Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanim

1-

(Utangaç bir tavirla) Sey... Hepinize merhaba...

Siz bu satirlari okudugunuz sirada, ben çoktan bu satirlari yazmis olacagim...

Siz bu satirlari okudugunuz sirada, ben çoktan ilk yazimi yazmis ve pürüzsüz bir heyecan içinde, yazinin yarattigi etkileri merak ediyor olacagim. Acaba okunmus muydu? Daha da önemlisi begenilmis miydi?

Yoksa su anda ben, ilk paragrafta okur tarafindan terkedilmis öksüz cümlelerin gariban yazari miydim?

Bu yaziyi okurken baska seyler düsünen okurlarla, hiçbir sey düsünmeden, satirlar üzerinde düsüncesiz bir göz gezintisi yapan okurlarin toplamini, ülkedeki okuma yazma bilenlerin sayisina böldügümüzde sonuç

kaç olacakti? Su son yazdigim cümleyi ögelerine ayirabilecek kaç babayigit vardi ülkemizde? Acaba su anda ben daha önce okunmus bir yaziyi yeniden yazmis olabilir miydim? (Ne dediniz bilmiyorum ama öyle demeyin, böyle bir felaket her an her yazarin basina gelebilir.) Açik söyleyeyim; heyecanliyim.

Dolayli anlatayim; heyecanli oldugumu söylersem yalan söylemis olmam dersem yalan söylemis olmam dersem yalan söylemis olmam..

Aslinda bu kadar heyecanlanmaya gerek yok. Yazarsin klasik bir "merhaba" yazisi olur biter. Ama benim bu tür yazilarla ilgili sorunlarim var.. Mesela söyle bir giris düsünelim:

"Merhaba sevgili okurlar.. Bundan böyle sizlerle her hafta bu sayfalarda bulusacagiz.. Ve ben size kalemim döndügünce fikirlerimi, deneyim ve gözlemlerimi aktaracagim. Bazen benim fikirlerim sizi dönüstürecek, bazen sizlerden gelen tepkiler beni sekillendirecek.. Umarim bu fikir alis verisi ülkemizin fikir hayatina bir katki saglar... vs..vs..vs."

Oldu mu yani simdi? Bu giris paragrafini maddeler halinde inceleyelim: 1) "Merhaba sevgili okurlar.."

Bu tümüyle sahte bir giris cümlesi.. Daha yeni tanisiyoruz, nereden çikti bu sevgililik filan. Zekâ sorunlu televizyon sunuculari gibi yaparak "sevgili" sözcügünü çöpe dönüstürmenin manasi var mi?

GERZEK SUNUCU- Simdi önce sevgili Sezen Aksu'dan, ardindan da sevgili Ahmet Kaya'dan nefis birer parça dinleyecegiz ve vaktimiz olursa daha sonra bu parçalari birlestirecegiz, dubakalim nasil bir bütün çikacak ortaya?

Ne sevgilisi güzelim? Dur bakalim Sezen Aksu seninle bir sevgili iliskisi içinde anilmak istiyor mu? Daha da ötesi Ahmet Kaya'yla ayni bütünün parçalari olmak istiyor mu?

2) Merhaba yazisinin ikinci cümlesi su:

"Bundan böyle sizlerle her hafta bu sayfalarda bulusacagiz..."

Bak simdi? Ne bulusmasi? En geç kaçta orada olacagiz? Kaça kadar bekleyecegiz? Yakinlara bir yere gelip cepten adres tarifi mi alacagiz? Bulusacakmisiz!

Türçede en sik taciz edilen sözcüklerden biri de "bulusma"dir. Radyoda bulusuruz, ekran basinda bulusuruz, yeniden bulusmak dilegiyle ayriliriz... Buna ek bir siklik daha var: Bundan böyle SIZLERLE

bulusacagiz.. Sizler ne demek? Siz zaten çogul bir ifadeyken "sizler" ne oluyor? Sizler siz'den daha mi çok yani? Kusura bakmayin "bizler" böyle saçma sapan sorunlara kafa yoran küçük bir grubuz.. Hiç

üzülmeyin SIZLER BIZLER'den daha kalabaliksiniz. Biz biziz, BIZLER bile degiliz!

3) "Umarim bu fikir alis verisi ülkemizin fikir hayatina bir katki saglar..."

Saglamaz! Çünkü bu sözü edilen alis veris meselesi tartismaya açik.. Bir kere böyle bir alis veris olacak mi? Belki de siz bu yazinin bulundugu sayfalara geldiginizde, tuvaletteki isiniz bitecek ve dergi klozetin yaninda bulunan eski sayilarin arasindaki yerini alacak ve sizden sonra gelecek olan müsterisini beklemeye koyulacak. Gayet iyi biliyorum ki siz de benim gibi, tuvalete biraz da kültürel ihtiyacinizi gidermek için gidiyorsunuz. Gerçi son dönemde sagnak halinde üretilen Erol Atar katkili haftasonu ekleri bütün tuvaletleri kusatip ülkenin entelektüel hayatina agir bir darbe indirdi ama yine de hiç yoktan iyidir. Çünkü

okunacak bir seyin olmadigi tuvaletlerde kitap kurtlarinin çektigi eziyeti ben bilirim. Bu yüzden mesela ben OMO'nun hangi fabrikada ve hangi kimyasal bilesimlerle üretildigini de bilirim. Listelerde yer almasa da en çok okunan yapitlar arasinda deterjan kutulari önemli bir yer tutmaktadir.

Sözün özü "merhaba" yazilarinin genel olarak ana fikri sudur: "Bu yaziyi okumasaniz da olur. Sadece böyle bir yazarin artik bu dergide yazmaya basladigini bilin yeter!"

Öte yandan bana saçma gelen asil konu su.. Diyelim ki hiç tanimadiginiz insanlardan olusan hiç

tanimadiginiz bir ortama giriyorsunuz. Konusmaya söyle mi baslarsiniz?

GRUBA YENI KATILAN GERZEK- Merhaba.. Ben artik sizin gruba dahil oldum. Bundan böyle isten arta kalan vakitlerde sizlerle bu kafede bulusacagim. Yeri geldiginde espri yapacagim, yeri geldiginde de esprilerinize gülecegim. Bazi zaman olacak fikra bile anlatacagim. Ama biliyorsaniz anlatmayayim tabii.. O

zaman ben fikrayi anlatirim, baktim ki biliyorsunuz bir daha anlatmam... Ayrica anilarim arasinda size aktarmaya deger bulduklarimi hiç unutmamaya çalisacagim. Ve bunlari aktarirken konusmama "hiç

unutmam" diye baslayacagim. Böylece anilarimin ilginçligi ve hafizam konusunda size güven vermis olacagim..

Böyle bir salagi hangi grup kabul eder ki.. Normal olani, insanin adini söyleyip bos olan sandalyeye oturmasi degil midir?

Kisacasi (Kisaca mi? Madem kisasini biliyordun iki saattir ne yaziyorsun?) siraladigim nedenlerden dolayi böyle bir merhaba yazisi yazmadim.

Aslina bakarsaniz siz "sevgili" okurlarla nasil bir iliski kuracagimi da bilmiyorum. Kafamda okur - yazar iliskisiyle ilgili soru isaretleri de var çünkü. Okurun kafasinda daginik halde gezinen fikircikleri derleyip toplayan, özneleyen, tümleçleyen, yüklemleyen biri midir yazar? Bunu yapabildigi oranda basarili, yapmadigi kadar da aykiri mi sayilir? Yani okur düsündügünü düsünen yazari mi sever? Ama bu durum yazarin varligini gereksiz kilmiyor mu? Siz kendi içinizde halledin, ben niye yaziyorum? Elbette ülkemizde aykiri olmakla birlikte basarili sayilan yazarlar da vardir ama onlar da sevimsizdirler. Ben hem sevimli hem aykiri hem de basarili olmak istiyorum, ne yapmam lazim?

Okurun tuhaf aliskanliklarindan biri de kimi sözlerin altini çizmektir. Bu durum ise yaziyi daha sonra okuyan kisileri depresyona sokar.. Kimse bir yaziyi "salak olma, bu cümlelere dikkat et" seklinde bir uyariyla okumak istemez. Bu nedenle alti çizilmeye deger cümleler yazmamaya gayret edecegim.

Iste heyecanli, hafif utangaç, çokca tedirgin bir "merhaba" yazisinin sonuna geldik. Önümüzdeki hafta bu sayfalarda bulusmak ümidiyle sen ve esen kalin vs vs vs...

Neyse...

Hayatin orasinda burasinda gelisigüzel seslendirdigimiz sözler uçucudurlar ama yazinin böyle yetenegi yoktur, yazdiginiz yerde kalir.

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

2-

Ekmek, kola, soda ve gazete için...

Bu sabah... Çok erken... Henüz uyanmamisken... Dün gecenin alkol agirligini üstümden atmadan, bir alka seltzer tabletinden baska hiç kimseyle görüsmeye hazir degilken telefonun basinda sinir içinde beklemeye koyuldum. Bakkalin telefonu sürekli mesgul çaliyordu. Bir esnafin telefonu mesgul çalamaz, çalmamalidir.

Ama çaliyor iste...

- Alo bakkal Hüseyin mi?.. Kimsin peki? Muttalip mi? Ha, Hüseyin'in arkadasisin öyle mi?

Arkadasliginizin derecesi nedir? Yani siparisimi sana söylersem Hüseyin'e iletebilir misin? Direk görüsebiliyor musun kendisiyle? Ne demek "Anlayamadim." Madem anlayamayacaksin niçin açiyorsun telefonu? Telefon çalinca kaldirip "alo" demekle is bitmiyor! Karsi tarafi anlama mecburiyeti var!..

Yaninda dilimizi bilen kimse var mi? Hüseyin nerede peki? Ne zaman gelir Tekel'den... Yani Hüseyin hiçbir sey söylemeden Tekel'e gidiyor ve yerine hiçbir ise yaramayan bir Muttalip birakiyor öyle mi?..

Muttalip, sayende telefonumuzu dinleyen arkadaslar açisindan son derece sikici, manasiz bir konusma oldu... Telefonu kapatmasini biliyorsun degil mi Muttalip? O elindeki ahizeyi aldigin yere koyacaksin...

Yap bakayim...

Muttalip telefonu kapatmayi basardi. Artik iki tablet alka seltzere ihtiyacim vardi.

Çok hizli giyindim. Esofmanin altina iskarpin giyecek kadar suursuz ve sinirli bir sekilde asansörümü

çagirdim. Evet artik kuskum kalmamisti, tümüyle aksilikler üzerine kurulmus, sinir bozarak güldürmeyi deneyen bir komedi filminin içindeydim: Asansör bozuktu.. Söylemeye gerek yok, altinci katta oturuyorum. Asansörse zemin katta derin bir sessizlik içinde.

Bu sabah... Çok erken... Henüz uyanmamisken... Önce Muttalip... Ardindan asansör...

Apartmanin kapisindan çikacakken, Kapici Ruhi... Gözlerinde gecikmis bir yakit parasi talebi, bende bozuk yok. Benim için o sirada olay yerinde Kapici Ruhi de yok... Yürüdüm...

Bir sokak ilerdeki bakkala gitmek zorundaydim. Daha önce bir kez gittigim ve bin kez pisman oldugum, çok gereksiz konularla ilgili uzun sohbetler seven geri zekâli bakkalla yüzyüze geldigimde basima gelecekleri anlamistim ama artik çok geçti. Bes milyonum onun salam kokan ellerindeydi..

Konusmaya basladi... Daha dogrusu, O, ben bakkala girmeden önce konusmaya baslamisti, ben lafin arasina girdim.

Hayir bakkal, dün gece A Takimi'ni seyretmedim!

Hayir bakkal, Romasiz Perihan'i tanimiyorum!

Hayir bakkal, takim tutmuyorum, hükümeti kurma çalismalariyla ilgilenmiyorum ve "Yalim" acaip bir isim midir hiç düsünmedim... Ben kola, soda, ekmek ve gazete istiyorum...

Hayir bakkal, Tosak bence iyi bir komedyen degil, espri seviyor hepsi bu...

Hayir, Fatih Terim'in her geçen gün neden daha bir asabi oldugunu bilmiyorum.

Sansal Büyüka bu büyük A meselesini abarttigi için mi Arman Hoca diyor, bilmiyorum..

Hayir sayin bakkal kardesim ben, günün yarisini televizyon seyredip diger yarisini da seyrettiklerini diger seyredenlerle konusarak geçiren insanlardan degilim. Ben bu ülkede bir azinlik mensubuyum ve bazi haklarim var. Mesela hiçbir sey konusmadan parasini ödeyerek ekmek, soda, kola ve gazeteye sahip olmak gibi... Lütfen istedigim seyleri...

Hayir hayir hayir! Beni Sibel Can olayina da karistiramayacaksin! Ayrica adliyeye intikal etmis bir olayla ilgili konusmak dogru olmaz. Belki inanmakta zorlanacaksin ama (tipki Türkçe konusmakta ve sevimli olmakta zorlandigin gibi) Sibel Can'in yakalanmasiyla ilgili herhangi bir fikri olmayan insanlar da var...

Tamam belki burada degil ama komsu ülkelerde var. Tut ki Bulgar'im ve senden kola, soda, ekmek ve gazete istiyorum. Peki sadece kola, soda ve ekmek istiyorum, sende Bulgarca gazete yoktur.

Hayir bakkal, dün gece A Takimi'ni seyretmedim.

Hayir, Hande Ataizi gerçekten o kadar para kazaniyor mudur bilmiyorum, daha da güzeli bilmek istemiyorum.. Benim özellikle bu tip durumlarda kullanilmak üzere gelistirdigim ve çocuklugumdan beri özenle sakladigim, nefis, kullanisli rahatlatici bir "BANA NE KARDESIM" adli bir cümlem var. Sayin Ataizi konusunda da o cümleyi kullandim. Istersen sana da bu cümlenin küçük kardesi olan "SANA NE

KARDESIM"i vereyim, sen de bana kola, soda, ekmek ve gazetemi ver.

Anlasildi... Sürekli konusan bakkala bakip arada bir hi hi, tabii canim türünden oportünist sesler çikarmak ve içimden yukaridaki satirlari geçirmek ise yaramiyor... Konusmaliyim!.. Ben de herkes gibi geyik muhabbetinin kapsama alanina girmeliyim! PEKI BAKKAL KOLLA KENDINI!

- EVET BAKKAL EVET!.. BU SABAH SAAT BESE KADAR A TAKIMI'NI SEYRETTIM..

PROGRAM BITTI AMA UYUMADIM.. SAAT SEKIZE KADAR SENIN DÜKKANI AÇMANI BEKLEDIM.. ÇÜNKÜ SEYRETTIKLERIMI DERHAL SENINLE PAYLASMALIYDIM. BASKA TÜRLÜ UYUYAMAZDIM. EVET HEMEN SUNU BELIRTMELIYIM KI ROMALI PERIHAN

ROMASIZ PERIHAN OLDUGUNDAN BERI, DÜNYA GÖRÜSÜNDEKI GELISIME BAGLI OLARAK VIZYONUNDA BARIZ BIR RAHATLAMA VE KESIF BIR GENISLEME OLDU VE

TABII KI BU DURUM, SIBEL CAN OLAYINDA YAPTIGI SOK AÇIKLAMALARLA GÜNDEME GELEN NURIS LAKAPLI KISININ DE DIKKATINI ÇEKMEKLE BIRLIKTE, PRESTIJ AILESINE KATILMASINA KESIN GÖZÜYLE BAKILAN JON BENJAMIN

TOSAK'IN BU KONUDA SESSIZLIGINI SÜRDÜRMESI VE KONUYLA ILGILI GÖRÜSLERINE BASVURMAK IÇIN EVINE GIDEN MUHABIRLERE EVDE YOKMUS GIBI DAVRANMASINA, DOGAL OLARAK BÜTÜN KUSKULARIN FATIH TERIM ÜZERINDE

TOPLANMASINA YOL AÇTI... ÖTE YANDAN SEDA SAYAN, LÖV, LÖV'ÜN TERCÜMANI VE ADININ AGIZDA GEVELENMESINI ISTEMEYEN BIR YETKILI, HANDE ATAIZI'NIN "AZ

KAZANANDAN AZ, ÇOK KAZANANDAN BAZEN" VERGI ALINMASIYLA ILGILI HAZIRLADIGI VERGI TASARISI ÜZERINDE SERT TARTISMALAR YAPTILAR. BU ARADA YALIM EREZ NE YAPIYOR? ESINE HÜKÜMET KURMA ISIYLE UGRASTIGINI VE EVE

BIRAZ GECIKECEGINI SÖYLÜYOR AMA, TELEVIZYONLARIN ANA HABER

BÜLTENLERINDE GÖRÜLÜYOR KI KENDISI DENIZ BAYKAL'LA GAYET LAUBALI BIR

MUHABBET YAPMAKTADIR.. HATTA O KADAR LAKAYTTIR KI TOKALASMALARI YIRMISEKIZ DAKIKA SÜRMÜS, FAKAT GÖRÜSMELERI ONIKI DAKIKAYI BILE

BULMAMISTIR... TABII KI BÜTÜN BU OLAYLARIN DISINDA KALAMAYAN HÜLYA AVSAR BIR KISIM MEDYANIN ETKISIYLE OLACAK, SERVISI KARSILAYAMAMIS VE

DEVLET SANATÇISI OLAMAMISTIR. YAZAR ISMAIL BESIKÇI CEZAEVINDEDIR AMA GÖNÜL YAZAR DEVLET SANATÇISI OLMUSTUR. FAKAT SAYIN EROL

BÜYÜKBURÇ'TAN KUZEY KIBRIS TÜRK CUMHURIYETI DEVLET SANATÇILIGI BILE

ESIRGENMISTIR. NEDEN BIR NURI SESIGÜZEL'E, BIR BANU ALKAN'A, BIR SANA YAVRU DEVLET SANATÇILIGI ÖDÜLÜ VERILMESIN TESELLI MAHIYETINDE? NEDEN?

SORUYORUM BAKKAL, NEDEN? PEKI BÜTÜN BUNLAR OLURKEN SAAT SABAHA KARSI ÜÇ SULARINDA EVINE GELEN DEMET SENER EVININ HER ZAMANKI YERININ

IKI BLOK ÖTESINDE OLDUGUNU FARKEDIYOR. BU DURUMU KOMSULARINDAN

GIZLEMEK ISTIYOR AMA OLAY YERINDEN TESADÜFEN GEÇMEKTE OLAN SAMDAN

MUHABIRINE YAKALANIYOR VE BÖYLECE, DEMET SENER'LE SEVDA DEMIREL'IN

AYNI KUAFÖRE GITTIKLERI GERÇEGI DE SU YÜZÜNE ÇIKMIS OLUYOR. TAM BU

SIRADA BULGARISTAN'DA BIR ÖN SEVISME SIRASINDA DANYAL LIMAN KIMLIGIYLE

YAKALANAN KISININ, ASLINDA PASAPORT KONTROLÜ SIRASINDA DODI EL FAYED

KIMLIGIYLE YAKALANMASI GEREKEN SANSAL BÜYÜKA VE EKIBI OLDUGU

AÇIKLANIYOR. VE SIMDI! BÜTÜN BUNLARIN ISIGINDA BANA... EKMEK... KOLA...

SODA... VE GAZETE VERECEK MISIN? SORUYORUM BAKKAL BUNLARI BANA VERECEK MISIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIN?.. Ve paraüstü tabii...

Bu sabah... Çok erken... Henüz uyanmamisken... Içinde kola, soda, ekmek ve gazete olan bir posetle, Kapici Ruhi'nin yanindan yakit parasini sanki yillik pesin ödemis bir edayla geçip alti kat merdiven tirmanarak eve vardim... Artik kahvaltimi hazirlayabilirdim... Tam burada, o tiksindigim cümleyi yazmak zorundayim: FAKAT O DA NE? Posetin içinde ekmek yok! Kola var, soda var, gazete var ama ekmek yok... Derhal telefona sarildim... (Bir süre birbirimize sarilip agladik...)

- Alo bakkal Hüseyin mi? Kimsin peki?.. Muttalip mi? Muttalip, sen telefonu kapat, ben biraz aglayacagim.

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

3-

Hem acikli hem de komik herkesten

"Medya çagi mi? Ne diyebilirim ki? En tiksindigim sarkilari bile ezbere biliyorum." Pedicures Haber herkese lazimdir; ama en çok habercilere... Haberin, iletilmekten çok "satildigi" bu iletisim çaginda anahaber bültenleri, televizyonda ayri kategorilerde yer almasi gereken herseyi kendi bünyesinde toplayan bir sirke dönüsmüs durumda. Artik ortalama bir haber ekibinde bulunmasi gereken elemanlar haberciler, muhabirler, editörlerle sinirli degil. Is sadece "karizmatik" spikerle de bitmiyor. Mutlaka en az bir komedyene de ihtiyaç var. Hatta bazilarinda iki (Bakiniz Sov Tivideki UZUN ÇARESIZ ile KISA KIFAYETSIZ).

Bu komik malzeme kullaniminin amaci seyircinin mizah talebini de karsilamaktir. Çünkü haberler seyircilerin bütün beklentilerini karsilamak zorundadir. Hem bir eglence programi, hem bir komedi dizisi, hem de çok acikli bir drama olmak zorundadir. Güldürmeye, aglatmaya, sevindirmeye, acitmaya ve kanirtmaya mecburdur. Artik bütün televizyon yayini uzun bir "anahaber bülteni" haline gelmistir. Reha Muhtar'in kanal sahibinden daha havali takilmasi da bu yüzdendir zaten.

Bir haber nasil daha güldürücü hale getirilir? Bunun en güzel örnegi az önce bahsettigim kisa-uzun çeliskisidir. Sov Tivide bir "çok uzun" ile "çok kisa" biraraya getirilmis ve sonuçta "daha da kisa" bir mizahi kalite elde edilmistir. Biz normal insanlar zaten nerede uzun boylu biriyle kisa boylu biri yanyana gelirse gülmekten ölürüz... Ama bu yeterli degildir haberler için. Olaya haber süsü vermek sart oldugundan, bu "acayip" komik iki kardesimize bünyelerine uygun ve herkesi gülmekten kirip geçirecek bir de konu bulmak gerekmektedir. Örnegin "Viagra" meselesi ya da "saç çikartan ilaç iktidarsizlik yapiyormus" gibi. Bunlar saglandiktan sonra is sokak röportajlarinda mizahi bakimdan randiman alinacak geri zekâlilarin bulunmasina kaliyor ki, ekibimizin bu konuda zorlanma ihtimali yok.

Haberlerdeki "özel muhabir" sikligina gelince... Temel amaç kendi haber starini yaratmaktir. Çünkü o ana kadar ismini kimsenin bilmedigi bir kisinin durup dururken pompalanmasinin nedeni o kisinin olaylara çok özel bir bakis açisi olmasi degildir. Aslinda öyle biri yoktur. Haber ekibi tarafindan yaratilmistir. Bu arkadaslara sanal haberciler diyebiliriz. "Çagatay Yollarda" veya "Bükentay Kirlarda" gibi, haberler içi özel köseler, izleyenlere doyumsuz anlar yasatmaktadir. Bu köseler de yine ve dogal olarak sirtlarini binyillik köklü gülmece gelenegimize dayamislardir.

Mizah herseydir.

Mizah satar, sattirir.

Fakat en acikli olani Ali Kirca'nin bültenin sonunda kameraya bakip kendisini gülmeye zorlayarak, hatta kendisini tehdit ederek sarfettigi su cümledir:

ALI KIRCA- Evet... Bizim City'deyiz.

Sadece haber, haber olmaya yetmez... Yani insanin köpegi isirmasi artik haber degildir. O insanin ayni zamanda köpege tecavüze yeltenmesi ve birkaç yakiniyla birlikte canli yayina çikip konusmasi da gerekmektedir. Tabii en güzeli köpekle insani canli yayinda bulusturmaktir ama RTÜK ve Panter Emel gibi sorunlari asmak güç olabilir.

Habercilerin isi, olayi en hizli ve en objektif sekilde ulastirmak degildir artik. Onlarin görevi en komik, en acikli, en seyirlik haberi "üretmektir..." Ya da olan bir haberi durumuna göre ya daha komik ya da daha trajik hale getirmek.

Trajik haber modeli komik haber modelinden daha komiktir. Sözgelimi söyle bir olay vuku bulmustur: Bir genç kiza bir araba çarpmistir ve kizcagiz hayatini kaybetmistir. Iste bu durum "trajik muhabirsunucu" için bulunmaz bir firsattir. Derhal kameraman arkadasi ile olay yerine, mümkünse olay olur olmaz (yani cesedin üzerine gazete kâgidi konmadan- ha bu arada, ölüm oraninin bu kadar yüksek oldugu bir ülkede cesetlerin üstlerini örtecek gazete kâgidindan baska dogru düzgün bir örtü yok mu allah askina?) degilse mümkün olan en hizli sekilde (hatta hizi abartip olay olmadan önce olay yerine giden var) gider ve kayit baslar:

ÖLÜ SEVEN MUHABIRSUNUCU- Evet!.. (Bu "evet" muhabirler için bir tür besmeledir) Nurgül onsekiz yasina henüz girmis (demek ondokuzuna "henüz" girmemis) hayatinin baharinda (hayatinin baharinda mi? Ne hos bir tabir. Ilk defa duyuyorum. Ne yaratici bir üslubunuz var.) bir genç kizdi (DIKKAT! Buradan itibaren muhabirsunucumuz arabanin kiza çarptigi noktaya dogru yürümeye baslar!

Fakat cadde islektir ve bir baska aracin da haber ekibimize çarpmasi isten bile olmayacaktir)... Evet iste tam burada su yönden gelen Ahmet Sopar yönetimindeki (yönetimindeki mi? Anlamadim!... Adam soför mü cumhurbaskani mi?) bir kamyonet Nurgül'ün kisacik yasamina son verirken ayni zamanda körpecik bedeninde onulmaz yaralar açiyordu... Evet genç Nurgül iste tam buraya boylu boyunca uzandi ve uzandigi yerden bir daha kalkamadi. Kalkamayan sadece Nurgül'ün narin vücudu degil ayni zamanda umutlari, düsleri, çeyizi ve sevinçleri idi... Aynur Balkaya Star Haber, Bagcilar!

Heyhat! Tam bu sirada beklenen oluyor ve baska bir kamyonet (tesadüfe bakiniz ki Ahmet Sopar'in küçük kardesi Hüseyin Sopar yönetimindeki bir kamyonet) haber ekibimize çarpiyor ve baska bir haber ekibi dramatizasyon çalismasina kalinan yerden devam ediyor.

IKINCI ÖLÜ SEVEN MUHABIRSUNUCU- Evet... Aynur Balkaya hayatinin baharinda bir haberciydi... Haberle yatip haberle kalkiyordu... Isini askla seven genç Aynur, yine bir kaza haberini size ulastirmak için göreve kosmustu... Ama bu onun son haberi olacakti... Habere gitmis, haber olmustu...

Gençti, hayat doluydu, mesleginde iyi bir yere gelmek için gece gündüz çalisiyordu vs. vs. vs. vs........

Haberlerde temel amaç sudur: Komik olanin suyunu çikarip gülünmez hale getirmek, sahici acilari ise komik hale dönüstürmek!

Tabii bunlar tümüyle sizin sorununuz.

Çünkü ben artik Discovery Channel seyrediyorum. Ordaki maymunlar daha sahici.

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

4-

Geyik muhabbetinin kökleri

"Anadolu uygarligin besigidir.. Evet besigidir. Uygarlik orada dogmustur ama korkarim büyümek için baska yere göçmüstür..."

Ludvig Bauhaus Her yerde hep ayni seyler konusuluyordu ve delirmek üzereydim!

Bütün konusmalar, tanismalar, kavgalar, tartismalar; hepsi, hepsi ayniydi... Toplam iki yüz kelime arasinda dönüp duruyordu herkes. Toplumun tüm yükünü bu zavalli iki yüz kelime tasirken, öte yanda binlerce kelime, ambalaji bile açilmamis vaziyette öylece duruyordu.

Neden hayatimiz sonsuz bir geyik muhabbetine dönüsmüstü?

Neden her yerde, her zaman ayni seyler, ayni konusmalar, ayni kötü espriye ayni salak gülmeler vardi?..

Sanki valilik ortalama bir günü teybe kaydetmis, biz de her gün o kaseti yeniden, yeniden ve yeniden seyrediyorduk!

Sabah karsilasmalarimiz ayni... Isyerindeki ilk pogaça yemelerimiz, ilk çayimiz ayni... Hersey, hersey hep ayni... Maç sonrasi muhabbetlerde bile en fazla üç ihtimal vardi...

Ve bu ayniliklari birbirine baglayan, upuzun bir geyik muhabbetiydi...

Toplumumuzun neden bu kadar geyik muhabbetine yatkin oldugunu arastirmaya karar verdigimde nelerle karsilasacagimi bilmiyordum. Kendimi sponsoru olmayan belgeselci gibi hissediyordum. Televizyonda dogru düzgün bir saatte yayinlanip yayinlanmayacagim bile belli degildi. Ama inanmistim. Geyik muhabbetinin köklerinin Anadolu'da oldugunu hissediyordum ve bu gerçegi ortaya çikarmak için herseyi göze almistim. Ama bu çok masrafli ve mesakkatli bir isti, mutlaka bir sponsor bulmaliydim. Konuyu görüsmek üzere Türkiye Kiraathaneler Birligi Baskani Saim Köse ile bulusmaya gittigimde, Sayin Köse beni kapida görür görmez okeyden kalkti, baska bir masaya geçtik. Aslinda sigara dumanindan hiçbir sey görünmüyordu ama seçebildigim kadariyla önümde bir masa vardi ve Sami Bey çok iyi bir insandi.

Böylece bu arastirma için Sen Bezik Briç Salonu, Kösk Kiraathanesi ve Liman Kafe Bilardo Salonu sponsor oldu (Burada hemen sunu belirtmeliyim ki Liman Kafe Bilardo Salonu'na yeni alinan masalarda üç bant oynamanin tadini ancak hakiki bir sevismede ya da Kösk Kiraathanesi'nde içeceginiz hafif bir çayda bulabilirsiniz. Unutmayiniz, parasina oyun oynamak yasaktir).

Evet, bu belgesel çalismamda Sami Bey'in ve daha birçok isimsiz geyikçilerin katkilari vardir.

Tabiatiyla arastirmanin tüm sonuçlarini burada maalesef aktaramayacagim. Sadece geyik muhabbetinin tarihçesiyle ilgili çok önemli bir bulgumu, ilk geyik muhabbetinin nerede, ne zaman, kimler tarafindan yapildigini belgeleriyle birlikte sunmakla yetinecegim.

Bu arastirmami hayati boyunca geyik muhabbeti sinirlari disina çikmamis ve bu ugurda milyonlarca sigara tüketmis isimsiz yiginlara adiyorum.

Geyik muhabbetinin tarihçesi

1951 yilinin mart ve nisan aylari boyunca simdiki Boyabat'in güneyindeki antik adiyla Fontelisus bölgesinde, Alman Arkeolog Ludvig Bauhaus önderligindeki ekip bir kazi çalismasi yapmisti.

Bu bölge M.Ö 721 yilinda yogun bir nüfusa sahipti ve tahil ürünlerinin toz haline getirilmesi isiyle ugrasan yöre insani -kesin olmamakla birlikte Mrikyalilar- asla siyah renk tasiyan bir sey giymezdi. Zira siyah giysiler hizla un lekeleriyle kaplanirdi ve Mrikyalilar bunu Bugday Tanrisi Firrin'in lanetine yorardi.

Arkeolog Bauhaus dönemin çok ünlü müze müdürlerinin bile dikkatini çekmis, hatta bazilariyla yakin dostluk kurmus basarili bir bilimadamiydi. Örnegin New York Metropolitan Müzesi Müdürü Charles Overlock ile hemen her haftasonu bulusup golf oynadigi, yenilenin hesabi yüklendigi, arkeoloji çevrelerince bilinen bir gerçektir.

Bauhaus ve ekibi nisan ayinin yirmi dördüncü günü bir magarada resimli bir duvar yazisi bulduklarinda hayretlerini gizleyecek yer bulamamisti. Magaranin duvarina çizilen iki insan, bir masa basinda oturmus SIKALIN (biraya benzer, arpa maltindan yapilan bir tür içecek) içmekteydi (Bu hiyeroglif su anda Berlin Sehir Müzesi'nin bodrum katinda kalorifer dairesinin girisinde durmaktadir).

Burada önemli olan ve kazi heyetini hayrete düsüren, resimden çok resmin altindaki yaziydi. Çünkü bu yazi sadece resmedilen iki insanin ve muhtemel bir de resmi yapan kisinin bildigi sifreli bir dille yazilmisti.

Ludvig Bauhaus bundan sonraki hayatini iste bu yaziyi desifre etmeye adadi. Bauhaus bu kazi çalismasindan yirmi gün sonra hayata gözlerini yumdu ve hayat da bu olaya gözyumdu. Ancak insanlik ve özellikle de Anadolu tarihi açisindan bir devrim niteligindeki bulusu hâlâ bizim için degerini korumaktadir.

Ludvig Bauhaus sonuçta yaziyi desifre etmis ve tarihteki ilk geyik muhabbetini günisigina çikarmistir.

Bauhaus'un bulgularina göre resimdeki iki insan arasindaki bir konusmayi aktaran yazinin meali söyledir: (Uyari: L.B'nin çevirisi size biraz garip gelebilir, çünkü L.B çok az Uygur Türkçesi biliyordu. Ama bu yüzden tatsizlik çikarmanin geregi yok, ben sizin için bir kez daha çevirdim) 1. Geyikçi- Ya beladur hakakutung yaseanmayiz... Pizara bir çikayursung har say itas pehasi.. Senradu gilip ey ustarlar! Bi sefir nih ularlar!

(Ya birader, hakikaten yasanmaz! Pazara bir çikiyorsun hersey ates pahasi! Sonra da gelip oy isterler.

Bu sefer nah alirlar!)

2. Geyikçi- Ya basver tikma kafangu gardisim!

(Yahu bosver, takma kafana kardesim..)

1. Geyikçi- Nisi tikmam gardisim! Serrefsizim ben olacagum, su mamalakatun bisnda, herseyi iki dolingende hallederim!

(Nasil takmam kardesim! Serefsizim ben olacagim su memleketin basinda, herseyi iki dolingende hallederim - dolingen, o dönem kullanilan bir zaman birimidir. Bir dolingen yaklasik olarak on yedi saliseye karsilik geliyor-)

Evet bu konusma böyle sürüp gidiyor. Fakat bizim elimizdeki metinde bu kadari çevrilmis. Çünkü Ludvig Bauhaus bu konusmadan fena halde sikilmis ve hayata veda etmistir. Metnin tamamini okumak isteyenler Sen Bezik Briç Salonu'nda bulabilir. Not: Sine bes yayinimiz vardir.

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

5-

Ne bagiriyorsunuz kardesim, sagir miyiz?

"Sen sen ol, sadece mars söyleyenlere inanma!" Bir Lapon Atasözü

Anlamaya deger bir sey söylüyorsan bagirmana gerek yok. Her bakimdan zayif bir sözü

kuvvetlendirmenin yolu volümü açmak degildir ki. Tam tersi, anlamsizligin sesini açmaktan baska ise yaramiyor bu eylem!

Ama kim daha çok bagiriyorsa biz onu alkisliyoruz...actopc.pmc.pm.

Kim sarki söylerken daha dik seslere çikiyorsa onun kasetini aliyoruz. Bülent Ortaçgil bizim için fazla

"light" kaliyor. Zuhal Olcay'in güzel sarki söylemesi yetmiyor, herhangi bir televoleye çikip "en büyük fener" diye bagirmasi gerekiyor. Hatta herhangi bir sarkisini tornistan edip tribün makamina çevirmesi sart... Mesela suna ne dersiniz:

Çünki maglubiyet de neticeye dahil...

Çünki yenilenler hâlâ cimbomlu...

Haklisiniz benim de midem bulandi... Vedat Sakman, Zuhal Olcay ve Attila Ilhan'dan özür dilerim.

Ben hayatimda hiçbir mitinge katilmadim. Bagiriyorlar çünkü... Bagirdikça sesleri ve sözlerinin tasidigi anlam kisiliyor. Ben hep alternatif bir miting düslemisimdir: Taksim meydaninda besyüzbin kisi var ama çit çikmiyor. Derin, çok derin bir sessizlik oldugunu düsünebiliyor musunuz? Bundan daha muhtesem bir protesto biçimi olabilir mi?

"Yüzbinler hep bir agizdan zulme karsi" bagirmislarmis! Ne var bunda? Marifet mi yani? Asil marifet o yüzbinlerin hep bir agizdan susabilmesi! Asil zor olan, gerçek disiplin gerektiren bu degil midir? Ben bos konusan degil dolu dolu susan bir Türkiye düslüyorum! Seçim yaklasiyor, basiniza gelecegi biliyorsunuz degil mi? "Ne kadar çok gürültü yaparsak o kadar oy aliriz" konulu kampanyalar baslayacak yine...

Megafonlari kendilerinden büyük kamyonlar geçecek evlerimizin oturma odalarindan... Bagirdikça anlasilmayacak ne dedikleri! Zaten anlasilacak bir sey de yok söylediklerinde... Bu yüzden bagiriyorlar ya zaten... Anlam siyasetimizi terkedeli çok oldu... Kendisinden nicedir haber alinamiyor...

Ne bagiriyorsunuz kardesim? Sagir miyiz yoksa geri zekâli mi? Oy istiyorsan efendi gibi iste!

Gandhi ne kazandiysa "efendiliginden" kazanmadi mi? Herkesin teslimiyet zannettigi "susup oturmayi" en büyük direnise çevirmedi mi?

Bagirmanin bir sözün etkisini arttirdigi düsünülür çogu zaman. Oysa Stephen Hawking dogru düzgün konusamiyor bile. Ama son yillarin en dikkate deger seylerini söylüyor.

Ama bizim gibi gürültücü toplumlarda her kafadan manasiz bir ses çikar ve suskun insanlara angut gözüyle bakilir. Örnegin tüpgaz firmalarina bakilirsa kendilerinin disindaki tüm saticilar salaktir, çünkü

mamullerine uygun bir beste yaptirip zihnimize tecavüz etmeyi bir türlü beceremiyorlar... Saniyorum ki benim evin bulundugu sokak dünyanin en çok tüp satilan sokagi. Çünkü neredeyse yirmidört saat tüp kamyonlari "Aygaaaaaz," "Ipragaaaaaz," "Likitgaaaaz" seklindeki nefis sarkilari esliginde geçip duruyor...

Ben ülkedeki sorunlari konusurken Avrupa'dan örnek vermekten ve "adamlar yapiyor kardesim" konulu sohbetlerden hoslanmam ama herhalde dünyanin herhangi bir uygar kösesinde böyle bir seye izin verilmez degil mi!

Halbuki bu igrenç sarkilara gerek yok! Benim bir müsteri olarak sizden müzikal bir beklentim yok ki...

Ben sizden sarki alacaksam tüpü nereden alacagim? Sezen Aksu'dan mi? Ama sayenizde evimde tutuklu kaldim... Beni her sabah sekizde uyandiriyorsunuz! Ancak unuttugunuz bir sey var, ben sabah saat bese dogru yatiyorum... Genellikle de sabah sekizde herhangi bir tüpçüyle randevulasmiyorum.

Tüpe ihtiyaci olmayan birisi de degilim. Ama yine de sarki kiliginda bana iskence etmenize gerek yok...

Eger hadiseye reklam açisindan bakip tüketiciyi özendirmekse muradiniz, yine yanlis yapiyorsunuz...

Çikolata satmiyorsunuz ki! Yani biz "aygaaaaz" adli sarkiyi duyunca, "canim da nasil tüp çekti anlatamam"

deyip pencereye kosmayiz ki! Tüpümüz biterse, size telefon ederiz, telefonda bile sesimizi yükseltmeden tüp isteriz, siz de getirirsiniz!

Telefondaki konusmayi mahallenin tamami da duymaz. Siz de sessiz bir tüpü sessizce getirir sessizce takar, sessizce evi terk edersiniz. Bagirmaniza ne lüzum var! Allah muhafaza ya diger esnaflar da bu yöntemi uygulamaya kalkarsa? O zaman halimiz ne olur? Siz bunu yapabiliyorsaniz bizim bakkalin da Seden Gürel'le anlasip "Sen Bakkaaaaal" adli bir sarki söyletme hakki vardir tabii ki!

Öte yandan sanki günlük yasamimiz çok sessizmis gibi bagirmak için maçlara gidiyoruz. Normal sartlarda bir insanin bir digerine ettigi basit bir küfür cinayet sebebi olurken, kirk bin kisi biraraya gelip yüksek sesle hakemin cinsiyetini tartisiyoruz.

Dinsel inanç, dogasi itibariyle tanriyla kul arasindaki uhrevi ve sessiz bir iliski iken biz bagira bagira inaniyoruz! Çünki inanmamiz yetmez, bunu baskalarinin da duymasi gerekir! Ahretteki mutluluk için degil dünyevi dertlerimizden dolayi inaniyoruz. Bu yüzden de bagirmamiz sart! Madem tanrinin hiç

konusmasaniz bile kalbinizden geçenleri duyduguna inaniyorsunuz, ne diye bagiriyorsunuz?

Bütün bunlarin isiginda sessizce bir soru sormak istiyorum: Ne bagiriyorsunuz kardesim, sagir miyiz?

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

6-

Hijyenik asklar

Amacim hep komik seyler yazmakti...

Hayati çekilir kilmak için yanima biraz mizah almistim... Fazlasini size verecektim... Yolda yersiniz diye...

Yasarken...

En kizdirici durumlardan bile kahkaha elde edecektim. Gülecektiniz ben kizdikça... Derin çeliskilerle eglenecektiniz.

Manik tarafimi sunacaktim size, depresifligimden sakinacaktim sizi. Ben Gürbüz Vural'dim çünki... Tam bir "özel isim" bile sayilmayan... Adimin ilk harfinin büyük yazilmasi beni özel isim yapmaya yetmiyor çünki... "Ismini ilk kez duydugunuz ama hepinizin tanidigi" ve sanal hayatlarimiza sunulan bir gölgeydim ben...

Nasil ve neden bir veda ikliminde yaziyorum bu satirlari bilmem... Dedim ya depresif tarafima denk geldiniz iste...

Neden bugün böyleyim bilmem... Belki de bir ocak ayinin olmadik bir çarsambasinda beklenmedik bir günes çikti ortaya, ondandir... Hava çok güzeldi ve ortada komik bir sey yoktu.

Hava nasil güzel ve ben nasil depresifim...

Iyi havalari sevmez sairler.

Yagmur çocugudur onlar...

Iyi havalar iyi gelmez has sairlere... Orhan Veli'nin "mahfini" hatirlayin... Ve bir de simdiki planli hijyenik sevda karikatürlerinizi düsünün.

Hersey daha önce yasanmis... Kullanilmis iliskilerdeki ikinci el ucuzlugunu ask zannediyoruz... Hayir o sözler söylendi... Hayir o sarkiya aglandi daha önce... Hayir o çiçekler artik birer pahali kliseden ibaret...

Kirmizi gül ask demekmis! Yok ya? Bütün asklar ayni sey demek degil ki! Sari gül ayrilik anlamina gelirmis! Hadi oradan! Kim uyduruyor bunlari! Hangi çiçek toptancisi isim verebiliyor binlerce sairin milyon yildir adlandiramadigi seylere?...

Aski, ayriligi, sevdayi sairlerden daha kolay anlatiyor çiçekçiler! Parasini ödeyin yeter... Dogumgünlerini, evlilik yildönümlerini bir hafta önceden hatirlayin yeter... Yerli yerinde olsun kliseleriniz... Sarabiniz ve mumlariniz hazir olsun... Sevmek için iyi bir yürekten çok aksesuarlarinizin tam olmasi önemlidir...

Ben bu "özel" günleri hep unuttum... Yani mart ayinin herhangi bir günü "birlikte olduk" diye sene-i devriyesini neden kutlayalim ki?... Insan nasil berbat bir duruma düser bazen... Eve girersin, isiklar söndürülmüs, mumlar yanmaktadir... O saniye anlarsin o gün senin unuttugun bir "özel" gündür... Allahim neydi bugün? Ayin kaçiydi? Daha da önemlisi hangi aydayiz?

Hep küstüler bana hayatim boyunca...

Sevmedim, sevdiysem de önemsemedim zannettiler...

Yanildilar... Seviyordum, önemsiyordum. Önemsemedigim, daha dogrusu anlamadigim kliselerdi.

Sevdam fazla sadeydi. Aksesuarlarim eksikti... Hâlâ da eksiktir...

Ve simdiki sevdalanmalar fast food hizinda... Hizin içinde yitirilen güzelim bir yavaslik... Daha yavastik eskiden... Demleye demleye konusuyor, seviyorduk... Hemen sevismiyorduk... Karpuz yemek için efendi gibi temmuz ayini bekliyorduk.

Yetimdi gecelerimiz... Sigaralara zulüm, kül tablalarina yük... Etimizden aliyorduk etimizin tadini.

Seviyorduk. Sevisiyorduk. Bazen sadece sevismeyi seviyorduk.

Kalabalik geceleri bekleyen yalniz kahvaltilar için hep acele ediyorduk. Yagsiz beyaz peynir tadinda iliskiler kuruyorduk. Seviyorduk. Sevmeyi seviyorduk. Bazi elele yürüyüslerde keske yagmur yagsin istiyorduk. Hangi sevdanin üstüne yagmur yagsa, biz onu ask belliyorduk.

Hijyene önem vermiyorduk. Beyaz çarsaflarin üstündeki lekeler asklarimizin haritalariydi. Hangisi biz, hangisi yavru vatan oradan anliyorduk.

Bekliyorduk... Kantinde, durakta, evde... Bir sevda enstitüsünün ekstern ögrencileriydik. Devam mecburiyetimiz yoktu.

O zaman çikan hangi kaset, diyelim ki Samatya'yi anlamli ve askli kiliyorsa onu dinliyorduk. Biliyorduk ki o sarkiyi alti yil sonra duydugumuzda bir Samatya sevismesini yeniden yasayacaktik...

Parasizdik. Paraya para demiyorduk. Para kendini bir sey zannediyordu ama biz ona ismiyle hitap ediyorduk. Kimde varsa ondan harciyorduk. Sevda girisimlerimizden para üstü almiyorduk.

Kirliydik. Ter kokuyorduk. Ülke sorunlarini konusarak sevismelere yol açiyorduk. Ülkemizi ve tenlerimizi seviyorduk.

Çok agliyorduk sonra. Adam gibi, asik gibi, sarhos gibi agliyorduk...

Tarihi geçmis gazetelerin üstüne seriyorduk neyimiz varsa... Kitaplarimiz, parasizligimiz, sevdalarimiz, türkülerimiz...

Sonra söndürdük sigaralarimizi ekonomi sayfasinin hiç okumadigimiz bir kösesine, ayrildik... Kaça ayrildik simdi hatirlamiyorum ama ayrildik!

Yürüdü zaman sevdasizligimizin üstüne.

Unuttuk!

Kusku, sorumluluk, tedirginlik ve hesapçiliktan olusan yeni bir arkadas grubu... Ve bir durumu önceden bilmenin pasli rehaveti... Simdi elimizde kalanlar bunlar.

Sonunu bildigimiz sevismelere baslamiyoruz artik. Koku bizi uzaklastiriyor. Kokularimiz birbirine düsman artik. Hijyene önem veriyoruz ve simdi çarsaflarimiz sakiz gibi.

O güzelim lekeler yüreklerimizde kaldi...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

7-

Kendini dolandirmak

"Yalan söyleyebilen tek canli türü insandir. Zaten bu sayede canli kalabilmektedir."

T.S. Anghut

Hep büyük kentlerin birinde ve en çok da en az acidigimiz Istanbul'da caddeüstü bir evimiz olmasini diliyoruz... Kulagimizin dibinden taksiler geçsin istiyoruz. Gürültü bize anlasilmaz, tuhaf bir güven duygusu veriyor... En çok sessizlikten korkuyoruz... Bir insanla yanyana ve uzun uzun susabilmemiz için dost olma sarti ariyoruz. Yoksa rahatsizlik veriyor bize bütün sususmalarimiz.

Ve ana caddeye ne kadar yakinsak o kadar prim yapiyoruz. O oranda fazla kira ödüyoruz pencerelerini bile dogru düzgün açamadigimiz, balkonlarinda sadece tursu bidonlarimizin oturdugu evlere... Ve zaten hayatimizi "zamaninda surada bir ev vardi, almadik" üzerine kurdugumuz ve hiçbir tarihi firsati zamaninda degerlendiremedigimiz, o zaman dagbasi olan yerlerin sonra "mükemmel" caddeler haline gelecegini öngöremedigimiz için ve kaçirdigimiz firsatlar berberimizle yaptigimiz geyik muhabbetlerine meze oldugu için ve hepimizi zamaninda Gençlerbirligi'nden ya da Fener Genç'ten istedikleri ama biz gitmedigimiz için kendimizi dolandirmayi meslek edindik. Aramizda babasi zamaninda trilyoner olmayi iskalamamis hiç

kimse yok. Hepimizin aslinda futbola asiri bir ilgisi ve anormal bir yetenegi vardi ama ah o babalarimiz, bizim Pele olmamizi istemediler. Agaç yasken egiliyordu ve babalarimiz bizi yas odunla dövüyordu... Iste bu yüzden kendimizi dolandirmayi meslek edindik.

Evlerin caddeye bakan taraflarini boyayip arka cepheyi bosveriyoruz. Çünkü hayat caddedir ve asil caddeden geçenlerin gördügü önemlidir. Biri yanilip arka plana takilmissa o zaten hayatimizin disina çikmistir. Halihazirda iki boyuta anca yetiyor dimagimiz ve boyamiz. Çünkü biz hayatimizi baskasinin gözüyle seyrediyoruz. Dudagimiz inceyse uyduruk rujla kalinlastiriyoruz, gögüslerimiz ufaksa palavraci sutyenler takiyoruz... O sutyenlerin televizyonda açik açik reklami yapiliyor... Aliniyor, satiliyor, takiliyor...

Yani yalanin yalan oldugu açik açik ilan ediliyor. Bunu alirsaniz herkesi kandirabilirsiniz deniyor. Ama gece olup da is sevisme iklimine döndügünde aci veya küçük gerçek kabak gibi meydana çikiyor. Kimse kimseye gögsünü gere gere gögüslerini gösteremiyor. Iste bu yüzden kendimizi dolandirmayi meslek edindik.

Ankara'dan Esenboga havaalanina giderken gecekondulari göreceksiniz, sakin sasirmayin... Ve baskentimize gelen yabancilarin ilk gördügü manzaranin o gecekondular oldugunu düsünüp cikcikciklanacaksiniz... Askeri cunta o isin çaresini bulmustu 12 Eylül'de; bütün evler beyaza boyanmisti.

Devlet toplu konut yapamiyorsa o vakit beyaza boyar! Bu kadar basittir! Çünkü beyaz herseyi aynilastiran nefis bir rengimizdir ve temizligi her yerde en güzel sekilde temsil etmistir. Yani emeklilerin kuyruguna çare bulunamazsa devlet "tek sira" yapar... Sorun çözülmez ama en azindan düzgün bir kuyruk olur... "Düzgünlük" bizim için herseyden önemlidir. Iste bu yüzden...

Örnegin siz hiç Taksim'in orta yerindeki Atatürk Kültür Merkezi binasinin arka cephesini gördünüz mü ya da Istiklal Caddesi'ndeki binalarin birçogununkini?

Sanki arka sokaklar yalniz kediler içindir. Hep yasadisi, hep boyasiz, hep terkedilmis. Çünkü daha çok insan geçer anacaddelerden... Bu yüzden kalabaliga yedirir gürültüye getiririz herbir seyimizi... Bir seyin gerçekten "öyle olmasi" önemli degildir zaten, "öyle sanilsin" yeter. Is ki dekorumuz sahici olsun.

Iste bu yüzden sohbetlerimizdeki kahve tadi eksildi. Çetlesiyoruz artik. Teknolojik bir yeniligi gerici bir sekilde kullanmakta bizden iyisi azdir nasilsa. Artik geyik muhabbetlerini kahvehanede degil de son model bilgisayarlarda yapiyoruz... Olmayan bir isimle, olmayan bir yerde, olmayan bir sohbet yapiyoruz ama bunun gerçekligine inandiriyoruz kendimizi...

Oysa günes gözlügü bile (gözbebeklerini sakladigi için) gerçek bir tanismaya engelken, bu sanal kandirmacaya fit oluyoruz. Iste bu yüzden kendimizi dolandirmayi meslek edindik...

Hep baskalarinin bozuk gözleriyle (kimi uzagi, kimi gözünün önünü göremeyen) seyrettik hayatimizi!

Caddeye bakan tarafimizi parlattik da arka cephemizi bastan savdik. Misafir odalarimiza yigdik saray tipi koltuklarimizi ama bütün zamanimizi televizyon odasindaki çoktan ölmüs çekyatin üstünde zayi ettik.

Hiç tanimadiklarimiza peygamber sabri gösterdik ama en "sevdiklerimizin" en küçük kusurlarini bile bagislamadik. Belki de, "sevdigimizin" o küçük kusurunu örtecek ya da büyükmüs gibi gösterecek bir sutyeni yoktu ve bütün kusuru buydu. Ama biz hemen, sen bunu nasil yaparsin, dedik... Sana yakistiramadik... Senden ummazdik... Dostlugumuzun caddeye bakan yüzünü sik sik yikamamiz gerekiyordu. Dostlarimiz bizden tavlayici yalanlar bekliyordu. Evcil yalanlar besledik saksilarimizda... Ve en sik söyledigimiz yalan suydu: Biliyorsun ben dobra bir insanim... Hiç dinlemem langanadak söylerim!..

Zaten hepimiz dobrayiz degil mi!. Hep langanadak söyleriz gerçegi, karsimizdaki kim olursa olsun! Hep televizyonda belgesel yayinlansin isteriz degil mi?

Tabii tabii... Bu söylediklerinize siz inaniyorsaniz, sizin bir itiraziniz yoksa size, benim için sorun yok...

Ve iste bu yaziyi da hiçbiriniz üstünüze alinmadiniz... "Öyle yapan çok" ama siz öyle yapmiyorsunuz degil mi?

Çünkü kendinizi dolandirmayi meslek edindiniz!

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

8-

Amacim üzüm yemek degil Mehmetalibey Bagcilardan ariyorum!

"Hiç kimsenin kazanamadigi yarislar herkesin birinci oldugu yarislardir."

Dick Testhis

Yine yarismaya basladiniz iste...

Panige gerek yok, tabii ki bilgi yarismasi degil bu!

Bülent Özveren mazide kalmis bir zorlu dönemdi bizim için. Bize hakikaten soru soruyordu! Bizim gibi soru sormayi ya da yanitlamayi sevmeyen bir topluma soru soracak kadar suursuzdu!

Hayir hayir Bülent Özveren'le hiç ilgisi yok "olayimizin."

Yine yarismaya basladiniz.

Birsürü yerde dönüp dolastiniz... Birbirinden delirtici eglence programlarina ugradiniz (aniniz Bir Baska Gece vb.), siz gazinoya gidemiyorsunuz diye gazino sizin eve geldi... Sonra binbir yetenegin biraraya getirildigi "nefis" aile dizilerinden geçtiniz... Ardindan insanlarin daha kaset yapmadan dizi çektigi (yani sarkici olmak için oyuncu oldugu) sarkici ya da aday sarkici dizilerinin talanindan siyrildiniz... (Oysa siz hep belgesel yayinlansin istiyordunuz)... Ve gele gele yine basladiginiz yere, yarisma hezeyanina geldiniz.

Yarisma da lafin gelisi, yoksa yarisilacak bir sey yok... Belesçilik geleneginden yesermis insanlarin yine

"kutu"su açiliyor artik.

Gözünüz kulaginiz yüreginiz telefonda. Yeter ki numarayi düsürün. Tek yapacaginiz bu... Numarayi düsürmek! Bunu siz bile yapabilirsiniz.. Biraz dikkat (özellikle televizyonda duyurulan telefon numaralarini ve bilhassa alan kodunu yazarken), biraz çeviklik (bilhassa telefon numarasini çevirirken) ve biraz da sürekli "alo" diyebilme gücü (bilhassa sizi israrla duymayan sunucuyla konusurken) sizi basariya ulastiracaktir!

Ama ilk is o kahrolasi numarayi düsürmektir. Çünkü o esnada bütün telefonlar kilitlenmis, sizin fiat palio marka arabaniz telefon trafiginde sikisip kalmistir. Daha da kötüsü herkesin gözü sizin arabanizdadir.

Onlar sizin arabanizi kendi arabalari zannetmektedir. Onlar salaktir. Bir tek siz akillisinizdir.

Gerçi siz o arabayi hak edecek hiçbir sey yapmamissinizdir ama olsun, sans bu!

Aman allahim telefon çaliyor! Düsürdünüz (Ve o sirada "telefonu düsürmek" adli deyimin ne kadar manasiz oldugu umurunuzda bile degil) Yasasin! Allahim inanamiyorsunuz düsürdünüz! Iste karsinizda Güner Bey veya Mehmet Ali Bey!

SUNUCU- Alo.

SIZ- Alo.

SUNUCU- Alo.

SIZ- Alo.

SUNUCU- Kiminle görüsüyoruz efenim.

SIZ- Alo... (Tabii tabii, siz alo demeyi sürdürün)

SUNUCU- Adiniz nedir efenim?

SIZ- Alo.

SUNUCU- Alo mu? Bu ismi dostlariniz yadirgamiyor mu efendim?

STÜDYODA BULUNAN SAYIN KONUKLAR- Hah hah hah hah..

SIZ- Alo...

SUNUCU- Alo... Isminizi söyleyin efendim.

SIZ- Adim Ender Durgun Bagcilardan ariyorum.

SUNUCU- Günter Vurgun mu?

SIZ- Ender efendim Ender! Ender Durgun... Bagcilardan ariyorum.

SUNUCU- Demek Bagcilardan ariyorsunuz! Peki Ender bey madem bagcilardan ariyorsunuz sorayim o zaman. Sizin maksadiniz üzüm yemek mi yoksa bagciyi mi tartaklamak istiyorsunuz?

SIZ- Anlayamadim efendim?

SUNUCU- O zaman bir sessiz harf söyleyin Ender bey...

SIZ-.........................

SUNUCU- Bu fazla sessiz oldu Ender bey... Bir tane nisbeten sesli bir harf söyleyin...

SIZ- Alo... (Tabii tabii, siz alo demeye devam edin)

SUNUCU- Ender bey bir sessiz harf rica edeyim!

SIZ- Lütfen biraz yardimci olun çok ihtiyacimiz var... Iki çocugum var.

SUNUCU- Allah bagislasin efendim.

SIZ- Sagolun efendim... Lütfen yardimci olun Mehmetgüneralibey... Alo (tabii tabii sakin alo demeyi ihmal etmeyin)

SUNUCU- Bir sessiz harf söyleyin Ender bey.

SIZ- U diyorum efendim?

SUNUCU- U mu!.. Bu Angut'un U'su herhalde?

STÜDYODAKI SAYIN KONUKLAR- Hah hah hah hah..

SIZ- Nasil efenim?

SUNUCU- U'yu maalesef kabul edemiyoruz efenim... Çünkü U sessiz degil sesli bir harftir... Sizi ugurlamak zorundayim Ender bey...

Aaa... Kapattilar.. Kaybettiniz.. Aslinda yanlis söylemediniz.. Gerçekten de U çok sessiz bir harftir..

Bilhassa u ile i en sessiz, en efendi harflerdir... Ama gelin görün ki sizin fiat palionuz gitti... Milyonlarin arasindan siyrilip telefonu düsürebilme becerinize ve sürekli alo diyebilmenize ve belki de Türkçe'nin en sessiz harfini söylemenize ragmen......

SIZ- Zaten hata bende! Turnikeyi arayacaktim aslinda. Hem çok daha güzel bir yarisma hem de Güner bey bunun gibi degil, o insana yardimci oluyor.

Bravo! Çabuk atlattiniz bu soku: Zaten bu minicik kayip size koyar mi? Siz neler kaybettiniz simdiye kadar, bu da bir sey mi? Siz bes bin insani kaybettiniz faili meçhul ölümlerde, kiliniz kipirdamadi. Bir fiat palio kaybetmissiniz çok mu? Ne olacak canim? Yarin aksam Güner Bey'i ararsiniz!

Daha da olmadi sov tivide "Sans kapiyi çalinca" adli baska bir maharet iskencesi var. Bilmeyenler için anlatayim.

Siz bir aksam vakti evinizde otururken kapi çaliniyor. Açiyorsunuz, karsinizda en sempatik haliyle bir çekim ekibi! Yahu ne oluyor demeye kalmadan (ya da o kisim montajda atildigindan) kendinizi elinizdeki üç adet bardagi bir bastonun ucunda durdurmaya çalisirken buluyorsunuz!

- Ender bey bir hafta süreniz var... Bir hafta sonra stüdyomuzda bu bardaklari bu bastonun ucunda bir dakika süreyle tutarken ayni anda kiçinizdan üç yumurta çikarabilirseniz bes milyarlik ikramiye sizin olacak... Yalniz unutmayin yumurtalar da oda sicakliginda olacak! Basarilar!

Ve iste evin ortasinda elinizde üç bardak ve bir baston kalakaldiniz. Esiniz ve çocuklarinizin size yönelttigi bes milyar makamindan hazin bir bakis... Ve en kötüsü kiçinizda tuhaf bir oda sicakligi...

Bu bir haftalik trajediyi yasayan insanlarin yarisma anindaki yüzlerine dikkatle bakin lütfen. Hatta yarisandan ziyade yarismaci yakinlarini izleyin. Orada tuhaf, burkucu, kusturucu bir dram göreceksiniz.

Hepsi hepsi bir avuç milyar için...

Alo... Alo... Lütfen yardimci olun Onur bey... Size çok ihtiyacimiz var!

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

9-

O geceler... O sabahlar...

Geceydi... Havada kardes bir serinlik vardi. Genç sayilmayacak kadar çocuk, çocuk sayilmayacak kadar kaygiliydik.Ay isiyordu... Sohbetimizin kiyisindan bir dere geçiyordu. Ayin suyla öpüstügü

yerdeydik.

Geceydi... Ürperiyorduk... Kanli heyecanli insanlar degildik, bir roman okurunun düs kahramanlariydik.

Bizi yazanin kim oldugunu hiçbir zaman bilemeyecektik...

O daglarin arkasinda baska bir dünya oldugundan, aska duydugumuz asktan, uzak dokunuslardan, çaydan, ölümlerden, suya karisan ayisigindan, ayin suya muhtaçligindan, tütünden ve gidenlerden söz ettik...

Çünkü geceydi. Çünkü tenimizi bir bebegin süt disleriyle isiriyordu soguk. Çünkü yüregimizin saati itiraf zamanini bagiriyordu.

Birbirimizin yüzünü görmüyorduk ve bu yüzden yalan söylemeye dilimiz varmiyordu.

Evet yenilmistik... Evet kendi sahamizda... Biz hep iyi seyler olsun istemistik. Biz herkes bizim istedigimizi istesin istemistik. Kurtulusa giden yolu biliyorduk ve herkese tarif etmek istiyorduk. Aslinda çok basitti...

Bu yolu dosdogru takip ettin mi varacaktin ama kimse bizi dinlemiyordu. Sesimizin volümü yetmiyor herhalde diye düsünüp bagirmaya basladik. Tek basina bagirmak ise yaramayinca ikimiz üçümüz binimiz milyonumuz (aslinda hiç milyon olmadik) bagirmaya basladik. Susun dediler susmayiz diye bagirdik.

Susun diye bagirdilar, biz susmayiz diye bagirdik.

Bir de baktik ki herkes avazi çiktigi kadar bagiriyor ve kimin ne dedigi anlasilmiyor.

Iste böyle seylerden söz ettik...

Biyiklarimiza asilmis erkek bir geceyi yumusak tenli bir sabaha kavusturmak istiyorduk.

Hani o darbe sabahi o dagkentteki yatili okulun penceresinden disari bakip gülümseyen "siyasiler" vardi ya, hani iki gün sonra cemse cemse Diyarbakir cezaevine götürülen ve kimi bir daha hiç geri dönemeyen, kimi "keske dönmeseydi" sözüyle anilan, kimi Isveç'in buzuluna karisan...

Iste onlardan söz ettik...

"Bilmiyorum anne, birkaç gün tutup birakacaklarmis diye duyduk ama..."

Birakmadilar...

Hepsini tek tek tanirdik, iyi insanlardi... Çocuk gibi güler çocuk gibi kizarlardi... Ölmeselerdi iyi olurdu, iyi ölmediler çünkü. Iyi insanlar en azindan iyi ölmelidir... Çünkü hakiki bir iyilige ermek zordur. Ekmegin kösesini baskasina sunmak... Sahici bir insan gibi tokalasmak... Hiç oynamadan herkese "merhaba"

demek, "Kolay gelsin hemserim" demek zordur...

Ama iyi insanlari öldürmek kolaydir. Çünkü senin için kolayca gidebilirler ölüme... O bahiste ne siyasi görüstür önemli olan ne de kurtulus türküleri... Ne de sert bir mukavva makaminda söylenen marslar... O

seni sevdigi için, senin için, sizin için iyi bir insan olmanin raconundan ölür... Ya da bir kere de senin için ölür, ne olur yani?

Iyi insan iyi insan olmaktan vazgeçmedikçe kimseyi öldürmeyi düsünmez. Iyi insanin içindeki iyiyi öldürmesi zordur. Kiyamaz içindeki çocugun öfkesine... Iyi insan kimseyi öldürmez, kendisini öldürenleri bile.

Iste bunlardan söz ettik...

Kahramanlarin magdur oldugu, magdur olmaktan baska vasfi olmayan zavallilarin ise kahraman sayildigi pis ve uzun ve karanlik geceyi adil bir sabaha kavusturmaya çalisiyorduk.

Geceydi... Soguktan kamasiyorduk... O ayisiksiz gecelerden söz ettik. Dere konustuklarimizin kiyisindan geçmeyi sürdürüyordu.

Hiç sevismemislerdi. Belki de bu yüzden ölçüsüz ve saldirgan bir sehvetle sevisir gibi dövüyor ya da dayak yiyorlardi. Onlar "mavzerlerine sevdaliydi..." Ama mavzerler onlari hiçbir zaman sevmediler.

Kahramanlarin mastürbasyon yaptigi pis ve uzun ve ayisiksiz bir geceyi namuslu bir sabaha kavusturmaya çalisiyorduk.

Sonra siirle fazla samimi bir gece olusundan midir bilinmez, olmadik seylerden söz ettik... Ipe sapa gelmez seyler iste... Ne bileyim bir kusun sessiz yankisiz ölümü (ne çok kus ölür degil mi Türkçe siirlerde)... Yalan bir sarkinin listelerdeki hizli tirmanisi... Ve ayriliktan söz ettik elbette... El degmeden hazirlanmis, küvözde itinayla büyütülmüs, rüstünü belgelerle ispat etmis bir ayriliktan. Ne saçmadir ayrilik konusmalari ve ne çok yalan söyler ayrilanlar. Agizlarda, yanlis tarif edilmis bir adresi bos yere arayip duran, yorgun ve saskin ve sinirli kelimeler vardir sadece...

Sonra dedik ki, yahu ne çok ayrilan ne çok asik olan var bu naylon kafiyeli sarkilarda... Hatta bazilarinda giderken alinan verilen mektuplardan bile söz ediliyor utanmadan. Hâlâ mektup yazan kaldi mi ki?

Hakiki bir sevdayi kendi elyazisiyla saman kâgida nakseden kaç kisi kaldi? Artik yazi, bütün romantik isaretleriyle birlikte terketti bizi... Oysa o tirnak isareti ki hangi sözü içine alsa sahane bir tebessüme teslim ederdi.

Artik silik faks metinlerine yazilan egri bügrü asklar dönemi basladi. Kursunkalem arasan bulamazsin hiçbir cebin mahremiyetinde... Simdi kursunkalem geçirmez asklar zamani...

Iste bunlardan söz ettik...

Dedim ya geceydi... Havada arkadas bir serinlik vardi. Ihtiyar denemeyecek kadar acemi, genç

sayilamayacak kadar karamsardik... Ve sabahini kovalayan karanlik ve pis ve uzun ve ayisiksiz gecelerden söz ettik. Sonra...

Sonra galiba tütünümüz bitti, vedalastik.

Sabah mi? Henüz olmadi...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

10-

Iyi, kötü, salak...

Biliyorum, çogunuz iyi insanlarsiniz. Bu yüzden hep kötüler kazaniyor zaten.

Birçok kötü, hatta alçak tanidim. Çogu neseli insanlardi. Hiçbirinde çekingen bir ruh haline rastlamadim.

Kötüler atak, iyiler pisiriktir.

Etrafiniza bakin, en heyecan verici, en eglenceli insanlar hep sahtekârlardir. Hepsi paldir küldür konusan, agiz dolusu gülen insanlardir. Çünkü sahtekâr, sempatik olmak zorundadir. Iyinin böyle bir mecburiyeti yoktur. Iyi, sikicidir.

Kadinlar "iyiler"e degil, güvenilmez erkeklere asik olur bu yüzden. Zaten ask denen altüst olusla ancak bir üçkâgitçi basaçikabilir. Askin tadini çikaramaz iyiler. Onlar sarilip sessiz bir uzanmayi ask zanneder.

Tekdüzedirler. Yavastirlar. Kadinlar da dertlerini onlarla paylasir ama gidip bir güvenilmezle sevisirler.

Tutku kötülerin isidir.

"Sessiz ve efendi bir insan" cümlesiyle tanimlanan bir iyilik kolaydir.

Sahtekârlik daha zordur, maharet ister. Zeki, hizli ve atak olmalidir. Enerjiktir.

(Tabii "kötü" kötüler konumuz disindadir. Yani hem salak hem kötü olmaya çalisanlar için düsünmeye, yazmaya degmez.)

Üçkâgitçi... Sahtekârin en sempatik, en basarili sekli. Iyi bir hatiptir o. Inandiricidir. Konustugu zaman etrafindaki tüm "iyi ve dürüst" insanlar agzinin içinde kaybolur. Hem çok iyi fikra anlatir hem hüznün tüm renklerinden haberdardir. Kahkahasinda pirzola tadi, hüznünde bazen ölümün sesi vardir. Adam basarilidir. Yeteneklidir.

Iyilik kolaydir. Kötülük maharet ister.

Iyi olmak için kimseye kötülük yapmamak yeterlidir. Ama kötü olmak için daha çok çalismalisiniz!

Iyi, kötü karsisinda güvensiz, enerjisiz, çaresizdir. Filmlerde bile iyi, kötülesmeden kötünün hakkindan gelemez. "Yeminini bozar" ve kavgaya girer. Oysa kavga kötünün meslegidir asil. Biz "iyi" seyirciler perdedeki iyi adamimiz kan döktükçe rahatlariz. Ve iyi kötüyü yendi diye seviniriz. Oysa artik hepimiz kötüyüzdür filmin sonunda. Hatta biz "kötü"den daha çok insan öldürmüsüzdür.

Bir iyi için en zor olan, kötüye "Sen kötüsün" demektir. Çünkü iyi, utangaçtir. Hirsiza "hirsiz" diyemez.

Kötünün yerine utanir, sahtekârin yerine yüzü kizarir, hirsizin yerine yerin dibine geçer... Bu sirada kötüler, sahtekârlar, hirsizlar deli gibi eglenmektedir. Çünkü onlarin yerine utanan, sikilan, yerin dibine geçen birçok "iyi" insan vardir.

Kötünün en büyük avantaji iyideki kahrolasi utanma duygusudur.

Bu duygu iyiyi öylesine zayif düsürür ki agzini açip bir kelime söyleyemez. Halbuki öylesine kararli çikmistir ki kötünün karsisina. Herseyi açik açik söyleyecektir. Basina gelecekleri göze almistir!.. Ama olmaz. Yapamaz.

Çünkü iyiler korkaktir.

Çünkü iyiler herkese acir, en çok da kendilerine.

Susmak, acimak, utanmak, korkmak... Farkinda misiniz, ey iyi insanlar, ne kadar sikici seylerle ugrasiyorsunuz! Kötüler kazaninca da sasiriyorsunuz!

Babalarimiz iyi insanlardi ve bize de iyi olmamizi ögütlediler.

Biz de iyi insanlariz.

Ve çocuklarimiza ayni seyi ögütlüyoruz.

Hepimiz kötülerin yaninda çalisiyoruz.

Haydi iyi insanlar!

Haydi sessiz, efendi, sikici, korkak, utangaç ve iyi insanlar! Çalisin!

Kötülerin size ihtiyaci var!

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanim

11-

Hosgeldiniz

Hosgeldiniz... Sevgili eski sevgililerim. Kiminizi on yil önce bir aksamüstü Dolmabahçe'de bir çay bahçesinde kaybetmistim, kiminiz beni bir yaz günü cehennem sicaginda Bodrum'da delirtmistiniz. Çok güzel, çok berbat seyler yasadik sizinle. Içinizden bazilari sevmeyi öfkeyle yapilan bir is saniyordu.

Agliyor, kiziyor, hatta bazen küfrediyordu. (Tanrim bazi küfürler bir kadini nasil bir çöplüge dönüstürüyordu). "Madem birakacaktin beni, niçin bagladin kendine" demisti. Ben susmustum. Bir ölüyle konusamazdim. Susuyordum. Susmanin tüm çesitlerini biliyordum nasilsa! Ama hiçbiriniz sevmediniz sususumu.

Hosgeldiniz...

Isim vermek istemiyorum ama içinizden bazilarini öyle çok sevdim ki, o kadar aski koyacak yer bulamamistik iliskimizin içinde. En büyük sorunumuz da buydu zaten. Iliskimizin içi öyle abuk sabuk seylerle doluydu ki... Öfke, kiskançlik, liderlik yarisinda kullanilacak delici cümleler, küçük yalanlar, büyük yalanlar, orta boy yalanlar, açilinca yatak olan yalanlar, açilinca sorun olan yalanlar... Iliskimizin içi tika basa doluydu. Askimizi koyacak yer yoktu.

Hosgeldiniz sevgili eski sevgililerim.

Kabul ediyorum, bazilariniza haksizlik ettim. O beni kadin gibi sevdi, ben onu akraba gibi oksadim.

Suskundu. Suskunluguna siirsel anlamlar yükledim. Oysa o, ruhunu benimkine katik etmisti. Onun içimde eriyip kaybolusunu seyrettim. Erkekligimi onun nefesiyle sisirdim. Artik o iliskinin içinde yalnizdim.

Arkadaslarimla otururken yan sandalyeye montumu, gözlügümü ve onu koyuyordum. Sonra kalkiyordum ve ben bazen onu ve gözlügümü unutuyordum. Ki müessese bile unutulan esyalardan sorumlu degildi. Eve dönüslerimizde siradan seyler konusuyorduk. Televizyonun açilisi, tüpün hâlâ degistirilmemis olmasi, kapicinin verilen isleri savsaklamasi ve kökeni bir türlü anlasilamayan bir yorgunluk... Birbirimizi yoruyorduk. Ben artik fikralarimi baska kadinlara anlatiyordum. Çünkü o hepsini ezbere biliyordu. Ve ben fikraya basladigimda bos tabaklarla birlikte mutfaga gidiyordu. Ben bir süre sonra onunla degil, fikralarima gülen kadinlarla sevismek istemeye basladim. Dogrusunu söylemek gerekirse -ki çogu zaman gerekmez- bazi bu çesit sevismelerim de oldu. Ama o zaman da hizla kosup ona sarildim. Kus agzinda dudaklari titredi. Ürkek kanatlar gibi. Onu öyle çok seviyordum ki asik olmaya yüregim varmiyordu.

Sevgiyle sinirli tutmak istiyordum. Askin vahsiliginden sakinmak istiyordum. Çünkü ask, iki sevdalinin kötülügün sinirinda tutkuyla bulusmasiydi. Yorucuydu, tehlikeliydi... Ama o asik olamayacak kadar kirilgandi.

Ve ben hep baska kadinlarin agzinda erittim agzimin tütün kokusunu...

Neyse...

Hosgeldiniz... Oooo... Sen de mi geldin? Senin ne isin var bu iyi insanlarin arasinda? Sana söyleyecek çok fazla sözüm yok. Öyle hizli çirkinlesiyordun ki, ilk gördügümde basimi aklima dar eden gözlerin bir anda iki dipsiz kuyuya dönüsebiliyordu. Içine girenler çikamiyordu bir daha. Bir sürü ölü sevda yatiyordu içindeki bataklikta.

Neyse... Tatsizliga gerek yok. Madem ki bu gece hepiniz buraya beni görmeye geldiniz, madem ki hepinize bir ömürlük ikram sunmuslugum var, hosgeldiniz sevgili eski sevgililerim. Biliyorum hepiniz biriciksiniz. Bu çogul tanimlama rahatsiz ediyor hepinizi. Hiçbiriniz "eski sevgililer" grubu içinde anilmak istemiyorsunuz ama hep birlikte gelmissiniz iste. Yapacak bir sey yok.

Elbette pis islere de bulastik bazilarinizla. Yanlis zamanlarda yanlis seyler söyledik birbirimize. Ama hiçbirinizin yüzünü silemedim yüregimden. Hiçbirinizin fotograflarini atmadim mesela. Yasadiklarimi hep tasimak istedim sonrakilere. Hepinizin adini gögsüme isledim ve tasidim gögsümde muska gibi... Bir tek sen hariç. Ki, buradaki herkes de biliyor ki en çok seni sevdim. Ben seninle herseyi göze almistim. Ama simdi belki de ilk kez bir fotografi yakacagim. Hangi fotografi biliyor musun? Hani sen ve ben... Hani bir yazlik ikindisinde... Hani ellerin ellerimle kardes, teninde sehvetli bir bronzlasma, birbirimize bakiyoruz...

Birbirimizin taa içine bakiyoruz. Iste o fotografi yakmak istiyorum simdi. Hayir yalan söyledigin için degil.

Hayir baska sarilmalara aceleyle kostugun için de degil. Yakacagim o fotografi, çünkü farkettim ki sen orada bana bakmiyorsun. Iste bu yüzden, bende yasadigim bir seye ilk kez zarar verme dürtüsü

uyandirdigin için. Ilk kez çirilçiplak bir pismanlik duygusuyla yüzyüze getirdigin için yakmak istiyorum senden kalan ne varsa. Fotograflarin, gülüsün...

Neyse...

Hosgeldiniz sevgili eski sevgililerim... Ne o? Gidiyor musunuz? Öyle ya hep bunu yaptiniz zaten... Güle güle...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu Bilinçlendir Hanim

12-

Kirsal kesim megalomanlari

Biz çocuklarimizi dövüyoruz, birileri de "Vurmayin çocuga beyefendi yaziktir" diyor. Biz de kirsal kesim megalomani olarak adami cirmalamaya kalkiyoruz: "Sana ne kardesim, o benim çocugum!" Uygar insan mantalitesinde bu cümleye yer yok. Bazen büyük devletler bakiyor ki fazla büyükler, gelip sizin çocugunuzu sizden kurtariyorlar...

Azla yetinmek zorunda olanlar azi çogaltmak ya da aza çok muamelesi yapmak durumundadir. Olmayani varmis gibi göstermek ve olani abartmak zorundadirlar... Gelismemis veya gelismeye niyeti olmayan ülkeler sahip olduklari sinirli sayida seyi abartir ve böylelikle gelismis ülkelerle arayi kapatmis olurlar.

Örnegin ülkemizin dört bir yaninda sifali sular vardir, bu sularin her derde deva oldugu ve insan ömrünü

uzattigi söylenir. Fakat gelin ve görün ki ülkemizde ortalama insan ömrü tas çatlasa 50 yildir ve tasin çatlamasi sik rastlanan bir durum degildir...

Çok fazla seyimiz yok. Berbat durumda da degiliz ama insan malzemesi ve ortalama zekâ düzeyi konusunda sikinti içinde oldugumuz açiktir.

Bir yandan durup dinlenmeden kendimizi ya da birbirimizi övüyoruz ama öte yandan bin yillardan süzülüp gelmis ve nasilsa sonuçta elimize düsmüs tarihi kalintilara ahir muamelesi yapiyoruz. Iki bin yillik bir kilisenin duvarina "Ahmet Zeliha'yi seviyooooooo" diye yaziyoruz. Evet, iki bin yillik bir tarihe saygisi olmayan Ahmet Zeliha'yi nasil sevecek? Bu davar kardesimiz Zeliha'yi nasil mutlu edecek? Daha da acisi, belki bu trajik durum Zeliha'nin umurunda bile degildir. Belki de yaziyi beraber yazdilar. Belki de ikisi birlikte Isa'yi bir kez daha çarmiha gerdi... Gel de simdi Ahmet'in spermiyle Zeliha'nin yumurtasindan hayir bekle. Hiç süphe yok ki bu sperm - yumurta iliskisinden olusacak bir Saban'in orman yakmasi ya da ormanda bir genç kizin hayatini yakmasi hiç sasirtici olmayacaktir. Çünkü annesiyle babasi iki bin yillik bir kalintinin içine ederek birbirlerine ask ilan etmistir. Tabii ki ilk firsatta Ahmet'in Zeliha'yi essek sudan gelinceye kadar dövmesi (hatta essegi sirf bu niyetle erkenden suya göndermesi) de sasirtici olmayacaktir.

Tabiatiyla Ahmet'in Saban'i sürekli olarak dövmesi de kimseyi hayal kirikligina ugratmayacaktir. Ve Saban kendi gibi öksüz arkadaslariyla meyhanede bulusup derin iç çekisleri arasinda Ibrahim Erkal'i dinleyecektir.

IBRAHIMERKAL- Çare gelmeez aglamaktaaaaktaaaan... Ayrilir miiiiiiiiiii et tirnaktan...

Zaten babasi Isa'nin suretine linyit kömürüyle yazi yazan bir insanin klasik müzikle hasir nesir olmasi beklenmemektedir. (Mâlum rönesansla esans kokulu cami avlulari arasindaki fark meselesi) Bütün bu gelismeler sirasinda Zeliha'nin hiç adi geçmemektedir. Çünkü o bir özne degildir. O bir hizmetçidir ve zaten baska bir ise de yaramamaktadir. Hayatin ona tek hediyesi durup dinlenmeden sikayet edebilme yetenegidir. Herseyden ama herseyden sikayet eder. Ufak tefek binlerce homurdanma malzemesi vardir, onlarla bir ömrü zayi eder.

Bizim Sabanimiz hayatinin hiçbir aninda "Rahmetli babam derdi ki" ya da "anacigim derdi ki" diye baslayan bir cümle kuramayacaktir. Çünkü ne annesi ne de babasi uzun yasayacak bilgece tek bir cümle sarfetmistir. Yas odun olarak gelmis ve eskimis ahsap olarak göçmüslerdir... Ve Saban çok içiyordur.

Saban hiçbir zaman farkina varmayacaktir ama aslinda kendisi basindan beri hem öksüz hem de yetimdir.

Bizim Saban'a tüp bebek bile diyebiliriz. Ahmet onun sperm babasidir.

Neylersiniz ki aci gerçek budur. Ama bu durum Saban'in anne ve babasini sevmesine engel degildir.

Saban'in içgüdüleri vardir, baska da bir seyi yoktur.

Babalarimizdan bize çok az sey kalmistir ama sorun etmeye gerek yoktur. Biz onu çogaltmasini biliriz.

Biz kirsal kesim megalomanlari bu iste ustayizdir. Anadolu'nun hangi köyüne giderseniz gidin mutlaka o köyün bir megalomani gelip size, o köyün mesela suyunun çok özel oldugunu, dünyada bir tek orada bulundugunu, hatta birkaç sene önce Japonlar'in gelip suya baktigini ve suda kendi suretlerini görünce acaip sasirdiklarini anlatacaktir. Bu noktada dag basindaki bir çobanin küçük böbürlenmesi sempatik bulunabilir ama oradan baslayan minik övünmeler bir megalomani çigi seklinde Ankara'ya, Istanbul'a ulasmaktadir.

Ankara'da "Türkiye büyük devlettir" halini almakta, Istanbul'da ise mesela pis bir bombalama isinin ardindan "Batiya Soruyoruz" seklinde bir mansete dönüsmektedir. Çok afedersiniz, niye batiya soruyorsunuz? Ölen sen, öldüren senden! Batiyla ne ilgisi var bu isin?

Iste çok önemli bir noktaya daha geldik: Kirsal megalomanimizi besleyen dis güç paranoyasi!

Aslinda biz çok muhtesem zenginlikleri olan, zeki, çevik bir milletiz ama Bati bizim büyümemizi istemiyor.

Ama kardeslerim bu bir sir degil ki. Dünyada hiçbir ülke bir digerinin daha büyük olmasini istemiyor...

Ideolojilerin bittigi, sadece paranin konustugu bir dönemde yanyana kurulmus dükkânlar var artik. Marifet o pazarda ayakta durabilmek. (Bu paragraf için has okurlarimdan -eger böyle okurlarim varsa- özür diliyorum ama mevzu beni bu geyige sürükledi. Hemen çikiyorum!) Ama bizim asil sorunumuzun bunlarla ilgisi yok. Biz çocuklarimizi dövüyoruz, birileri de "Vurmayin çocuga beyefendi, yaziktir" diyor. Biz de kirsal kesim megalomani olarak adami cirmalamaya kalkiyoruz:

"Sana ne kardesim, o benim çocugum!"

Ama bilmedigimiz bir sey var; uygar insan mantalitesinde bu cümleye yer yok. Iste bazen büyük devletler bakiyor ki fazla büyükler ve bu detaylara kosturamiyorlar, o zaman birden küçülüp daha atak hale geliyor ve sizin çocugunuzu sizden kurtariyorlar...

Iste o zaman Sabanlar daha az içiyor. Daha az, ama yerinde bir övgüyle besliyorlar egolarini.

Unutmayin, babasini dövmeye kalkan çocuklar sizin eseriniz! Bu iste babanin hiç kabahati yok diyebilir misiniz? Aslinda diyebilirsiniz tabii...

Ama bütün bunlarin hiçbir önemi yok. Biz 24 saat kendimizi överek bu sorunlarin tümünün üstesinden gelebiliriz... Veya en azindan üstünü örtebiliriz.

ZAVALLIANNE- Bizim çocuk üstün zekâli amcasi. Bak simdi bak, çok güzel Gülgün Feyman taklidi yapiyor bak... Hadi kizim yapsana... Utanma kizim... Simdi utandi ama aslinda çok güzel yapiyor amcasi... Öyle bir "Su anda aldigimiz bir haberi veriyoruz" deyisi var, görseniz ölürsünüz, yani ölmeseniz bile bayagi bir sarsilirsiniz... Yapsana kizim hadi... Aaaa... Çok ayip... Hadi kizim Gülgün Feyman taklidi yap... Amcanin degilse benim buna ihtiyacim var... Hayatimda övünecek dogru düzgün bir seyim olmadi senden baska. Ama sen de biraz salak mi oldun ne... Hadi kizim salak olmadigini göster ve derhal Gülgün Feyman taklidi yap hadi... Kizim deli etme insani, bu taklidi yapmakta ne var... Böyle kameranin dibine kadar sokulacaksin ve tane tane konusacaksin... Bak ben yapayim da amcalar görsün......

YENIKASEDIÇIKANKIRSALMEGALOMAN- Yani su kadarini söyleyeyim o kadar bir kaset yaptim ki bu kadar olur... Kasetim için bir grup arkadas mükemmel diger bir grup ise harikulade diyor...

Neyse ki iki tabir de ayni manaya geliyor da sorun olmuyor... Yani kasedim için sunu söyleyebilirim bizatihi müzik isi bu kadarina müsaade ediyor, daha iyisini yapmak için müzigin disina çikmak lazim, o da bize ters...

Ne yapalim çok az seyimiz var...

Ülkemizin etrafi denizlerle çevrili ama bir dönem denizcilik bakanimiz Erzincanli'ydi.

En büyük sizsiniz baska büyük yok... Peki bu cümlede bir tuhaflik yok mu? Siz en büyük oldugunuza göre baska büyükler de var. Siz o büyüklerin içinde en büyük olmuyor musunuz bu cümleye göre?...

Demek ki dogrusu en büyük sizsiniz baska en büyük yok... Degil mi? Neyse böyle gereksiz seylerle sizi mesgul etmeyeyim. Siz simdi belgesel seyredip kitap okuyacaksinizdir.

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

13-

Kurtarilan

Her yan patliyordu. Bazen arabalar, bazen dükkanlar, bazen bizzat insanlar...

Insanlar insanlari kurtarmak için insanlari öldürüyordu...

Insanlari kurtarmak için insan öldüren insanlari öldüren insanlar da vardi...

Her tür öldürmeye, hatta insanlari kurtarmak için insan öldürenlerin öldürülmesine karsi çikan insanlarin ölümü herkesten çok hak ettigini düsünen insanlar vardi...

Bütün bu insan öldürmeler insanlari kurtarmak içindi.

Bir gün insanlarin kurtarmaktan vazgeçecegi düsüncesi tek kurtulus umudu olmustu.

Ama bu bir türlü gerçeklesmiyordu. Çünkü insanoglu dogan, büyüyen, kurtaran ve öldürülen bir canli türüydü. Kurtarmadan yasayamiyordu. Kurtarmaya kalkinca zaten yasayamiyordu.

Kurtarilmak istenen insan tipine genel olarak "masum insan" veya "kurtarilan" deniyordu. Bir Kurtarilan'in ortalama ömrü yaklasik elli ila altmis yil arasinda degisiyordu. Ancak genellikle bu yaslara ermeden herhangi bir kurtarici tarafindan öldürülüyordu. Kurtarilan'in temel özelligi herhangi bir kurtulus hareketine dogrudan katilmamis olmasiydi. Onu masum yapan özelligi iste buydu. Kurtarilan'in görevi legal ya da illegal bir kurtariciya bir biçimde yardimci olmakti. Ya gidip kendisini bu hayattan kurtaracak bir partiye oy veriyordu ya da yasadisi bir baska kurtariciya yardim ve yataklik ediyordu.

Kurtarilan'i bütün kurtaricilar çok seviyordu. Hersey ama hersey Kurtarilan içindi. Kurtarilan kurtaricinin canindan bile azizdi. Herhangi bir kurtarici Kurtarilan için gözünü bile kirpmadan ölebilir veya öldürebilirdi.

Kurtarici ise aslinda hayata bir kurtarilan olarak baslayan ama kurtulus umudunu yitirdiginde kurtarici olan bir insandi. Önce kurtulusa giden en iyi yolu gösteren kitaplar okuyarak ise basliyordu. Önder kurtaricilarin yazdigi kitaplar ona isik tutuyordu ve çogu zaman o isik çapi ve markasi degisen bir silahi aydinlatiyordu.

Bir kurtariciyi kutsal ve üstün yapan temel özellik ölümü göze alabilme cesaretiydi. Bu özellik onu siirsel hatta bazen efsanevi bir kisilik haline getiriyordu. O halk (yani kurtarilanlarin toplu adi) için ölümü göze almisti... Gencecikti... Tam sevda çagindaydi... Içinden fiskirdigi kiraç topraga inat, umut dolu bir filizdi...

Ve o, daha güzel bir dünya ugruna girdigi çatismada vurulmus ve o kiraç topraga geri dönmüstü... O halki için ölümü göze almisti. O bir kahraman, bir kurtariciydi...

Ve o kurtarici ölümü göze aldigi andan itibaren öldürmeye baslamisti...

Kurtaricilarin çogu bir kurtarilanin çocuguydu... Kurtaricilar kurtarilanlarin baskisindan, cahilliklerinden kurtulup mücadeleye katilmisti... Yani kurtarici önce kendisini aile baglarindan, çevre baskisindan kurtarmak durumundaydi.

Kurtaricinin davasinda ölüm, her an karsilasilabilecek siradan bir durumdu. Bir siirde ölüme "adin kalles olsun" deniyordu ama digerinde "hos geldin sefa geldin" seklinde karsilaniyordu. Sanki kurtaricilar ölümü

yasamdan daha çok seviyordu. Bazen bir iskence seansinda (ki bir kurtariciya iskence yapan da kendi açisindan bir baska kurtariciydi), bazen bir kursun marifetiyle ya da pimini bizzat kendi çektigi bir bomba yoluyla ölüyorlardi. Onlar baskalari için hayatlarini veriyordu. O halde baskalarinin hayatini da istedikleri zaman alabilirlerdi. Ölen öldürme hakkini kazanmis oluyordu.

Kurtaricilar, kurtarilanlarin kurtulusu için kendilerini ve kurtarmak istediklerini öldürüyordu.

Önceleri kolaydi. Kurtaricilarin inandiklari bazi ideolojiler vardi. Yani öldürmelerin kitapta yeri vardi.

Mesela bir kurtarici karsi taraftaki bir kurtariciyi halk adina cezalandiriyordu ve bunu kitabina da uyduruyordu...

Sonra ideolojiler zayiflamaya basladi. Ilk duyuldugunda insanin yüregine kazinan kimi sözler artik etkisini yitirmeye baslamisti. Evet biz hâlâ halktik ama yeniden dogmuyorduk ölümlerde. Biz güzel günler, daha yasanasi bir dünya bahari beklerken asit yagmurlari yagmaya baslamisti.

Cesetler hâlâ genç ve yakisikliydi ama ayni marsi çagristirmiyordu artik kartpostallarda.

Oysa gerçek kahramanlar -ki onlar aslinda kahraman falan degil sadece gerçektiler- kimseyi öldürmeden ölüyorlardi... Onlar insani denizleri gezmis, ermislerdi. Ama onlar da romantik kurtaricilar olarak küçümseniyordu. Teorisi zayifti onlarin, öldürmeye yetmiyordu. Hatta biraz salak sair muamelesi görüyorlardi. Aslinda sadece birilerini kurtarmak için degil, baska türlü yasayamadiklari için mücadele ediyorlardi. Kurtarma hirslari yoktu. Onlar tüm içtenlikleriyle yoksulluga karsiydi, kavgada taraflardan birini seçmislerdi belki ama asil amaçlari kavgayi ayirmakti. Ama öldürüldüler... Genceciktiler. Ve hiçbir gencecik kimseyi de öldürmemislerdi. Hayatlarinin en derin çukuruna düstüklerinde bile Rodrigo'nun gitar konçertosunu dinleyecek kadar sairdiler...

Geride biraktiklari son mektuplarinda bilinmesini istiyorlardi ki, kalanlari utandiracak hiçbir sey birakmadan gidiyorlardi. Hiçbir annenin yüregine onulmaz bir aci birakmamislardi. Birilerinin kahramaniyken bir baskasinin düsmani olmamislardi. Hiç kimse ama hiç kimse onlarin kartpostallari karsisinda kötü seyler düsünmezdi. Onlar sagi solu asip yukari çikmisti, onlar herkesin gerçek kahramaniydi. Aslinda onlar kahraman falan degil sadece gerçekti. Ve gerçek olmak kahraman sayilmaya yetiyordu. Ama gelin ve görün ki teorileri zayifti, öldürmeye degil sadece ölmeye yetiyordu.

Çünkü onlar ölümü, kimseyi öldürmeden göze alacak kadar salakti.

Gerçek "kahramanlar" o güzel ülkeye gittikten sonra onlardan sonra gelenler meseleye daha hesapli yaklasti. Bu seferkiler o kadar saf olmayacakti. Giderken düsmanlari da birlikte götüreceklerdi. Ve Rodrigo'nun gitar konçertosunu pasifist bir beste olarak görüyorlardi...

Ve artik sokaklarimizda bir tek ÖLÜM dolasir olmustu... Kurtaricilar ve kurtarilanlar hâlâ vardi ama kimin kimi neden kurtardigi meçhuldü.

Ve kurtaricilar kurtaricilari ve kurtarmak istedikleri halk için, halk adina, halkin gözü önünde ve halka ragmen öldürmeye devam ediyorlardi.

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

14-

Sizi taniyabilir miyiz?

"Eger çok konusuyorsaniz, çok az sey konusuyorsunuz demektir!"

G.S. Lavhuk

Hepsi durmadan, dinlenmeden, nefes almadan, düsünmeden, tasinmadan ve hiçbir gereklilik ya da anlam tasima kaygisi gütmeden, bagira çagira konusuyor... Bir saniyelik bir es bile onlara dünyanin sonunu hatirlatiyor ve onlar susunca biz dünyanin sonunun o kadar da kötü olmayacagini düsünmeye basliyoruz.

Zamana karsi bos konusanlardan, DICEYLERDEN, VICEYLERDEN söz ediyorum.

Bazen bir radyonun bos, karanlik kabininde, bazen bir televizyonun inadina aydinlik stüdyosunda bosluga karsi bos konusanlardan söz ediyorum.

Onlar herkesle herseyi konusabilir. Onlar herseyi bilir. Herseye karisabilirler. Onlarin her konuya bodoslama girebilmeyi saglayan ehliyetleri vardir. Kendilerini tüm toplumun psikologu zannederler. Evet insanlarimizin psikolojik sorunlari oldugu açiktir, çünkü günün her saatinde en az bir dicey veya viceye canli baglanti yapmaktadirlar. Avcilar'dan aradiklarini, yaslarini ve bazen de mesleklerini söylerler, baska da bir sey söylemezler. Zaten günlük yüz kelime kullanma haklarini doldurmuslardir ve siradaki parçayi isteyip telefonu kapatmak en iyisidir. Canli baglanan ile bos konusan dicey arasindaki konusma tipiktir.

Bu konusma her gün yüzlerce radyo kanalinda aynen yasanmaktadir. Süreç diceyin stüdyo sefine attigi pasla baslar:

DICEY- Evet (Bütün diceyler evet diye baslar söze) bir telefonumuz var...

Evet güzelim bir telefonunuz var, bu yüzden sizi arayabiliyor insanlar. Önce alo deme ve birbirini duyamama konusunda yasanan klasik bir aksama bölümünden sonra ve arayan gerzege radyosunun sesi sik bir uyariyla kistirildiktan sonra:

DICEY- Sizi taniyabilir miyiz?

Aslinda taniyamazsiniz! Çünkü bir insani tanimak çok zordur ve zaman isteyen bir süreçtir. Otuz yil evli kalip birbirini hâlâ taniyamayan insanlar vardir. Bu yüzden siz yüzünü görmediginiz, sesini bile yarim yamalak duydugunuz bir insani taniyamazsiniz, olsa olsa ismini ögrenebilirsiniz: ARAYAN- Adim Recep Yarma, Ankara Sincan'dan ariyorum.

Evet bir Arayan'in isminden hemen sonra söylemesi gereken sey nereden aradigidir. Bu hem arayan hem aranan açisindan son derece önemlidir. Neden önemlidir bilinmemektedir ama önemlidir iste. Hatta eger bir kaza sonucu arayan nereden aradigini söylemeyi unutursa aranan hemen sorar ve cevabini alir.

Genel kurallardan biri de sudur: Dicey, arayan kisinin her söyledigini mutlaka en az bir kez tekrar eder.

Örnekleyelim:

DICEY- Nereden ariyorsunuz beyefendi?

ARAYAN- Izmir'den ariyorum efendim.

DICEY- Izmir'den ariyorsunuz... Kaç yasindasiniz?

ARAYAN- Otuzüç...

DICEY- Otuzüç yasindasiniz... Evli misiniz?

ARAYAN- Evliyim...

DICEY- Evlisiniz... Ne is yapiyorsunuz?

ARAYAN- Marangozum...

DICEY- Marangozsunuz...

Bu böyle dünyanin en anlamsiz tekerlemesi olarak sürer gider. Dicey soruyu sorar ve ikinci soru için zaman kazanmak amaciyla cevabi tekrarlar. Ama kazandigi zamani çarçur eder, çünkü yine amaçsiz yararsiz bir soru sorar.

Çogunlukla diceylerin programinin bir konusu vardir. Çünkü bos konusma maratonu bos konusanlari bile yorar hale gelmistir ve bari belli bir konu etrafinda bosuna konusalim diye düsünmüslerdir. Konular genellikle ask, aldatma, yalan gibi her yönüyle bos konusmaya müsait seylerdir. Düsünsenize, bu konularla ilgili incir çekirdegi içinde bile görünmeyecek zerrelikte laflar etmek hangi vatandasimiz için sorun olabilir ki?... Tabii bütün bunlar konusulurken sürekli ama sürekli bir "Hadi cosalim eglenelim ve hep komik seyler olsun tanrim" hezeyani yasanmaktadir. Aslina bakarsaniz ben bu sürecin daha eskilere dayandigini ve sayin Erol Büyükburç'la basladigini düsünüyorum (ki yeri gelmisken belirteyim, kendisine devlet sanatçiligi konusunda büyük haksizlik yapilmistir çünkü sayin Büyükburç bu devlete en yakisan sanatçilardan biridir)... Erol Büyükburç yillar önce bir gün durup dururken, ortada kayda deger hiçbir sebep yokken "Eglenelim cosalim, haydi gençler hop hop hop" demis ve yukarida sözü geçen süreci baslatmistir... Durup dururken niçin egleniyoruz? Eglenirken niçin "hop hop hop" diyoruz? Bu lafin manasi ne? Hadi tamam bazen "lay lay lom" gibi sözler eglenen kisiler tarafindan sarfedilebilir ama "hop hop hop"

nedir? Üstelik sadece eglenmeniz de yetmiyor sayin Büyükburç'a göre, ayni zamanda cosmamiz da gerekiyor. Çünkü gençsiniz ve "hop hop hop" komutunu alir almaz ziplamaya baslamaniz gerekir!

Iste sayin Büyükburç'un o talihsiz besteyi yaptigi günden bu yana ülkemizde eglenmek, gülmek için belli bir sebep arayisi devreden çikmistir. Sebepsiz eglenceler, manasiz espriler hayatimizi özellikle radyolar araciligiyla kusatmistir. Daha da ötesi, artik diceyin esprilerine gülen insanlara da ihtiyaci yoktur. O kendi mizahi yetenegine kendisi karar vermektedir. Çünkü elinin altinda bir dügme vardir, o dügmeye basinca yüzlerce insan kahkahadan kirilmaktadir. Yani günümüzde mizah meslegi en sansli dönemini yasamaktadir. Çünkü gerçekten gülen insanlar devre disi kalmistir. Isterse hiç kimse diceyin anlattigini komik bulmasin ne gam, basar dügmeye, gülmekten öldürür olmayan insanlari!

Sakin yanlis anlasilmasin; bu diceylerin tümü bos konusan, kötü espri yapan insanlar degildir. Içlerinde mana pesinde kosan bir azinlik vardir ve azinligin haklarindan yararlanmaktadirlar...

Tüm dicey ve viceylerin çok genis bir hayran kitlesi vardir.

Radyo ve/veya televizyonda bir insana hayran olma süreci o insanin ilk programinin ilk saniyesinde baslar. Çünkü zaten kalabalik bir kitle radyo ve/veya televizyonun basinda durmus, hayran olmak için birisini beklemektedir. Iste o sira kim denk gelirse kendisine hemen ailecek bayilirlar. Bu kadar çabuk, bu kadar nedensiz bir hayran kalmayi incelemek gerekir elbette. Çünkü çok az bir kitlenin izleyebildigi küçücük bir yerel radyoda, hayatinda ik defa mikrofon basinda pespese üç cümle kurmus bir insana bile bazi insanlar hemen telefon açip hayrani olduklarini söylüyor. Artik starlarin hayranlardan daha kalabalik oldugu bir ülkede bu "aniden hayran olma" sendromunu kendine güvensizligin doruk noktaya ulasmasina baglamak acaba abartili mi olur? Yoksa bu "hayraninim" lafi "senden haberim var, hepsi bu" cümlesinden öte bir anlam tasimiyor mu? Belki de öyledir çünkü henüz ülkemizde hayrani tarafindan öldürülmüs ya da ciddi bir saldiriya ugramis herhangi bir star olmadigina göre, bagliligina hayran kalacagimiz bir hayran kitlesi de yok demektir.

Onca megahertz gürültüsü içinde bazen radyolarin yasaklandigi dönemi düsünüyorum... Arabalarin antenlerine baglanan öfkeli siyah kurdelalari... Konusan Türkiye istiyorduk ve Bos Konusan Türkiye'ye kavusmus bulunuyoruz.

Herkesin her durumda kendini ifade edis seklinin ayni olmasi ne acikli bir durumdur. Her maç öncesi ve sonrasi bütün futbolcularin bütün sorulara verdigi cevaplarin tipatipligi sizi de delirtmiyor mu?

MUHABIR- Evet Ercan ne diyorsun maç için?

GERIDÖRTLÜDENERCAN- Vallahi zor maç... Puana ihtiyacimiz var... Kaybetmeye tahammülümüz yok... Insallah kazaniriz.

Ya da önemli bir penaltiyi gole çevirmis bir adama soruyorlar.

MUHABIR- Penalti sirasinda ne hissettin?

GOLCÜERCAN- Vallahi ne bileyim... Vurdum gol oldu...

"Vurdum gol oldu" olur mu Ercan? Bu kadar basit mi Ercanim? Hayati bu kadar angutça yasamak seni rahatsiz etmiyor mu yigidim? Olay söyle oldu... Sen topu beyaz noktaya koydugunda yaklasik on milyon insan nefesini tuttu... Sen gerildin... Ve seninle top arasindaki mesafe birdenbire dünyanin en uzun yolu oldu... Kosmaya basladin... Ilkokuldaki teneffüs zilleri geldi aklina... O zaman da böyle hevesle kosardin... Sonra sevdalini düsündün... Defileye yetisebilmis miydi acaba? En sonunda taraftar geldi aklina, ya kaçirirsan? Bu hafta rahat uyutmazlar artik! Ne sahtekârligin kalir ne milyarlik esekligin...

Atmalisin bunu Ercan... Kosmalisin Ercan, seni civil civil bir eglenceye ulastiracak teneffüs zilini çaldirmali ve ilkokulun bahçesinden tribünlere dogru kosmalisin!

Birbirleriyle konusur, paylasir gibi yapan ama konustukça susan, sustukça yalnizlasan, yalnizlastikça güvensizlesen insanlarin diyarinda yayinimiz yirmidört saat devam etmektedir... Pardon bir telefonumuz var... Alo? Sizi taniyabilir miyiz?

Peki bir insan bir dicey veya viceyi niçin arar?

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

15-

Bahçemdeki erik agaci

Bu sabah, tepemde dallari hayat yüklü bir erik agaci, nemli topraga çiplak ayakla basarak ve geçmis pismanliklari yeni korkulara ulayarak dedim ki; haydi yüregim! Iste yeniden topraga ve hayata asik olma zamani!

"... ben her bahar pisman olurum

günese kanar baharlarim

orospu bir gülüsün gamzelerine

yaprak yaprak teslim olurum..."

Y. Cumhur

Hiçbir yere dogru düzgün ugramadan, ugrasa bile kendini törpületecek, nasirini kalinlastiracak pismanliklar ve an'i uzatacak sevinçler toplamak için az biraz duraksayan ve sonra stabilize yolda seyrine devam eden bir ömür geçip gitti sandim bu sabah...

Çok uzak bir dagkentte baslayan, sonra Anadolu'nun ortasinda, bazen sebepsiz görünen ama dünyanin en sevgili sonbaharlarini yasatan o büyük baskentte yeseren ve ardindan dünyanin en dolambaçli, en sahtekâr ve en güzel sehrinde sürüp giden bir ömrün sonuna yöneldigimi düsündüm bu sabah. Henüz otuzlu yaslarin basinda ama davetsiz gelmis bir baharin tam ortasinda...

Bahçeme nisan gelmis, hiç haberim olmadi. Her nisana hazirlikli olamiyor insan. Ne bir sevda hazirligimiz var, ne de umut veren bir girisim... Bilsek bir yerlerden bir seyler uydururduk. Hakiki bir ask degilse de nisani idare edecek bir didisme ayarlardik belki, ama olmadi.

Yine yeni ve asksiz bir baharin kapisinda buldum kendimi. Her yerden hayat fiskiriyordu ve ben yalnizdim... Içimdeki filizlerde tuhaf bir sonbahar yorgunlugu varken bu sabah ve durup dururken dedemin bahçesiyle bulustum.

Topragin rutubetini koklayip içimin en gizli yerlerine ulastirdim. Gökyüzüne bakip yesil bir yasamak için uzun uzun gerindim.

Onca beton yilin ve sentetik serüvenin ardindan yalansiz toprakla karsilastim bu sabah. Çiplak ayakla yürüdüm nemli topragin ve uzak geçmisimin üstünde...

Dallari suyun üstünde (yani bir öpüsmenin en güzel yerinde) dururdu erik agacinin. Havuzun suyunda cilvelesirdi dalindan zamansiz düsen, sirasini sasirmis, yesil, eksi ve çocuklugumun en iyi arkadasi erikler.

Nereden bilebilirdim o zaman bütün asklarin o erik tadinin yeniden animsanmasi oldugunu? O yillarda bilemezdim elbet dedemin bahçesinde geçirdigim günlerin hayatimin en uzak hasretine dönüsecegini...

Yaz sonu, okulun açildigi ilk günlerde, Ankara'nin en ayva zamanlarinda yani, "Yazi nasil geçirdiniz, yaziniz" ödevlerinde anlattigim tek öyküydü dedemin bahçesindeki yesil yasamaklar. Yerelmasini dalindan, yapragindan tanidigimiz günlerdi. Ciddiye alin, kolay is degildir yerelmasini topragin yüzünde tanimak. Zaten ben de çok sonradan anlayacaktim bunun humuslu bir maharet oldugunu... Ve çok yenilgi sonra anlayacaktim en gerçek sevdanin insanla toprak arasinda yasandigini. Ölüm gibi bir kavusma baska nasil ve kiminle yasanabilirdi ki?

Ölüm disindaki tüm kavusmalarda belli belirsiz bir ayrilik tadi vardi çünkü. Baharin hem sevda hem ayrilik tadi tasimasi gibi. Her sevinç uzak bir hüznü hatirlatir ya, öyle iste. Biz o hüzünden kurtuldugumuza, onu geçmiste biraktigimiza seviniriz aslinda. Oysa hiçbir aci biraktigimiz yerde kalmaz; yanimizda tasir, yeni baharlara ekleriz. Erken açan filizlere soguk vurur birden. Günese güven olmaz çünkü, zamansiz dogar bazen ve dolandirir yüregimizdeki tomurcuklari...

Yalinayak ve kent yorgunu bir yürekle topraga bastim bu sabah. Etrafta bahar... Içimde nedensiz bir yaprak dökümü... Hep yanlis hesapliyorum yasimi... Bir nisan ayi civiltisi için yasli mi sayilirim artik?

Herkeste bir kir gezintisi telasi varken ben saçima düsen kirlari sayiyorum. Henüz otuzlu yaslarin basinda ama habersiz gelmis bir baharin tam ortasindayken...

Oysa temiz bir ask için hersey hazirmis gibi görünüyor: Günes en samimi ikliminde, agaçlarda sevgili filizleri, deniz en yosma maviligine kusanmis ve kuslar her sevda anina sahitlik yapmaya tesne...

Disarida sevgili bahar... Liseli defterlerde siir izdihami... Ilk bakismalarda güzelim kalp spazmlari... Agaçli yollarda yürürken ipe sapa gelmez sözler yüzünden bosluga savrulan genç kahkahalar... Bazen bir belediye otobüsünde gürültülü kahkahalar atan bir gruba rastlarsiniz ve muhtemelen kizarsiniz onlara.

Oysa onlar otobüsün içindeki bahari temsil etmektedir. Geri kalanlarda bir kis suskunlugu vardir.

Baharin gürültüsü rahatsiz eder bütün kislari.

Bu sabah bahçeye çikip yesil yasamaklar için gerinmeden önce içime kiragi düsmüstü benim de. Hiç

hesapta yoktu bu gürültülü nisan günü. Aklimda sebepsiz bir yaprak dökümü... Ama çiplak ayakla topraga basinca birden dedemin bahçesinde buldum kendimi... O havuz, o eksi erik tadi.

Ne dedemin bahçesindeyim simdi, ne de dallari degiyor erik agacinin suya. Öksüz kalali çok oldu dedemin bahçesi. Kimse su vermiyor çocuklugumun havuzuna. Dedemler beton ve caddeüstü bir hayata tasindi... Ve seftali agaçlarinin hüzünlü sarkisini söyleyen de dinleyen de kalmadi artik.

Ama ben bu sabah aradan bir gençlik geçtikten sonra çiplak ayakla topraga bastim. Tepemde dallari yüklü, tepemde dallari güleryüzlü bir erik agaci... Iste o zaman hâlâ toprakla dost olmak mümkün diye düsündüm. Sanki ben hep ayni yerde durmustum da bütün yasamaklar yanimdan geçip gitmisti. Ben hâlâ

dedemin bahçesindeydim ve hâlâ erik agacinin dallari suya düsüyordu bir sevgilinin saçlari gibi.

Bu sabah, tepemde dallari hayat yüklü bir erik agaci, nemli topraga çiplak ayakla basarak ve geçmis pismanliklari yeni korkulara ulayarak dedim ki; haydi yüregim! Iste yeniden topraga ve hayata asik olma zamani!

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

16-

Kirilgan

Sen... Aglamaya bahane istemeyen, her daim insan gibi hiçkirabilen... Profesyonel incinen... Kirilgan. Zor günler degil mi? Kaba saba günler... Sen, sana söylenen cümlelerin her virgülünde bir nakis zarafeti ararken, sinir sistemi olan hiçbir canliyi yemezken sen, ne zor günler degil mi?

Senin asil adin Kirilgan. Alninda yaziyor... Gözaltlarina islenmis hatta mor alfabesiyle hüznün...

Sen... Aglamaya bahane istemeyen, her daim insan gibi hiçkirabilen... Profesyonel incinen... Kirilgan.

Zor günler degil mi? Kaba saba günler... Sen, sana söylenen cümlelerin her virgülünde bir nakis zarafeti ararken, sinir sistemi olan hiçbir canliyi yemezken sen, ne zor günler degil mi?

Sokaklar sana göre degil. Bu konusmalar, hatta bu Türkçe bile sana göre degil. Hiçbir cadde düzenlemesi sana göre yapilmamis. Sen hesapta yoksun Kirilgan! Bütün hesaplar ortalama insan üzerine yapilmis. Seçen, seçilen ve seçmen onlar... Onlar bir yolda agaci ya da yesili sart kosmuyor. Geçebilsinler yeter. Ya da bir yemekte sanatsal bir siklik aramiyorlar. Doysunlar yeter... Oysa sen öyle misin ya? Sen önce en az on dakika izlemelisin sarabin kadehteki durusunu! Nasil mucizevi bir kirmizi olduguna sasarak ama sarabin -kirmizisinin elbette- askin meyi olmasini uygun bularak... Kirmizi çünkü, daha ne olsun!

Acinin renkçesi!

Oysa sarap deyince onlarin aklina sur dibindeki kesler geliyor. Hos sen bahsettikleri kesleri de, kendi yasamsal alanlarinda mutlu insanlar olarak görüyorsun. Igrenmiyorsun. Herkes mutlulugun pesindeyse eger, onlar bizden bin sise daha yaklasti mutlu sona diye düsünüyorsun. Çünkü her sarap ehli biraz kirilgandir, bunu biliyorsun.

Ölüleri seviyorsun sonra... Siir yazmis, yazmamis, icat yapmis, yapmamis, bomba koymus, koymamis bütün ölüleri seviyorsun. Ölülerden hinç alanlari anlamiyorsun. Nasil oluyor da teröristler ölü olarak ele geçiriliyor anlamiyorsun. Peki bu ölü olarak ele geçirilenler ne olarak gömülüyor! Bir terörist öldükten sonra da terörist midir? Bir ölü nasil terör eylemi yapabiliyor?

Insan öldüren ölüler mi var? Korku filmi mi çeviriyorsunuz yoksa benim devletim artik reenkarnasyona mi inaniyor? Bir idam cezasini kaç kez infaz edebileceginizi saniyorsunuz ki? Neden gencecik, çürümüs ölü

bedenleri yanyana dizip dünya aleme gösteriyorsunuz? Neden, en azindan ölü genç kizlarin üstünü

örtmüyorsunuz? Onlarin çiplakligi sizi utandirmiyor mu? Neden? Ölülerden ne istiyorsunuz? Önce düsmani vurup sonra mezari basinda bögüre bögüre aglayan kahramanlar yasamayacak mi bir daha?

Reenkarnasyon onlar için geçerli degil mi? Ölüleri rahat birakin. Onlara saygili davranin. Onlar öldü.

Korkacak bir sey yok artik. Bu kardes talaninda hepsi bizim bahçemizin çocuklari degil mi?.. Ölen, öldüren... Madem ki bu ölmeler öldürmeler bitmiyor, bari gelin ölülerimizi ayni saygiyla gömelim.

Matemimizde ortak olalim. Agitlarimiz kardes degil mi artik yoksa? Birbirimize taziyeye gidelim. Aglayici kadinlari olalim acili evlerimizin!

Bosuna bagiriyorsun Kirilgan, duymuyorlar. Zaten biraz daha bagirirsan sana da terörist diyebilirler.

Oysa sen sinir sistemi olan hiçbir canliyi yemiyorsun bile. Farketmez, çünkü onlar o kadar çok bagiriyor ki kendi seslerinden baskasini duymaz olmuslar.

Senin asil adin Kirilgan. Dudaklarinin titrekliginden belli. Yanlis ülkenin hatta yanlis dünyanin zamansiz gelmis çocugusun sen. Öyle tuhafsin ki her ölüme ama her ölüme agliyorsun... Zalimin de mazlumun da aci sonu seni ayni oranda üzüyor artik. Hatirliyorsun hâlâ Çavusesku'nun cellatlarinin karsisindaki çaresizligini... Ve tanri kamerayi yaratti diyorsun kendi kendine. Yasasin artik istedigimiz kadar zavallilasabilir ve bunu gizli veya apaçik kamerayla tesbit edebiliriz! Çünkü artik her boydan her çesit kameramiz var. Görme duyumuzu -ki en kolay kandirilandir- bütün duyularimizin önüne çikarabiliriz artik!

Yasasin, dünyamizi istedigimiz kadar igrençlestirebiliriz! Bir tabak popcorn esliginde infazlari seyredebiliriz!

Yanlis kameraya konusuyorsun Kirilgan, seni çekmiyorlar. Dedim ya sen hesapta yoksun. Bu televizyon haberleri, programlar senin için yapilmiyor. Reyting hesaplarinda sen yoksun. Sen yasamiyorsun Kirilgan.

Bunlarin tümü onlar için yapiliyor. Onlarin sevdigi program, onlarin sevdigi haber yapiliyor. Bir haberi sevmek ya da sevmemek ne demektir sen anlamiyorsun ama, onlar anliyor.

Sevmek... Sihirli kelimeyi kullandim galiba? Duyunca yüzünden gri bir bulut geçti de... Hangi yagmura gidiyor acaba? Seni en çok kiran sözcük degil mi? Sevgi... Sevmek... Birini, bir seyi, bir yeri sevmek...

Vatani sevmek mesela. Bunu da çok anladigin söylenemez degil mi? Yani eger bu, Istanbul disinda Istanbul'suz yapamamaksa, Bogaz'da bir balik - raki aksaminin hasretiyle kederden gebermekse, mesela Isveç'te, söyleyecek bir sey yok galiba, tam olarak böyle degil istedikleri. Evet evet onlar ISTIYORLAR... Senin sevgini tartiyorlar. Vatani onlar gibi ve onlarin istedigi kadar sevmen gerekiyor.

Aslinda görülmez bir yazi var sinir kapilarinda yurdun. SEVMEK MECBURIDIR! SEVMEYEN

DEFOLSUN GITSIN!

Sen de bagirip duruyorsun; sevmenin mecburiyeti olur mu, mecburiyet diye bir sözcük kullanilir mi yürek mesailerinde? Bu toprak parçasini sevilecek bir yer yapalim önce!.. Ve sonra kimsenin seni duymayacagi bir kuytuya saklanip, belki de iki damla gözyasi esliginde ve muhtemelen ikinci raki dublesinden sonra -ki sarap askin içkisiyse raki da hasretindir- sizili bir cümle düsüyor agzindan yere: Ey benim üç tarafi hüzünlerle çevrili yurdum, umurunda mi bilmiyorum ama, seni seviyorum.

Aslinda sen iyi bir adama benziyorsun Kirilgan. Kimseye bir zararin yok en azindan. Ne aci degil mi, zararsiz olmak iyi olmaya yetiyor. Çünkü etrafta birsürü yasam zararlisi var ve tarim bakanligi henüz bunlara karsi ciddi bir tedbir almis degil...

Yani diyecegim su ki Kirilgan, bu kadar takma kafana... Hiçbir seyi de üstüne alinma. Çünkü dedim ya, sen hesapta yoksun. Hiçbir seyi seni düsünerek yapmiyorlar! Ne televizyonlari, ne gazeteleri, ne savaslari...

Senin asil adin Kirilgan... Alninda yaziyor.

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

17-

Gidin artik gidiiiiiiiiiiiiiiiiin!

Kovuldunuz! Hepiniz! Hadi kalkin... Beyleeer.. Aloooo... Size söylüyoruz. Kalksaniza kardesim! Allah allah! Niye kalkmiyorsunuz beyler? Ya, gitsenize yaa... Baba sunlara bir sey söyle yaa. Hadi BABA önce sen git de, yolu göster sunlara yaa..

Anlamaniz için daha ne yapmamiz lazim bilmiyoruz ki... Oy veriyoruz anlamiyorsunuz, vermiyoruz anlamiyorsunuz. Uzatilan mikrofonlara haykiriyoruz ise yaramiyor, konusuyoruz olmuyor, susuyoruz dolmuyor... Ne yapmamiz lazim? Yani çekip gitmeniz için ne yapmamiz lazim kardesim!!! Illa polis mi çagiralim? Tatsizlik mi çiksin yani?

Sikildik kardesim!

Konusmalarinizdan, mimiklerinizden, saçlarinizdan, gözlerinizden, dudaklarinizdan, el kol hareketlerinizden, hamasi konusmalarinizdan, kavgalarinizdan, küsmelerinizden, yalanlarinizdan SIKILDIK!

Biz öyle herseyi herkesin yüzüne karsi öküzleme yöntemiyle söyleyemiyoruz, efendiyiz falan diye, bu kadar da zulmetmenin manasi yok ki... Ama yeter! Sizden, tümünüzden ve en çok lider durumunda olanlarinizdan çok ama çok sikildik.

Biz artik siz konusmaya baslamadan ne diyeceginizi biliyoruz. Sizi ezbere biliyoruz. Birbiriniz hakkindaki fikirlerinizi de biliyoruz. Herseyi bizim için yaptiginizi (ne yaptiysaniz), hizmet askiyla kavrulan insanlar oldugunuzu da biliyoruz ama artik biz hizmet istemiyoruz. Bize hizmet etmeyin. Madem ki biz patronuz, kovuldunuz arkadaslar! Biz aslinda anlayisli ve sabirli bir patronuz. Kimseyi kirmadan halletmek isterdik bu isi. Kendiniz durumu anlayin ve istifa edin diye neredeyse otuz yildir bekliyoruz. Ama artik günü geldi.

KOVULDUNUZ! Hepiniz! En iyiniz kimse önce o gidecek!

Simdiye kadar yaptiklarinizi unutmaya çalisacagiz. Söz vermiyoruz ama ugrasacagiz. Özel günlerde, Cumhuriyet bayramlarinda filan yine protokollerde yeriniz olacak merak etmeyin. Protokolsüz yasayamayacaginizi biliyoruz. Hatta 23 Nisan'larda yöntemi degistirecegiz. Artik çocuklar degil, siz gelip bir günlügüne yine eski koltuklariniza oturacaksiniz! Alt tarafi bir gün canim! Ne kadar tahribat yapabilirsiniz ki? Tamam belki de yarim gün yapariz o isi, düsünmemiz lazim...

Hepinize nefis kaymakli tarafindan emekli maaslari baglayacagiz. Siyaseti birakarak memlekete en büyük hizmeti yapmis insanlar olarak size birer özel nisan bile takariz. Üstün hizmet madalyasindan üçer tane verecegiz size. Biri görevden ayrildiginiz için, digerleri bir daha dönmeyeceginiz için. Bakin eger istediginiz ihale falan türünden otlanmalarsa, o konuda da her türlü fedakârliga haziriz. Hepinize bu ihalelerden dogan zararinizi tazmin için söyle kalin birer ikramiye vermeyi düsünüyoruz. Bu konu için bir referandum (Hatirladiniz mi referandumu? Hani sizin yapmaktan hiç hoslanmadiginiz sey. Hatirlamadiniz.. canim bu, mesela Kürtler'e Kürtler'le ilgili bir seyi sormak gibi bir sey.. geçelim) yapmaya haziriz. Bu parayi toplu olarak bir seferde verip uzun vadede kâra geçecegimizi düsünüyoruz. Buna ilaveten hayatiniz boyunca, fikir beyan etmediginiz tüm memleket sorunlariyla ilgili ekstra prim de alacaksiniz! Sorun basina bir rakam tespit edip size törenle takdim edecegiz. Malum tören seviyorsunuz ya, o bakimdan.

Yetmez mi diyorsunuz? Peki. Bunlara ilaveten kullandiginiz her yeni sözcük için de para verecegiz...

Zaten "bu meyanda," "binaenaleyh," "hatti zatinda," "esas itibariyle," "filhakika," "sizi temin ederim" ve benzeri laflari bir daha duymamak için herseyimizi vermeye haziriz. "Herseyimiz" derken, sizin almayi unuttuklarinizdan bahsediyoruz tabii... Ama illa "biz Kit isteriz" derseniz sizin için ülkenin bazi bölgelerini Kit Alani ilan eder, hepinizi oraya toplariz, siz de kendi dogal ortaminizda mutlu mesut yasarsiniz.

Kusura bakmayin belki biraz kirici oluyoruz ama bunlari söylemenin zamani gelmisti. Gerçi size bir sey olmaz, suratinizda bir yüz tasimadiginiz için bu laflari da sorun etmezsiniz. Ama bu sefer ciddiyiz.

Kovuldunuz! Çünkü hepiniz birer PROFESYONEL BASARISIZ olarak çalistiniz ve hangi patron olsa sizi kovardi. Simdi burada biz bizeyiz, birbirimizi agirlamanin da manasi yok: Içinizde epey kalabalik bir hirsiz toplulugu da var. Durun canim hemen öyle "ispat et serefsiz" falan diye yirtinmaniza gerek yok. Ispat falan etmek istemiyoruz. Hatta bu çaldiklarinizi geri vermenizi ya da islediginiz suçlarin cezasini çekmenizi de istemiyoruz. Sadece gidin! Hizli bir sekilde ve mümkün olan en kisa süre içinde gidin. Birak bir sey istemeyi, az önce de söyledik, üste para veriyoruz kardesim daha ne istiyorsunuz!

Gidisinizle ilgili bütün ayrintilari düsündük. Gidis Günü -ki biz o günü kusura bakmazsaniz Demokrasi Günü ilan edip her yil kutlamayi düsünüyoruz- yapilacak törende tek tip bir konusma yapacaksiniz. Tipki meclise girerken yaptiginiz yemin töreni gibi. Hepiniz birer birer kürsüye gelip asagidaki metni okuyacaksiniz:

"Milletin varligi ve bagimsizligi, vatanin bütünlügü, kamu ihaleleri, ekonomi, laiklik ve benzer konularla hayatim boyunca ilgilenmeyecegime, bir daha hiçbir seçime girmeyecegime ve meclis binasi ya da devletle ilgili herhangi bir binaya arkadas ziyareti sebebiyle bile olsa girmeyecegime, herhangi bir parti çalismasina katilmayacagima, Türk lirasi ve Amerikan dolari üzerine yemin ederim!"

Iste bu kadar. Bu metni okuyup gideceksiniz ve umariz ki sizden bir daha haber alinmayacak. Biliyoruz, içinizde okumayi bilmeyenler de var. Böyleleriniz için devlet tiyatrosundan bir oyuncu kürsüde bulunup sözkonusu kisilere dublaj yapacak. Bunun size degilse de biz dinleyenlere büyük faydasi olacak. Zira,

"laaaiklik" demenizden içimize fenalik geldi. Sirasi gelmisken sorayim; bu kelimeyi söylemek bu kadar mi zor? Baktiniz söyleyemiyorsunuz ve herkes sizinle dalga geçiyor, gider söyleyebilen birine sorar ögrenirsiniz. Bir kelimeyi düzeltemeyen adam memleketi nasil düzeltecek, sorusuna cevap bulamayan bizler de rahatlardik, o bakimdan sordum...

Sikildik agbiler. Sizinle ilgili yapilan skeçlerden, anlatilan fikralardan bile sikildik. Sizle ilgili anlatilan hiçbir sey bize artik komik gelmiyor. Canimizi yaktiniz çünkü! Biz artik gencecik ölüler görüyoruz gravatlarinizin desenlerinde. Aglayan anneler. Yani anlayacaginiz durum ciddi ama yine de size kibar davranmaya çalisiyoruz. Bizi biliyorsunuz, biz iyi olsun kötü olsun bütün tiyatro oyunlarini ayakta alkislayacak kadar iyi niyetli, bagislayici, çabuk unutan bir patronuz ama bizim bile sabrimizin sinirina gelmis bulunuyorsunuz.

Zaten sabrimizin bu genisliginden dolayi yapabildiniz bütün bunlari, yani kabahatin çogu bizim demeye de dilim varmiyor ama... Evet tamam sizi biz seçtik, kabul ediyoruz. Ama simdi de seçmedik! Seçince meclise giriyorsunuz ama seçmeyince çikmiyorsunuz!

Ama neyse artik bunlari konusmanin geregi yok, çünkü gidiyorsunuz. Çünkü kovuldunuz! Hepiniz! Evet evet hepiniz! En iyiniz, en çaliskaniniz kimse o önce gidecek... Hadi kalkin... Beyleeer.. Aloooo... Size söylüyoruz. Kalksaniza kardesim! Allah allah! Niye kalkmiyorsunuz beyler? Ya, gitsenize yaa... Baba ya sunlara bir sey söyle yaa. Hadi Baba yolu göster sunlara yaa... Hadi Baba, önce sen...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

18-

Haybeden gerçeküstü konusmalar!

ADAM- Sen saçina bir sey mi yaptin?

KADIN- Nasil yani?

ADAM- Yukariya toplamissin?

KADIN- Haa... Evet...

ADAM- .....

KADIN- Eeee?

ADAM- Ne eesi?

KADIN- Güzel olmamis mi?

ADAM- Ne?

KADIN- Neden bahsediyoruz biz?

ADAM- Neden bahsediyoruz?

KADIN- Saçimdan.

ADAM- Ne olmus saçina?

KADIN- Ben de onu sana soruyorum, ne olmus saçima?

ADAM- Bir sey olmamis.

KADIN- Sen az önce neden saçimi topuz yaptigimi sormadin mi?

ADAM- Sormusumdur.

KADIN- Sormussundur! On saniye önce konustugun seyi hatirlamiyor musun?

ADAM- Hatirliyorum tabii canim.

KADIN- Neden o zaman sormusumdur diyorsun?

ADAM- Canim lafin gelisi söylemisimdir!

KADIN- Sormusumdur! Söylemisimdir! Istersen kendinden emin oldugun bir zaman görüselim.

ADAM- Yahu saç lafini lafin gelisi söylemisimdir diyorum.

KADIN- Yani o laflar bir yerden bir yere gidiyordu, yol üstünde senin agzina ugradilar, sen de o laflari bana yönlendirerek canimi sikmak istedin öyle mi?

ADAM- Senin canini niye sikmak isteyeyim?

KADIN- Olur ya bazen canim. Insanin cani durup dururken bir sey sikmak ister. Hatta bu ihtiyaci karsilamak için stres toplari bile satiliyor. Yani insanlar yanlis seyleri sikmasin diye... Senin yaptigin gibi.

ADAM- Ne yaptim ben?

KADIN- Hiiç... Günümü berbat etmek üzere mükemmel bir baslangiç sadece.

ADAM- Hayatim iyi misin sen?

KADIN- Kötü mü görünüyorum? Özellikle saçlarimi soruyorum tabii!

ADAM- Allahim kadin saça takti!

KADIN- Hayir allahim asil saça takan o!

ADAM- Ben saça falan takmadim!

KADIN- Vaay...

(Ve erkek sesini yükseltmesi gereken anin geldigini düsündü) ADAM- Ben bagirmiyorum!

KADIN- Özür dilerim seni sen zannettim.

ADAM- Beni tahrik etmeye mi çalisiyorsun?

KADIN- Hayir ben tahrik falan etmek istemiyorum. Bu tartismayi ben baslatmadim zaten!

ADAM- Hangi tartismayi hayatim, biz tartisiyor muyuz?

KADIN- Evet... üstelik tartismaya baslayali epey oldu... Su anda tahmin ediyorum ikinci sayfanin ortalarinda filaniz...

ADAM- Peki konumuz ne?

KADIN- Genel olarak "bir kocanin karisinin özgüvenini yok etmeye yönelik ustaca ignelemelerine karsi alinmasi gereken önlemler bienali" diyebiliriz.

ADAM- Ne ignelemesi kadin?

KADIN- Kadin mi? Iste! Erkek içindeki Osmanli dönemi hasretini disa vurdu. Devam et, seni dinliyorum

ERKEK!

ADAM- Allahim ne söylesek kabahat! Simdi de kadin lafi mi batti?

KADIN- Benim yaklasik otuzüç yildir bir adim var. Evet kadinim ama diger kadinlarla karistirilmayalim diye bir özel isim almisim. Dahasi senin kullandigin cümle yapisi içinde kadin, bir tür hayvan ismi anlamina geliyor. Zira biz tanimadigimiz köpeklere köpek diyoruz. Tanidiklarimizin birer adi vardir.

ADAM- Sen otuzyedi yasindasin.

KADIN- Ben otuzüç yasindayim!

ADAM- Ama yasitlarin otuzyedi yasinda.

KADIN- Sen de kirk yasindasin adi adam.

ADAM- Ben zaten yasimi küçültüp skeç konusu olmaya çalismiyorum.

KADIN- Beni artik sevmiyorsun degil mi?

ADAM- Artik emin olabiliriz, sen delirdin. Yahu nerden çikardin simdi bunu?

KADIN- Peki tamam peki... Sakin oluyoruz ve bastan aliyoruz...

ADAM- Hayir, hayir yalvaririm bastan almayalim. Tekrarini kaldiramayacagim!

KADIN- Iste beni asil deli eden huyun bu biliyor musun?

ADAM- Hangisi?

KADIN- Tartismayi baslatacak ilk kiskirtici cümleyi söyledikten hemen sonra yani ikinci cümleden itibaren o tartismayla hiç ilgisi olmayan adam pozuna girmenden sözediyorum! Sürekli ama sürekli ayni seyi yapiyorsun!

ADAM- Neyi yapiyorum?

KADIN- Bak yine basladin!

ADAM- Neye basladim?

KADIN- Yahu ben kendi kendime mi kavga ediyorum?

ADAM- Demin tartismaydi simdi kavga mi oldu?

KADIN- Evet oldu. Ve sen bu sinir bozucu tavrini sürdürürsen birazdan cinayet boyutuna varacak.

ADAM- ...

KADIN- ...

ADAM- Sigarayi birakmistin...

KADIN- Ates var mi?

ADAM- Yok... Zaten bizim atesten ziyade ateskese ihtiyacimiz var.

KADIN- ...

ADAM- Aaa gülebildigini bilmiyordum...

KADIN- Güldügüme bakma, komik degildi... Peki sana kalirsa bu bir tartisma degil öyle mi?

ADAM- Tabii ki degil hayatim. Bunun için en az bir tartisma konusuna ihtiyaç var.

KADIN- O zaman normal bir konusma boyutunda en bastan baslayalim. Sen odaya geldin ve ne dedin?

ADAM- Saçindaki degisiklik dikkatimi çekti ve onunla ilgili bir soru sordum.

KADIN- Ne sordun söyle?

ADAM- Saçini topuz mu yaptin dedim?

KADIN- Hayir kesinlikle hayir! Öyle söylemedin. Yüzünde son derece eksi bir ifadeyle hatta belki biraz igrentiyle karisik "sen saçina bir sey mi yaptin" dedin! Cümlenin yapisina dikkatinizi çekmek isterim. Sen saçina bir sey mi yaptin! Saçimdan mi bahsediyorsun annenden mi belli degil... Yani geçen gün yanima gelip "sen anneme bir sey mi söyledin, içeride agliyor da" dediginde beliren ifade vardi yüzünde.

KADIN- ... iste beni asil delirten de bu oldu zaten!

ADAM- Hastasin sen...

KADIN- Bunu beni incitmek için söylüyorsun.

ADAM- Doktor da olsam ayni seyi söylerdim, sen bir obsesifsin.

KADIN- Eserinle övünebilirsin o halde...

ADAM- ...............

KADIN- Sigarayi birlikte birakmistik.

ADAM- Ne yaptin atesi?

KADIN- Ateskesin yaninda olacakti? Yok mu? Birlikte gittiler demek ki... Niye gülmüyorsun? Ben sen söyleyince gülmüstüm. Üstelik bu kadar da komik degildi.

ADAM- ............

KADIN- Güldün... Gülmesen daha mi iyiydi acaba? Disetlerin görünüyor da... Peki hadi gel tatliya baglayalim su isi...

ADAM- Baglayalim bakalim...

KADIN- Saçimi neden sordun? Kötü mü olmus?

ADAM- Yoo...

KADIN- Dogruyu söyle begenmedin iste...

ADAM- Hayir canim gerçekten düsünmedim bile... Sadece degisik geldi.

KADIN- ISTE! Sorunu bulduk! Umursamazlik! Umrunda degil saçimin sekli! Çünkü ben senin malinim, benim her halime alistin! Sevgilim bana söylemek isteyip söyleyemedigin bir sey mi var?

ADAM- Ne gibi?

KADIN- Ne bileyim mesela "baska bir kadin var," "baska bir erkek var" ya da "son seçimde mhp'ye oy verdim" gibi... Bu kadar oy aldiklarina göre birimiz vermis iste!

ADAM- Bu o kadar kötü mü yani? Ben zaten bahçeli bir devletimiz olsun istemisimdir.

KADIN- Bu espriye güldügümü farzedelim.

ADAM- Sen hastasin.

KADIN- Sanirim ayni serviste yatacagiz.....

KORKARIM SÜRECEK...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

19-

Haybeden gerçeküstü konusmalar II

ADAM- Hayatim senin çabalarini takdirle karsiliyorum ama hayat yeterince zor. Yani senin bu kadar ugrasmana gerek yok!..

KADIN- Ne için ugrasmama gerek yok?

ADAM- Bir cümleyi ilk söylendiginde anlamak için... Yapamiyorsun!

KADIN- Ne diyorsun sen be?

ADAM- Cümlenin sonundaki o "be" ne kadar da sirin durdu öyle, nerden aldin?

KADIN- Senden almistim hatirlamadin mi? Ben senden aldigim güzide sözcükleri atmiyorum, sakliyorum. Mesela çok güzel "ulan"larim da var. Ister misin bir tane?

ADAM- Ben sana ne zaman "ulan" dedim sorabilir miyim?

KADIN- Bilmem, sorabilirsin herhalde.

ADAM- Ben sana ne zaman ulan dedim?

KADIN- Bak sorabildin iste!

ADAM- Peki sen cevap verebilecek misin?

KADIN- Tabii... Bu konuyla ilgili kesin bir tarih vermek zor ama istersen hemen hemen her gün diyelim.

ADAM- Yani ben sana her gün ulan mi diyorum?

KADIN- Evet... Neden sasirmis gibi yapiyorsun? Iliskimizin üçüncü sevismesinden sonra sen kibarligi biraktin... Zaten öyle pek de tiryakisi olmadigin için birakmakta fazla zorlanmadin.

ADAM- Ben öyle bir üçüncü sevisme hatirlamiyorum.

KADIN- Çok normal. O kadar kisaydi ki... Zaten ben de hayal meyal hatirliyorum.

ADAM- Hah! Simdi de cinsel hayatimiz problem oldu.

KADIN- Bizim öyle bir hayatimiz yok... Neyse bu konuyu konusmak istemiyorum. Bir ölünün arkasindan konusmak dogru olmaz.

ADAM- Kimmis bu ölü?

KADIN- Özür dilerim. Amacim sana ölmüs bir parçani hatirlatip üzmek degildi. Dikkat ettiysen bu konuda konusmak istemedigimi de söylemistim. Neyse ben bunu sorun etmiyorum... Insanoglu her gidenin yokluguna alisiyor. Senin idrar yollarin açiksa mesele yok. Hem bir de iyi tarafindan bak, cinsel hayatimiz olmadigi için kültürel faaliyetlere daha çok zaman ayirabiliyoruz! Ama sanirim en geç yarin erotik bir film seyretmem lazim.

ADAM- Ne demek istiyorsun sen be?

KADIN- Be'yi geri veriyorsun demek. Sende kalabilirdi ama neyse...

ADAM- Konuyu dagitip beni sinir etme. Biz daha dün degil önceki gün sevistik seninle!

KADIN- Hayir sevismedik. Biz tesebbüs asamasindayken seni geri zekâli arkadasin Hayri aradi, yaklasik yirmidört dakika atyarisi konustunuz. O sana Troya tek olur dedi, sen de hayir agbicigim oraya çok at yazmak gerekir dedin ve bu nefis konusma böyle sürüp gitti. Bu siirsel sohbetin etkisinden olacak, uyuyakalmisim.

ADAM- Nitekim Troya açik ara aldi yarisi. Bosu bosuna bir sürü at yazdik.

KADIN- Efendim?

ADAM- Öyle olmadi canim. Telefon çaldiginda ben daha açmadan sen tuhaf bir havaya girdin. Sanki kendimi ben aramisim gibi. Ben daha Hayri ne haber demeden sen horlamaya basladin. Bu horlamanin siirselliginden olacak, kendimi atyarisina vermisim. Son bir sey daha: Hayri geri zekâli degil.

KADIN- Bak biz seninle herseyi tartisma konusu yapabiliriz, bir tek sey disinda, o da Hayri'nin geri zekâli olusudur. Çünkü bunun aksi yönde bir tek uzman görüsü yoktur, olamaz da!

ADAM- Unutma ki o bir yayinevi sahibi.

KADIN- Evet ama atlarin anlayacagi düzeyde kitaplar basiyor.

ADAM- Senin ona neden uyuz oldugunu ikimiz de biliyoruz, uzatmayalim istersen.

KADIN- Yok yok uzatalim... Neden uyuz oluyormusum ben?

ADAM- Karisini aldatiyor diye... Ben de sana yillardir anlatamiyorum ki bu, Hayri'yle karisi arasindaki bir sorun, bizi ilgilendirmez.

KADIN- Bal gibi de ilgilendirir. Birincisi, Hayri pis, igrenç, asagilik bir etobur. Sadece karisini aldatmiyor, ayni zamanda her an adaleti de yaniltabilir. Basina gelecek bir trafik kazasi durumunda -ki ona çarpacak olan sahane kamyon bir gün elbet trafige çikacak- hukuksal olarak insan muamelesi görecek. O

hayvanin ne hakki var benim kamyoncumu magdur etmeye?

ADAM- Sen iyice tirlattin. Neden bu kadar taktin adama bilmiyorum ki.

KADIN- O adam dedigin canli, Ruslar'la yatiyor.

ADAM- Ne var? Irkçi mi oldun simdi de?

KADIN- Saçmalama. Kaninda muhtemelen irice bir AIDS virüsü tasiyor o! Buraya kadar bir sorun yok ama karisina bulastiracak. Nurten de arkadasimiz olduguna göre, o da bize bulastiracak.

ADAM- Nasil bulastiracak Nurten bize? Sevisecek miyiz kendisiyle, allah allah!

KADIN- Saçmalama. AIDS baska yollarla da bulasiyor. Mesela agiz yoluyla!

ADAM- Sorun degil biz de takma dislerini kullanmayiz!

KADIN- Nurten'in disleri takma degil ki?

ADAM- Bak gördün mü bosuna endiseleniyormussun. Takma disi yok ki kullanalim, degil mi hayatim?

KADIN- Ben onu bunu bilmem, Hayri denen alçakla görüsmen beni rahatsiz ediyor. Sizin ortak yaniniz nedir ben aslinda onu merak ediyorum. Rus kültürü olmasin?

ADAM- Saçmalama.

KADIN- Sürekli atyarisi oynamiyorsunuz herhalde... Mesela Hayri Rus fahiselerle yattigi sirada sen ne yapiyorsun, yan odada Rus klasikleri mi okuyorsun?

ADAM- Evet... Hayri'nin is kondüsyonu da iyi. Is uzun sürüyor. Düsün iki seansta "Savas ve Baris"i bitirdim. Olay Rusya'da geçiyor.

KADIN- Bir kere bu Woody Allen'in esprisi!

ADAM- Biliyoruz. Bir sakincasi mi vardi? Hayri kesmedi galiba, bir de Woody Allen'in telif sorunu yüzünden mi kavga edecegiz?

KADIN- Sordugum soruyu laf kalabaliginda gözden kaybettirmeye çalisma! Sen de yapiyor musun Hayri'nin yaptigini?

ADAM- Nasil yani? Hayri'nin hangi yaptigini?

KADIN- Rus hayat kadinlariyla çiftlesiyor musun sen de!

ADAM- Sen delirdin mi sevgilim?

KADIN- Hâlâ net bir yanit alabilmis degilim.

ADAM- Hayir hayatim, manyak misin sen! Ne isim var benim Rus kadinlarla?

KADIN- Yani hiç mi olmadi? Ne bileyim fazla alkol alinan bir gece sonrasi Hayri iblisi sana

"Tanistirayim, Irina" demedi mi?

ADAM- Demedi!

KADIN- Vay terbiyesiz. Demek kadinla oturdunuz ama tanistirmadi ha? Zaten o Hayri ayisindan da bu beklenirdi. Eee? Ismini bile bilmedigin bir Rus'la yatmak nasil bir sey?

ADAM- Sevgilim! Hastasin sen!

KADIN- Hastalanmam çok normal degil mi? Her gece igrenç bir virüsle ayni yatagi paylasiyorum!

KORKARIM DAHA DA SÜRECEK...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

20-

Haybeden gerçeküstü konusmalar - III

ADAM- Ben kadinlarin çogunu taniyorum. Çogu memeli insanlar iste.

Kadin- Igrençsin...

ADAM- Tamam arada memesizi de çikiyor ama ben onlarla görüsmüyorum.

KADIN- Çok merak ediyorum daha önceki hayatinda yanindaki talihsiz kadin kimdi? Hos bu kadar duyarsiz olduguna göre sen daha önce bir insan degil, bir binanin duvariydin.

ADAM- Terbiyesizlesme.

KADIN- Gazeteyi okudun mu?

ADAM- Hi hi... Okudum.

KADIN- Hayir yani sen buna gazete okumak mi diyorsun demek istedim.

ADAM- Nasil yani?

KADIN- Gazeteyle aranizda kötü bir sey geçmis sanki. Tuvalette karsilastik kendisiyle, epey hirpalanmisti. Ne oldu hayatim? Sana kötü bir haber mi verdi?

ADAM- Ne diyorsun yine ya?

KADIN- Bu "ya" sözcügünü senin kadar zarif kullanan insan azdir... Çünkü "ya" herkesin kullanabilecegi bir sözcük degil. Bazisi a'lari gereksiz yere uzatir mesela, sen de adam sasirdi zannedersin... Hani söyle; yaa!.. Ama sen öyle misin? Y'nin arkasina kararli a takiyorsun bitti gitti.

ADAM- Ne olmus gazeteye?

KADIN- Bilmiyorum, konusacak durumda degil... Içi disina çikarilmis, bir kenari islanmis ve bizim, onu islatan sivinin su olmasini ummaktan baska yapabilecegimiz bir sey yok.

ADAM- Siz kimsiniz?

KADIN- Henüz o gazeteyi okuyamamis olanlar.

ADAM- Lafi uzatiyor musun yoksa bana mi uzun geldi?

KADIN- Hayir hayatim, demek istedigim madem bu gazeteyi dövecek kadar nefret ediyorsun, baska gazete alalim. Hem biz de okuyabiliriz.

ADAM- Izin verirsen su kitabi okumak istiyorum.

KADIN- Sevdin sen o kitabi, hi?

ADAM- Nereden anladin?

KADIN- Alti aydir berabersiniz... "Yüreginin Götürdügü Yere Git..." Yani bir yol hazirligi da bu kadar mi uzun sürer, hayret!

ADAM- Ben yavas da olsa okuyorum, sen okumayi yazmayi unutmak üzeresin.

KADIN- Yani "Sevme Sanati"ni bitirmedim diye soktun bu lafi degil mi? Ben sevmeyi Eric Forum'dan ögrenmek istemiyorum belki.

ADAM- Erich Fromm.

KADIN- Her neyse...

ADAM- Tabii sen bunu tuhaf kadin dergilerinden ögrenmeyi tercih edersin. Elin Amerika'sinda yapilan manasiz anketlerin Türkçe'ye çevrilmis halleriyle çizersin rotani... "Bakalim sevgiliniz ne kadar Angut" ya da "Diyelim ki o aksam çok sevisesiniz var ama sevgiliniz beyzbol maçina gitmek istiyor ne yaparsiniz?" a) Kafasina beyzbol sopasiyla vururum. b) "Tamam ben de gelirim ama devre arasinda sevisirsek" dersiniz.

KADIN- Komik oldugunu mu saniyorsun?

ADAM- Komik olan sensin. Zira beyzbol bizim ata sporumuz degil... Hatta beyzbolla ilgili yapilmis filmlere de ulusça sinir oluyoruz. Bütün film buyunca "Simdi bunlar niye sevindi, bu adam neden sürekli tükürüyor" diye düsünüyoruz. Mesela sana soruyorum, bir beyzbol sahasi kaç yardadir?

KADIN- Ne bileyim ben?

ADAM- Peki neden sürekli o salak anketleri dolduruyorsun?

KADIN- Simdi anladim... Geçen anket aleyhine çikti, ondan böyle agresifsin.

ADAM- Yok canim çok da umrumdaydi.

KADIN- Iste zaten ankette de had safhada umursamaz çikmistin. Sevgiliniz sizi umursuyor mu sorusunda o kadar çok e sikki isaretledim ki "En iyisi siz uzun uzun aglayin" seklinde bir sonuç çikti. Ama sen bu sonucu bile umursamayacak kadar umursamaz bir insansin.

ADAM- O dergiler seni böyle yapti zaten. Yoksa neden durup dururken operaya gitmek isteyesin ki.

KADIN- Buyrun bir de entelektüel geçinir.

ADAM- Konuyu çarpitma... Senin operaya gitme istegin kültürel amaçli degildi. Yine bir ankette "En çok yapmak istediginiz fantaziniz nedir" sorusuna böyle manyakça bir cevap çikmisti.

KADIN- Evet. Sen ne dedin? "Biliyorsun hayatim ben gürültülü yerlerde yapamam..." Peki o zaman baleye gidelim! Yok orada sahneden gelen gij gij sesi beni deli ediyor. Oldu sevgilim o zaman morga gidelim, en sessiz yer orasi!

ADAM- Yahu niçin illa bir yere gidiyoruz, evimiz var ya! Çok istiyorsan çagiralim basbariton bir arkadas biz yatarken bagirsin!

KADIN- Ne kadar romantiksin. Geçen gün mum alirken de gözlerimi yasartmistin zaten: Niye mum aliyorsun hayatim, bizim jeneratörümüz var ya!

ADAM- Hep o dergiler yüzünden... Güya insana bir yasam stili kakalamaya çalisiyorlar, ona sinir oluyorum ben. Alisveris için suraya gidin çok in, yok sabahlari yürüyüs yapin falan... Sanki Kaliforniya'da yasayan kalifiye elemanlariz.

KADIN- Bu kadar basit degil mi? Halbuki aslinda kadin dergilerini benden önce senin okuman lazim.

Belki o zaman biraz tanirsin beni ve tüm kadinlari.

ADAM- Ben kadinlarin çogunu taniyorum. Çogu memeli insanlar iste.

Kadin- Igrençsin...

ADAM- Tamam arada memesizi de çikiyor ama ben onlarla görüsmüyorum.

KADIN- Çok merak ediyorum daha önceki hayatinda yanindaki talihsiz kadin kimdi? Hos bu kadar duyarsiz olduguna göre sen daha önce bir insan degil, bir binanin duvariydin.

ADAM- Terbiyesizlesme.

KADIN- Ne dedim ki ben simdi?

ADAM- Ne o öyle? Ben insan degil miyim yani?

KADIN- Tamam daha fazla konusmak istemiyorum.

ADAM- Zaten beceremiyorsun da. Senin konusman berbat sesli birinin israrla sarki söylemesi gibi oluyor. Mithat Körler'i tenzih ederim tabii.

KADIN- ................

ADAM- Aglamiyorsun degil mi?

KADIN- Seni ilgilendirmez.

ADAM- Haydaa... Canim simdi aglayacak ne var?

KADIN- Aglayacak bir sürü sey var. Ortada bir iliski var mesela ve ne zaman bu iliskiyi görsem aglayasim geliyor. Ne oldu sana bilmiyorum ki... Eskiden aklimiza eseni yapardik. Uzun, çok uzun telefon konusmalari yapardik hatirladin mi? Hele bir seferinde telefonun pili bitmisti.

ADAM- Nasil yani? Telefonlasalim mi? Ayni evin içinde biraz tuhaf olmaz mi?

KADIN- Bosuna konusuyorum...

ADAM- Bana da öyle geldi.

KADIN- Senin kadar hizli igrençlesen insan çok azdir.

ADAM- Kitabimi okuyabilir miyim artik!

KADIN- Tabii... Umarim yüregin seni cehennemin dibine götürür!

ADAM- Kitabi niye attin simdi!.. Allah allah... Ne diyeyim? Yapacak bir sey yok hastasin sen!

KADIN- Evet haklisin.. Bir öküze asik olduguma göre...

BU DAHA DA SÜRECEK...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

21-

Haybeden gerçeküstü konusmalar IV

Senin için hersey gereksiz. Ekmegi dilimleyip sofraya getirmek, yemege ayni anda baslamak, bir yemege giderken ikimizin ayni tarzda giyinmesi ve buna ilave edebilecegimiz bütün vesaireler gereksiz. Hatta sana kalsa eve filan da gerek yok, nezih bir magara da isimizi görür aslinda.

KADIN- Sen simdi bana "yavrum," eski karina "karim" dedin degil mi?

ADAM- Ne var bunda? Niye takiyorsun böyle detaylara?

KADIN- Rica etsem bana yasamin içinden bir tane gerekli detay söyler misin? Senin için hersey gereksiz. Hatta sana kalsa eve filan da gerek yok, nezih bir magara da isimizi görür.

ADAM- Magara mi? Nereden nereye tasiyorsun tartismayi?

KADIN- Ne yani, ekmegi elinle parçalama adetin yok mu?

ADAM- Eee ne var bunda?

KADIN- Açiklayayim. Ekmek ilk yapildiginda, yani bundan binlerce yil önce gerçekten senin yöntemin uygulaniyordu. Yani kabilenin iri yari erkekleri ekmegi parçalara ayirip dagitiyordu. Sonra insanlik biçagi buldu. Hatta bununla da yetinmedi, biçak konusunda da derinlesip özel ekmek biçagini buldu. Hani su keskin yeri tirtirli olan, hatirladin mi?

KADIN- Bugün kiminle karsilastim biliyor musun?

ADAM- Bilmiyorum, orada degildim.

KADIN- Eski karinla.

ADAM- Ya? Nerede?

KADIN- Markette. Daha dogrusu biz karsilasana kadar orasi marketti; birdenbire cenaze levazimatçisina dönüstü. Hani sanki birbirimize uygun mezartasi bakiyormusuz da karsilasmisiz gibi oldu.

Birbirimizi öyle abartili görmezden geldik ki o sira göbek atmaya baslasak bu kadar dikkat çekmezdi. O

hemen büyük omomatik kutularinin arasina kafasini gömdü, ben de deli gibi domates seçmeye basladim.

ADAM- Bu yüzden mi su anda dolapta alti kilo domates var?

KADIN- Ne yapayim? Geri mi verseydim? Seçmis bulundum bir kere. Benim yine iyi; eski karin alti tane bes kiloluk omomatik aldi. Sinirden ne yapacagini sasirdi. Elinin titremesinden omolar köpürdü. Hem de ambalajin içindeyken ve bir damla dahi suyla temas etmemisken.

ADAM- Sen ne yaptin, salça mi?

KADIN- Hayir efendim, ben o kadar rahattim ki. Zaten benim rahatligim onu deli etti.

ADAM- Tabii tabii. O kadar rahattin ki bütün yaz idare edecek kadar domates aldin.

KADIN- Ne demek istiyorsun sen?

ADAM- Bir sey demek istemiyorum. Ama belli ki sen de rahatsiz olmussun iste.

KADIN- Ben rahatsiz filan olmadim. Sadece karinin çok gereksiz agresif tavirlari beni güldürdü o kadar.

ADAM- Gülerken biraz domates toplayayim diye düsündün...

KADIN- Daha ne kadar uzatacaksin bu domates konusunu?

ADAM- Yavrum ne var bunda, karimla karsilasmissin, bu da normal sartlarda gergin bir durumdur.

KADIN- Bir dakika, bir dakika... Sen simdi bana "yavrum" eski karina "karim" dedin degil mi?

ADAM- Bilmiyorum... Öyle mi dedim?

KADIN- Birak simdi. Bal gibi biliyorsun öyle dedigini.

ADAM- Dedimse dedim, ne var bunda?

KADIN- Allahim bu adamin genisligi beni öldürecek.. Ne söylesek "Ne var bunda?" Yani benimle konusurken eski karindan "karim" diye söz etmen normal mi?

ADAM- Yavrum niye takiyorsun böyle detaylara bu kadar?

KADIN- Rica etsem bana yasamin içinden bir tane gerekli detay söyler misin? Senin için hersey gereksiz. Ekmegi dilimleyip sofraya getirmek, yemege ayni anda baslamak, bir yemege giderken ikimizin ayni tarzda giyinmesi ve buna ilave edebilecegimiz bütün vesaireler gereksiz. Hatta sana kalsa eve filan da gerek yok, nezih bir magara da isimizi görür aslinda.

ADAM- Magara mi? Nereden nereye tasiyorsun tartismayi?

KADIN- Ne yani, ekmegi elinle parçalama adetin yok mu?

ADAM- Eee ne var bunda?

KADIN- Açiklayayim. Ekmek ilk yapildiginda, yani bundan binlerce yil önce gerçekten senin yöntemin uygulaniyordu. Yani kabilenin iri yari erkekleri ekmegi parçalara ayirip dagitiyordu. Sonra insanlik biçagi buldu. Hatta bununla da yetinmedi, biçak konusunda da derinlesip özel ekmek biçagini buldu. Hani su keskin yeri tirtirli olan, hatirladin mi? Ama sen atalarimizin bu çabalarini hiçe sayip hâlâ ilk çagdaki yöntemi kullaniyorsun!

ADAM- Yahu sen ne zaman karimla karsilassan biz kavga etmek zorunda miyiz?

KADIN- O SENIN ESKI KARIN!!!

ADAM- Bagirma!

KADIN- Bagirmiyorum. Sadece biraz sesimi yükselttim o kadar.

ADAM- Tamam iste, buna Türkçe'de bagirmak diyoruz ve kesinlikle hoslanmiyoruz. Mümkünse manyaklasma.

KADIN- Bak... Bunun karinla bir ilgisi yok.

ADAM- Eski karimla!

KADIN- Hosuna gider diye öyle söyledim, hâlâ onu seviyorsun ya..

ADAM- Haydaaaa...

KADIN- Ne bu simdi, haydaaa! Halay mi çekiyoruz?

ADAM- Nereden çikti karimi sevdigim?

KADIN- Sürekli karim demenden olacak.

ADAM- Onu sevseydim bosamazdim.

KADIN- Öyle olmadi zaten, o seni bosadi. Biz de bu vesileyle tanistik hatirlarsan. Bana ilk alti ay karini anlattin ve toplam bir yil boyunca da karinin adiyla seslendin.

ADAM- Herseyi bu kadar abartmasan olmuyor degil mi? Bir kere bosanmayi isteyen bendim ve sana tas çatlasa iki kere karimin adiyla seslenmisimdir... Eski karimin yani...

KADIN- Hayret. Bosanmak isteyen biri bu istegi olumlu karsilandi diye neden agliyor?

ADAM- Ben mi agladim?

KADIN- Araliklarla alti ay boyunca. Ne zaman eski karini hatirlatacak bir seyle karsilassan agladin.

Hatta bu konuyu bir ara öyle abartmistin ki az kalsin deliriyordum. Ekmek görsen, o da ekmek yerdi, gazete görsen, karim o kadar iyi bulmaca çözerdi ki, görsen Siar Yalçin'i yerdin, diyip diyip aglamadin mi?

ADAM- Ya, sen hakikaten ne acaip kadinsin ya! Nereden uyduruyorsun sen bunlari? Evet, tamam gerçekten çok iyi bulmaca çözerdi, bu dogru... Hatta bazen öyle zor sorulari bilirdi ki, sasar kalirdim.

Mesela bir keresinde ben çözüyorum bulmacayi, bir soruya takildim kaldim, tamam mi? Soru da öyle kritik bir yerde ki, onu bulsam bütün bulmaca çözülüyor, öyle de stratejik bir yerde... Yani nereden baksan alti kelime o soruya bagli. Soru da üç harflik bir sey, bir tibet öküzü mü, sigiri mi öyle bir sey iste... Ulan düsün düsün, yok! Tibet neresi bilmiyorum... Zaman içinde öküzlerle karsilasmisim ama hiçbirine memleketini sormamisim. Hani birader isim nedir, sizin orada size ne diyorlar seklinde bir muhabbetim olmamis hiçbiriyle. Tibet'te hayvancilik ne durumdadir bilmiyorum... Ona da soramiyorum, çok iyi çözüyor ya. Ben de ona karsi, ne var canim senin kadar ben de çözerim tribine girmisim. O da güya benimle ilgilenmiyormus gibi yapiyor. Ama gözucuyla da nasil kivrandigimi görüyor. Yalniz bu arada söyleyeyim ondaki gözucu da kimsede yoktur ha... Öyle dikkatlidir ki kafayi yersin... Neyse bir ara kahve getirdim bahanesiyle geldi, tam kahveyi önüme koyarken yine gözucuyla hangi soruya takildigimi tesbit etti, tamam mi? Bak dikkat et, kahveyi koyarken yani maksimum dört saniye içinde bakti ve hangi soruya takildigimi anladi... ve aniden YAK dedi... Meger Tibet sigirinin adi Yak'mis. Bunun üzerine bir sinirimiz bozuldu, neredeyse bir saate yakin "vallahi bravo YAK diye bildin" diye diye gülmüstük. Olacak sey degil yani, sen tut o arada gör ve Yak diye.......... Askim! Hayatim, nereye gitti bu be? Sevgiliiiim!

Neredesin?.................. Allah allah! Ne oldu yahu? Ben simdi kötü bir sey mi söyledim buna?

TABII KI SÜRECEK...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

22-

Haybeden gerçeküstü konusmalar - V

KADIN- Hayatiiim!..

ADAM- ......

KADIN- Hayatiiim!.. Buradasin demek... Hayatim neden cevap vermiyorsun?

ADAM- Cevap mi? Niye? Bir soru mu sordun ki?

KADIN- Seslendim.

ADAM- Oldum olasi bu ev içi seslenmeleri anlamamisimdir. Neden sesleniyorsun ki, zaten ev doksan metrekare, sussan gürültü oluyor! Ismimi içinden geçir yeter, ben duyarim.

KADIN- Uzar bu...

ADAM- Seninle karsilikli apartmanlarda oturan kocakarilar degiliz ki memelerimizi pencerenin pervazina mevzileyip seslenelim.

KADIN- Konusabilir miyim artik?

ADAM- Konusabilirsin herhalde... Aslina bakarsan bunu çok daha önce yapabilmen gerekirdi. Sekiz aylikken filan.

KADIN- Komik oldugunu zannetmen ne komik degil mi?

ADAM- Askim lütfen konusmanin akisini degistirelim. Ileride bir çaglayan görüyorum.

KADIN- Ama sen bizi oraya sürüklüyorsun.

ADAM- Bu cümle de pek barisçil degil. Beni suçlarsan kendimi savunmak, kendimi savunurken seni suçlamak zorunda kalirim, sonra sen kendini savunmak için beni suçlarsin ve siddetli bir kapi sesine kadar gider bu!

KADIN- Hayir hayir, bugün kavga etmek istemiyorum.

ADAM- Zaten dün geceden sonra bu çok anlamsiz olurdu. Hatirlarsan yatak odamizin kurulusu gibi bir sey oldu. Her sene kutlasak yeridir yani.

KADIN- Gerçekten de öyleydi.

ADAM- Öte yandan olay yerinde bir naneli sakiz olsaydi daha da iyi olabilirdi ama neyse.

KADIN- Nasil yani?

ADAM- Bosver canim, öylesine söyledim.

KADIN- Agzimin koktugunu mu söylüyorsun?

ADAM- Ne var bunda hayatim, herkesin agzi kokar.

KADIN- Bana hiçbir sey için "ne var bunda" deme!

ADAM- Tamam tamam, kapatalim bu konuyu.

KADIN- Ilk bulusmamizdan bu yana kapattigimiz bininci konu bu.

ADAM- Bastan alalim mi? Sen "hayatiim" diye seslenerek içeri girdin, ben de sana "söyle canim"

dedim... Oradan devam edelim.

KADIN- Sunu soracaktim: Cep telefonum kesilmis.

ADAM- Iyi. Evden ararim.

KADIN- Saçmalama.

ADAM- Tamam. Bizzat eve gelirim yüz yüze görüsürüz.

KADIN- Biraz para versen!?

ADAM- Sesinle görüsmek için niye para veriyorum?

KADIN- Hayatim günümüzde kimle görüsmek istersen biraz para vermek zorundasin.

Telekomünikasyon bu temel üzerine kuruludur. Mesela manasiz arkadaslarinla yaptigin bes para etmez sohbetler için bile bir sürü para vermek zorunda kaliyoruz.

ADAM- Kimmis bu manasiz arkadaslarim?

KADIN- Saymakla bitmez. Ama bitirmeye çalisayim: Semih, Nurettin, Hayri ve benzerleri...

ADAM- Semih de mi kötü oldu? Adam ülkenin sayili cerrahlarindan biri.

KADIN- Evet ama hâlâ yemek yerken agzini sapirdatiyor.

ADAM- Alt çenesi dogustan biraz önde, ne yapsin adam.

KADIN- Ama utanmadan çekirdek çitlemeye çalisiyor. Disler hiçbir zaman üst üste gelmiyor ki çekirdegin kabugu ikiye bölünsün. Çekirdegi agzinda hamurlastirip tuzunu emiyor, kalan asagilik posayi da gözümüzün önünde sergiye açiyor. Neden çerezi alet ediyorsun ki, direkt tuz ye!

ADAM- Sana yaranmak imkânsiz! Hakkinda abuk sabuk konustugun adam mikrocerrahi dalinda Avrupa'da meshur!

KADIN- Bir gün kongrede çekirdek çitlesin bak bir daha yüzüne bakiyorlar mi?

ADAM- Kusura bakma benim arkadaslarim seninkiler gibi degil. Mesela telefon faturalarimizda her zaman güzide bir yeri olan Sengül'ün verdigi emsalsiz hayat dersleri yoktur bizimkilerde. Yani Semih hiçbir zaman ayrilmamiza yol açmamistir. Belki kabuklu yemis yemekte zorlaniyor ama ailemizin içislerine karismiyor.

KADIN- Sengül benim en iyi arkadasim ve bu konularda tecrübesi var.

ADAM- Hangi konularda?

KADIN- Her konuda... Iliskiler, kadinlar, erkekler, hayat... Hersey iste...

ADAM- Bu bilgilerden kendisi neden istifade etmiyor acaba? Ne zaman seni arasa üçbuçuk saat konusuyorsunuz! Ve dogal olarak iliskimizden her gün üçbuçuk saat çalmis oluyor. Bu durumda nasil mutlu olabiliriz? Sen Sengül'den arta kalan zamanlarda benimle görüsüyorsun. Yani Sengül'le sürekli aleyhimde konusup sonra dönüp benimle sevismen saglikli bir sey mi? Bir de annen var tabii... Sengül'ün öldüremedigi yanlarimi annenle hallediyorsunuz!

KADIN- Annem hakkinda dikkatli konusmani öneririm.

ADAM- Ayni özeni annenden bekliyorum ben de... Ama hâlâ benden "o adam" diye bahsediyor.

KADIN- Sen benim telefonlarimi mi dinliyorsun?

ADAM- Hayir telsiz telefon tuvalette kalmisti, ben de birini aramak üzre açtim ve annenin sen kahkahalariyla karsilastim.

KADIN- Eee?

ADAM- E'si o sirada sana "o adam nerede, yasiyor mu" diye sordu, sen de "tuvalette" dedin, bunun üzerine sayin valide hanim "desene yakistigi yerde" dedi. Ve ikiniz bu lafa iki dakika boyunca güldünüz.

Ve üstelik o igrenç iki dakikanin parasini ben ödüyorum! Yani karimla annesi aleyhimde boktan espriler yapiyorlar ama Türk Telekom'la muhatap olan benim. Sadece biraz saygi istiyorum! Koca olarak degilse bile bir sponsor olarak birazcik saygiyi hakediyorum herhalde!

KADIN- Faturayi ödüyor olman sana konusmalari dinleme hakkini vermez!

ADAM- Yok canim! Neye para ödedigimi bilmek benim hakkim! Ve bundan böyle parami çarçur etmeye niyetim yok. Git annene söyle cep telefonunun parasini o ödesin!

KADIN- ÖYLE MI? AL O ZAMAN! CEP TELEFONU SORUNUMUZ KALMADI!

ADAM- SEN O CEP TELEFONUNU NASIL PENCEREDEN ATARSIN! ONUN DA PARASINI BEN ÖDEDIM!

KADIN- YAA? PEKI BU TELEVIZYONUN PARASINI KIM ÖDEMISTI? GÜZEEL...

ADAM- DUR MANYAKLASMA! BIRAK O TELEVIZYONU!

SÜRMESE DAHA IYI AMA, KORKARIM SÜRECEK...

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

23-

Haybeden gerçeküstü konusmalar - VI

Adam cüce, ama adi Takiyettin!

KADIN- Senden önce hayatima giren herkesten nefret ediyorsun!

ADAM- Ama listede öyle adamlar var ki...

KADIN- Kimi kastediyorsun?

ADAM- Mesela o cüce olan, neydi adi?

KADIN- Takiyettin'i mi diyorsun?

ADAM- Evet Takiyettin. Ismi kendinden uzun. Bir cücenin adi en fazla Can olmali. Ailesi uzun göstersin diye dikine çizgili bir isim koymus.

ADAM- Sevgilim bugünlerde çikabilecek miyiz? Hayir hazirlanman birkaç yil daha sürecekse bu kiyafetlerle çikmayalim.

KADIN- Neden?

ADAM- Moda degisecek hayatim... Ya da en azindan mevsim degisecek, yazlik kiyafetlerle üsümeyelim diyorum.

KADIN- Abartma.

ADAM- Sen de abartma. Bir buçuk saattir portmantonun aynasinda kendimi seyrediyorum ve sikildim.

KADIN- Bir de benim durumumu düsün. Yillardir ayni manzarayi seyrediyorum.

ADAM- Ne varmis manzarada?

KADIN- Pek kayda deger bir sey yok. Bir burun ve arkadaslari.

ADAM- Çok komik... Kadinlarin siradan bir evden çikis hadisesini neden bu kadar ciddiye aldigini anlamiyorum. Sanki bir daha dönmeyecegiz. Gidip bir evin bahçesinde köfte yiyecegiz, hepsi bu!

KADIN- Ona barbekü partisi deniyor canim.

ADAM- Öyle mi? Köftelerin bundan haberi var mi? Yoksa bizim salak köfteler asagilik bir mangalda can vereceklerini mi düsünüyorlar? Halbuki ne kizarmasi, parti kuruyor angutlar haberleri yok.

KADIN- Amma konustun ha... Geliyorum tamam.

ADAM- Gitmek istemedigim bir yere sayende acele ediyorum ya, ben asil ona yaniyorum.

KADIN- Neden gitmek istemiyormussun?

ADAM- Çünkü köfteleri mangala dizecek olan kisi senin eski sevgilin.

KADIN- Yine mi ayni konu?

ADAM- Evet ayni konu!

KADIN- Askim o yillar önceydi.

ADAM- Ama o yillarda da sevgililer sevisiyordu.

KADIN- Eee?

ADAM- Ne demek eee? Adamin senin memelerine bakip, siz bir de bunlari benim zamanimda görecektiniz, diye düsünmesi beni rahatsiz ediyor.

KADIN- Kürsat'tan adam diye bahsetmen dogru degil.

ADAM- Madem bizim için adam sayilmiyor neden köftesini yemeye gidiyoruz?

KADIN- Sevgilim yillardir bu saçma konuyu konusuyoruz. Kürsat'la yillar önce kisa bir iliskimiz oldu hepsi bu.

ADAM- Ne kadar kisa?

KADIN- Ne bileyim ben, iki ay filan.

ADAM- Memelerini görmesi için yeterli bir süre.

KADIN- Ben sana ilk erkegim oldugunu söyledigimi hatirlamiyorum.

ADAM- Iyi de bununla gurur duymasan iyi olur. Eski sevgililerinden bir takim kurma imkânimiz oldugunu biliyoruz.

KADIN- Kabalasma!

ADAM- Peki inceltelim. En azindan basketbol takimi kurabiliriz, yedeklerle beraber tabii.

KADIN- Anladim sen hazirda sorun bulamadin, yaratmaya çalisiyorsun.

ADAM- Hayir. Sadece insanlarin ayrildiklari insanlarla sürekli bulusup görüsmesini anlamiyorum.

"Tanistirayim yeni sevgilim, eski sevgilim, bu da eski sevgilimin yeni sevgilisi, bu da yeni sevgilimin eski sevgilisi... Ne güzel degil mi? Hepimiz birbirimizin her yerini ezbere biliyoruz!"

KADIN- Buna çagdas yasam deniyor iste.

ADAM- Nesi çagdas bunun? Biraraya gelmemesi gereken insanlarin toplanip birbirlerine çagdas çagdas gicik olmalarinin ne manasi var? Zira benim Kürsat'i sevmem tibben mümkün degil. Ama etraf uyuz olmasin diye ona gülmem hatta belki de köfteleri pisirmesine yardim etmem gerekiyor. Hiçbir sey olmamis gibi. Hiçbir ortak yanimiz yokmus ya da bir sürü ortak yanimiz varmis gibi.

KADIN- Son söyledigin cümleyi anlamadim.

ADAM- Kürsat'la ortak yanlarimiz, ortak yanlarimizi ortaya koyup dost olmamiza engel oluyor, bilmem anlatabildim mi?

KADIN- Hayir anlatamadin.

ADAM- Onunla tek ortak yanimiz senin memelerin ve bu ortaklik beni rahatsiz ediyor.

KADIN- Sürekli memelerimden bahsettiginin farkinda misin?

ADAM- Özür dilerim. Kürsat'tan izin almaliydim. Ne de olsa memelerinin üzerinde onun da hakki var!

KADIN- Bak bütün bu söylediklerini saçmasapan bulmakla beraber, eger bu konuda birisi problem çikaracaksa o Kürsat olmali. Çünkü o varken sen yoktun!

ADAM- Tamam iste ben de bu yüzden onu köfte yemeye çagirmiyorum.

KADIN- Acikli olan su... Biz seninle beraber olmaya basladigimiz günlerde ben önceki iliskilerimi sana uzun uzun anlattim ve sen de büyük bir anlayisla dinledin. Ama sonuçta erkek oldugun için bana sahip oldugunu hissettigin andan itibaren masken düstü. Tarihime bile sahip çikmaya basladin! Senden önce hayatima giren herkesten nefret ediyorsun!

ADAM- Ama listede öyle adamlar var ki...

KADIN- Kimi kastediyorsun?

ADAM- Mesela o cüce olan, neydi adi?

KADIN- Takiyettin'i mi diyorsun?

ADAM- Evet Takiyettin. Ismi kendinden uzun. Salakliga bak. Bir cücenin adi en fazla Can olmali. Ama kompleks iste. Ailesi uzun göstersin diye dikine çizgili bir isim koymus. Takiyettin! Duyan bir sey sansin diye!

KADIN- Aklin sira asagiladigin adam üç kez TÜBITAK'tan ödül aldi.

ADAM- Biliyorum, yilin en kisa boylu bilimadami ödülü.

KADIN- Herkes senin gibi biçimsel bakmiyor olaylara.

ADAM- O da davetli mi?

KADIN- Gelir herhalde. Kürsat'in iyi arkadasidir.

ADAM- Hadi buyrun! Ne bu? Eski sevgililer toplanip kongre mi yapacagiz?

KADIN- Kürsat'la beni Takiyettin tanistirmisti zaten.

ADAM- Öyle mi? Ne güzel... Ne demisti tanistirirken? "Kürsat benim boyum kisa, memelere yetisemiyorum, sen bir baksana!"

KADIN- Sen gerçekten çok igrenç bir insansin.

ADAM- Asil igrenç olan sensin. Ben birlikte oldugum bütün kadinlari toplayip pirzola yapiyor muyum?

Iyi biz de toplanalim o zaman.

KADIN- Taplanirsaniz haberim olmasin. O kadar besinci sinif kadinin arasinda görünmem dogru olmaz!

ADAM- Dogru. Benimkilerin arasinda TÜBITAK ödülü alan yok. Ama hepsi hiçbir yardima ihtiyaç

olmadan üst raftan kitap alabiliyor.

KADIN- Bu kadar igrençlik yeter! Geliyor musun gelmiyor musun?

ADAM- Bagirmadan konus benimle!

KADIN- Ben bagirmiyorum!

ADAM- Bagiriyorsun!

KADIN- Geliyor musun sen?

ADAM- Hayir! Gelmiyorum!

KADIN- Sen bilirsin! Ben gidiyorum!

ADAM- Sen benim yüzüme kapi çarpamazsin! Zikkimin kökünü yiyin! Yalniz Kürsat'a söyle, benimle ilgisi yok, o memeler benden önce sarkmisti!

SÜRSÜN BANA NE!..

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

24-

Bitti galiba

Türk aile içi egitiminin temeli "Ylan çok kötü bir seydir" üzerine kuruludur. Bu yüzden çocuklarin bir çogu edebiyatçi olamaz. Ama sakin yanlis anlasilmasin, sonuçta çocuklarin hemen hepsi yalanci olur. Sanatçi yani yaratici bir yalanci olamazlar. Bizatihi kendisi bir yalan olan "Ben yalandan nefret ederim" sözünün kimseye bir yarari olmamistir ama herkesinde agzindadir.

ADAM- Ne Pisirdin?

KADIN- Hiçbirsey.

ADAM- Yine mi hiçbirsey? Her gün ayni seyi pisirmemekten sikilmadin yani.

KADIN- Nankörlük etme

ADAM- Dün aksam da eve geldigimde masanin üstünde sadece pizzacinin karti vardi. Benim o gerizekali servis elemaninin getirdigi pizzalardan tiksindigim düsünülürse, bu açikca protest bir tavirdir KADIN- Nasil yani?

ADAM- Sen pizzacinin kartini öyle görünür bir yere, tipki bir intihar mektubu gibi koyacagina, evin görünür bir yerine üstünde "Zikkimin kökünü ye" yazan bir pankart as daha iyi!

KADIN- Yine fantastik hikayeler anlatmaya baslama lütfen, hiç çekemem. Kart masanin üstünde çünkü, ben az önce pizza ismarladim ve yedim.

ADAM- ve benim ne yiyecegimi hiç düsünmedin. ne oluyor sevgilim? Ev kadinliginda yeni bir dönem mi baslatiyorsun? Her koyun kendi bacagindan asilir düsturuyla nereye varacagini saniyorsun?

KADIN- Üflenmez asilir.

ADAM- Asildiktan sonra üflenir canim. Böylece koyunun derisi siser sonra da yüzerler.

KADIN-Terlediler tabii. Serinlemek istiyorlar.

ADAM- Sacmalama yavrum deriyi yüzerler.

KADIN- Olabilir ama atasözü öyle degil. Koyun kendi bacagindan asilir. Insanlara örnek teskil etmesi istenen olay koyunun asilmasi! Üflenmesi, sisirilmesi ya da koyunla birlikte sirtüstü ve ya kurbagalama yüzülmesi degil.

ADAM- Sen konuyu mu dagitiyorsun? Birincisi benim konumu bana sormadan suna buna dagitman hiç

hosuma gitmez bilirsin.

KADIN- Eee? Ikincisi nedir?

ADAM- Ikincisi yok, cümle daha etkili olsun diye söyledim.

KADIN- Benim konuyu dagittigim falan yok. Sadece sen ve bas agrisi hiç iyi bir ikili degilsiniz ve ben bu ikiliyi mümkünse dagitmak istiyorum. Solo isler yapin sevgilim.

ADAM- Bas agrisi yalanini biraz erken harcamadin mi? Daha yatma vaktine çok var.

KADIN-Ben yalan mi söylüyorum yani?

ADAM- Iste en bayildigim soru. bunu herkes yapar. kvganin en heyecanli yerinde "Ne yani ben yalan mi söylüyorum" veya "Sen simdi bana yalanci mi demek istiyorsun" diye sorarlar... yani bu sözü dünyanin en büyük hakareti diye algilamak, daha dogrusu algilamis gibi yapmak kavgada insana puan kazandirir.

konusma birden dramatiklesir ve karsi taraf "Hayir ben öyle bir sey demek istemedim" biçiminde geri adim atar. Nedeni basittir bunun

Türk aile içi egitiminin temeli "Ylan çok kötü bir seydir" üzerine kuruludur. Bu yüzden çocuklarin bir çogu edebiyatçi olamaz. Ama sakin yanlis anlasilmasin, sonuçta çocuklarin hemen hepsi yalanci olur. Sanatçi yani yaratici bir yalanci olamazlar. Bizatihi kendisi bir yalan olan "Ben yalandan nefret ederim" sözünün kimseye bir yarari olmamistir ama herkesinde agzindadir. mesela ismini vermek istemedigim, geçtigimiz günlerde evlenen, beste yapmadan önce onun fiyatini belirleyen bir müzisyenimiz "Yilandan korkmam yalandan korktugum kadar" bir çok sürüngeni ürkütecek bir yalan söylemistir ve bu parçada böylece listelere girmistir. Sözün kisasi budur gerçek sikicidir, hayati çekilir yapan yalandir.

KADIN- Güzel benim sorumun cevabina gelelim.

ADAM- Neydi soru?

KADIN- Ben yalanmi söylüyorum yani?

ADAM- Hangi konuda?

KADIN-Bas agrisi konusunda.

ADAM- Muhtemelen

KADIN- Peki o zaman sana çok aci bir gerçegi ileteyim.

ADAM- Deminki uzun konusmami dinlemedin galiba. ben gerçek sevmem , yalan severim.

KADIN- Haklisin konusman uzundu ve ben dinlemedim...Simdi sana iletecegim gerçek cümleye gelelim; basim agrisa da agrimasa da sen bugün zikkimin kökünü ya da ona benzer bir sey yiyecelsin.

ADAM- Ona benzer dedigin nedir, meyan kökü falanmi?

KADIN- Hayir canim daha ziyade zehirli seyler.

ADAM- Tesekkür ederim. Bir sey sorabilir miyim?

KADIN- Tabii.

ADAM- Ayrilalim mi?

KADIN- Olabilir, sen bilirsin

ADAM- Kim kaliyor kim gidiyor?

KADIN- Gayet tabi ben kaliyorum sen gidiyorsun

ADAM- Neden?

KADIN- Çünkü ben kadinim

ADAM- Çok üzgünüm ama bu yanit beni tatmin etmedi, yeniden sormak zorundayim: Neden ben gidiyorum?

KADIN-Çünkü ben kaliyorum

ADAM-Ben bir önceki evliligimde ben bu hatayi yaptim. ceketimi aldim, ki iç cebinde cüzdanim vardi ve çiktim. Ama bu kez ayni seyi yapmayacagim. Istersen sana mantonun yerini tarif edeyim. Çikarken unutma diye.

KADIN-Gürbüz.

ADAM- Ne var?

KADIN- Farkindasin degil mi?

ADAM-Neyin?

KADIN- Bizi böyle pis konusturanin O oldugunun.

ADAM- Kim?

KADIN- Bizi yazan adam iste.

ADAM-Tabi canim. Haftaya bitirecek herhalde bu...O yüzden bizi ayirmaya çalisiyor. Hani bosandilar, bitti gitti diyerekten...

KADIN- Igrenç bir insan.

ADAM- Bence de.

KADIN- Seni seviyorum

ADAM- Ben de seni

SÜRMEZ ARTIK HERHALDE

Yilmaz ERDOGAN- Yavrunu

Bilinçlendir Hanim

25-

Gözlerinin önünde küçülüyor harflerim. Üzücü bir suskunlugun içinde durup "Hepinizi taniyorum, sasirtici degilsiniz, bizde bu harflerden çok var" der gibi bakiyor gözlerin. Gözlerin olmasa yazmazdim ve gözlerin yokken ben iyi bir yazardim. Bozdun harflerimin fiyakasini.

Çoktandir taniyorum bu duyguyu. Bazen bir aci bazen sadece kimliksiz bir bulut sayesinde yirmi dokuz harfle burun buruna gelmek... Hadi yanindayiz demeleri bana... Bizi hale yola sok, sekillendir, içindekilerden bir fihrist yap, sirala, yarala... Aslinda komikler. Herseye çare olabileceklerini saniyorlar.

Oysa beyaz kâgit üstünde bazen çaresiz lekelerden baska bir sey degiller. Mesela su "a" harfini ele alalim.

Üçünü biraraya getiriyorsun saskinlik oluyor. On tanesini yanyana diziyorsun çiglik kivamina erisiyorlar.

Harfler kendilerini bir sey zannediyor.

Yazmakla ilgili ne söyleyebilirim ki, zamana karsi harf zaiyati. Iç yerlerinde beliren gri bir bulutu baskalarinin da anlayabilecegi hale getirme ugrasi. Oysa ne gerek var bilmiyorum. Kime anlatiyorum?

Niçin? Hüzüne fiyakali bir edebiyat giydirmekten baska nedir ki yazmak? Ya da okuyani gidik yerinden dürtmek. Gülsünler diye. Üzülsünler diye... Anlasinlar, anlassinlar diye. Ve en kimseyle anlasamayanlarin isiyken yazmak...

Anlatabilseydim yazmazdim.

Yazinca çekilir biri oluyorum, tek bildigim bu. Hep baskalari için kâgida döküyorum içimin kirlenen seslerini. Evet sesler de kirlenir. Kokular bile hatta. Eski tadi kalmayabilir bugunun.

Harflerin sözcük olusturmak için biraraya gelmesi imece usulü bir hüzün insaatidir çogu zaman.

Bu kadar üzgün olmasam yazmazdim.

Yeryüzünün bu yarimadasinda (belki tamada olsaydi hersey daha kolay olurdu), yani bu cografyasi bile yarim ülkede topu topu yirmidokuz arkadasim var. Bazilariyla çok az görüssem de, mesela je ile çok samimi oldugumuz söylenemez, hep yanimdalar. Bütün sirlarimi biliyor ve benden izin alma nezaketini bile göstermeden açik ediyorlar herseyi. Kimseyi agiz tadiyla aldatamiyorum bu yüzden. Çizgisiz bir beyaz kâgitla karsilasmayagörsünler, herseyi anlatiyorlar. Hem de en burkucu tarafindan. Siir diye bir sey tutturmuslar, kimseye acimiyorlar.

Bir tek senden korkuyorlar su siralar.

Bak simdi de lafi sana getirdiler gördün mü?

Ne zaman seni görsem etrafta kimsecikler olmuyor. Harflerim zavalli seslerin gölgelerine saklaniyor.

Oysa herkese seslerini gere gere bagiriyorlardi. Kendilerini arayip da bulamadiklari bir cakayla biraraya getiren bir dimag bulmuslardi ve havalarindan geçilmiyordu. Biz istersek biraraya gelir gülmekten öldürürüz hepinizi ya da göz pinarlarinizi kanatiriz istersek, diyorlardi. Onlar benim dilimin kayganligini asip meshur olmuslardi. Herkesi etkileyebileceklerini düsünüyorlardi.

Harflerim beni herseye alet ediyordu.

Ama senden korkuyorlar iste. En çok da suskunlugundan. Zaman durdu saniyorlar sen susunca.

Aptallasiyorlar. Simdi ne yapacagiz, diyorlar. Eyvah oluyorlar aniden. Ve panik halinde sesler çikarmaya basliyorlar. Onlari unuttun, onlari istemiyorsun saniyorlar harflerim. Güleceksin belki ama kaslarindan bile ürküyorlar.

Kaslarinin yayina takili ok oluyor çünkü gözlerin. Baktigi yerden ses getiren gözlerin... Gözlerinin önünde küçülüyor harflerim. Üzücü bir suskunlugun içinde durup "Hepinizi taniyorum, sasirtici degilsiniz, bizde bu harflerden çok var" der gibi bakiyor gözlerin.

Gözlerin olmasa yazmazdim ve gözlerin yokken ben iyi bir yazardim.

Bozdun harflerimin fiyakasini.

Ve seninle karsilastigim, yani annenin seni dogurdugu, bizim birbirimizi dogurdugumuz o günden sonra ilk kez biraraya geliyorlar. Tembellesmisler. Birbirlerini ilk kez görüyor, ilk defa yanyana geliyor gibiler. Ama simdi tuhaf bir hevesle ve korkuya direnerek toplanip bagirmaya baslamalarinin bir anlami olmali. Sanirim sana alisiyorlar. Kivircik saçli küçük bir kiz çocugunun adinin ilk harfinden aldilar isareti belki... Saka yaptigini biliyorlar artik. Seni seviyorlar.

Iste bu yüzden sürekli bana "Seni seviyorum" dedirtiyorlar. Tekrara düsme, sikici olma ya da anlami asindirma kaygisini bir yana biraktilar. Çünkü onlar çok iyi biliyor ki iyi filmlerde çok zor söyletilir "Seni seviyorum" cümlesi. Esas adam, yani sapina kadar insan yürekli, karizmasinda firtinalar barindiran ama iste allah kahretsin ki sevgisini gösteremeyen adam filmin sonunda, ölürken söyler bazen. Hatta cümle

"Seni hep sevdim"e dönüsür. Hep sevmistir, gizli gizli aglamistir ama o cümleyi söyleyememistir iste...

Ama ben esas adamlari sevmem.

Esas adamlar siradan insanlar içindir.

Sirayi bozmasaydim yazamazdim.

Simdi harflerim sana, bütün cesaretlerini toplayip kendilerine çekidüzen vererek ve "Begenmezse bozulmayalim arkadaslar" cümlesinin ardina saklanip sahip olduklari sesleri titrete titrete bir cümle hediye etmek istiyorlar:

Merhaba, seni seviyorum, seni sevmeseydim yazamazdim.