masalın ne kadar dayanaksız olduğunun şiddetle farkında olarak sustu ve olacakları bekledi. Lovelace gözlerini dikmiş ona bakıyordu; adamın yüz ifadesinden bir şey anlayabilmek olanaksızdı.

Ama en azından ustası kendisine inanmıştı. Öfkesi denetlenemezdi. "Artık bardağı taşırdın Mandrake!" diye bağırdı adam. "Mahkemeden önce seni ben cezalandıracağım! Hapisten kurtulsan bile çıraklığın elinden alınacak ve kendini sokaklarda bulacaksın! Seni evden atacağım! Hiçbir yerde iş bulamayacaksın! Halkın arasında yoksul ve sefil bir hayat süreceksin!"

"Peki efendim." Nathaniel Lovelace'ın çekip gitmesi için her şeye razıydı.

"Yapabileceğim tek şey özür dilemek Lovelace." Underwood kendini biraz toparladı ve derin bir soluk aldı. "İkimiz de zor duruma düşmüş olduk; hem bana ihanet etti hem de senden bu en sevdiğin değerli eşyayı çaldı, bu tılsımı..." Adam Lovelace'ın parmakları arasında sallanan küçük altın nesneye baktı ve o saniyede, o ölümcül tek bir anda, onun ne olduğunu anlayıverdi. Dişlerinin arasından kısa, denetlenemeyen bir nefes sesi duyuldu. Çok minik bir sesti ama Nathaniel yeterince net duymuştu. Lovelace kıpırdamadı.

Underwood'un yanakları bembeyaz oldu. Gözleri fark edip etmediğini anlamak için Lovelace'ın yüzünde dolaştı. Nathaniel'ın gözleri de aynı şekilde. Kan basıncı beyninde davul çalan Underwood'un, kaldığı yerden devam etmeye çabaladığını duydu: "... ve... ve, ikimiz de onun uygun şekilde cezalandırıldığını görmeyi hak ediyoruz, evet hak ediyoruz; bunları düşündüğü güne lanet edecek..."

Öteki büyücü elini kaldırdı. Underwood susuverdi.

"Tamam John Mandrake," dedi Simon Lovelace, "çok etkilendim diyebilirim. Evet, zor duruma düştüm; son birkaç gün benim için çok zor geçti. Ama işte artık kolye yine bende ve her şey yoluna girecek. Lütfen özür dileme. Senin yaşında Bartimaeus gibi bir cini çağırmak hiç de sıradan bir başarı sayılmaz; onu günler boyu kontrol altında tutabilmense daha da şaşırtıcı. Beni zor duruma sokmayı başardın; bunu herkes beceremez, ve yaptıklarını Underwood'dan gizleyebildin, bu neredeyse hiç kimsenin beceremeyeceği bir şey. Hepsi de çok zekice. Bir tek en sonda hata yaptın. Yaptıklarını itiraf etmeye seni zorlayan neydi? Hesabımı Underwood'la görüp seni rahat bırakabilirdim." Alçak sesle ve uyumlu bir tavırla konuşuyordu.

Underwood hemen bir şeyler söylemeye çalıştı fakat Lovelace onu susturdu. "Sessiz ol dostum. Çocuğun cevabını duymak istiyorum.

"Çünkü suç onda değildi," dedi Nathaniel kayıtsızca. "Onun hiçbir şeyden haberi yoktu. Sizin işiniz benimleydi, bilseniz de bilmeseniz de. O bu işin dışında kalmalıydı. Aşağıya bu yüzden indim." Yaptığı şeyin gereksizliğini ve boşunalığını görebiliyordu.

Lovelace kıkırdadı. "Soylu davranış tarzının ne kadar çocukça bir yorumu, değil mi?" dedi. "Ben de böyle tahmin etmiştim. Şerefli davranmak. Kahramanca ama aptalca. Bu fikirleri nereden öğrendin? Underwood'dan değil herhalde."

"Sizi soydum çünkü bana yanlış yaptınız," diye devam etti Nathaniel. "Gururumu kurtarmak istedim. Bu kadar. İsterseniz beni cezalandırın. Siz bilirsiniz." Bu cezasına boyun eğme tavrı, yeniden umutlanmasına yol açtı. Belki Lovelace tılsımlı kolye hakkında bilgileri olduğunu fark etmemişti, belki ona öylesine bir ceza verip giderdi.

Underwood'un da aynı şeyleri düşündüğüne emindi. Heyecanla Lovelace'ın kolundan tuttu. "Gördüğün gibi, Simon, bu olayda en ufak bir suçum yok. Her şeyi bu yaramaz, içten pazarlıklı çocuk yapmış. Ona istediğini yapabilirsin. Bu suça uygun olan ceza her neyse, uygulayabilirsin. Seçimi tamamen sana bırakıyorum."

Lovelace kibarca kolunu çekti. "Teşekkürler Underwood. Ona cezasını biraz sonra vereceğim."

"Güzel."

"Senden kurtulduktan sonra."

"Ne...?" Underwood bir an donup kaldı, sonra onun yaşında bir adamdan beklenmeyecek bir çeviklikle kapıya doğru koşmaya başladı. Tam Nathaniel'ın yanından geçerken, nereden geldiği belli olmayan ani bir rüzgarla kapı çarpılarak kapandı. Underwood kapı koluna yapışarak bütün gücüyle asıldı ama bir işe yaramadı. Nathaniel ve ustası, odanın diğer ucundaki Simon Lovelace'a bakakaldılar. Nathaniel'ın bacakları titriyordu. Deli gibi etrafa bakınarak Bartimaeus'u arandı ama örümcek hiçbir yerde yoktu.

Lovelace büyük bir özenle Semerkant Tılsımı'nı zincirinden tutarak boynuna astı. "Ben aptal değilim John," dedi. "Belki de gerçekten bu kolyenin ne olduğundan haberin yoktur ama açıkçası bu riski göze alamam. Zavallı Arthur'un bildiğindense eminim."

Bunun üzerine, Underwood elini pençe gibi uzatıp Nathaniel'ın boynunu sıkmaya başladı. Sesi panikten çatallanıyordu. "Evet, ama ben hiçbir şey anlatmam! Bana güvenebilirsin Lovelace! Kolyeyi sonsuza dek elinde tutabilirsin, umurumda değil! Ama bu çocuk her şeye burnunu sokan bir salak; ötmeden önce susturulması gerek. Onu hemen öldür de bu iş kapansın!" Tırnakları Nathaniel'ın etine batıyordu, onu öne doğru ittirdi; Nathaniel acıyla bağırdı.

Lovelace'ın suratında zoraki bir sırıtış belirdi. "Bir ustanın çırağına duyduğu bu sadakat! Gözlerimi yaşarttı. Görüyorsun ya John, Underwood ve ben büyücü olma sanatında sana son bir ders veriyoruz. Belki bugün suçunu itiraf ederek ne büyük bir hata yaptığını artık anlarsın. Yaptıklarının arkasında duran şerefli büyücü fikrine inanmıştın cidden de ha? Bu beyin yıkamadan başka bir şey değil. Böyle bir şey yok. Şeref de, soyluluk da, adalet diye bir şey de yok. Büyücüler yalnızca kendileri için çalışır ve önüne çıkan her fırsatı değerlendirir. Eğer zayıfsa tehlikeden kaçınır (ikinci sınıf büyücülerin sistem içinde sıkışmalarının nedeni de budur; Arthur bunu iyi bilir, değil mi Underwood?). Ama eğer güçlüyse savaşır. Rupert Devereaux bulunduğu yere nasıl geldi sanıyorsun? Ustası yirmi yıl önce, bir önceki başbakanı bir hükümet darbesinde öldürdü ve unvan kendisine geçmiş oldu. İşte gerçek bu. İşler böyle yürüyor. Gelecek hafta bu kolyeyi kullandığımda, ta Gladstone'a kadar uzanan köklü bir geleneği izlemiş olacağım." Gözlükleri parıldadı, bir el bir hareket yapmak üzere havaya kalktı. "Sen gelmeden önce hem seni hem de bu evdeki herkesi öldürmeye çoktan karar vermiş olduğumu söylersem, belki birazcık olsun teselli bulursun. Hiçbir işi şansa bırakamam. Buraya gelecek kadar aptal olman sonuçta hiçbir şeyi değiştirmedi yani."

Nathaniel'ın gözlerinin önünden, aşağıdaki mutfakta çalışan Bayan Underwood'un görüntüsü gelip geçti. Gözleri yaşlarla doldu. "Lütfen..."

"Sen de zayıfsın çocuk. Aynı ustan gibi." Lovelace ellerini çırptı. Çalışma odasının ışıkları aniden karardı. Odanın içinde bir sarsıntı oldu. Nathaniel odanın diğer ucunda beliren bir şey hissetti ama korkudan bakmaya cesaret edemiyordu. Yanı başındaki Underwood, bir savunma büyüsünün sözcüklerini tekrarlıyordu. Koruyucu ipliklerle örülmüş parlak yeşil bir ağ yükselerek adamı sardı. Nathaniel dışarıda, savunmasız kalmıştı.

"Efendim... !"

O anda odanın içinde, bir taş madenine inen vincin gürültüsü gibi ürkünç bir ses yankılandı. "EMRİNİZ?"

Lovelace'ın sesi: "İkisini de yok et. Ve bu evin içindeki diğer herkesi içindeki her şeyle birlikte yakıp yerle bir et."

Underwood korkunç bir çığlık attı. "Çocuğu al! Beni bırak!" Nathaniel'ı müthiş bir kuvvetle öne doğru ittirdi. Nathaniel öne doğru savruldu, sendeleyerek düştü. Gözlerindeki yaşlar yüzünden hiçbir şey göremiyordu; içinde bulunduğu sonsuz çaresizlikten başka hiçbir şey hissedemeyerek ayağa kakmaya çalıştı. Çok yakınından bir çatırtı duyuldu. Haykırmak için ağzını açtı. Sonra pençeler gelip boğazına sarıldılar.

Bartimaeus

30

Underwood'un masası olmasaydı neler olurdu bilemiyorum. Eski moda ve sağlam bir şeydi ve şans eseri Jabor masanın öteki tarafında bedenlenmişti. Onu parçalayarak içinden geçmek için harcadığı üç saniye, bana da harekete geçmek için zaman tanımış oldu. Tavandaki avizenin üzerinde bir çatlakta oyalanmaktayken, bir anda kendimi aşağı bıraktım; bu arada da bir gargoyla dönüştüm. Doğrudan sahibimin üzerine inerek teklifsizce boynundan kavradım ve kapı yönünde taşımaya hazırlandım; Jabor pencerenin önünü kesmişti çünkü.

Yaptıklarım fark edilmemiş gibiydi: Büyücüler kendi işleriyle meşguldüler. Savunma ağına sarınmış olan Underwood, Lovelace'a doğru çatırdayan mavi bir yıldırım yolladı. Yıldırım Lovelace'ın göğsüne isabet ederek kayboldu. Semerkant Tılsımı gücünü emmişti.

Kolumun altında oğlanla, kapıdan çıkıp merdivenleri çıkmaya başladım. Arkadaki koridordan gelen muazzam bir patlama bizi uzaktaki bir duvara yapıştırdığında, henüz tepeye ulaşmamıştım. Patlamanın etkisiyle sersemlemiştim. Orada serilmiş yatarken, bir dizi sağır edici çarpışma sesi duyuldu. Jabor'un saldırısı herhalde gereğinden fazla coşkulu olmuştu: Çalışma odasının tüm zemini ayakları altında çökmüş gibi sesler geliyordu.{80}

Özümü bir araya getirmem ve ayağa kalkmam çok uzun sürmedi ama ister inanın ister inanmayın, o kısa birkaç saniye içinde, bu cahil çocuk elimden kaçıvermişti. Koşarak merdivenlere gittiğini gördüm. Ve aşağı indiğini...

İnanamayarak başımı salladım. Sanki ona beladan uzak durmasını söylememiştim. Kendini Lovelace'ın ellerine teslim etmiş ve bu arada ikimizin de hayatını tehlikeye atmıştı. Şimdi de Jabor'a doğru koştuğuna hiç şüphem yoktu. Zavallı hayatınızı kurtarmak için koşmak iyi bir şeydir, ama doğru yöne doğru. Kanatlarımı çırptım ve onu izlemek üzere sıkıntıyla havalandım.

Kaçmanın ikinci altın kuralı, gereksiz hiçbir ses çıkarmamaktır. Çocuk giriş katına yaklaşırken, sokağın öbür ucundan duyulacak böğürtülerle bu kuralı da hiçe saydığını duydum: "Bayan Underwood! Bayan Underwood! Neredesiniz?" Sesi tüm evde yankılanan gürültüleri bile bastırıyordu.

Gözlerimi çevirip yukarı baktım ve son basamaklara geldiğimde koridorun çoktan dalga dalga dumanlarla kaplanmış olduğunu gördüm. Geçit boyunca kırmızı bir ışık titreşerek dans ediyordu. Çocuk önümdeydi; onun sendeleyerek alevlerin içine girdiğini görebiliyordum.

"Bayan Underwood!"

Dumanların geldiği yerde bir hareket vardı. Duvarları yalayan alevlerden oluşan bir engelin arkasında, köşeye sinmiş duran bir şekil duruyordu. Aynı şeyi çocuk da gördü. Şekle doğru yalpaladı. Pençelerimi öne uzatarak hızlandım.

"Bayan Underwood? Neredesiniz...?"

Şekil yükseldi, doğruldu. Başı bir canavarın başıydı.

Çocuk bağırmak için ağzını açtı. Tam o anda onu yakalayarak durdurdum. Boğulurmuşçasına bir çığlık atabildi.

"Benim aptal." Onu yeniden merdivenlere doğru sürüklemeye başladım. "Seni öldürecek. Ustanla birlikte sen de mi ölmek istiyorsun?"

Yüz ifadesi dondu. Söylediklerim onda şok etkisi yaratmıştı. Gözlerinin önünde bütün olan bitene rağmen, o ana kadar gerçekten neler olduğunu kavrayamamıştı galiba. Ama anlamasına yardımcı olmaktan mutluydum; yaptıklarının sonuçlarını öğrenme zamanı gelmişti artık.

Jabor alevden bir duvarın ardından kayarak çıktı. Cildi yağlanmış gibi parlıyordu; koridor boyunca azametle yürürken titreşen alevler bedeninden yansıyordu.

Tekrardan merdivenleri çıkmaya başladık. Sahibimin ağırlığı altında belim bükülüyordu. Onun kollarıyla bacakları sarkmış sürükleniyordu; hareket edemiyormuş gibiydi.

"Yukarı" diye kükredim. "Bu evin bir terası var. Çatıdan kaçmayı deneyeceğiz."

Mırıldanmayı becerebildi. "Ustam..."

"Ustan öldü," dedim. "Büyük ihtimalle çoktan mideye indirildi." Açıksözlü olmak en iyisiydi.

"Ama Bayan Underwood..."

"Şüphesiz o da kocasının yanındadır. Artık ona yardım edemeyiz."

Bunun üstüne, ister inanın ister inanmayın, bu aptal şey küçük yumruklarını savurarak tepinmeye başladı. "Hayır!" diye bağırdı. "Bu benim suçundu! Onu bulmam lazım..." Yılanbalığı gibi kıvrılarak elimden kurtuldu. Bir an sonra kendini tırabzanlardan aşağı bırakıp Jabor'un açılmış bekleyen kollarına düşmüş olabilirdi. Okkalı bir küfür savurup{81} kulağından tuttum ve onu yukarı sürüklemeye devam ettim.

"Tepinmeyi bırak!" dedim. "Bugünlük yeterince gereksiz hareket yaptın zaten."

"Bayan Underwood..."

"O da senin ölmeni istemezdi!" diye bir zar attım.{82} "Evet olanlar senin hatan, ama, Hımm, kendini suçlama. Hayat yaşamak içindir... ve, şey.... Of, her neyse."{83} Dumanların içinden çıktık.

Bu bilgece sözlerimin etkisiyle mi bilinmez, çocuk elimden kurtulmaya çalışmaktan vazgeçti. Kolumu boynuna dolamış, yarı uçarak yarı yürüyerek, yapabileceğim kadar hızlı onu oradan oraya sürükleyip duruyordum. İkinci kata ulaştık ve tavan arasına doğru merdivenleri çıkmaya devam ettik. Tam arkamızda, basamaklar çatırdayarak Jabor'un ayakları altında parçalara ayrılıyordu.

Tepeye ulaştığımızda, sahibim de benim yardımım olmadan az çok yürüyebilecek kadar kendini toparlamıştı. Bu şekilde, tek bacakları birbirine bağlanmış yarışan ve yarışı son anda kazanıp alkışlara boğulan bir çift gibi, sağ salim tavan arasındaki odaya ulaştık. Bu da bir başarıydı, sanırım.

"Pencereye!" dedim. "Çatıya çıkmamız gerek!" Nathaniel'ı yukarıdaki küçük pencereye doğru iteledim ve yumruklayarak pencereyi açtım. İçeriye soğuk hava doldu. Uçarak delikten dışarı çıktım ve çatıya konarak tek elimi odanın içine uzattım. "Haydi," dedim. "Dışarı."

Fakat şeytan çocuk duraksayarak beni şaşırttı. Odanın bir köşesine doğru gidip yere çöktü ve bir şey aldı. Sihirli aynasıymış. Aman Tanrım, çakal kafalı ölüm bir adım gerisindeydi ve o böyle bir şey için zaman harcıyordu. Aynayı aldıktan sonra da, yüzü hala ifadeden yoksun halde pencereye doğru ağır ağır ilerledi.

Jabor'un iyi yönlerinden biri de ağır olmasıdır. Merdivenlerin onda yarattığı kafa karışıklığını çözebilmesi için zamana ihtiyacı vardı. Eğer Faquarl kovalıyor olsaydı, daha biz buraya ulaşamadan gelip pencereyi kilitler ve parmaklıklarla örer, belki de yeni ve şık bir perde bile takmış olurdu. Buna rağmen sahibim öyle bir uyuşukluk hali içindeydi ki Jabor merdivenlerin başına ulaştığında onu tutabileceğim kadar yakına ancak gelebilmişti. Jabor'un bedeninden alevler çıkıyor ve geçtiği yerleri ateşe veriyordu. Çocuğu gördü, elini kaldırarak ilerlemeye başladı.

Ve kafasını bir güzel alçak tavan arası kapısına geçirdi.

Bu bana gerek duyduğum bir anlık zamanı kazandırmıştı. Bir jibon maymunu gibi ayaklarımı açarak kendimi pencereden içeriye sarkıttım, çocuğu tek kolumun altına sıkıştırdım ve yeniden delikten dışarı çıktım. Biz kiremitlerin üzerinde yuvarlanırken pencereden bir alev topu fırladı. Tüm bina sallandı.

Bıraksam, çocuk bütün gece orada yatıp boş gözlerle yıldızları seyredecekti. Sanırım şok geçiriyordu. Herhalde daha önce kimse onu gerçekten öldürmek istememişti.

Benimse bu konuda yoğun tecrübelerim olmuştu: Çocuğu da yerinden kaldırarak bir anda ayaklandım ve pençelerimle sıkıca tutarak eğimli çatıdan aşağı çekmeye başladım.

En yakındaki bacanın yanına kadar gittim ve çocuğu bacanın arkasına fırlatarak arkama, geldiğimiz yola baktım. Aşağıdan gelen sıcaklık görevini yapıyordu: Kiremitler yerlerinden kayıyor, aralarındaki çatlaklarda ufak alevler dans ediyordu. Aşağıda bir yerlerde bir kereste yığını çatırdayarak çöktü.

Pencerede bir şeyler oluyordu: Kocaman siyah bir kuş kanatlarını çırparak alevlerin arasından sıyrıldı. Çatının tepesine kondu ve şekil değiştirdi. Jabor öne arkaya bakındı. Ben bacanın arkasına saklandım ve ileriye doğru çabucak bir bakış attım.

Lovelace'ın diğer kölelerinden hiçbiri görünürlerde yoktu: Ne bir cin, ne uyanık küreler. Belki de tılsım kendisinde olacağı için onlara ihtiyacı olmayacağını düşünmüştü. Bir tek Jabor'a güveniyordu.

Sokaktaki bütün evlerin terasları vardı: Bu bize bir ev zinciri boyunca uzun bir kaçış yolu sağlıyordu. Sol taraftaki teraslar, sokak lambalarının yarattığı aydınlığın üzerinde karanlık bir raf yaratmıştı. Sağ taraftakiler, devasa ağaçlarla ve çalılarla dolu büyük ve gölgeli bahçelere bakıyordu. Biraz ileride, evin tam yanında, oldukça büyük bir ağaç vardı. O ağacı deneyebilirdik.

Ama çocuk hala pelte gibiydi. Onu taşırken hızlı bir uçuş gerçekleştirmeyi bekleyemezdim. Daha beş metre uzaklaşmadan Jabor bir Patlayıcı yollayarak bizi çivilerdi.

Bacanın kenarından olanlara şöyle bir bakmayı göze aldım. Jabor başını hafif öne eğmiş koklayarak izimizi sürüyor ve bize doğru yaklaşıyordu. Nerede saklandığımızı anlaması ve bacayı darmaduman etmesi fazla uzun sürmezdi. Artık zekice ve eksiksiz bir plan yapmanın zamanı gelmişti.

Tabii ki yapamadım ve kendimi olayların akışına bıraktım.

Çocuğu yatar halde orada bırakarak gargoyl şeklimle bacanın arkasından çıktım. Jabor gördü; o ateş ederken bir anlığına kanatlarımı kapattım ve hafif aşağı düştüm. Patlayıcı başımın üstünden geçerek çatının üstünde bir kavis çizdi ve sokakta bir yerde zararsızca{84} patladı. Kanatlarımı yeniden çırpmaya başladım ve Jabor'a doğru yükseldim; bu arada ayaklarından çıkan ufak alev tabakalarının kiremitleri çatlattığını ve altlarındaki kalasları ateşe verdiğini görebiliyordum.

İtaatkar bir hareketle pençelerimi kaldırdım. "Bunu tartışamaz mıyız? Sahibin çocuğu canlı ele geçirmek istiyor olabilir."

Jabor havadan sudan konuşabileceğiniz biri değildir. Kıl payıyla kurtulduğum başka bir Patlayıcı ile neredeyse bir daha hiçbir şeyi tartışamaz duruma düşecektim. Tüm gücümle etrafında dönmeye başladım, ona mümkün olduğunca yakın duruyor ve yer değiştirmesini engellemeye çalışıyordum. Her ateş ettiğinde, atışının etkisiyle çatının üstünde durduğu bölümü biraz daha zayıflıyor; her seferinde çatı daha tehlikeli bir şekilde sarsılıyordu. Ama enerjim tükenmek üzereydi; kanatlarım yavaş yavaş çevikliğini yitiriyordu. Bir Patlayıcı'nın ucu tek kanadıma isabet ederek kırdı ve kiremitlerin üzerine yuvarlandım.

Jabor öne doğru adım attı.

Tek elimi kaldırıp bu sefer ben ateş ettim. Çok zayıf ve düşük bir Patlayıcı çıkmıştı, Jabor'u etkileyemeyecek kadar ufak. Doğrudan ayaklarının önündeki kiremitlere isabet etti. Geriye çekilmesi bile gerekmedi. Onun yerine bir zafer kahkahası attı...

... ancak kahkahası çatının çökmesiyle yarıda kesiliverdi. Çatıyı bir arada tutan ana kiriş ikiye ayrılmıştı. Diğer tüm kirişler de kırıldı; kalaslar, betonlar ve kiremit üstüne kiremit, aralarına Jabor'u da katarak evin cehennemine döküldüler. Aşağıya doğru bayağı uzun bir yol almış olmalıydı; alevler içinde yanan dört katı geçip ta mahzenin derinliklerine kadar düştüğünü tahmin edebiliyordum. Evin büyük kısmı da onu izlemiş ve üstünde koca bir yığın oluşturmuştu herhalde.

Açılan delikten çatırdayarak alevler fışkırdı. Bacanın tepesine tutunup çatının öteki tarafına sıçrarken, hoş alkış sesleri gibi gelmişti kulaklarıma bu çatırtılar.

Çocuk çömelmiş, boş gözlerini karanlığa dikmişti.

"Birkaç dakika kazandık," dedim, "ama kaybedecek zamanımız yok. Biraz hareketlenmen lazım."

Artık sesimin arkadaşça tonundan mıdır bilemiyorum, çabucak ayaklandı. Ama sonra, yürüyen bir ceset hızıyla çatının ucuna doğru ilerlemeye başladı. Bu hızla ağacın yanına ulaşması haftalar alacaktı. Kızgın bir cini bırakın, iki gözü de takma olan yaşlı bir adam bile onu kolayca enseleyebilirdi.

Arkaya baktım. Hala gelen giden yoktu; yalnızca delikten fışkıran alevler görünüyordu. Zaman kaybetmeden, kalan tüm gücümü topladım ve çocuğu omzuma aldım. Sonra çatının üstünde bütün hızımla koşmaya başladım.

Dört ev kadar sonra, o yemyeşil köknar ağacının yanına geldik. En yakın dallar yalnızca dört metre kadar ötemizdeydi. Atlanabilecek bir uzaklık. Ama önce biraz dinlenmeye ihtiyacım vardı. Çocuğu kiremitlerin üzerine attım ve bir kez daha arkamıza baktım. Hiçbir şey yoktu. Jabor zor durumda olmalıydı. Onu mahzendeki beyaz ve sıcak tozlar arasında debelenirken, tonlarca yıkıntının altından çıkmaya çalışırken gözümün önüne getirebiliyordum...

Aniden alevlerin arasında bir hareketlenme oldu. Hareket etme zamanı gelmişti.

Çocuğa panikleyecek zaman bırakmadım. Belinden kavrayarak çatı boyunca koştum, koştum ve en uca gelince atlayıverdim. Oğlan alevlerden gelen ışıkla turuncuya boyanmış havada uçarken hiç ses çıkarmadı. Kanatlarım deli gibi çırpınıyordu, bizi yalnızca gerekli süre boyunca havada tutabildiler sonra haşır huşur seslerle çatlayan dalların arasından ağacın yaprak örtüsü içine daldık.

Gövdesinden sıkı sıkı tutarak düşüşümüze engel oldum. Çocuk bir dala tutunarak kendini sağlama aldı. Arkada kalan eve baktım. Alevlerin önünde siyah bir siluet ağır ağır hareket ediyordu.

Kanadımı gevşeterek çocukla birlikte aşağı doğru kaydım. Biz aşağı inerken, ağacın kabuğu pençelerimin altında soyuluyordu. Ağacın karanlık dibindeki ıslak çimlerin üzerine iniş yaptık.

Oğlanı tekrar ayağa kaldırdım. "Şimdi, çıt çıkarmayacaksın!" diye fısıldadım. "Ve ağaçların altından sakın çıkayım deme."

Sonra sahibim ve ben, bahçenin nemli karanlığında gizlice ve sessizce ilerledik. Arka sokaktaki itfaiye arabalarının siren sesleri gittikçe yükseldi ve ustanın evinin alevler içindeki enkazına çatırdayarak büyük bir kiriş daha düştü.

Üçüncü
Kısım

Nathaniel

31

Kırık camların ardından gökyüzü aydınlandı. Gün söktüğünden beri yağan ısrarcı yağmur yavaşlayarak durdu. Nathaniel öksürdü.

Londra uyanıyordu. Aşağıdaki caddede trafik hareketlenmeye başlamıştı: Homurdanan motorlarıyla, en erken işe gidenleri şehir merkezine taşıyan kırmızı otobüsler; arada yollarına çıkan her şeye korna çalan birkaç otomobil; kamburu çıkmış insanların kalın paltoları içinde sürmeye uğraştıkları bisikletler.

Karşıdaki dükkanlar birer birer açılmaya başladı. Dükkan sahipleri ortaya çıkıp kepenkleri gürültüyle gıcırdatarak açmaya başladılar. Vitrinler düzenlendi: Kasapsa, pembe et parçalarını emaye raflarına dizdi; tütüncü, parmaklıklı tezgahının üstüne dergilerini dizdi. Onun yanındaki fırın saatlerdir çalışıyordu; ekmeklerden ve kurabiyelerden gelen sıcacık kokular sokağı doldurdu; boş odanın içindeki üşümüş ve aç Nathaniel'ın burnuna kadar ulaştı.

Yakınlardaki bir yan sokakta semt pazarı kuruluyordu. Kimi neşeli kimi kısık ve genizden gelen bağrışmalar sokağı çınlatıyordu. Çırak çocuklar metal fıçıları yuvarlayarak ya da sebzelerle dolu arabaları ittirerek geçiyorlardı. Bir polis arabası kuzey yönünde ağır ağır ilerledi, pazarın içinden geçerken yavaşladı, sonra gazlayıp gitti.

Güneş, yumurta sarısı soluk bir yuvarlak şeklinde çatıların üzerinden doğdu.

Başka bir sabah olsa, Bayan Underwood da kahvaltı hazırlamakla meşgul olurdu.

Nathaniel kadını görür gibi oldu: ufak tefek, işi başından aşkın, sonuna kadar neşeli, tavaları ocakta tıngırdatarak, domates doğrayarak, ekmek kızartma makinesine dilimleri yerleştirerek, mutfakta koşuştururken... Kendisinin aşağı inmesini beklerken.

Başka bir sabah olsa işte bunlar olurdu. Ama artık mutfak yoktu. Ev yoktu. Ve Bayan Underwood da yoktu...

Ağlamak istiyordu; ağlama isteğinden yüzü kaskatı kesilmişti. Sanki yüzüne kurulu bir baraja takılmış duygu seli kurtulup akmaya hazır gibiydi. Ama gözleri kupkuruydu. Hiçbir şekilde rahatlayamıyordu. Hiçbir şey görmeden, iliklerine kadar işleyen soğuğa duyarsız, aşağıdaki hareketlenen ve canlanan sokağa baktı. Gözlerini kapattığında, karanlığın içinde titreşen beyaz bir gölge gördü; alevlerin anısını.

Bayan Underwood da...

Nathaniel derin, ürpertici bir nefes aldı. Ellerini dibine kadar pantolon ceplerine soktu ve parmaklarının ucunda pürüzsüz bronz diskin dokunuşunu hissetti. İrkilerek elini geri çıkardı. Soğuktan tüm bedeni sarsıldı. Beyni de donmuş gibiydi.

Ustası için elinden geleni yapmıştı. Ama Bayan Underwood; onu uyarmış olması gerekirdi, olaylar çığrından çıkmadan önce onu evden dışarı çıkarmış olmalıydı. Oysa bunu yapacağı yerde gitmiş...

Düşünmesi gerekiyordu. Şimdi bunların zamanı değildi. Ne yapacağını düşünmeliydi, yoksa kaybolup gidecekti.

Gecenin yarısını boş gözlerle, ağzı beş karış açık, kuzey Londra'nın bahçelerinde ve arka sokaklarında çılgınlar gibi koşarak geçirmişti. Karanlığın içinde bir dizi telaşlı hareket, duvarlara tırmanma ve sokak lambalarının altından seğirtme, otomatik olarak yerine getirdiği fısıltıyla verilen emirler olarak hatırlıyordu tüm geceyi. Vücudunun soğuk tuğla duvarlara yapıştığını; yara bere içinde, sırılsıklam, çitlerin ve çalıların arasından geçtiğini hala hissedebiliyordu. Bir seferinde, tehlike geçti sinyalini alana kadar, çürümüş yapraklardan oluşan bir yığının altında, suratı balçığa gömülmüş halde, kendisine saatler gibi gelen bir süre boyunca gizlenmişti. Gerçeğe ancak bir rüya kadar yakın görünüyordu olanlar.

Kaçış boyunca, alevler arasından çıkan bir çakal kafası gören Underwood'un dehşete düşmüş yüzü, tekrar tekrar gözünün önüne gelmişti. Gerçek dışı. Rüya içinde rüya.

Kovalamacayla ilgili hiçbir şey kalmamıştı aklında; yine de, ara sıra yakalanmalarına ramak kaldığını ve nasıl bir aceleyle hareket ettiklerini algılayabiliyordu. Bir araştırma küresinden gelen vızıltılar, rüzgarla gelen tuhaf kimyasal bir koku: Tek anımsayabildiği bunlardı, sonra -tan ağarmadan az önce- düşe kalka dar, kırmızı tuğlalı evlerden ve arka sokaklardan oluşan bu alana gelmişler ve bu terk edilmiş binayı bulmuşlardı.

Şimdilik, burada, güvendeydi. Düşünebilecek, ne yapacağını planlayabilecek zamanı vardı...

Ama Bayan Underwood...

"Soğuk, değil mi?" dediğini duydu bir sesin.

Pencereden bakan Nathaniel arkasına döndü. Bakımsızlıktan dökülen odanın biraz ilerisinde, aslında bir oğlan olmayan o oğlan, parıldayan gözlerle kendisine bakıyordu. Kalın kışlık elbiseler giymiş gibi bir görüntü vermişti kendine: Müflonlu bir anorak, yeni kot pantolon, sağlam kahverengi botlar, yün bir şapka. Çok sıcak görünüyordu.

"Titriyorsun," dedi çocuk. "Ama bir kış yolculuğu için doğru giysilerin yok tabii. O kazağın içinde ne var? Yalnızca bir gömlek, galiba. Ya o dayanıksız ayakkabılar. Çoraplarına kadar ıslanmış olmalısın."

Nathaniel onu zar zor duyabiliyordu. Aklı çok uzaklardaydı.

"Burası yarı çıplak dolaşılacak bir yer değil," diye devam etti çocuk. "Şuraya bak! Duvarlar çatlak, tavan delik... Burada kıştan korunmak mümkün değil. Bırrrrrrr! Çok üşüdüm."

Daha önce devlet dairesi olarak kullanılan bir binanın üst katındalardı besbelli. Oda geniş, çıplak ve boştu; beyaza boyanmış duvarları, sarı lekelerle ve yeşil yosunla kaplanmıştı. Tüm duvarlarda boydan boya, üst üste, tozlu, kirli ve kuş pislikleriyle dolu raflar vardı. Bir zamanlar masa ve sandalye oldukları belli olan paramparça ahşap parçaları yığılmıştı oraya buraya. Sokağa bakan yüksek pencereler ve aşağı inen mermer merdivenler vardı. Nemli ve çürük bir koku etrafı sarmıştı.

"Soğuk konusunda yardım ister misin?" dedi çocuk yan yan bakarak. "İstemen yeterli."

Nathaniel cevap vermedi. Soluğu yüzünün önünde buharlar oluşturuyordu.

Cin biraz daha yaklaştı. "Bir ateş yakabilirim," dedi. "Şöyle güzel, sıcacık bir ateş. Ateş üstünde çok fazla kontrol gücüm vardır. Bak!" Avucunun ortasında ufacık bir alev titreşmeye başladı. "Buradaki bütün bu tahtalar boşa gidecek... Burası eskiden neydi sence? Kütüphane mi? Bence öyle. Halkın artık çok fazla okumasına izin verildiğini sanmıyorum. Zaten hep böyle olur." Alev biraz daha büyüdü. "İstemeniz yeterli, ey efendim, sizin için yapıveririm. Arkadaşlık ne güne duruyor."

Nathaniel'ın dişleri takırdıyordu. Her şeyden çok -midesini bir köpek gibi kemiren açlıktan da çok- ısınmaya ihtiyacı vardı. Küçük alev dans ederek fırıl fırıl dönmeye başladı. "Evet," dedi boğuk bir sesle. "Bana bir ateş yak."

Alev anında sönüverdi. Oğlanın alnı kırıştı. "Hiç de nazik değilsin."

Nathaniel gözlerini kapattı ve içini çekti. "Lütfen."

"Bu daha iyi." Küçük bir kıvılcım sıçrayarak yakınlarındaki bir ahşap yığınını tutuşturdu. Nathaniel ayaklarını sürüyerek yürüdü ve ateşin yanına sokuldu, ellerini alevlere iyice yaklaştırdı.

Cin birkaç dakika boyunca sessizce odanın içinde oraya buraya yürüdü. Nathaniel'ın parmakları yeniden hissetmeye başladıysa, da yüzü hala buz gibiydi. Çok sonra cinin yeniden yanına gelip yere oturduğunu ve ince bir tahta parçasıyla tembel tembel alevleri karıştırdığını fark etti.

"İyi geldi mi?" diye sordu. "Umarım buzlar çözülmeye başlamıştır." Kibarca yanıt gelmesini bekledi ama Nathaniel hiçbir şey söylemedi. "Sana bir şey söyleyeyim mi?" diye devam etti cin sohbet edermiş gibi, "Sen çok ilginç bir örneksin. Şimdiye kadar onca büyücü tanıdım; içlerinden hiçbiri intihar etmeye senin kadar meraklı değildi. Çoğu, güçlü bir düşmanın karşısına çıkıp en değerli eşyasını aşırdığını söylemeyi akıllarına bile getirmezdi. Özellikle de tamamen savunmasız durumdalarsa. Ama sen? Gözünü bile kırpmadın."

"Yapmak zorundaydım," dedi Nathaniel kısaca. Konuşmak istemiyordu.

"Hm. Müthiş bir planın vardı herhalde, ne benim ne Lovelace'ın anlayamadığımız. Planının ne olduğunu bana anlatmak ister misin?"

"Sessiz ol!"

Cin burnunu kırıştırdı. "Planın bu mu yani? Bu çok kolay. Yalnız, vicdan azabından kıvranarak yaptığın saçmalıklarla benim hayatımı da tehlikeye attığını sana hatırlatmak isterim." Aniden ateşe uzanıp yanan bir kor aldı ve düşünceli düşünceli parmakları arasında tuttu. "Bir zamanlar senin gibi bir sahibim daha olmuştu. Aynı katır inadı onda da vardı. Kendi çıkarlarını kollamayı beceremezdi. Çok fazla yaşamadı." İç geçirdi, koru yeniden alevlerin içine fırlattı. "Her neyse, sonuçta her şey iyi oldu."

Nathaniel ilk kez cine baktı. "Her şey iyi mi?"

"Hayattasın işte. Bu senin için yeterince iyi değil mi?" Nathaniel bir an Bayan Underwood'un alevler arasından kendisine baktığını gördü. Gözlerini ovuşturdu.

"Bunu söylemek istemezdim," dedi cin, "ama Lovelace haklıydı. Dün gece tamamen saçmaladın. Büyücüler bu şekilde davranmazlar. Ben orada olduğum için şanslısın. Ee, şimdi nereye gideceksin? Prag'a mı?"

"Ne?"

"Lovelace kaçtığını biliyor. Peşini bırakmayacaktır ve seni susturmak için neler yapabileceğini gördün. Tek şansın ortadan kaybolmak ve Londra'yı sonsuza kadar terk etmek. Yurtdışına gitmek en güvenlisi. Prag'a."

"Neden Prag'a gideyim?"

"Oradaki büyücüler sana yardım edebilir. Biralarının da iyi olduğunu duymuştum."

Nathaniel'ın dudakları kıvrıldı. "Ben vatan haini değilim."

Mısırlı çocuk omuz silkti. "Eğer bunu yapmayacaksan, geriye burada yepyeni bir hayata başlamak kalıyor. Yapabileceğin bir sürü şey var. Düşünelim... Haline bakılırsa hamallık yapmak için fazlasıyla zayıfsın. İşçi olabilme şansın hiç yok." Nathaniel içerleyerek kaşlarını çattı. "Zaten öyle bir niyetim yok..."

Cin duymazlıktan geldi. "Ama bu çirozluğunu avantaj olarak da kullanabilirsin tabii. Evet, buldum! Baca temizleyiciliği. Bacalara tırmanacak yeni çıraklara her zaman ihtiyaç vardır."

"Hey! Ben öyle..."

"Veya bir lağım açıcısına çırak olabilirsin. Eline sert bir fırça, bir kanca ve plastik bir pompa alıp en dar tünellerde dolaşır, tıkanan yerleri bulursun."

"Hayır..."

"Dışarıda fırsatlarla dolu bir dünya var! Bunların hepsi ölü bir büyücü olmaktan daha iyidir."

"Kes sesini!" Nathaniel'ın başı bağırmak için harcadığı çabadan yarılacakmış gibi oldu. "Senin öğütlerine ihtiyacım yok!" Gözleri çakmak çakmak, sendeleyerek ayağa kalktı. Cinin alaylı sözleri yorgunluğunu ve yasını unutturmuş, bastırmaya çalıştığı öfkesini aniden açığa çıkarmıştı. Suçluluk duygusu, ani şok ve ölümcül kederle alevlenen bir öfkeydi bu. Lovelace şeref diye bir şeyin olmadığını, büyücülerin kendilerinden başka hiçbir şeyi düşünmediklerini söylemişti. Çok güzel. Nathaniel da onun söylediklerini yerine getirecekti. Bir daha asla böyle bir hata yapmayacaktı.

Ama Lovelace da bir hata yapmış, düşmanını hafife almıştı. Nathaniel'ın zayıf olduğunu söylemiş ve onu öldürmeye kalkışmıştı. Fakat Nathaniel hala hayattaydı.

"Bir korkak gibi kaçmamı mı istiyorsun?" diye haykırdı. "Yapamam! Lovelace bu dünyada bana iyi davranan tek insanı öldürdü..." Durakladı; sesi çatallanmış ama gözlerine henüz yaş dolmamıştı.

"Underwood mu? Dalga geçiyorsun! O senden nefret ediyordu! Kendini kurtarmaktan başka bir şey düşündüğü yoktu onun!"

"Karısından bahsediyorum. Onun öcünü alacağım. Lovelace yaptığının cezasını ödeyecek."

Kulakları çınlatan bu cümlelerin yarattığı etki, cinin ağzından köpüklü tükürükler çıkarmasıyla hafiften zayıfladı. Başını sanki bilge düşüncelerle doluymuş gibi sallayarak ayağa kalktı. "Senin peşinde olduğun şey adalet değil, çocuk. Şöhret istiyorsun. Sahip olduğun her şey dün gece yanıp kül oldu. Artık kaybedecek hiçbir şeyin yok. Düşündüklerini adım gibi biliyorum: Lovelace'a karşı görkemli bir zafer elde edip ünlü olmak istiyorsun."

"Hayır. Adalet istiyorum."

Cin güldü. "Ustanın ve karısının ardından karanlıklara gömülmek o kadar kolay ki; yeni bir hayata başlamaktan çok daha kolay. Gururun gözünü kör etmiş; sen ölümüne susamışsın. Dün gece hiç mi bir şey öğrenmedin? Sen onun dengi değilsin Nat. Vazgeç."

"Asla."

"Artık gerçek bir büyücü bile sayılmazsın." Cin dökülen duvarları işaret etti. "Etrafına bir bak. Neredeyiz? Burası kitaplarla ve kağıtlarla dolu şık bir ev değil. Hani mumlar nerede? Bütün o tütsüler nerede? Rahatlık ve konfor nerede? Hoşuna gitsin gitmesin, bir büyücünün ihtiyacı olan her şeyi yitirmiş durumdasın, Nathaniel. Varlık, güvenlik, kendine saygı, bir usta... Kabullen artık, hiçbir şeyin yok."

"Sihirli aynam var," dedi Nathaniel. "Ve sen varsın." Aceleyle yeniden ateşin yanına oturdu. Soğuk hala iliklerine işliyordu.

"Ha evet, ben de tam buna geliyordum." Cin, botunun kenarıyla zemindeki molozu ittirerek yer açmaya başladı. "Biraz sakinleştikten sonra sana tebeşir vereceğim. O zaman buraya bir pentagram çizip beni serbest bırakabilirsin." Nathaniel gözlerini çocuğa dikti.

"Görevimi tamamladım," diye devam etti oğlan. "Hatta çok daha fazlasını yaptım. Senin için casusluk yapıp Lovelace'ı izledim. Tılsımlı kolyenin ne olduğunu öğrendim. Senin hayatını kurtardım."

Nathaniel'ın başı, içinde kumaş parçaları doluymuş gibi, tuhaf şekilde hafif ve bulanıktı.

"Lütfen! Beni teşekkürlere boğma!" diye devam etti oğlan. "Çok utanırım. Tek istediğim seni o pentagramı çizerken görmek. Başka bir şey istemem."

"Hayır," dedi Nathaniel. "Daha değil."

"Efendim?" dedi çocuk. "Dün geceki o dramatik kurtarma operasyonundan sonra kulaklarım pek iyi işitmiyor herhalde. Sanki hayır dedin gibi geldi."

"Evet öyle dedim. Seni serbest bırakmıyorum. Daha değil." Derin bir sessizlik oldu. Küçük ateş Nathaniel'ın gözleri önünde yerin içine çekiliyormuş gibi azalmaya başladı. Gözden kayboldu. Biraz önce güzel güzel yanan odun parçalarının etrafı buz tuttu. Soğuk cildini yakıyordu. Soluğu daralarak acı vermeye başladı.

Sendeleyerek ayağa kalktı. "Kes şunu!" diye yutkundu. "Ateşi yak."

Cinin gözleri ışık saçıyordu. "Senin iyiliğin için," dedi. "Birden ne kadar düşüncesizlik ettiğimi fark ettim. Dün gece neden olduğun yangından sonra bir daha ateş görmek istemezsin herhalde. Vicdanın sızlar."

Nathaniel'ın gözlerinin önünden titreşen görüntüler geçti: Harabeye dönmüş mutfağın içinden püsküren alevlerin görüntüsü. "Yangını ben başlatmadım," diye fısıldadı. "Benim suçum değildi."

"Öyle mi? Kolyeyi kim sakladı? Underwood'u kim suçlu gösterdi?"

"Yo! Lovelace'ın gelmesini ben istemedim. Güvenlik için..."

Çocuk sırıttı. "Elbette öyleydi, senin güvenliğin için..."

"Underwood biraz becerikli olsaydı kurtulabilirdi. Lovelace'ı alt eder, alarmı açardı!"

"Söylediklerine sen de inanmıyorsun. Gerçekle yüzleş artık, onların ikisini de sen öldürdün."

Nathaniel'ın yüzü öfkeden allak bullak oldu. "Ben Lovelace'ı ele verecektim. Onu kolyeyle birlikte yakalatıp yetkililere teslim edecektim!"

"Ne fark eder ki? Geç kaldın. Beceremedin işte."

"Çok teşekkürler demon! Eğer sen onları peşine takıp eve getirmeseydin, bunların hiçbiri olmayacaktı!" Nathaniel denize düşenin yılana sarılması gibi bu fikre yapıştı. "Hepsi senin yüzünden oldu ve cezanı da ödeyeceksin! Serbest kalacağını mı sanmıştın? Bir daha düşün istersen! Sonsuza kadar burada kalacaksın. Süresiz Kapatma Cezası seni bekliyor!"

"Öyle mi? O zaman..." Sahte çocuk birkaç adım atarak iyice yaklaştı. "... ben de seni hemen öldürsem iyi olacak. Kaybedecek neyim var ki? Nasılsa sonunda kutunun içine tıkılacağım. Ama ondan önce senin boynunu kırma zevkinden beni mahrum edecek hiçbir şey yok demektir." Eli yavaşça Nathaniel'ın omzuna doğru indi.

Nathaniel'ın tüyleri ürperdi. İçindeki tabanları yağlayıp kaçma isteğine karşı koyarak o koyu renk, boş gözlere baktı.

Upuzun bir an boyunca ikisi de hiçbir şey söylemeden kaldılar.

Sonunda Nathaniel kuruyan dudaklarını yaladı. "Buna gerek yok," dedi kabaca. "Bir ay dolmadan seni bırakacağım."

Cin onu iyice kendine çekti. "Şimdi bırak."

"Hayır." Nathaniel yutkundu. "Önce yapılacak işlerimiz var."

"İş mi?" Cinin kaşları çatıldı; eli omzunu sıktı. "Ne işi? Yapılabilecek ne var ki?"

Nathaniel dimdik ayakta durabilmek için kendini zorladı. "Ustam ve karısı öldü. Onların intikamını almam lazım.

Lovelace'ın yaptıkları yanına kalmamalı."

Fısıldayan ağız artık çok yaklaşmıştı ama Nathaniel yüzünde soluk hissetmiyordu: "Ama sana söyledim. Lovelace çok güçlü. Ona hiçbir zaman pes ettiremezsin. Benim gibi sen de bu işin peşini bırak. Beni serbest bırak ve her şeyi unut."

"Yapamam."

"Nedenmiş o?"

"Ben... Benim ustama borcum var. O iyi bir adamdı..."

"Hayır değildi. Neden hiç de bu değil." Cin kulağının içine fısıldadı. "Seni zorlayan adalet ya da şeref değil çocuk, suçluluk duygusu. Yaptıklarının sonuçlarına katlanamıyorsun. Suçluluk duygunu intikam alarak yenmek istiyorsun. Bu şekilde acı çekmek insanların hoşuna gidiyorsa, benim için hava hoş. Ama beni bu işin dışında bırak."

Nathaniel sahte bir katılıkla konuştu. "Eğer özgürlüğünü geri istiyorsan, bir ay dolana kadar emirlerimi yerine getireceksin."

"Lovelace'ın peşine düşmek zaten intihar etmek demektir; hem senin hem benim için." Çocuk pis pis sırıttı. "Durum böyle olduğuna göre neden seni şimdi öldürmeyeyim?"

"Onu yakalatmanın yolları olmalı!" Nathaniel kendini tutamamıştı; çok hızlı konuşuyordu. "Yapmamız gereken tek şey iyice düşünmek. Seninle bir anlaşma yapalım. Sen Lovelace'dan intikam almama yardım et, ben de iş biter bitmez seni serbest bırakayım. O zaman ikimiz de ne yapmamız gerektiğini biliriz. Başarıya ulaşmak ikimizin de yararına olur." Cinin gözleri parladı. "Her zamanki gibi, güç dengesinin olmadığı, tek taraflı ve övgüye değer derecede adil bir anlaşma. Çok güzel. Seçim şansım yok. Ama haberin olsun; eğer herhangi bir şekilde ikimizden birinin hayatını gereksiz yere tehlikeye atacak olursan, ilk önce kendi intikamımı alırım."

"Anlaştık."

Çocuk geri çekildi ve Nathaniel'ın omzunu bıraktı. Nathaniel da kocaman açılmış gözleriyle güçlükle soluyarak geriye doğru birkaç adım attı. Cin bir şarkı mırıldanarak pencereye doğru yürüdü ve yanından geçerken ateşi yeniden yaktı. Nathaniel sakinleşerek kendini toparlamaya çalıştı. Yeni bir ıstırap bulutu geldi geçti ama içine düşmemeyi başardı. Buna zamanı yoktu. Kölesinin önünde güçlü olmalıydı.

"Peki o zaman sahip," dedi cin. "Aydınlat beni. Ne yapacağımı söyle."

Nathaniel sesinin mümkün olduğunca dengeli çıkmasına çabaladı. "Önce karnımı doyurmam gerek. Ehh, yeni elbiselerim de olsa fena olmaz. Sonra Lovelace ve tılsım hakkındaki bilgileri gözden geçirmeliyiz. Ayrıca yetkililer dün gece... dün gece olanlar hakkında ne düşünüyor öğrenmeliyiz."

"Sonuncuyu öğrenmek çok kolay," dedi Bartimaeus pencereyi göstererek. "Dışarı bak."

32

"Times! Sabah baskısı!"

Gazeteci çocuk el arabasını kaldırımda ağır ağır itiyor, kendisine doğru bozuk paralar uzatıldığında duruyordu. Kaldırımlar çok kalabalık, oğlanın hızı çok yavaştı. Nathaniel ve Bartimaeus terk edilmiş kütüphanenin arkasındaki sokaktan süzülüp karşıya geçene kadar fırına ancak ulaşabilmişti.

Birkaç gün önce Bayan Underwood'un kavanozundan aşırdığı paranın arta kalanı hala Nathaniel'ın cebinde duruyordu. Hükümetin resmi gazetesi The Times ile tepeleme dolu olan el arabasına baktı. Gazeteci çocuk kocaman, kareli bir şapka ve parmaksız eldivenler takmış, neredeyse bileklerine kadar gelen koyu renk uzun bir palto giymişti. Parmak uçları soğuktan morarmıştı. İkide bir, boğuk sesiyle aynı sözleri tekrarlıyordu: "Times! Sabah baskısı!"

Nathaniel daha önce halkın içine pek fazla karışmamıştı. En derin, en güvenli sesiyle oğlana seslendi. "Times ne kadar?"

"Kırk peni, arkadaşım." Nathaniel ilgisizce parayı verdi ve gazeteyi aldı. Gazeteci çocuk, önce öylesine, sonra ani ve yoğun bir ilgiyle, ona baktı. Nathaniel uzaklaşmaya başladı ama çocuk arkasından seslendi.

"Kötü görünüyorsun, dostum," dedi neşeyle. "Bütün geceyi dışarıda mı geçirdin sen?"

"Yo." Nathaniel başka sorular sormasını önleyeceğini umduğu sert bir yüz ifadesi takınmıştı.

Yüz ifadesi işe yaramadı. "Tabii ya, elbette değildin," dedi gazeteci çocuk. "Öyle olsaydı da zaten, bana söylemediğin için seni suçlamazdım. Ama sokağa çıkma yasağı varken daha dikkatli olman gerekir. Polis işi her zamankinden sıkı tutuyor bugünlerde."

"Ne yasağıymış o öyle?" diye sordu cin.

Oğlanın gözleri açıldı. "Sen nerede yaşıyorsun arkadaş? Parlamento'daki o feci olay yüzünden her gece sekizden sonra sokağa çıkma yasağı var. Çıkan yine çıkıyor ama her yerde araştırma küreleri var, Gece Devriyesi de dolanıp duruyor. Onlar sizi bulup yemeden sığınacak bir yer bulsanız iyi olur. Şimdiye kadar şansınız yaver gitmiş anlaşılan. Bakın, ne diyeceğim; ihtiyacınız varsa bu gece sığınacak bir yer bulabilirim size. Güvenli bir yer, ayrıca..." çocuk sustu, sokağı inceleyerek sesini alçalttı, "satmak istediğiniz bir şeyler varsa, orada müşteri bulabilirsiniz."

Nathaniel boş boş çocuğa baktı. "Teşekkürler. Satmak istediğim bir şey yok."

Çocuk kafasını kaşıdı. "Kendinize çeki düzen verin. Neyse burada böyle çene çalamam. Bazılarımızın çalışması gerek. Eyvallah." El arabasının kulplarından tutup ilerledi ama Nathaniel omzunun üzerinden birkaç kez kendilerine baktığını gördü.

"Garip," dedi Bartimaeus. "Neydi bu böyle?"

Nathaniel omuz silkti. Olanları çoktan silip atmıştı aklından. "Gidip bana yiyecek bir şeylerle kalın giysiler bul. Ben kütüphaneye dönüp şu gazeteyi okuyacağım."

"Tamam. Ben yokken beladan uzak dur." Cin döndü ve kalabalığa karıştı.

Haber ikinci sayfada, yeni çıraklar arayan Çalışma Bakanlığı'nın aylık ilanı ile İtalyan kampanyasıyla ilgili kısa bir haberin arasına sıkıştırılmıştı. Üç sütun uzunluğundaydı. İçişleri Bakanı Arthur Underwood ve eşi Martha'nın, evlerinde çıkan şiddetli bir yangın sonucu öldüklerinden duyulan üzüntüyü bildiriyordu. Yangın yaklaşık 10:15 sularında başlamış ve itfaiye ekipleri ile acil hizmet büyücüleri tarafından ancak üç saat sonra tam olarak söndürülebilmişti. O zamana kadar bütün ev çoktan yanıp kül olmuştu. Komşu evlerden ikisi de yangından etkilenmiş ve tahliye edilmişti. Yangının çıkış nedeni anlaşılamamıştı. Polis sorguya çekmek için Bay Underwood'un -cesedi bulunamayan- on iki yaşındaki çırağı John Mandrake'yi arıyordu. Çırağın yangın mahallinden kaçarken görüldüğüne dair bazı ifadeler verilmişti. Mandrake'nin tutarsız bir karaktere sahip olduğu söylenmekteydi; önceki yıl birkaç seçkin büyücüye karşı saldırı düzenlediği bildiriliyor ve halk kendisine karşı uyarılıyordu. Yazıda Bay Underwood'un ölümünün Hükümet için üzücü bir kayıp olduğu; yaşamı boyunca bakanlığa başarıyla hizmet ettiği ve yaptıklarını saymaya gazetenin sayfalarının yetmeyeceği söyleniyordu.

Pencerelerin altında oturan Nathaniel gazeteyi elinden bıraktı. Başı göğsüne düştü ve gözlerini kapattı. Bildiği şeylerin yazılı ve açık olarak onaylandığını görünce yumruk yemiş gibi olmuştu. Kendini bırakıp ağlamayı denedi ama acısı içinde hapsedildiği yerden çıkamıyordu, o yerin neresi olduğunu bile bulamıyordu. Çabalamak yararsızdı. Fazlasıyla yorgundu. Tek istediği uyumaktı...

Pek de yumuşak olmayan bir şekilde, bir bot tarafından dürtüldü. İrkilerek uyandı.

Cin tepesinde dikilmiş sırıtıyordu. İçinden umut verici buharların çıktığı bir kağıt torba vardı elinde. Açlıktan gözleri kararan Nathaniel torbaya saldırdı, plastik bardak içindeki kahveyi neredeyse üzerine döküyordu. Bardağın altında yağ geçirmez kağıtla güzelce sarılmış iki tane biftekli ve salatalı sandviç görmek içini rahatlattı. Nathaniel hayatı boyunca daha lezzetli bir şey yememişti sanki. İki dakika içinde sandviçleri mideye indirmiş, hızla soluyarak, soğuktan şişmiş parmakları arasında kahveyi sallıyordu.

"Ne gösteriydi ama," dedi cin.

Nathaniel kahveyi höpürdetti. "Bunları nasıl aldın:'"

"Çaldım. Dükkandaki adama ısmarladım, sonra da o kasadayken alıp kaçtım. Öyle övünülecek bir olay değil. Adam polis falan çağırdı."

Nathaniel inledi. "Bir bu eksikti."

"Endişelenme. Aradıkları kürk mantolu, uzun boylu ve sarışın bir kadın. Manto dedim de," yerdeki enkazın arasında duran küçük bir yığını işaret etti, "orada daha iyi elbiseler var. Palto, pantolon, şapka ve eldivenler. İnşallah olur. Bulabildiğim en cılız bedenleri aldım."

Birkaç dakika sonra, Nathaniel beslenmiş, daha iyi giyinmiş ve biraz kendine gelmiş dunundaydı. Ateşin yanına oturup ısınmaya çalıştı. Cin de yanına çöküp alevleri izlemeye başladı.

"Benim yaptığımı düşünüyorlar," diyerek gazeteyi gösterdi Nathaniel.

"Başka ne bekliyordun ki? Lovelace suçunu itiraf etmeyecekti herhalde. Böyle aptalca bir şeyi hangi büyücü yapar?" Bartimaeus anlamlı anlamlı baktı. "Yangını başlatmasının tek nedeni, bütün ipuçlarını ortadan kaldırmaktı zaten. Seni öldüremeyince de, bütün suçu üstüne attı."

"Polisler peşimde."

"İyi bildin. Hem polisler, hem de Lovelace. Bütün takipçilerini peşine takacak. Küçük, güzel bir kıskaç harekatı. Onun istediği de bu; senin kaçmaya devam etmen, tek başına kalman, gözden uzak olman."

Nathaniel dişlerini gıcırdattı. "Bir düşünelim. Polise gidip kendim teslim olursam ne olacak? Lovelace'ın evini basıp, kolyeyi bulabilirler..."

"Seni dinleyeceklerini mi sanıyorsun? Sen artık, aranan bir adamsın. 'Adam' derken en geniş anlamında kullanıyorum tabii. Aranıyor olmasan bile, yetkililerle konuşmak konusunu bir kez daha düşünürdüm. Lovelace tek başına çalışmıyor. Ustası Schyler da işin içinde..."

"Schyler mı?" Tabii ya; o kırışık, kırmızı suratlı ihtiyar adam. "Schyler onun ustası mıymış? Evet... onu tanıyorum. Parlamentoda kolyeden bahsederlerken duymuştum. Bir de Lime denilen o adam vardı yanlarında."

Cin başını salladı. "Bu yalnızca buzdağının görünen kısmı olabilir. İlk gece tılsımı çaldıktan sonra peşimde sayısız araştırma küresi vardı; tek bir büyücünün işi olamaz bu. Eğer bu geniş çaplı bir tezgahsa, elinde yetki olan birine güvenemezsin, Lovelace'a yönelmek yerine seni öldürebilir. Şu büyülü eşya ticareti yapan Sholto Pinn'i alalım; adam Lovelace'ın en yakın arkadaşlarından biri ve daha dün onunla öğle yemeği yedi. Bunu Pinn'in dükkanında yakalanmadan kısa süre önce öğrendim."

Nathaniel aniden öfkelendi. "Fazlasıyla tedbirsiz davrandın! Sana Lovelace'ı araştırmanı söylemiştim, beni tehlikeye atmanı değil!"

"Sakin ol, sakin ol. Ben de zaten tam olarak bunu yapıyordum. Kolye hakkında bütün bildiklerimi Pinn'in dükkanında öğrendim. Lovelace onu Beecham diye bir hükümet büyücüsünden çalmış, hırsız önce adamın boğazını kesmiş. Hükümet tılsımı mutlaka geri istiyor. Daha fazlasını da öğrenebilirdim ama ifritin teki gelip beni Kule'ye tıktı."

"Ama sen kaçtın. Nasıl?"

"Ah, işin ilginci de bu zaten," diyerek devam etti Bartimaeus. "Beni kurtaran Lovelace oldu. Pinn'den veya bir başkasından, inanılmaz ustalıkta bir cinin yakalandığını duymuş ve anında kolyesini çalanın ben olduğumu anlamış olmalı. Müthiş riskli bir iş yaparak, beni kaçırmak için cini Faquarl ve Jabor'u görevlendirmiş. Sence bunu neden yapmış olabilir?"

"Tılsımlı kolyeyi geri istediği için, neden olacak."

"Kesinlikle, ve onu çok yakında kullanması gerekiyor. Dün gece kendisi söyledi. Aynı şeyi Faquarl da söylemişti: Önümüzdeki birkaç gün içinde kolye çok büyük bir iş için kullanılacak. Fazla zamanımız yok."

Nathaniel'ın belleğinde yarı gömülmüş bir hatıra canlandı. "Parlamentoda birisi Lovelace'ın yakında bir balo ya da konferans gibi bir şey düzenleyeceğini söylemişti. Londra dışında bir yerde olacakmış."

"Evet, bunu ben de öğrenmiştim. Lovelace'ın, Amanda diye bir karısı, kız arkadaşı veya tanıdığı mı ne var. Kendine ait, salon gibi bir yerde konferansa ev sahipliği yapacak bu kadın. Başbakan da katılıyor. Kolyeyi çalmaya gittiğimde bu Amanda'yı Lovelace'ın evinde görmüştüm. Adam onu baştan çıkarmak için fazla çaba harcıyordu; o zaman demek ki karısı değil. Çok uzun zamandır tanıştıklarını da sanmıyorum." Nathaniel bir an düşündü. "Lovelace Schyler'a konferansı iptal etmek istediğini söyledi. O zaman kolye onda değildi."

"Evet. Ama şimdi yeniden ele geçirdi."

Yeni bir soğuk öfke fırtınası Nathaniel'ın başını döndürdü. "Semerkant Tılsımı'nın özelliklerini öğrenebildin mi?"

"Bildiğimden fazlasını değil. Eskiden beri çok güçlü bir tılsım olduğu söylenir. Onu yapan şaman çok yetkin bir büyücüymüş; senin bu yaygaracı arkadaşlarından çok daha büyük bir adam veya kadınmış anlayacağın. Kabilesi kalem-kağıt bilmezmiş: Bilgi kulaktan kulağa ve ezber yoluyla aktarılırmış. Her neyse, bu tılsım kullananı büyülü saldırılardan koruyor; bu kadar basit. Büyü gücü olan bir eşya değil, yalnızca muska; rakiplerini vahşice öldürmekte kullanamazsın örneğin. Yalnızca koruyucu özelliği var. Tılsımların tümü..."

Nathaniel sertçe sözünü kesti. "Bana vaaz verme! Tılsımların ne yaptığını çok iyi biliyorum."

"Kontrol ediyordum. Bakalım bugünlerde çocuklara neler öğretiyorlar. Neyse, suçu Underwood'un üstüne atmak için onu odasına saklarken, tılsımın neler yapabileceğini de biraz görmüş oldum."

Nathaniel'ın yüzü buruştu. "Ben suç falan atmıyordum!"

"Tabii canım. Ama kolye herkesin görebileceği zavallı yangın büyüsünü kolayca savuşturdu. Bir anda emiverdi içine. Ayrıca dün gece Underwood'un beceriksiz saldırısını da alt etti, kolumun altında sallanırken herhalde fark etmişsindir. Bilgi kaynaklarımdan biri, kolyenin içinde Öbür Tarafın en derinlerinden gelen bir varlık olduğu söylentilerinden bahsetmişti: eğer öyleyse, cidden güçlü demektir."

Nathaniel'ın gözleri karıncalandı. Ovuşturdu. Her şeyden çok uyumaya ihtiyacı vardı.

"Tılsımın tam kapasitesi ne olursa olsun," diye devam etti cin, "Lovelace'ın onu birkaç gün içinde düzenleyeceği konferansta kullanacağı ortada. Nasıl olacağını tahmin etmek zor. Ama nedeni çok açık. Güç istiyor." Esnedi. "Hep aynı hikaye."

Nathaniel bağırdı. "O bir dönek, bir vatan haini!"

"Yalnızca normal bir büyücü. Senin de ondan bir farkın yok."

"Ne? Bu ne cüret! Seni..."

"Şimdi değilse bile, birkaç sene sonra görürüz seni de." Cin sıkılmış görünüyordu. "Ee, ne yapmamızı öneriyorsun?"

Nathaniel'ın aklına bir şey geldi. "Baksana ..." dedi. "İki gün önce Parlamento'ya saldırı düzenlendi. Sence bu işin arkasında da Lovelace mı var?"

Cin şüpheli görünüyordu. "Sanmam. Çok amatör işi. Ayrıca, Lovelace'ın Schyler'a yazdığı mektubu düşünürsek, ikisi o gece böyle bir şey beklemiyorlardı."

"Benim ustam bu işi Direniş'in yaptığını sanıyordu; bunlar büyücülerden nefret eden insanlarmış."

Bartimaeus sırıttı. "Bu daha olası bir seçenek. Uyanık olmak gerek; şu anda tam organize olmamış olabilirler ama eninde sonunda amaçlarına ulaşacaklardır. Bu hep böyle olur. Mısır'a bak, Prag'a bak..."

"Prag kokuşmuş."

"Prag'daki büyücüler kokuşmuş. Ve artık yönetimde değiller. Şuraya bak..." Kütüphanenin bir bölümünde çürüyen raflar çökmüştü. Duvarda kat kat grafitiler ve özenle çizilmiş belli hiyeroglifler vardı. "Eski Krallık lanetini saçıyor," dedi Bartimaeus. "Burada çok bilgili bir suçlu sınıf var anlaşılan. Şu büyük yazıda 'Sahiplere Ölüm' diyor. Eğer yanılmıyorsam sen de bunlardan birisin Natty'cik."

Nathaniel bunları duymazlıktan geldi; düşüncelerini toparlamaya çalışıyordu. "Yetkililere gidip Lovelace'ı ihbar etmek çok tehlikeli," dedi ağır ağır. "Geriye tek bir seçenek kalıyor. Konferansa kendim gidip oradaki herkese olanları anlatacağım."

Cin anlamlı anlamlı öksürdü. "Gereksiz risk almamak konusunda anlaştığımızı sanıyordum... Dikkatli ol; bu fikir bana kusursuz bir intihar yöntemi gibi geliyor."

"Detaylı planlarsak hiçbir şey olmaz. Önce konferansın nerede ve ne zaman yapılacağını öğrenmemiz gerek. Bu kolay olmayacak... Senin dışarı çıkıp bu bilgiyi edinmen lazım." Nathaniel bir küfür savurdu. "Ama bu bayağı zaman alacak! Kitaplarım ve gerekli tütsülerim olsa, bütün bakanları aynı anda izleyecek bir iblis sürüsü çağırabilirdim! Yo, onları kontrol etmek çok zor olurdu. Ya da..."

Cin gazeteyi eline almış okuyordu. "Ya da burada yazanları okuyabilirdin."

"Ne?"

"İşte Parlamento Genelgesi basılmış şurada. Dinle: '2 Aralık, Çarşamba günü Heddleham Hall'da Yıllık Parlamento Konferansı ve Kış Balosu Amanda Cathcart'ın ev sahipliğinde gerçekleştirilecektir. Toplantıya şeref konuğu Sayın Rupert Devereaux yanında, Angus Nash, Jessica Whitwell, Chloe Baskar, Tim Hildick, Sholto Pinn gibi birçok seçkin konuk katılacaktır.' "

Nathaniel gazeteyi kapıp haberi okudu. "Amanda Cathcart; bu Lovelace'ın kız arkadaşı olmalı. Kesin! Bu o kadın."

"Heddleham Hall'un yerini bilmememiz çok kötü."

"Sihirli Aynam'la bulurum ben." Nathaniel cebinden bronz diski çıkardı.

Bartimaeus kuşkuyla aynaya baktı. "Pek sanmam. Eğer bu işten birazcık anlıyorsam, bunun uyduruk bir parça olduğunu söyleyebilirim."

"Onu ben yaptım."

"Doğru."

Nathaniel elini iki kez aynanın üzerinden geçirdi ve duayı mırıldandı. İblisin yüzü üçüncü çağırışta sanki bir dönme dolap gibi dönerek belirdi. Uysal bir şaşkınlıkla tek kaşı havaya kalktı.

"Sen daha ölmedin mi?" diye sordu.

"Hayır."

"Tühh."

"Dönüp durma," diye hırladı Nathaniel. "Sana bir görev vereceğim."

"Bi dakka," dedi iblis, aniden durarak. "Kim o yanındaki?"

"Bu Bartimaeus, kölelerimden biri."

"Böyle düşünmek hoşuna gidiyor," dedi Bartimaeus.

İblis kaşlarını çattı. "Bartimaeus mu? Hani şu Kule'deki?"

"Evet."

"O daha ölmedi mi?"

"Hayır."

"Tühh."

"Bunun dili çok uzamış." diyerek gerindi ve esnedi Bartimaeus. "Dikkatli olsa iyi olur. Onun gibi iblisleri ben kürdan niyetine kullanırım."

Bebek kuşkucu bir yüz ifadesi takındı. "Deme yaa! Asıl sen biliyo musun ki, ne cinler gelip geçti midemden, kahvaltı niyetine."

Nathaniel ayağını yere vurdu. "İkiniz de çenenizi kapatıp emirlerimi dinleyecek misiniz? Burada güç bende. Tamam mı? İblis: Senden Heddleham Hall denen binayı bana göstermeni istiyorum. Londra yakınlarında bir yerde. Sahibi Amanda Cathcart diye bir kadın. Şimdi! Hemen görevini yerine getir!"

"Bu bina çok uzak olmasa bari. Astral bağım o kadar uzun değil biliyosun."

Ayna bulutlandı. Nathaniel sabırsızlık içinde içinin boşalmasını bekledi.

Ve bekledi.

"Bu sihirli ayna çok yavaş," dedi Bartimaeus. "Çalıştığına emin misin?"

"Elbette. Bu zor bir görev, bu yüzden böyle uzun sürüyor. Sen de çalışmaktan kurtulduğunu sanma sakın; salonu bulduğumuzda senin de gidip etrafı kolaçan etmeni istiyorum. Bir şeyler dönüyor mu bir bak. Lovelace bir çeşit tuzak kuruyor olabilir."

"Çarşamba günü orada bulunacak bütün o büyücüleri kandırabilmek için bayağı iyi bir tuzak olmalı. Neden şu aynayı biraz sallamıyorsun?"

"Çalışıyor dedim sana! Gördün mü; geldi işte."

İblis soluğu kesilmiş gibi oflaya puflaya yeniden belirdi. "Senin derdin ne?" diye çıkıştı. "Büyücüler niye sihirli ayna kullanır: beğendikleri birini duşta izlemek için. Peki ya sen... Sen kalkar, en sıkı korunan yere gönderirsin beni. O bina en az Kule kadar kötü. Dehşetengiz ağlar, zırt pırt ortaya çıkıveren nöbetçiler, yok yok. Yaklaşır yaklaşmaz tüymem gerekti. Alabildiğim en iyi görüntü bu."

Aynayı çok bulanık bir görüntü doldurdu. Etrafı ormanla çevrili, birkaç kule ya da burcu olan ve tek tarafından uzun bir yol uzanan çamur rengi bir bina seçiliyordu. Binanın ardında, gökyüzünde bir iki siyah noktacık hızla hareket ediyordu.

"O şeyler var ya," dedi iblis. "Onlar nöbetçi. Bedenlenir bedenlenmez beni fark ettiler. Şimdi üstüme geliyolar. Şu hıza bak da, neden anında sıvıştığımı anla."

Görüntü kayboldu; onun yerine bebek belirdi. "Nasıldı?"

"İşe yaramaz," dedi Bartimaeus. "Salonun nerede olduğunu hala bilmiyoruz."

"Kim demiş!" Bebeğin yüzü inanılmaz derecede kibirli bir ifade takındı. "Londra'nın elli mil güneyinde ve Brighton demiryolunun dokuz mil batısında. Kocaman bi bina. Benden kaçmaz. Yavaş olabilirim ama işimi tam yaparım."

"İyi, git artık." Nathaniel elini aynanın üzerinden geçirerek iblisi yolladı. "İşte şimdi başlıyoruz," dedi. "Sihirli korumanın düzeyi konferansın burada yapılacağını doğruluyor. Çarşamba... Oraya gitmek için iki günümüz var."

Cin terbiyesizce yanaklarını şişirdi. "Lovelace, Faquarl, Jabor ve senin kundakçı olduğunu düşünen yüz tane kötü büyücünün merhametli ellerine kendimizi teslim etmek için iki günümüz kaldı. Çok güzel. Sabırsızlanıyorum."

Nathaniel'ın yüzü sertleşti. "Bir anlaşma yaptık, unuttun mu? Yapacağımız tek şey, her şeyi doğru dürüst planlamak. Şimdi Heddleham Hall'a git, yaklaşabileceğin kadar yaklaş ve içeriye girmenin bir yolunu bul. Ben burada bekleyeceğim. Uyumam lazım."

"İnsanoğlu cidden hiç dayanıklı değil. İyi o zaman: Gidiyorum." Cin ayağa kalktı.

"Ne kadar sürer?"

"Birkaç saat. Gece olmadan dönerim. Sokağa çıkma yasağı var ve dışarıda küreler olacak, onun için bu binadan sakın çıkma."

"Bana ne yapacağımı söylemeyi bırak! Git artık! Dur, gitmeden önce, ateşi nasıl yakıyordum?"

Birkaç dakika sonra cin gitmişti. Nathaniel çıtırdayan alevlerin yanında yere uzandı. Hüznü ve suçluluk duygusu da bir gölge gibi yanında uzanıyordu, ama yorgunluğu ikisinden de güçlü çıktı. Uykuya dalması bir dakika bile sürmedi.

33

Rüyasında, bir yaz günü bahçede bir kadının yanında oturuyordu. Üzerinde hoş bir huzur duygusu vardı: Kadın konuşuyor, o dinliyor; kadının sesi kuşların şarkılarına ve yüzüne vuran güneşe karışıyordu. Kucağında kapalı bir kitap duruyordu ama o kitap yokmuş gibi davranıyordu: Ya okumamıştı ya da okumak istemiyordu. Kadının sesi yükselip alçaldı; güldüğünü duydu ve tek kolunun omuzlarına atıldığını hissetti. O an güneşin önünden bir bulut geçti ve hava soğudu. Kitabın kapağı ani bir rüzgarla açıldı ve sayfaları gürültüyle hışırdadı. Kadının sesi derinleşti; Nathaniel ilk kez ona baktı... Süpürge gibi uzun sarı saçların altında, cinin gözlerini ve sırıtan ağzını gördü. Omuzlarındaki baskı ağırlaştı ve düşmanına doğru çekildi. Cinin ağzı açıldı...

Tek kolu kendini savunmak istermiş gibi yüzünün önünde, kıvrılmış bir pozisyonda uyandı.

Ateş sönmüş, gökyüzü kararmak üzereydi. Kütüphane odası gölgelere bürünmüştü. Birkaç saattir uyuyor olmalıydı ama kendini dinlenmiş hissetmiyordu, yalnızca kasılmış ve üşümüş durumdaydı. Açlık midesini kavuruyordu; ayağa kalkmak istediğinde bacakları güçsüzdü. Gözleri ateş gibi ve kupkuruydu.

Pencereden gelen ışıkta saatine baktı. Dörde yirmi vardı: Gün neredeyse bitmişti. Bartimaeus ise hala görünürlerde yoktu.

Akşam çökerken, karşıdaki dükkanlardan, ellerinde kancalı sopalarıyla adamlar çıkarak vitrinlerin önüne kepenklerini indirdiler. Birkaç dakika boyunca, yüzlerce kalenin kapıları kapanırmış gibi, her iki yönden de şıngırtılar ve takırtılar yankılandı sokakta. Sarı sokak lambaları birer birer yandı ve Nathaniel dükkanların üst katlarındaki pencerelere ince perdelerin çekildiğini gördü. Aydınlık pencereli otobüsler geçti homurtuyla; evlerine gitmek için acele eden insanlar kaldırımlarda koşturdular.

Ama Bartimaeus gelmedi. Nathaniel sabırsızlanarak soğuk ve karanlık odayı turladı. Bu gecikme onu öfkelendirmişti. Kendini güçsüz, akıntıya kapılmış hissediyordu. Her şey eskisi gibiydi yeniden. Lovelace'ın önceki yıl yaptığı ilk saldırıdan Bayan Underwood'un katledilmesine kadar, her kriz anında, Nathaniel karşılık vermekten aciz kalmıştı hep; zayıflığı her seferinde kendisinden bir şeyler alıp götürmüştü.

Artık durum değişecekti. Onu tutan hiçbir şey kalmamıştı, kaybedecek hiçbir şeyi yoktu. Cin döndüğünde, o da...

"Gece baskısı! Son haberler!"

Kararan sokaktan gelen ses boğuktu. Yüzünü en soldaki pencereye bastırıp kaldırımda sallanarak yaklaşan zayıf, sarı bir ışık gördü. Sarsılarak ilerleyen bir el arabasının üstündeki uzun bir sırığa asılmıştı ışık. Sabahki gazeteci çocuktu gelen.

Nathaniel yaklaşan çocuğu bir iki dakika seyrederek ne yapması gerektiğini düşündü. Ne olursa olsun, yeni bir gazete almaya gerek yoktu: Sabahtan beri hiçbir şey değişmiş olamazdı. Ama The Times dış dünyayla olan tek bağıydı; polisin araştırması ya da konferans hakkında daha fazla bilgi edinebilirdi. Ayrıca, bir şeyler yapmazsa delirecekti. Ceplerini karıştırıp bozukluklarını kontrol etti. Sonunda kararını verdi. Alacakaranlıkta dikkatle ilerleyerek merdivenlere gitti, giriş katına indi ve gevşemiş kalası ittirerek yan sokağa çıktı.

"Bir gazete lütfen." Gazeteci çocuğa tam arabasıyla anayoldan yan sokağa dönerken yetişmişti. Çocuğun şapkası kafasının arkasından sarkıyordu; bir beyaz saç demeti tek kaşının üzerine saçılmıştı. Nathaniel'a baktı ve eksik dişli ağzıyla sırıttı.

"Gene mi sen? Hala sokaklardasın ha?"

"Bir gazete." Nathaniel çocuğun kendisini incelediğini hissediyordu. Sabırsızlanarak paraları çocuğa uzattı. "Param var, korkma."

"Paran yok demedim ki ahbap. Sorun gazetelerin bitmiş olması." Eliyle boş arabayı gösterdi. "Ama şanslısın, arkadaşımda birkaç tane kalmıştı. Onun sesi benimki kadar gür değil."

"Neyse boş ver." Nathaniel arkasını döndü.

"Hemen şu ileridedir. Bir dakika bile sürmez. Onunla her akşam Nag's Head'de buluşuruz. Öbür köşe başında."

"Şey..." Nathaniel duraksadı. Bartimaeus her an dönebilirdi ve kendisine dışarı çıkmamasını söylemişti. Söylemişti mi? Efendi kimdi burada? Hemen öbür köşe başındaymış; ne olacaktı ki. "Tamam," dedi.

"İyi, haydi o zaman." Çocuk arabanın tekerlerini gıcırdatarak ve yerinden çıkmış taşların üstünde zıplatarak ilerlemeye başladı. Nathaniel da yanında yürüyordu.

Ara sokak anayoldan daha az kalabalıktı ve köşe başına kadar çok az insana rastladılar. Döndükleri sokak daha da ıssızdı. Az ileride, düz çatılı basık ve çirkin bir binanın içinde bir han vardı. Kapının üstüne asılı kötü boyanmış bir tabelada, aynı derecede bodur ve çirkin bir atın resmi vardı. Tabelanın arkasındaki zor fark edilen küçük nöbetçi küreyi görünce Nathaniel telaşlandı.

Gazeteci çocuk Nathaniel'ın huzursuzluğunu hissetmiş gibiydi. "Telaşlanma; casusun yanına gitmiyoruz. O yalnızca kapıyı bekler, caydırıcı unsur olarak. Aslında çalışmıyor yani!

Nag's Head'e herkes arka kapıdan girer. Her neyse, işte bizim Fred şurada."

İki evin arasındaki dar bir geçidin önünde başka bir el arabası park etmişti. Arabanın arkasında, gölgeler arasında, siyah deri ceket giymiş uzun boylu bir genç duvara yaslanmış duruyordu. Bir elma yiyor ve inik göz kapaklarının arasından kendilerini inceliyordu.

"Selam Fred," dedi gazeteci çocuk dostça. "Seni görmek isteyen biri var."

Fred bir şey demedi. Elmasından koca bir ısırık aldı, ağzı hafif aralık ağır ağır çiğnedi ve yuttu. Nathaniel'ı baştan aşağı süzüyordu.

"Bir tane gece baskısı istiyor," diye açıklama yaptı çocuk.

"Öyle mi?" dedi Fred.

"Evet bendekiler bitti. Ve bu sana bahsettiğim çocuk," diye ekledi gazeteci çocuk çabucak. "Şu anda üzerinde."

Fred bunu duyar duymaz dikleşti, gerindi, kalan elmayı geçide doğru fırlattı ve onlara doğru döndü. Hareket ederken deri ceketi gıcırdıyordu. Nathaniel'ın önünde kocaman dikildi; çenesindeki ve yanaklarındaki sivilce denizi, tehditkar görüntüsünü en ufak şekilde bozmuyordu. Nathaniel biraz huzursuzlandı ama kendini toparlayarak sesinin mümkün olduğu kadar ters ve kendine güvenli çıkmasına çalıştı. "Ee, sende kaldı mı? Zamanımı boşa harcamak istemem."

Fred ona baktı. "Bendeki gazeteler de bitti," dedi.

"Sorun değil. Zaten öylesine sormuştum." Nathaniel oradan bir an önce ayrılmak istiyordu.

"Bekle... " Fred koca elini uzatıp kolundan yakaladı. "Acele etmene gerek yok. Yasak daha başlamadı."

"Çek elini! Beni rahat bırak!" Nathaniel kurtulmaya çabaladı. Sesi gergin ve yüksek çıkmıştı.

Gazeteci çocuk dostça sırtına vurdu. "Panik yapma. Bela aramıyoruz. Büyücüye benzer bir halimiz var mı? Sadece sana birkaç soru sormak istiyoruz o kadar, değil mi Fred?"

"Doğru." Fred hiç çaba harcamaksızın sokaktaki handan görülmeyecek şekilde Nathaniel'ı geçide sürükledi. Nathaniel, içinde yükselen panik duygusunu bastırmaya çalışıyordu var gücüyle.

"Ne istiyorsunuz?" dedi. "Param yok."

Gazeteci çocuk güldü. "Seni soymaya niyetimiz yok ahbap. Dediğim gibi yalnızca birkaç soru, o kadar. Adın ne senin?"

Nathaniel yutkundu. "Şey... John Lutyens."

"Lutt-yens mi? Ne havalı ismin varmış senin öyle? Peki buralarda ne arıyorsun John? Evin nerede?"

"Mm, Highgate." Bunu söyler söylemez hata ettiğini anlamıştı.

Fred ıslık çaldı. Gazeteci çocuğun ses tonu nazik ve kuşkuluydu. "Çok hoş. O mahallede büyücüler yaşar John. Sen büyücü müsün?"

"Hayır."

"Peki ya arkadaşın?"

Nathaniel bir an için sarsıldı. "Ar-arkadaşım mı?"

"Sabah yanında olan o yakışıklı esmer çocuk."

"O mu yakışıklıymış? Onunla daha bugün tanıştım. Nereye gittiğinden bile haberim yok."

"Bu yeni elbiseleri nereden buldun?"

Bu kadarı Nathaniel için çok fazlaydı. "Nedir bu böyle?" diye haykırdı. "Bütün bunlara cevap vermek zorunda değilim! Beni rahat bırakın!" Otoriter tavrı geri gelmişti. Halk tabakasından iki kişi tarafından sorguya çekilmeye niyeti yoktu; bütün bu olanlar çok saçmaydı.

"Sakinleş," dedi gazeteci çocuk. "Biz bir tek seninle ilgileniyoruz; ve paltonun cebindeki o şeyle."

Nathaniel gözlerini kırpıştırdı. Cebinde yalnız sihirli aynası vardı ve onu kullanırken kimsenin görmediğine emindi. Kütüphane dışında hiçbir yerde cebinden çıkarmamıştı. "Paltom mu? Cebinde hiçbir şey yok."

"Ama var," dedi Fred. "Stanley biliyor, değil mi Stanley?"

Gazeteci çocuk başını salladı. "Ya."

"Eğer bir şey gördüm dediyse yalan söylüyor."

"Yo görmedim dedi çocuk.

Nathaniel'ın kaşları çatıldı. "Saçmalıyorsunuz. Lütfen bırakın gideyim." Dayanılmaz bir durumdu. Bartimaeus el altında olsa bu avamlara saygının ne olduğunu gösterirdi.

Fred gözlerini kısarak geçidin karanlığında saatine baktı. "Yasak başlayacak Stanley. Ondan ben alayım mı?"

Gazeteci çocuk içini çekti. "Dinle John," dedi soğukkanlılıkla. "Biz o çaldığın şeyin ne olduğunu görmek istiyoruz, o kadar. Ne aynasızız ne de büyücüyüz, onun için kıvırtman gerekmez. Ve kim bilir belki onu değerlendirebiliriz. Zaten onunla ne yapacaksın ki? Kullanacak değilsin ya? O sol cebindekini bize gösteriver, yoksa bizim Fred'in istediğini yapmasına izin veririm."

Nathaniel başka şansı olmadığını anlamıştı. Elini cebine sokup aynayı çıkardı ve bir şey söylemeden çocuğa uzattı.

Gazeteci çocuk fenerinin ışığında evire çevire aynayı inceledi.

"Ne diyorsun Stanley?" diye sordu Fred.

"Yeni," dedi çocuk sonunda. "Çok baştansavma yapılmış. Elde yapılmış diyebilirim. Özel bir şey değil ama gene de işe yarar." Diski incelemesi için Fred'e uzattı.

Nathaniel'ın aklına aniden bir şüphe düştü. Son zamanlarda gerçekleştirilen çok sayıda sihirli eşya hırsızlığı bakanları endişelendiriyordu. Deveraux konuşmasında bu olaylardan bahsetmiş, ustası da bunları iki gün önce Parlamento'ya saldırı düzenleyen gizemli Direniş örgütüyle ilişkilendirmişti. Hırsızlıkları halktan kişilerin yaptığı ve sihirli eşyaların Hükümet karşıtlarına verildiği sanılıyordu... Nathaniel Westminster Hall'un terasında duran çılgın bakışlı genci, havada dönen doğa elemanları küresini hatırladı. Şu anda büyük ihtimalle Direniş'in aktif üyeleriyle karşı karşıyaydı. Kalp atışları hızlandı. Çok dikkatli olması gerekiyordu.

"Pe-peki değerli mi?" dedi.

"Evet," dedi Stanley. Doğru ellerde işe yarar bir şey olabilir. Bunu nasıl ele geçirdin?"

Nathaniel hızlı düşünüyordu. "Haklısın," dedi. "Ben, şey... onu gerçekten çaldım. Highgate'de dolaşıyordum -ben orada yaşamıyorum tabii ki- ve o büyük evin önünden geçiyordum. Pencerelerden biri açıktı ve duvarda asılı parlak bir şey gördüm. İçeri atlayıp onu aldım. Beni kimse görmedi. Onu satabileceğimi düşünmüştüm, hepsi bu kadar."

"Her şey mümkündür John," dedi gazeteci çocuk. "Her şey mümkün. Bunun ne işe yaradığını biliyor musun?"

"Hayır."

"Bu büyücülerin kullandığı bir kehanet diski ya da sihirli ayna; onun gibi bir şey."

Nathaniel'ın güveni yavaş yavaş yerine geliyordu. Bunları kandırmak çok kolay olacaktı. Ağzını açarak halktan biri gibi salak salak şaşırdı. "Ne, yani geleceği mi gösteriyor?"

"Belki."

"Sen çalıştırabilir misin?"

Stanley sertçe duvara tükürdü. "Seni ukala dümbeleği! Bunu söylediğin için sana bir güzel geçirmem gerekirdi."

Nathaniel kafası karışarak geri çekildi. "Özür dilerim; öyle demek istememiştim... Şey, ee, eğer değerli bir şeyse, onu almak isteyecek birilerini tanıyor musun? Paraya o kadar çok ihtiyacım var ki?"

Stanley yavaşça başını sallayan Fred'e doğru baktı. "Şanslısın!" dedi keskin bir sesle. "Fred olur diyor, ben de Fred'in sözüne her zaman uyarım. Sana iyi bir fiyat verebilecek birini tanıyoruz, ayrıca başın beladaysa kurtulmana da yardımcı olabilir. Bizimle gel de seni onunla tanıştıralım."

Bu çok ilginç ama uygunsuz bir teklifti. Şimdi Londra sokaklarında bilinmeyen bir randevuya doğru koşturacak zaman değildi; zaten kütüphaneden çok uzun süredir uzak kalmıştı. Lovelace'ın konferansına gitmek daha önemliydi. Ayrıca bu suçlu tiplerle bir işe kalkışacaksa, yanında Bartimaeus'un da olması gerekirdi. Nathaniel başını salladı. "Şimdi gelemem," dedi. "Bana kim olduğunu ya da nereye gitmem gerektiğini söyleyin, sizinle daha sonra orada buluşalım." İki genç boş boş ona baktılar. "Kusura bakma," dedi Stanley. "Bu senin sandığın gibi bir buluşma değil, senin sandığın gibi birisi de değil. Bu kadar önemli ne işin olabilir ki senin zaten?"

"Benim, şey, bir arkadaşla buluşmam lazım." Sessizce küfür etti. Gene hata yapmıştı.

Fred ağırlığını verdiği bacağını değiştirdi; ceketi hışırdadı. "Daha demin nerede olduğunu bilmiyorum dedin."

"Hm, evet, ama onu bulmak zorundayım."

Stanley saatine baktı. "Kusura bakma John. Ya şimdi ya da hiç. Arkadaşın bekleyebilir. O şeyi satmak istediğini sanmıştım."

"İstiyorum ama bu gece değil. Teklifinizle gerçekten ilgileniyorum. Bakın; sizinle yarın burada buluşalım. Aynı yerde, aynı saatte." Umudunu yitirmeye başlıyordu, fazla hızlı konuşmaya başlamıştı. Kendisine inanmadıklarını ve gittikçe daha çok kuşkulandıklarını hissediyordu; bütün istediği bir an önce onlardan kurtulmaktı.

"Sen bilirsin." Gazeteci çocuk şapkasını şöylesine bir düzeltti. "Buranın tadı kaçtı artık Fred. Ne dersin, kopsak mı?"

Fred başını salladı. Nathaniel gözlerine inanamayarak sihirli aynayı cebine yerleştirdiğini gördü. Öfkeyle haykırdı. "Hey! O benim! Geri ver onu bana!"

"Şansını kaybettin John, eğer adın buysa tabii. Hallet şunu." Stanley el arabasının direklerine doğru uzandı. Fred, Nathaniel'ı iterek ıslak taş duvara geçirdi.

Bunun üzerine Nathaniel bütün kontrolünü kaybederek boğazlanıyormuşçasına bir çığlık attı, Fred'e saldırdı, yumruklar atmaya ve her yöne doğru tekmeler savurmaya başladı. "Bana - aynamı - geri - verin!"

Ayağındaki botlardan birinin burnu Fred'in incik kemiğine isabet ederek acı içinde böğürmesine neden oldu. Fred'in yumruğu havalanarak Nathaniel'ın yanağına geçti; başı dönerek ara geçitte çamurların içinde yatarken, Stanley ve Fred'in arabalarını hoplata zıplata gözden kaybolmalarını seyretti.

Hiddeti baş dönmesini yendi; tetikte olma duygusunu kamçıladı. Zorlanarak ayağa kalktı ve sendeleyerek izlemeye başladı.

Hızlı gidemiyordu. Gece ara geçidin içine iyice çökmüştü; duvarlar, önünde uzanan zifiri karanlıktan daha aydınlık ve griydi. Nathaniel tek elini duvarlara sürterek, ilerideki el arabalarından gelen gıcırtı ve takırtıları kaçırmamaya çalışarak, telaş içinde adım adım ilerliyordu. Fred ve Stanley de yavaşlamak zorunda kalmış gibiydiler; sesler hiç tamamen kesilmedi; gittikleri yönü her dönemeçte kestirebiliyordu.

Çaresizliği bir kez daha onu çileden çıkardı. Cine lanet okudu. Ona ihtiyacı olduğunda hiçbir zaman ortalarda olmuyordu! O hırsızları bir eline geçirirse günlerini gösterecekti. Şimdi neredeydiler acaba? Kir pas içinde, parmaklıklı, yüksek bir pencerenin yanında durakladı. Uzaktan taş zeminde tıngırdayan tekerleklerin sesini duydu. Sol taraf. İzlemeye devam etti.

Bir süre sonra, ileriden gelen sesin değiştiğini fark etti. Araba seslerinin yerini mırıltılar almıştı. Duvara iyice sinerek daha tedbirli ilerlemeye başladı, sulara basmamak için adımlarını dikkatle atıyordu.

Ara geçit dar, Arnavut kaldırımlı daha küçük bir ara geçide dönerek son buluyordu. Bu yeni geçidin her iki tarafında terk edilmiş ve pencereleri tahtalarla kapatılmış, uğursuz görünümlü atölyeler vardı. Kapılar örümcek ağları gibi gölgelerle boğulmuştu. Havada hafif bir talaş kokusu vardı.

Nathaniel el arabalarının sokağın ortasında durduğunu gördü. Stanley'in arabasındaki fenerli sırık yerinden çıkarılmış ve korunaklı bir kapı aralığında soluk ışığını yaymaya devam ediyordu. Cılız ışığın altında üç kişinin sessizce konuştuklarını gördü; Fred, Stanley ve biri daha: Siyahlara bürünmüş belirsiz bir şekil. Nathaniel adamın yüzünü seçemiyordu.

Nathaniel soluğunu tutarak konuşulanları duymaya çalıştı. İşe yaramıyordu. Çok uzaktalardı. Şu anda onlara saldıramazdı ama elde edebileceği en ufak bir bilgi bile, gelecekte işine yarayabilirdi. Risk almaya değerdi; o yüzden biraz daha yaklaştı.

Hala şansı yoktu. Yalnızca Fred ve Stanley'in sustuğunu ve konuşmayı diğer adamın yaptığını anlayabildi. Adamın gür, genç ve keskin bir sesi vardı.

Biraz daha yaklaştı...

Bir adım daha attı ve duvarın yanında duran bir şarap şişesine botu çarptı. Şişe sallandı, hafifçe duvara çarptı ama düşmedi. Ne yazık ki duvara çarparken çıkardığı ses de yeterliydi. Kapı aralığındaki ışık titreşti; üç surat birden kendisine çevrildi: Stanley, Fred ve...

Nathaniel o yüzü yalnızca bir anlığına görebildi ama hiç silinmemecesine aklına kazınmıştı artık. Soluk tenli, düz ve siyah saçlarla çevrelenmiş bir genç kız yüzüydü bu. Gözleri sonuna kadar açılmış, şaşkın ama korkusuz, aynı zamanda acımasızdı. Kızın bağırarak bir emir verdiğini duydu, Fred'in öne doğru atıldığını, karanlığın içinden fırlatılan silik ve parlak bir şeyin kendisine doğru geldiğini gördü. Nathaniel çılgınlar gibi geriye kaçtı ve başını binanın tuğla duvarına geçirdi. Midesindeki sıvılar boğazına kadar geldi; gözlerinin önünde şimşekler çaktı ve duvarın dibindeki su birikintisinin içine devrildi.

Gözleri kapalı, bedeni dingin, çevresinde olan biteni belli belirsiz fark edecek şekilde, yarı baygın, hareketsiz yatıyordu. Ayak sesleri yaklaştı, metalik bir sürtünme sesi ve deri gıcırtısı duyuldu. Yanında bir şeyin varlığını hissetti, bir şey hafifçe yüzüne değiyordu.

"Onu ıskaladın. Saf dışı kaldı ama hayatta." Bir kız sesi.

"İstersen senin için boğazını kesebilirim Kitty." Bu konuşan da Fred'di.

Bundan sonra gelen sessizlik sonsuza kadar sürmüş olabilirdi, Nathaniel'ın zaman kavramı kaybolmuştu. "Hayır ... Yalnızca salak bir çocuk o. Haydi gidelim."

Karanlık sokağa sessizlik çöktü. Bilinci yerine geldikten, su paltosunun içinden geçip bedenini buz gibi soğutmaya başladıktan sonra, uzun bir süre daha hareketsiz yatmaya devam etti Nathaniel. Kıpırdayacak cesareti yoktu.

Bartimaeus

34

Darmaduman olmuş, leş kokulu, zavallı efendim gevşemiş kalasın arasından bezgin bir halde kendini kütüphaneye attığında, ben döneli neredeyse beş saat olmuştu. Ardında çamur olduğunu sandığım bir iz bırakarak, koca bir salyangoz gibi sürüne sürüne merdivenlerden çıktı ve bir duvarın dibine yığılıverdi. Bilimsel bir merak ruhuyla bir Ateş yakarak onu yakından inceledim. Kancalı iblis ve benzerlerinden az daha hallice görünüyordu Sanki pis bir bataklıkta ya da bir domuz ağılında sürüklenmiş, sonra da baş aşağı bir çöp tenekesine sokulmuş gibiydi. Saçları bir kirpinin poposundaki dikenler gibi dikilmişti. Kot pantolonu yırtılmış ve diz kapakları kan içinde kalmıştı. Yanağında büyük bir çürük, bir kulağının üzerinde kötü bir kesik vardı. Ama en iyisi gözlerindeki öfkeydi.

"İyi bir akşam geçirdiniz mi, efendim?" dedim.

"Ateş," diye hırladı. "Bana bir ateş yak. Donuyorum."

Bu kibirli efendi tavrı, bir çakalın bile burun kıvıracağı bir şeyden gelince, hafif uygunsuz kaçıyordu ama ben karşı koymadım. Bütün bu olanları bayağı eğlenceli bulmaya başlamıştım. Boy boy tahtalar toplayıp diriltici bir ateş yaktım ve (Batlamyus gibi oturarak) kokusuna katlanabileceğim ölçüde yaklaştım.

"Doğrusu," dedim neşeyle, "bu çok hoş bir değişiklik. Yara bere içinde ve çamura bulanmış olarak gelenler, genelde cinler olurdu. Böyle yenilikleri sonuna kadar destekliyorum. Kütüphaneden neden ayrıldın? Lovelace'ın güçleri yerini mi keşfetti? Jabor mu geldi?"

Sıkılmış dişleri arasından ağır ağır konuşmaya başladı. "Gazete almaya gitmiştim."

Gittikçe daha da eğlenceli oluyordu! Üzüntüyle başımı salladım. "Böyle tehlikeli görevler için daha deneyimli insanlar bulmalısın: Bir dahaki sefere bir nine veya bir bebek bul..."

"Kapa çeneni!" Gözleri ateş saçıyordu. "O gazeteci çocuk yaptı! O ve arkadaşı Fred! İki avam! Aynamı çaldılar; bana tuzak kurup kendi ellerimle yaptığım aynamı yürüttüler. Onları izledim, sonra da beni öldürmeye kalktılar; o kız olmasaydı öldüreceklerdi de..."

"Kız mı? Hangi kız?"

"... Ölümden kurtuldum ama kafamı duvara çarptım; sonra da bir su birikintisine düştüm, onlar gittikten sonra dönüş yolunu bulamadım. Sokağa çıkma yasağı çoktan başlamıştı, her yerde araştırma küreleri vardı, yanımdan her geçişlerinde durup saklanmak zorunda kaldım. Sonunda bir köprünün altından akan bir dere buldum; ışıklar yukarıdaki sokakta bir aşağı bir yukarı devriye gezerken, asırlar boyunca orada çamurlar içinde yatmam gerekti. Ondan sonra, onlar gittiklerinde, yine dönüş yolunu bulmam gerekiyordu. Bulmam saatler aldı! Ve dizimi yaraladım!"

Doğrusu, Shakespeare ayarında olmasa da, uzun zamandır duyduğum en güzel uyku öncesi masalıydı bu. İçimi sevinçle doldurmuştu.

"Bunlar Direniş üyeleri," diye devam etti ateşe bakarak. "Eminim. Aynamı satacaklar; onu Parlamento'ya saldıran adamlara verecekler! Of!" Çocukcağız yumruklarını sıktı. "Ya sen nerelerdeydin? Sen yanımda olsaydın, onları yakalayıp liderlerinin kim olduğunu öğrenebilirdim."

"Hatırlatayım," dedim soğuk soğuk, "senin bana verdiğin görevi yerine getiriyordum. Şu sözünü ettiğin kız kimmiş?"

"Bilmiyorum. Onu yalnızca bir saniyeliğine görebildim. Çocukların elebaşıydı. Ama bir gün onu bulup bu yaptığını ödeteceğim!"

"Kız olmasa ölecektim demedin mi?"

"Aynamı çalması yeter! O bir hırsız ve vatan haini."

Bu kız başka her ne olursa olsun, bana çok tanıdık geliyordu. Aklıma bir şey gelmişti. "Aynanın sende olduğunu nasıl anladılar? Onlara sen mi gösterdin?"

"Hayır. Sen beni salak mı sandın?"

"Konumuz bu değil. Bozukluk aranırken falan cebinden çıkarmadığına emin misin?"

"Eminim. Gazeteci çocuk bir şekilde biliyordu işte. Sanki bir cin ya da iblismiş gibi."

"İlginç..." Bunlar aynı Semerkant Tılsımı'nı çaldığım gece bana saldıran tiplere benziyordu. Benim kız ve tayfası da, kolyenin bende olduğunu onu görmeden anlamışlardı. Ondan sonra da beni Gizleyici büyümün altında saklanırken görmüşlerdi. Faydalı yetenekler... ve iyi amaçlar için kullanıldıkları da ortadaydı. Eğer bunlar Direniş üyeleriyse, büyücülere karşı olan hareket benim düşündüğümden daha gelişmiş -ve ciddi boyutlara ulaşmak üzere- demekti. Londra'da zaman sandığımdan da hızlı ilerliyordu demek...

Bu düşüncelerimi oğlanla paylaşmadım. Sonuçta o bir düşmandı ve büyücülerin ihtiyacı olan en son şey, zeka ve anlama kabiliyetidir. "Belki başına gelen felaketleri bir an için bir kenara bırakıp sana vereceğim raporu duymak istersin," dedim.

Homurdandı. "Sen Heddleham Hall'u buldun mu?"

"Buldum; eğer istersen seni de götürebilirim. Thames'in yanında, güneye giden bir demiryolu var, nehrin üzerinden geçip Londra dışına çıkıyor. Ama önce, Lovelace kız arkadaşının evini ne gibi savunma mekanizmalarıyla kuşatmış, onu anlatayım. Müthiş şeyler. Çevredeki kırlarda folyotlar uçuşuyor, yerde de daha yüksek rütbeli varlıklar düzensiz aralıklarla kol geziyorlar. Binanın üzerinde en az iki tane koruyucu kubbe var ve şekilleri sürekli değişiyor. Sınırı tek başına bile geçememişken, peşimde senin gibi bir yük varken bunu başarmak daha da zor olacak."

Bu lafın üstüne atlamadı. Çok yorgundu. "Gene de," diye devam ettim, "o salonda bir şey sakladıklarını özümde hissedebiliyorum. Bu savunmalar gereğinden iki gün önce kurulmuş, bu da büyük bir güç israfı demek. Yani orada bir işler çevriliyor."

"Oraya gitmek ne kadar zaman alır?"

"Eğer sabah erkenden trene binersek, akşamüstü orada oluruz. Ama istasyondan sonra da yürünecek çok yol var. Hemen çıkmamız lazım bu arada."

"Güzel." Üstünden vıcık vıcık çamurlar akıtarak ayağa kalktı.

"Bu plan konusunda kararlı mısın?" dedim. "Onun yerine seni rıhtıma götürebilirim. Kamarot çocuklara her zaman ihtiyaç vardır. Zor ama güzel bir hayat. Bütün o tuzlu havayı düşün bir."

Cevap vermeden odadan çıktı. İç geçirip ateşi söndürdüm ve arkasından gittim.

Seçtiğim yol, Thames'in küçük bir kolunu izleyerek, fabrika ve depolar arasından güneye ve doğuya uzanan çorak bir arazi şeridiydi. Akarsu zayıftı ama kendi minik taşkın ovasında kıvrım kıvrım dolanıyor; sabaha kadar içinden çıkamadığımız bir gölcük, bataklık ve küçük havuz dolambacı oluşturuyordu. Ayakkabılarımız suya ve çamura battı, keskin sazlar kollarımızı bacaklarımızı yaraladı; başımızın üstünde böcekler dolanıp duruyordu. Direnişçilerle yaşadığı serüvenden sonra çocuğun sinirleri iyice gerilmişti.

"Ben senden daha zor durumdayım," diye hırladım, oldukça hırçın bir öfke nöbeti geçirdiğinde. "İstesem oraya uçarak beş dakikada giderim, ama yo, sana eşlik etmem lazım. Bataklıklarda debelenmek siz insanların kaderi, benim değil."

"Nereye bastığımı bile göremiyorum," dedi. "Biraz ışık yaratamaz mısın?"

"Gece uçuşunu yapan cinleri başına toplamak istiyorsan yaratırım. Sokaklar gözetim altında, senin de gördüğün gibi; ve Lovelace hala peşimizde olabilir, unutma. Zaten bu yolu seçmemin nedeni bu kadar karanlık ve sinir bozucu olması."

Söylediklerim onu rahatlatmış değildi; gene de protesto etmeye bir son verdi.{85}

Bataklıkta debelenmeye devam ederken, her zamanki kusursuz mantığımla bir durum değerlendirmesi yaptım. Çocuk beni çağıralı altı gün olmuştu. Özümde rahatsızlık yaratan altı koca gün. Ve yakında bitecek gibi de görünmüyordu.

Bu çocuk. Benim bütün zamanların en aşağılık insanları listemde kaçıncı sırada yer alırdı acaba? Tahammül etmek zorunda kaldığım en kötü sahip değildi,{86} ama gene de alışılmadık sorunları vardı. Zalimlikten anlayan, kafası çalışan her büyücü, saldırmak için en iyi zamanın hangisi olduğunu bilir. Kendilerini (ve hizmetkarlarını) nadiren riske atarlar. Ama bu çocuğun umrunda bile değildi. Kendi beceriksizliği yüzünden bir felaket yaşamıştı ve verdiği ilk tepki, yaralı bir yılan gibi düşmanına yeniden saldırmak olmuştu. Lovelace'dan nefret etmesinin ilk baştaki nedeni ne olursa olsun, daha önceki sinsiliğinin yerini artık acıdan kaynaklanan bir gözükaralık almıştı. Gurur ve öfkesi, kendini koruma gibi basit kuralları bile unutmasına neden olmuştu. Ölümüne susamış gibiydi. Bana göre hava hoş ama beni de yanında sürükleyecekti.

Çaresizdim. Efendime bağlanmış durumdaydım. Yapabileceğim tek şey, onu canlı tutmaya çalışmaktı.

Şafak söktüğünde, arazi boyunca Londra'nın kuzeyinden aşağı, neredeyse Thames'e kadar gelmiştik. Nehrin kolu burada biraz genişliyor ve bir dizi su bendinin üzerinden aşarak ana nehre dökülüyordu. Yeniden sokağa çıkma vakti gelmişti. Bir bayırı aşıp tel örgülü bir çite ulaştık. Çitte bir delik açtım ve içinden geçerek Arnavut kaldırımlı bir sokağa çıktık. Şehrin politik kalbi tam sağımızda atıyordu, Kule mahallesi solumuzdaydı ve önümüzde Thames uzanıyordu. Yasak bitmişti ama görünürde kimsecikler yoktu henüz.

"Peki," dedim durarak. "İstasyona çok yaklaştık ama önce halletmemiz gereken bir sorun var."

"Neymiş o?"

"Senin bir domuz çobanı gibi görünmene ve kokmana bir son vermek," dedim. Geçtiğimiz araziden bulaşan çeşitli sıvılar, ebru deseni gibi benek benek yapışmıştı üzerine. Çerçevelenip duvara aşılabilecek türden bir görüntü.

Kaşları çatıldı. "Evet. Önce beni temizle. Bunun bir yolu olmalı."

"Var."

Onu tutup nehre sarkıtmam pek de işe yaramamıştı. Thames de, içinden bata çıka geçtiğimiz o balçıktan daha temiz sayılmazdı. Neyse ki en kötü lekeler çıkmıştı. Bir dakikalık dinçleştirici banyodan sonra, burun deliklerinden sular damlatarak çıkmasına izin verdim. Gürültülü bir ses çıktı ağzından; tanımlaması zor ama tanıdık.

"Sen de mi?" dedim.

Bir yıkama durulama faslından daha geçtikten sonra, ilk günkü gibi gıcır gıcır olmuştu. Onu betonluk bir alana sürükleyip görünmez bir Ateş'le elbiselerini kuruttum. Ne yazık ki, kokuyla birlikte hırçınlığı uçup gitmemişti ama her şey de bir anda olmaz, değil mi?

Bu iş de hallolunca, yola koyulduk ve güneye giden ilk treni yakalamak için tam zamanında istasyona vardık. Gişeden iki bilet aşırdım, kırmızı suratlı bir rahibe ve beraberindeki grup peronda dalga dalga ilerlerken, yerime oturdum ve tren hareket etti. Nathaniel'ın trenin başka bir bölümüne oturmuş olmasına çok alındım doğrusu. Onu içimden geldiği gibi yağlayıp yıkamam ona bayağı koymuştu anlaşılan.

Şehrin dışına yaptığımız yolculuğun ilk yarım saatlik bölümü, çağrıldığımdan bu yana yaşadığım en sessiz ve huzurlu zamanlar oldu. Tren Londra'nın uçsuz bucaksız varoşları boyunca romatizmalı bir teyzenin hızıyla tıngırdadı, bir buzulun bıraktığı moren gibi görünen iç sıkıcı tuğlalı bozkır manzaraları. Birbiri ardına yıpranmış fabrikalar ve beton kaplı arsalardan geçtik; onların ardında küçük çatılarla kaplı sokaklar, orada burada bacalardan yükselen duman görünüyordu. Bir ara, güneşi saklayan o parlak, renksiz bulutların önünde, batıya doğru giden bir cin taburu gördüm. Göğüslerine taktıkları zırhlardan yansıyan parıltı, o uzaklıktan bile fark ediliyordu.

Trene inip binen çok az insan vardı. Gevşedim. Cinler uyuklamazlar ama en az onun kadar zevkli bir şey yaptım: Asırlarca geriye giderek, en mutlu anılarıma şöyle bir göz attım; büyücülerin yapmış olduğu hatalar, benim türlü türlü intikam yöntemlerim...

Daldığım hayal aleminden, karşımdaki koltuğa kendini atan bir çocuk sayesinde uyandım. "Sanırım artık bir plan yapsak iyi olacak," dedi küskün bir edayla. "Savunmaları nasıl aşabiliriz?"

"Sürekli şekil değiştiren kuleler ve nerede olduğu öngörülemeyen nöbetçiler söz konusu olduğunda," dedim, "saldırıya uğramadan içeriye sızmanın hiçbir yolu yoktur. Truva Atı gibi bir şeye ihtiyacımız var." Anlamamıştı. "Bilirsin; masum görünen bir şey, kapıdan geçmesine izin verecekleri türden. Biz onun içine saklanacağız. Bugünlerde büyücülere neler öğretiliyor anlamadım ki?"{87}

"Yani bir şeyin içine saklanacağız," diye homurdandı. "Ne olabilir?"

"Bilmem."

Kaşlarını çatarak kafa patlatmaya başladı. Neredeyse kafatasının dışından patırtılar duyulacakmış gibi. "Davetliler yarın gelecek," dedi. "Onları içeri almak zorundalar, demek ki kapılarda sürekli trafik olacak. Belki birinin arabasına gizlenerek içeri girebiliriz."

"Belki," dedim. "Ama bütün büyücüler tepeden tırnağa koruyucu Kalkan'lara bürünmüş ve böcek gözlü iblislerle donanmış olacaklar. Fark edilmeden onlara yaklaşmamız mümkün değil."

"Peki ya hizmetkarlar?" dedi. "Onlar da bir şekilde içeriye girecekler."

Alkışlanacak bir başarı: Bir fikir üretmişti nihayet. "Çoğu çoktan görev başı yapmış olmalı," dedim, "ama haklısın, bazıları konferans günü gelecek olabilir. Ayrıca yiyecekler de gelecektir; belki müzisyenler ve hokkabazlar da gelir..."

Burnu bir anda havalara kalktı. "Hokkabaz mı?"

"Büyücüleri kim daha iyi tanıyor; sen mi ben mi? Hokkabazlar her zaman gelir.{88} Esas anlaman gereken şey, büyücü olmayan yabancıların da malikaneye girebileceği. O yüzden elimizi çabuk tutarsak birilerinin peşine takılıp içeri girme şansımız olabilir. Denemeye değer. Ama şimdi... Sen uyusan iyi olur. İstasyona geldikten sonra yürünecek uzun bir yol var önümüzde."

Göz kapakları kurşun gibi ağırlaşmıştı. Bu sefer karşı koymadı.

Bu trenden daha hızlı ilerleyen buzullar görmüştüm! Yolculuk bitene kadar bayağı uyumuş oldu. Sonunda Heddleham Hall'a en yakın istasyona ulaştık. Sahibimi sarsarak uyandırdım. Trenden inip, doğa güçleri tarafından hızla tarıma uygun hale getirilmekte olan perona ayak bastık: Betonların arasında türlü türlü otlar yetişmiş, girişken bir sarmaşık kolonisi duvarlara ve köhne bekleme salonuna yerleşmişti. Paslı lambaların altına kuşlar tünemişti. Bilet gişesi veya insan yaşamına ait hiçbir belirti yoktu.

Tren son nefesini verir gibi homurdanarak gitti. Rayların karşısında, beyaz bir kapı doğrudan boş bir yola çıkıyordu. Her iki tarafta uzanan tarlalar vardı. Bir anda dinçleştim ve daha dik yürütmeye başladım: Şehrin kötü enerjisinden kurtulmak ve ağaçlarla otların doğal enerjisiyle çevrelenmiş olmak çok güzel bir duyguydu.{89}

"Yolu takip ediyoruz," dedim. "Salon en az dokuz mil ileride, o yüzden henüz dikkatli olmamız gerekmiyor. Ben... Gene ne oldu?"

Oğlan oldukça solgun ve huzursuz görünüyordu. "Bir şey yok. Sadece... Açık havaya, geniş alanlara o kadar alışık değilim. Hiç ev göremiyorum."

"Ev olmaması iyi. İnsan da yok demektir. Tabii büyücü de."

"Kendimi tuhaf hissediyorum. Burası çok sessiz."

Anlayabiliyordum. Daha önce şehir dışına hiç çıkmamıştı tabii. Büyük bir parkın içine bile girmemişti herhalde. Boşluk onu korkutuyordu.

Rayları geçerek kapıyı açtım. "Bu ağaçların arkasında bir köy var. Orada bir şeyler yiyip biraz dinlenebilirsin."

Sahibimin heyecanını yenmesi biraz zaman aldı. Boş tarlaların ve çalıların, düşmanlarına dönüşüp üstüne saldırmalarını bekler gibi bir hali vardı ve olası bir saldırıyı bekler gibi başı sürekli bir o yana bir bu yana çevriliyordu. Her kuş ötüşünde sanki deprem olmuş gibi titriyordu.

Onun tam tersine, ben yolculuğun bu ilk bölümü boyunca çok rahattım, çünkü bu kırlar tamamen boş görünüyordu. Hiçbir türden sihirli faaliyet yoktu, yükseklerdeki gökyüzünde bile.

Köye ulaştığımızda, oradaki tek bakkala ani bir baskın yaptık ve çocuğun midesini tüm gün boyunca mutlu edecek miktarda malzeme yürüttük. Burası küçük bir köydü, harap olmuş bir kilisenin etrafında kümelenmiş birkaç kulübe vardı, kendi yerel büyücüsü olamayacak kadar ufak bir yerdi. Gördüğümüz az sayıda insan da, peşlerinde ufacık bir iblis bile olmadan, ağır aksak yürüyüp gidiyordu. Sahibim bu durumu kesinlikle onaylamadı.

"Ne kadar korunmasız olduklarının farkında değiller mi?" diyerek burnunu çekti, son kulübenin önünden geçerken. "Hiç savunmaları yok. En ufak bir sihirli saldırıda yok olacaklar."

"Belki de bu onların öncelikler sıralamasında çok gerilerde," dedim. "Düşünülecek başka şeyleri var: Ekmek paralarını kazanmak mesela. Ama tabii sen bunları anlamazsın."{90}

"Elbette anlamam," dedi. "Büyücü olmak en yüce mertebedir. Bu ülke bizim becerilerimiz ve fedakarlıklarımızla ayakta duruyor ve bu aptallar burada olduğumuz için şükretmeliler."

"Lovelace gibi insanlara mı şükretmeliler yani?"

Kaşları çatıldı ama cevap vermedi.

Öğlene doğru ilk kez tehlikeyle burun buruna geldik. Sahibim ne olduğunu anlayamadan üstüne atladım ve ikimiz beraber yolun yanındaki alçak bir hendeğin içine yuvarlandık. Onu gereğinden biraz daha sert biçimde yere bastırdım.

Ağzı çamurla dolmuştu. "Ne yapıyorsun?"

"Alçak sesle konuş. Yukarıda uçan bir devriye var. Kuzeyden güneye doğru."

Çalıların arasındaki bir açıklığı gösterdim. Bulutların altında uçan küçük bir sığırcık sürüsü görülebiliyordu.

Tükürerek ağzını boşalttı. "Ben göremiyorum."

"Beşinci düzlemden sonra folyot{91} olarak görünüyorlar. İnan bana. Buradan sonra tedbirli ilerlemeliyiz."

Sığırcıklar güney yönünde kayboldular. Dikkatle ayağa kalktım ve ufku inceledim. Dağınık düzende bir ağaç kümesi, ormanlık bölgenin başladığını haber veriyordu. "Yoldan ayrılsak iyi olur," dedim. "Burada çok göze batarız. Gece olunca eve daha çok yaklaşabiliriz." Çıt çıkarmadan çalıların arasındaki bir boşluktan sıyrıldık ve arkadaki tarlanın etrafından dolaşarak biraz daha güvenli olan ormana geldik. Hiçbir düzlemde tehlike görünmüyordu.

Ormanı rahatça ve olaysız geçtik; hemen bitiminde diz çöküp önümüzdeki alanı inceledik. Toprak biraz alçalıyor ve hepsi sürülmüş, morumsu kahverengi güz tarlalarını açık seçik görebilmemize olanak sağlıyordu.

Tarlalar bir mil kadar uzakta, yıkık dökük, aşınmış tuğla bir duvarda bitiyordu. Bu duvar ve arkasındaki koyu renk çam ağacı topluluğu, Heddleham arazisinin sınırını çiziyordu. Çamların arasından (beşinci düzlemde) yükselen kırmızı bir kubbe görünüyordu. Ben bakarken kırmızı kubbe kayboldu; bir an sonra biraz daha ötesinde mavimsi başka bir kubbe belirdi.

Çamların arasında kemere benzer yüksek bir şekil vardı; herhalde arazinin resmi girişiydi burası. Bu kemerden bir yol çıkıyor, tarlaların arasından mızrak gibi dümdüz ilerleyerek, bulunduğumuz yerden yarım mil kadar ötede meşe ağaçlarının yanındaki bir kavşağa ulaşıyordu. Buraya gelirken izlediğimiz dar patika da o kavşakta son buluyordu. Ayrıca başka yönlere giden iki yol daha çıkıyordu kavşaktan.

Güneş ağaçların ardında henüz tamamen kaybolmamıştı ve çocuk yüzüne vuran parıltıdan gözlerini kıstı. "Şu bir nöbetçi mi?" Kavşağın ortasındaki bir kütüğü gösterdi. Üzerinde belirsiz bir şey duruyordu: Kıpırtısız, siyah bir şekle benziyordu.

"Evet," dedim. "Bir tane de şu üçgen tarlanın tam köşesinden çıktı."

"A! Birincisi kayboldu."

"Sana söyledim; düzensiz aralıklarla beliriyorlar. Nereden çıkacaklarını bilemeyiz. Şu kubbeyi görüyor musun?"

"Hayır."

"Lenslerin hiç işe yaramıyor."

Çocuk küfretti. "Ne bekliyordun? Gözlerim seninkiler kadar güçlü değil, şeytan. Kubbe nerede?"

"Edepsizlik ettin. Söylemiyorum."

"Saçmalama! Bilmem lazım."

"Şeytan konuşmayacak."

"Ne-re-de?"

"Fazla ileri gittin"

"Haydi söylesene!"

"Bir süredir sana söylemek istiyordum. Bana şeytan denilmesinden hoşlanmam. Anlaşıldı mı?"

Derin bir soluk aldı. "Peki."

"Artık biliyorsun."

"Tamam."

"Ben bir cinim."

"Tamam, anladım. Kubbe nerede?"

"Koruluğun içinde. Şimdi altıncı düzlemde ama birazdan yerini değiştirecek."

"İşimizi bayağı zorlaştırmışlar."

"Evet. Savunmanın anlamı da budur zaten."

Yüzü yorgunluktan kül rengi olmuştu ama hala azimli ve kararlı görünüyordu. "İşte hedefimiz belli. Bu kapı binanın tek resmi giriş kapısı; yani koruyucu kubbelerdeki tek delik. İnsanların kimlik ve davetiyeleri burada kontrol edilecek. Eğer kapıyı geçersek içeri de girmiş sayılırız."

"Yaka paça ölüme gitmeye hazırız," dedim. "Yihhu."

"Esas sorun," diye devam etti, "bunu nasıl başaracağımız..."

Ellerini gözlerine siper ederek, güneşin ağaçlar arkasında batışını ve tarlaların soğuk yeşil bir gölgeye bürünüşünü seyrederek uzun süre oturdu. Nöbetçiler düzensiz aralıklarla belirip sonra hiçbir iz bırakmadan kayboluyorlardı (kükürt kokusunu alamayacak kadar uzaktaydık).

Uzaktan gelen bir sesle dikkatimiz yeniden yola yöneldi. Ufukta kaybolan yol boyunca, bulunduğumuz bir mil uzaklıktan siyah bir kibrit kutusu gibi görünen bir şey gürüldeyerek geliyordu: Çalıların arasında hız yapan, her köşede buyurgan kornasını öttüren bir büyücü arabasıydı bu. Kavşağa yaklaştı, duracak gibi oldu, gelen giden olmadığını görerek sağa döndü ve Heddleham'a doğru yollandı. Kapıdan geçerken nöbetçilerden ikisi karanlık tarlaları geçerek son hızla öne doğru atıldılar, kaftanları yırtık pırtık paçavralar gibi arkalarından savruluyordu. Yolu çevreleyen çalılara ulaştıklarında artık daha fazla yaklaşmadılar ama ağaçlar arasındaki kapıya ulaşmış olan arabayı izlemeye devam ettiler. Oradaki gölgeler çok koyuydu ve neler olduğunu görebilmek çok zordu. Araba kapının önünde durmuştu. Yanına bir şey yaklaştı. Nöbetçiler ağaçların yanında kalmışlardı. Sonra araba yoluna devam etti ve kemerli kapıdan içeriye girerek gözden kayboldu. Homurtusu akşam havasına karıştı. Nöbetçiler yeniden tarlalara döndüler.

Çocuk arkasına yaslandı ve kollarını gerdi. "İşte," dedi, "yapmamız gereken şey anlaşıldı."

35

Kavşak noktası pusu yerimiz olacaktı. Oraya yaklaşan her araç kaza yapmamak için yavaşlamak zorundaydı ve Heddleham'ın uzakta kalan kapısından kalın bir meşe ve defne ağacı örtüsüyle gizleniyordu. Bu ağaçlar ayrıca pusuya yatmak için de çok uygundu.

Bu yüzden o gece oraya kadar ilerledik. Çocuk yol kenarındaki çalıların yanında emekleyerek süründü. Ben de onun önünde bir yarasa kılığında uçtum.

Yakınımızda ortaya çıkan nöbetçiler olmadı. Yukarıda uçuşan gözcüler de yoktu. Çocuk kavşağa kadar geldi ve en büyük meşe ağacının altındaki bitkilerin altına gizlendi. Ben de dallardan birine asılıp gözetlemeye başladım.

Sahibim uyudu (ya da uyumaya çalıştı diyeyim). Ben gecenin ritmini inceledim: Baykuşların ve kemirgenlerin kıpır kıpır hareketlerini, yiyecek arayan kirpilerin hışırtılarını, yerinde duramayan cinlerin dolaşmalarını. Şafaktan birkaç saat önce, bulutlar açıldı ve gökyüzünde parıl parıl yıldızlar belirdi. Acaba Lovelace salonun tavanından onların şekillerini ve kendisine neler söylediklerini okuyor mudur, diye düşündüm. Gece ayaz oldu. Tarlaların üzerinde kırağı parıldadı.

Bir anda, sahibimin soğukla başının dertte olabileceği geldi aklıma.

Mesut bir saat geçirdim. Sonra aklıma başka bir şey geldi. Saklandığı yerde donarak ölmüş olabilirdi. Bu hiç iyi olmazdı: O zaman teneke kutudan asla kurtulamazdım. İsteksizce dönerek çalıların arasına daldım ve onu aramaya başladım.

Hala hayatta olduğunu görünce elimde olmadan rahatladım. Ama yüzü biraz morarmış gibiydi. Titredikçe hışırdattığı bir yaprak yığınının altında, paltosuna sarınmış yatıyordu. "Biraz ısınmak ister misin?" diye fısıldadım.

Başını biraz oynattı. Ürperdi mi, titredi mi anlayamadım. "Hayır mı?"

"Hayır."

"Neden?"

Çenesi öyle kasılmıştı ki konuşmakta zorlanıyordu. "Ateşi fark edebilirler."

"Gurur yapmadığına emin misin? Pis bir şeytanın yardımını almamak için yani! Kırağıya dikkat etmelisin, üzerine düşebilir; inan bana, daha önce gördüm bunu."{92}

"Be-beni rahat bırak."

"Keyfine bak." Ağaca geri döndüm. Bir süre sonra, güneş doğudan yükselmeye başladığında horladığını duydum ama bunun dışında kendi yarattığı rahatsızlığının içinde inatla sessiz kalmaya devam etti.

Şafağın sökmesiyle, ağaçta asılan bir yarasa olmak gittikçe daha az inandırıcı olmaya başladı. Çalıların altına uçarak bir tarla faresi haline geldim. Çocuk bıraktığım yerde duruyordu, bir kereste gibi kaskatı ve burnunu akıtarak. Yanındaki ince bir dalın üstüne tünedim.

"Bir mendil ister miydiniz ey sahip?" dedim.

Biraz zorlanarak kolunu kaldırdı ve burnunu yenine sildi. Burnunu çekti. "Bir değişiklik var mı?"

"Sol burnunda biraz kaldı, onun dışında bir şey yok."

"Yolda bir hareket var mı diye sordum."

"Hayır. Daha erken. Yiyecek bir şeylerin kaldıysa hemen ye. İlk araba geldiğinde harekete hazır olmalıyız."

Ama acele etmemize pek gerek yokmuş. Yolların dördünde de hiçbir hareket olmadı. Çocuk kalan son yemeğini de yedi, sonra bir çalının altındaki ıslak çimlere diz çökerek küçük yollardan birini izlemeye başladı. Sanırım biraz soğuk almıştı ve paltosunun içinde titremesine engel olamıyordu. Oraya buraya seğirterek bir şeyler oluyor mu diye baktım ama sonunda yanına döndüm.

"Unutma," dedim, "arabanın bir iki saniyeden fazla durmaması lazım yoksa nöbetçiler fare kokusu alabilirler. Kavşağa gelir gelmez arabaya atlamamız gerek. Hızlı hareket etmelisin."

"Sorun değil."

"Yani çok çok hızlı olmalısın."

"Sorun değil, dedim."

"İyi o zaman. Senden daha hızlı hareket eden salyangozlar gördüm. Ayrıca dün geceki önerimi reddederek kendini hasta ettin."

"Hasta falan olmadım."

"Bir şey mi dedin? Dişlerinin takırtısından duyamadım da."

"Ben iyiyim, rahat bırak."

"Senin bu soğuk algınlığın içeride başımıza bela olabilir. Lovelace burun çekiş ... Hişt dinle!"

"Ne var?"

"Bir araba geliyor! Arkamızda. Mükemmel. Tam yanımızda yavaşlayacak. Ben söyler söylemez harekete geç."

Uzun çimlerin arasından çalılığın öbür tarafına doğru fırladım ve yolun üzerindeki bayırda büyük bir taşın arkasında beklemeye başladım. Yaklaşan aracın gürültüsü çoğaldı. Gökyüzünü gözden geçirdim; görünürde gözcüler yoktu ve ağaçlar yüzünden yol evden görünmüyordu. Sıçramaya hazırlandım...

Sonra yeniden taşın arkasına saklandım. Siyah ve parlak bir limuzindi yaklaşan: Bir büyücünün arabası. Çok riskli olurdu. Bir toz ve çakıl taşı karmaşası içinde parıldayarak geçti: Gıcırtılı frenler ve ışıldayan metaller şeklinde. İçindekini bir anlığına görebildim: Koca dudaklı, solgun yüzlü, saçları arkaya doğru taranmış bir adam. Yanında iblis ya da başka tür bir bekçi yoktu ama bu bir şeyi değiştirmezdi. Bir büyücüye pusu kurmak çok saçma olacaktı.

Hala çalıların altında hareketsiz duran çocuğun yanına döndüm. "Olmadı," dedim. "Büyücüymüş."

"Benim de gözlerim var," diyerek pis pis burnunu çekti. "Üstelik onu tanıyorum. Bu Lime, Lovelace'ın kankalarından biri. Onunla ne işi var bilmiyorum çünkü o kadar da güçlü sayılmaz. Bir seferinde onu kurtçuklara sokturmuştum. Balon gibi şişmişti adam."

"Cidden mi?" Etkilenmedim desem yalan olur. "Ne olmuştu ki?"

Omuz silkti. "Beni dövmüşlerdi. Biri mi geliyor?"

Önümüzdeki dönemeçten bir bisiklet geçiyordu. Üzerinde kısa boylu, şişman bir adam, helikopter pervanesi gibi çeviriyordu bacaklarını. Bisikletin önünde koca bir sepet, içinde de beyaz kumaşa sarılı bir şeyler vardı. "Kasap," dedim.

Çocuk omzunu silkti. "Uygun görünüyor. Saldıralım mı?"

"Onun elbiseleri sana olur mu?"

"Hayır."

"O zaman bırakalım geçsin. Başkaları da gelir."

Bisikletli, al al olmuş yüzüyle, ter içinde kavşağa geldi, kenara yanaşarak durdu, alnını sildi ve binaya doğru yoluna devam etti. Biz de gidişini seyrettik, çocuğun gözleri daha çok sepetteydi.

"Keşke o sepettekileri alsaydık," dedi özlemle. "Karnım zil çalıyor."

Bisikletli kasap bir süre sonra geri geldi. Pedal çevirirken ıslık çalıyor, yolculuğunun tadını çıkarıyordu. Sepeti artık boştu ama cüzdanının dolduğuna şüphe yoktu. Çalıların ardından, bir nöbetçi hızlı sıçrayışlarla bir süre peşinden gitti, bedeni ve yırtık pırtık kaftanı güneş ışığında neredeyse yarı-saydam görünüyordu.

Kasap yokuş aşağı pedalları çevirmeden uzaklaştı. Çocuk aksırığını tuttu. Nöbetçi geri çekildi. Çalıların arasında duran bir ağaç gövdesine tırmanarak tepeden etrafı inceledim. Gökyüzü açıktı; kış güneşi tarlaları umulandan fazla ısıtıyordu. Yollar bomboştu.

Sonraki bir saat boyunca kavşağa iki araç daha yaklaştı. Birincisi sigara içen pasaklı bir kadının kullandığı çiçekçi kamyonetiydi. Tam üstüne saldıracaktım ki fare gözlerimin ucuyla çalılığın üzerinde alçaktan tembel tembel uçan siyah kuş şeklinde üç nöbetçi gördüm. Boncuk gözleriyle bir orayı bir burayı kolaçan ediyorlardı. Hiç şansım yoktu: Her şeyi görürlerdi. Saklandım ve kadının geçip gitmesine izin verdim.

Siyah kuşlar da uçup gittiler ama bir sonraki araç da hiçbir işime yaramadı: Binadan çıkıp gelen üstü açık bir büyücü arabası. Sürücünün yüzü bir şapka ve koruyucu gözlüklerle gizlenmişti: Geçerken yalnızca bir anlığına kısa ve düzeltilmiş kızıl bıyıklarını görebildim.

"Bu kim?" diye sordum. "Bu da suç ortaklarından mı?"

"Tanımıyorum. Belki dün gece gelen adamdır."

"Her kimse olaya katılmıyor."

Çocuk hayal kırıklığına uğramıştı. Çimlerin üzerine yumruğunu indirdi. "Eğer hemen içeri girmezsek öbür davetliler gelmeye başlayacak. Neler döndüğünü anlamak için içeride zamana ihtiyacımız var. Ahh! Birazcık daha gücüm olsaydı!"

"Bütün büyücüler bunu ister," dedim bezgin bir sesle. "Sabırlı ol."

Dik dik baktı bana. "Sabırlı olmak için zaman gerekir," diye kükredi. "Bizim zamanımız yok."

Ama şansımızın dönmesi yalnızca yirmi dakika aldı.

Bir kez daha motor sesi duyuldu; ben bir kez daha çalılığı geçip bayırın tepesinden baktım. Bakar bakmaz da zamanın geldiğini anladım. Yüksek, kare şeklinde, parlak siyah çamurluklu ve yeni yıkanmış gibi görünen koyu yeşil renkte bir bakkal arabasıydı. Yan taraflarda gururlu siyah harflerle şunlar yazılıydı: SQUALLS VE OĞLU, CROYDON BAKKALİYE, TOPLUMUN LEZZET KAYNAĞI ve sevinçle içindekilerin de Squalls ve oğlu olduğunu gördüm. Direksiyonda kel kafalı yaşlı bir adam vardı. Yanında yeşil şapkalı sincap gibi bir genç oturuyordu. İkisi de neşeli ve bu büyük gün için giyinmiş görünüyorlardı; adamın başı sanki parlayana kadar cilalanmış gibiydi.

Tarla faresi pusu yerinde kaslarını esnetti.

Kamyonet, motoru kapağının altından homurdanarak ve takırdayarak yaklaştı. Gökyüzüne baktım; ne siyah kuş vardı ne bir tehlike işareti. Her yer sakindi.

Kamyonet çalılığın yanında binadan görülmeyecek bir açıda durdu.

Hem Squalls hem de oğlu temiz havadan yararlanmak için pencerelerini açmışlardı. Oğul neşeli bir şarkı mırıldanıyordu.

Çalılığı geçerken yarı yolda, oğul kamyonetin dışından gelen hafif bir hışırtı duydu. Sağına bir göz attı.

Ve bir tarla faresinin arka bacakları önde, pençeleri açılmış karate saldırı pozisyonunda havada süzülerek dosdoğru kendisine gelmekte olduğunu gördü.

Fare açık pencereden içeri düşüverdi. Ne Squalls ne de oğlunun bir şey yapacak zamanları oldu. Kamyonetin içinde açıklanamaz bir hareket karmaşası yaşandı; şiddetle ileri geri sallandı. Yavaşça yana saptı ve yolun yanındaki bayıra çarptı, tekerleri havaya kalkarak boşa dönmeye başladılar. Motor tekledi ve durdu.

Bir an sessizlik oldu. Yolcu kapısı açıldı. Tıpkı Squalls'a benzeyen bir adam dışarı fırladı, içeri uzanıp baygın durumdaki Squalls ve oğlunu dışarıya çıkardı. Oğul giysilerinin çoğunu kaybetti.

Anında ikisini birden yoldan sürükleyip bayıra çıkardım ve çalılığın derinliklerine doğru götürdüm. Onları böğürtlenlerin altına gizleyip kamyonete geri döndüm.{93}

İşte burası en zor kısmıydı. Cinlerin araçlarla arası iyi değildir. Tenekeden bir kefenin içine sıkışmak; benzin, yağ ve suni deri kokularıyla, insanların ve ürettiklerinin kokularıyla sarmalanmak bize çok yabancı gelen bir durumdur. Yolculuk etmek için böylesi uyduruk ve güvenilmez araçlara gerek duymak, insan olmanın nasıl bir zayıflık ve banallik olduğunu hatırlatır.

Üstelik araba kullanmayı da bildiğim pek söylenemezdi.{94}

Gene de motoru yeniden çalıştırıp bayırdan geri geri yola inmeyi başardım. Sonra birinci vitese alıp kavşağa geldim. Bütün bunlar yaklaşık bir dakikamı aldı ama heyecanlandığımı itiraf etmeliyim: Keskin gözlü bir nöbetçi, kamyonetin ağaçları dönmesinin neden bu kadar uzun sürdüğünü merak edebilirdi. Kavşağa vardığımda yavaşladım, etrafa bir göz attım ve yolcu koltuğunun kapısına uzandım.

"Gir içeri! Çabuk!"

Yakındaki çalılıkta bir hışırtı koptu, birisi kapı koluna asıldı ve çocuk boğa gibi soluyarak içeri girdi. Kapı çarpılarak kapandı ve bir saniye sonra sağa dönmüş, Heddleham Hall'a doğru ilerliyorduk.

"Sensin değil mi?" diye sordu nefes nefese.

"Elbette. Şimdi çabucak üstünü değiş. Nöbetçiler çok geçmeden yanımıza gelirler."

Koltukta kıvranarak paltosunu çıkardı ve oğlanın el konulmuş gömleğine, yeşil ceketine ve pantolonuna doğru uzandı. Bu giysiler beş dakika önce ne kadar şık duruyordu; şimdi buruş buruş olmuşlardı.

"Acele et! Geliyorlar!"

Her iki taraftaki tarlalardan sıçraya hoplaya, siyah kaftanlarını uçuşturarak nöbetçiler yaklaşıyordu. Çocuk gömleğini çekiştirdi.

"Düğme delikleri çok dar! Çözemiyorum!"

"Başından çıkar!"'

En hızlı benim solumdaki nöbetçi yaklaşıyordu. Gözlerini görebiliyordum; ortalarındaki iğne deliklerinden ışıklar saçan iki siyah oval şekil. Hızlanmak istedim; yanlış pedala bastım; kamyonet titredi ve neredeyse duruyordu. O anda gömleğin kolu çocuğun kafasındaydı. Öndeki panele başını çarptı.

"Ah! Bunu bilerek yaptın!"

Doğru pedala bastım. Bir kez daha hızlandık. "O ceketi hemen giy, yoksa işimiz biter. Şapkayı da."

"Ya pantolon?"

"Onu unut. Zaman yok."

Çocuk ceketi giydi. Tam şapkayı arapsaçı olmuş başına geçirmek üzereydi ki iki nöbetçi yanımıza geldi. Çalıların öbür tarafında durarak ışıklı gözleriyle bizi incelediler.

"Unutma biz onları görmüyoruz," dedim. "Önüne bakmaya devam et."

"Bakıyorum." Aklına bir şey geldi. "Senin ne olduğunu anlamazlar mı?"

"O kadar güçlü değiller." Bunun doğru olmasını yürekten diliyordum. Onların ghul{95} olduğunu sanıyordum ama bu günlerde hiçbir şeye güven olmuyor.{96}

Bir süre ağaçların kapadığı kapıya doğru ilerledik. İkimiz de önümüze bakıyorduk. Nöbetçiler kamyonetin arkasından gelmeye devam etti.

Çocuk gene konuşmaya başladı. "Pantolon işini ne yapacağım?"

"Hiçbir şey yapmayacaksın. Elindekilerle yetinmen lazım. Kapıya geldik sayılır. Üstün fena görünmüyor zaten."

"Ama..."

"Ceketini düzelt, kırışıklıkları düzeltmeye çalış. Yapacak bir şey yok. Tamam; şimdi ben Squalls'ım sen de oğlumsun. Heddleham Hall'a konferans için taze yiyecekler taşıyoruz. Bu arada ne taşıdığımıza da bir baksak iyi olacak. Sen bakar mısın?"

"Ama..."

"Korkma, arkaya bakman çok doğal." Arkada, ikimizin arasında metal bir kapak vardı. Çocuğa kapağı gösterdim. "Bak hemen. Ben bakardım ama araba kullanıyorum."

"Peki." Koltuğun üzerinde diz çöktü ve kapağı açarak kafasını içine soktu.

"Çok karanlık... Burada bir sürü şey var..."

"Bir şey göremiyor musun?" Dönüp ona baktım... ve neredeyse direksiyonun kontrolünü kaybediyordum. Kamyonet çalılara doğru savruldu; tam zamanında fark ettim. "Pantolonun! Yerine otur! Pantolonun nerede?"

Koltuğa oturdu. Sol görüşüm bayağı artmıştı. "Kendi pantolonumu çıkardım ya? Öbürünü giymememi sen söyledin."

"Çıkardığının farkında bile değilim! Giyin hemen."

"Ama nöbetçiler görecek..."

"Nöbetçiler göreceğini gördü zaten. Hemen giyin."

O ayaklarını gösterge tablosuna dayayıp debelenirken ben de parlak başımı salladım. "Umarım ghullar görgü kurallarını çok iyi bilmiyorlardır. Dua et de, elbise değiştirmenin olağan olduğunu düşünsünler. Ama kapıdaki bekçilerin daha zeki olacaklarından emin olabilirsin."

Arazi sınırlarına neredeyse ulaşmıştık. Ön camın manzarasına ağaçlar hakimdi artık. Yol yavaşça ağaçlara doğru kıvrıldı ve büyük kemerli kapı göründü. Büyük sarı kumtaşı bloklarından yapılmış, dünyanın dört bir yanındaki yüz binlerce benzeri gibi harikulade sağlam, yol kenarındaki çalıların arasından yükseliyordu.{97} Bunun parasını hangi soylu ne akla hizmet ödemişti anlaması zordu. Heykel şeklindeki sütunların yüzleri ve yazılar aşınmıştı. Üzerlerine sarılmış olan sarmaşık sonunda hepsinin de mahvına sebep olacaktı.

Kırmızı kubbe, kemerin üzerinde ve çevresinde yükselerek koruya kadar uzanıyordu. Kemerden geçişte, görünür bir başka önlem yoktu.

Bize eşlik eden nöbetçiler bir şeyler bekleyerek ileri doğru bakıyordu. Kemeri geçtikten birkaç metre sonra kamyoneti yavaşlatarak durdum ama motoru çalışır durumda bıraktım. Hafif hafif homurdanmaya devam etti. İçeride oturup bekledik.

Kemerin bir yanında tahta bir kapı açıldı ve adamın biri uzun adımlarla bize doğru yürümeye başladı. Çocuk yanımda belli belirsiz titredi. Ona baktım. Solgun olan yüzü daha da solmuştu. Gözleri fal taşı gibi açılmıştı.

"Ne var?" diye tısladım.

"Bu o... aynamda gördüğüm adam, kolyeyi çalan."

Cevap verecek, bir şey yapacak zaman yoktu. Katil gülümseyerek ağır adımlarla kamyonete doğru geliyordu.

36

Semerkant Tılsımı'nı çalıp hiç iz bırakmadan ortadan kaybolan adam, onu koruyan zavallının boğazını kesip kanlar içinde bırakan adam işte karşımızdaydı. Lovelace'ın kiralık katili.

Bir insan için fazla iriydi, çoğu erkekten bir baş daha uzun ve iri kıyımdı. Koyu renk uzun düğmeli bir ceket ve gevşekçe yüksek deri çizmelerin içine sokulmuş doğu tarzında bir pantolon giymişti. Sakalı simsiyah, burnu yayvan, gözleri kalın kaşları altında keskin mavi bir renkteydi. Hareketleri iri bir adam için fazlaca nazikti, tek eli sakin sakin yanında sallanıyor, diğer eli kemerinin içine sokulmuş duruyordu.

Paralı asker gözlerini bizden ayırmadan ön taraftan dolaşıp benim penceremin yanına geldi. Yakına geldiğinde arkamızda bir yerlere baktı ve git dercesine elini salladı; bizim eskort ghulların geri dönerek tarlalarda kaybolduklarını gördüm.

Başımı pencereden çıkardım. "Günaydın," dedim neşeyle, uygun olduğunu sandığım bir Londra aksanıyla. "Ernest Squalls ve Oğlu, salon için bir teslimatımız var."

Adam bir an durup sessizce bizi inceledi.

"Squalls ve Oğlu..." Sesi ağır ve derin çıkmıştı; konuşurken mavi gözler sanki beni delip geçiyorlardı. Rahatsız edici bir etkileri vardı; çocuk yanımda istem dışı yutkundu, onun paniğe kapılmamasını diledim. "Squalls ve oğlu... Evet, bekleniyorsunuz."

"Evet, şefim."

"Ne getirdiniz?"

"Yiyecek malzemeleri, şef."

"Ne çeşit?"

"Şey..." Hiçbir fikrim yoktu. "Her çeşit, şefim. Bakmak ister misin?"

"Bir liste ver yeter."

Çattık belaya!. "Tabii şefim. Şey, kutularımız var, tenekelerimiz var... bir sürü teneke... paketler, kavanozlar, şişeler..."

Gözleri kısıldı. "İçlerinde ne olduğunu bilmiyor gibisin."

Dirseğimin altında cırtlak bir ses duyuldu. Nathaniel üzerimden eğildi. "Siparişi o hazırlamadı efendim, ben hazırladım. Baltık havyarımız var, yağmurkuşu yumurtası, taze kuşkonmaz filizleri, karışık füme salam, Suriye zeytini, Orta Amerika'dan vanilya sapları, yeni yapılmış makarna, jöleli kuş dili, kabukları içinde marine edilmiş büyük salyangozlar, yeni çekilmiş karabiber ve kaya tuzu, istiridyeler, devekuşu eti..."

Paralı asker elini kaldırdı. "Yeter, anlaşıldı. Şimdi de görmek istiyorum."

"Peki şef." Moralim sıfır olarak indim ve kamyonetin arkasına yürüdüm, çocuğun hayal gücünü fazla zorlamamış olmasını yürekten dileyerek. Eğer arkada tamamen farklı şeyler varsa, neler olacağını düşünmek bile istemiyordum. Ama artık yapacak bir şey yoktu. Katil tüm haşmetiyle yanımda kayıtsızca dikilirken, arka kapıyı araladım.

Birkaç saniye içeriyi inceledi. "Peki tamam. Evet devam edebilirsiniz."

Gözlerime inanamayarak kamyonetin içindekilere baktım. Köşede bir kasa kavanoz dikkatimi çekti: Suriye zeytinleri. Onların arkasında yarısı görünen küçük bir kuş dili kutusu ve makarnalar... Kapıyı kapatıp kamyonete döndüm.

"Bir emrin var mı şef?"

Adam tek elini pencerenin kenarına dayadı: Elin arkası çaprazlama küçük beyaz yaralarla doluydu.

"Yol ayrımına kadar devam edin, sağdaki yol evin arka kapısına gider. Orada sizi karşılarlar. İşinizi bitirip geri dönün. Gitmeden önce sizi uyarayım: Şu anda büyük bir büyücünün özel arazisinde bulunuyorsunuz. Canınız kıymetliyse ortalarda dolanmayın ve girmemeniz gereken yerlere girmeyin. Bunların cezası ağırdır ve kan kaybına neden olur."

"Peki şefim."

Başıyla bir işaret yaparak geri çekildi ve geçmemizi işaret etti. Gaza bastım ve ağır ağır kemerin altından geçtik. Hemen ardından, her ikisi de özümü ürperten koruyucu kubbeleri geçtik. Sonra ağaçların arasında kumlu, kıvrımlı bir yolda ilerlemeye başladık.

Çocuğa baktım. Yüzü duygusuzdu ama alnından bir damla ter akıyordu. "Malzemeleri nereden biliyordun?" dedim. "Arkaya yalnız birkaç saniyeliğine bakmıştın."

Hafifçe gülümsedi. "Bu konuda eğitildim. Hızlı okurum ve okuduğum her şeyi de hatırlarım. E, sen adam hakkında ne diyorsun?"

"Lovelace'ın küçük katili mi? İlginç. Cin değil, büyücü olduğunu da sanmıyorum; sizin o yoz kokunuz onda yok.{98} Ama tılsımı çalmayı becerdiğini biliyoruz, o yüzden bir çeşit güce sahip olmalı... Ve kendine müthiş güveni var. Ghullar ona nasıl itaat ettiler fark ettin mi?"

Çocuk alnını sildi. "Büyücü veya cin değilse ne tür bir güce sahip olabilir ki?"

"Kendini kandırma," dedim, karanlık düşüncelere dalarak; "başka tür güçler de var. Şu Direnişçi kızı ve arkadaşlarını düşünüyordum.

Bu soruşturma devam edecekti ama yol aniden düzleşti ve ağaçların oluşturduğu şemsiyenin altından çıktık. Heddleham Hall tam karşımızda duruyordu.

Çocuk yutkundu.

Ev bende aynı etkiyi yaratmadı. Dünyanın en görkemli binalarının inşaatında bulunup, kimi zaman mimarlarına yararlı fikirler vermişseniz,{99} Gotik tarzda ikinci sınıf bir Viktorya dönemi malikanesi sizi pek o kadar etkileyemiyor tabii. Hani şu bol kuleli ve her tarafı ıvır zıvır dolu olan binalardan biriydi.{100} Üzerine dekoratif tavus kuşu ve küçük kanguruların dağıtıldığı geniş bir çim alanla çevrelenmişti.{101} Çimlerin üzerine birkaç çizgili çadır kurulmuştu; bir sürü hizmetkar, terastan bu çadırlara şişe ve şarap kadehleriyle dolu tepsiler taşımaya başlamıştı bile. Evin önünde kocaman, yaşlı bir porsuk ağacı vardı; ağacın geniş dalları altında, bahçe yolu ikiye ayrılıyordu. Soldaki düzgün yol doğruca ön kapıya gidiyor; sağdaki gösterişsiz yoldan da tıngır mıngır arka kapıya dolanılıyordu. Aldığımız emre uyarak esnaf kapısına doğru yollandık.

Sahibim hala doymak bilmeyen gözlerle önündeki manzarayı içiyordu.

"Acıklı hayallerine bir son ver," dedim. "Eğer bu evlerden birinde yaşamak istiyorsan, önce bugünü sağ çıkarman lazım. Şimdi... İçeri girdiğimize göre, planımızı gözden geçirmemiz gerekiyor. Plan tam olarak nedir?"

Oğlan sonunda konuya odaklanabildi. "Lovelace'ın bize anlattıklarına göre," dedi, "bir şekilde bakanlara saldıracağını tahmin edebiliriz. Nasıl olacağını bilmiyoruz. Bütün davetliler geldikten sonra, onların en rahatlamış ve habersiz oldukları bir anda olacak. Tılsımlı Kolye bu iş için gerekli, o iş her neyse."

"Bunlar tamam da..." Parmaklarımı sabırsızlıkla direksiyonda tıkırdatıyordum. "Bizim planımız ne?"

"İki hedefimiz var: Kolyeyi bulmak ve Lovelace'ın kurduğu tuzağı ortaya çıkarmak. Tılsım büyük ihtimalle Lovelace'ın üzerinde olacak. Ne olursa olsun çok iyi korunacağı kesin. Yerini bilmemiz yararlı olabilir ama tüm konuklar gelene kadar harekete geçmek iyi olmaz. Kolyenin onda olduğunu herkese göstermemiz gerek: Herkes onun bir vatan haini olduğunu anlamalı. Eğer tuzağın ne olduğunu da gösterebilirsek daha iyi. O zaman başka bir kanıta gerek kalmaz."

"Sen böyle anlatınca çok kolay görünüyor." Faquarl'ı, Jabor'u ve Lovelace'ın kullanabileceği diğer köleleri düşünerek iç geçirdim. "Tamam, ilk önce bu kamyonetten ve bu kılıklardan kurtulmalıyız."

Yol, evin arkasındaki çakıl kaplı yuvarlak bir alanla aniden son buluyordu. Çiçekçinin kamyoneti buraya park edilmişti. Yakınlarda açık duran beyaz bir çift kapının önünde, siyah üniformalı bir adam vardı. Yaklaşmamızı işaret etti.

"Tamam," dedi çocuk. "Kamyoneti boşaltıyoruz ve önümüze çıkacak ilk fırsatı bekliyoruz. Emirlerime hazır ol."

"Hey, zaten başka bir şey yaptığım mı var?" Kamyoneti süs çalılarına birkaç milim kala durdurmayı başarabildim ve dışarı çıktık. Uşak yaklaştı.

"Bay Squalls?"

"Benim şef. Bu da... Oğlum."

"Geç kaldınız. Aşçının malzemelere ihtiyacı var. Lütfen onları hemen mutfağa taşıyın."

"Peki şef." Özümden kötü bir his geçti ve tüylerim diken diken oldu. Aşçı... Yo, olamaz. O olması mümkün değil. Kamyonetin kapısını açtım. "Evlat, asıl bakalım, yoksa tokadımı yersin!"

Çocuğun ellerini mümkün olduğu kadar çok sayıda Suriye zeytini kavanozu ve iri salyangozlarla doldurmaktan hastalıklı bir zevk aldım. Sonra onu içeriye yolladım. Taşıdığı yükün altında sendeledi, Pinn'in dükkanındaki Simpkin'e pek benziyordu doğrusu.{102} Küçük bir kuş dili kutusu alarak onu izledim ve beyaz badanalı, serin bir koridora girdik. Yüzlerce görevi yerine getiren, her iki cinsten irili ufaklı hizmetkarlar, ürkek tavşanlar gibi oraya buraya koşuşturuyor; her yerden takır tukur ses yükseliyordu. Mutfağa giden yüksek bir kemerden çıkan taze ekmek kokusu etrafı sarmıştı.

Kemerin içine bir göz attım. Doğrayan, yağ eriten, durulayan, dilimleyen bir düzine beyaz şapkalı aşçı yamağı... Ocaktaki şişte dönen bir şeyler. Masaların üzerinde, jöleli meyvelerle dolu açık pasta kalıplarının yanında, yığınla sebze. Burası sanki arı kovanı gibi işliyordu. Bütün çalışmayı, o anda mavi üniformalı bir çocuğu azarlamakta olan, koca bir aşçıbaşı yönetiyordu.

Şef kollarını kıvırmıştı. Tek kolu kalın, beyaz bir bandajla sarılmıştı.

Yedinci düzleme bir göz attım.

Ve anında geri çekilerek saklandım. O dokunaçları çok iyi tanıdığıma kuşku yoktu.

Sahibim mutfağa girip esrarengiz yükünü hemen bir sehpaya bırakmış, hiçbir şeyden habersiz dışarı çıkmıştı. Kapıdan çıkarken kuş dili kutusunu da eline tutuşturdum.

"Bunları da al," diye tısladım. "Ben oraya giremem."

"Neden?"

"Sen dediğimi yap."

Neyse ki yaptı ve siyah üniformalı uşak koridorda yeniden belirip, bizi dikkatle gözlemeye başladığı için, fazla ısrar etmedi. Bir sonraki tur için dışarı çıktık.

"Aşçıbaşı," diye fısıldadım bir kase ördek ciğeri ezmesini kamyonetin arkasından çıkarırken, "Faquarl. Bana neden aşçı olup duruyor diye sorma, bilmiyorum. Ama içeri giremem. Beni anında tanır."

Çocuğun gözleri kısıldı. "Doğru söylediğini nereden bileyim?"

"Bana güvenmekten başka çaren yok. Al, bir paket daha devekuşu bifteği taşıyabilirsin herhalde? Hoop. Taşıyamazmışsın." Ayağa kalkmasına yardım ettim. "Ben kamyoneti boşaltayım; sen içeri taşı. Bu arada ne yapacağımızı düşünelim."

Çocuğun yiyecekleri taşıdığı birkaç seferden sonra, bir plan belirlemiştik. Anlaşmaya varmak için biraz didişmemiz gerekti. O mutfağı geçip eve girerek biraz keşif yapmayı istiyordu ama ben Faquarl'ın olduğu bir yerde bulunma konusunda müthiş derecede isteksizdim. Benim fikrim, yükü boşaltıp kamyoneti ağaçların arasında bir yere saklamak ve keşif için sezdirmeden geri dönmekti, ama çocuk da bunu yapmaya yanaşmıyordu. "Senin için hava hoş," dedi. "Sen bütün koruluğu uğursuz bir rüzgar falan gibi geçebilirsin ama ben geçemem; daha yarı yola varmadan beni enselerler. Şu anda evde olduğuma göre, içeri girmem gerek."

"Ama sen bakkalın oğlusun. İçeride yakalanırsan onlara ne masal anlatacaksın?"

Tedirgin tedirgin gülümsedi. "Endişelenme. Uzun süre bakkal olarak kalmaya niyetim yok."

"Doğrusu, mutfağı geçmek benim için çok tehlikeli. Demin şansım yardım etti. Faquarl normalde benim varlığımı kilometrelerce öteden hissedebilir. İçeri girmenin başka bir yolunu bulmam lazım."

"Bu durum hoşuma gitmiyor," dedi. "Nasıl buluşacağız?"

"Ben seni bulurum. Sen yakalanmamaya çalış yeter."

Omuz silkti. Korkudan yüreği ağzına geliyorsa bile, bunu saklamakta çok başarılıydı. Son yağmurkuşu yumurtalarını da eline tutuşturdum ve yalpalayarak eve girişini seyrettim. Sonra kamyonetin kapılarını kapattım, anahtarları sürücü koltuğunda bıraktım ve durumu değerlendirdim. Çok geçmeden onu ağaçların arasına saklama fikrinden vazgeçtim: Onu burada bırakmak daha az dikkat çekiciydi. Çiçekçinin kamyonetiyle kimse ilgilenmiyordu.

Evin çok fazla penceresi vardı. Dışarıyı gözetleyen birileri olabilirdi. İçeri girecekmiş gibi kapıya doğru yürüdüm ve düzlemleri kontrol ettim: Uzakta, en içteki kubbenin içindeki bir nöbetçi ağaçların üstünden geçerek gözden kayboldu; sorun yoktu, hiçbir şey göremezlerdi. Evde bir şey göremedim.

Kapıya yaklaşınca, içeriden görünmeyecek şekilde kenara çekildim ve şekil değiştirdim. Bay Squalls küçük bir kertenkeleye dönüştü, en yakındaki duvara doğru seğirterek birinci kata tırmanmaya başladı. Kreme yakın kahverengi derim, duvarın üstünde fark edilmemi imkansız hale getiriyordu. Ayaklarımdaki ufak tüyler, kavrama kabiliyetimi kusursuzlaştırıyordu. Kendi etrafında dönebilen gözlerim çevreyi tarıyor, yukarıya ve arkaya bakabiliyordu. İçinde bulunduğum duruma en uygun şekli seçmiştim. Duvarı tırmanırken, bir yandan da sahibimin o kullanışsız ve hantal şekliyle nasıl idare edebildiğini düşünüyordum.

Nathaniel

37

Nathaniel bulduğu boş bir yere elindeki yumurtaları bırakırken, bir yandan da gözüne kestirdiği kurbanını arıyordu. Mutfakta öyle bir keşmekeş vardı ki ilk başta mavi üniformalı çocuğu göremedi ve gittiğinden korktu. Ama sonra, şişman bir pastacı kadının gölgesinde, çocuğu gördü. Dağ gibi bir tek lokmalık kanape yığınını, iki katlı bir gümüş tepsiye yerleştirmekle meşguldü.

Çocuğun daha sonra tepsiyi evde bir yere taşıyacağı açıktı. Çocuk gideceği yere varmadan Nathaniel orada olmaya niyetliydi.

Nathaniel mutfakta dolandı; sepetlerini ve kutularını boşaltırmış gibi yaparak oyalandı ve çocuk özenle "kremalı-peynirli-karidesli" kanapeleri tepsiye yerleştirirken sabrının sınırlarını zorlamaya devam etti.

Omzunda sert ve ağır bir şey hissederek arkasına döndü.

Yüzü şiş çevirmekten kızarmış ve terlemiş olan aşçıbaşıyla burun buruna geldi. Bir çift parlak siyah göz, tepeden kendisine bakıyordu. Adam tıknaz elinde tuttuğu bir kasap satırıyla Nathaniel'ın omzuna vurmuştu.

"Peki ya sen," diye sordu aşçıbaşı yumuşak bir sesle, "mutfağımda ne arıyorsun?"

Nathaniel'ın görebildiği düzlemlerin hiçbirinde, adamın insan olmadığına dair en ufak bir belirti yoktu. Gene de Bartimaeus'un uyarılarını dikkate alarak işi şansa bırakmadı. "Yalnızca babama ait sepetleri topluyordum," dedi kibarca. "Çok fazla değiller gördüğünüz gibi. Eğer sizi rahatsız ettiysem özür dilerim."

Şef satırıyla kapıyı işaret etti. "Git buradan."

"Peki efendim. Gidiyorum." Ama Nathaniel kapıya giden koridora ulaştığında, duvara yaslanarak beklemeye başladı. Kapıdan birisi çıktığında eğilerek ayakkabılarım bağlarmış gibi yapıyordu. Çok stresli bir işti ve sonunda kapıdan şefin de çıkacağından deli gibi korkuyordu ama bunun dışında bu yaptıklarından tuhaf bir keyif aldı. Kapıda kiralık katile rastlamanın ilk şokunu atlattıktan sonra korkusu azalmış ve yerini daha önce çok az hissettiği bir heyecana bırakmıştı; bir şeyler yapıyor olmanın heyecanı. Ne olursa olsun, artık düşmanlarının kendilerinden çok emin olarak yaptıkları karşısında bir kenarda çaresiz durmuyordu. Olayların kontrolü artık ondaydı. Avcı oydu. Saldıran oydu.

Hafif, düzensiz ayak sesleri duyuldu. Çift katlı tepsiyi başının üzerinde dengelemeye çalışan uşak çocuk kemerde belirdi. Tepsiyi tek eliyle sabitleyerek sağa döndü ve koridora girdi. Nathaniel çocuğun yanına gitti.

"Selam, n'aber?" Fazla dost canlısı bir tavırla konuşuyor, konuşurken de çocuğu tepeden tırnağa süzüyordu. Kusursuz. Tam aynı bedenler.

Oğlanın bu ilgiyi fark etmemesi imkansızdı. "...Ha, bir şey mi istedin?"

"Evet. Buralarda bir tuvalet var mı? Çok uzun yoldan geldim ve... Anlarsın ya işte."

Çocuk geniş bir merdivenin önünde durdu. Yandaki bir koridoru gösterdi. "Şurası."

"Sen gösterebilir misin? Kaybolmayayım."

"Zaten geç kaldım, ahbap."

"Lütfen"

Çocuk isteksizce homurdanarak döndü ve Nathaniel'ı koridordan geçirmeye başladı. Öyle hızlı yürüyordu ki tepsi tehlikeli biçimde titreşmeye başlamıştı. Durakladı, tepsiyi dengeledi ve yürümeye devam etti. Nathaniel da onu izledi; yalnızca bir an, mutfaktan aşırıp en üstteki sepetin içine koyduğu koca bir oklavayı çıkartmak için durakladı. Oğlan dördüncü kapının önünde durdu.

"Burası."

"Burası olduğuna emin misin? Yanlış birileriyle karşılaşmak istemem."

"Burası dedim ya. İşte bak." Tekmeleyerek kapıyı açtı. Nathaniel oklavayı savurdu. Çocuk gümüş tepsiyle beraber tuvaletin içine kapaklandı. Gürültüyle tuvaletin seramik karolarının üstüne düştüler ve "kremalı-peynirli-karidesli" kanapeler her yana saçıldı.

Çocuk bayıldığı için Nathaniel giysilerini almakta zorlanmadı. Yerdeki her çatlağa ve yarığa dağılmış ve bulaşmış olan kanapeleri toplamaksa daha zor oldu. Yumuşak olan peynir ekmeğin üstüne geri sürülebiliyordu ama karideslerin hepsini kurtarmak mümkün değildi.

Tepsileri olabildiğince iyi düzenledikten sonra, bakkal çocuğun gömleğini yırtıp parçalara ayırdı ve uşağı bağlayarak ağzını tıkadı. Çocuğu tuvalet kabinlerinden birine taşıdı, kapıyı içeriden kilitledi, klozetin üstüne basarak kapıya tırmandı ve dışarı atladı.

Delilleri ortadan kaldırıp kendini güvene aldıktan sonra, aynaya bakarak üniformasını düzeltti, tepsiyi başının üzerinde dengeledi ve tuvaletten çıktı. Hizmetkarların bölümünde işe yarar bir şey bulamayacağını düşünerek merdivenlerden çıkmaya başladı.

Ellerinde tepsilerle ve şişe dolu kasalarla oraya buraya koşuşturan bir sürü hizmetkar vardı ama kimse onunla ilgilenmiyordu.

Merdivenlerin tepesinde, bir dizi yüksek, kemerli pencereyle aydınlanan bir hole açılan bir kapı vardı. Zemin cilalanmış mermerdendi, ara ara görkemli dokumaları olan İran ve Şark halılarıyla döşenmişti. Beyaz badanalı duvardaki nişlerde, kaymaktaşından yapılmış, çağlar öncesinin büyük liderlerinin büstleri duruyordu. Solgun kış güneşinde bile yarattığı etki göz kamaştırıcıydı.

Nathaniel gözünü dört açarak holden geçti.

İleride birbiriyle yüksek sesle konuşan ve gülüşen insanların sesleri duyuluyordu. Onların yanına yaklaşmamanın en akıllıca şey olacağını düşündü. Yandaki açık bir kapıdan kitaplar gördü. İçeri süzüldü...

...İki katlı, tavanı camdan bir kubbe şeklinde, çok güzel, yuvarlak bir kütüphaneye girmişti. Başının üzerinde spiral bir merdiven dönerek yükseliyor ve duvarı çevreleyen metal bir balkona ulaşıyordu. Bir tarafta, üzerlerindeki pencereler çimlere ve bir yapay gölete bakan büyük cam kapılar vardı. Bunun dışında duvarlar çepeçevre kitap doluydu: Büyük, pahalı, antika ve dünyanın bütün büyük şehirlerinden toplanmış kitaplar. Nathaniel'ın kalbi hayranlıkla yerinden sıçrayacak gibi oldu. Bir gün onun da böyle bir kütüphanesi olacaktı...

"Sen ne yapıyorsun öyle?" Kitaplardan oluşan bir panel öne doğru açılmış ve aslında bir kapı olduğu ortaya çıkmıştı. İçinden çatık kaşlı ve siyah saçlı bir kadın beliriverdi. Her nedense Bayan Lutyens'ı andırıyordu, Nathaniel konuşmaya çabalasa da beceremedi, ağzı amaçsızca açıldı ve kapandı.

Kadın öne doğru ilerledi. Şık bir elbise giymişti; narin boynunda mücevherler parıldıyordu. Nathaniel kendini toparladı. "Şey... Karidesli şey ister miydiniz?"

"Sen kimsin? Seni daha önce hiç görmedim." Sesi kaya gibi sert çıkmıştı.

Nathaniel beynini çalıştırdı. "Ben John Squalls'ım efendim. Bu sabah size getireceği malzemeyi taşıması için babama yardım etmiştim. Sonra biraz önce uşak çocuk hasta oldu efendim, daha demin ve benden onun yerine çalışmamı istediler. Böyle önemli bir günde adamsız kalmak istemediler. Sanırım yolumu kaybettim, buraya daha önce hiç gelmemiştim..."

"Anlıyorum." Kadın hala düşman gibi davranıyordu; gözlerini kısarak tepsileri inceledi. "Şunların haline bak! Ne cesaretle böyle..."

"Amanda!" Kadının girdiği kapıdan genç bir adam daha kütüphaneye girmişti. "Demek buradasın ve şükürler olsun ki yiyecek bir şeyler de var! Ver bakayım!" Hızla kadının yanından geçti ve tepsilerdeki en zavallı kanapelerden dört beş tanesini aldı.

"Tam bir cankurtaran! Yol boyunca bir şey yememiştim. Hım, şunda karides de varmış." İştahla çiğnemeye başladı. "İlginç bir tat. Çok taze. Neyse, söyle bakalım Amanda... Lovelace ve senin hakkında söylenenler doğru mu? Herkes bundan bahsediyor..."

Amanda Cathcart şuh bir kahkaha atıyordu ki haşince Nathaniel'a döndü. "Sen... git kapıdaki holde servis yap. Ve bundan sonraki kanapeler daha iyi olsun."

"Peki efendim." Nathaniel Parlamento'daki uşaklardan gördüğü gibi hafifçe selamladı ve kütüphaneden çıktı.

Yakalanmasına ramak kalmıştı ve kalbi küt küt atıyordu ama kafası sakindi. Yangından sonra yakasına yapışan suçluluk duygusu, artık yerini bir kabullenmeye bırakarak katılaşmasına neden olmuştu. Bayan Underwood o kolyeyi çaldığı için ölmüştü. O ölmüştü ama Nathaniel hala hayattaydı. Olan olmuştu bir kere. Şimdi Lovelace'ı mahvetme sırası ondaydı. O günü sağ çıkaramayabileceğini biliyordu. Ama bu onu korkutmuyordu. Her şey düşmanının lehineydi ama yapabileceği başka bir şey yoktu. Ya kazanacak ya da bu yolda ölecekti.

Bu denklemdeki kahramanlık unsuru içini rahatlatıyordu. Çok açık ve basitti; vicdan azabından kurtulmasına yardımcı oluyordu.

Giriş salonundaki gürültüye doğru ilerledi. Konuklar artık sürüler halinde gelmeye başlamışlardı; mermer sütunlar onların laklak sesleriyle yankılanıyordu. Devletin bakanları, eldivenlerini çıkartıp uzun ipek kaşkollarını çözerek ve ağızlarından buharlar çıkararak bir bir kapıdan içeriye giriyorlardı. Erkekler smokin, kadınlar şık tuvaletler giymişti. Kenarlarda dikilen hizmetkarlar paltolarını alıyor ve şampanya sunuyorlardı. Nathaniel bir an durakladı, sonra tepsisini iyice kaldırarak curcunanın içine daldı.

"Efendim, lütfen buyurun..."

"Kremalı ve karidesli hanımefendi..."

"Acaba bir tane alır mıydınız?"

Dolaştı durdu, avını yakalayan martılar gibi tepsilerine uzanan bir el sağanağı içinde oraya buraya savruldu. İnsanlar onunla konuşmuyor hatta farkında bile değilmiş gibi davranıyorlardı: Şuursuzca tepsiye uzanan ya da bir kanapeyi ağzına sokmaya uğraşan birçok el ve dirsek kafasına geçti. Birkaç saniye içinde yukarıdaki tepsi boşalmış ve içinde yalnızca biraz kırıntı kalmıştı, alttakinde ne olduğu belirsiz bir iki lokma bir şey vardı. Nathaniel soluk soluğa ve yamulmuş durumda kendini gruptan dışlanmış buldu.

Uzun boylu, hüzünlü bir uşak yanında durmuş bardakları dolduruyordu. "Hayvan gibiler, değil mi?" diye mırıldandı. "Lanet büyücüler."

"Evet." Nathaniel adamı dinlemiyordu bile. Bakanlardan oluşan kalabalığı izliyor ve lensleri sayesinde olan biten her şeyi görebiliyordu. Neredeyse her erkeğin ve her kadının yanında, havada süzülen bir iblisçik vardı ve sahipleri gülücükler yağdırıp sohbet ederlerken, birbirinin sözünü kesip mücevherleriyle oynarlarken, iblisçikler de bambaşka bir telden çalıyorlardı. Bütün iblisler kasılıyor, tüylerini düzeltiyor ve gülünç şekilde şişiniyorlardı, sık sık nazik noktalarına çaktırmadan dikenli bir kuyruk geçirerek rakiplerini söndürmeye çabalıyorlardı. Kimisi renk değiştiriyor, gökkuşağının tüm renklerini aldıktan sonra uyarıcı bir kırmızı veya parlak sarıda karar kılıyor, kimisi suratını şekilden şekle sokarak rakip iblislerin sahiplerinin yüz ifadelerini taklit ediyordu. Büyücüler bunların farkındalarsa bile, değilmiş gibi davranmakta çok ustaydılar ama konukların sahte tebessümleri ve iblisçiklerin soytarılıkları, Nathaniel'ın başını döndürmeye yetmişti.

"Bunları servis mi ediyorsun yoksa yürüyüşe mi çıkardın?"

Bunu söyleyen çatık kaşlı, kalın belli, iri kalçalı bir kadındı. Arkasında, kendisinden de kalın bir iblis uçuşuyordu. Yanında... Nathaniel'ın kalbi duracakmış gibi oldu; o sulu gözleri, balık gibi suratı hemen tanımıştı. Görebileceğiniz en küçük, en beceriksiz ve sinsi iblisçiğiyle, Bay Lime'dı bu, Lovelace'ın suç ortağı. Nathaniel hiçbir şey belli etmeden başıyla selamladı ve tepsiyi uzattı. "Özür dilerim hanımefendi."

Kadın iki kanape aldı, Lime da bir. Nathaniel uysalca yere doğru bakıyordu ama adamın kendisini incelediğinin de farkındaydı.

"Seni daha önce bir yerde görmüş müydüm?" dedi nemli adam.

Kadın arkadaşının koluna dirsek attı. "Gel Rufus, etrafta bu kadar gerçek insan varken halkla konuşmaya ne gerek var? Bak, işte Amanda orada!"

Büyücü omuz silkti ve kadının kendini sürüklemesine izin verdi. Nathaniel, Rufus Lime'a ait iblisin, başını doksan derece çevirip kalabalığa karışana kadar kendini incelemesinden hiç hoşlanmadı.

Yanındaki uşağın hiçbir şeyden haberi yoktu; iblisleri göremiyordu. "Elindekiler, bitmiş," dedi. "Şu içki tepsisini al. Bunlar fil gibi susamış. Dilleri de iyice uzamış."

Bazı konuklar içerideki bir odaya doğru ilerliyorlardı; Nathaniel da onlarla birlikte içeri girmesi için bir bahane çıkmasına sevindi. Evin diğer bölümlerini keşfetmek için kalabalıktan uzaklaşması gerekiyordu. O ana kadar ne Lovelace, ne tılsımlı kolye, ne de tuzakla ilgili bir ipucuna rastlamamıştı. Ama daha başbakan gelmediği için bir şey olma olasılığı yoktu zaten.

Koridorun ortasında, kütüphanedeki kadın durmuş küçük bir gruba eşlik ediyordu. Nathaniel oyalanarak, konukların ellerindeki boş bardakları tepsisindeki dolu olanlarla değiştirmesi için bekleyerek, gruba yaklaştı.

"... Birkaç dakika sonra göreceksiniz," dedi kadın. "Hayatımda gördüğüm en muhteşem şey. Simon onu bugün için İran'dan özel olarak getirtti."

"Sana çok iyi davranıyor," dedi bir adam yavan bir sesle, bardağından bir yudum alarak.

Amanda kızardı. "Öyle," dedi. "Bana karşı çok nazik. Oh, ama çok hoş bir şey! Eminim ki anında yeni bir moda yaratacak. Ama onu yerleştirmek hiç kolay olmadı; Simon'ın adamları bütün hafta boyunca bununla uğraştılar. Ben de odayı daha bu sabah görebildim. Simon soluğumun kesileceğini söylemişti ve haklıymış."

"Başbakan geldi!" diye bağırdı biri. Konuklar küçük heyecan çığlıkları atarak, başta Amanda Cathcart olmak üzere, kapıya doğru seğirttiler. Nathaniel diğer hizmetkarları izledi ve çağrılmaya hazır halde bir sütunun yanına geçti.

Rupert Devereaux eldivenlerini birbirine çarparak çarpık gülümsemesiyle içeri girdi. Hayran kitlesinden bariz şekilde ayrılıyordu, yalnızca şık giysileri ve kişisel cazibesinden değil (Nathaniel'ın hatırladığı kadar çarpıcıydı hala), ama yanındaki arkadaşları yüzünden de: Asık suratlı, gri takım elbiseli dört büyücü goril ve -daha da etkileyicisi- ışık saçan siyah-yeşil derili, iki metre boyunda iri yarı bir ifrit. İfrit sahibinin tam arkasında durmuş, uğursuz kızıl gözleriyle kalabalığa bakıyordu.

İblisler korkuyla kanat çırptılar, konuklar saygıyla başlarını öne eğdiler.

Nathaniel, kimisi büyük ihtimalle yerine göz dikmiş olan bakanlara, Başbakan'ın küstah bir güç gösterisi yaptığını anladı. Bu kadarı Nathaniel'ı etkilemek için yeterliydi. Lovelace bu ifrit kadar güçlü bir varlığı nasıl alt etmeyi düşünüyordu acaba? Düşüncesi bile çılgınca geliyordu.

Ama işte, önderini karşılamak için merdivenlerden inerek Lovelace da geliyordu. Nathaniel'ın yüzü ifadesizliğini korudu; tüm vücudu nefret içinde kasıldı.

"Hoş geldin Rupert!" El sıkışmalar. Lovelace ifritten haberi yokmuş gibi davranıyordu. Kalabalığa hitap etmek için arkasına döndü. "Bayanlar baylar! Artık başbakanımız geldiğine göre, konferans resmi olarak başlamıştır. Leydi Amanda adına hepinize Heddleham Hall'a hoş geldiniz demek isterim. Lütfen kendi evinizdeymiş gibi davranın!" Gözleri Nathaniel'dan tarafa baktı. Nathaniel iyice büzüşerek sütunun gölgesine sığındı. Lovelace'ın gözleri hareket etmeye devam etti. "İlk konuşmalar biraz sonra, Leydi Amanda'nın bugün için özel olarak döşettiği Büyük Salon'da yapılacaktır. Bu arada lütfen yan salonda servis edilen yiyeceklerden tadın."

Elini salladı. Konuklar ilerlemeye başladılar.

Lovelace, Devereaux ile konuşmak için eğildi. Nathaniel sütunun ardından söylenenleri işitti: "Açılış konuşması için almam gereken malzemeler var, efendim. İzin verir misiniz? Birkaç dakika sonra yanınızda olacağım."

''Elbette Lovelace, elbette. Keyfine bak."

Devereaux ve maiyeti, arkalarında parlak ifritle beraber salondan ayrıldılar. Lovelace bir an onlara baktı, sonra ters yöne doğru giderek o da salondan çıktı. Nathaniel olduğu yerde kalarak, büyük bir gayretkeşlikle, duvarların önündeki antika mobilyaların ve mermer sütunların üzerine bırakılmış boş bardakları topladı bir süre. Sonra, son uşak da gittiğinde, elindeki tepsiyi sessizce bir masaya bıraktı ve gece karanlığında bir hayalet gibi Lovelace'ın peşinden süzüldü.

38

Simon Lovelace koca evin koridorları ve odaları boyunca uzun adımlarla ilerledi. Yürürken başı hafifçe öne eğilmiş, elleri kalçasında gevşekçe birleştirilmişti. Geçtiği yerlerdeki tablolara, heykellere, duvar halılarına ve diğer eşyalara dikkat etmiyor ve hiç arkasına bakmıyordu.

Nathaniel sütundan sütuna, kitaplıktan yazı masasına geçiyor, büyücünün yeterince uzaklaştığından emin olana kadar bunların arkasına gizleniyordu. Kalbi deli gibi çarpıyor, kulakları çınlıyordu; hastalanıp ateşler içinde yattığı zamanlar gibi. Ama o anda hasta hissetmiyordu kendisini; tam tersine capcanlıydı.

Lovelace'ın saldırıyı gerçekleştireceği an çok yaklaşmıştı. Bundan adı kadar emindi. Saldırının nasıl ve nerede gerçekleşeceğini bilmiyordu, fakat büyücünün omuzlarının yansıttığı gerilimden, kasılmış ve telaşlı yürüyüşünden, artık çok yakın olduğunu anlayabiliyordu.

Bartimaeus'un kendisini çabuk bulmasını diledi. Cin elindeki tek silahtı.

Lovelace dar bir merdivenden yukarı çıktı ve açık bir kapıdan girerek gözden kayboldu. Nathaniel da kaygan mermer basamaklara sessizce basarak peşinden tırmandı.

Kapıya geldiğinde etrafı inceledi. Burası tavandaki küçük pencerelerden gelen ışıkla yetersiz olarak aydınlanan küçük bir kütüphane ya da bir çeşit odaydı. Lovelace bir dizi kitaplığın arasından yürümeye devam ediyordu. Oraya buraya, üzerlerine çeşitli tuhaf eşyalar yerleştirilmiş sehpalar konmuştu. Nathaniel yeniden bir göz attı, avının neredeyse öbür kapıya ulaştığına karar vererek parmak uçlarında odaya girdi.

Aniden, Lovelace'ın sesi duyuldu. "Maurice!"

Nathaniel hemen en yakındaki kitaplığın arkasına saklandı. Duvara yapıştı ve nefesini tutmaya çalıştı. Öbür taraftaki kapının açıldığını duydu. Hissedilmeyecek kadar yavaş, en ufak bir ses çıkarmamaya çalışarak, yandaki kitapların üzerinden bakabileceği yere kadar milim milim başını döndürdü. Diğer kitaplıklar odanın diğer bölümüyle arasında bir engel yaratıyordu ama iki raf arasındaki bir boşluktan yaşlı büyücü Schyler'ın buruşuk, kırmızı suratını seçebildi. Durduğu yerden Lovelace görünmüyordu.

"Simon, bir terslik mi var? Neden geldin?"

"Sana bir hediye getirdim." Lovelace'ın sesi normal, keyifliydi. "Çocuk burada."

Nathaniel geçirdiği şoktan neredeyse bayılıyordu. Kasları gerildi, kaçmaya hazırlandı...

Lovelace kitaplığın diğer ucundan çıktı. "Hiç uğraşma. Bu odadan sağ çıkamazsın."

Nathaniel donup kalmıştı. İçinde bir panik düğümüyle, olduğu yerde kıpırdamadan kalakaldı.

"Buraya gel Maurice." Lovelace gösterişli bir nezaketle hareket etti. Nathaniel ayaklarını sürüyerek ilerledi. "Aferin. Avamlar gibi titremeyi de kes artık. Bak sana bir ders daha vereyim: Bir büyücü asla korktuğunu belli etmez."

Nathaniel ana geçide geldi ve durdu; yaşlı büyücü tam karşısında duruyordu. Titremesinin nedeni korku değil öfkeydi. Sağını solunu kolaçan etti, kaçacak bir yer arandı ama bulamadı. Lovelace dostça sırtına vurdu; çocuk ellerin dokunuşuyla irkildi.

"Korkarım çene çalacak zamanım yok," dedi Lovelace. "Seni Maurice'in şefkatli ellerine teslim ediyorum. Sana bir teklifi olacak. Pardon, bir şey mi dedin?"

"Burada olduğumu nasıl anladın?"

"Seni Rufus Lime tanıdı. Aşağıda telaşa kapılıp yanlış bir şey yapmandan korktum, polisin seni şu... talihsiz yangın için aradığını da hesaba katarak. O yüzden sorun çıkarmadan seni kalabalıktan ayırmanın en iyisi olacağını düşündüm. Artık kusura bakmazsan yapmam gereken acil işler var. Maurice, şimdi." Schyler'ın yüzü memnuniyetle kırıştı. "Rupert geldi değil mi?"

"Geldi, adamları korkunç bir ifrit kapaklamışlar. Sence şüpheleniyor mudur?"

"Yok! Sanmam. Her zamanki paranoyası, Parlamento'ya düzenlenen şu lanet saldırıdan sonra artmış olsa gerek. Direniş'in de bize bir açıklama borcu var; bugünkü işi iyice yokuşa sürdüler. Yönetime geçtikten sonra Simon, bu aptal çocukların kökünü kazımalıyız. Tower Hill'de zincirlerle sallandırmak gerek bunları."

Lovelace homurdandı. "Konuşma sırasında ifritin de orada olması gerekecek. Rupert'ın adamları ısrar edeceklerdir."

"Ona yakın olmalısın Simon. Çıkacak en kuvvetli ilk enerji ona gitmeli."

"Evet. Umarım tılsım..."

"Haydii! Daha fazla zaman harcama artık! Bunu çok konuştuk. İşe yarayacağını biliyorsun." Yaşlı adamın sesindeki bir şey, Nathaniel'a kendi ustasının soğukkanlı sabrını hatırlattı. Kırışıklarla dolu yüz tatsız bir şekilde buruştu. "Kadın için kaygılanmıyorsun, değil mi?"

"Amanda mı? Elbette hayır! Benim için hiçbir anlamı yok. Şimdi..." Lovelace derin bir nefes aldı... "Her şey hazır mı?"

"Pentagram tamam. Salonu çok iyi görebiliyorum. Rufus boruyu yerine yerleştirdi, o iş de tamam. Ben gözetlemede kalacağım. O anda herhangi biri karşı koymaya kalkarsa elimizden geleni yapacağız. Ama buna gerek kalacağını sanmıyorum." Yaşlı adam kıkırdadı. "Bekleyemeyeceğim artık."

"Uzun sürmez." Lovelace dönerek kapıya yollandı. Nathaniel'ın varlığını unutmuş görünüyordu.

Yaşlı adam arkasından seslendi. "Semerkant Tılsımı yanında mı?"

Lovelace arkasına bakmadı. "Hayır. Rufus'ta. O ifrit kolyenin kokusunu bir kilometre öteden alır, eline fırsat vermemek lazım. Tılsımı içeriye girmeden hemen önce takacağım."

"Tamam o zaman; iyi şanslar evlat."

Yanıt gelmedi. Nathaniel merdivenlerde uzaklaşan ayak sesleri duydu.

Sonra Schyler gülümsedi; yüzündeki kırışık ve buruşuklukların hepsi göz kenarlarından çıkıyormuş gibiydi ama gözlerin kendisi kısık ve ifadesizdi. Bedeni yaşlılıktan öylesine kamburlaşmıştı ki Nathaniel'dan ancak biraz uzun görünüyordu; elinin üzerindeki deri kahverengi lekelerle kaplanmış, yapışkan görünümlüydü. Gene de Nathaniel adamın içindeki gücü hissedebiliyordu.

"John," dedi Schyler. "Adın buydu, değil mi? John Mandrake. Senin burada olduğunu görmek bizi çok şaşırttı. Cinin nerede? Kayıp mı ettin? Ne sorumsuzca bir davranış."

Nathaniel dudaklarını ısırdı. En yakınındaki sehpaya baktı. Üzerinde birkaç tuhaf eşya vardı: Taş çanaklar, kemik pipolar ve herhalde bir zamanlar Kuzey Amerikalı bir şaman tarafından takılmış, bazı yerleri güvelerce yenilmiş büyük bir başlık. Hiçbiri işine yaramazdı.

"Ben seni hemen öldürecektim," dedi Schyler, "ama Simon benden çok daha ileri görüşlü bir adam. Sana bir teklif yapmamızın daha iyi olacağını düşündü. "

"Neymiş o?" Nathaniel bir sonraki sehpaya bakıyordu; onun üzerinde de solmuş kağıt şeritlere sarılmış birkaç küçük, ne olduğu belirsiz metal küp duruyordu.

Büyücü Nathaniel'ın bakışlarını izledi. "Demek Bayan Cathcart'ın koleksiyonundan hoşlandın! Güçlü bir şey bulamazsın orada. Zengin ve salak avamlar evlerinde büyülü eşya bulundurmaya bayılırlar ama onlar hakkında en ufak bilgileri yoktur. Yaa! Cehalet mutluluktur. Sosyetik aptallar böyle teneke parçaları için Sholto Pinn'in başının etini yer durur."

Nathaniel omuz silkti. "Bir tekliften söz etmiştiniz."

"Evet. Birkaç dakika sonra, aziz başbakanımız da dahil olmak üzere devletin en güçlü ve yetkin yüz bakanı ölmüş olacak. Simon yönetimi ele geçirdikten sonra, düşük rütbeli büyücüler bize koşulsuz boyun eğecekler çünkü artık onlardan daha güçlü olacağız. Gene de sayımız yetersiz ve hükümetin üst kademelerindeki boş yerleri dolduracak adamlara ihtiyacımız olacak. Ülkeyi yönetmemize yardımcı olacak yetenekli, genç büyücülere ihtiyacımız var. Yandaşlarımızı koca bir servet ve gücün getireceği refah bekliyor. Şimdi, sen çok gençsin Mandrake ama yeteneğinin de farkındayız. Büyük bir büyücünün bütün özellikleri sende var. Eğer bize katılırsan, hasret kaldığın çıraklığına kavuşursun. Bir düşün... Yalnız başına deneyler yapmaya son, çizmeni yalayacak kadar bile değeri olmayan aptalların önünde boyun eğmeye son! Biz sana köstek değil destek olacağız, yeteneğini ortaya çıkarıp geliştirmene yardım edeceğiz. Ve bir gün, Simon ve ben gittiğimizde, belki de tüm güç sende olacak..."

Ses git gide alçalarak yerini görüntüye bıraktı. Nathaniel suskun kaldı. Altı yıldır bastırılmış olan tutkuları canlanmıştı zihninde. Yeteneğinin anlaşılması, gücünü açıkça kullanabilmesi ve büyük bakanlardan biri olarak bir gün Parlamento'ya girebilmesi için kurduğu düşler üşüştü aklına. Şimdi bütün bunlar düşmanları tarafından teklif ediliyordu. Derin bir iç çekti.

"Etkilendiğini görebiliyorum John. Peki ne diyorsun?"

Doğrudan yaşlı büyücünün gözlerinin içine baktı. "Simon Lovelace ona katılacağımı gerçekten düşünüyor mu?"

"Evet."

"Bütün bu olanlardan sonra?"

"Bütün olanlardan sonra. O senin kim olduğunu çok iyi biliyor."

"O zaman Simon Lovelace bir salak."

"John..."

"Kendini beğenmiş bir salak!"

"Sen..."

"Bana yaptıklarından sonra ha? İsterse bütün dünyayı ayaklarımın altına sersin. Ona katılmak ha? Ölürüm daha iyi!"

Schyler memnun olmuş gibi başını salladı. "Evet. Biliyorum. Ben de ona böyle söylemiştim. Seni doğru tanıyan benmişim; ne yaptığını bilmeyen, aptal bir çocuksun sen, o kadar! Olması gerektiği gibi eğitilmemişsin; kafan doğru çalışmıyor. Bizim işimize yaramazsın."

Adam öne doğru bir adım attı. Ayakkabısı parlak zeminde gıcırdadı.

"Ee, kaçmayacak mısın çocuk? Artık cinin yok. Güçsüzsün. İlk adımı sen atmak istemez miydin?"

Nathaniel kaçmadı. Bunun ölümcül olabileceğini biliyordu. Çabucak diğer sehpalara göz gezdirdi ama üzerlerindeki eşyaları tam olarak göremedi; düşmanı görüş alanını daraltıyordu.

"Biliyor musun," dedi yaşlı adam, "seni ilk gördüğümde beni çok etkilemiştin; bu yaşta bu bilgi demiştim kendi kendime. Simon'ın sana fazla sert davrandığını düşünmüştüm; kurtçuklarla yaptıkların bile eğlenceliydi, girişimci bir ruhun olduğunu gösteriyordu. Başka zaman olsa seni ağır ağır öldürürdüm; bu daha çok hoşuma giderdi. Ama şimdi önemli işlerim var ve boşa harcayacak zamanım yok."

Büyücü tek elini kaldırarak bir sözcük söyledi. Parmaklarının etrafında yükselip alçalan, parlak, siyah bir hale belirdi.

Nathaniel kendini yana attı.

Bartimaeus

39

Ben onu buluncaya kadar çocuğun başını belaya sokmamasını diliyordum. İçeriye girmek sandığımdan da fazla zaman alacaktı.

Kertenkele, pervazların etrafından dolaşarak, kemerlerin ve kabartmaların üzerinden aşarak ilerliyordu. Karşısına çıkan her pencere -malikanede bolca pencere vardı- sıkı sıkı kapanmıştı ve dilini hayal kırıklığı içinde çıkarıp titretmesine neden oluyordu. Lovelace A.Ş. temiz havanın faydalarını hiç duymamış mıydı acaba?

Dakikalar geçti. Hiç şans yoktu. Çaresiz kalmadıkça camı kırarak içeri girmekten hiç hoşlanmam. Gireceğim odalarda, en küçük bir tıkırtının üstüne atlayacak gözcüler olup olmadığından hiçbir zaman emin olamazdım. İçinden süzülebilecek bir çatlak, bir yarık bulabilseydim... Ama bina mükemmel yalıtılmıştı.

Yapacak bir şey yoktu: Bacayı denemek zorundaydım.

Aklımda bu fikirle çatıya tırmanırken, binanın dışa doğru çıkıntılı bir kanadında, bir dizi çok süslü ve yüksek pencere dikkatimi çekti. Belli ki arkalarında geniş bir oda vardı. Üstelik pencerelere, yedinci düzlemde, güçlü çubuklardan oluşan sihirli bir ağ geçirilmişti. Diğer pencerelerin hiçbirinde bu türden bir savunma yoktu. Araştırma ruhumu kışkırtan bir farklılık!

Kertenkele pullarını duvara sürterek bir göz atmak için koşturdu. Bir sütuna tutundu ve parlak şeritlerden uzak durmaya dikkat ederek başını pencerelerden birine uzattı. Gördüğü şey ilginçti. Pencereler, tavandan sarkan onlarca avizeyle aydınlanan, yuvarlak bir salona bakıyordu. Ortada kırmızı kumaşla kaplanmış küçük bir podyum, onun çevresinde düzgün bir yarım daire şeklinde dizilmiş yüz kadar sandalye duruyordu. Podyumun üzerinde, bardağı ve su sürahisiyle birlikte eksiksiz bir konuşmacı kürsüsü vardı. Konferansın gerçekleşeceği yer kesinlikle burasıydı.

Kristal avizelerden duvarlardaki varaklı kasnak kirişlerine kadar salonun tüm dekorasyonu, büyücülerin banal zenginlik ve statü duygularına hitap edecek şekilde tasarlanmıştı. Ama odadaki gerçekten olağanüstü olan şey, tamamen camdan yapılmış gibi görünen yer döşemesiydi. Döşeme duvardan duvara ışıyor ve pırıldıyor, avizelerden gelen ışığı kırarak yüzlerce alışılmadık renk ve ton halinde geri yansıtıyordu. Eğer bu yeterince alışılmadık değilse, camın üzerinde boydan boya uçsuz bucaksız ve muhteşem bir halı uzandığını da ekleyeyim. İran işi; ortası bir sürü ejderhalar, canavarlar ve insan başlı, aslan gövdeli, akrep kuyruklu yaratıklarla dolu, korkunç detaylı bir av sahnesini inanılmaz güzellikte canlandıran bir halıydı. Gerçek boyutlarında bir prens ve maiyetindekiler, yanlarında köpekler, leoparlar, kerkenezler ve diğer eğitilmiş hayvanlarla ormana giriyor; önlerinde, çalılar arasında rüzgar süratli geyikler ve karacalar koşturuyor; borular çalınıyor, flamalar sallanıyordu. İdeal bir doğu masalı tablosuydu ve eğer saraylılardan birkaçının yüzlerine dikkat etmemiş olsam çok da etkilenebilirdim. Halının bütün etkileyiciliği bir anda kayboldu. Bir tanesi Lovelace'ın korkunç suratını taşıyordu, bir diğeri Sholto Pinn'e benziyordu. Başka bir yerde, beyaz bir kısrağa binmiş olan eski yargıcım, Jessica Whitwell'i gördüm. Lovelace'ın böylesine muhteşem bir sanat eserini yağcılık adına mahvetmemesi düşünülemezdi zaten.{103} Prens tabii ki Başbakan Devereaux'du, önemli büyücülerin hepsi de etrafındaki kalabalık içinde yer alıyordu.

Yuvarlak salondaki tek tuhaf şey halı değildi. Salona bakan diğer bütün pencerelerde, önünde durduğum penceredekine benzer ağlar parıldıyordu. Çok mantıklı bir şeydi: Birazdan hükümetin çoğu burada olacaktı; odanın dış saldırılardan korunması gerekti. Ama benim penceremin çevresindeki taşa gömülmüş metal çubuklar vardı ki bunların ne işe yaradığı pek anlaşılmıyordu.

Tam buna kafa patlatıyordum ki salonun bir ucundaki kapı açıldı ve büyücünün teki hızla içeri girdi. Arabasıyla geçerken gördüğüm yağlı adamdı bu: Çocuk adının Lime olduğunu söylemişti, Lovelace'ın ortaklarından biri. Elinde kumaşa sarılmış bir şey taşıyordu. Sinirli sinirli önüne arkasına bakarak, seri adımlarla podyuma gitti, üstüne çıkarak kürsüye yaklaştı. Kürsünün içinde, aşağıdan görülmeyecek şekilde gizlenmiş bir raf vardı ve adam elindekini oraya yerleştirdi.

Bunu yapmadan önce, kumaşı açtı ve baştan aşağı ürpermeme neden oldu.

O şey, Semerkant Tılsımı'nı çaldığım gece Lovelace'ın çalışma odasında gördüğüm çağırma borusuydu. Fildişi zamanla sararmış ve ince metal bantlarla güçlendirilmişti, ama üzerindeki kararmış parmak izleri{104} hala çok belirgindi.

Bir çağırma borusu...

Jeton şimdi düşmüştü. Pencerelerdeki sihirli parmaklıklar, taşa saplanmış her an kapanıvermeye hazır duran metal çubuklar... Salonun savunmaları dışarıdan gelecek saldırılara karşı değildi; insanları içeride tutabilmek içindi.

İçeri girmenin tam zamanıydı.

Uçan nöbetçilere fazla kafayı takmadan, hızla duvarı tırmanıp kırmızı kiremit kaplı çatıya geldim ve en yakındaki bacaya doğru koşturdum. Bacanın kenarına fırladım ve tam içeriye atlamak üzereydim ki şok içinde kalakaldım. Altımdaki delik boyunca kıvılcımlar saçan ipliklerden oluşan bir ağ uzanıyordu. Delik tıkanmıştı.

Bir sonraki bacaya koştum. Aynı şey.

Büyük telaş içinde, her bir bacayı deneyerek, Heddleham Hall'un çatısını dolaştım durdum. Hepsi mühürlenmişti. Burasını casuslardan koruyabilmek için birden fazla büyücü fazla mesai yapmıştı anlaşılan.

Sonunda durup ne yapacağımı düşünmeye başladım.

Bütün bu süre boyunca, aşağıdaki evin ön kapısına sürekli şoförlü arabalar{105} akıyor, yolcularını indirdikten sonra yan taraftaki araba parkına giriyorlardı. Konukların çoğu gelmişti ve konferans başlamak üzereydi.

Korulara baktım. Gecikmiş birkaç konuk daha, hızla eve doğru geliyordu.

Ve gelenler yalnız onlar değildi.

Korunun ortasında, bir yunusu öpmeye çalışan{106} sevdalı bir Yunan tanrısını betimleyen çeşmesiyle, bir gölet vardı. Göletin ilerisinde, yol kıvrılarak ağaçlar arasından giriş kapısına gidiyordu. Ve yolda hızla eve doğru gelen üç şekil vardı, ikisi hızlı, üçüncüsü onlardan da hızlıydı. Bir tarla faresi tarafından kısa süre önce nakavt edilmiş bir adam olarak, Bay Squalls bayağı iyi bir yarış çıkarıyordu doğrusu. Oğlu ondan da iyiydi: Herhalde elbiselerinin olmayışı onu daha çok havaya sokuyordu (o uzaklıktan, soğuktan dikelmiş koca bir tüye benziyordu). Ama ikisi de, pelerinleri arkasında uçuşarak yoldan hızla koruya doğru ilerleyen sakallı kiralık katile yetişemiyordu.

Ahaa. Bela diye buna derim işte.

Bacanın kenarına tüneyerek Squalls ve Oğlunu{107} bağlamadığım için kendime lanetler yağdırdım ve uzaklardaki üçlüye aldırış etmesem mi diye düşündüm. Ama ikinci bir bakış, karar vermeme yetti. Sakallı adam olağanüstü bir hızla ilerliyordu. Tuhaf... Adımları sanki normal adım gibi görünüyordu ama şaşırtıcı bir hızla eve doğru gelmesini sağlıyorlardı. Gölet yolunu çoktan yarılamıştı. Eve gelip herkesi alarma geçirmesi an meselesiydi.

İçeri girme işini ertelemek zorundaydım. Tedbirli davranmak için de yeterli zamanım yoktu. Bir karatavuk oldum ve hedefime doğru uçarak çatıdan havalandım.

Siyahlı adam iyice yaklaşmıştı. Bacaklarının olduğu yerde, havada bir titreşim hissettim; tuhaf bir durumdu, sanki hiçbir düzlemde tam olarak hareket etmiyor gibiydiler. Sonra anladım: Yedi düvel botları giymişti.{108} Birkaç adım sonra, yörüngesi takip edilemeyecek kadar hızlanacaktı; attığı her adımda bir kilometre ilerleyebilirdi artık. Uçuş hızımı artırdım.

Göletin manzarası çok güzeldi (eğer adı çıkmış eski tanrı ve yunusun heykelini hesaba katmazsanız). Genç bir bahçıvan, kıyıdaki yabani otları ayıklıyordu. Birkaç masum ördek, suyun üzerinde hülyalı süzülüşlerine devam ediyordu. Sazlar kış rüzgarında sallandılar. Biri göletin kenarına hanımelinden bir çardak yapmıştı: Yapraklar o huzurlu öğle sonrası güneşinde hoş bir yeşil renkte parlıyorlardı.

Kayda girsin diye anlatıyorum bunları... Attığım ilk Patlayıcı, paralı askeri ıskalayarak (yedi düvel botları giyen birinin hızını ayarlayabilmek zor olduğu için) çardağa çarptı ve anında buharlaştırdı. Bahçıvan ciyaklayarak göle atladı ve yarattığı küçük dalga, ördeklerin kaçışmasına neden oldu. Sazlar ateş aldılar. Paralı asker yukarı baktı. Herhalde botlarını kontrol altında tutma çabasından beni daha önce fark etmemişti; yani yaptığım iş pek sportmenliğe sığmazdı; ama ne yapayım, yetişmem gereken bir konferans vardı o anda. İkinci Patlayıcı dosdoğru göğsüne isabet etti. Adam zümrüt yeşili alevler arasında kayboldu.

Keşke bütün sorunlar böyle çabucak hallolsa.

Ufku hızla taradım gözlerimle ama görünürde ne bir tehlike, ne bir gözcü vardı; babasıyla birlikte gerisin geri dönüp park girişine kaçmaya çalışan oğul Squalls'ın pembe sırtını saymazsak. Mükemmel. Tam eve geri uçmak üzereydim ki Patlayıcımın dumanları dağıldı ve bir metre derinliğinde bir çukurda oturan kiralı katil göründü; çamura bulanmış ve gözlerini kırpıştırır durumda ve capcanlı!.

Hımm. Bunu hiç beklemiyordum işte.

Keskin bir fren sesiyle durdum, geri döndüm ve daha yoğun bir Patlayıcı fırlattım. Jabor'un bile hafiften dizlerini titretecek, çoğu insanı ise toz duman haline getirecek türden bir şeydi.

Ama sakallıya vız geldi. Alevler ortadan kaybolurken, adam sanki hiçbir şey olmamış gibi ayağa kalkıyordu. Şekerleme yapmış da yeni uyanmış gibiydi. Tabii pelerinin büyük kısmı kül olmuştu ama altındaki vücut hala dinç ve zindeydi.

Bir Patlayıcı daha yollamayı aklımın ucundan geçirmedim. Çabuk öğrenirim.

Adam pelerinin içindeki gizli bir cebe uzandı ve gümüş bir disk çıkardı. Beklenmeyen bir atiklikle kolunu gerdi ve fırlattı. Disk, tüy farkıyla gagamı sıyırdı ve tembel bir yay çizerek sakallıya geri döndü.

Bu bardağı taşıran son damlaydı artık. Son günlerde başıma gelmeyen kalmamıştı. Karşıma çıkan herkes benden bir parça istiyormuş gibiydi: Cinler, büyücüler, insanlar... herkes. Çağrılmış, itilip kakılmış, üzerime ateş açılmış, hapsedilmiş, sıkıştırılmış, aşağılanmış ve istismar edilmiştim. Bütün bunlar yetmezmiş gibi, şimdi de bu adam çıkmıştı. Ben ona ne yapmıştım ki öldürmeye çalışmaktan başka?

Kendimi kaybettim.

Hayatınızda görebileceğiniz en kızgın karatavuk, gölün ortasındaki heykele doğru pike yaptı. Yunusun kuyruğunun yanına indi, kanatlarıyla heykele sarıldı ve kaldırmaya başlarken bir kez daha gargoyl şeklini aldı. Yunus ve tanrı{109} temellerinden söküldüler. Bir çatlama ve kopma sesiyle heykel yerinden çıktı. Kopan borulardan jet hızıyla sular fışkırmaya başladı. Gargoyl, heykeli başının üstüne kaldırdı, sıçradı ve gölün kıyısında kiralık katilden çok uzak olmayan bir yere kondu.

Umduğum kadar telaşlanmış görünmüyordu adam. Elindeki diski yeniden fırlattı. Disk koluma çarparak beni gümüşle zehirledi.

Acıya aldırmamaya çalışarak, heykeli yazı tura atarmış gibi fırlattım. Bir iki şık takladan sonra yumuşak bir çatırtı çıkararak katilin üstüne düştü.

Soluğu kesilmiş görünüyordu, hakkını teslim etmem gerek. Ama gene de istediğim yassılığa ve düzlüğe ulaşamamıştı. Yüzükoyun yatmış tanrının altında debelendiğini, kendini dışarı çekmek için tutunacak bir yer arandığını görebiliyordum. Artık iyice sıkılmaya başlamıştım. Onu durduramadığıma göre, yavaşlatmayı denemeliydim. O heykelin altında çırpınırken yanına sıçradım, yedi düvel botlarını çözdüm ve ayaklarından çekip çıkardım. Sonra bütün gücümle gölün ortasına, tam ördeklerin yeniden kümelenmeye başladığı yere fırlattım. Tam ortalarına düşüp anında batarak gözden kayboldular.

"Bunun hesabını vereceksin," dedi adam. Hala heykelle cebelleşiyor, ağır ağır göğsünün üzerinden çekiyordu.

"Pes etmeyi bilmiyorsun, değil mi?" dedim, sinir içinde tek boynuzumu kaşıyarak. Başka ne yapabilirim diye düşünürken...

...İçimin sırtımdan dışarı emildiğini hissettim. Özüm kıvranıyordu. Yutkundum. Kiralık katilin bakışları altında buharlaştım ve saydamlaştım.

Son bir gayretle heykeli üzerinden attı. Acımın arasında onun ayağa kalkışını seyrettim. "Dur korkak!" diye haykırdı. "Kavgadan kaçma!"

Adama erimekte olan bir pençe attım. "Şanslısın," diye inledim. "Seni rahat bırakıyorum. Seni çoktan enselemiştim ve eğer..."

Sonra yok oldum, söyleyeceklerim de benimle birlikte.

Nathaniel

40

Parlak siyah plazma yıldırımı en yakındaki sehpaya çarptı. Şaman başlığı, kase, pipolar ve sehpanın kendisi, küvet deliğinden emilme gibi bir sesle ortadan kayboldular. Zemindeki delikten iğrenç kokulu bir duman yükseldi.

Nathaniel bir metre kadar ötede bir takla attı ve anında yeniden ayağa kalktı. Taklanın etkisiyle sersemlemişti ama duraklamadı. Üzerinde metal küpler duran bir sonraki sehpaya koştu. Yaşlı büyücü elini bir kez daha kaldırırken, alabileceği kadar küpü alıp yandaki kitaplığın arkasında saklandı. İkinci plazma yıldırımı tam arkasında patladı.

Bir an durdu. Kitaplığın arkasında yaşlı büyücü dilini şaklatarak bir ses çıkarıyordu. "Ne yapıyorsun? Yine üstüme kurtçuklar mı salacaksın?"

Nathaniel elindekilere baktı. Kurtçuklar kadar bile işe yaramazlardı. Prag Küpleri: Düşük rütbeli büyücülerin elinden düşmeyen değersiz eşyalar. Her küp, çeşitli mineral tozlarıyla birlikte hapsedilmiş bir kurtçuk barındırıyordu içinde. Basit bir emirle serbest bırakıldıklarında kurtçuk ve tozlar eğlenceli bir patlama yaratıyorlardı o kadar. Saçma sapan birer oyuncaktan başka bir şey değildi bunlar. Silah olarak kullanılmaları mümkün değildi.

Her küp, üzerinde Golden Gate simyacılarının ünlü imbik logosu bulunan kağıtlara sarılmıştı. Çok eskiydiler, herhalde ondokuzuncu yüzyıldan kalma. Belki çalışmayacaklardı bile.

Nathaniel bir küp seçti ve kağıdını falan çıkarmadan kitaplığın üzerinden fırlattı.

Bağırarak Serbest Bırakma emrini söyledi.

Küpün içindeki iblis müthiş bir gümüş kıvılcım yağmuruyla ve cızırtılı bir melodiyle birlikte alev aldı. Odanın içini hafif fakat belirgin bir lavanta kokusu kapladı.

Yaşlı büyücünün içtenlikle kıkırdadığını duydu. "Çok şirin! Ne olursun bir tane daha! Ülkeyi ele geçirdiğimizde çok güzel kokmak istiyorum! Üvez ağaçlısı var mı? En sevdiğim koku!"

Nathaniel başka bir küp seçti. Oyuncak olsun olmasın, elindeki tek silah bu küplerdi.

Odanın içinde ilerleyerek kitaplığın arkasındaki geçide yaklaşan yaşlı adamın ayak gıcırtılarını duyuyordu. Ne yapabilirdi? Kitaplıklar her iki taraftan yolunu tıkıyorlardı.

Yoksa tıkamıyor muydu? Her rafın arka tarafı açıktı: Gözlerdeki kitapların üzerinden diğer taraftaki koridoru görebiliyordu. Aradan kendini öbür tarafa atabilirse...

Seçtiği küpü fırlattı ve rafa doğru koştu.

Maurice Schyler köşeyi döndü, etrafındaki güç alanı yüzünden eli görünmüyordu.

Nathaniel bir yüksek atlamacı gibi ikinci raftan atladı ve Serbest Bırakma emrini mırıldandı.

Küp yaşlı adamın suratında patladı. Mor kıvılcımlar bir havai fişek gibi patlayarak tavana kadar ulaştılar; buna ondokuzuncu yüzyıldan kalma bir Çek marşı eşlik etti.

Girdiği geçitte elli kitap, çöken bir duvar gibi yere devrildi. Nathaniel da kitapların üzerine serildi.

Geride bıraktığı geçidin üçüncü plazma yıldırımıyla yıkıldığını gördü; daha doğrusu hissetti.

Büyücünün sesi artık hafif bir kızgınlık ve tehdit içeriyordu. "Ufaklık zaman azalıyor! İşimi zorlaştırma lütfen!"

Ama Nathaniel çoktan ayağa kalkmış, sonraki rafa doğru koşmaya başlamıştı. Düşünemeyecek kadar hızlı hareket ediyordu, ne duraksamaya ne de dehşete kapılıp hata yapmaya niyeti yoktu. Amacı odanın diğer tarafındaki kapıya ulaşmaktı. Yaşlı adam orada bir pentagram olduğunu söylemişti.

"John, dinle!" Bir sonraki geçitte, bir kitap yığınının altında sırtüstü yere kapaklanıverdi. "Kararlılığına hayranım!" Deri ciltli bir sözlük başına çarparak gözünün önünde şimşekler çakmasına neden oldu. Kalkmaya çalıştı. "Ama ustanın intikamını almaya çalışmak çok aptalca bir şey." Bir sihirli güç patlaması daha: Raflardan bir bölümü daha yok olmuştu. Oda yoğun, ekşi bir dumanla kaplandı. "Hem aptalca hem de hiç doğal değil. Ben de kendi ustamı öldürdüm, uzun zaman önce. Yani, eğer Underwood değerli bir insan olsa, seni anlarım..." Nathaniel üçüncü küpü de arkasına fırlattı, küp zararsızca bir masaya çarptı ve patlamadı. Emri vermeyi unutmuştu. " ...Ama o değerli bir adam değildi John, öyle miydi sence? Saçmalamaktan başka işi olmayan bir ahmaktı. Şimdi onun için hayatını feda edeceksin. Değer mi buna?"

Nathaniel son geçide ulaşmıştı. Kapıdan çok uzakta değildi; yalnızca birkaç adım kalmıştı. Ama tam orada, ilk kez, donakaldı. İçinde müthiş bir öfke yükselerek korkusunu bastırdı.

Ayakkabılar yumuşak yumuşak gıcırdadı. Yaşlı adam devrilmiş kitapları izleyerek odanın içinde ilerliyor, bu arada yanlardaki geçitleri kontrol ediyordu. Çocuktan eser yoktu. Kapıya yaklaşırken, eli havada yıldırım yollamaya hazır bir halde son geçide döndü...

Ve sinirli sinirli dilini şaklattı. Geçit bomboştu.

Rafların üzerinden tırmanıp bir önceki rafa ve adamın arkasına geçmiş olan Nathaniel, ona büyük bir sürpriz hazırlamıştı.

Üç küp birden aynı anda büyücüye çarparak tek bir emirle patladılar. Bunlar limon yeşili bir Çarkıfelek, sekerek patlayan bir Viyana Topu ve lacivert bir Şenlik Ateşi'ydi; tek tek etkileri az olsa da hep birlikte patladıklarında bayağı etkili olmuşlardı. Tanınmış ucuz şarkılardan oluşan bir potpuri duyuldu ve üvez ağacı, edelvays, kafûr karışımı kokular odayı doldurdu. Ortak patlamanın şiddeti adamı havalandırarak odanın sonundaki kapıya yollamıştı. Başı önde kapıya çarptı. Kapı içine göçtü, boynu tuhaf biçimde bükülen adam kapıya yapışarak aşağı kaydı ve yere serildi. Elinin etrafında yanıp sönen siyah enerji katmanı bir anda sönüverdi.

Nathaniel, avucunda kalan son küple birlikte dumanların arasından yavaşça ona doğru yürüdü.

Büyücü kıpırtısızdı.

Belki de numara yapıyordu: Biraz sonra kavgaya hazır halde ayağa fırlayacaktı... Bu mümkündü. Nathaniel'ın da hazırlıklı olması gerekiyordu.

Daha yaklaştı... Hala hareket yok. Artık adamın deri ayakkabılar içindeki taraklı ayaklarının yanına gelmişti...

Yarım adım daha... şimdi kesin kalkacaktı.

Maurice Schyler kalkmadı. Boynu kırılmıştı. Dudakları hafif aralık, yüzü kapıya yapışmış tek taraftan sarkıyordu. Nathaniel yanaklarındaki bütün kırışıkları ve yarıkları sayabilecek kadar yakınındaydı, burnunun ve gözünün etrafındaki incecik kırmızı damarları görebiliyordu...

Gözü açık ama cam gibiydi, bir şey göremiyordu. Tezgahta duran bir balığın gözüne benziyordu. Üzerine birkaç zayıf beyaz saç teli düşmüştü.

Nathaniel'ın omuzları sarsılmaya başladı. Bir an için ağlayacağını sandı.

Onun yerine, hareketsiz kalmaya, yavaş soluk almaya ve titremesini engellemeye çalıştı. Duygularını güven içinde bastırdığından emin olduktan sonra, yaşlı adamın cesedinin üzerinden geçti. "Yanlış anladın," dedi yavaşça. "Bunu ustam için yapmıyorum."

Girdiği yer küçük ve penceresiz bir odaydı. Bir zamanlar herhalde depo olarak kullanılmıştı. Pentagram tam ortada çizilmiş duruyordu, etrafındaki mumlar ve tütsüler dikkatle düzenlenmişti. Mumlardan ikisi kapıdaki patlamanın etkisiyle devrilmişti. Nathaniel mumları yeniden düzeltti.

Duvarlardan birinde, bir çiviye zincirle asılı olan altın bir resim çerçevesi gözüne çarptı. Çerçevenin içinde ne bir resim vardı, ne de bir fotoğraf; bunun yerine, içinde küçük şekillerin kıpırdandığı geniş, yuvarlak ve güneşli bir odanın net görüntüsü vardı. Nathaniel bunun ne olduğunu hemen anladı: Kendisinin çalınan diskinden çok daha güçlü ve berrak bir sihirli ayna. İncelemek için aynaya yaklaştı. Halı serili zemini tuhaf bir şekilde parıldayan, geniş bir toplantı salonunu gösteriyordu. Bakanlar, bardakları hala ellerinde gülüşüp konuşarak odanın bir tarafından içeriye giriyorlar, kapıda dizilmiş duran uşaklardan şık siyah kalemler ve dosyalar alıyorlardı. Başbakan da orada, amansız ifrit hala peşinde görev başında, girdap gibi dönen bir kalabalığın ortasındaydı. Lovelace daha gelmemişti.

Ama artık her an salona girebilir ve planını uygulamaya koyabilirdi.

Nathaniel yerde duran bir kibrit kutusu gördü. Aceleyle mumları yaktı, tütsüleri iki kez kontrol etti ve pentagramın içine girdi; bütün telaşına rağmen pentagramın kusursuzluğuna hayran olmadan edemedi. Sonra gözlerini kapadı, kendini toparladı ve sihirli sözleri hatırlayabilmek için belleğini zorladı.

Birkaç saniye sonra hazırdı. Boğazı dumandan biraz gıcıklanıyordu; bir iki öksürüp sözleri söylemeye başladı.

Sözler anında etkisini gösterdi. Nathaniel'ın bir çağırma töreni yapmasının üzerinden o kadar zaman geçmişti ki cin gözlerinin önünde belirdiğinde biraz irkildi. Cin yine gargoyl şeklindeydi ve yüzünde huysuz bir ifade vardı.

"Zamanlaman mükemmel, değil mi?" dedi. "Suikastçı katili tam ele geçirmiştim ki... sen bir anda beni nasıl çağıracağını hatırlayıverdin yeniden!"

"Başlamak üzere!" Bartimaeus'u çağırmak için harcadığı güç Nathaniel'ı sersemletmişti. Dengesini sağlamak için duvara tutunmak zorunda kaldı. "İşte, aynaya bak. Toplanıyorlar. Lovelace yolda ve salona girerken tılsımı takacak, ondan sonra da olan hiçbir şeyden etkilenmeyecek. Sa-sanırım bir şey çağıracaklar."

"Gü-nay-dın! Yeni mi anladın? Neyse, haydi gel bakalım; kendini benim şefkatli kanatlarıma bırak." Gargoyl deneme yaparmış gibi kanatlarını uzattı; kanatlardan çatırtılı bir ses çıktı.

Nathaniel'ın yüzü kireç kesildi. Gargoyl gözlerini devirdi. "Seni ben taşıyacağım dedi. "Odaya girmesini engellemek istiyorsak acele etmeliyiz. Lovelace girdikten sonra salon mühürlenecek; bunun için bahse girerim."

Nathaniel dikkatle öne doğru adım attı. Gargoyl sabırsızlıkla ayağını yere vurdu. "Benim için endişelenme," diye tısladı. "Sırtımı falan incitmem. Şu anda sinirim tepemde ve bütün gücüm geri geldi." Bunları söyleyerek Nathaniel'ı belinden yakaladığı gibi arkasına döndü ve kapıda yatan cesede takılarak tökezledi.

"Kurbanlarını bıraktığın yere dikkat et! Baş parmağım acıdı." Sıçrayarak enkazı geçti, taş kanatlarını çırpıp güç alarak hoplaya sıçraya kütüphaneyi geçmeye başladı.

Nathaniel'ın midesi her adımda alt üst oluyordu. "Yavaşla!" diye yutkundu. "Beni hasta edeceksin!"

"Bu hiç hoşuna gitmeyecek o zaman." Bartimaeus kütüphanenin sonundaki kemerin içinden atladı, merdivenleri boş vererek doğrudan on metre aşağıdaki salona indi. Nathaniel'ın çığlığı çatı kirişlerinde yankılandı.

Gargoyl, uça sıçraya, sonraki koridora geçti. "Ee," dedi tatlı tatlı, "ilk gerçek cinayetini işledin. Nasıl hissediyorsun? Daha erkek gibi eminim. Bayan Underwood'un ölümünün acısını hafifletebildi mi?"

Nathaniel'ın bırakın cevap vermeyi, dinleyecek hali yoktu.

Bir dakika sonra, yolculuk öyle ani ve beklenmedik bir şekilde sona erdi ki Nathaniel'ın kol ve bacakları bir bez bebeğinki gibi sallandılar. Gargoyl uzun bir koridorun köşesinde duruvermişti; onu yere bıraktı ve sessizce ileriyi işaret etti. Nathaniel baş dönmesini durdurabilmek için kafasını salladı ve yukarı baktı.

Koridorun sonundaki salon kapısı açıktı. Kapıda üç kişi duruyordu; kapıyı tutan burnu havada bir uşak; balık suratlı büyücü Rufus Lime ve gömleğinin yakasını iliklemekte olan Simon Lovelace. Boğazında anlık bir altın parıltısı göründü, sonra yaka iliklendi ve kravat düzeltildi. Lovelace ortağının omzuna vurdu ve kapıdan içeri girdi.

"Çok geç kaldık!" diye tısladı Nathaniel. "Sen şey...? Şaşkınlık içinde yanına bakakaldı; gargoyl gitmişti.

İncecik bir ses kulağına fısıldadı. "Saçını düzelt ve kapıya git. Uşak olarak içeri girebilirsin. Haydi çabuk!" Nathaniel kulak memesini kaşıma isteğini bastırdı; orada ufak ve gıdıklayın bir şeyin varlığını hissedebiliyordu. Sırtını dikleştirdi, saçlarını düzeltti ve koridorda ilerlemeye başladı.

Lime gitmişti. Uşak kapıyı kapatıyordu.

"Dur bekle!" Nathaniel sesinin daha derin ve sert çıkmış olmasını dilerdi. Hızla uşağa yaklaştı. "Benim de girmem lazım! İçki servisi için fazladan adam istiyorlarmış!"

"Seni tanımıyorum," dedi adam kaşlarını çatarak. "Küçük William nerede?"

"Şey, onun başı ağrıdı. Beni çağırdılar. Son dakikada."

Koridorda ayak sesleri, emir veren bir ses. "Durun!"

Nathaniel arkasına döndü. Bartimaeus'un kulak memesinin kıvrımında küfür ettiğini duydu. Siyah sakallı kiralık katil çıplak ayak, harap olmuş pelerinini savurarak, alev alev mavi gözleriyle hızla onlara yaklaşıyordu.

"Çabuk!" Cinin sesi heyecanlıydı. "Kapı hala aralık; içeri gir!"

Katil adımlarını sıklaştırdı. "O çocuğu durdur!"

Ama Nathaniel çoktan topuğunu uşağın ayağına geçirmişti. Adam acıyla haykırdı ve Nathaniel'ı geriye çekti. Nathaniel debelenerek adamın elinden kurtuldu ve kapıyı ittirerek içeri girdi.

Kulağındaki böcek sinir içinde hoplayıp sıçrıyordu. "Kapa hemen şunu!"

Bütün gücüyle ittirdi ama uşak da öbür taraftan tüm ağırlığını kapıya vermişti. Kapı yavaş yavaş açılmaya başladı.

Sonra arka taraftan katilin sakin ve ipeksi sesi geldi.

"Neyse boş ver," dedi adam. "Bırak girsin. Başına gelecekleri hak ediyor."

Kapıdaki güç azaldı ve Nathaniel iterek kapattı. Ahşabın içinde kilitler döndü. Sürgüler sürgülendi.

Kulağının içindeki ince ses konuştu. "Vay, bu çok kötü oldu işte."

Bartimaeus

41

Kaderle yüzleşmek üzere salona girmemizden ve sınırların mühürlenmesinden sonra olaylar hızla gelişti. Çocuk muhtemelen kurulmuş olan düzeni, sonsuza kadar değişmeden önce incelemeye çalışmamıştı ama benim duyularım elbette çok daha gelişmiştir. Ben hepsini, bütün detaylarıyla saniyeden de kısa bir süre içinde beynime kazıdım.

İlk önce, neredeydik? Yuvarlak cam zeminin en ucunda, kilitlenmiş kapının yanındaydık. Bu camın, ayakkabıların kaymasını önleyecek, hafif pütürlü bir yüzeyi vardı ama altında sergilenen halının iyice görülebileceği kadar da saydamdı. Çocuk tam halının ucunda duruyordu; birbirine kenetlenen sarmaşıklar biçiminde dokunmuş olan bir bordürün yanında. Yakınımızda ve salon boyunca aralıklarla duvara dizilmiş olan uşaklar, önlerinde pasta ve içki dolu servis arabalarıyla bekliyorlardı. Onların ortasında, pencereden görmüş olduğum, yarım daire şeklinde dizilmiş sandalyeler duruyordu; ama artık bir araya gelmiş büyücülerin popoları altında gıcırdamakla meşguldüler. Hepsi içkilerini yudumluyor ve bu arada podyumdaki kürsüde açılış konuşmasını yapan Amanda Cathcart'ı dinlermiş gibi yapıyorlardı. Kadının yanında, ifadesiz yüzüyle beklemekte olan Simon Lovelace vardı.

Kadın konuşmasını bitirmek üzereydi. "...Son olarak, zemindeki vitrinde sergilenmekte olan halıya dikkatinizi çekmek isterim. Bu halıyı İran'dan getirttik ve sanırım İngiltere'deki bu cins en büyük halı. Eğer dikkatle bakarsanız, her biriniz halının içinde kendinizi bulacaksınız." (Mırıldanan hayranlık ifadeleri, bir iki alkış.) "Tartışmalar akşam altıya kadar sürecek. Daha sonra dışarıdaki koruya kurulu ısıtılmış çadırlarda, Letonyalı hokkabazların kılıç gösterileri eşliğinde akşam yemeğimizi yiyeceğiz." (Büyük bir alkış.) "Teşekkürler. Şimdi sizi gerçek ev sahibimiz Simon Lovelace ile baş başa bırakmama izin verin lütfen!" (Yapmacık ve kesik alkışlar.)

Kadın insanları uyuturken, ben de çocuğun kulağına bir şeyler fısıldamaya çabalıyordum.{110} Alabileceğim en küçük şekli alarak bir bit haline gelmiştim. Neden? Çünkü ifritin beni son ana kadar fark etmesini istemiyordum. O anda salonda bulunan Öbür Taraflı tek yaratık oydu (diğer büyücüler görgü kurallarına uyarak toplantı bitene kadar iblislerini yollamışlardı) ve beni kolaylıkla fark edebilirdi.

"Bu son şansımız," dedim. "Lovelace'ın yapacağı şey her neyse, onu şimdi yapacağına emin olabilirsin; şu ifrit, tılsımlı kolyenin aurasını hissetmeden önce. Kolye boynunda: Onun arkasına geçip boynundan çıkartabilir misin? Böylece bütün büyücüler harekete geçerler."

Çocuk başını salladı. Kalabalığın etrafından yan yan yürümeye başladı. Lovelace kürsüde yağcı bir konuşma yapmaya başlamıştı:

"Sayın Başbakanım, bayanlar ve baylar, bu gece burada bulunmanızdan büyük onur..."

Artık seyircilerin en ucuna gelmiştik, sandalyelerle kürsü arasında bir koşu mesafesi kalmıştı. Nathaniel bir jokeyin istekli (ama salak) bir ata yaptığı gibi gaza getirmemle koşuya başladı.

Ama daha ilk delegeyi geçerken kemikli bir el uzanarak yakasından yapıştı.

"Sen nereye gittiğini zannediyorsun, uşak?"

Bu sesi tanımıştım. Keder Küresi'nin nahoş anılarıyla yüklü bir sesti bu. Kadavra yanaklarıyla ve kısacık beyaz saçlarıyla Jessica Whitwell. Nathaniel kadının elinde çırpındı. Ben zaman harcamadan motor gibi kulağın tepesine tırmanıp oradan arkasındaki beyaz yumuşak deriye indim ve kadının eline yaklaştım.

Nathaniel kıvrandı. "Bırakın... beni!"

"... duyduğumuzu bildirmek... " Lovelace henüz hiçbir şey duymamıştı.

"Ne cesaretle bu toplantıyı bölmeye çalışırsın?" Keskin tırnakları acımasızca çocuğun boynuna geçmişti. Bit kadının ince, beyaz bileğine yaklaştı.

"Beni... anlamıyorsunuz... " Nathaniel boğularak konuşmaya çalışıyordu. "Lovelace'da..."

"Kes sesini velet!"

"... isterim. Sholto Pinn katılamadığı için mazeretini bildiriyor ve özür diliyor, rahatsızmış..."

"Onu Koza'ya al Jessica." Yandaki sandalyede oturan büyücüydü bu. "Sonra hallederiz."

Bileğe yaklaştım. Altında mavi damarlar vardı.

Bitler, yapmak istediğim şeyi yapabilmek için çok küçük hayvanlar. Ben de ekstra keskin kıskaçları olan iri bir karınca oldum. İştahla ısırdım.

Kadının çığlığı avizeleri titretti. Nathaniel'ı bıraktı, çocuk öne doğru sendeledi, neredeyse boynundan yere düşecektim. Lovelace konuşmasını kesti, gözlerini kocaman açıp bizim tarafa baktı. Bütün başlar bize döndü.

Nathaniel elini kaldırıp Lovelace'ı gösterdi. "Dikkat edin!" diye vırakladı (boynunu sıkan el onu boğmak üzereydi). "Lovelace'ın boynunda Se..."

Çevremizde beyaz liflerden oluşan bir ağ yükseldi ve Nathaniel'ın başının üzerinde kapandı. Kadın elini indirip kanayan bileğini emmeye başladı.

"...merkant Tılsımı var! Hepinizi öldürecek! Nasıl bilmiyorum ama korkunç bir şey olacak ve..."

Karınca yorgun yorgun Nathaniel'ın omzunu sıvazladı. "Boşuna uğraşma," dedim. "Seni duyamazlar."{111} Boş gözlerle bana baktı. "Daha önce Koza'ya alınmadın mı? Sizinkiler bunu hep yapar."

Lovelace'ı izliyordum. Gözleri Nathaniel'a kilitlenmişti; ağır ağır konuşmasına geri dönmeden önce, öfke ve kuşku gördüm içlerinde. Öksürerek, büyücülerin gürültüsünün kesilmesini bekledi. Bu arada, tek eli de kürsünün içindeki gizli rafa uzanmıştı.

Çocuk panik içindeydi; beceriksizce Koza'nın elastik duvarlarını ittirmeye çalışıyordu.

"Sakin ol," dedim. "Ben bir bakayım: Koza'ların zayıf noktaları vardır. Bir tanesini bulursam dışarı çıkmamızı sağlayabilirim." Bir sinek oldum ve tepeden başlayarak Koza'yı oluşturan zarı baştan aşağıya dikkatle inceleyerek bir hata bulmaya çalıştım.

"Ama zamanımız yok..."

Onu sakinleştirmek için tatlı tatlı konuşuyordum. "Yalnızca seyret ve dinle."

Göstermemeye çalışsam da, artık ben de endişelenmeye başlamıştım. Çocuk haklıydı: Gerçekten zamanımız kalmamıştı.

Nathaniel

"Ama zamanımız yok..." diye başladı Nathaniel.

"Kapa çeneni de seyret!" Sinek deli gibi hücrenin çevresinde uçuyordu. Panik içinde olduğu çok belliydi.

Nathaniel'ın ellerini hareket ettirebileceği kadar bile alan yoktu; bacaklarını ve ayaklarını zaten kıpırdatamıyordu. Sanki bir mumya sandığında ya da çelik bir tabutta gibiydi... Bunu düşündüğünde, kıstırılmış olan her canlının yaşadığı o dehşet duygusuna kapıldı. İçinden yükselen çığlık atma isteğini bastırdı, derin bir soluk aldı ve dikkatini dağıtmak için kendini çevresinde olan olaylara verdi.

Talihsiz olaydan sonra bütün büyücüler dikkatlerini yeniden, hiçbir şey olmamış gibi davranan konuşmacıya vermişlerdi: "Bu vesileyle, bu muhteşem salonu kullanıma açtığı için Leydi Amanda'ya teşekkürü bir borç bilirim... Aklıma gelmişken, dikkatinizi paha biçilmez avize koleksiyonuyla kaplı şu olağanüstü tavana çekmek isterim. Bu avizeler Fransız savaşlarından sonra, Versay sarayının kalıntılarından toplanmıştır ve en iyi kalite kristalden yapılmışlardır. Tasarımcısı..."

Lovelace'ın avizeler hakkında söyleyecek çok şeyi vardı. Tüm delegeler boyunlarını öne uzatmış, hayranlık dolu sesler çıkarıyorlardı. Tavandaki ihtişam müthiş ilgilerini çekmişti.

Nathaniel sinekle konuştu. "Hala zayıf nokta bulamadın mı?"

"Daha değil. Çok iyi yapılmış," diye vızıldandı sinek sinir içinde. "Neden yakalandın ki? Burada tıkıldık kaldık işte."

Takılı kalmışlardı, bir kez daha. Nathaniel dudaklarını ısırdı. "Sanırım Lovelace bir şey çağıracak," dedi.

"Elbette. Çağrı için boruyu kullanacak ve sihirli sözcükleri söylemek zorunda kalmayacak. Böylece zaman kazanmayı hedefliyor."

"Ne çağıracak?"

"Kim bilir? Herhalde o ifritle baş edebilecek kadar büyük bir şeydir."

Panik yeniden Nathaniel'ın boğazında düğümlenerek bir çığlık haline gelmek için savaştı. Dışarıda, Lovelace hala tavanın inceliklerini anlatıyordu. Nathaniel büyücülerden biriyle göz göze gelebilmek için oraya buraya bakındı, ama hepsi de muhteşem avizelere bakakalmışlardı. Umutsuzca başını öne eğdi.

Ve göz ucuyla tuhaf bir şey fark etti.

Zemin... Göz kamaştıran ışıkta emin olabilmek çok zordu ama zeminde bir hareketlilik hissediyordu, diğer uçtaki duvardan hızla gelen beyaz bir dalga gibi bir şey. Kaşlarını çattı; Koza'nın zarı görüşünü engelliyordu, gördüğü şeyin ne olduğundan emin olamıyordu. Ama sanki bir şey halının üstünü kaplıyor gibiydi.

Sinek başının yanında vızıldamaya devam ediyordu. "Tek teselli," dedi. "Çok güçlü bir şey olamayacağı çünkü o zaman Lovelace'ın bir pentagram çizmesi gerekirdi. Kolye kişisel korunma için çok yararlı, ama gerçekten güçlü varlıkları kontrol altında tutmak kolay değildir. Onları öyle başıboş bırakırsan yok olmayı da göze almışsın demektir. Atlantis'te olanları hatırla."

Nathaniel'ın Atlantis'te neler olduğundan haberi bile yoktu. Hala yere bakıyordu. Tüm salonu kaplayan bir hareket olduğunu fark etmişti; cam sert ve katı dursa da, tüm zemin sanki kayıyormuş gibiydi. Ayaklarının arasından baktı ve genç bir büyücü kadının gülümseyen yüzünün hızla camın altından geçtiğini gördü, onun hemen ardından bir aygırın başı ve dekoratif bir ağacın yaprakları geçti...

Ancak o zaman gerçeği kavradı. Halının üzeri kaplanmıyordu. Halı geri çekiliyordu, hızla ve gizlice. Onun dışında kimse henüz fark etmemişti. Büyücüler ağızları açık tavana bakarlarken altlarındaki zemin değişiyordu.

"Şey, Bartimaeus..." dedi.

"Ne var? Konsantre olmaya çalışıyorum burada."

"Yer..."

"Ah." Sinek omzuna kondu. "Bu çok kötü."

Süslü bordür Nathaniel'ın bakışları altında kaydı ve en son püsküller geldi. Halı çekildi, ışıl ışıl bir yüzey göründü altından; muhtemelen kireç sıvanmış olan yüzeye, parlak siyah mürekkeple eski Germen harfleri yazılmıştı. Nathaniel bir anda neyin üstünde durduklarını anladı, odaya bir kez göz gezdirince bundan iyice emin oldu. Kusursuz çizilmiş çemberler gördü, bir yıldızın tepesinde birleşen iki düz çizgi, zarif kıvrımlı harfler, kırmızı ve siyah...

"Dev bir pentagram," diye fısıldadı. "Hepimizi içine alıyor."

"Nathaniel," dedi sinek. "Hani sana çırpınmayı bırak ve sesini kes demiştim ya..."

"Evet."

"Unut gitsin. Kıpırdayabildiğin kadar kıpırda. Belki bu salaklardan birinin dikkatini çekebilirsin."

Nathaniel sallandı, ellerini salladı ve başını bir o yana bir bu yana savurdu. Boğazı ağrıyana kadar bağırdı. Sinek, kırmızının yüzlerce tonunda parıldayarak etrafında döndü. Ama yanlarındaki büyücüler hiçbir şey fark etmediler. En yakınlarındaki Jessica Whitwell bile, hala hülyalı gözlerle tavanı seyrediyordu.

Yangın gecesi içine düştüğü ürkünç çaresizlik hissi Nathaniel'ı bir kez daha ele geçirdi. Enerjisinin ve azminin eriyip gittiğini hissetti. "Neden bakmıyorlar?" diye sızlandı.

"Açgözlülük," dedi sinek. "Zenginlik ve ihtişamın tuzağına düşmüş durumdalar. Bu işe yaramayacak. Bir Patlayıcı denerdim ama bu mesafeden senin canına okur."

"Yapmasan iyi olur o zaman," dedi Nathaniel.

"Keşke beni Süresiz Kapatma'dan azat etmiş olsaydın," diye derin konulara daldı sinek. "Dışarı çıkıp Lovelace'ı hallederdim. Senin ölmen gerekirdi tabii ama senin dışında herkesi kurtarıp yaptığın fedakarlıkları bir bir anlatırdım, yemin ederim. Böylece... Hey bak, neler oluyor!"

Nathaniel'ın gözleri çoktan ani bir hareket yapmış olan Lovelace'a kaymıştı. Tavanı gösteren elleri şimdi hummalı bir telaşla kürsünün arkasına inmişti. Oradan bir şey çıkardı, üstündeki kumaşı sıyırıp yere fırlattı ve çıkan şeyi dudaklarına götürdü: Bir çağırma borusu, eski, lekeli ve çatlak. Alnından boncuk boncuk akan terler avizelerden gelen ışıkta parlıyordu.

Kalabalığın içinden bir insana ait olamayacak öfkeli bir kükreme koptu. Büyücüler şok içinde başlarını eğdiler.

Lovelace boruyu öttürdü.

Bartimaeus

Halı çekilip dev pentagram ortaya çıktığında, nasıl bir belaya çattığımızı anlamıştım. Lovelace her şeyi en ince ayrıntısına kadar planlamıştı. O dahil hepimiz, Öbür Taraftan çağıracağı şeyle birlikte pentagramın içindeydik. Pencerelerde (ve hiç şüphesiz duvarların içinde de) bariyerler kurulmuştu, o yüzden kimsenin kaçması mümkün değildi. Lovelace'ın Semerkant Tılsımı vardı ve onun gücüyle bağışıklık kazanmış oluyordu ama geri kalanlar çağıracağı varlığın merhametine kalacaktı.

Oğlana yalan söylememiştim. Hiçbir büyücü, pentagramın kısıtlaması olmadan istediği varlığı rahatça çağıramazdı. Ulu varlıkların eline özgürlük verirseniz, ne türden çılgınlıklar yapacakları hiç belli olmaz{112} ve Lovelace'ın gizli pentagramı çağrılacak şeyin yalnızca o salonun sınırları içinde özgür olacağı anlamına geliyordu.

Zaten onun ihtiyacı olan tek şey de buydu. Kölesi gittiğinde, salonda bir tek kendisi canlı kalacak ve yönetimi ele geçirecekti.

Boruyu çaldı. Yedi düzlemin hiçbirinden ses çıkmadı ama Öbür Tarafta bayağı bir yaygara kopmuş olmalıydı.

Bekleneceği üzere, ilk harekete geçen ifrit oldu. Daha çağırma borusu görünür görünmez, Rupert Devereaux'u omuzlarından tuttuğu gibi hızla en yakın pencereye uçtu. Cama çarptı: Penceredeki sihirli engeller cızırdayarak elektrik mavisi bir renkle parladılar ve ifrit yıldırım çakmış gibi kafa üstü salona geri düştü, Devereaux bir kukla gibi elinde dönüyordu.

Lovelace hafif bir tebessümle boruyu dudaklarından ayırdı.

Diğerlerinden birazcık daha zeki olan büyücüler, boruyu görür görmez neler olduğunu anlamışlardı. Yanıp sönen bir renk sağanağı halinde omuzlarında iblisler belirdi. Bazıları daha güçlü varlıklar çağırdılar; yanımızda duran kadın, cinini çağırmak için sihirli sözcükleri okuyordu.

Lovelace, gözü yükseklerde bir yere dikilmiş halde, dikkatle podyumdan indi. Gözlüklerinin yüzeyinde ışık dans ediyordu. Takım elbisesi şık, kırışıksızdı. Yaşanan dehşetin farkında değilmiş gibi davranıyordu.

Havada bir titreşim, bir kayma hissettim.

Bizi saran ağın çevresinde çaresizlikten kıvranarak dolanıyor ve zayıf bir nokta arıyorum ama nafile..!

Bir titreşim daha. Özüm ürperdi.

Nathaniel

Büyücülerin çoğu artık ayaktaydı. Onlar başlarını şaşkın şaşkın sağa sola çevirerek dehşet içinde bağırıp çağırırken, tüm pencere ve kapıların önüne çelik ve gümüş parmaklıklar birer birer iniyordu. Nathaniel çırpınmaktan çoktan vazgeçmişti: Kimsenin dikkatini çekemeyeceği çok açıktı. Biraz ilerideki bir büyücünün sandalyesini bir kenara attığını, tek elini kaldırarak Lovelace'a birkaç metre öteden sarı bir ateş topu fırlattığını gördü. Büyücünün şaşkın bakışları altında ateş topu hafif yön değiştirdi ve Lovelace'ın göğsünde kayboldu. Israrla tavana bakmaya devam eden Lovelace hiçbir şey hissetmemişti bile.

Sinek oraya buraya uçup Koza'nın duvarlarına tosluyordu. "Bu kolyenin işi," dedi. "Fırlatılan her şeyi emecek."

Jessica Whitwell sihirli sözcüklerini tamamlamıştı: Siyah ayı şeklini almış bodur, tıknaz bir cin arkasında havada süzülmeye başladı. Kadın Lovelace'ı göstererek bir emir verdi. Ayı bacaklarını yüzermiş gibi oynatarak havada ilerlemeye başladı.

Birçok büyücü Lovelace'a doğru saldırılar yolladı: Adam belki bir dakika boyunca şiddetli ve cızırtılı bir yıldırım sağanağının ortasında kaldı. Semerkant Tılsımı hepsini içine çekti. Lovelace'a hiçbir şey olmadı. Özenle saçını düzeltti.

İfrit düştüğü yerden kalktı, afallamış başbakanı bir sandalyeye oturtarak hengamenin ortasına daldı. Parlak kanatlarıyla hızla uçuyordu ama Nathaniel podyumun üzerindeki alana girmekten kaçındığını, Lovelace'a tuhaf bir daire çizerek ulaşmaya çalıştığını gördü.

Bazı büyücüler salonun kapılarına gitmiş, boşu boşuna kapı kollarına asılıyorlardı.

İfrit Lovelace'a güçlü bir büyü yolladı. Büyü ya çok hızlıydı ya da Nathaniel'ın göremediği bir düzlemdeydi, çünkü Nathaniel onu yalnızca büyücüye anında ulaşan bir duman bulutu halinde görebildi. İfrit ne olduğunu anlayamıyormuş gibi kafasını salladı.

Diğer taraftan siyah ayı hızla Lovelace'a yaklaşıyordu. Pençelerinin her birinden palaya benzer tırnaklar çıktı.

Büyücüler omuzlarında çığlıklar atan iblisleriyle, kapı ve pencereler arasında mekik dokuyorlardı.

Sonra ifrite bir şey oldu. Sanki Nathaniel ifritin bir göldeki yansımasına bakıyormuş da su aniden dalgalanmış gibi. İfrit paramparça oldu, bedeni podyumun üzerinde havadaki bir delikten emilen binlerce titrek parçaya bölündü. Sonra bir anda hepsi birden yok oklular.

Siyah ayı öne doğru kulaç atmayı kesti. Tırnakları yeniden içeri girdi. Çok yavaş geri gitmeye başladı.

Sinek panik ve korku içinde Nathaniel'ın kulağında vızıldadı. "Başlıyor" diye haykırdı. "Farkında mısın?"

Ama Nathaniel hiçbir şeyin farkında değildi.

Ağzı beş karış açık bir kadın dehşet içinde koşarak geçti. Saçları açık mavi.

Bartimaeus

Sahneye ilk çıkan ifrit olmuştu, gözler onun üstündeydi, ama asıl perde saniyeler önce açılmıştı. İfritinki şanssız bir gösteriydi yalnızca; sahibini kurtarabilme telaşı içinde yarığa fazla yaklaşmıştı.

Havadaki yarık dört metre uzunluğundaydı ve yalnızca yedinci düzlemde görülüyordu. Belki iblislerden birkaçı görmüştü ama insanlar göremezdi.{113} Düzgün bir yarık değildi; eğri büğrü ve köşeliydi, sanki hava kalın, elyaflı bir kumaş gibi kesilmişti. Hücremin içinden ortaya çıkışını izlemiştim: Podyumun üzerindeki ilk kaymadan sonra, hava titreşmiş, şiddetle sarsılmış ve sonunda bu yarıktan içeri çekilmişti.{114}

Yarık belirir belirmez değişimler başladı.

Podyumun üzerindeki kürsü şekil değiştirdi: Malzemesi ahşaptan kile, sonra garip turuncu bir metale, sonra mum gibi bir şeye dönüştü. Tek tarafından eriyormuş gibi hafif yamuk görünüyordu.

Podyumun yüzeyini ot bürüdü.

Üzerindeki avizelerin kristal küreleri, su damlası haline geldi; bir an havada asılı kalıp gökkuşağının renklerini yansıttılar, sonra yağmur gibi yağdılar.

Büyücünün biri, gözüne kestirdiği bir pencereye doğru koşturuyordu. Adamın ceketindeki çizgilerin her biri, sürünen bir yılan gibi kıvrılmaya başladı.

Bu ilk ufak değişiklikleri ve buna benzer birçoklarını kimse fark etmedi. Anlamaları için ifritin kendini feda etmesi gerekmişti.

Feryat figan çırpınan büyücü ve iblisler, cehenneme çevirmişti salonu. Lovelace ve ben ifritin gösterisini izlemek yerine yarığa baktık. İçinden çıkacak olan şeyi bekledik.

Bartimaeus

42

Ve asıl gösteri başladı. Yarığa yakın olan düzlemler, sanki çeşitli hızlarda yanlara çekiliyorlarmış gibi, aniden kayboldular. Başıma bir darbe almışçasına görüşüm karman çorman oldu; yukarıdaki pencereleri yedi kat daha fazla görmeye başladım, hepsi de hafif farklı konumlarda. Çok huzursuz edici bir durumdu.

Eğer Lovelace'ın çağırdığı şey düzlemleri bu derece bozacak güce sahipse, pentagramın içindeki herkes hapı yutmuş demekti. Artık çok yakınlarda olmalıydı. Gözümü havadaki yarıktan ayıramıyordum...

Amanda Cathcart, yüzüyle uyum içinde olan mavi kısa saçlarıyla çığlıklar atarak yanımızdan geçti. Bir iki acayip değişiklik daha oldu: Lovelace'a saldırmak için podyuma fazlaca yaklaşmış olan iki büyücünün bedeni tatsız bir şekilde uzamıştı; birinin burnu komik bir şekilde büyümüş, diğerininki yok olmuştu.

"Neler oluyor?" diye fısıldadı çocuk.

Cevap vermedim. Yarık açılıyordu.

Yedi düzlem birden karıştırılan şurup gibi dönmeye başladı. Yarık genişledi ve kol gibi bir şey dışarıya uzandı. Kusursuz bir camdan yapılmış gibi saydamdı; daha doğrusu, çevresindeki düzlemlerde yarattığı döngüler ve girdaplar olmasa görünmez olacaktı. Kol anlamaya çalışır gibi öne arkaya hareket etti: Fiziksel dünyanın garip duyularını sezmeye çalışırmış gibi, Kolun ucunda dört tane ince şişlik ya da parmak görür gibi oldum: Onlar da aynı kol gibi, maddeden yapılı değillerdi ve yalnızca çevrelerindeki havada yarattıkları dalgalanmalar sayesinde görülebiliyorlardı.

Lovelace aşağıda geriye doğru bir adım attı, tedirgin parmakları güç almak istercesine gömleğinin düğmeleri arasından kolyeye dokunuyordu.

Düzlemlerin dalgalanmasıyla birlikte, diğer büyücüler de ilk kez kolu görebildiler.{115} En büyük, en kıllı adamdan en ufak tefek ve ince sesli kadına kadar çeşitli oktavlardan bir koro şeklinde tüm salonu kaplayan bir yas iniltileri senfonisi yarattılar. En cesur olanlar salonun ortasına koşarak cinlerine yarığın içine Patlayıcılar ve başka büyüler yollamaları için baskı yaptılar. Yaptıkları büyük bir hataydı. Yollanan yıldırım ve Patlayıcı'ların hiçbiri kolun yakınına yaklaşamadı; hepsi de bütün enerjileri alınmış olarak duvarlara ve tavana sektiler veya su damlatan bir hortum gibi yerlere saçıldılar.

Çocuğun ağzı öylesine açık kalmıştı ki, köstebek görse içine yuva yapardı. "Bu ş-şey," diye kekeledi. "Nedir bu?"

Güzel soru. Tek koluyla bile tüm düzlemleri bozan ve en güçlü büyüleri geri püskürten bu şey ne olabilirdi ki acaba? 'Hepimizin son duası!' gibi hazin bir açıklama yapabilirdim ama bu yalnızca yeni sorular sormasına yarardı.

"Tam olarak bilmiyorum," dedim. "Dışarı çıkmak konusundaki tedirginliğine bakılırsa, daha önce pek sık çağrılmamış. Büyük ihtimalle şaşkın ve öfkeli, ama ne kadar güçlü olduğunu görebilmek çok zor değil. Şu olanlara bir bak! Pentagramın içinde yapılan bütün büyüler geri tepiyor, maddeler şekil değiştiriyor... Bütün kurallar bozuluyor, askıya alınıyor. En büyük varlıklar her zaman Öbür Taraf'ın kaosunu da yanlarında getirirler. Lovelace'ın kendini korumak için Semerkant Tılsımı'na ihtiyaç duymasına şaşmamalı."{116}

Biz yarığa bakarken dev, saydam kolun ardından bir metreden daha uzun, kaslı dev bir omuz çıktı. Ve başa benzer bir şey de belirmeye başladı. Başın da yalnızca dış hatları belli oluyordu: İçinden bakınca pencereler ve uzaktaki ağaçlar görülebiliyordu; etrafında düzlemler biraz daha şiddetli titreşmeye başladılar.

"Lovelace bunu tek başına çağırmış olamaz," dedim. "Mutlaka yardım almış olmalı. Öldürdüğün şu yaşlı korkuluktan bahsetmiyorum ya da şu kapıda duran yağlı surattan. Gerçekten çok güçlü birinin yardımını almış olması gerek."{117}

Yüce varlık kendisini yarıktan dışarı çekiyordu. Diğer kolu ve göğsü ortaya çıkmıştı. Büyücülerin çoğu duvar kenarlarında toplanmıştı ama pencerelerin yanında duran kimileri, düzlemlerdeki bir dalgalanmaya kapılmıştı. Yüzleri değişime uğruyordu: Bir erkeğin yüzü kadına; bir kadının yüzü de çocuğunkine dönüşüyordu. Değişiminden çılgına dönen bir büyücü, görmeyen gözlerle podyuma koştu, adamın vücudu bir anda sıvılaştı: Tirbuşon gibi dönerek yükseldi ve yarığın içinde kayboldu. Sahibim dehşet içinde yutkundu.

Adeta bir kedi gibi dengeli ve sinsi, koca bir saydam bacak belirdi. İşler cidden çıkmazdaydı. Gene de iyimserliği elden bırakmıyordum. Yaratıktan çıkan dalgalanmaların, ulaştığı bütün büyüleri bozduğunu fark etmiştim. Bu da bana biraz umut veriyordu.

"Nathaniel," dedim. "Beni dinle."

Önce cevap vermedi. Kendi ülkesinin beyefendileri ve hanımefendilerinin başı kesilmiş horozlar gibi ortalarda koşuşturmaları onu afallatmıştı. Geçtiğimiz günlerde başımdan geçen onca olayın etkisiyle, onun aslında ne kadar küçük olduğunu unutmuştum. O anda hiç de bir büyücü gibi görünmüyordu, küçük bir oğlandı işte.

"Nathaniel"

Kısık bir ses. "Evet?"

"Dinle. Eğer bu Koza'dan çıkmayı becerirsek ne yapmamız gerektiğini biliyor musun?"

"Nasıl çıkacağız ki?"

"Bunu kafana takma. Eğer çıkarsak, ne yapmamız lazım?"

Omuz silkti.

"O zaman ben söyleyeyim. Yapmamız gereken iki şey var. Birincisi kolyeyi Lovelace'tan almak. Bu görev sana düşüyor."

"Neden?"

"Çünkü o takarken ben kolyeye yaklaşamam, o şey yanına yaklaşan bütün sihirli şeyleri içine çekiyor, ben de onlara katılmak istemiyorum. Onu senin alman gerek. Ama sen yaklaşırken, ben Lovelace'ın dikkatini başka yere çekmeye çalışırım."

"Çok naziksin."

"İkincisi," dedim, "dev arkadaşımızı geri yollamak için çağırmayı tersine çevirmek. Bu da senin görevin."

"Yine mi benim görevim?"

"Evet, ben çağırma borusunu Lovelace'ın elinden almana yardım ederim. Eğer bu işi kıvırmak istiyorsak o borunun kırılması gerekecek. Yalnız kovma sözcüklerini söylemeleri için diğer büyücülerin yardımına da ihtiyacın olacak. Güçlü olanlar bu sözcükleri biliyorlardır, tabii hala bilinçlerini yitirmemişlerse. Endişelenme, yardım edeceklerdir nasılsa."

Çocuk kaşlarını çattı. "Lovelace onu tek başına kovmayı düşünüyor," dedi her zamanki diretken tavrıyla.

"Evet, o usta bir büyücü, çok yetenekli ve güçlü bir adam... Ama biz kendi işimize bakalım şimdi. Kolyeyi alıyoruz. Sonra sen koşup diğerlerinden yardım istiyorsun, bu arada ben de Lovelace'ı oyalıyorum."

Çocuğun buna ne yanıt verdiğini hiçbir zaman bilemedim çünkü o anda yüce varlık yarıktan tamamen çıktı ve düzlemler arasında müthiş güçlü bir dalgalanma oldu. Darmadağın olmuş sandalyelerin arasından geçti, bazılarını sıvılaştırdı, bazılarını ateşe verdi ve sonunda, o kadar zamandır içinde hapsolduğumuz parlak beyaz Koza'ya ulaştı. Çevresindeki zar bir anda koca bir patlamayla açıldı ve oğlanı bir tarafa beni bir tarafa yolladı. Çocuk yere çakarak yüzünü yaraladı.

Artık pek uzakta olmayan o dev saydam baş, yavaşça bize doğru dönüyordu.

"Nathaniel!" diye bağırdım. "Ayağa kalk!"

Nathaniel

Patlamanın şiddetiyle Nathaniel, kulaklarında bir uğultu, ağzında bir ıslaklık hisseti. Yakınlarda bir yerde, salondaki kargaşa arasında, gerçek adının söylendiğini duydu. Sendeleyerek ayağa kalktı.

Artık varlık tam olarak fiziksel dünyadaydı: Nathaniel onun tavana kadar uzanan dev gövdesini hissedebiliyordu. Arkasında, biraz uzakta, bir grup büyücü iblisleriyle beraber çaresizlik içinde birbirlerine sokulmuşlardı. Önünde Simon Lovelace durmuş, kölesine bağırarak emirler yağdırıyordu. Tek elini göğsüne bastırmış; hala boruyu tutmakta olduğu diğerini yana doğru uzatmıştı.

"Anlıyor musun Ramuthra?" diye bağırdı. "Semerkant Tılsımı bende, bana bir şey yapamazsın. Bu salondaki diğer tüm insanlar ve ruhlar senin! Onları yok etmeni emrediyorum sana!"

Yüce varlık başıyla onayladı; en yakındaki bir büyücü grubuna dönerek tüm salona şok dalgaları yolladı. Nathaniel, Lovelace'a doğru koşmaya başladı. Biraz koştuktan sonra, yere yakın uçan çirkin bir sinek gördü.

Lovelace sineği fark etti; kaşlarını çatarak ani hareketlerle yaklaşıp uzaklaşmasını izledi; sonra sinek yeniden yaklaştı. Bu arada Nathaniel sezdirmeden arkasından yaklaşıyordu.

Yaklaştı, yaklaştı...

Sinek Lovelace'ın yüzüne doğru ani bir pike yaptı, büyücü geri çekildi ve o anda, Nathaniel harekete geçti. Bir yay çizerek adamın sırtına atladı ve gömleğinin yakasından kavradı. Aynı anda, sinek de bir ipek maymununa dönüşerek becerikli ve hırslı parmaklarıyla boruyu kapıverdi. Lovelace bağırdı ve maymuna bir yumruk atarak onu kuyruk burunda döndürerek kafa üstü Nathaniel'a çarptırdı ve ikisi birden küt diye yere düşüverdiler.

Nathaniel ve maymun yerde seriliyken, Lovelace tepelerinde dikiliyordu. Gözlüğü tek kulağından sarkmış, eğri büğrü sallanıyordu. Nathaniel düşerken yakasını yırtmıştı. Semerkant Tılsımı'nın altın zinciri boynunda duruyordu.

"Demek," dedi Lovelace gözlüklerini düzelterek, "teklifimi reddettin. Yazık. Maurice'ten kurtulmayı nasıl başardın?" Maymunu işaret etti. "Sanırım bu Bartimaeus."

Nathaniel soluksuz kalmıştı; doğrulmaya çalışırken acı çekiyordu .

Maymun ayağa kalkmış, büyüyor ve genişliyordu. "Haydi," diye tısladı Nathaniel'a. "Ona fırsat..."

Lovelace bir işaret yaparak bir şey söyledi. Omzunun üzerinde çakal başlı koca bir şekil belirdi. "Seni çağırmak istememiştim," dedi büyücü. "İyi bir köle bulmak çok zor ve benden başka kimse canlı çıkmayacak bu odadan, ne cin ne insan. Ama Bartimaeus'un da burada olduğunu görünce, onu yok etme zevkinden seni mahrum etmeyeyim dedim." Lovelace aşağılarmış gibi, Nathaniel'ın yanında tünemiş olan gargoylu işaret etti. "Bu kez Jabor," dedi, "Beni hayal kırıklığına uğratma."

Çakal başlı yaratık öne ilerledi. Gargoyl bir küfür savurarak havalandı. Jabor'un sırtından kırmızı damarlı bir çift kanat çıktı; kırılan kemik gibi bir çatırtı sesiyle bir kez çırpıldılar ve gargoylun peşinden onu da havalandırdılar.

Nathaniel ve Lovelace teke tek kalmışlardı. Nathaniel'ın dalağındaki ağrı biraz hafiflemiş ve ayağa kalkabilmişti. Gözleri büyücünün boynundaki parlak zincire sabitlenmişti.

"Biliyor musun John," dedi Lovelace boruyu öylesine avcuna vurarak, "eğer en başından benim çırağım olabilseydin, birlikte çok iyi işler başarabilirdik. Seni tanıyorum, sana baktığımda sanki kendi küçüklüğümü görüyorum; ikimizde de aynı irade gücü var." Beyaz dişlerini göstererek gülümsedi. "Ama sen Underwood'un yumuşaklığı ve vasatlığıyla yozlaşmışsın."

Uluyan bir büyücünün aralarından geçmesiyle durakladı; adamın cildi yanar dönerli ufak pullarla parıldıyordu. Tüm salon, Ramuthra'dan gelen şok dalgalarına çarparak bozulan ve yanlış işleyen büyülerin sesleriyle yankılanıyordu. Büyücülerin ve iblislerinin çoğu, en uzaktaki duvara kaçmaya çalışırken neredeyse birbirlerinin üstüne çıkmış, tepeleme yığılmışlardı. Yüce varlık tembel hareketlerle onlara doğru ilerliyor; attığı her adımda, şekil değiştirip oraya buraya saçılmış (kimi çekmiş uzamış, kimi tersyüz olmuş ya da olağanüstü renklere bürünmüş) sandalye, çanta ve özel eşyalardan oluşan bir enkaz bırakıyordu ardında. Nathaniel olanlara aldırmamaya çalıştı; gözlerini kolyenin zincirine dikmiş, bir sonraki saldırısına hazırlanıyordu.

Lovelace gülümsedi. "Hala pes etmiyorsun," dedi. "Ben de işte bundan bahsediyorum; bu çelik gücündeki iradeden. Çok iyi. Ama benim çırağım olsaydın, onu kullanmayı öğrenene kadar işe kalkışmamayı öğretirdim sana. Eğer hayatta kalmak istiyorsa, gerçek bir büyücü sabırlı olmak zorundadır."

"Evet," dedi Nathaniel boğuk bir sesle, "bunu daha önce de duymuştum."

"Dinlemen gerekirdi. Neyse, artık senin için çok geç; bana yeteri kadar zarar verdin, zaten istesem de seni kurtaramam. Tılsımı tek bir kişi kullanabilir."

Lovelace bir an Ramuthra'ya baktı: Canavar bir grup büyücüyü köşeye sıkıştırmış, elini onlara doğru uzatıyordu. Keskin bir çığlık aniden yarıda kesildi.

Nathaniel hafifçe kıpırdandı. Lovelace'ın gözleri yeniden ona dikildi. "Hala mı vazgeçmedin? Buradaki diğer aptallar ve korkaklarla birlikte ölmeni bekleyemeyeceksem, o zaman ilk önce senden kurtulmam gerekecek demektir. Bunu bir iltifat olarak kabul edebilirsin John."

Boruyu dudaklarına götürdü ve küçük bir ses çıkardı. Nathaniel'ın tüyleri ürperdi; arkasından bir değişim hissetti.

Borunun sesini duyan Ramuthra durmuştu. Gövdesinin etrafındaki dalgalanmalar sanki güçlü bir duygu, belki öfke sızdırırmış gibi yoğunlaştı. Nathaniel yaratığın döndüğünü gördü; Lovelace'a duyduğu öfke bir anda tüm salonu doldurmuş gibiydi.

"Oyalanıp durma köle!" diye bağırdı Lovelace. "Ne istersem yapacaksın! Önce bu çocuk ölmek zorunda."

Nathaniel üzerinde yabancı bakışlar hissetti. Tuhaf bir berraklıkla duvarda dev başın üstünden sarkan altın rengi bir duvar halısı gördü; olduğundan daha büyük, sanki varlığın özü tarafından genişletilmiş gibi görünüyordu.

"Haydi!" Lovelace'ın sesi çatlak ve kuru çıkıyordu. Canavardan çıkan büyük bir dalgalanma, yakındaki bir avizeyi bir sürü küçük kuşa çevirdi. Kuşlar eriyip yok olmadan önce birbirlerinden ayrılıp salonun çatısı boyunca uçuştular. Yaratık ağır ağır sırtını büyücülere dönerek Nathaniel'a doğru gelmeye başladı.

Nathaniel'ın içi eriyor gibiydi. Geri çekildi.

Yanında Lovelace'ın kıkırdadığını işitti.

Bartimaeus

İşte Jabor ve ben yine karşı karşıyaydık, dans eden bir çift gibi; ben geri, o ileri, uyumlu adımlar atarak. Debelenen insanlardan, yönünü şaşırmış büyülerin patlamasından altüst olmuş salonda, tüm azametiyle yürüyen varlığın yaydığı şok dalgalarından da kaçınarak uçup duruyorduk. Jabor can sıkıntısını ya da güvensizliğini açığa vuracak şekilde yüzünü buruşturmuştu çünkü onun o kusursuz esnekliğinin bile böyle bir ortamda işe yarayıp yaramayacağı belli değildi. Moralini iyice bozmaya karar verdim.

"Faquarl'ın emrinde olmak nasıl bir his?" diye bağırdım, geriye kalan çok az avizeden birinin arkasına geçerken. "Lovelace onunkinden önce senin hayatını tehlikeye attı."

Jabor avizenin öbür tarafından bir Bela fırlatmaya çalıştı ama bir enerji dalgası büyüyü bozarak yerlere saçılan hoş bir çiçek yağmuru haline getirdi.

"Çok şirin," dedim. "Şimdi de onları güzelce düzenle. Sana bir de vazo bulurum istersen."

Jabor benim bu ince dokundurmalarımı anlayabilecek kapasitede değildir, ama sesimin tonunda bir sataşma sezerek, yanıtlamaya karar verdi.

"LOVELACE BENİ ÇAĞIRDI ÇÜNKÜ BEN DAHA GÜÇLÜYÜM!" diye böğürdü, avizeyi tavandan söküp bana doğru fırlatarak. Bir balet gibi kenara kaçtım ve avize duvara çarparak büzüşmüş duran büyücülerin başlarına bir kristal yağmuru şeklinde yağdı.

Jabor bu zarif figürden hoşlanmamıştı. "KORKAK!" diye bağırdı. "HER ZAMAN BÖYLE SÜRÜNÜR KAÇARSIN, HEP SAKLANIRSIN."

"Buna zeka denir," dedikten sonra, havada bir perende atıp çatıdaki kirişlerden kopmuş bir kalası aldım ve mızrak gibi ona fırlattım. Kaçmadı bile, mızrak omzuna çarparak kırıldı ve yere düştü. Sonra üstüme geldi. Tüm zekiliğime rağmen, ne sinsiliğim ve sürünmelerim, ne kaçıp saklanmam işe yarıyordu o anda. Aşağıya baktığımda, durumun hızla kötüye gittiğini gördüm. Ramuthra{118} geri dönmüş ve Lovelace ile çocuğun durdukları yere doğru ilerliyordu. Lovelace'ın niyetini anlamak zor değildi: Çocuk onun için öyle bir baş belası haline gelmişti ki bir saniye daha yaşamasına tahammülü kalmamıştı. Onu anlayabiliyordum.

Boru hala Lovelace'ın elindeydi; kolye de hala boynundaydı. O ana kadar hiçbir şey becerememiştik. Ramuthra çocuğa yeteri kadar yaklaşmadan, bir şekilde dikkatini dağıtmak gerekiyordu. Aklıma bir anda bir fikir geldi. Enteresan... Ama önce bir süreliğine Jabor'dan kurtulmam gerekiyordu.

Peki ama nasıl? Jabor inatçı keçinin tekidir.

Salonun ortasına doğru yönü belirsiz bir dalış yaptım. Yarığın yaklaşmasıyla, podyum artık peltemsi bir görünüm almıştı. Ayakkabı ve sandalyeler her yere saçılmıştı ama burada artık kimse kalmamıştı.

Hızlandım. Jabor'un da aynı hızla peşime takıldığını anladım.

Yarığa yaklaştıkça özümdeki çekilme artıyordu; öne doğru çekildiğimi hissediyordum, çağırılmaya çok benzer bir etkisi vardı. Dayanma gücümün sınırına geldiğimde havada durdum, bir takla atarak arkamdan gelen Jabor'un karşısına çıktım. Kollarını öfke içinde öne doğru uzatmış, ıslık sesleri içinde üstüme doğru geliyordu, içinde bulunduğu tehlikeden haberi bile yoktu. Tek istediği pençelerini özüme geçirip beni eski Ombos{119} veya Fenike'deki kurbanlarından biri gibi parçalara ayırmaktı.

Ama ben bir tapınağın gölgelerine sığınmış titreyen bir insan parçası değilim. Ben Bartimaeus'um ve hiçbir şeyden korkmam. Ben ayağımı sağlam basarım yere.{120}

Jabor üstüme geldi. Ben kamburumu çıkararak bir güreş pozisyonu aldım.

Ağzını açtı ve o çakal çığlığını attı...

Kanatlarımı bir kez çırparak biraz yükseldim. Jet hızıyla altımdan geçerken döndüm ve kıçına tüm gücümle bir tekme attım. Duramayacak kadar hızlıydı, benim nazik yardımım da işini iyice zorlaştırıyordu. Durabilmek için kanatlarını öne uzattı... Yavaşladı... Hırlayarak dönmeye başladı...

Yarığın çekim alanına girmişti. Yüzünde aniden bir kuşku ifadesi belirdi. Kanatlarını çırpmaya çalıştı ama tam olarak oynatamadı. Sanki hızla akan bir pekmez ırmağına dalmış gibiydiler; kanatlarının kenarından siyah-gri bir madde çıkarak emilmeye başladı. Bu onun bedeninden çıkan özüydü. Müthiş bir çaba harcayarak biraz bana doğru gelmeyi başardı. Başparmak işareti yaptım.

"Aferin," dedim. "Beş santim ilerledin. Devam et." Yeni bir Herkülümsü atak yaptı. "Bir santim daha! Çok iyi! Beni yakalamana az kaldı." Cesaretlendirmek için tek ayağımı kaldırıp tam yakalanma mesafesinde suratına doğru arsız arsız salladım. Hırlayarak ayağımı tutmaya çalıştı ama artık özü eklem yerlerinden kıvrılarak akıyor ve yarığa doğru çekiliyordu; kaslı gövdesi her an incelerek değişime uğruyordu. Gücü azaldıkça daha hızlı çekilmeye ve arkaya doğru gitmeye başladı, önce yavaş, sonra daha hızlı.

Eğer beyni biraz olsun çalışsaydı, bir tatarcık falan olabilirdi: Belki daha küçük bir bedenle yarığın çekimsel gücüne daha rahat karşı koyabilirdi. İyi bir dostun vereceği öğüt onu kurtarabilirdi, ama ne yapayım, onun çözülüşünü seyretmekle o kadar meşguldüm ki böyle bir şey aklıma bile gelmedi. Artık arka eklemleri ve kanatları sıyrılarak yağlı gri-siyah maddeden sıvılar halinde yarığın içine ve dünyadan dışarı çekiliyordu. Onun için hoş bir deneyim olmasa gerek, özellikle de Lovelace'ın emirleriyle hala dünyaya bağlanmış haldeyken, ama yüzünde hiçbir acı ifadesi yoktu, sadece nefret vardı. Jabor'un sonu böyle olacakmış demek. Başının arkası şekil değiştirirken bile, o kızıl gözler hala bana kenetlenmişti. Sonra onlar da gitti, yarığın içinde kayboldular ve ben ona sevecen bir veda için el sallarken tek başıma kalıverdim.

Veda etmekle fazla zaman harcamadım. Yapılacak başka işlerim vardı.

Nathaniel

"Bu Semerkant Tılsımı müthiş bir şey." Lovelace ya korkudan ya da gücün kendi elinde olmasının getirdiği o çılgınca zevkten, Ramuthra ikisine doğru acımasızca yaklaşırken bile Nathaniel ile tek taraflı bir konuşmayı sürdürmekte ısrar ediyordu. Sanki konuşmadan duramıyormuş gibiydi. Nathaniel çaresizliğinin bilincinde olarak, ağır ağır geri çekiliyordu.

"Ramuthra maddeyi nasıl bozuyor baksana," diye devam etti Lovelace. "Nereye gitse maddeler ne yapacağını şaşırıyor. Böylece bütün büyülerin dayandığı düzeni yok ediyor. Sizin gibilerin yapacağı hiçbir şey onu durduramaz: Bütün büyüleriniz geri teper; bana zarar veremezsiniz ve hiçbir yere kaçamazsınız. Ramuthra hepinize yeter. Ama tılsımın içindeki güç onunkine eşit; bana bir şey yapamaz. Beni tutup ağzına bile götürse, kaos etrafımda dolaşsa bile, kılıma zarar gelmez." Canavar yolu yarılamıştı ve gittikçe hızlanıyordu. Koca şeffaf kollarından birini öne doğru uzatmıştı. Nathaniel'ın tadına bakmak için can atıyordu herhalde.

"Bu planı sevgili ustam yaptı," dedi Lovelace, "her zamanki gibi yaratıcılığını kullandı. Şimdi bizi seyrediyordur."

"Schyler'dan mı bahsediyorsun?" Nathaniel ölümün eşiğindeyken bile vahşi bir tatmin hissinden kendini alıkoyamıyordu. "Hiç sanmam. Yukarıda ölü yatıyor şu anda."

Lovelace'ın kendinden hoşnut halinden eser kalmadı ansızın. Dudakları titredi.

"Doğru söylüyorum," dedi Nathaniel. "Kaçmadan önce onu öldürdüm."

Büyücü bir kahkaha attı. "Bana yalan söyleme çocuk..."

Lovelace'ın arkasından bir kadın sesi duyuldu: Yumuşak ve ağlamaklı. "Simon!"

Büyücü arkasına baktı; elleri önünde kenetlenmiş, tuvaleti yırtık ve çamurlu, saçı başı darmadağınık ve hafif morlaşmış Amanda Cathcart ile karşılaştı. Yüzü şaşkınlık ve dehşet içinde kollarını uzatıp öne eğilerek adama yaklaştı. "Oh, Simon," dedi. "Neler yaptın sen?"

Lovelace'ın rengi sarardı; arkasına döndü. "Gelme!" diye bağırdı. Sesinde panik seziliyordu. "Uzak dur!"

Amanda Cathcart'ın gözlerinden yaşlar akıyordu. "Bunu nasıl yaparsın Simon? Ben de mi öleceğim?"

Öne doğru sendeledi. Büyücü huzursuzlanarak kadını durdurmak için elini kaldırdı. "Amanda, be-ben çok üzgünüm. Böyle... olması gerekti."

"Yo, Simon; bana neler vaat etmiştin."

Nathaniel yandan adama yaklaşıyordu.

Lovelace'ın şaşkınlığı öfkeye dönüşüverdi. "Benden uzak dur kadın, yoksa demona seni lime lime etmesini emrederim! Bak, neredeyse tepende duruyor!" Amanda Cathcart kıpırdamıyordu. Korkusunu aşmış gibiydi.

"Beni nasıl böyle kullanırsın Simon? Bütün o sözlerinden sonra. Hiç şerefin yok mu?"

Nathaniel ayağını sürüyerek bir adım daha attı. Ramuthra'nın gölgesi artık üzerine düşüyordu.

"Amanda, seni uyarıyorum..."

Nathaniel öne atıldı ve elini uzattı. Parmakları Lovelace'ın boynunu tırmaladı, sonra soğuk, sert ve esnek bir şeyi yakaladı. Kolyenin zincirini. Bütün gücüyle zincire asıldı. Büyücünün başı bir an ona doğru eğildi, sonra zincirin bir halkası koptu ve kolye sonunda Nathaniel'ın eline geçti.

Lovelace korkunç bir çığlık kopardı.

Nathaniel geriye doğru savruldu, zincirin halkalarını yüzüne çarptırarak yere serildi. Kopmuş zinciri iki eliyle kavrayarak ortasındaki küçük, oval şeyi sıkı sıkı tutuyordu. Bunu yaparken üzerinden büyük bir yük kalktığını hissediyordu, sanki acımasız ve hain bir bakış aniden kendisinden başka yere çevrilmiş gibi.

Lovelace saldırının ilk şokunu üstünden atarak Nathaniel'ın üzerine atlamaya yeltendi; ama iki narin kol onu geri çekti. "Dur Simon, böyle zavallı, tatlı bir çocuğun canın yakmayı düşünmüyorsun, değil mi?"

"Sen çıldırmışsın Amanda! Bırak beni! O tılsımı..." Bir an kadının amansız ellerinden kurtulmayı denedi; sonra ürkek gözleri, tepelerinde dikilen varlığın gözleriyle karşılaştı. Bacakları boşaldı. Ramuthra artık üçüne de çok yakındı: Giysilerinin kumaşları sertçe dalgalanıyor, saçları uçuşuyordu. Etraflarındaki hava elektriklenmiş gibi titreşiyordu.

Lovelace geriye kaçtı. Neredeyse düşecekti. "Ramuthra! Sana çocuğu almanı emrediyorum! O tılsımı çaldı! Gerçekten korunuyor sayılmaz!" sesinin hiçbir inandırıcılığı yoktu. Saydam dev bir el uzandı. Lovelace yakarmalarının dozunu artırdı. "O zaman çocuğu bırak; kadını al! Önce onu al!"

El bir an durdu. Lovelace son bir çabayla kendini kadının elinden kurtardı. "Evet! Gördün mü? İşte orada! Önce kadını al!"

Kalabalık bir korodan çıkıyormuş gibi gelen ve nereden geldiği belli olmayan bir ses salonda yankılandı. "KADIN FALAN YOK. SIRITAN BİR CİN VAR."

Lovelace'ın suratı kaskatı kesildi; acılı bir ifadeyle kendisine bakmakta olan Amanda Cathcart'a döndü. O baktıkça, kadın da yavaş yavaş değişiyordu. Pis bir zafer gülücüğü tüm yüzüne yayıldı. Sonra tek kolu aniden yılan gibi atılarak Lovelace'ın gevşeyen avucunda duran çağırma borusunu kapıp çekiverdi. Amanda Cathcart bir sıçrayışta yok oldu ve birkaç metre ileride, tavandaki bir avizeye kuyruğundan asılı duran bir ipek maymunu belirdi. Donakalmış büyücünün suratına doğru keyifle salladı boruyu.

"Biraz ödünç alabilir miyim?" diye bağırdı. "Gittiğin yerde buna ihtiyacın olmayacak nasıl olsa."

Büyücünün bütün enerjisi uçup gitmiş gibiydi; derisi gevşemiş, kemiklerinden aşağı sarkıyordu. Omuzları sarkık, tılsımı geri almak istercesine Nathaniel'a doğru nafile bir adım attı... Sonra koca bir el uzanarak onu havaya kaldırdı. Yükseldikçe yükselmeye, bu arada vücudu değişip dönüşmeye başladı. Ramuthra ona doğru eğildi. Ağza benzer bir şeyin açıldığı görüldü.

Simon Lovelace bir anda yok oldu.

Canavar dönüp kıkırdayan maymundan tarafa baktı ama ortalarda yoktu. Hala yerde serili yatan Nathaniel'ı görmemezlikten gelerek salonun diğer tarafında bekleşen büyücülere geri döndü.

Nathaniel yanında tanıdık bir ses duydu.

"İkisi gitti biri kaldı," diyordu ses.

Bartimaeus

Kurnaz hilemin başarısından öyle hoşnuttum ki Ramuthra'nın dikkati hazır başka yerdeyken, Batlamyus'un şeklini almaya cüret ettim. Jabor ve Lovelace artık gitmişler ve geriye halledilecek bir tek yüce varlık kalmıştı. Bir tekmeyle sahibimin dikkatini çektim. Sırtüstü yatmış, Semerkant Tılsımı'nı sanki bir annenin bebeğini tutuşu gibi ihtimamla tutuyordu kirli ellerinde.

Oturmaya çabaladı. "Lovelace'a olanları... gördün mü?"

"Ya, hiç hoş değildi."

Kaskatı ayağa kalkarken, gözleri yarı dehşet, yarı coşku karışımı garip bir ışıltıyla parlıyordu. "Aldım," diye fısıldadı. "Kolye bende artık."

"Evet," diye cevapladım çabucak. "Aferin. Ama Ramuthra hala burada ve eğer yardım isteyeceksek zamanımız git gide daralıyor."

Salonun öbür ucuna baktım. Sevincim azaldı. Devletin saygıdeğer bakanları o anda ağlayıp sızlayan bir sürü halini almıştı. Ya alık alık kapıları yumrukluyorlar ya da yaklaşan Ramuthra'dan en uzak yeri kapmak için hırçınca dövüşüyorlardı. Hiç iç açıcı bir manzara değildi; lağım deliğinde tepişen vebalı farelere benziyorlardı. Ayrıca çok da endişe vericiydi: Çünkü hiçbiri kovma sözcüğünü bir araya getirebilecek kadar aklı başında görünmüyordu.

"Haydi," dedim. "Ramuthra bunlarla uğraşırken biz diğerlerine gidelim. Kovma büyüsünü en iyi kim bilebilir?"

Dudakları kıvrıldı. "Görünüşe göre hiçbiri."

"Öyle de olsa denememiz lazım." Kolundan çekiştirdim. "Haydi. İkimiz de kovma büyüsünü bilmiyoruz."{121}

"Kendi adına konuş," dedi yavaşça. "Ben biliyorum."

"Sen mi?" Biraz şaşırmıştım. "Emin misin?"

Kaşlarını çatıp bana baktı. Fiziksel olarak berbat görünüyordu; kireç gibi beyaz, yaralı bereli, oturduğu yerde sallanıyordu. Ama gözlerinde azimli bir ateş parlıyordu. "Aklına bile gelmezdi, değil mi?" dedi. "Evet, ezberlemiştim."

Sesi ve gözleri yeterince emin görünmüyordu; şüphe ve kararlılığının güreşe tutuştuklarını hissettim. Sesimin fazla kuşkucu çıkmamasına çalışarak konuştum. "Bu çok üst düzey bir büyü," dedim. "Ve çok karmaşık; ayrıca boruyu tam zamanında kırman gerekiyor. Gereksiz gurur gösterisi yapmanın sırası değil. Hala..."

"Yardım mı isteyebilirim? Hiç sanmam." Bunları ister gururdan ister inanarak söylemiş olsun, çok haklıydı. Ramuthra neredeyse tüm büyücüleri köşeye kıstırmış, bize yardım isteme şansı bırakmamıştı. "Biraz sus," dedi. "Düşünmem lazım."

Bir an tereddüt ettim. Güçlü karakteri hayranlık uyandırsa da, nelere mal olabileceği ortadaydı. Tılsımınız olsun olmasın, başarısız bir kovmanın sonuçları her zaman fecidir ve bu sefer ben de onunla birlikte yok olabilirdim. Ama başka da yapılabilecek bir şey yoktu.

Çaresiz sustum. Sahibim çağırma borusunu alarak dudaklarına götürdü.

Nathaniel

Gözlerini salondaki kaosa kapadı ve mümkün olduğunca ağır ve derin nefes almaya çalıştı. Kulağına ulaşan acı ve dehşet çığlıklarını irade gücüyle aklından uzaklaştırdı.

Bunda fazla zorlanmamıştı. Ama içinden yükselen seslere bir türlü kulak tıkayamıyordu. İşte, sahne sırası ona gelmişti nihayet! Binlerce aşağılamanın ve yoksunluğun bir kenara atılıp unutulacağı andı bu! Sihirli sözcükleri biliyordu; uzun zaman önce ezberlemişti. Sözleri söyleyecek ve herkes ona bir daha tepeden bakılamayacağını görecekti. Hep hor görülmüştü şimdiye kadar, hep! Underwood onu, çember çizmekten bile aciz bir budala gibi görmüştü. Çırağının herhangi bir cin çağırabilecek kapasitede olduğuna inanmayı reddetmişti. Lovelace ise zayıf, çocuksu ve yufka yürekli olduğunu ama gene de kendisine yapılan ilk güç ve statü teklifine hemen kanabileceğini sanmıştı. Nathaniel'ın, Schyler'ı öldürmüş olabileceğine bile inanmak istememişti: Buna inanmadan ölmüştü. Hatta Bartimaeus, kendi kölesi, kovma büyüsünü gerçekten bildiğinden kuşku duyuyordu! Hep aşağı görmüşlerdi onu, hep.

Artık her şey onun elindeydi. Bundan önce kimbilir kaç kez zor duruma düşürülmüş, odasına kilitlenmiş, yangından taşınarak kaçırılmış, avamlar tarafından soyulmuş, Koza'ya hapsedilmişti... Bu küçük düşürücü anılar içini yakıyordu. Ama artık zamanı gelmişti işte; hepsine gösterecekti!

Kırılmış gururunun isyanı onu neredeyse ele geçirecekti. Kafatasının içinde nabız gibi atıyordu. Ama ruhunun en derinlerinde bir yerde, başarıya ulaşarak intikam alma isteğinin altında, başka bir tutku daha filizlenmeye çalışıyordu. Uzaktan, yardım isteyen birinin çığlığını duydu ve içinden merhamet dolu bir ürperti geçti. Eğer büyüyü hatırlayamazsa bu zavallı büyücülerin hepsi ölecekti. Hayatları ona bağlıydı. Ve onlara yardım edebilecek bilgiye sahipti. Çağırmanın tersi, kovma. Nasıl oluyordu? O sözleri okumuştu, okuduğunu biliyordu; aylar önce ezberlemişti. Ama o anda konsantre olamıyordu, bir türlü aklına gelmiyordu işte.

Olmuyordu. Hep birlikte öleceklerdi, aynı Bayan Underwood gibi ve bir kez daha başarısızlığa uğrayacaktı. Onlara yardım edebilmeyi o kadar çok istiyordu ki! Ama istemek yetmiyordu. Her şeyden çok Bayan Underwood'u kurtarabilmiş olmayı dilerdi, onu alevlerin arasından çıkarabilmiş olmayı. Yapabilse onun yerine kendi canını feda ederdi. Ama onu kurtaramamıştı. Sürüklenip götürülmüş ve Bayan Underwood sonsuza dek yok olmuştu. Nathaniel'ın sevgisi hiçbir işe yaramamıştı.

Bir an, geçmişteki kaybı ile önünde bekleyen acil isteği birbirine karıştı. Gözlerinden yaşlar boşandı.

Sabır, Nathaniel.

Sabır...

Yavaş yavaş soluk aldı. Kederinden sıyrılmaya başlamıştı. Derinden derine, ustasının bahçesindeki huzur aldı onun yerini. Güneşin altında pırıldayan koyu yeşil yapraklarıyla yeniden o zambakları gördü. Beyaz çiçeklerini döken elma ağacını; kırmızı tuğla duvarın üstünde uzanan kediyi gördü. Parmaklarında bankın likenlerini duyumsadı; heykelin yosunlarını; dış dünyadan korunduğunu hissetti. Yanında sessizce oturup resim çizen Bayan Lutyens geldi gözlerinin önüne. İçine bir huzur doldu.

Zihni açıldı, belleği canlandı.

Bir iki yıl önce o taş bankta otururken ezberlediği sözcükler birer birer aklına geldi.

Gözlerini açarak yüksek, berrak ve güçlü bir sesle sözcükleri tekrarladı. Onbeşinci hecenin sonunda boruyu dizinde kırdı.

Fildişi çatırdayıp sözcükler havada uçuşurken, Ramuthra olduğu yerde kalakaldı. Gövdesini belirleyen parlak dalgacıklar, önce yavaşça sonra daha güçlü, titreşmeye başladı. Salonun ortasındaki yarık biraz aralandı. Sonra, şaşırtıcı bir hızla canavarın şekli kırıştı, küçüldü ve yarıktan içeri çekilerek gözden kayboldu.

Yarık jet hızıyla iyileşen bir yara gibi kapandı.

Canavar gittiğinde salon sanki büyümüş ve boşalmış gibiydi. Orada burada bir avize, birkaç küçük duvar lambası zayıf bir ışık vererek yeniden yanmaya başladı. Dışarıda akşam olmuş, gökyüzü gri ve laciverte kesmişti. Koruluktaki ağaçların arasından hışırdayarak esen rüzgarın sesi duyuluyordu.

Salonda çıt çıkmıyordu. Büyücüler ve bir iki hırpalanmış yaralı iblis kıpırdamadan duruyordu. Hareket eden tek şey vardı: Elinde sallanan Semerkant Tılsımı'yla salonun ortasında öne doğru topallayarak yürüyen bir oğlan çocuğu. Kolyenin ortasındaki yeşim taşı, yarı aydınlık salonda hafiften pırıldıyordu.

Nathaniel hiç ses çıkarmadan, Dışişleri Bakanı'nın altında serilmiş yatan Başbakan'ın yanına gitti ve Tılsım'ı dikkatlice adamın eline bıraktı.

Bartimaeus

43

Tam sahibime göre bir davranış... Hayatının en önemli görevini tamamladıktan sonra, huzurlu bir yorgunluk içinde yere çökmesini beklersiniz, değil mi? Ama o öyle mi yaptı? Yo. Bu onun eline geçen en büyük şanstı ama bu şansı mümkün olan en hazin şekilde geri tepiverdi. Bütün gözler üzerinde, yaralı bir kuş gibi hassas ve narin, seke seke salonu geçip doğrudan gücün merkezine doğru gitti. Ne yapacağını kimse bilmiyordu. Tahmin bile etmeye cesaretleri yoktu (kolyeyi avucuna koyarken Başbakan'ın irkildiğini gördüm). Ve sonra, bu saçma sapan gösterinin en can alıcı noktasında yaptığına bakın: Efsanevi Semerkant Tılsımı'nı -herkesin görmesi için havaya kaldırdıktan sonra- hükümetin göbeğine tekrar geri fırlattı. Üstelik bunu yaparken başını saygıyla öne eğmeyi de ihmal etmedi.

Çok etkileyici!

Ne gösteri, ha? Aslında, cinleri parmağında oynatabilme yeteneğinden de çok, bu tribünlere oynama içgüdüsü bana oğlanın geleceğinin parlak olduğunu düşündürüyordu.{122} Bu davranışı elbette istenen etkiyi yarattı: Birkaç saniye içinde kalabalık bir hayran kitlesiyle çevriliverdi.

Bütün bu yaygara arasında çaktırmadan Batlamyus'un şeklinden vazgeçerek (hayran kitlesi geri çekildiğinde) çocuğun omzunun üzerinde süzülen sıradan bir iblis haline geldim. Gerçek yeteneklerimin fark edilmesi gibi bir isteğim yoktu. Birisi çıkıp hükümet hapishanesinden yeni kaçan kasıntı cinle aramda bir bağlantı kurabilirdi.

Nathaniel'ın omzu, başarısızlığa uğrayan darbe girişiminin feci sonuçlarını gözlemleyebilmek için ideal bir konumdu, çünkü çocuk saatler boyunca ilgi odağı olmaya devam etti. Başbakan ve maiyeti nereye giderse gitsin, sahibim de onlara eşlik ederek soruları cevapladı ve düşük rütbeli büyücülerin getirdiği şekerlemeleri ağzına tıkıştırdı.

Doğru dürüst bir sayım yapıldığında kayıp listesinde dört bakan (neyse ki önemli olmayan görevlerde) ve bir müsteşar vardı.{123} Ayrıca birçok büyücü ağır yüz ve vücut değişimlerine uğramış, ya da uygunsuz şekillere girmişlerdi.

Genel rahatlama çabucak yerini öfkeye bıraktı. Ramuthra'nın gitmesiyle, güçlü büyücüler kölelerini topluca kapı ve pencerelere doğru yollayarak sihirli savunmaları kırdırdılar ve evin içine dağıldılar. Heddleham Hall baştan aşağı tarandı ancak çok sayıda hizmetkar, yaşlı adamın cesedi ve tuvalete kilitlenmiş sinirli bir çocuktan başka bir şey bulunamadı. Tabii balık suratlı büyücü Rufus Lime'dan eser yoktu, kapıda duran uzun boylu, siyah sakallı adamdan da. İkisi de yer yarılmış yerin dibine girmişti sanki.

Nathaniel keşif kolunu mutfağa da götürdü ama orada da bir kilere tıkışmış tiril tiril titreyen aşçı yamaklarından başka bir şey bulunamadı. Yamaklar aşçıbaşının yarım saat kadar önce{124} bir çığlık atarak mavi bir alev haline geldiğini, sonra da korkunç şekilde büyüyerek bir kükürt dumanıyla ortadan kaybolduğunu anlattılar. Araştırma sonucunda, ocağın içine iyice gömülmüş bir satır bulundu, Faquarl'ın köleliğinden geriye kalan son hatıra.{125}

Komplocular ya ölü ya kayıp olduklarından, büyücüler hizmetkarları sorguya çekmeye başladılar. Ancak komplodan hiçbirinin haberi yoktu. Simon Lovelace'ın birkaç haftadır salonun tefrişiyle uğraştığını ve çoğu zaman içeriye kimseyi sokmadığını rapor ettiler. Hiç görmedikleri işçiler, renkli ışıklar ve tuhaf sesler eşliğinde, cam zemini yaparak altına halıyı yerleştirmişlerdi,{126} başlarında da yuvarlak yüzlü, kızıl sakallı ve iyi giyimli bir adam durmuştu.

Bu yeni bir ipucuydu. Sahibim hevesle, sabahleyin bu tanıma uyan birini binadan ayrılırken gördüğünü söyledi ve onun tarifi üzerine polisi alarma geçirmek için haberciler yollandı.

Yapılabilecek her şey yapıldığında, Başbakan ve maiyeti şampanya, soğuk et ve jöleli meyveler yiyerek kendilerine gelmeye çalıştılar ve sahibimin hikayesini baştan sona bir kez daha dinlediler. Ne hikayeydi ama. Ne yalanlar uydurdu, of. İnsanların ikiyüzlülüğüne alışık bir cin olarak benim bile yüzüm kızardı oğlanın uydurduğu kuyruklu yalanlardan. Dürüst olmak gerekirse, saklamak zorunda olduğu birçok şey vardı: Kendi kolye hırsızlığı örneğin, ve benim Sholto Pinn olayım. Ama araya bir dolu gereksiz ayrıntılar da ekledi. Omzunda sessizce oturup bana "sıradan bir iblis" (beş kere), "bir çeşit folyot" (iki kere) ve hatta "homunkulus"{127} (bir kere) deyişini dinlemek zorunda kaldım. Bundan daha aşağılayıcı ne olabilir sorarım size?

Ama iş bununla da bitmedi. Hepsinin üstüne bir de (kocaman açılmış, yaslı gözlerle) sevgili ustası Arthur Underwood'un uzun zamandır Simon Lovelace'dan şüphelendiğini ama aleyhine bir kanıt bulamadığını anlattı. Yani, Underwood o talihsiz gün Semerkant Tılsımı'nın Lovelace'da olduğunu anlayana kadar durum böyleymiş. Underwood yetkilileri uyaramadan Lovelace ve cini onu öldürmek için eve gelmişler. Underwood, sadık çırağı John Mandrake ile birlikte, cesurca karşı koymuş, hatta Bayan Underwood bile olaya karışıp kahramanca Lovelace'ı tepelemeye çalışmış. Ama bütün bunlar bir işe yaramamış. Bay ve Bayan Underwood öldürülmüş, Nathaniel da canını zor kurtarmış, küçük bir iblisten başka da hiç kimsesi yokmuş yardım edecek. Bunları anlatırken gözlerinde gerçekten yaşlar vardı; sanki uydurduğu zırvalara kendisi de inanıyormuş gibi.

Yalanın en kuyruklusu da buydu. Lovelace'ın suçunu hiçbir şekilde kanıtlayamayacağı için, en korkunç planını bir şekilde önleyebilmek umuduyla doğrudan Heddleham Hall'a gelmiş. Artık ülkesinin asil yöneticilerinin hayatlarını kurtardığı için çok çok mutluymuş vesaire, vesaire. Açıkçası bu kadarı bile bir iblisi ağlatmaya yeterdi.

Ama ona inandılar. Her kelimesine. Sahip çabucak bir şeyler daha atıştırdı, kana kana şampanyasından içti ve bir bakanlık limuzinine binerek daha detaylı bilgi vermek üzere Londra'ya yollandı.

Tabii ben de peşinden. Onu gözden kaçırmaya niyetim yoktu. Tutması gereken bir söz vardı daha.

44

Uşağın ayak sesleri merdivenlerden inerek uzaklaştı. Çocukla ben etrafımıza baktık.

"Eski odanı tercih ederdim," dedim. "Bu çok kötü kokuyor, üstelik henüz taşınmadın bile."

"Kokmuyor."

"Kokuyor: Yeni badana, plastik ve yeni kumaş kokusu. Sana da çok uyuyor aslında, değil mi Bay Mandrake?"

Cevap vermedi. Manzaraya bakmak için pencereye doğru gidiyordu.

Heddleham Hall'daki büyük çağırmayı izleyen ilk günün akşamıydı ve sahibim ilk kez yalnız kalmıştı. Bundan önceki yirmi dört saati, bakanlarla ve polisle toplantılar yaparak, masalını tekrar tekrar anlatarak ve kuşkusuz her anlatışta yeni yalanlarla süsleyerek geçirmişti. Bu arada ben sabırsızlık içinde sokakta bekleyerek titremiştim.{128} Çocuğun geceyi, çeşitli yöntemlerle çok iyi korunan Whitehall'daki özel tahsis edilmiş bir yatakhanede geçirmesiyle hayal kırıklığım doruğa ulaşmıştı. O içeride horuldarken, ben pis pis dışarıda dolaşmak zorunda kalmıştım. Onunla gerekli konuşmayı yapamadan.

Ama artık bir gün daha geçmiş ve geleceğine karar verilmişti. Resmi bir araba onu yeni ustasının evine getirmişti; Thames'in güney yakasında nehir manzaralı modern bir binaya. Akşam yemeği sekiz buçukta servis edilecek, ustasıyla yemek odasında sekizi çeyrek geçe buluşacaktı. Nathaniel ile bir saat yalnız kalacağız demekti. Bu bir saati sonuna kadar kullanmaya kararlıydım.

Odada olması gereken bütün eşyalar vardı: Yatak, masa, dolap (bu seferki içine girilebilen çok havalı bir dolaptı), kitaplık, etajer, sandalye. Odaya ait banyoya açılan küçük bir kapı. Eski tavanda güçlü bir elektrik lambası ve tek duvarda ufak bir pencere vardı. Dışarıda, ayışığı nehre vuruyordu. Çocuk yüzünde garip bir ifadeyle neredeyse tam karşıdaki Parlamento Binası'na bakıyordu.

"Şimdi daha yakın," dedi.

"Evet. Bayan Underwood seninle gurur duyardı." Döndü ve beni Batlamyus şeklinde yatağına otururken gördü. "Kalk oradan! Senin o pis... Hey!" Yatağın yanındaki rafa konmuş bir kitabı fark etmişti. "Faust'tan Özetler. Hem de bana ait. Müthiş! Underwood buna dokunmamı bile istemezdi."

"Bu kitap Faust'un hiçbir işine yaramamıştı, bunu unutma."

O sayfaları çevirmekle meşguldü. "Harika... Ustam bir de kendi odamda küçük çaplı çağırmalar yapabileceğimi söyledi."

"Ya, evet, cici, tatlı, yeni ustan." Üzüntüyle başımı salladım. "O kadını çok sevdin, değil mi?"

Hararetle başını sallayarak onayladı. "Bayan Whitwell çok güçlü. Bana çok şey öğretebilir. Ayrıca bana gerekli saygıyı da gösterecektir."

"Öyle mi dersin? Şerefli bir büyücü öyle mi?" Suratımı ekşittim. Eski dostum Jessica Whitwell, çiroz Milli Güvenlik Bakanı, Londra Kulesi'nin yöneticisi, Keder Kürelerinin hakimi... Evet, güçlü bir kadındı, tamam. Ve Nathaniel'ı onun şefkatli ellerine teslim etmeleri, yetkililerin çocuğa ne kadar değer verdiğini gösteriyordu. Mutlaka Underwood'dan çok farklı bir usta olacak ve çocuğun yeteneğinin boşa harcanmamasını sağlayacaktı... Ama karakterini nasıl etkileyeceği kuşkuluydu. Neyse ektiğini biçiyordu işte.

"Kartlarımı doğru oynar ve çok çalışırsam," diye devam etti, "parlak bir kariyerim olacağını söyledi." Benim eğitimimle kişisel olarak ilgileneceğini ve her şey yolunda giderse hızlandırılmış kurslar alacağımı, sonra da bir bakanlıkta çalışarak deneyim kazanacağımı söyledi." Gözlerinde yine o zafer bakışları vardı, onu dizime yatırmak istememe neden olan türden bakışlar. Abartarak esnedim ve bir yastığı kabarttım ama o devam etti. "Yaş sınırı diye bir şey olmadığını söyledi, yalnızca yetenek sınırı varmış. Ona İçişleri Bakanlığı'nda çalışmak istediğimi söyledim, Direniş'in peşinde olan bakanlık yani. Biz Londra dışındayken yeni bir saldırı düzenlediklerini biliyor muydun? Whitehall'daki bir daire havaya uçurulmuş. İpucu bulunamamış, henüz; ama ben onları enseleyebileceğimden eminim. Önce Fred, Stanley ve o kızı yakalayacağım. Sonra onları konuşturacağım, sonra... "

"Sakin ol," dedim. "Sana ömür boyu yetecek kadar şey yapmadın mı zaten? Bir düşünsene, iki tane güç manyağı büyücü öldürüldü, yüzlerce güç manyağı büyücü de kurtuldu... Sen artık bir kahramansın."

Yaptığım ince espri yerine ulaşmadı. "Bay Devereaux da böyle söylüyor."

Aniden ayağa kalkıp kulağımı pencereye diktim. "Şunu dinle!" diyerek işaret ettim.

"Neyi?"

"Kutlama yapmayan yüzlerce kişinin sesini."

Kaşları çatıldı. "Bu ne demek?"

"Hükümet bu işi sümen altı ediyor demek. Hani fotoğrafçılar nerede? Gazeteciler niye gelmiyor? The Times'ın ilk sayfasında bu sabah senin olmanı beklerdim. Sana hayat hikayeni anlattırmaları gerekirdi, halk önünde sana madalyalar takıp şirin özel pullara resmini basmaları gerekirdi... Ama yapmıyorlar, değil mi?"

Çocuk burnunu çekti. "Güvenlik nedeniyle gizli tutulması gerekiyor. Bana böyle söylediler."

"Hayır, salak gibi görünmek istemiyorlar, işte esas neden bu. 'ON İKİ YAŞINDA BİR ÇOCUK HÜKÜMETİ KURTARDI.' Bu bir duyulsa, sokakta herkes yüzlerine güler. Böyle bir şeyi de hiçbir büyücü istemez, inan bana. Bu başladığında, son da yaklaşmış demektir."

Sırıtmaya başladı. Anlayamayacak kadar küçüktü daha. "Korkmamız gereken şey halk değil," dedi. "Kurtulmayı beceren suç ortakları. Bayan Whitwell o canavarı çağırmak için en az dört büyücü gerektiğini söylüyor, yani Lovelace, Schyler ve Lime dışında en az bir kişi daha olması gerekiyor. Lime ortadan kayboldu, kızıl sakallı adam hiçbir limanda ve havaalanında görülmemiş... ikisi de kayıplara karıştılar. Bence Sholto Pinn de kesinlikle işin içinde ama o dükkana yaptıklarından sonra bu konudan kimseye bahsedemem."

"Evet," dedim, ellerimi başımın arkasına koyup derin düşüncelere dalmış gibi konuşarak. "Sanırım saklaman gereken birçok şey var. Öncelikle ben, 'küçük iblis', ve maceralarım. Sonra sen, kolyeyi çalışın ve suçu ustana atışın..." Bunları duyunca yüzü kızardı ve dolaba girerek içeriyi inceliyormuş numarası yaptı. Ayağa kalkıp peşinden gittim. "Bu arada," diye ekledim, "olayları kendine göre yorumlarken Bayan Underwood'a başrol verdiğini fark ettim. Vicdanın iyice rahatladı mı bari?"

Yüzü kıpkırmızı bana döndü. "Bir şey söylemeye çalışıyorsan," diye tısladı, "lafı dolaştırmana gerek yok."

O zaman ciddileştim. "Lovelace'tan intikam alacağını söylemiştin," dedim, "ve istediğini elde ettin. Belki bu acını biraz olsun dindirmiştir. Ama Lovelace'ı halletmene yardım edersem beni serbest bırakacağına da söz vermiştin. İşte, görev başarıyla tamamlandı. Sayısız kereler hayatını kurtardım. Lovelace öldü ve sen kendi standartlarına göre çok daha iyi bir durumdasın. Artık sözünü tutmanın zamanı geldi Nathaniel, beni serbest bırak."

Bir an sustu. Sonunda, "Evet," dedi. "Bana yardım ettin... Hayatımı kurtardın..."

"Beni utandırıyorsun."

"Ve ben..." Durdu.

"Mahcupsun?"

"Hayır."

"Mutlusun?"

"Yo."

"Birazcık minnet de mi duymuyorsun?"

Derin bir soluk aldı. "Evet. Sana minnettarım. Ama bu adımı bildiğin gerçeğini değiştirmiyor."

Bu meseleyi halletmenin zamanı gelmişti. Yorgundum; dünyada dokuz gün geçirmenin etkisiyle özüm ağrılar içindeydi. "Doğru," dedim. "Ben senin adını biliyorum sen de benimkini. Sen beni istediğin zaman çağırabilirsin. Ben de sana zarar verebilirim. İkimiz de eşit durumdayız. Ben Öbür Taraftayken adını kime söyleyebilirim ki? Kimseye. Oraya dönmem işine gelir. İkimiz de şanslıysak sen ölene kadar bir daha çağrılmam. Gene de çağrılırsam..." durdum, derin bir iç çektim... "adını kimseye söylemeyeceğime yemin ederim."

Bir şey söylemedi. "İşi resmiyete mi dökelim?" diye bağırdım. "Şuna ne dersin? 'Eğer bu yemini bozarsam, üstümden develer geçsin ve gübrelere karışayım.'{129} Artık bundan daha adil ne önerebilirim bilmiyorum."

Duraksadı. Bir an, kabul edecek gibi oldu. "Bilemiyorum," diye mırıldandı. "Sen bir şeyt... cinsin. Yeminlerin senin için bir anlamı yok."

"Sen beni büyücülerle karıştırdın galiba! İyi o zaman... " Öfkeyle geri sıçradım. "Bir de şunu dinle. Eğer beni hemen şimdi kovmazsan, aşağı inip sevgili Bayan Whitwell'ına her şeyi anlatırım. Beni gerçek şeklimle görmek ilgisini çekecektir."

Dudaklarını ısırdı, kitabına uzandı. "Ben de..."

"Evet sen de bir sürü şey yapabilirsin," dedim. "Senin sorunun da bu. Başını derde sokacak kadar beceriklisin. Olanların çoğu, gereğinden fazla zeki olduğun için oldu. İşleri oluruna bırakmayı beceremedin. İntikam istedin, asil bir cin çağırdın, kolyeyi çalıp bedelini başka insanlara ödettin. Sen istediğini yaptın, ben de yardım ettim çünkü yapabileceğim başka bir şey yoktu. Kuşkusuz bu zekanla beni bağlayacak yeni bir büyü bulabilirsin ama hemen şimdi ustana gidip olanları anlatmamı engelleyemezsin. Kolye, Underwood ve ben, her şeyi anlatırım."

"Hemen şimdi mi?" dedi sessizce.

"Hemen şimdi."

"Kendini teneke kutunun içinde bulursun."

"İkimiz için de çok kötü olur."

Birkaç saniye, belki de ilk kez, birbirimizin gözünün içine baktık. Sonra o iç çekerek gözünü kaçırdı.

"Bırak beni John," dedim. "Yeteri kadar iş yaptım. Yorgunum. Sen de."

Buna hafifçe gülümsedi. "Ben yorgun değilim," dedi. "Yapmak istediğim çok şey var daha."

"Tabii," dedim. "Direniş... suç ortakları... Onları enselemek için yardıma ihtiyacın olacak. Başarılı kariyerine başlarken çağıracağın bütün o cinleri düşün. Benim kadar kaliteli olamazlar ama başını da benim kadar ağrıtmayacaklardır."

Bu sözlerim, içinde bir yerlere ulaşmış gibiydi. "Peki Bartimaeus," dedi sonunda. "Kabul. Ben çemberi çizerken biraz bekleyeceksin."

"Sorun değil!" Sabırsızlıktan çatlayacaktım aslında. "Sen çalışırken eğlenceli bir şeyler yapayım mı? Ne istersin? Bülbül gibi şakırım, hoş müzikler dinletirim, binlerce muhteşem koku yaratabilirim... Hoşuna giderse biraz soytarılık bile yapabilirim."

"Teşekkürler. Gerek yok."

Odanın bir köşesindeki zemin, özellikle halı kaplanmamış ve hafif yüksek tutulmuştu. Çocuk buraya, masadaki çekmecede bulduğu siyah bir tebeşirle basit bir pentagram ve iki çember çizdi. Ne yaptığını biliyor gibiydi ve formül kitabına yalnızca bir iki kez öylesine bakmıştı. O çizimini yaparken hiç ses çıkarmadım. Hata yapmasını istemiyordum.

Sonunda işi bitti ve sırtını tutarak ayağa kalktı. "Bitti," dedi gerinerek. "Gir içine."

Harfleri dikkatle inceledim. "Bu Adelbrand Pentagramı'nı iptal ediyor, değil mi?"

"Evet."

"Ve Süresiz Kapatma bağını da kırıyor?"

"Evet! İşte oradaki hiyeroglif. Bağı koparır. Şimdi kovulmak istiyor musun, istemiyor musun?"

"Kontrol ediyordum." Büyük çemberin içine atlayıp ona doğru döndüm. Kafasında sözcükleri sıralayarak hazırlandı, sonra dik dik bana baktı.

"Keş şu sırıtmayı," dedi. "Sinirimi bozuyorsun."

"Özür." Hastalıklı ve kederli iğrenç bir yüz ifadesi takındım.

"Bunu da beğenmedim."

"Tamam, tamam."

"Peki, hazır ol," diyerek derin bir soluk aldı.

"Son bir şey," dedim. "Eğer bu yakınlarda birini çağırman gerekirse Faquarl'ı öneririm. Çok çalışkandır. Onu yapıcı bir işte kullan, mesela bir göldeki suyu elekle boşaltsın ya da bir kumsaldaki kum tanelerini saysın. Bu işleri çok iyi becerir."

"Bak, gitmek istiyor musun, istemiyor musun?"

"Ah evet. İstiyorum. Hem de çok."

"Tamam, o zaman."

"Nathaniel, bir şey daha."

"Ne?"

"Bak: Büyücü olarak çok yeteneklisin. Kafanın nasıl çalıştığından söz etmiyorum. Bunların çoğundan daha inisiyatif sahibisin ama dikkatli olmazsan sana çelme takarlar. Ayrıca vicdanın var, bu da kolay bulunan bir özellik değildir. Onu koru. Bu kadar. Ha, bir de, senin yerinde olsam yeni ustana bu kadar güvenmezdim."

Bir şeyler söylemek ister gibi bir an bana baktı. Sonra sabırsızca başını salladı. "Başımın çaresine bakarım. Beni merak etme. Artık bu son şansın. Beş dakika sonra akşam yemeği için aşağı inmem gerek."

"Hazırım."

Sonra hızla ve eksiksiz olarak kovma sözcüklerini söyledi. Her hecede, beni dünyada tutan bağların hafiflediğini hissediyordum. Sona doğru yaklaştıkça bedenim uzadı, yayıldı ve çemberin sınırlarından dışarı taştı. Bütün düzlemlerde birçok davetkar kapı açıldı. Yukarı ve dışarı doğru uzanan kesif bir duman haline gelerek, an be an bana daha az gerçek gelen odayı doldurdum.

Bitirdi. Dudakları kapandı. Son bağ da kırılan bir zincir gibi koptu.

Arkamda leş gibi bir kükürt kokusu bırakarak dünyadan ayrıldım. Benden kalan son bir anı.

{1} Bu konuda benimle hemfikir olmayanlar da var. Kimileri bu işi çok eğlenceli buluyor. Zekice düşünülmüş ürkünç görüntülerle, kendilerini çağıran kişilere eziyet etmenin binbir yolunu buluyorlar. Genelde elinize geçebilecek en iyi sonuç, sonradan kabus görmelerini sağlayabilmek oluyor. Ama bazen bu hileler o kadar başarılı oluyor ki, acemi çıraklar cidden panikleyerek, koruyucu çemberin dışına çıkıyorlar. En iyisi bu -bizim için elbet. Ama riski de var bu işin: Genelde, iyi eğitim görüyorlar ve büyüdüklerinde de bir güzel intikam alıyorlar.

{2} Çemberin içine alınmışken hiçbir şey yapamazdım elbette. Ama daha sonra kim olduğunu araştırabilirdim; kişiliğinde zayıf yönler, geçmişinde işime yarayacak bilgiler var mı diye. Hepsinde vardır. Hepinizde vardır, demek daha doğru belki de.

{3} Büyücünün biri, hayatının aşkını göstermemi istemişti kendisine. Ben de bir ayna dikivermiştim karşısına.

{4} Hepsi aynı anda olmak üzere, yedi ayrı düzleme erişebilme yeteneğim vardır. Bunlar ezilmiş bir Vienetta'nın katları gibi birbirlerinin üzerine binerler. Yedi düzlem herkes için yeterlidir. Daha fazlasıyla çalışanlar, tribünlere oynuyor demektir.

{5} İki düzlemde gözlemden söz ediyoruz. Kediler bu güce sahiptir.

{6} Her seferinde farklı bir çakıl taşına. Aynı taşa beş kere değil. Yeterince açık oldu mu bilmem. İnsanoğulları bazen çok kalın kafalı olabiliyorlar da...

{7} Merak eden varsa, söyleyeyim: Kolaylıkla bir kadın haline gelebilirim. Ya da bir erkek. Bazı yönlerden, kadın olmak daha ustalık isteyen bir iş ama şimdi bu konulara girmeyelim. Kadın, erkek, köstebek, kurtçuk; sonuçta hepsi bir benim için, bilişsel yeteneklerindeki kimi küçük farklılıklar dışında.

{8} Yanlış anlamayın. İblisten korktuğumdan falan değil. Gözümü kırpmadan un ufak edebilirdim onu. Ama orada olmasının iki nedeni vardı: efendisine duyduğu ölümsüz bağlılık ve görmeyi bilen gözleri. Benim bu kurnazca düşünülmüş sinek halimi, saniyenin milyonda biri için bile yutmazdı.

{9} Bu konuşmaya bir insan şahit olsa, şaşkınlıktan nutku tutulurdu herhalde, çünkü İngiliz Hükümeti içindeki yozlaşmaya ilişkin pek çok şey anlattı büyücü. Ama benim kılım bile kıpırdamadı. Bundan çok daha parlak pek çok uygarlığın çöküşünü görmüş birisi olarak, bu konu hiç ilgimi çekmemişti. Zamanımı daha iyi değerlendirmek için, Simon Lovelace'ın hizmetinde ne gibi doğaüstü güçler olabileceğini kestirmeye çalıştım. Hazırlıklı olmam gerekiyordu.

{10} Ha, eğer büyücü değilseniz, hepsi de yeterince etkileyici gelebilir tabii. Neler mi vardı? Kristal küreler, sihirli aynalar, mezarlardan alınmış kurukafalar, azizlere ait parmak kemikleri, Sibiryalı şamanlardan yağmalanmış ruh çubukları, şüpheli kaynaklardan alınmış kanla dolu şişeler, büyücü hekim maskeleri, doldurulmuş timsahlar, son moda sihirli değnekler, farklı törenler için askılar dolusu pelerin çeşitleri ve kalın mı kalın, sürü sepet büyü kitapları (zamanın başlangıcında insan derisiyle kaplanmış gibi görünen ama büyük olasılıkla geçen hafta Catford'daki bir fabrikada seri üretilmiş olan). Büyücüler böyle şeyleri çok sever; hokus-pokus işinin gizemli yanlarına bayılırlar (ve içlerinden bazıları bunlara inanır da), yabancılar üzerindeki o korku ve merak uyandırıcı etkilerine taparlar. Bütün bu ıvır zıvırın en büyük yararı, dikkati bizlerden (yani büyücülerin sahip olduğu gücün esas kaynağından) uzaklaştırmaktır.

{11} Bunların hepsi böyleydi işte: Otobüslerde yan gelip yatarak (veya, genelde keseleri dolgun olduğu için, jet kiralayarak) geçmişin önemli büyü kentlerini dolaşırlar. Tapınakların, önemli büyücülerin doğup büyüdüğü ve korkunç bir son yaşadığı yerlerin karşısına geçip ah, vah eder, dövünürler. Ve hepsi de heykellerden parçacıklar aşırmaya veya az bulunur büyücülük malzemelerini ucuza kapatmak için kaçak eser pazarlarının altını üstüne getirmeye dünden hazırdır. Karşı olduğum şey kültürel yamyamlık değil. Öylesine iflah olmaz bir pespayelik ki yaptıkları...

{12} Ben de çok iyi göründüğümü iddia etmiyorum, ama Faquarl'ın benim zevkime göre biraz fazla dokunacı var.

{13} Tam olarak doğru değildi bu aslında. Tılsımı verebilir ve görevde başarısız olmayı kabullenebilirdim. Ama sonra, Faquarl'dan kaçmayı becerebilsem bile, soluk benizli çocuğun yanına eli boş dönmem gerekecekti. Başarısızlığım yüzünden merhametine sığınmak zorunda kalır ve iki misli borçlanırdım ona; nedense pek iyi bir fikir gibi gelmiyordu bu bana.

{14} Pardon! Siz duymamış olun.

{15} Yaşayan her şeyin bir de aurası vardır. Aura kişinin bedenini saran renkli bir hale şeklindedir ve aslında bir koku halinde algılanmaya en yakın görsel fenomendir. Auralar birinci düzlemde yer alırlar ancak çoğu insan tarafından görülemezler. Hayvanların çoğu, mesela kediler, aurayı görebilir; cinler ve az sayıdaki sıradışı insan da öyle. Aura, içinde bulunulan ruh haline göre renk değiştirir ve isabetli bir korku, nefret, üzüntü vs. göstergesidir. Hakkında kötü niyet beslediğiniz bir kediyi ya da bir cini aldatabilmek bu yüzden o denli zordur.

{16} Aslında, hemen yumurcağın yanına gidip bu kolyeden kurtulmak benim daha çok işime gelirdi. Ama büyücüler hep belli işlerin belli zamanlarda yapılması taraftarıdırlar. Böylece bizim onları uygunsuz ve dezavantajlı (potansiyel olarak ölümcül) durumlarda yakalama ihtimalimizi ortadan kaldırırlar.

{17} Büyücüler bile bizim sonsuz çeşitliliğimiz karşısında şaşkınlığa düşerler; bunlar birbirinden fille böcek, kartalla amip kadar farklıdır. Gene de, üstünkörü bir tanımlamayla, bir büyücünün hizmetinde çalışabileceğiniz beş temel rütbe vardır. Bunlar yukarıdan aşağı doğru ve genel olarak sıralandığında: maridler, ifritler, cinler, folyotlar ve iblislerdir. (İblislerden daha güçsüz olan düşük rütbeli ruhlar da vardır, ama büyücüler bunları çağırmaya pek tenezzül etmezler. Aynı şekilde maridlerin çok üstünde korkutucu güce sahip varlıklar vardır; bunlar da yeryüzünde çok sık görülmezler, çünkü çok az büyücü bunların adını ağzına almaya cesaret edebilir.) Bu hiyerarşiyi ayrıntılı olarak bilmek, hem büyücüler hem de bizler için yaşamsal öneme sahiptir, çünkü hayatta kalmak çoğunlukla konumunuzun bilincinde olmaya bağlıdır. Örneğin, cinlerin kaliteli bir örneği olarak ben, diğer cinlere ve kendi rütbemin üzerindeki her şeye belli bir nezaketle yaklaşırım, ama folyot ve iblislerle pek fazla zaman harcamam.

{18} Bu türden araştırma küreleri, güçlü ve yorulmak bilmez bir çeşit iblistirler. Pullarla kaplı dev kulakları ve kıllı tek bir burun delikleri vardır; bu sayede büyülü titreşimlere, yüksek ses ve keskin kokulara karşı aşırı duyarlıdırlar. Bunların yüzünden gece boyunca bir çok kez Rotherhithe Lağım Arıtım Tesisleri'ne sığınmak zorunda kaldım.

{19} Özellikle hayatı uzattığı ve yaşam kalitesini artırdığı rivayet edilen kristal parçaları çok tutuluyordu. İnsanlar şans getirmesi için bunları boyunlarına asıyorlardı. Bu kristallerin büyülü özellikleri falan yoktu aslında, ama sanırım bir şekilde koruyucu işlevleri var: bunlardan birini takanlar, büyü konusunda nasıl bir cehalet içinde olduklarını ilan ederler dünyaya, bunun sonucu olarak da birçok kindar büyücü grubu tarafından rahat bırakılırlar. Londra'da yaşayanlar için, büyü konusunda en küçük bir eğitim sahibi olmak bile tehlikelidir: büyücüler için yararlı ve/veya tehlikeli bir güç olmalarına, sonuçta onların ilgisini çekmelerine neden olur.

{20} Ama belki de... bu birçok şeyi açıklıyor insanlar hakkında.

{21} Bir varlığın, verilen emri reddetmeye cüret ettiği durumlar da yaşanmıştır. Anılmaya değer bir olay, Yiğit Asmoral'ın efendisi tarafından cin İanna'yı yok etmekle görevlendirildiği sırada gerçekleşmişti. İanna uzun zamandır Asmoral'ın en yakın dostuydu ve aralarında büyük bir sevgi bağı vardı. Efendisinin kesin emirlerine rağmen Asmoral harekete geçmeyi reddetmişti. Kendi irade gücü bu meydan okumaya eşit olmasına rağmen, ne yazık ki özünde büyücünün verdiği emrin gücüne bağımlıydı. Kısa sürede, gücü tükendiği için, kelimenin tam anlamıyla ikiye ayrıldı. Bunun sonucu oluşan cisim patlaması büyücünün, sarayının ve Bağdat'ın bir kenar mahallesinin ortadan kaybolmasına neden oldu. Bu talihsiz ve üzücü olaydan sonra, büyücüler rakip ruhları doğrudan birbirine saldırtma konusunda daha dikkatli davranmaya başladılar (rakip büyücüler tabii ki ayrı bir konuydu). Bizler de kendi payımıza, ilkelerle çelişme konusuyla baş etmeyi öğrenmiş olduk. Sonuç olarak, aramızdaki bağlılık ve sadakat geçicidir ve rüzgarın eseceği yöne bağlıdır. Dostluk yalnızca stratejik önemi olan bir kavramdır.

{22} Bazılarının aksi görüşlerine rağmen, çoğumuz sıradan insanlara zarar vermekle ilgilenmeyiz. İstisnalar kaideyi bozmaz tabii ki ve Jabor bu istisnalardan biridir. Gene de, benim gibi ılımlı ve nazik cinlerin bile sabrını taşıracak bir son damla vardır.

{23} On dokuzuncu ve yirminci yüzyıllarda yaşamış birçok büyücü, öldükten sonra (bir iki tanesi ölümlerinden hemen önce) Westminster Manastırı'na gömüldüler. Hemen hepsi kendilerine ait en az bir büyülü eşyayı yanlarında mezarlarına götürdüler. Bu servet ve güç gösterisi yüzünden, söz konusu nesneler heba oldu. Böylece ardıllarının bu nesneleri miras almasını bencilce engellemiş oldular; diğer büyücüler haklı olarak doğaüstü güçlerin korkusundan mezarlara girip bu eşyaları alamadılar.

{24} Eğer bir büyücü, çağırma töreninde çemberini terk ederse, kurbanı üzerindeki gücünü yitirmiş olur. Ben de ona bunu yaptırıp kurtulmaya çalışıyordum. Eğer istediğimi yapsaydı, ben de kendi çemberimden çıkıp onun icabına bakabilirdim.

{25} Evet, bırak da onlar gelmeden seni kendi pençelerimin arasına alıvereyim.

{26} Her büyücünün iki adı vardır: resmi adı ve doğum adı. Anne babalarının verdikleri adlar doğrudan gerçek doğalarına ve varlıklarına işaret ettiği için, büyük güç ve zayıflık kaynağıdır. Bu adı herkesten saklamaları gerekir çünkü düşmanlarının öğrenmesi halinde kendilerine karşı bir güç olarak kullanılabilir; aynı şekilde, bir büyücü bir cini yalnızca gerçek adını biliyorsa çağırabilir. Büyücüler gerçek adlarını büyük gizlilik içinde saklarlar ve zamanı geldiğinde kendilerine resmi bir ad verilir. Bu resmi adı bilmek de işe yarar, ama gerçek adlarını öğrenmek her zaman çok daha yararlıdır.

{27} Benim gibi kurnaz ve zeki varlıklarla ilişki kurarken bunun yapılması şiddetle tavsiye edilir. Nefes almak için durduğunuzda, bunun nokta olarak yorumlanması sıkça görülen bir durumdur; bu da, emrin anlamını değiştirir veya ipe sapa gelmez işler yapmanızı sağlar. Bir şeyi kendi yararımıza yanlış yorumlama fırsatı bulduğumuzda, elimizden geleni ardımıza koymayız!

{28} Avukatlar ve akademisyenlerle birlikte büyücüler, yeryüzündeki insanların en düzenbaz, en kıskanç ve en ikiyüzlü olanlarıdır. Güce ve onun elde edebileceklerine taparlar, bu nedenle de rakiplerini saf dışı bırakmak için hiçbir fırsatı kaçırmazlar. Kaba bir tahminle, çağırma törenlerinin yüzde sekseni başka bir büyücüye dalavere çevirmek veya ondan gelebilecek bir oyundan korunmak amacını taşır. Oysa, ruhlar arasındaki çatışmalar hiçbir zaman kişisel değildir çünkü bu çatışmalara kendimiz için girmeyiz zaten. Mesela o anda Faquarl'a özel bir nefret beslemem söz konusu değildi; şey, aslında bu bir yalan, ondan nefret ediyordum ama öncekinden daha fazla değil. Her neyse, bizim bu karşılıklı nefretimiz yüzyıllar, hatta binyıllar içinde gelişmişti. Oysa büyücüler sırf eğlence olsun diye birbirleriyle dalaşırlar. Bizim bunun için bayağı bir çaba harcamamız gerekir.

{29} Sıradan büyücüler bu geleneksel modele uyabilmek için büyük çaba harcarlar. Gerçekten güçlü olan büyücülerse, tam tersine, bir muhasebeci gibi görünmekten hoşlanırlar.

{30} Tılsımlar koruyucu muskalardır, sahiplerini kötülükten uzak tutarlar. Edilgen nesnelerdir; her türden tehlikeli sihri emebilseler ya da yansıtabilseler de, sahipleri tarafından kontrol edilemezler. Bu özellikleri onları büyülü eşyalardan ayırır; onların sahipleri tarafından etkin biçimde yönlendirilebilecek güçleri vardır. At nalı (ilkel) bir tılsımdır; sihirli çizmeler ise büyülüdür.

{31} Çalçene iblis: Sıkıcı bir cins kara kurbağasının şeklini ve alışkanlıklarını sürdüren, uyuşuk bir yaratık.

{32} Mouler: Çalçene iblisten bile daha sıkıcıdır (böyle bir şey mümkünse).

{33} Bu adı cephane olarak kullanıp, tüy sıkletin en hain saldırılarını geri püskürtebilecektim. Adın bilinmesi, güç dengelerini biraz eşitler anlayacağınız gibi, çemberin içindeki cin için bir çeşit koruyucu kalkan görevini görebilir. Bu basit ve çok eski bir büyü gücüdür ve... Neyse ya, bunları okuyarak niye oyalanıyorsunuz ki? Hikayeye geri dönün ve olacakları kendiniz görün.

{34} Yaşlı ya da genç, sıska ya da şişko, tüm büyücüleri elinde tutan en büyük zaafları gururlarıdır. Kendilerine gülünmesine dayanamazlar. Bundan öylesine nefret ederler ki en zeki olanları bile kontrolü kaybedip aptalca hatalar yapabilirler.

{35} Sistematik Mengene size sarılıp bir mumyanın sargıları kadar sıkı sıkan bir dizi eşmerkezli ve güçlü kayıştan oluşur. Büyücü sihirli sözcükleri tekrarladıkça kayışlar daha sıkı sarar, ta ki tuzağa düşmüş olan cin haykırarak merhamet dileyene kadar.

{36} Ama çok daha yakışıklıydı, tabii.

{37} Sukubus: baştan çıkarıcı bir dişi şeklinde görünen cin. Nedense erkek büyücüler arasında çok popülerdir.

{38} Tipik büyücü zırvalığı. Aslında bu işi yapan bronz disk içine hapsedilmiş kadersiz iblisti tabii.

{39} Beş ayrı dilde on beş sihirli sözcükle yapılan karmaşık bir ceza büyüsü. Ancak içimizden biri kasıtlı olarak verilen emirlere itaatsizlik eder ve yerine getirmeyi reddederse kullanılabilir. Anında yanıp kül olursunuz. Büyücü için çok yorucu olması ve değerli bir kölenin yok olmasına neden olacağı için yalnızca çok aşırı durumlarda başvurulur.

{40} Büyücüler için üretilmiş koruyucu baharat kokulu tıraş sonrası losyon ve deodorantlar büyük bir sanayi haline gelmiştir. Simon Lovelace mesela, leş gibi üvez ağacı parfümü kokuyordu.

{41} Süresiz Kapatma büyüsü kötü bir şeydir ve bir büyücünün savurabileceği en kötü tehditlerden biridir. Asırlar boyunca daracık yerlerde hapsolabilirsiniz ve ayrıca, bunlardan bazıları resmen delirticidir. Kibrit kutuları, şişeler, çantalar... Eski, kirli bir lambanın içine hapsedilmiş bir cinle bile karşılaşmıştım bir keresinde.

{42} Buna ihtiyacı olan yalnızca o değildi ayrıca.

{43} Bu posta iblislerini sıkça kullanan çeşitli uygarlıklar görmüştüm. Eski Bağdat'ın çatıları ve hurma ağaçları, geleneksel posta gönderme zamanı olan kahvaltı sonrasında ve gün batımının az öncesinde bunlarla dolu olurdu (o zaman ne telefon ne de e-posta vardı tabii).

{44} Bu kibar ve cici yıldızcıklar, ayıp kelimeleri ve karşılığında uygulanan bir miktar şiddeti içeren bölümü sansürlemek için koyulmuştur. Hikayeye kaldığımız yerden devam ederken her şey eskisi gibidir, sadece ben biraz terlemiş durumdayımdır ve pişmanlık duyguları içinde kıvranan iblis işbirliği yapmak için can atmaktadır.

{45} Kolyeyi çaldığım gece, Lovelace Başbakan'ın yetenekleri konusunda iğneli konuşmalar yapmıştı, bu durum onu tanımıyor olmamı açıklıyor. Eğer Devereaux yetkin bir büyücü olsaydı, onun adını mutlaka bir şekilde duyardım. Güçlü olanlar hemen tanınırlar, çünkü başımıza en çok belayı onlar açar.

{46} Ayrıca uçarken karnımı ağrıtacaktı.

{47} Folyot: Çok bulunan bir cin türü.

{48} Çoğumuz bize verilen görevleri ıstırap içinde yerine getiririz, yalnızca yapmadığımız takdirde cezalandırılacağımız için. Ancak bazılarımız köle durumlarından hoşlanmaya eğilimlidir ve bu artık onları rahatsız etmez. Özellikle de Sholto'nun dükkanındaki gibi rahat işleri yapanlar. Üstelik bu gibilerin çağrılmaları bile gerekmez, içinde kıstırıldıkları fiziksel görüntünün vereceği acıları bile göz ardı ederek efendilerine uzun süre hizmet etmekten zevk alırlar. Çoğunlukta olan biz asi ruhlar bunlardan nefret ederiz ve tabii ki aşağılarız.

{49} Gerçekten şişmişti yani. Sanki bir ayak pompasıyla yavaş yavaş şişirilen yemyeşil bir balon gibi. Bazı folyotlar (ilkel olanlar) duygularını göstermek için boyut ve şekil değiştirirler.

{50} Büyük gaflet. O halhalı Nefertiti'ye zaten ben vermiştim. Ve diyebilirim ki onu takmadan önce bile zaten baş döndürücü bir kadındı. (Bu arada, bu modern büyücüler halhal hakkında çok yanılıyorlar. O bir kadının görünümünü değiştirmez; sadece kocasının onun bütün kaprislerine boyun eğmesini sağlar. Zavallı ihtiyar Dük'ün durumunu merak ediyordum doğrusu.)

{51} Düşmanın öldürülmesine "cinayet" diyerek ne kadar abartmış olduğunu görüyorsunuz değil mi? Ah canım, bir de çok üzgünmüş! Dürüst olmanı gerekirse, Jabor'un basit saldırganlığını buna kat kat tercih ederim.

{52} Olamaz mı? Ah, minel aşk. İçimdeki şair konuştu galiba.

{53} Büyücüler lenslerinin yardımıyla ikinci ve üçüncü düzlemleri çok net, dördüncü düzlemi de biraz bulanık görebilirler. Sholto benim bu düzlemlerdeki görüntümü kontrol ediyordu kuşkusuz. Neyse ki dördüncü düzleme kadar iblis görüntümü koruyabiliyordum, o yüzden güvendeydim.

{54} Gümüş bizi çok kötü şekilde yaralar; dağlayıcı soğuğuyla özümüzü yakar. Sholto bu yüzden güvenlik sistemine gümüş bıçaklar yerleştirmişti. Mankenlerin içine hapsedilmiş cinlerin başına neler geldiğini düşünmek bile istemiyordum.

{55} Mankenin içindeki cin, başına her ne gelirse gelsin emirlere uyma talimatı almıştı; yani dükkanı korumaya devam etmek zorundaydı. Bu da bana bir avantaj sağlıyordu çünkü benim tüm amacım postu deldirmemekti.

{56} Birçok bilinç düzeyinde demek istiyorum burada. İnsanların hepsi sadece tek bir bilinç düzeyinde düşünebilir, bir iki bilinçsiz düzey de altlarda bir yerlerde debelenir durur. Veya şöyle anlatayım: Hepsi de birbirinin üzerine basılmış dört hikayeyi birden okuyabilirim; bir bakışta hepsini tarar geçer gözlerim. Ama sizin için yapabileceğim en iyi şey dipnotlar.

{57} Öz. Benim gibi bir ruhun, kimliğini ve doğasını içeren, başlıca ve esas varlığı. Sizin dünyanızdayken özlerimizi bir çeşit fiziksel şekle sokmak zorunda kalırız; fakat geldiğimiz yer olan Öbür Tarafta özlerimiz özgürce ve kaos içinde birbirlerine karışırlar.

{58} Aslında görüntüsü ve kokusu kirli bulaşık suyu gibiydi.

{59} Şiddete olan budalaca düşkünlükleri yüzünden Asurlu büyücüler tarafından yeğlenen bir cin türü. Bunlarla ilk kez, firavunun Asur ordularını Mısır topraklarından püskürtmesiyle sonuçlanan El-Eriş savaşında dövüşmüştüm. Utukkular iyi görünürler: boyları dört metre, başları ejderha veya avcı kuş biçimindedir; kristal göğüs zırhları, parıl parıl parlayan kılıçları vardır. Ama hepsi de o bildik "Arkana dikkat et" numarasıyla kandırılabilirler. Başarı için formül şöyledir: 1. Bir taş alın. 2. Utukkunun arkasına atın ki çıkan ses dikkatini çeksin. 3. Utukkunun fıldır fıldır gözlerle arkasına dönüşünü seyredin. 4. Arkasından saldırıp işini bitirin. 5. Kendi kendinizi tebrik edin. Gariptir ama o gün elde ettiğim başarılar, hayatta kalmayı beceren utukkular arasında epey düşman edinmeme yol açmıştı.

{60} Her ne kadar pek bir şey bildikleri yoksa da. Genel bir kural olarak, bir cinin zeka düzeyini, girebildiği kılıkların çokluğuyla ölçebilirsiniz. Benim gibi şen şakrak varlıkların bu konuda hiçbir sınırları yoktur. Aslında ne kadar neşeli olunursa varlığımız da o kadar daha az bezdirici hale gelir. Ama gerçekten sıkıcı olanlar, (yani Jabor, utukku vs.) tam tersine tek bir şekilde takılıp kalırlar ve bu çoğunlukla binyıllar önce modası geçmiş bir şekildir. Bu utukkuların girdikleri şekil MÖ 700 yılında Asur'un Ninova sokaklarında modaydı. Yani artık kim boğa başlı bir ruh şeklinde ortalarda dolanmak ister ki! İnanılmaz. Çok demode.

{61} Beklenmedik şekilde keskin. Ve soğuk. (Hakkımı teslim, edin: Size canlı ve yaratıcı betimlemeler yapabilmek için çırpınıyorum burada.)

{62} Çok doğru. Persepolis, Kalahari ve Chesapeake körfezi gibi evimden uzak yerlerde çeşitli zamanlarda çeşitli insanlar tarafından sayısız kereler alt edilmişliğim vardı.

{63} Ne kadar vicdanlı ve dürüst olduğumu siz de bilirsiniz.

{64} Bazı düşünceli insanlar bu noktada Lovelace'ın tılsımı çalarak hükümete karşı çalıştığını, dolayısıyla işlediği suçları anlatarak kumar oynamanın işe yarayabileceğini söyleyebilirler. O zaman belki hem Nathaniel hem de ben yaptığımız hizmetlerden dolayı serbest bırakılabilirdik. Doğru, ancak maalesef Lovelace'ın çevirdiği dolaplarda başka kimlerin parmağı olduğunu bilmek mümkün değildi ve Sholto Pinn daha önceki gün onunla öğle yemeği yediğine göre ona da güvenmek söz konusu olamazdı. Bütün bunlar göz önüne alındığında, her şeyi anlatmanın riskleri, anlatmamanın risklerinden daha fazlaydı.

{65} Doğruydu da. Bu sekiz yüz yıl kadar önceydi. O günlerde çoğunlukla Kuzey Amerika'daydım.

{66} Böyle çevrilince anlam kaybı oluyor tabii. Her ikisinin de bildiği ve nefret ettiği Eski Mısır dilinde bağırarak söylemiştim bunları. Firavunun ordularını Asur topraklarına yollayarak genel kıyıma yol açtığı zamanlara bir göndermeydi. Cinlerin kendi aralarında konuşurken insanların yaptığı (ve kendilerinin taraf tutmaya zorlandığı) savaşları hatırlatmaları nezaket kurallarına aykırıdır. Utukkulara kaybetmiş oldukları bir savaşı hatırlatmaksa, hem kaba hem de fazlasıyla aptalca bir şeydi.

{67} Horla: Cinlerin güçlü bir altsınıfı. İnsanlarda deliliğe ve hastalığa neden olan gölgemsi hortlaklar şeklinde görünürler. Diğer cinlereyse özümüzü zayıflatan kötülük dolu bir aura yayarlar.

{68} Çelik de cinler için en az gümüş kadar zararlıdır. İnsanlar binyıllardır çeliği bizim etkimizden korunmak için kullanmışlardır. At nalının "uğurlu" sayılmasının gerçek nedeni de budur.

{69} Bir varlık ne kadar güçsüzse, çağrılması da o kadar zahmetsiz olur. Büyü imparatorluklarının çoğu, olağanüstü hallerde hemen iblislerden oluşan destek kuvvetleri çağırabilecek büyücüler görevlendirir. Sadece en güçlü imparatorluklar yüksek seviyedeki varlıklardan oluşan ordular yaratabilme gücüne sahiptirler. Bu orduların en muhteşemi MÖ 1478 yılında Firavun 3. Tutmosis tarafından kurulmuştur. Bu ordu bir ifritler lejyonundan ve her türden daha üst düzeyde cinden oluşmaktaydı. Bunların arasında en değerlisi de... Neyse mütevazı kişiliğim bu konuyu burada kapatmamı gerektiriyor.

{70} Ayna İllüzyonu: Çok yanıltıcı ve karmaşık bir büyü. Büyük ölçekli nesnelerin sahte görüntüsünü yaratır; örn: bir ordu, bir dağ, ya da bir kale. Tek boyutludurlar ve içinden geçince dağılırlar. Ayna illüzyonları en zeki rakipleri bile kandırabilir. Şekil 1A'da görüldüğü gibi.

{71} Birçok modern ürün -plastik, sentetik metaller, araba motorları- içlerinde o kadar çok insan unsuru taşırlar ki onlarla uzun süre temas ettiğimizde özümüzü hasta ederler. Herhalde bir çeşit alerji.

{72} Şans, ya da benim tercih ettiğim ifadesiyle, kendi pratik zekam. Ama her zaman bir şekilde kavga etmekten kurtulduğum doğru.

{73} Ciyaklama kısmını atlayarak, elbette.

{74} Bu noktada, kulakları kusursuz işiten biri, odanın köşesinde tavana öfkeyle fışkırtılan bir örümcek ağının sesini işitebilirdi. Neyse ki iblis yüz ifadesini ağır ağır değiştirerek Underwood'a gözdağı vermekle meşguldü de hiçbir şey duymadı.

{75} İhtiyar budalaya karşı aniden şefkat hislerim uyandı. Çok uzun sürmedi ama söylemesem nereden bilecektiniz.

{76} Eyvah! Demek Lovelace Faquarl'ın elinden kurtulabileceğimi tahmin etmişti. Kuleden kaçtıktan sonra bizi izlemeleri için casuslar yollamış olmalıydı. Ben de onları hiç vakit kaybetmeden tılsımlı kolyeye getirmiştim. Ne ayıp.

{77} Kolyenin yerini öğrenir, anlaşma yapar ve Lovelace'ı memnun ederek gecenin içine yollardı. Tabii artık Lovelace'ın işlemiş olduğu suçların bir bölümünden haberdar olduğu için, büyük ihtimalle daha sonradan kellesi uçurulurdu ama bunu akıl edebilseydi, sakalını kesecek, çiçekli bir gömlek giyip sıcak ve kumlu bir yere giden ilk uçağı yakalayabilecek ve canını kurtaracak kadar zaman kazanmış olurdu.

{78} Ne gereksiz. Bu büyücüler rol yapmaktan nasıl da zevk alıyorlar.

{79} Demek Faquarl haklıymış. Horlalardan ve utukkulardan oluşan küçük bir ordu Jabor'u durdurmaya yetmezmiş. Bu hiç iyi bir haber değildi.

{80} Tam Jabor'a göre bir davranış. Oturduğu dalı kesmekten ya da kendi kuyruğunu kovalamaktan mutlu olacak türden bir yaratıktır. Eğer kendi başına karar verebilseydi bunları yapardı yani. Maalesef o bir köle.

{81} Korkmayın. Eski Babil dilinde küfretmiştim. Çocuk ne dediğimi anlayamazdı.

{82} İşe yarayacağından çok emin değildim. Yalnızca o anda bunları söylemem gerektiğini hissettim diyeyim.

{83} Bu türden psikolojik çözümlemelerde pek iyi değilimdir. İnsanların çoğunu güdüleyen şeyin ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok ve aslında umrumda da değil. Büyücüleri neyin harekete geçirdiğini bilebilmekse daha kolay; üç ayrı tipe ayırabilirsiniz onları: Hırslı, açgözlü ya da paranoyak. Örneğin Underwood, gördüğüm kadarıyla paranoyak tipe giriyordu. Lovelace mı? Çok kolay; üstünden hırs dökülüyor adeta. Aslında çocuk da hırslı tipe giriyordu, ama hala gençti ve daha yontulmamıştı. Bu ani, kendinden önce başkasını düşünme eğiliminin nedeni de buydu.

{84} Yani bana zarar vermedi. Önemli olan da bu zaten.

{85} Bu yolun ek bir faydası da; bata çıka yürürken sihirli aynasını unutmuş olmasıydı. O aynadan nasıl bahsettiğini bir duysanız, sanki o iblisçik kendi isteği dışında hapsedilmiş adi bir bebek taklitçisi değil de kırk yıllık kan kardeşiymiş sanırdınız. Başına gelen bu felaketi kişisel olarak algılıyordu. Ama sevgili Bayan Underwood'un kaybından sonra, sanırım o ayna hayatta kalan tek dostuydu zavallıcığın.

{86} "İyi sahip" nasıl olur ki, diyeceksiniz şimdi. Vallahi, Süleyman bile katlanılmazdı bence -gençliğinde o kadar sıkıcıydı ki- ama neyse ki sihirli yüzüğünü bir kere çevirerek 20,000 peri çağırabiliyordu da bir sürü boş zamanım oluyordu benim de.

{87} Klasik tarih öğretilmediği belli. Bu cehalet Faquarl'ı rahatsız edebilir, güya Odysseus'a bu Tahta At fikrini o vermişmiş. Yalan söylediğine eminim ama bunu kanıtlayamam, çünkü o zaman ben Truva'da değildim: Mısır'a gitmiştim.

{88} Bu büyücüler dünyadaki en zevksiz insanlardır. Her zaman da öyleydiler. Ha tabii, halk arasında hep kibar ve ağırbaşlı davranırlar, ama kendi aralarında eğlenirken oda orkestrası mı dinlerler sanıyorsunuz? Yoo. Tek tekerli bisiklet kullanan bir cüceyi ya da sakallı bir dansöz kadını her şeye tercih ederler. Size Hazreti Süleyman hakkında bir sır vereyim: Verdiği kararlar arasında, Lübnanlı çılgın bir gösteri grubu tarafından eğlendirilirdi.

{89} İnsanlar tarafından sürülmüş ve şekillendirilmiş olsalar da, büyücülerin leş kokusu tarlalara sinmemiştir. Büyücüler tarih boyunca azimle kentli yaratıklar olmaya devam etmişlerdir: Şehirlerde büyürler, veba yayan fareler gibi çoğalırlar, koca göbekli örümcekler gibi dedikodu ve entrikanın kalın ağları arasında gezinirler. Büyücülere en yakın kentli olmayan toplulukların -Kuzey Amerika ve Asya bozkırlarında yaşamış olan şamanlar- öyle farklı bir işleyişleri vardı ki neredeyse büyücü olarak tanımlanmamayı hak ediyorlardı. Ama onların zamanı geçti artık.

{90} Ne kadar doğru bir şey söylemiştim. Büyücülerin ortak özelliği asalaklıktır. Üstün oldukları toplumlarda diğerlerinin emeklerini sömürerek yaşarlar. Güçten düşüp kendi ekmeklerini kazanmak zorunda kaldıkları yer ve zamanlarda ise, genelde zavallı durumuna düşerler. Birkaç peni için meyhanelerdeki sarhoşlara küçük hokkabazlık numaraları falan yaparlar.

{91} Beş gözlü bir tür: İki tane başlarında, birer tane kanatlarında, bir tane de... şey, onlara arkadan yanaşmak mümkün değildir dersem herhalde anlarsınız.

{92} Korkunç bir hikayedir bu. Unutturmayın da bir gün anlatayım.

{93} Faquarl bunları mideye indirmenin daha yerinde bir davranış olacağını düşünürdü, Jabor bunu düşünmezdi bile, hemen yerdi. Ama insan eti benim özümü ağrıtıyor. Bozuk deniz ürünleri yemek gibi bir şey; her lokmada bir sürü birikmiş pislik.

{94} O ana kadar yalnızca Büyük Savaş'ta, İngiliz ordusu Prag'ın otuz mil uzağında kamp kurduğu zaman araba kullanmıştım. Adını burada anmayacağım bir Çek büyücü, bazı belgeleri çalmakla görevlendirmişti beni. İngilizler iyi korunuyorlardı ve düşman cini İngiliz kampına kadar bir ambulans kullanarak atlatmak zorunda kaldım. Şoförlüğüm berbattı ama en azından sahte görüntümü tamamlamama olanak sağlamıştı (yol boyunca çarptığım bütün askerlerle doldurmuştum ambulansı). Kampa girdiğimde, adamlar askerleri hastaneye yetiştirmeye daldılar, ben de rahat rahat belgelerimi çaldım.

{95} Ghul: İnsan etinden hoşlanan, düşük kasttan aşağılık bir cin türü. Bu nedenle becerikli (ve sinir bozucu) nöbetçiler olabilirler. Yalnızca beş düzlemi görebilirler. Bense yedinci düzleme kadar Squalls olarak görünüyordum.

{96} Bugünlerde sanki her şey olduğundan daha iyi bir şey olmak istermiş gibi. Kurtçuklar mouler, moulerler folyot, folyotlar cin olmak istiyorlar. Hatta bazı cinler ifrit ya da marid olmak istiyorlar. Hiçbir yararı yok tabii. Özünün sınırlamalarını aşmak imkansızdır. Ama bu, çoğu varlığın kendinden daha güçlü bir şeymiş gibi davranarak ortalarda dolaşmasına engel olamıyor. Tabii en baştan hem kusursuz hem de güzel bir varlıksanız, bütün bunları yapmanıza da gerek kalmıyor.

{97} Bunların hepsi de belli bir kabilenin diğerini yenmesini kutlamak için yapılmışlardır. Bu zafer takları, Roma'dan Pekin'e, Timbuktu'dan Londra'ya kadar, toprağın ve ölümün gücüyle ağırlaşmış tüm şehirlerde görülür. Şimdiye kadar hoşuma giden bir tanesine hiç rastlamadım.

{98} Burada terbiyesizlik yapmıyordum. Yani, tamam, yapıyordum, ama gene de doğru bir tespitti. Bir araştırma küresi iblisi olmayabilirim (koca burunlu iblisler hatırladınız mı) ama koku duyum yerindedir ve hemen her zaman bir büyücüyü kokusundan tanıyabilirim, kılık değiştirmiş bile olsa. Dumanlı odalarda güçlü varlıklar çağırarak geçirdikleri onca yıl boyunca üzerlerine o özel koku sinmiştir, tütsü ve korkunun salgıladığı hormonların baskın olduğu bir kokudur bu. Eğer bütün bunlardan sonra hala emin değilseniz, onları tanımanın en iyi yolu gözlerinin içine bakmaktır: Çoğunlukla lenslerini görebilirsiniz.

{99} Tabii fikirlerimin dikkate alınmadığı da olmuştur: Pisa kulesine bakın anlarsınız.

{100} Yeterince iyi bir tanımlama olmadı mı? Kısa kesip hikayeye dönmek istemiştim de! Heddleham Hall, kuzey ve güneyde alçak ek binaları, bir sürü yüksek kemerli penceresi, üçgen biçiminde eğimli yüksek damları, aşırı miktarda tuğladan örme bacaları, Barok tarzında, aşırı süslemeli, iki katlı bir binaydı. Kaba mazgallı bir ana girişi, yüksek tonozlu tavanları (ağır işlemeli), bir sürü oluk başı (gargoyl ve benzerleri) vardı. Az kullanılsa iyi durabilecek ama yoğun kullanıldığı için her şeyin erimekte olan koca bir şeker tanesi gibi görünmesini sağlayan, kreme yakın kahverengi bir taştan inşa edilmişti. Nasıl, şimdi oldu mu?

{101} O kadar dekoratif ki ayaklarından oldukları yere yapıştırılmışlar mı diye düşünmeden duramadım.

{102} Simpkin'i unuttuğumu sanmayın. Tam tersine çok güçlü bir belleğim ve yaratıcı bir hayal gücüm vardır. Onun için planlarım vardı.

{103} Basra'daki halı dokuyucuları böyle bir zevksizlik örneğini dokumakla görevlendirildiklerine lanet etmişlerdi herhalde. Karmaşık ve gaddar büyülerle halılarına cin dokuyarak, sahiplerini Orta Doğu semalarında gezdiren ve aynı zamanda leke tutmayan ürünler yaptıkları dönemler çok gerilerde kaldı. Türümüzün yüzlerce örneği, bu halılarda tutsak olmuştu. Ama şimdi, Bağdat'ın büyü gücü çoktan elinden alındığı için, bu el sanatçıları yabancı zengin müşteriler için turist saçmalıkları dokuyarak yoksulluğa karşı savaşıyorlardı şimdi.

{104} Boruyu ilk çalan kişiden geriye kalan tek şey..! Bu tarz eşyaların temel koşulu, ilk kullanıcının çağırdığı varlığın merhametine kendisini teslim etmesidir. Bu tasarım hatası nedeniyle, bu çağırma borularından çok fazla yoktur. Sizin de tahmin edebileceğiniz gibi.

{105} Çoğu büyücünün o zavallı tarzına uygun olarak, her araba büyük, siyah ve parlaktı. En küçüğü bile, büyüyünce cenaze arabası olmak istermiş gibi görünüyordu.

{106} Hiç tavsiye etmem.

{107} Yumruklarım onları en az bir iki gün uyutur diye düşünmüştüm. Ama becerememişim, işte; acele işe şeytan karışır!

{108} Ortaçağ Avrupa'sında icat edilmiş çok güçlü büyülü araçlar. Bu botlar, giyenin bir emriyle, en ufak adımda müthiş mesafeler almasını sağlarlar. İddialara göre, her botun içinde sekizinci düzlemde seyahat edebilen cinler varmış (ben o düzlemi hiç görmedim). Artık katilin Semerkant Tılsımı'nı çaldıktan sonra nasıl yakalanmadan kaçtığını anlamak çok kolaydı.

{109} Birbirlerinin içine geçmişlerdi. Nasıl olduğunu boş verin.

{110} Gerçekten çabalıyordum. İnanın bana, daha önce de yapışkan yerlerde bulunmuşluğum vardır, ama o vıcık vıcık kulağın bir güzel paklanmaya ihtiyacı vardı.

{111} Koza'nın lifleri mühür görevi görür. Dışarıya ne bir nesne (ne de ses) sızabilir. Bir çeşit geçici hapishane gibidir ve genelde cinlerden çok, talihsiz insanlara uygulanır.

{112} Bunun en kötü örneklerinden biri, Atlantis'in Akdeniz'deki Santorini adasında bulunan Miken ileri karakoluydu. Bundan 3,500 yıl önceydi, eğer belleğim beni yanıltmıyorsa. Onlar başka bir adayı ele geçirmek istemişler (ya da onun gibi bir şey) ve bütün büyücüler bir araya gelip saldırgan bir varlık çağırmışlardı. Ve onu kontrol edemediler. Ben o anda Mısır deltasından birkaç yüz mil uzaktaydım; o korkunç patlamayı duydum ve dev gibi tusunami dalgalarının Afrika sahillerini yerle bir edişini gördüm. Haftalar sonra, ortalık sakinleştiğinde, firavunun gemileri Santorini'ye yelken açtı. Adanın orta kısmı, tüm insanları ve parıltılı şehriyle birlikte, tamamen denize batmıştı. Bütün bunlar, bir pentagram çizmekle uğraşmadıkları için oldu.

{113} Eğer yarığın etrafında gri bir leke fark etmedilerse. Işık buradan emilerek Öbür Tarafa geçiyordu.

{114} Yani bildiğimiz sakız prensibine göre işlemişti. Çiğnenmiş bir sakızı parmaklarınızla tutup çektiğinizi düşünün: İlk önce gerilir, sonra ortaya yakın bir yerde incelir. Sonra en ince yerde küçük bir delik açılır ve hemen koparak ikiye ayrılır. Burada, Lovelace'ın çağırma borusunu öttürmesi çekme işlevini görmüştü. Öbür Taraftan da çağırdığı varlık çekiyordu.

{115} Onlar yalnızca ilk üç düzlemi görebilirler elbette, ama bu bile neler olduğunu anlayabilmek için yeterliydi.

{116} Lovelace'ın paçayı kurtarabilmesi için, kolyenin içinde hapsedilmiş olan varlık da bu yeni gelen kadar güçlü olmak zorundaydı. Uzun ve acılarla dolu geçmişe sahip bir cin olan ben bile, o varlığı yakalayıp kolyeye tıkmayı becermiş olan eski Asyalılara istemeyerek de olsa hayran kalmıştım.

{117} Bu varlık, büyücülerin genelde çağırdıkları maridlerden, ifritlerden ve cinlerden çok daha güçlüydü. Güçlü bir büyücü tek başına bir ifrit çağırabilir; çoğu maridi çağırmak için iki büyücü gerekir. Bunu çağırmak içinse en az dört büyücü gerektiğini hesap ediyordum.

{118} Bu varlıktan bahsedildiğini daha önce hiç duymamıştım. Çok da şaşılacak bir şey değil çünkü büyücülerin acımasızca çağırdığı -ve böylece tanıttığı- binlerce varlık olsa da, Öbür Tarafta bir ada gereksinimi olmadan yaşayan sayısız varlık daha vardı. Bu Ramuthra'nın ilk çağrılışı bile olabilirdi.

{119} Ombos. Jabor'un eski patronu Seth için kutsal olan Mısır şehri. Jabor bir iki asır boyunca orada bir tapınakta gizlenip kendisine getirilen kurbanlarla beslenmişti, sonunda Aşağı Mısır'dan bir firavun gelerek şehri yerle bir etti.

{120} Ya da havaya. Yerden yedi metre yüksekteydik o sıra.

{121} Benim hiç şansım yoktu zaten. Emir Sözcükleri'ni söylemek büyücülerin işidir. Başka da bir şey bilmezler zaten. Cinler bunu yapamaz. Ama huysuz ihtiyar büyücülerin her durum için uygun sözcükleri vardır.

{122} Büyücüler tiyatro tekniklerini, insanları korkutmak kadar, birbirlerini etkilemek ve üstünlük taslamak için de kullanırlar.

{123} Amanda Cathcart, Simon Lovelace ve altı uşak daha Ramuthra'nın ağzında ya da yarığın içinde kaybolmuştu ama büyücüler o hengamede bu önemli kayıpları gözden kaçırdılar.

{124} Yani; tam Lovelace vefat ettiğinde.

{125} İşte, bir kez daha yollarımız kesişmiş ama son bir karşılaşma yapamamıştık. Cidden yazık; Faquarl'a şöyle iyi bir dayak atmayı dört gözle bekliyordum. Ama yine zamanım olmamıştı buna.

{126} Bu arada şüphesiz yandaki bir odada halıyı geri çeken ve pencerelerdeki parmaklıkları kapatan o gizli mekanizmayı da kurmuşlardı. Bazı folyot cinsleri inşaat işlerinde çok beceriklidirler; Prag duvarlarını yaparken benim emrimde de bunlardan bir grup vardı. Kilise çanlarını duymadıkları zaman çok iyi işçilerdir, duyduklarındaysa aletleri bırakıp kül haline gelirler. Bu durum festival zamanı tam bir baş belası olur; böyle zamanlarda külleri süpürmek için kürek ve fırçalarla bir sürü iblis görevlendirmem gerekirdi.

{127} Homunkulus: Genelde bir şişeye hapsedilen ve süs eşyası olarak kullanılan, büyü ile yaratılan küçük mankenler. Bazılarının geleceği görme yetenekleri vardır, ama zaten her zaman sahiplerinin kötülüğünü istediklerinden, söylediklerinin tam tersini yapmayı unutmamak gerekir.

{128} Devlet daireleri ifritler ve araştırma küreleriyle doluydu ve benim varlığımdan hoşlanmayacaklarından korkmuştum.

{129} Eski bir Mısır yemini. Bu yemini ederseniz dikkatli olun, hemen her zaman gerçekleşir.