KRAL VE BÜLBÜL

Hazırlayan

Alim EKİZ

KRALIN SARAYI

Çok çok uzun zaman önce Çin’de yaşayan bir kral varmış. Kralın sarayını gören herkes sarayın büyülü olduğunu düşünüyormuş. Çatısı altındanmış ve pencerelerinde bin tane lamba yanıyormuş. Uzun koridorlar bir odadan diğerine uzanıyormuş ve sarayın, sayısız bahçesi varmış. Saraydan sahile kadar yemyeşil bir orman uzanıyormuş. Kırmızı renkli yelkenliler demir atmış, sahil boyunca sıralanıyormuş.

Deniz kenarındaki ormanda, sesi ve güzel şarkılarıyla dinleyenleri büyüleyen bir bülbül yaşıyormuş. İnsanlar her yerde, bülbülün güzel şarkılarından bahsediyormuş. Geceleri balıkçılar deniz kenarında oturuyor ve bülbülü dinliyormuş. Herkes bu bülbülün şarkılarını işitiyormuş ama onu göremiyormuş.

Bülbül, hem Çin’de hem de Çin dışındaki diğer ülkelerde çok ünlüymüş. Uzak ülkelerden insanlar bu ormana geliyor ve bülbülün şarkılarını dinliyormuş. Şairler de onun hakkında şiirler yazıyormuş. Artık herkes bu bülbülün ününü duymuş ama kral ondan habersizmiş.

Kralın sarayına gelen şairlerden biri, bülbül hakkında yazdığı şiirleri okumuş. Kral, şiirlerden çok etkilenmiş:

– Böylesine farklı bir kuş nerede yaşıyor, diye sormuş.

Şair:

– Bülbül bir ormanda yaşıyor, yüce kralım, demiş.

Kral:

– Hangi ormanda yaşıyor, demiş.

Şair:

– Sizin ormanınızda yaşıyor, yüce kralım, demiş.

Kral, bülbülün kendi ormanında yaşadığından habersiz olduğu için çok kızmış.

– Niçin kimse bana benim ormanımda yaşayan bülbülden bahsetmedi? Niçin bana söylemediniz, diye vezirlerine öfkeyle bağırmış.

Kral sonra, başvezirini çağırmış:

– Güzel sesi olan bülbülü duydun mu, demiş.

Başvezir:

– Evet kralım. Ben, bu bülbül hakkında bir şeyler duymuştum. Ama sizi böylesine önemsiz bir şeyle rahatsız etmek istemedim, demiş.

Kral:

– Bana hemen bülbülü bulup getirin, diye emretmiş.

Başvezir:

– Emredersiniz, yüce kralım, demiş. Başını eğmiş ve kralın huzurundan ayrılmış.

Başvezir, saraydaki herkesten bülbül hakkında bilgi istemiş. Herkes, bülbül hakkında bir şeyler duymuş. Ama o ana kadar hiç kimse onu görememiş. Herkes bülbülün, ormanın denize yakın bir yerinde yaşadığını biliyormuş. Ama tam olarak nerede olduğunu bilmiyorlarmış.

Başvezir, kralla konuşmak üzere saraya geri dönmüş:

– Yüce kralım! Herkes bülbülü biliyor ama hiç kimse onu görmemiş, demiş.

Kral, daha da çok sinirlenmiş.

– Ya bana bülbülü getir ya da canından olursun, diye bağırmış.

Başvezir, odadan ayrılmış.

Yanındaki adamlara:

– Bana bülbülü bulup getirin, diye emretmiş. Onlar da atlarına binmişler ve o bölgedeki bülbülü aramaya başlamışlar. Tarlalarda çalışan insanlara bülbülü sormuşlar. Koyunlarını otlatan çobanlara sormuşlar. Pazarlarda mallarını satan tüccarlara sormuşlar. Sonra tekrar saraya geri dönmüşler:

– Biz herkese sorduk, hiç kimse onu görmemiş. Sadece saraydaki çamaşırcı kadının kızına sormadık, demişler.

Başvezir:

– Gidin ve ona da sorun! Şu kuşu bulmalıyım, demiş.

ÇAMAŞIRCININ KIZI

Başvezirin adamları, çamaşırcının kızını bir ağacın altında otururken bulmuşlar. Ona:

– Güzel sesli bülbülü hiç gördün mü, diye sormuşlar.

Kız:

– Evet, gördüm. Bir gün ormanda yürürken bülbülü gördüm ve şarkı söyleyişini duydum. Yaşadığım sürece o güzel şarkıları unutmayacağım, demiş.

Başvezirin adamları, küçük kızı saraya götürmüşler. Vezir:

– Bak kızım, eğer sen bizi o bülbüle götürürsen seni ödüllendireceğiz, demiş.

Kız:

– Bana böyle küçük bir iyilik için bir şey vermeniz gerekmiyor, demiş. Sonra da başveziri ve adamlarını bülbülü bulmak için ormana götürmüş.

Onlar ormanda yürürken bir karga gaklamaya başlamış. Başvezir, yıllarca saraydan dışarıya çıkmadığı için karga sesi ile bülbül sesini ayıramıyormuş:

– Ben bülbülün sesini duyuyorum. Ne kadar güzel bir ses, demiş.

Çamaşırcının kızı:

– O, bülbül sesi değil. O, bir karga sesi, diye gülmüş.

Küçük kız, başvezirin adamlarını, ormanın daha da derinliklerine götürmüş. Ağaçlar çok sıkmış ve orman iyice karanlıkmış. Ormanda ilerlerken aniden bir kurbağa vıraklaması duymuşlar.

Başvezir:

– Bak, bülbül ötüyor. Ne kadar acayip bir sesi var. Bu gerçekten de çok farklı bir kuş, demiş.

Kız:

– O, bülbül değil. O bir kurbağa, deyip kahkaha ile gülmeye başlamış.

Başvezir de gülünç duruma düştüğü için üzülüyormuş.

Küçük kız, başvezir ve adamları yürümeye devam etmişler. Orman seyrekleşmeye başlamış ve artık ağaçların ötesinde koyu mavi rengiyle denizi görebiliyorlarmış. Denizin kenarına yaklaşırlarken bülbülün şarkı söyleyişini duymuşlar. Orada durup kuşu dinlemişler. Başvezir:

– Bu, duyduğum en harika ses, demiş.

Çamaşırcının kızı adamlara, bir ağacın dalına konmuş küçük, gri bir kuş göstermiş. Heyecanlı bir şekilde:

– İşte orada! Herkesin hakkında konuştuğu güzel kuş ağaçta duruyor, demiş.

Başvezir, çok şaşırmış:

– Şu küçük çirkin kuş mu bülbül? Yani, herkesin hakkında konuştuğu harika bülbül bu mu, diye sormuş.

Bülbül, kendisine bakan insan topluluğunu görünce şarkı söylemeyi bırakmış.

Çamaşırcının kızı:

– Sevgili küçük bülbül! Bizim kralımız, senin şarkılarını duymak istiyor, demiş.

Bülbül:

– Tamam, demiş ve tekrar şarkı söylemeye başlamış. Uzun bir süre, şarkı söylemiş. Başvezir ile adamları bülbülün harika şarkılarını dinlemişler:

– Biz bu kuşun şarkı söyleyişini neden daha önceden duymadık? Böylesine güzel bir sesi hiç duymamıştık, diye aralarında konuşmaya başlamışlar.

Başvezir:

– Kral ve saraydaki herkes bülbülün şarkılarıyla büyülenecek. Lütfen bülbül, bizimle saraya gel. Kralımız senin şarkılarını duymak istiyor, demiş.

Bülbül:

– Ben sizin kral olduğunuzu sanmıştım. Bu nedenle size şarkılarımı söylüyordum. Eğer kralınız beni dinlemek istiyorsa o buraya gelmeli. O zaman benim şarkılarımı dinleyebilir, diye cevap vermiş.

Başvezir:

– Bizim yüce kralımız, ormanın derinliklerine yürüyemeyecek kadar yaşlı. Ne olursun, bizi kırma da saraya gel. Kralımızı mutlu et, demiş.

Bülbül:

– Tamam! Kralınızın yaşlı olması sebebiyle saraya geleceğim, demiş. Sonra hep birlikte saraya doğru yola çıkmışlar.

ALTIN KAFES

Bülbül saraya gelince kral, onun şerefine büyük bir ziyafet vermiş. Odanın her yerinde çiçekler varmış. Yemek odasının ortasına bülbül için özel bir tünek yapılmış. Kral, sarayında yaşayanları, bülbülü dinlemeye çağırmış. Herkes, bülbülün şarkılarını dinlemek için sabırsızlıkla bekliyormuş.

Kral, bülbüle:

– Lütfen başla, demiş. Bülbül, şarkılarını söylemeye başlamış. Onun şarkıları o kadar güzelmiş ki kral, şarkıları dinlerken ağlıyormuş. Gözyaşları yanaklarından aşağıya doğru süzülüyormuş. Bülbül, kralın ağladığını görünce daha da istekli ve arzulu şarkı söylemeye başlamış.

Bülbül, şarkı söylemeyi bitirince kral, onu ödüllendirmek istemiş. Ona, altından güzel bir kafes vermiş. Ama bülbül, bu hediyeyi kabul etmemiş. Krala:

– Siz zaten bana verilebilecek en güzel hediyeyi verdiniz, demiş.

Kral:

– Sana ne hediye verdim ki, diye sormuş.

Bülbül:

– Siz, benim şarkılarıma ağladınız. Bundan daha değerli bir hediye olamaz, demiş.

Kral, yumuşak bir ses tonu ile:

– Sevgili bülbül! Burada benimle kal. Ormana geri dönme, diye teklifte bulunmuş.

Bülbül, bu teklifi biraz düşündükten sonra:

– Tamam! Ben burada kalacağım ve şarkılarımı sizin için söyleyeceğim, demiş.

O günden sonra bülbül, sarayda yaşamaya başlamış. Bazen sarayda sıkılıyormuş, o zaman kral da onun uçmasına izin veriyormuş. Ama kral, bülbülün ayağına uzun bir ip bağlatmış. İpi de muhafızlarından biri tutuyormuş. Kral, bülbülün onu bırakıp ormana geri dönmesini istemiyormuş.

ALTIN BÜLBÜL

Bir gün, kralın habercisi, parlak renkli bir kutu getirmiş.

Kral:

– Bu nedir, diye sormuş.

Haberci:

– Bu bir hediye, yüce kralım, demiş.

Kral:

– Kutunun içinde ne var, diye sormuş.

Haberci:

– Bilmiyorum yüce kralım, diye cevap vermiş.

Kral, parlak renkli kutuyu açmış. Kutunun içinde oyuncak bir bülbül varmış. Elmaslar, zümrütler ve değişik mücevherlerle süslenmiş ve üzerinde bir de anahtar varmış.

Kral, anahtarı bir kere çevirince bülbül şarkı söylemeye başlamış. Sesi oldukça güzelmiş. Altın bülbülü, güzel sesli gerçek bülbülden daha çok sevmişler. Onu tekrar tekrar kuruyorlar ve şarkılarını dinliyorlarmış. İki bülbül de benzer şekilde şarkı söylüyormuş. Sanki oyuncak olan bülbül daha güzel şarkı söylüyormuş.

Kral:

– Bana gerçek bülbülü getirin. Haydi ikisini de dinleyelim ve hangisinin daha iyi olduğuna karar verelim, demiş.

Gerçek bülbül bahçedeymiş. Bir muhafız, onun ipini tutuyormuş. Muhafız, kralın emrini duyunca ipi çekmeye başlamış. Birdenbire ipin diğer ucunda bülbülün olmadığını fark etmiş. Meğer, bülbül gitmiş.

Kral, bunu duyunca çok üzülmüş, yemeyi ve içmeyi bırakmış. Başvezir ve saraydaki diğer kişiler kralı teselli etmeye başlamışlar.

– Üzülmeyin, yüce kralımız. O, küçük gri bülbülü unutun. Bizim bülbülümüz burada. Bu kuş, hem güzel hem de değerli. Şu üzerindeki elmas ve zümrütlere bakın. Onlar gökyüzündeki yıldızlar gibi parlıyor. Gri bülbülün ne kadar cansız ve sade olduğunu düşünün, demişler.

Saraydaki insanlar, oyuncak bülbülü tekrar tekrar kurup şarkılarını dinliyorlarmış:

– Bu bülbül de güzel şarkı söylüyor, öyle değil mi, yüce kralım? Üstelik bu kuş, saraydan kaçamaz. Hep burada ve sizinle kalacak, demişler.

Kral, daha da üzülmüş:

– Ama o, hep aynı şarkıları söyleyecek. Onun şarkıları cansız, demiş.

Başvezir:

– Biz, kuşta ayarlama yaparız ve böylece yeni şarkılar söyler, demiş.

Başvezirin emriyle, yeni şarkılar söylemek üzere, kuşta ayarlama yapılmış. Kral, bu yeni şarkıları dinlemiş. Artık gerçek bülbül yokmuş. Kral, yavaş yavaş oyuncak bülbüle alışmaya ve gerçek bülbülü unutmaya başlamış.

Bir gece kral, yatağa uzanmış ve oyuncak bülbülü dinliyormuş ki kuş aniden bozuluvermiş.

Kral, hemen tamirciyi çağırmış. Saatler süren çalışmadan sonra, tamirci:

– Yüce kralım, bülbülün parçaları aşınmış, onu tamir edebilirim. Ama bir daha asla eskisi gibi şarkı söyleyemez, demiş.

Kral:

– Onu tamir edin. Bir an önce tamir edin, diye bağırmış.

Tamirci:

– Tamam yüce kralım, elimden geleni yapıyorum, demiş. Ama ne kadar uğraştıysa da kuşu eski hâline getirememiş. Sonunda tamirci işini bitirerek kralın yanına gitmiş.

– Elimden geleni yaptım, yüce kralım, demiş.

Bülbül, şimdi sadece ayda bir kez şarkı söyleyebiliyormuş. Kral, buna çok üzülmüş.

SÖZÜNÜ TUTAN BÜLBÜL

Saray sessizliğe bürünmüş. Kısa bir zaman sonra kral, hasta olup yatağa düşmüş.

Kral, bir gün:

– Neredesin benim sevgili bülbülüm? Ben senin tekrar bana şarkılar söylemeni istiyorum, demiş.

Tam o sırada kral, pencerede bir ses duymuş. Bu, bülbülün sesiymiş. Kral, onu görür görmez kendini iyi hissetmeye başlamış:

Bülbül:

– Siz zaten bana en değerli şeyi verdiniz, demiş.

Kral:

– Ben sana ne verdim ki? Ben sana altın bir kafes sundum, sen kabul etmedin, demiş.

Bülbül:

– Siz benim şarkılarımı dinleyince ağladınız. Sizin gözyaşlarınız benim için elmas ve zümrütlerden daha değerlidir, demiş.

Kral:

– Benim güzel küçük kuşum. Geri geldiğin için sana nasıl teşekkür edebilirim? Senin kalbini kırdım. Saraydan ayrılmana sebep oldum. Eğer kalırsan istediğin her şeyi sana vereceğim, demiş.

Kral:

– Ama sen buradasın, artık ona ihtiyacım yok, demiş.

Bülbül:

– Ben burada sürekli kalamam. Buraya sık sık geleceğim ve size şarkılar söyleyeceğim. Size ülkenizden ve insanlarınızdan haberler getireceğim. Kimin fakir olduğunu, kimin yardıma ihtiyaç duyduğunu size söyleyeceğim. Ama ben burada kalamam. Ben özgür olmalıyım, yoksa yaşayamam. Şimdilik hoşça kalın. Ben sonra geri geleceğim, demiş.

Bülbül, pencereden uçup gitmiş ama sözünü de tutmuş. O, sık sık saraya gelmiş ve kral için şarkılar söylemiş. Ona, ülkesi hakkındaki tüm haberleri iletmiş. Kral, asla onu unutmamış. Bülbülün güzel şarkılarıyla yeniden sağlığına kavuşmuş.