MAHKEME KİTAP.

Ahmet Güntan

YAPI KREDİ YAYINLARI

Yapı Kredi Yayınları - 2302

Şiir - 202

Mahkeme Kitap. / Ahmet Güntan

Kitap Editörü: Filiz Özdem

Düzelti: İncilay Yılmazyurt

Kapak Tasarımı: Nahide Dikel

© Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık Ticaret ve Sanayi A.Ş. 2006

Bütün yayın hakları saklıdır.

Tanıtım için yapılacak kısa alıntılar dışında

yayıncının yazılı izni olmaksızın hiçbir yolla çoğaltılamaz.

Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık Ticaret ve Sanayi A.Ş.

Yapı Kredi Kültür Merkezi

İstiklal Caddesi No. 285 Beyoğlu 34433 İstanbul

Telefon: (0 212) 252 47 00 (pbx) Faks: (0 212) 293 07 23

http://www.yapikrediyayinlari.com

e-posta: ykkultur@ykykultur.com.tr

İnternet satış adresi: http://yky.estore.com.tr

www.teleweb.com.tr

Ahmet Güntan (İzmir, 21 Mayıs 1955), ilköğrenimini İzmir Güzelyalı Müdafa-i Hukuk İlkokulu’nda, ortaöğrenimini İzmir Bornova Maarif Koleji’nde tamamladı; ODTÜ Mimarlık Fakültesi Mimarlık Bölümü’nü bitirdi. Şiirleri ilk olarak Kasım 1977’de Birikim dergisinde çıktı. Aynı yıllarda Yeni İnsan dergisinde müzik yazıları yazdı. İlk kitabı İlk Kan (1984) ile adını duyurdu. Altı yıl aradan sonra 1989’da çıkan, kendi yayımladığı Köpüklü Bir Kan, Bir Duman, kitapçılarda satılmadı, yaklaşık 200 kişiye postalandı. Nezle, Lale Müldür’le birlikte 1990’da yayımladığı paydaş kitap Voyıcır 2’de yer aldı. Çeşitli dergilerde şiir üstüne yazıları yayımlandı. Haldun Bayrı’nın İki Şahit ve Diğerleri (Metis, 1997) kitabında bir okuma notu yer aldı. Deneme kitabı Esrârîler 2003’te, yeni bir şiir ihtiyacını dile getirdiği “Parçalı Ham Manifesto” 2005 yılında kitap-lık dergisinde yayımlandı.

Şiir kitapları: İlk Kan (1984);
Köpüklü Bir Kan, Bir Duman (1989);
Voyıcır 2 (Lale Müldür ile birlikte, 1990);
Romeo ve Romeo. (YKY, 1995);
İlk Kan. (İlk Kan ve Köpüklü Bir Kan, Bir Duman’ın birlikte basımı, YKY, 1998);
İkili Tekrar. (YKY, 1999)

Deneme: Esrârîler (YKY, 2003)

Ahmet Güntan’ın

YKY’deki kitapları:

Romeo ve Romeo. (1995)

İlk Kan. (1998)

İkili Tekrar. (1999)

Esrârîler. 2000/2001 (2003)

Mahkeme Kitap. (2006)

MAHKEME KİTAP.

CÜMLE.

Kurmadığım cümle kalmadı.

Cümle bir cenderedir, hepsi.

Esas muhalefet hakkı bütün

cümleleri kurmuş bitirmiş

olanındır.

Kırsan, büksen, ne yararı var,

cümleyi kuracaksın, ortada

bırakamazsın.

Dadacılar cümleleri ortada

bırakırdı, zimzim zanzibar

zimzalla zam, ama onlar

ancak fikir olarak güzeldir.

Kalpten kalbe bir şeyler aktığı

da bir gerçek ama.

Cioran’ın cümleleri

uykusuzluğun taşıdığı

sonrasızlık ritmiyle akar, akar,

bu kadar haklılık dilin

taşıyabileceği bir şey değildir.

Ama cümle, karakteri icabı

hep bir haklılık ileri sürer.

Haklılıktan vazgeçmek için

belki iki yüzyılı görmüş

geçirmiş olmak lazım, fikirler

evrile devrile ne hale geliyor,

kur bakalım hadi artık o

cümleleri.

Thomas Mann, iki yüzyılı

görmüş bir yazar olarak

(1875 - 1955), dilin yakasını

bırakmış bir adamın

cümlelerini kurar.

Abdülhak Şinasi Hisar da

iki yüzyılı görmüştür

(1888 - 1963), ama

cümlelerinin dizginlerini

bırakacak hoşgörü onda

yoktur.

Cümlelerin etrafını boşaltarak onları

görünür kılan şairlerdir.

İlhan Berk, alfabe değiştiğinde

on yaşındaydı (1928),

cümleleri okula yeniden giden

öğrenci, cümlenin kolayca

kurulabileceğini biliyor.

“Maksadımızı tam olarak

anlatan söz dizilerine cümle

deniyor”, nasıl eski bir tanım.

Cümle sıcak mücadeledir,

yoksa niye ömür boyunca arka

arkaya aralıksız bu kadar çok

cümle kuralım?

Sıcak mücadelenin dışına

çıkma ihtimali şairlere belirir,

o da biraz, şair şanslı,

inatçıysa.

Cümle kurmadan anlaşma

imkânı var mı, var, ama ona

medeniyet demiyorlar, cümle

kurmak medeniyettendir

diyorlar, o zaman abi gibi

insanın koluna giren

cümleden daha medenisi var

mı?

Hintliler İngilizce konuşurken

“Şuradan bir simit alalım”

yerine “Şuradan bir simit alma

durumu ortaya koyalım”

derler, tercih kesin, bizdeki

“Şuradan bir simit alma

durumu ihdas eyleyelim” ile

aynı.

Herkesin gönüllü katıldığı

bir diktatörlük, cümleler

diktatörlüğü.

At Ali, at! Tut Ali, tut! Bu

karga ne budala!

Bir şair olarak toplumun

sustuğu ânı arıyorum.

SAVUNMALAR.
2002 – 2005

Firkat demidir ko şi’ri, Ahmed
Mahşer gününe terâne sığmaz

Ahmed Paşa

KARGANIN SAVUNMASI.

Ağacın kesik dalında tutunacak

yer buldum. Ka. Oku unut oku

unut kör tarihte kayboldum.

Babam kır kargasıydı hâkim bey.

Başına şey gelmiş, sonra barışmış

onunla.

Ka. Korkmadan konduğu korkulukla

kardeş kalıp kocamak isterdi,

göç olmuş, olmuyor.

Ka. Kılavuzu kaba korku olan

Aile Türkçesini koruyamıyor.

Herkes karga akşam karanlıkta.

Ben görsem rengimi korkmuyorum,

sabaha kalan beni heyecanlandıran.

Şu uzun binaların tepesinde,

bize hükmedenler yaşıyor. Ka.

Kara kara kargalar, kararan kırlarda

kanat kırdılar, karanlık kavgalara

katılmadılar.

Ben de bu Japonları hiç anlamadım,

karanlık, koyu. Ka. Ama onlar için

en güzeli ham meyvenin güzelliğiymiş,

bu doğru, karga bok yemeden,

erkenden.

Zor bu kargalık, delikanlılık.

Mahkemesi olmaz, 21. yüzyıla karşıyım

ben sizin, büyük cehennem, birey

yüzyılı.

Ka. Gençtim, budalaydım,

her denilene inandım, otuz yıl

şehre göç şuradan kafilelerle.

Ağzında peynirle konan kargayı

gören var mı?

Hadi leylekle tilki tamam, leylek

hakikaten içemez yassı çanaktan,

gagası doğuştan, şeklen imkânsız,

zaten göçten feleğini şaşırmış.

Pekmezle yoğurdu karıştır al sana

kargabeyni. Kılavuzum, karayım,

budalayım.

Afrika’yı gördüm, esas olay orada

ağaçlardır, hayvanları boş ver. Ka.

Koca fil ağacın yanında heybetsiz

kaldı.

Bir dilenci gördüm, kim onun

hükümeti? Buna kargalar mı?

Cinayet yüksek binalarda. Ka.

ŞAİRİN SAVUNMASI.

Sevmediğim sınıfın içine

bu beyin kimyasıyla doğdum

ben. Dura baka dura baka.

İster istemez şair oldum.

İstemez miydim köyde doğup

büyümeyi, Elazığ’dan Siirt,

Ceyhan, Mersin göçmeyi,

İstanbul’a Vefa’dan girip

Beyoğlu’na inmeyi. Tam yuva

bulurdum beni şair yapan

kimyaya. Dur bakalım.

Elime baktım bir gün, öyle

şiir yazarken, ne yapıyorum

ben pek bilmem her şeyi.

Bakalım. Dur bakalım.

Meşeyi, zeytini, inciri severim

çok, neden tam bilmiyorum.

Bazen rüyamda bile görürüm

onları. Dur bakalım.

Bir ideali olmayan ağaçlar. Şairler de.

Bazen onlar da rüyamdalar.

Ayak birden taşa çarpar vücut

tökezlediğinde nasıl tamamlarsa

beyin bir anda eksiğini bir sürü

şeyi kendim buldum.

On altı yaşında şakadan hapse

attılar taş üstüme bir daha

yazma söz ver ait olarak çözdüm

şiir tekniğini. Bakalım.

Dur bakalım. Şiir birkaç

ideali kaldırır. Bu da benim

savunmam hâkim bey.

Birkaç ideal. Karşıya el sallamak bile

istemem. Şimdi bir tabiat olayı iyi

giderdi. Dur bakalım.

Devamlı sallanan bir bacakla şiirimi

koruyorum. O benim şiir yazan

bacağım. Şair Haşim ölmüş

bu yaşta.

İçimden bir ses bana bayağı

hayır dedi, bunu benim sınıfımdan

kimse anlamadı. Şeklen imkânsız.

Ama dur bakalım.

Şiir Topu ideali ile yandım yıkıldım,

artık Top Şiir yazmak istemem hiç.

Toplayıp değil parçalayıp bakıp.

Gerçi bir şair dinlemiştim,

gençti, aradığım ahlakta dedi.

Bir de galiba. Dur bakalım.

AĞACIN SAVUNMASI.

Çok şey gördüm beni kesen

adamın yüzünde, oradan

öğrendim. Şişşşş sus.

Boşluğa konmuş, dala,

budala karga, uyandırma.

Çekilmek imkânsız, saklandım

diyelim, tarih denen tarhana

çorbasından.

Çok olaylar olmuştu, şişşşş sus.

Hatta öyle dendi, bunları ağaç

bilir, başka hiçbir şey bilmez ağaç.

Yalnız ağaçlar uzun ömürlü

ağaçlar.

Bir ağaçtan bile daha iyi durup

bekleyen Abdülhamid mesela,

uzun ömürlü, ölümü ta 1918,

Yalnız Ceviz Köyü’nü kuran

Anadolu’dan uzak.

Bu ceviz yayılıyor yayılıyor,

kubbesi böyle bütün dünyayı

tutuyor. Şişşşş sus. Karın altında

suskun harabelerden uzak.

İnsanın büyüme istikameti de

ağaca benzer hâkim bey,

kümbet gibi dikilir. Ne var ki

ağaç sabit, insan gezegendir.

Tohum ağaç olduktan sonra

kaybolmuştur hâkim bey,

gasptan korkmayacak kadar

mülkiyetten uzak.

O daldaki gaybet-i efkâr,

o dili yok, o tasarımsız,

şişşşş sus, o araya giren

düşünceleri savmak için

hızlı hızlı dua etmekten uzak.

Öyle duruyor bakıyor bakıyor sonra

unutuyor iki kere kendini kesmişti

eskiden ağaçlar kesildi mi biz de

kökleri çıkarır evde yakardık

su dolar kocaman çukurlara.

Bir adam sabah gölgemi çitle

çevirmişti, ağaçları seven o şair

bunu yazmıştı.

Gitmedim, hâlâ buradayım,

şişşşş sus. Uçmasın.

Belediyenin kaydından da

düştüm. Biyografisinin ipini

kimseye bırakmayanlardan uzak.

Birleşmiş Milletler 1945,

CIA 1947, İsrail 1948.

Şişşşşşşşş, susssss.

ER HALEF DEMİR’İN SAVUNMASI.

İçim çok dolu hâkim bey.

Hep para konuştular. 3 lira,

5 lira. Bazen kalbimi göç

ediyorum beyin göçü.

Bizim orada herkes akrabadır,

inanır mısın? Yüzleri de.

Amerika’da o genetikçileri

şaşırtır bunlar Siirt’te.

Ümit Burnu’nda o kış, 1860,

sıkılmış bekleyen denizci,

bilseydi sıkılmazdı. İnsanın yüzde

sekseni sudur. Tuzu da

denizle aynı.

3 lira, 5 lira. Kurşun beni

okşamıyorsa deler. Sefer dedem,

Salih amcam, Hacı dayım,

buraları, bu köy. Dünyada

gençler için hayat şimdiki

kadar ümitsiz olmuş

her zaman.

Gidiyorum yaylaya, su

bağlaya bağlaya. Karlofça 1699,

1556 Fuzûlî ölüyor,

1799 Şeyh Galib. Uhud, 625.

Uçurumdan düşmüşüm

üstü kapalı bir yere.

Göç bitti sevgilim, bu durak

en son durak, kalktı göç

eyledi Vefa elleri. Sana bir an

dikkatli bakan benim için

tecavüz sayılır.

Portakal yapraklarının

üstüne tıp tıp tıp düşen

yağmurla böyle her yeri

güzel bir koku kaplar böyle

12 yaşında oturur kayanın

üstünde seni bulmayı

düşünürdüm.

Yarıya kadar okudum.

Allah’a ulaşmak için yola

çıkan 100 yoksul dileği içinde

kaybolur sandım dileğim.

3 lira, 5 lira. Para, para, para.

Elimdeki sopayla yürüdükçe

ardımdan yolu çizer, giderim.

Allah olmayınca, tarih olmuyor.

Klorofil buldu doktorlar bende,

artık av bitti, bir ağaç gibi donup

kalabilirim.

BAĞDAT’IN SAVUNMASI.

Bismillahirrahmanirrahim.

Zor savunma. Parçalanmışı ben

toparlamam. Bom ba.

Bağdat seni delik delik delerim.

Anlaşanlar, koca koca adamlar,

Bağdat anlaşması.

Bom ba. Demirden yapıldı,

atası gürz, altın MÖ 6000,

bakır MÖ 4200, demir

MÖ 1500. Yanımda gelip

fotoğraf bile çektirdiler.

Anlamı atlayan iki kere

başarılı olur.

Ağaç tanımadı sosyal şeyi.

Bom ba. Açtı çiçeğini.

Manzaraya düşkün yazar

okunmak için teknik

problemini çözer.

Herkes herkesi aldattı, El Reşad

Hastanesi’nde olanları unutma.

Al lah. Bu bir, bir de insan yağı

mafsallara iyi gelir diye kanlı

çınarın altında parçalanan

satılan sadrazam, 1648.

Türklerin ruhsal merkezi

dağ mı ağaç mı, belki ikisi de,

dağdaki ağaç, iki sabit üst üste,

ihtiyarlığı özlüyorum.

Bağdat seni delik delik delerim.

Bom ba. Köküyle yan yatmış

palmiye. Cidde’ye de palmiyeleri

ta Cezayir’den Fransızlar

getirirdi, serbest ticaretin

yerinden olmuş palmiyeleri,

yıl 1983.

Adalet her şeyden değerlidir,

değişen bir şey olmaz. Para

sofuluğu bozar, suçluyu da

hâkim affeder. Al lah.

5. Murad galiba, okudum ama

unuttum, kendini havuza atıyor,

kan istemem, padişahlık istemem.

Bunu Abdülhamid görür, ben

bakamam.

Bağdat’ın içine girilmez yastan.

Savaşta esans satan adam

sosyal sağır, ağaç gibi. Bom ba.

Bu böyle sürer, tarhana çorbası,

ağaçlar kesilir, şairle karga

hep budala.

Sensiz burada Bağdat kadar

yalnızım hâkim bey. Biçim,

anlama ihtiyaç duyduğum

andan itibaren parçalanmıyor.

Maç kaç kaç, üç üç.

Hiçbir zaman ağzınla yiyip,

yediğini şeyden boşaltan

olduğunu unutma. Beyin

bunun üstünde çalışıyor.

Her şey iyiye doğru gitmez.

Değişir birden. Bom ba.

AYRILIĞIN SAVUNMASI.

Elimde değil ayırıyorum.

Var ama bir bildiğim.

185 şairi buyruğunda

koruyan bak odur

İstanbul’u ayıran, 1453.

İnsanları dörde ayırdım,

yeniler, kapı önündekiler,

içeridekiler, sonra eskirler.

Tahranlı ikizleri ayıramadım.

Onlar için ayrılık Allah yanıdır.

Mevlânâ’yı insan sıfatlarından

ayırdım. Şair Haşim’i ayıramadım.

Vicdan yaşamsaldır, kavuşmanın

da. Tutarlı düşünceyi ayırdım,

hasret çekti. Oy.

Oy ağacı kargadan ayıramadım,

hayret. Şairi kestim ayırıverdim,

şu ayrılık korkusuna bakın siz.

Şiir Adam, ta neandertallerin

iyi savunucusu, tarih onda

ayrılık korkusu.

Kalp ile inzivaya çekilenlerin

çoğu, mühendis bunlar,

Türkle Kürdü ayıramadım.

İnziva, ayıran şeylerden

sıyrılmaktı.

Tarhanam bak topak topak.

Yahya Kemal’in mezarında

Haşim’in ruhu için dua eden

ayrılıkçı.

Mal sahibi mülk sahibi

son ettirgen son sahibi. Hayret.

Ben böyle ayırmadım.

Ayrılık ayırdı beni. Asker

ocağında, çarşı izninde.

Ayrılık ayırdı da beni.

Bilmem.

Daha çok bir kimya olayı ayrılık

çok tuhaf, ablam kimya temeldir

der.

Öte yandan evcil köpek hayret

yavaş yavaş kalmaya alışır

kısa ayrılık ile başlanır sahibi

ayrılık sürelerini uzatılır.

Hâkim bey bakın ne

diyeceğim bana 3 tarih ver

dedim Yalta Malta Romanya

dedi Yalta 1945 Malta 1989

Romanya 1989 oy.

ÇOCUĞUN SAVUNMASI.

Allahım. Beni büyüt Yarabbim,

çok küçük kaldım. Ne olurdu

düşünsene çam zeytin verseydi.

Allahım sen o cevizleri patır

patır o Japonların üstüne

karga ne çok gülmüştüm

Yarabbim. Öyle bir şey değil,

karanlık bir kuyudan

yeni çıktım çocuklar.

Yeni öğrendim anlamayı,

ormanda bulduk onu. Allahım

seni kaybettiğim zaman çok

korkuyorum Yarabbim.

Amik Ovası kardeş ovası,

Titüs Tüneli kardeş tüneli.

Çıktım Bakras Kalesi’ne baktım

aşağı, hadi dayı, bize masal

anlat.

Sen hâkim ol Yarabbim.

Tarihin işi gücü var, beni

yazmaz. Sonra vicdan da Allah’ın

kardeş karakutusu.

Göğsünde kardeş incire

yuva bulamamış harabeye

harabe. İnsan lanetlendiğini

hiç bilir mi dersin?

Bana sorarsan ben milattan

önce ölmüşüm, düşün

Midas için biteni Kimmerler

karşısında.

Meselem alınyazım gibidir

meselem 30 yıl sonra bu

keçiboynuzunun altında bir

şair dinlensin yeryüzü

gökyüzüdür meselem.

Allahım. Anlatıyorum, sen

beni duy Yarabbim. Geldiğimde

gitmişti ağaç. Yeter artık 300

yıldır demiş gitmiş.

Yoğunluk azalabilir ama devam

şart. Ne olacağım ben büyüyünce,

Mantık Abidesi mi?

Deli deli şeyler. Allahım

Yarabbim. Evcilleşmenin

tarihi dayıcım köpek MÖ 10000

keçi kuzudan neredeyse MÖ 9000

eşek tavuk 4000 3500.

Ağyar değilim, buralıyım,

görünmezim, daha gelmeden

oraya varırım, ararım, sorarım,

hay Allahım o Japonlar.

BATTAL GAZİ’NİN SAVUNMASI.

Kimsin? Battal’ım, zamanlıya

kattalım. Battal seni ciğersizlere

karşı ben savunacağım hâkim

bey. Kim onun hükümeti?

Ben de şiirimden mimikleri

sildim okunmayız bizler

taşırız.

Gezme Battal bu dağlarda

beni de vururlar. Çok sonra

biliyorsun en önde zaten

şair yeniçeriler yürümüş.

Vardım sağ sakin şehrine,

millet üzgün durur Battal,

ıslama ekmek tarlası.

Gürzümü salladım

be gaziler ocağa atacak

ateş.

Ne yılan duydu, ne karınca

uyur, karıncalar uyumaz,

en iyisi natürmort.

Namaza duran ıslak çorapta

yoldaşın kestiği kurban

lekesini türbende gözümle

ben gördüm Battal.

Aşk ilahîye değgin güneştir[1]

tam tepeden gölge kalmaz

vurduğun yerde.

Sırtlanın boynunu bilir misin,

kalındır, 2 sayfa yeter tarihe,

Persler gitti Roma geldi

Roma gitti Persler geldi

17 kahpe yara için 17 delik.

Kimsin? Battal’ım, zamanlıya

kattalım. Para kazandığı gün

yorganın altına kaçan şair,

Matbaadan Önce 1955.

Benim için Battal zamanlı benim

meselem. Lala bana çubuğumu

ver lala. Kim ne derse desin

Amerika iğrençsin.

Katla kendi gaileni 7 milyarla

uğuntuyu duydun mu Battal?

Ya. Kafan bin oldu değil mi?

Böyledir bu, böyle durur.

Battal ben de bu dağların

busunu sevdim.

Bana bir Aşkar bulsan,

bana gayret yoldaşı olsan,

bir iki ettirgen daha ursak,

aşk ilahîye değgin

güneştir, haydi Battal.

YOKSULUN SAVUNMASI.

Cır cır cırcır böcek bana

yoksulluğumu. Hayır. Vara

vara sırtımı bu sıcak taşa.

Hayır. Evinde yiyeceği

olmayan kimse.

Kuru kuru gömerler

yoksulu. Hayır. Kafası bin,

kalbi dolu. Hayır. Çıplağa

her şey dışarıdan mı gelir?

Bir ayrılık bir yoksulluk,

ölümü boş ver. Ne yapar

sence yoksul oğlan

mezarlıkta yoksul kıza?

156 milime 66 milim, neyleyim

doların enini boyunu.

Bazı şairler amigdalayı,

ben ayna nöronları.

Çıkıp bey sofrasına yemek

de yedik. Hasan beyin

vurdurduğu ırgat Osman

yatsın yanımda.[2]

Burası Avrupa, Pound konuşuyor,

senin bu topraklara kadar gelmiş

bütün akrabalarının canını alan

kişiydi Battal.

Ben aynada yüzümü 40 yaşından

sonra gördüm hâkim bey.

Midas’ın son yemeği de

meğerse mercimekmiş.

Ne diyelim göğsüne Ali Baba

Harami yazılmış çocuğa,

Bağdat 2003.

Biri erkenci daha fazla acı

çekmesin diye enkazın altında

bileklerini kesiyor o ölmese

kurtarılıyor diğeri dışarıda

bileğini kesiyor, Marmara

depremi, 1999.

Balina nefesini çok uzun ben

inan daha uzun tuttum. Hayır.

Kurbağalar sesini yükseltti,

yağmur geliyor.

Bildiğimiz. Hayır. Her gün

uyuduğumuz. Hayır.

Karanlığı görmesin gözü.

Benden sonra gelen ikinci

cümlede saydım yalnızca

1 tek 0 sayısı var 1 sayısı 7

kere birler kardeştirler de.

İlk ayrılık 2 ile başlar,

ondan 4 tane var.

EGE’NİN SAVUNMASI.

Şafak 730. Bilsem ki öleceğim,

Ege’ye döneceğim. Dağda

tek kalsam devam edeni

tanıyorum.

En önemli savaş son

savaştır, Tolstoy, ölümü

1910. Onu da dedim,

İzmir’in kurtuluşu, 1922,

babamın doğduğu yıl.

Namazdan sonra kahvede

herkes uyur, Ege uykusu,

10 dakika, kimseye teslim

olmadınız ama uykuya.

Bunu da dedim.

Ben farklılığımdan gurur

duymuyorum ben ayrılığa

toptan karşıyım hâkim bey.

Bak sahadan çıkıyor,

seyre dalıyor.

Onu da dedim, her durak

bir haberdir, sözünüzü

bitirmedikçe anlam

ortaya çıkmaz.

Şiir nedir bilmem ben şairi

tanırım. Bunu da dedim.

Bakın hâkim bey,

Germencik, Kokararı,

Kuyuburnu, Aşşalar,

Gabağaç, Üçardıç,

Yalnız Meşe, Güççükdaş,

Daşlıdarla, Kelmemedin Bağ,

Goca Çeşme, hepsi.

Bunu da dedim.

Uyuyan memuruna

yuva bulamamış müzeye

müze mi denir?

Toplama çarpma bunlar önce.

Çıkarmayı Ege’de şair çocuklar

buldu, bölme de sonradan

gelmiştir insana.

İpte tavuk da yürüttüm

göğsü kırmızı nar bülbülüne

tuzak da kurdum tutmadı

çocuk kalktın mı bakalım

aman başıboş da dünyaya?

Ben size diyorum natürmort

kendini savunacaktır.

Onu da dedim, çıngırdaklı

nohut yemeye savaşı görmeye

geldim.

Ovadüzünde hapsolan

dağ adamı ilkokul birden

beri tartışılıyor demek ki

beni 29 yaşında doğurmuş

oturma odalarını sessiz tutan

ayakta kalma çabasıdır

bunu da dedim.

Zeytin ağaçlarının altında

yemin eden âşıklar, bunu

da dedim. Kargalar da parlak

şeylere düşkün oluyor.

DİPNOTLAR

[1] Şeyh Galib: Aşk bir şem-i ilahîdir

[2] Nâzım’ın vasiyeti