NEW YORK TIMES BESTSELLER

GÖLGELERİN

EFENDİSİ

CLONMEL’İN

KRALLARI

JOHN FLANAGAN

Will: Araluen Krallığı’ndaki Redmont Eyaleti’nde, Baron

Arald’ın koruması altında büyüyen Will, Orman Muhafızı Halt’un

çırağı olarak geçirdiği yılların ardından, artık tam teç- hizatlı bir

Orman Muhafızı.

Halt: Gelmiş geçmiş en iyi Orman Muhafızlarından biri olan

Halt, gölge gibi hareket edebilir, yayı ve oku kusursuz kullanır. Halt,

yıllar önce Morgarath’ın ordusunun yenilmesinde de büyük pay

sahibi.

Crowley: Orman Muhafızları’nın Komutanı.

Horace: Yetimhanede yetişen iriyarı Horace, başta Will ile

anlaşamasa da sonradan iyi dost olurlar. Kusursuz kılıç kullanan

Horace, bu ustalığı sayesinde genç yaşında şövalyelik payesine

erişmiştir.

Alyss: Will’in yetimhaneden arkadaşı ve Redmont Şatosu

Dışişleri Bölümü’nün başkanı olan Leydi Pauline’in çırağı. Alyss,

artık eyaletler arasında Haberci olarak görev yapıyor.

~ 5 ~

Gilan: Halt’un eski çırağı. Esprili ve çok becerikli bir Orman

Muhafızı.

Farrell: Dışarlıklıların önemli komutanlarından biri.

Tennyson: Dışarlıklıların lideri ve sözde Altın Tanrı Alseiass’ın

elçisi, aslında halkın korkularından yararlanarak onları soyan bir

düzenbaz.

Killeen ve Gerard: Tennyson’ın dev cüsseli ikiz korumaları ve

müritleri.

Kral Ferris: Altmcı Clonmel krallığının yalnızca tahtını dü-

şünen, çıkarcı ve aynı zamanda korkak olan Kralı.

Sean Carrick: Kral Ferris’in yeğeni olmasının yanında gü-

venilir, cesur başdanışmanı.

~ 6 ~

• •

Ö teki atla binicisinin varlığını ilk fark eden, elbette Çekici

olmuştu.

Hayvanın kulakları dikildi ve Will, küçük midillisi hafifçe

homurdandığından, fıçıyı andıran vücudunun titremeye başladığını

hissetti. Bu bir uyarı işareti olmadığı için gelen her kimse, Çekici

onu tanıyor olmalıydı. Will öne doğru eğilerek hayvanın tüylü

yelesini okşadı.

“Aferin oğlum,” dedi usulca. “Göster bakalım, neredeler?”

Will gelenin kim olduğunu az çok kestirebiliyordu. Daha

kelimeler ağzından çıkarken birkaç yüz metre ötelerindeki ağaçlığın

arasında beliren doru bir at ve uzun boylu binicisi, tahminlerinde

yanılmadığını gösteriyordu. Atlı, hemen yakınlardaki dört yol ağzına

çıkıp durdu. Çekici, bir kez daha homurdanarak başını o yana doğru

savurdu.

“Tamam. Onları görebiliybrum.”

Will’in, topuklarıyla onu hafifçe dürtmesi üzerine birden

yerinden fırlayan Çekici, doru at ve binicisine doğru dörtnala

~ 7 ~

JOHN FLANAGAN

koşmaya başladı. Ardından kişneyerek onu selamlayan doru ata

karşılık verdi.

Biniciler, birbirlerini rahatça duyabilecekleri mesafeye gel-

diklerinde, “Gilan!” diye çığlık attı Will neşeyle. Uzun boylu

Orman muhafızı ise, ona elini kaldırarak karşılık verdi. Will ile

Çekici, nal sesleri eşliğinde yanında durduklarında, hâlâ sırıtıyordu.

Orman Muhafızları, atlarının sırtında öne doğru eğilerek el

sıkıştılar.

“Seni görmek ne güzel,” dedi Gilan.

“Seni de... ama gelenin sen olduğunu anlamıştım. Çekici, bana

birkaç dakika önce etrafta tanıdık birilerinin olduğunu haber verdi.”

“Senin şu tüylü, küçük afacandan kaçış yok, değil mi?” diye

sordu Gilan Will’le şakalaşarak. “Hâlâ hayatta olmanı ona

borçlusun.”

“Küçük mü?” diye cevap verdi Will. “Alaz da pek öyle savaş

atları kadar heybetli sayılmaz hani.”

Aslına bakılırsa Alaz, ortalama bir Orman Muhafızı midillisine

kıyasla daha uzun bacaklara ve zarif hatlara sahipti. Fakat türünün

tüm örnekleri gibi, Gilan’ın doru atı da Krallığın şövalyelerini

taşıyan kocaman savaş atlarının yanında minicik kalıyordu.

Genç Orman Muhafızları aralarında konuşadursunlar, atları da

benzer bir sohbete dalmıştı. Homurdanıp başlarını sağa sola

sallayarak, arkadaşça şakalaşıyorlardı. Birbirleriyle bir şekilde

iletişim kurdukları, gün gibi ortadaydı. Gilan, meraklı bakışlarını

onlara yöneltti.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Çok merak ediyorum, ne konuşuyorlar acaba?” diye sordu.

“Çekici, senin gibi leylek bacaklı bir binicisi olduğu için Alaz’in

rahatsızlık duyduğunu düşünüyor, sanırım,” dedi Will. Gilan cevabı

yapıştırmak üzere ağzını açtığı sırada, Çekici başını birkaç kez

şiddetle salladı ve atların yüzleri Gilan’a doğru döndü. Bu bir

tesadüf, diye düşündü uzun boylu Orman Muhafızı. Fakat atlar

nedense, dönüp ona bakmak için tam da o anı seçmişlerdi.

“İçimden garip bir ses, haklı olduğunu söylüyor,” dedi Gilan.

Will, bakışlarını önce geldiği yola, ardından da dört yol ağzının

aşağı kısmına, Gilan’m belirmiş olduğu ters yöne doğru çevirdi.

“Halt’tan bir haber var mı?”

Gilan başını iki yana salladı. “Neredeyse iki saattir buradayım,

ama henüz ortaya çıkmadı. Çok tuhaf, çünkü aramızda en az yol kat

edecek kişi oydu.”

Yıllık Orman Muhafızı Toplantısı’nın vakti gelmişti. Üç ar-

kadaş, Toplantı Alanı’nın birkaç kilometre uzağındaki bu dört yol

ağzında bir araya gelip yolun kalan kısmında birlikte at sürmeyi

âdet haline getirmişti. Will daha Halt’un çırağı olduğu günlerden

beri Gilan Ta o noktada buluşmaya alışkındı. Gilan, Will’in

katılmış olduğu ilk Toplantı’da eski eğitmenine pusu kurmayı

denemiş, ama Will, onun oyununu bozmuştu. Will’in Seacliff

Baronluğu’na, Gilan’m da Norgate’e atanmasından sonra da fırsat

buldukça bu oyuna devam etmişlerdi.

“Bekleyelim mi?” dedi Will.

Gilan omuz silkerek, “Hâlâ gelmediyse, bir mazereti var

demektir,” dedi. “Yolumuza devam edip çadırlarımızı kura

~ 9 ~

JOHN FLANAGAN

lım.” Atını hafifçe mahmuzlayınca Alaz, hareket etti. Will de

aynısını yaptı ve yan yana at sürmeye başladılar.

Sfi» ------------

Bir süre sonra, Toplantı Alam’na vardılar. Etraftaki çalıların te-

mizlenmesiyle, ortaya oldukça geniş bir arazi çıkmıştı. Ancak uzun

ağaçlara, Orman Muhafızları’nın tek kişilik, alçak çadırlarını

kurabilecekleri korunaklı gölgeleri nedeniyle dokunulmamıştı.

Rastladıkları Orman Muhafızları ile selâmlaşarak atlarını her

zamanki yerlerine doğru sürdüler. Birlik, dışarıya oldukça kapalıydı

ve çoğu, Orman Muhafızı meslektaşlarını isimleriyle tanırdı. Çadır

kuracakları noktaya ulaşan ikili, atlarının vücutlarını saran eyer

kayışlarını çözmeye ve uzun yolculuğun ardından hayvanların

tüylerini okşamaya koyuldu. Will, katlanabilir deri kovaları alıp

Toplantı Alanı’nm ortasından geçmekte olan küçük dereden su

getirmeye gitti. Gilan ise hayvanların yemesi için yulaf çıkarıyordu.

Atlar, sonraki birkaç gün boyunca açıklıktaki yeşil otlarla

besleneceklerdi, ama bu yorgunluğun üstüne, bir ödülü hak

etmişlerdi.

Orman Muhafızları da bu tür ziyafetleri atlarından asla esir-

gemezlerdi.

Çadırlarını kurup etraflarını dal ve yapraklardan temizlediler.

Ateş yaktıkları yeri çevreleyen taşlar, muhtemelen vahşi bir hayvan

tarafından bozulmuştu. Will, çabucak boşluklara yeni taşlar

yerleştirdi.

“Halt’un neden geciktiğini merak etmeye başladım,” diyen

Gilan, batıya doğru bakıyordu. Gitgide alçalan güneşin zayıf

CLONMEL’İN KRALLARI

layan ışığı, ağaç gövdelerinin arasından süzülmekteydi. “Hiç de

acele etmediği ortada.”

“Belki de gelmiyordur,” diye aklına gelen fikri dile getirdi Will.

Gilan dudaklarını büzdü. “Halt bir Toplantı’yı kaçıracak, ha?”

dedi inanmaz bir ses tonuyla. “Her sene buraya gelmeye bayılır.

Ayrıca seninle yeniden görüşme fırsatını kaçıracağmı da sanmam.”

Gilan da tıpkı Will gibi bir zamanlar Halt’un çırağıydı. Ancak

kır saçlı, tecrübeli Orman Muhafızı ile genç dostu arasında çok özel

bir ilişki bulunduğunun farkındaydı. Onun Halt ile paylaşmış

olduğu usta-çırak ilişkisinin çok ötesinde bir bağdı bu. Halt’un

Will’i oğlu gibi gördüğünü biliyordu.

“Hayır,” diye devam etti, “aklıma onu bu toplantıya katılmaktan

alıkoyacak bir şey gelmiyor.”

“Eh, ama belli ki öyle olmuş,” diye sözünü kesti arkadan gelen

tanıdık bir ses.

Hızla arkalarına döndüklerinde, Crowley ile yüz yüze geldiler.

Orman Muhafızı Birliği Komutanı, sessiz hareket etme konusunda

tam bir uzmandı.

“Crowley!” dedi Gilan. “Sen de nereden çıktın böyle? Nasıl

oluyor da yürürken çıt bile çıkarmıyorsun?”

Crowley sırıttı. Yeteneğiyle gurur duyuyordu.

“Şey, insanlara fark ettirmeden yaklaşmanın Araluen Şatosu’nun

politik dünyasında kendine has avantajları bulunuyor,” dedi. “Şato

sakinleri gizli saklı meseleleri tartışmaya bayılırlar. Onlar

yanlarında olduğumu fark edene kadar neler duyuyorum, bir

bilseniz.”

- 11 ~

JOHN FLANAGAN

Genç Orman Muhafızları, ayağa kalkıp komutanlarıyla el

sıkıştılar. Gilan bir cezvede kahve pişirirken, Will de Crowley

aniden yanlarında belirdiğinden beri kafasını kurcalayan soruyu

sordu.

“Halt neden aramızda değil, Toplantı’ya gelmeyeceği kesin mi?”

Crowley omuz silkerek, “Önceki gün ondan bir mesaj aldım,”

dedi. “Birdenbire ortaya çıkan şu dini tarikata dair söylentiler

üzerine Batı Kıyısı’na gitmiş. Zamanında dönemeyeceğini yazmış.”

“Dini bir tarikat mı?” diye sordu Will. “Ne tür bir dini tarikat

bu?”

Crowley tiksintiyle dudaklarını büzdü. “Korkarım her za-

mankilerden.” Onaylaması için Gilan’a bir göz attı. “Bu tür

meselelere sen de aşinasın, değil mi Gilan?”

Gilan, başıyla onayladı. “Hem de nasıl. ‘Hadi yeni dinimize

katılın,’” diye alıntı yaptı dalga geçercesine. ‘“Bizim tanrımız tek

gerçek tanrıdır ve sizleri dünyanın üstüne çökmek üzere olan kı-

yametten koruyacaktır. Bizimle güvende olacaksınız. Şey... bu

arada, güvenli bir şekilde saklamamız için tüm değerli eşyalarınızı

bize teslim eder miydiniz?’ Bu tür bir tarikat mı?” diye sordu.

Crowley, kederle başını salladı. “Evet, bu şekilde özetlenebilir.

İnsanları kapıdaki felaketlere karşı uyarıyor ve ardından da o

felaketleri bizzat planlamaya başlıyorlar.”

Gilan, dumanı tüten kahveleri fincanlara koyup arkadaşlarına

uzattı.

Crowley, genç Orman Muhafızlarının fincanlarına kaşıklar

dolus.u bal kattıklarını görünce, başını iki yana salladı. “Balın

~ 12 -

CLONMEL’İN KRALLARI

kahveye verdiği tada bir türlü alışamadım. Halt ile gençken bu

konuda sık sık tartışırdık.”

Will sırıttı. “Halt’un çırağı olunca, insanın seçme şansı kal-

mıyor. Ok atmayı, bıçak fırlatmayı, sessizce hareket etmeyi ve

kahvene bal katmayı öğreniyorsun.”

“O, iyi bir eğitmen,” dedi memnun bir ifadeyle kahvesini

yudumlayan Gilan. “Halt, bu yeni tarikatın adından söz etmiş

miydi? Kendilerine genellikle berbat bir isim bulurlar,” diye ekledi

Will’e dönerek.

“Etmedi,” dedi Crowley. Aklmdakileri dile getirip getirmemekte

kararsız gibiydi. Sonra kararını vererek konuşmasını sürdürdü.

“Halt, Dışarlıklılar’in yeniden ortaya çıkmış olmalarından

endişeleniyor.”

Bu isim Will’e bir şey ifade etmese de Gilan aniden başını

kaldırmıştı.

“Dışarlıklılar mı?” diye sordu Gilan. “O ismi hatırlıyorum.

Çıraklığımın ikinci yılıydı sanırım. Halt ile ikiniz, onları kovmak

için bir yolculuk yapmamış mıydınız?”

Crowley, başıyla onayladı. “Berrigan ve diğer bazı Orman

Muhafızları ile birlikte.”

“Oldukça büyük bir tarikat olmalı,” dedi Will şaşkın şaşkın.

Eski bir Araluen özdeyişinde ‘Bir isyan, bir Orman Muhafızı,’

denirdi. Yani en zorlu meseleleri çözmek için bile birden fazla

Orman Muhafızı görevlendirildiği, nadiren görülen bir şeydi.

“Öyleydi,” diye onayladı Crowley. “Karşımızda can sıkıcı bir

grup vardı ve saçtıkları zehir de taşralıların kalplerine işlemişti.

Sırtlarını yere getirmek, epeyce zamanımızı almıştı. Halt’un bu yeni

tarikat hakkında bir an önce bilgi edinmek

~ 13 ~

IOHN FLANAGAN

istemesi de ondan. Eğer Dışarlıklıların bir devamı söz konu suysa,

hızla harekete geçmemiz gerekecek.”

Crowley, dibinde kalan kahve telvesini ateşe boşalttığı fincanını

yere bıraktı.

“Durum kesinleşinceye kadar endişelenmemize gerek yok. Şu

an, düzenlememiz gereken bir Toplantı var. Gil, son senelerindeki

iki çırağımıza fark edilmeden hareket etme dersi verebilir misin

acaba?”

“Elbette,” dedi Gilan. Crowley ses çıkarmadan hareket etmenin

üstadıysa, Gilan da Birliğin fark edilmeden hareket etme

konusundaki ustasıydı. Yeteneği büyük ölçüde içgüdülerine

dayanıyordu aslında, ama meslektaşlarına aktarabileceği ipuçları,

elbette daima mevcuttu.

“Sana gelince, Will,” dedi Crowley, “bu sene yanımızda birinci

yıllarındaki üç çırak var. Kaydettikleri aşamayı değerlendirmek

ister misin?”

Crowley, Will’in, söylediklerini hiç dinlemediğini, akimın başka

bir yerde olduğunu fark etti. Genç adamın, eski akıl hocasının

Toplantı’ya gelememesi nedeniyle hayal kırıklığına uğradığını

görebiliyordu. Aklını o meseleden de uzaklaştırmış olur, diye

düşündü Crowley.

“Şey, affedersin Crowley! Ne diyordun?” dedi Will suçluluk

dolu bir sesle.

“Yeni çıraklarımızın gelişimini değerlendirmek ister misin?”

diye tekrar etti Crowley.

Will, aceleyle başını salladı. “Evet, elbette! Özür dilerim. Halt’u

düşünüyordum da. Onunla görüşmeyi çok istiyordum.” “Hepimiz

istiyorduk,” dedi Crowley. “O aksi yüzüyle ha

~ 14 ~

CLONMEL’İN KRAI .T .ART

yatımıza ışıklar saçacaktı mutlaka. Ama daha sonra bunun için

yeterince zamanımız olacak.” Bir an tereddüt etti. “Aslına ba-

karsanız... neyse, boş verin. Bu kadarı yeterli.”

“Ne kadarı yeterli?” Will, daha da meraklanmıştı şimdi.

Crowley, kendi kendine gülümsedi. Meraklı olmak, iyi bir Orman

Muhafızı’nın temel özelliklerinden biriydi. Disiplinli olmak da

öyle.

“Boş verin. Zamanı geldiğinde, bu konuyu size açıklayacağım.

Şimdilik çocuklara ok atmayı öğretip taktik eğitimlerini

denetlerseniz memnun olurum.”

“Olmuş bil,” dedi Will. Birkaç saniye düşündükten sonra,

“Taktik idmanını hazırlayayım mı?” diye sordu.

Crowley başını iki yana salladı. “Hayır, biz o işi hallettik.

Yalnızca gençlere göz kulak ol. Bundan senin de keyif alacağına

eminim,” diye ekledi üstü kapalı bir ifadeyle. Ayağa kalkarak

pantolonundaki tozlan silkeledi. “Kahve için teşekkürler. Akşam

ziyafette görüşürüz.”

Pekâlâ,” dedi Will üç çocuğa. “Nişancılığınızı görelim.

ŞU hedeflerin her birine onar ok atın bakalım.”

Yetmiş beş metre öteye yerleştirilmiş sıradan dairesel hedefleri

işaret etti. Çıraklar öne doğru bir adım atarak atış çizgisine

yaklaştılar. Çizginin biraz ötesinde idman yapmakta olan iki kıdemli

Orman Muhafızı, yüz elli metre öteye yerleştirilen ve geniş bir

yemek tabağından büyük olmayan hedefleri vurmaya çalışıyordu.

Çıraklar, neredeyse gözükmeyen hedefleri ardı ardına yaptıkları

atışlarla on ikiden vuran keskin nişancıları birkaç saniye boyunca

hayranlıkla izlediler.

“Akşam olmadan önce atışlarınızı yapacak mısınız?” dedi Will,

sözlerini uzatarak söylemişti. Halt’un, onun Orman Muhafızlığı

eğitimi sırasında kullandığı ses tonunu taklit ettiğinden haberi yoktu.

Ustası da onunla böyle yorgunmuş gibi, kuru bir sesle konuşurdu.

“Olur, efendim. Affedersiniz,” dedi en yakınındaki çocuk. Diğer

ikisinin fal taşı gibi açılan gözleri, çocuğa çevrildi. Çocuk iç geçirdi.

- 16 -

CLONMEL’İN KRALLARI

“Stuart?” dedi Will konuşan çocuğa dönerek.

“Buyrun, efendim?”

“Bana efendim diye hitap etmeyeceksin. İkimiz de Orman

Muhafızı’yız.”

Diğer çocuklardan biri, “Ama...” diye söze başlayacak oldu.

Tıknaz yapılıydı ve dağınık kızıl saçları alnına dökülüyordu. Will,

çocuğun adını hatırlamak için zihnini zorladı: Liam.

“Evet Liam?”

Liam, rahatsızca kıpırdandı. “Ama biz çırağız ve siz de.. Sustu.

Ne demesi gerektiğinden emin değildi. Muhtemelen “Ama biz

çırağız ve siz de sîzsiniz,” gibi saçmasapan bir şey söyleyecekti.

Zira her ne kadar o bunun farkında olmasa da, gençler Will’i

hayranlıkla takip ediyorlardı. Prensesi Morgarath’ın Wargal

ordusundan kurtaran, ardından da Skandiyalı akıncılar tarafından

kaçırıldıklarında kızı hayatı pahasına koruyan efsanevi Will

Treaty’di o. Sonrasında da Temuçi süvarilerine karşı bir grup

okçuyu eğitmiş ve savaşa götürmüştü. Daha geçen sene Krallığın

kuzey sınırında olası bir İskoti isyanını bastırmıştı.

Çıraklar, mezun olan tüm Orman Muhafızlan’m saygıyla

anıyorlardı. Ancak Will Treaty, onlardan yalnızca birkaç yaş

büyüktü ve şöhreti gerçek bir kahramanmış gibi almış yürümüştü.

Doğal olarak çocuklar, Will’le tanıştıklarında çok şaşırmışlardı.

Karşılarında normal bir insana kıyasla daha iriyarı birini -tipik bir

kahramanı- bulmayı bekliyorlardı. Oysa onun yerine temiz yüzlü,

genç ve ufak tefek bir delikanlıyla tanıştı rılmışlardı. Will, onlann

bu hayranlıklarını fark etmiş olsa

~ 17 ~

JOHN FLANAGAN

durumdan büyük keyif alır ve bir o kadar da utanırdı. Halt’la yeni

tanışan insanların ona verdikleri tepkilerle o da karşılaşıyordu artık.

Farkında değildi ama şöhretiyle ustasına rakip olmaya başlamıştı.

Will, çocukların onu bir kahraman gibi gördüklerinin farkında

değildi belki. Ama bir Orman Muhafızı ile çırak arasında var

olduğunu sandıkları o uçurumdan haberdardı. Zamanında o da aynı

şeyleri hissetmişti.

“Sizler çırak Orman Muhafızlarısınız,” dedi “ve burada önemli

olan şey de ‘Orman Muhafızı’ kelimesi.” Boynundaki zincire takılı

gümüş meşe yaprağına hafifçe vurdu. “Gümüş Meşe Yaprağı sahibi

olarak sizden itaat ve bir miktar saygı göstermenizi isteyebilirim.

Fakat bana efendim demenizi beklemiyorum. Benim adım Will ve

bana o şekilde hitap edeceksiniz. Arkadaşıma Gilan, eğer burada

olsaydı eski ustama da Halt diye hitap edecektiniz. Orman

Muhafızlarının kuralı budur.”

Bu, küçük bir ayrıntıydı belki ama önemli olduğunun farkın-

daydı. Orman Muhafızları, kendilerine özgü insanlardı ve zaman

zaman kendilerinden çok daha yüksek unvanlı kişilere emir ver-

meleri gerekirdi. Bu çocukların -ister çırak, ister mezun olsun- bir

gün Kral’ın Orman Muhafızlan’na bahşetmiş olduğu güç ve güvene

başvurmaları

gerekebileceğini

anlamaları

gerekiyordu.

Gerektiğinde bu şekilde hareket edebilmeleri için ihtiyaç duya-

cakları kararlılığı gösterebilmeleri, Orman Muhafızları Birliğindeki

meslektaşlarıyla kendilerini eşit hissetmelerine bağlıydı.

Will’in söylediklerini kavramaya çalışan çıraklar, bakışmaya

başlamışlardı. Will karşısındaki omuzların dikleştiğini, çenelerin

kısmen öne çıktığını görebiliyordu.

CLONMEL’IN KRALLARI

“Evet... Will,” dedi Liam. Kelimeyi test edip duyduklarından

hoşlanmışçasına başını salladı. Diğer ikisi de sırayla başlarını

sallayarak onayladıklarını belli ettiler. Will, yeni tanıştıkları bu

güven hissini hazmetmeleri için çocuklara birkaç (•aniye tanıdıktan

sonra, anlamlı bakışlarını gökyüzüne dikti.

“Eh, akşam neredeyse çökmek üzere,” dedi kendi kendine. O,

tebessümünü gizlerken, kılıflardan aynı anda üç ok çekildi. Birkaç

saniye sonra çocukların üçü de yaylannı gerdi ve Will’in kulakları

hedeflerine doğru uçan ok sesleriyle doldu.

“On atış,” dedi. “Sonrasında performansınıza bakarız.”

Will, yakınlardaki bir ağacın dibine oturup sırtını ağacın

gövdesine verdi. Başına geçirdiği kukuletası ve gölgeler içinde

kalan yüzüyle sızıp gitmiş gibi duruyordu.

Ama aslında yerinde durmayan gözleriyle çocukların atış

tekniklerini inceliyor, hiçbir şeyi gözden kaçırmıyordu.

Will, sonraki iki gün boyunca genç Orman Muhafızları’nın

yeteneklerini değerlendirdi ve atış tarzlarında ufak tefek dü-

zeltmeler yaptı. Liam kirişi ardına dek gerip germediğini sağ

başparmağının ağzının kenarına değmesinden anlıyordu.

“Ağzına işaret parmağınla dokun, başparmağınla değil,” dedi

Will. “Başparmağını kullanırsan, elin hafiften sağa kayabilir ve bu

da okun hedefinden sapmasına neden olur.”

Liam, başıyla onaylayıp gerekli değişiklikleri yaptı. Birdenbire

performansı iyileşmeye başlamıştı. Özellikle bu küçük HÇi

değişikliği, uzun mesafelerde daha etkili atışlar yapmasını

«ağlamıştı.

Üçlünün en sessizi olan Nick ise yayını gereğinden sıkı

kavrıyordu. Nick başarılı olmak için can atan, hevesli bir genç

~ 19 ~

JOHN FLANAGAN

ti. Will, onun yayını bu nedenle mengene gibi kavradığının

farkındaydı. Sert bir biçimde tuttuğu yayı genellikle oku bıraktığı

anda sola kayıyor ve başarısız atışlar yapmasına neden oluyordu.

Will, bir kez daha devreye girip hatasını düzelttiği çocuğu idmanıyla

baş başa bıraktı.

Stuart’ın tekniği, o aşama için mükemmeldi. Ancak tıpkı

diğerleri gibi o da ancak saatler boyunca yapacağı idmanların

ardından gerekli Orman Muhafızı seviyesine ulaşacaktı.

“İdman, idman, idman...” dedi Will çocuklara. “Şu eski özdeyişi

unutmayın: Sıradan bir okçu, düzgün bir atış yapıncaya dek idman

yapar. Bir Orman Muhafızı ise...?” Cümlesini çocuklar tamamlasın

diye yarıda kesti.

“Hiç hata yapmayıncaya dek,” dediler aynı anda. Will,

onaylarcasına gülümseyerek başını salladı.

“Bunu sakın unutmayın,” dedi.

Ancak üçüncü gün, saatler süren idmana bir ara verildi. Önceki

akşam çocuklara onlar için hazırlanan taktik idmanının yazılı bir

özeti verilmişti. Akşam yemeğiyle yatma vakti arasında kalan

zamanı problem hakkında tartışıp bir çözüm bulmaya çalışarak

geçirmişlerdi.

...... ..

Görevin detayları, Will’e de aynı saatlerde ulaşmıştı. Özeti okur

okumaz, başını iki yana salladı.

“Crowley ve espri anlayışı işte,” dedi yan kızgın bir ifadeyle

dosyayı kapatırken. Pelerinindeki bir söküğü dikmekle

- 20 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

meşgul olan Gilan, başını ondan yana çevirdi. O öğleden sonra

dikenli çalıların arasından görünmeden geçmeye çalışmış ve

kıyafetlerinin biraz zarar görmesine neden olmuştu.

“Ne yapmış?” diye sordu.

Will, elinin tersiyle dosyaya vurdu. “Şu taktik görevimiz. Beni

çok keyiflendireceğini söylemişti ya? Çocuklardan, kuzeydeki

baronluklardan birinde, istilacılar tarafından ele geçirilmiş bir

şatoyu kuşatmaları için bir plan yapmaları isteniyor. Bir yerlerden

duruma uygun bir saldırı gücü bulacak ve şatoyu geri alacaklarmış.

Kulağa tanıdık geliyor mu?”

Gilan sırıtarak, “Buna benzer bir şeyler duymuştum,” diye itiraf

etti. Önceki kış Will’in Macindaw Şatosu’nda yüzleştiği durumun

neredeyse bir kopyasıydı taktik görevi.

“Hayatım bir taktik çalışması haline gelmiş de haberim yok,”

diye homurdandı Will.

O her ne kadar bunu bilmese de aslında söylediği gerçekti.

Crowley, Macindaw Kuşatması’nın detaylı bir raporunu tüm

Birliğe dağıtmıştı. Orman Muhafızı arkadaşları, Will’in kullandığı

taktikleri incelemiş ve bunlardan son derece etkilenmişlerdi.

Kuşatma, önlerindeki problemi klasik taktik an- luyışına kıyasla

çok daha az bir kuvvetle çözmeye yönelik bir girişim ve hayal

gücünün örneği olarak çıraklara aktarılmaya haşlanmıştı.

Gilan, tüm olan biteni önceden biliyordu, ancak Will’e bundun

bahsetmenin iyi bir fikir olmadığını düşünmüştü. Arkadaşının bu

kadar büyük bir şöhret karşısında utanacağını hissediyordu. Doğal

olarak Crowley’nin konu hakkında bilgilendirmediği tek Orman

Muhafızı, Will olmuştu.

JOHN FLANAGAN

“Ellerindeki kaynaklar neler?” diye sordu Gilan.

Will, dosyayı yeniden açıp Gereçler ve Kaynaklar kısmına

geçince, kaşlan çatıldı. Çıraklara bir çözüm planı üretebilmeleri için

birtakım kaynaklar verilmişti.

“Gezgin bir âşık,” diye okudu. Macindaw’da kılık değiştirip bir

çalgıcı rolüne bürünmüştü. “Çok komik. Pek bir faydası olmayacak.

Atlı bir şövalye -selam, Horace. Şatonun eski garnizonu -elbette

kırsal alana dağılacak şekilde kırk adam. Cambazlar, perendeciler,

oyuncular... hmmm, bunlar işe yarayabilir. Bir de köyün ahalisi.”

“Gemileri karaya oturmuş Skandiyalılar veya taraf değiştirmiş

büyücüler yok mu?” diye dalga geçti Gilan kibarca.

Will alaylı bir tavırla, “Hayır. En azından onlardan vazge-

çilmiş,” diye homurdandı.

Will bu sorunu düşünürken, farkında olmadan susmuş ve

tırnaklarını yemeye başlamıştı. Cambazlar... Surların tepesine

çıkabilirlerdi. Birkaç sayfa ötedeki şatonun planına bir göz attı.

Duvarın yüksekliği üç ila dört metre arasındaydı. Normal bir insan

için aşması zor bir engeldi. Ancak eğitimli bir cam-; baz için hiç de

öyle değildi...

Birden kendine gelerek dosyayı yeniden kapattı. Bu, onun

halletmesi gereken bir problem değildi ki. Çırakların bir çözüm

yolu bulmaları gerekiyordu. Tek yapması gereken, bulacakları

çözümün uygulanabilir olup olmadığına karar vermekti.

“Kulağa hoş geliyor,” diye mırıldandı Gilan.

Will başını iki yana salladı. “Önerecekleri çözümü duymak için

sabırsızlanıyorum.”

Halt, Selsey köyünün tepesindeki çalıların arasında kıpır-

damadan yatıyordu. Pelerini sayesinde gözlerden uzak-

laydı ve her an hareket halindeki gözleriyle aşağıda olan biteni

İzliyordu. Birkaç günden bu yana köyü gözetliyordu. Bu süre

zarfında ne köylüler ne de sonradan gelip kıyı tarafına yerle-

şenler onu fark etmişti.

Selsey, küçük ve hiçbir özelliği bulunmayan bir balıkçı köyüydü.

Sahilin kuzey ucundaki dik tepenin yamacına yan yana yaklaşık bir

düzine kulübe inşa edilmişti. Genişliği yüz metreyi bile bulmayan

küçük bir sahili vardı. Kayalık kıyı hattından üçgene benzer bir

parçanın kopmuş olduğu sığ bir koyun ucunda yer alıyordu.

Su ve dar sahil şeridinin üç tarafı, kıyıya dik uzanan tepelerle

kaplıydı. Tepeler, köyü ve sahilin kıyı şeridini onları yalayıp geçen

rüzgâr ve fırtınalardan koruyacak kadar yükseklere uzanıyordu.

Köyün dördüncü kenarını açık deniz oluşturuyordu ancak Halt’un

keskin gözleri, denizin koyun ağzmda girdaplar oluşturduğu çizgiyi

seçebiliyordu. Batı rüzgârını arkasına alan kocaman dalgalar, su

seviyesinin altındaki kayalara çarpıp kınlıyordu.

JOHN FLANAGAN

Koyun güney tarafında, suyun sakin olduğu dar bir kesim çarptı

gözüne. Burası, kayalıklara çarpıp kınlan suyun oluşturduğu hattan

geçen minik su yolunu işaret ediyordu. Kumsala çekilmiş bir avuç

balıkçı teknesi, açık denize çıkmak için bu geçiti kullanıyor

olmalıydı.

Kulübelerin halini gözden geçirdi. Küçüklerdi belki ama

kesinlikle derme çatma değillerdi. Uygun bir biçimde inşa edilmiş

ve yeni boyanmış kulübeler, oldukça rahat konaklana- bilecek

yapılara benziyorlardı.

Tekneler de benzer bir durumdaydı. Serenler ve direkler tuzlu

hava ve suyun tahribatından korunmak üzere yeni cila- lanmıştı.

Yelkenler direklerin etrafına düzgünce sarılmıştı. Halatlar gergindi

ve iyi korunmuştu. Teknelerin hepsi iyi durumdaydı ve yakın

zamanda boyandıkları anlaşılıyordu.

Yani köyün kendisi ilk bakışta küçük ve önemsiz gibi gözükse

de yakından incelendiğinde, ortaya farklı bir hikâye çıkıyordu. Köy

ahalisi düzenli bir hayat sürüyordu. Bu tür korunaklı alanların

nadiren görüldüğü bir kıyı şeridinde köyün balıkçıları komşu

köylerde balıklarını rahatlıkla satabiliyor, olmalıydı. Böylece yöre

halkı da zenginleşiyordu. Bu durum, büyük olasılıkla yıllardır böyle

devam ediyordu.

Dışarlıklıların köyde bulunmalanmn asıl nedeni de buydu.

Halt’un gözleri, aklına gelen bu düşünceyle kısıldı. İyi ki bu yıl

Toplantı’ya gitmekten vazgeçip Batı Araluen Kıyılan’ndan kulağına

gelen belli belirsiz söylentileri araştırmıştı.

Söylentilerin doğru olup olmadığı bilinmiyordu çünkü bu

dağınık kıyı şeridi, ülkedeki elli baronluk tarafından kontrol

edilmeyen birkaç bölgeden biriydi. Yıllar önce baronluk sınır-

~ 24 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

liri belirlenirken gözden kaçmış bir toprak parçasıydı burası.

Jölgenin kime ait olduğu tartışılırken, bir grup Hibemiyalı or- tiya

çıkıp toprak üzerinde hak iddia etmişti. Zamanın Araluen ttralı da

bu yaşaması zor, bakımsız kıyı şeridine bir göz attıktan lonra

bölgeyi onlara vermişti. Kralın o zamanlar daha büyük lorunları

vardı; birbirleriyle çekişip duran, söz dinlemez elli baronu tek bir

çatı altında birleştirmeye çalışıyordu.

Dolayısıyla yirmi kilometrelik bu kıyı şeridi, kendi haline

bırakılmıştı. Kral, eğer yüz kilometrelik bir alan içindeki en §1 veri

şli doğal limanlardan birini feda ettiğini biliyor olsaydı, elbette

farklı hareket ederdi. Ancak bu küçük koyun varlığı, bir üir olarak

saklanmıştı. Kimseye hesap vermek zorunda olmayan küçük

balıkçı yerleşimi de böylece seneler içinde sessiz ncdasız

zenginleşmişti.

Ancak bölge yine de Redmont Baronluğu’nun batı sınırının

ucuna yakın olduğu için, Halt, son birkaç yıldır bölgeye

NAkinlerine belli etmeden- göz kulak olmaya başlamıştı.

Son birkaç aydır faaliyetleri, kulağına rahatsız edici bir biçimde

tanıdık gelen dini bir tarikat hakkında söylentiler kulağına

çalınıyordu. Köy ya da mezralara basit bir dostluk mesajı ediğinde

taşman şahıslardan söz ediliyordu. Çocuklara oyunluklar, yöre

halkının liderlerine ise küçük hediyeler getiriyorlardı.

Karşılığında tek istedikleri ise, cömert ve sevgi dolu tanrılarına,

yani Altın Tanrı Alseiass’a tapınabilecekleri bir mekândı. Yöre

halkını kendi dinlerine döndürmek gibi bir niyetleri yoktu.

Alseiass, diğer tanrılara inanılmasını saygıyla karşılayan, hoşgörülü

bir tanrıydı.

~ 25 ~

JOHN FLANAGAN

Böylece Alseiass’ın takipçileri ya da kendilerine vermiş ol-

dukları isimle Dışarlıklılar, haftalarca köylülerle uyum içinde

yaşıyorlardı.

Fakat bir süre sonra, köylülerin işleri ters gitmeye başlıyordu.

Hayvanlar esrarengiz bir biçimde telef oluyor, koyun ve ev

hayvanları sakatlanmış halde bulunuyordu. Ekinler ve evler

yakılıyor, kuyu ve pınarlar kirletiliyordu. Bölgede birdenbire peyda

olan silahlı eşkıya ve haydutlar, gezginlere ve uzak çiftliklerde

çalışan köylülere saldırıp paralarını çalmaya başlıyordu. Günler

geçtikçe saldırıların şiddeti artıyor, köylüler yaşanan korku dolu

olaylar nedeniyle hayatlarından endişe duymaya başlıyordu. Köy

bir anda kuşatılıyor, bir sonraki saldırının nereden geleceğini kimse

bilmiyordu.

Bunun üzerine Dışarlıklılar, köylülere bir çözüm önerisi

sunuyordu. Köyün etrafını saran kanun kaçaklan, kötü tanrı

Balsennis’in -yani Alseiass’tan ve tüm değerlerinden nefret eden

karanlık tanrının- takipçileriydi. Dışarlıklılar, bu yaşananları

önceden tahmin edebildiklerini iddia ediyorlardı. Kıskanç

Balsennis, Alseiass ile takipçilerinin kendilerini mutlu hissettikleri

tüm toplumlan yıkmaya çalışıyordu. Ancak Dışarlıklılar’ın

söylediklerine bakılırsa Alseiass rakibinden daha güçlüydü ve

köylülere yardım edebilirdi. Karanlık kardeşinin takipçilerini

oradan gönderip köyü bir kez daha güvenli bir yer haline

getirebilirdi.

Ancak bunun için bir bedel ödenmeliydi elbette. Balsennis’i

kovabilmek için özel dualar edilmesi ve zikir törenleri yapılması

gerekiyordu. Alseiass bunu yapabilirdi yapmasına, ancak kovma

ayini için özel bir mabet ve sunak inşa edilmeliydi. İnşaatta en saf

malzemelerin kullanılması

- 26 ~

CLONMEL’IN KRALLARI

gerekiyordu. Beyaz mermer, pürüzsüzce işlenmiş düğümsüz,

kıvrımsız sedir ağacı... ve altın gibi malzemelerdi bunlar.

Alseiass, Altın Tanrısıydı. Balsennis’i yenecek gücü de değerli

madenin bizzat kendisinden alacaktı.

Köylüler, er ya da geç teklifi kabul ediyorlardı. Gittikçe şid-

detlenen saldırılan ve felaketleri önlemek için gerekli olan altını

toplamak amacıyla tüm birikimlerini ve sakladıklan mallarını

ortaya koyuyorlardı. Ne kadar kararsız kalırlarsa, saldırıların şiddeti

de o kadar artıyordu. Önceden hayvanlar kurban edilirken, artık

insanların canına kast ediliyordu. Köy halkının İleri gelenleri

yataklannda öldürülmüş bir biçimde bulunuyor, bunun üzerine

köylüler de tüm varlıklannı bu iş için seferber ediyordu. Mabet inşa

ediliyor, Dışarlıklılar dua edip İlâhiler KÖylemeye ve oruç tutmaya

başlıyordu.

Sonra, saldırılar zamanla azalıyor, daha fazla “kaza” yaşan-

mıyordu. Kanun kaçakları artık ortalıkta çok daha az görülüyor ve

hayat normale dönmeye başlıyordu.

Köyü tamtakır edip talan edecek başka bir şey kalmayınca,

Dışarlıklılar da bir anda ortadan kayboluyordu. Köylüler bir »ııbah

uyandıklarında, onların (yanlarında köyün yıllar boyu biriktirmiş

olduğu altın ve hâzinelerle birlikte) gitmiş olduklarını fark

ediyorlardı.

Dışarlıklılar bunun üzerine bir diğer yöreye, bir diğer köye

geçiyordu ve aynı süreç bir kez daha yaşanıyordu.

Halt, sürecin sonuna; Dışarlıklıların köylüleri Balsennis’in

nuldırılarma karşı korumak için çaresizce dua ettikleri zamana denk

gelmişti. İlâhileri ve sahte oruç tutma törenlerini izlemiş- ll.

Dışarlıklıların kapalı tuttuklan gizli erzağı da fark etmişti.

JOHN FLANAGAN

‘Oruç tutmaları’ da dinleri kadar sahte, diye geçirdi aklından acı

acı.

Etraftaki arazileri de gözlemiş ve Dışarlıklıların suç ortaklarının

bulunduğu kampı keşfetmişti. Kirli işleri bu grup hallediyordu;

ahırları yakıyor, hayvanları doğruyor, yerel yöneticileri kaçırıp

katlediyorlardı. Tarikat onlar olmadan faaliyet gösteremezdi. Ancak

köylülerin hiçbiri onları görmüyordu.

Ustaca düzenlenmiş bir operasyon söz konusuydu. Halt, tüm

bunlara yıllar önce de şahit olmuştu. Tarikat yeniden hortlamıştı.

O sırada tarikatçıların karargâh olarak kullandıkları büyük

çadırdan çıkan bir kişi, kaşlarının çatılmasına neden oldu. Çadır,

kumsalın kıyısına, balıkçı teknelerinin gelgitten korunmak üzere

çekildikleri noktanın yakınına kurulmuştu.

Çadırdan uzun boylu, iriyarı bir adam çıkmıştı. Ortadan ayrılmış

uzun kır saçları, yüzünün iki yanma düşüyordu. Halt bu mesafeden

yüz hatlarını seçemese de önceki gözlemlerinden, adamın derisinin

çiçek hastalığı nedeniyle delik deşik olduğunu biliyordu. Alseiass

onu hastalıktan koruyamamış, diye gaddarca bir düşünce geçti

aklından.

Adam, elinde grubun önderi olduğunu belli eden bir asa

taşıyordu. Tıraşlanmamış basit bir ağaç dalının tepesine, Dı-

şarlıklıların sembolünü taşıyan taş bir levha yerleştirilmişti.

Merkezinde kabartmalı bir küre bulunan ve içi runlarla* kaplı bir

yüzük, ince bir sütun aracılığıyla dış tarafında kalan daha küçük bir

yarımküreyle birleştirilmişti. Yaşlı adam, gözetlen-

* III-XIII. yüzyıllarda İngiliz ve İskandinav dillerinde kullanılan alfabenin harflerinin her biri. (Ed. N.)

~ 28 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

iliğinden habersiz, kararlı adımlarla köydeki evlerin en büyüğüne

doğru yürümeye başladı.

“Daha fazla altın istemeye gidiyorsun, ha?” diye mırıldandı

I ialt. “Bu konuda neler yapabiliriz, bir bakalım.”

Dışarlıklıların lideri, köyün ileri gelenleri olduğu anlaşılan bir

grupla bir araya geldi ve aralarında hararetli bir sohbet baş- ludı.

Halt, tüm bunları daha önce de görmüştü. Dışarlıklıların önderi,

gönülsüz bir tavırla köylülere daha fazla kaynak gerektiğini

söylüyordu. Alseiass, ezeli düşmanını bertaraf etmek İçin daha

fazla güce ihtiyaç duyuyordu ve bu gücü yalnızca ultın ve

mücevherler sayesinde elde edebiliyordu. Ne de güzel rol

yapıyorlar, diye düşündü Halt. Daha fazla altın isterken tereddüt

eden ve köy halkı kendilerini reddettiğinde ısrarcı olmayan

Dışarlıklılar, böylece zenginlikleri kendileri için istedikleri

suçlamasından da kurtulmuş oluyorlardı.

Halt, daha fazla kaynak aktarılmayacağım öğrenen yaşlı uclamm

omuzlarını silkerek sahnelediği oyunu seyretti. Ellerini dostluk ve

anlayış dolu bir tavırla iki yana açarak kederli bir ifadeyle köylü

heyetinden uzaklaşmıştı. Eğer bilindik Dışarlıklı yöntemlerine

sadık kaldıysa, kendisinin ve insanlarının köyü ve köylüleri

korumak üzere ellerinden gelen her şeyi yapacaklarına ve oruç

tutup dua etmeye devam edeceklerine söz vermiş olmalıydı.

“Ve bu gece,” diye mırıldandı Halt kendi kendine, “o evlerden

biri alevlere boğulacak.”

~ 29 ~

• •

U ç çırak, dizlerinin üstündeki görev dosyalan ve almış ol

-

dukları notlarla açıklıkta sessizce oturmuş, beklenti dolu

gözleriyle Will’i izliyorlardı.

“Pekâlâ,” diye söze girdi Will. Sürekli onu süzen üç çift göz

nedeniyle biraz endişeliydi. Çocuklar, muhtemelen kendileri için

hazırlanmış olan probleme, Will’in mükemmel bir çözüm bulmuş

olduğunu düşünüyorlardı. Ancak bu, Will’in görevi değildi.

“Hepiniz görevlerinizi okudunuz mu?”

Üçü de başlarını evet dercesine salladılar.

“Durumu her açıdan kavradınız mı?”

Başlarını yine salladılar.

“Peki, ilk kim düşüncesini belirtmek ister?”

Bir anlık tereddüdün ardından, Nick’in eli havaya kalktı.

Will, çocuğu başıyla onayladı. İlk önce Nick’in konuşacağını,

o daha elini kaldırmadan biliyordu.

“Pekâlâ, Nick, seni dinliyoruz,” dedi, bir yandan da eliyle

genç çırağa devam etmesini işaret ediyordu.

~ 30 ~

CLONMEL’IN KRALLARI

Nick, birkaç kez boğazını temizledi. Notlarını karıştırdıktan

sonra başını öne eğerek çabuk ve anlaşılmaz bir dille okumaya

başladı.

“Pekâlâhalletmemizgerekenproblemnormalbirkuşatmaope-

ttiyonuiçinyeterligücesahipolmayışımızdankaynaklanıyordol

iyısıyla...”

Will, “Hey!” diye araya girince bir kusur işlediğini fark iden

Nick, endişeyle başını kaldırdı.

“Yavaş olsana! Arkandan atlı kovalamıyor, tamam mı?”

Will, yüzündeki hüzünlü ifadeyi görünce çocuğun hata

yapmaktan korktuğunu fark etti. Nick azimli bir çocuk, diye geçirdi

aklından. Çabuk ve anlaşılmaz konuşması da yayını mengene gibi

sımsıkı tutmasına neden olan azminin bir göstergesiydi.

“Biraz sakin ol, Nick,” dedi Will, onu cesaretlendirmeye

çalışarak. “Diyelim ki bu tür bir savaş planım Kral Duncan’a

mmmak üzere çağrıldın... ” Sustu ve çocuğun gözlerinin bu görkem

I i fikir karşısında fal taşı gibi açıldığını fark etti. Sonra na- Kİk bir

dille konuşmasını sürdürdü. “İmkânsız bir şey değil bu. Orman

Muhafızları zaman zaman krala sunum yaparlar. Ama Arnluen

Şatosu’ndaki

taht

odasına

hızla

dalıp

‘MerhabaKral-

Dııncanmüsaadenizlesizebazımeselelerdensözedeceğimson-

MNİzdenedüşündüğünüzübelirtirsiniztamammı?’

demek

ister

miydin?” Nick’in nefes almadan yaptığı konuşmasının harika bir

taklidini yapınca diğer iki çocuk da gülmeye başladı. Nick de bir

anlık tereddütten sonra arkadaşlarına katıldı.

“Hiç sanmıyorum,” diye cevapladı Will kendi sorusunu. "Hir

planın taslağını çizerken, hitap ettiğin kişilerin mesele

- 31 ~

JOHN FLANAGAN

yi tam olarak kavrayabilmeleri için eksiksiz ve net bir dille konuşman

gerekir. Düşüncelerini düzenlemeli ve mantıklı bir sıra çerçevesinde

dile getirmelisin. Önce derin bir nefes al bakalım...”

Nick, ona söyleneni yaptı.

“Şimdi yeniden başla. Yavaş ol.”

“Pekâlâ,” dedi Nick, “halletmemiz gereken problem, normal bir

kuşatma operasyonu için yeterli güce sahip olmayışımızdan

kaynaklanıyor. Dolayısıyla kendimize (a) adam bulmamız ve (b)

rakip garnizonun sayıca üstünlüğünü dengele-; memiz gerekiyor.”

Beklenti dolu bakışlarını yukarı kaldırdı. Will başıyla onayladı.

“Buraya kadar fena değil. Peki ya çözüm?”

“Benim önerim, otuz beş Skandiyalı deniz kurdunu elimizdeki

atlı şövalyenin komutası altındaki taarruz gücüne katmamız

yönünde. Skandiyalılann hünerleri, sayı üstünlüğünü kolayca...”

Ancak Will’in elleri bir kez daha havaya kalkmış, kelimelerin

akışını durdurmuştu bile.

“Hey! Hey! Hey! Dur bakalım!” diye bağırdı. “Biraz geri git

hele! Skandiyalılar mı? Skandiyalılar da nereden çıktı?”

Nick, bu soru karşısında şaşkın şaşkın Will’e baktı.

“Şey... Skandiya’dan herhalde,” diye cevap verdi. Will diğer iki

çocuğun da onaylarcasma başlarını salladıklarını fark etti.

Will, “Hayır, hayır,” diye söze başladı ama aklına gelen bir

fikirle yüzünü asarak diğerlerine döndü. “Siz de mi Skandiya- lıları

kullanmaya karar verdiniz?”

~ 32 ~

CLONMEL’IN KRALLARI

Liam ve Stuart, ses çıkarmadan başlarıyla onayladılar.

“Eh, bunu yapabileceğinizi de nereden çıkardınız?” diye sordu

Will. Çocuklar aralarında bakıştıktan sonra, Liam cevap verdi.

“Sen öyle yapmıştın.” Ses tonuyla cevabın açıkça ortada

olduğunu belli ediyordu.

Will, çaresizliğini belirten bir el işareti yaptı.

“Ama ben o Skandiyalıları tanıyordum,” dedi. “Onlar benim

dostlarımdı.”

Liam omuz silkti. “Şey, evet. Ama bu benim de onlarla dost ola-

mayacağım anlamına gelmez. Oldukça canayakın bir insan oldu-

ğum söylenir. Skandiyalılarla arkadaşlık edebileceğimden

eminim.”

Stuart ve Nick de arkadaşlarını onaylarcasına başlarını sal-

lıyorlardı.

Will, Gereçler ve Kaynaklar listesini işaret ederek “Ama burada

Skandiyalı falan yazmıyor!” dedi. “Öyle birileri yok ki! Ne oldu da

bir anda ortaya çıktılar?”

Çocuklar, bir kez daha bakıştılar. Bu kez konuşan Stuart oldu.

“Alıştırmada girişken olup hayal gücümüzü kullanmamız

NÖyleniyordu..

Will, çocuğa devam etmesini işaret etti.

“Biz de hayal gücümüzü kullanarak yörede Skandiyalılann

olduğunu varsaydık.”

“Ve bu Skandiyalılarla dost olduğumuzu,” diye araya girdi

Liam.

Will, birden ayağa fırladı. Çıraklığının ilk yılı boyunca Halt’un

yaşadıklarını daha iyi anlıyordu şimdi. Yaptıkları şey çocuklara o

kadar mantıklı geliyordu ki.

~ 33 ~

JOHN FLANAGAN

“Ama öyle bir varsayımda bulunamazsınız ki!” diye bağırdı.

Çocukların yüzlerindeki endişeyi fark edince, sakinleşip kendini

açıklama yapmaya zorladı. “Bu işte kullanabileceğiniz! kişiler,

Gereçler ve Kaynaklar listesinde sıralanmaktadır. Öyle- kafanıza

göre birilerini uyduramazsınız.”

‘

Ardından, bakışlarını çocukların kederli yüzlerinde gezdirdi.

“Yani, demek istiyorum ki madem buna izniniz var, neden

hoplayıp zıplayarak duvarları sizin için yıkacak bir düzine devasa

trolü hayal etmiyorsunuz?”

Nick, Liam ve Stuart başlarını saygıyla sallayınca, bir an için

çocukların, sözlerini ciddiye aldıklarını sandı.

Will, “Şaka yapıyorum,” deyince, başlar bir kez dahai sallandı.

îç geçirerek yerine oturdu. Göreve en başından başlamaları gereken

çocukların yüzlerinden hayal kırıklığı okunuyordu. Her ne kadar

çözüm bulma işini üstlenmek istemese de, çocukları doğru yöne

sevketmenin bir zararı yoktu.

“Neyse, önce elimizde neler var, bir bakalım. Kaynakların*

üzerinden geçelim.”

“Bir cambaz grubumuz var,” dedi Liam.

Will, hemen ona doğru döndü. “Sence işimize yararlar mı?”;

Liam, dudaklarını büzdü.

“Askerlerimizi eğlendirip morallerini arttırabilirler,” dedi Nick.

“Askerimiz olsaydı tabii,” diye araya girdi Stuart.

Stuart’ın ukala bir tavırla verdiği cevabı, “Askerimiz oldu-i

ğunda!” diye yarıda kesti Liam.

- 34 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Will, çocuklar kavgaya tutuşmadan önce müdahale etmesi

gerektiğini fark etmişti. Böylece önlerine çok net bir ipucu atmaya

karar verdi.

“Sizi şatoya girmekten alıkoyan şey nedir? Bir şatonun ana

Kavunma hattı hangi bölgesidir?” diye sordu. Birkaç saniyelik

düşünme payının ardından Stuart cevabın netliğini ifade eden bir

ses tonuyla cevap verdi.

“Elbette surlar.”

“Doğru. Yüksek surlar. Dört metre yüksekliğindeler.” Will

(özlerine ara verip bakışlarını çocukların yüzlerinde gezdirdi.

"Yüksek duvarlar ve cambazlar arasında bir bağlantı kurabiliyor

musunuz?”

Karşısındaki yüzler, bir anda aydınlandı. Nick, arkadaşlarına

göre bir saniye erken tepki vererek “Duvarlara tırmanabilirler,”

dedi.

Will, işaret parmağını Nick’e doğru uzattı. “Aynen öyle. Ama

yine de askere ihtiyacınız olacak. Garnizon askerlerine ne

olmuştu?”

“Baronluğun dört bir yanma dağılıp çiftlik ve mezralarına

döndüler.” Bu kez konuşan Liam’dı. Kaşlarını çatarak sözlerine

devam etti. “Oradan oraya gezerek onları yeniden birliğe katucak

birine ihtiyacımız olacak...”

“Ama düşmanın bunu fark etmesini de istemiyorsunuz,” diye

çabucak araya girdi Will. İçlerinden birinin mesajı alacağım umut

ediyordu.

Zafer dolu bir sesle “Çalgıcı!” diye bağırdı Stuart. “Kırlarda

gezmesi kimseyi şüphelendirmeyecektir!”

Will, gülümseyerek yerine oturdu. “İşte şimdi aklınızı kul-

~ 35 ~

JOHN FLANAGAN

lanmaya başladınız!” dedi. “Birlikte çalışın ve bu öğleden sonra

önerilerinizle geri gelin.”

Çocuklar, aralannda sırıtmaya başladılar. Planı bir sonraki

aşamaya geçirmek için can atıyorlardı artık. Will’in işareti üzerine

ayağa kalktılar ama Will son anda aklına gelen bir fikirle onları

durdurdu.

“Başka bir şey daha var. Köyün nüfusu ne kadar?”

Nick, notlanna bakma gereği duymadan “İki yüz,” diye cevabı

yapıştırdı, Will’in nereye varmak istediğini merak ediyordu.

“Ancak aralannda yalnızca birkaç tane asker var. Çoğu çiftçi ve

işçi.”

“Biliyorum,” dedi Will. “Fakat nüfusu yüzden fazla olan köyler

için geçerli olan şu yasayı bir hatırlayın hele.”

Nüfusu yüzden fazla olan köylerin, bir grup genç erkeği okçu

olarak eğitmesi, yasalar gereği zorunlu kılınmıştı. Aralu- en,

gerektiğinde orduya çağrılan eğitimli ve geniş okçu birliğini bu

şekilde korumayı başarıyordu. Will, çocukların henüz sözünü ettiği

yasa hakkında düşünmemiş olduklannı fark etti. Fakat o gün için

yeterince yardımda bulunmuştu.

“O meseleyi de göz önüne alın,” dedi ve eliyle gitmelerini; işaret

etti. Uzaklaşan çocukların kendi aralanndaki heyecanlı

konuşmalarını dinleyerek arkasındaki kocaman ağaç gövdesine

yaslandı. Yorulduğunu fark etmişti.

“Aferin sana,” dedi birkaç metre arkasındaki Crowley. Will,

irkilerek birden ayaklandı.

“Şunu yapmasana, Crowley!” dedi. “Ödümü kopardın!”

Komutan, kıkırdayarak açıklığa adımını attı ve Will’in ya-i nındaki

kocaman kütüğe oturdu.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Durumu iyi idare ettin. Eğitmenlik kolay iş değildir. Öğ-

rencilerini ne zaman yönlendireceğini ve ne zaman kendi hallerine

bırakacağını bilmen gerekir. Bir çırağın olduğunda, onu çok iyi

eğiteceğinden eminim.”

Will, dehşet dolu bakışlarla tecrübeli Orman Muhafızı’m

düzmeye başladı. İşin sorumluluğu bir yana, her an burnunun

dibinde soru soran, sözünü kesen, bir sorunu ele almadan önce

gereksiz detaylarla ilgilenen genç bir insan olduğunu düşündü...

Kendi çıraklık günlerini tarif etmeye başladığını fark edince,

düşünmeyi kesti. Yüreği, bir kez daha Halt’a karşı büyük bir

sevgiyle doldu.

Will, “Umarım bir çırağım olmasına daha uzun bir süre varılır,”

diye yanıt verince Crowley gülümsedi.

“Evet. Henüz değil. Senin için başka planlarım var.”

Ancak Will açıklama yapması için ısrar edince, usta eğitmen

gülümsemekle yetindi. “Zamanı geldiğinde anlatırım.”

O an için Will’in Crowley’den öğrenebilecekleri, bu kadar- lu

sınırlıydı.

~ 37 -

V akit, gece yarısını geçmişti. Sakinleri uykuda olan

Selsey’in üstüne karanlık ve sessizlik çökmüştü. Görü-

nürde gece bekçisi yoktu. Bu az bilinen, uzak köyde hiçbiri

zaman nöbetçiye ihtiyaç duyulmamıştı.

Ancak bu gece, tam da Halt’un tahmin ettiği gibi bir bekçi-

ye ihtiyaçları olacaktı.

Halt, yükselen suyun ulaştığı seviyeyi işaret eden, kumaj

çekilmiş bir balıkçı teknesinin arkasına çömelmişti. Aklına;

ilk gelen düşünce, Dışarlıklıların evlerden birine saldıracak-i

ları olmuştu. Ancak sonrasında gözüne çok daha elverişli bir ;

hedef çarpmıştı: Balıkçı tekneleri. Köyün zenginlik kaynak-]

lan. İnsanlar, evlerinin yanması halinde brandadan çadırlarda;

da yaşayabilirlerdi. Pek rahat edemezlerdi belki ama yine de

hayatlarına devam ederlerdi.

Teknelerin yok olması halinde ise balıkçılık sona erecek ve }

yeni tekneler inşa edilirken bir gelir elde edilemeyecekti.

Halt, teknelere saldırmak, Dışarlıklıların zalim tavırlarına

çok uygun, diye düşünmüştü ve şu anda bu düşüncesi doğru-

~ 38 -

CLONMEL’İN KRALLARI

lanmak üzereydi. Ağaçların arasından fırlayan yanm düzine siluet,

sinsi adımlarla balıkçı teknelerine yaklaşıyordu. Halt bir an için

gruptakilerin neden bir anda eğilerek yürümeye başladıklarım

merak etti. Saklanmalarına bir faydası olmadığı gibi, daha çok

şüphe çekiyorlardı. Fakat nedense benzer şartlar altında birçok kişi

aynı şekilde davranıyordu.

Dört kişi balıkçı ağlan ve teçhizatından oluşan bir yığının

yanında kalırken, diğer ikisi ise Halt’un arkasında saklanmakta

olduğu teknenin yanındaki tekneye doğru yürümeye başlamıştı.

Halt, teknenin kıç tarafından başını uzatarak birkaç metre ötede

kumun üstüne çömelmiş adamların konuşmalarını dinlemeye

başladı.

“Kaçını yakacağız?” diye sordu biri.

“Farrell’in dediğine bakılırsa, iki tekne onlara iyi bir ders

olurmuş.” Halt’un gün boyu gözetlemiş olduğu Farrell denen kır

saçlı adam, Dışarlıklılar grubunun lideriydi. “Ben bunu hallederim.

Sen de şu arkamdakiyle ilgilen.” Konuşan adam, başıyla Halt’un

arkasında saklanmakta olduğu tekneyi işaret etti. Bunu onaylayan

arkadaşı da dikkat çekmemeye çalışarak teknenin pruvasına doğru

emeklemeye başladı.

Halt, hızla geri çekildi ve dikkatini işine veren sabotajcının

arkasında kalacak şekilde, aynı hizadaki üçüncü bir teknenin

arkasına saklandı. Sahil, rüzgâr ve akıntıyla sürüklenen kocaman

yosunlar ve tahta parçalarıyla doluydu. Halt adamın köşeyi

döndüğünü fark eder etmez, pelerinine sarınıp yere uzandı. Hiç

kıpırdamadan öylece duruyordu. Adam onu fark etse bile, öylece

yatan Orman Muhafızı’nı moloz yığınlarının bir parça- Nİ sanıp

geçecekti. Eski bir Orman Muhafızı atasözünde den

JOHN FLANAGAN

diği gibi: Kişi karşısında birini görmeyi beklemiyorsa, büyük

ihtimalle görmeyecektir de.

Halt, çakmaktaşından gelen sürtünme sesini duyunca, göz- i

lerini hafifçe yukarı kaldırdı. Dışarlıklı, sırtı Halt’a dönük şe- j kilde

teknenin arkasına çömelmişti. Orman Muhafızı bir sür- ; tünme sesi

daha duydu ve çakmaktaşından çıkan minik, mavi alevi fark etti.

Halt, dirseklerinin ve dizlerinin üzerinde sessiz, dev bir yılan

gibi sürünerek, bir şeyden kuşkulanmayan adamın yanma vardı ve

hafifçe doğruldu.

Haydut, çelik gibi bir kol boğazına dolanıp güçlü bir el nefes

almasını engellemek için başını öne doğru itince, orada yalnız

olmadığını kavramıştı. Nefesi kesilmeden önce ancak hafifçe

hırıldanmayı başarabildi.

O sırada diğer tekneden “Ne oldu?” diye bir fısıltı geldi. Takatini

hızla kaybeden adamı bayılması için zorlamaya devam eden Halt,

benzer bir fısıltıyla cevap verdi.

“Bir şey yok. Çakmaktaşım düşürdüm.”

Diğer çakmaktaşından çıkan kıvılcım gözüne çarparken,

kulakları da öfkeyle fısıldanan cevapla doldu.

“Neyse, kes sesini ve işini bitir.”

Bayıltıcı hamle nihayet etkisini göstermiş ve Dışarlıklı bilincini

kaybetmişti. Halt, adamı kumların üzerine yatırdı. Artık diğer

taraftan sürtünme sesi gelmediğine göre, diğer haydut, ateş yakmayı

başarmış olmalıydı. Kaybedecek zamanı yoktu. Teknenin taze cila

ve boyayla kaplı kuru tahralarının ve üstüne katran sürülmüş

donanımın alev alması an meselesiydi. Adama ulaşmanın en hızlı

yolu, aralarındaki tekneden geçiyordu. :

~ 40 ~

CLONMELİN KRALLARI

Halt, küpeşteye tırmandı ve diğer tarafa geçip kumlara doğru

yuvarlandı.

Halt ayağa kalktığı anda, adamın elindeki kavın içinden gelen

minik alev pırıltısını fark etti. Bakışları alevlere çevrili olan haydut,

arkasından gelen gürültüyü duymuştu. Hafifçe kamaşan gözleriyle

başını kaldırdı ve birkaç metre ötesindeki karaltıyı fark etti. Doğal

olarak, bunun arkadaşı olduğunu /.unnetti.

“Ne yaptın? Hallettin mi?”

Saklanma faslı sona erdi, diye düşündü Halt. Ardından kendi

sesiyle cevap verdi. “Pek sayılmaz.”

Karşısında bir yabancının bulunduğunu çok geç fark eden

ttdam, yerinden doğruldu. Ancak Halt tam o sırada adamın elindeki

yanan kav parçasına bir tane patlatarak kumun üstüne dağılmasına

neden oldu. Ardından da tüm gücüyle rakibine bir tokat indirdi.

Eli rakibinin çenesine çarpınca, Dışarlıklı acıyla çığlık «tarak

teknenin gövdesine doğru savruldu. Adam kumda yarı buygın

halde sürünürken Halt da avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı.

“Yangın! Tekneler yanıyor! Yangın!”

Neler olup bittiğini anlamaya çalışan diğer dört haydudun

şaşkınlıkla bağrıştıklarını duyabiliyordu. Tekneler yakıldıktan Honra

ortalığın bu şekilde velveleye verileceği, planda yer alınıyordu.

Ancak bildikleri kadarıyla teknelerin yanında arkadaşlarından

başka kimsecikler yoktu.

“Yangın!” diye bağırdı Halt yeniden. “Teknelere koşun!

Yangın!”

- 41 ~

JOHN FLANAGAN

Halt’un şaşırtıcı derecede gür çıkan sesi, bu huzurlu geceyi

çoktan bozmuştu. Köydeki evlerde ışıklar yanmaya başlamıştı bile.

İşlerin sarpa sardığını fark eden haydutlar, teknelere doğru koşmaya

başladılar. Halt adamlardan uzaklaşıp kumsala doğru sıvışmak

niyetindeydi. Adamlar, içgüdüsel olarak peşin* den gelmeye

başlamışlardı ki Halt’un tam olarak istediği şey! de buydu. Yarım

kalan işi tamamlayıp tekneleri yakmalarını istemiyordu.

“Yakalayın şunu!” diye bağırdı birileri. Kumda boğulan ayak

sesleri, onun hemen arkasında olduklarını gösteriyordu.

Ama uzaklardan, uyanıp alarm veren köylülerin sesleri du-

yulmaya başlamıştı artık. Halt, peşindekilerin duraksadıklarını fark

etti.

“Bırakın gitsin! Morris ve Scarr’ı da alıp buradan gide-*: lim!”

diye bağırdı önceki ses. Morris ve Scarr tekneleri yakmaya çalışan

haydutlar olmalıydı. Diğerleri, doğal olarak arkadaşlarını geride

bırakmak istememişlerdi. Ayak sesleri; teknelere doğru

uzaklaşmaya başlamıştı artık. Halt, dönüp arkasına bir göz

attığında, ayakta kalan haydutların arka-; daşlarını sürükleyerek

uzaklaştıklarını fark etti. Kumsalın birkaç yüz metre içlerinde

görülen fener ışıkları, köylülerin teknelere yaklaşmakta olduklarını

gösteriyordu. Teknelerini sapasağlam olduklarını anlayınca, ilk

baştaki coşkulu halleri kalmamıştı.

.!

Baskıncı grubu rahatça kaçabilecek, diye düşündü Halt, Ama

elinden bir şey gelmiyordu. Dışarlıklıların kalmakta ol-j duğu

büyük çadır da yavaş yavaş canlanmaya başlamıştı. Başından beri

uyanık olduklarına ve suç ortaklarını izlediklerine]

~ 42, -

CLONMEL’İN KRALLARI

şüphesi yoktu. Elbette kopan tüm bu gürültü boyunca uyumuş

numarası yapacaklardı.

Halt kumsalın kıyısındaki ağaçlara ulaşınca hızını azalttı.

Ağaçların gölgelerine sığınarak derin derin nefes almaya başladı.

Tüm Orman Muhafızları gibi o da son derece zinde bir Vücuda

sahipti. Fakat fırsatını bulduğunda dinlenmenin de bir zararı yoktu.

Nefes alıp verişini hızlandıran ve kalbinin daha hızlı atmasına

neden

olan

adrenalinin,

damarlarında

pompalandığını

hissedebiliyordu.

Sakinleş, dedi kendi kendine ve nabzının normale dönmeye

başladığını hissetti.

Bütüne bakıldığında başarılı bir gece oldu, diye geçirdi ak-

lından. Haydutlardan bir ya da ikisinin köylülerin sorgulamaları

için geride kalmış olmasını tercih ederdi. Ama en azından tekneleri

yakmalarını engellemişti.

Ayrıca planın hangi aşamasında hata yaptıklarını ve işlerine

kimin karıştığını merak etmelerini sağlayarak, Dışarlıklıların

zihinlerine devasa bir kuşku tohumu ekmişti.

Yüzüne zalim bir tebessüm yerleşti. Dışarlıklıların herhangi bir

konuda endişe ediyor olması, hoşuna gidiyordu. Artık bir içgüdü

haline gelmiş olan ihtiyatlı konumunu terk etmesinin nedeni, belki

de bu minik tatmin hissiydi. Abelard’ı bırakmış olduğu yere gitmek

üzere arkasını döndüğünde bir ağacın arkasından çıkan biriyle

çarpıştı.

“Sen de kimsin be?” diye soran adam, ani bir hareketle elindeki

ucu çivili kalın sopayı yabancının kafasına doğru savurdu.

Halt, bu ani ve saldırgan tavır karşısında adamın Dışarlıklılar

çetesinden olduğunu tahmin etti. Şaşkınlığından çabucak

JOHN FLANAGAN

sıyrılarak doğrudan adamın sol dizinin iç kısmına bir tekm

savurdu. Dizlerinin bağı çözülen adam, acıyla çığlık atar yere

düştü ve yaralı dizini tutarak feryat etmeye başladı.

“İmdat! İmdat! Buradayım!”

Halt, cevap olarak atılan çığlıkları ve çalılıkların arasında

birilerinin geldiğini gösteren hışırtıları duymuştu. Bir hayale gibi

hareket ederek oradan hızla uzaklaştı. Takipçileri ona ye tişmeden

Abelard’ın yanma varması gerekiyordu.

~ 44 ~

oplantı, sona ermek üzereydi.

T Çıraklık hayatlarının son senesindeki iki çocuk için, her za-

manki birliğe kabul töreni düzenlenmişti. Kederli bir tebessümle

olanları izleyen Will, Gilan’ın savurduğu dirseği kaburgalarında

hissetti. Yakın geçmişte o da aynı duruma düşmüş, lafı ağzında

geveleyip kâğıtları öteye beriye savurmakla ve süreci küçümse-

mekle meşgul olan Crowley’nin karşısında serseme dönmüştü.

Tıpkı onun gibi afallayıp kalan iki yeni Orman Muhafızı’m

izliyordu. Beş senelik sıkı bir çalışma ve uygulamanın ardından

mezuniyetin eşiğinde bulunan çıraklar bir tür merasim, hayatlarının

bu en önemli gününü unutulmaz kılacak bir şeyler olmasını

bekliyorlardı, şüphesiz. Orman Muhafızları Birliği kendine has

yöntemleri aracılığıyla bu tür beklentilerin önüne geçmiş oluyordu.

Zira Will’in de artık farkına varmış olduğu üzere, mezuniyet aslmda

bir son değildi. Çırakların hayatlarının çok daha geniş ve önemli bir

döneminin başlangıcıydı.

İlk bakışta ortada yalnızca Crowley, çıraklar ve eğitmenleri

varmış gibi görünüyordu. Ama aslmda etrafları bir grup sessiz,

~ 45 ~

JOHN FLANAGAN

görülmeyen izleyici tarafından kuşatılmıştı. Ağaçların arasın

saklanan Orman Muhafızları, her defasında olduğu gibi tebri' ve hoş

geldin çığlıklarını atarak açıklığa koşturmak üzere ha zırda

bekliyordu.

Toplantı Alanı’nm yeri son derece gizli tutulduğu için oğul-:

larının mezuniyet törenini izlemek üzere açıklığa getirile

ebeveynler ile birkaç aile ferdi, yolculuklarının son on kilo

metresinde gözlerini kapatmak zorunda kalmışlardı. Onlar d

beklenti ve memnuniyet dolu bakışlarla ağaçların gölgelerinden

çocuklarını izliyorlardı.

Yalnızca Will’in eğittiği üç çırak ortalarda yoktu. Çıraklara

mezuniyet sırasında yaşanacakları anlatmamak gibi kesin bir kural

bulunduğu için Birliğin yaşlıca üyelerinden üçü, ilk'

j|

ve üçüncü yıl çıraklarını (bu yılki Toplantı’da ikinci ya da

dördüncü yıl çırağı bulunmuyordu) son bir ders için Toplantı

Alanı’ndan uzaklara götürmüştü. Onlar, törenin ardından dü-

zenlenecek ziyafete yetişeceklerdi.

Bu sırada Crowley, her zamanki gibi ustaca gerçekleştirdiği

performansını noktalamak üzereydi.

“Yani,” dedi, bir an önce işini bitirmek istercesine hızla-

önündekileri okuyarak, “sen, Caraway Baronluğu’ndan Clarke ve

sen, Skinner, hangi baronluktan gelmiştin sen bakayım... evet... bir

dakika, neredeydi... hah, tabii ya, Martinsyde Ba-' ronluğu...

eğitiminizin tüm gereklerini yerine getirdiniz ve; Orman

Muhafızları Birliği’ne tam üye olmaya hazırsınız. Ben de Orman

Muhafızları Birliği’nin Komutanı olarak bana verilen yetkilere

dayanarak sizleri vesaire vesaire ve siz ikiniz > neden el

sıkışmıyorsunuz, bu işi de böylece halletmiş oluruz.”

~ 46 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Hızla ayağa kalkıp kâğıtlarını topladı ve şaşkınlıktan dona-

Imlrnış çocuklarla baştan savma bir şekilde tokalaştı.

"Bu işler biraz düğün törenlerini andırıyor, değil mi?”

Çocuklar, önce kendi aralarında bakıştıktan sonra, gözlerini

Crowley’ye çevirdiler. Çocukların yüzlerindeki hayret dolu

İfadeleri yeni fark etmiş numarası yapan Crowley, şaşkın baklalarla

kurbanlarını izlemeye başladı. “Başka bir şey var miydi? Bir şey mi

unuttum?” Başını kaşıyıp merasimin hızlı bir dökümünü çıkardı.

Birden aklına bir şey gelmiş gibi yapınca Will, yüzüne yerleşen

tebessüme engel olamadı.

“Elbette ya! Şu gümüş zımbırtılardan istiyorsunuz, değil ml?"

Skinner ve Clarke’ın bir adım öne çıkan eğitmenlerinin ellerinde

tuttukları, Orman Muhafızları için büyük önem taşıyan minik,

parlak nesneleri işaret etti. Sonra sıradan bir meseleden Böz

ediyormuşçasına, “Tamam, hadi verin şunları artık!” dedi.

Eğitmenler, Gümüş Meşe Yapraklan’m tam eski çıraklarının

boynuna asmışlardı ki, ağaçlıklarda saklanmış bekleyen Orman

Muhafızları grubu pelerinlerini bir yana atarak açıklığa ilil İdi ve

grubun etrafını sardı.

“Tebrikler!”

Ağaçların arasmdan yükselen muazzam gürültü, ağaç dallarına

yuva yapmakta olan kuşları uyandırıp koro halinde ciyaklamalarına

neden olmuştu. Orman Muhafızları yeni üyelerini tebrik edip

sırtlarına birer şaplak atmak ve karşılıklı şakalaşıp el sıkışmak

üzere Öne çıkarken, Will de iyi düzenlenmiş de- VttNa bir şakanın

kurbanları olduklarını fark eden Clarke ile tSk inner’ın yüz

ifadelerindeki değişimi izliyordu. Artık bu seçkin grubun tam

teşekküllü birer üyesi olduklarını kavrayan ço-

~ 47 ~

JOHN FLANAGAN

cuklann gözlerine hücum eden mutluluk gözyaşlanyla gururl

bakışlan da dikkatinden kaçmamıştı. Aynı farkmdalığı yaşadı“ an

aklına gelince, hafifçe buğulanmış olan gözleriyle öne çil ve yeni

mezunlan kutlamak üzere sırasını beklemeye koyuldu* “Tebrik

ederim. Seneler geçmek bilmedi, değil mi?” Skinner o sırada ince

yapılı, esmer oğlunun yanında d- gibi duran, iriyan, gözü yaşlı

annesinin kollannın arasındayd* “Seninle o kadar gurur

duyuyorum ki! Keşke baban da b günleri görebilseydi!” diyordu

kadın. Skinner, kendisini anne sinden birkaç saniyeliğine kurtarıp

Will’in elini sıktı.

“Hadi ama anne,” dedi çocuk. “Üzülme bu kadar.” Ardın dan

da Will’e dönerek bir itirafta bulundu. “Asla mezun ol

mayacağımı sandığım anlar oldu.”

Will başıyla onayladı. “Özellikle de son birkaç ayda, değ' mi?”

diye sorunca, Skinner’ın gözleri şaşkınlıktan fal taşı gi açıldı.

“Nereden bildin?”

“Sonlara doğru hepimiz aynı şeyi hissettik,” dedi Will “Tam da

önünde ne kadar büyük sorumluluklann olduğun fark ettiğin anlar

onlar.”

“Yani... sen de mi kendini öyle hissetmiştin?” diye sord

Skinner, buna inanamıyordu. Will Treaty gibi bir efsanenin za

manında kendinden şüphe etmiş olabileceğine inanması kola

değildi.

Will’in yüzüne sıcak bir tebessüm yerleşti. “Dehşet için

deydim,” diye itiraf etti. “Ama aldığın eğitime güven. Görev

başladığında, bilgi dağarcığının sandığından da geniş olduğu nu

keşfedeceksin.”

~ 48 ~

CLONMEL’ÎN KRALLARI

Skinner’ı annesinden gelen bir diğer gurur patlamasının ku-

cağına bırakarak, etrafı anne-babası, erkek kardeşi ve ustası

turafından çevrilmiş olan Clarke’a doğru yürüdü. Tebriklerini

ilettikten sonra çocuğa, “Nereye atanacağına dair bir fikrin var

itıı?” diye sordu.

Clarke, başını iki yana salladı. Will, ustasının koruyucu kanat-

lurının altından uzaklaşacağı ve kendi baronluğuna yollanacağını

hatırlatınca, çocuğun gözlerine yerleşen endişeli ifadeyi fark etti.

“Keyifli ve huzurlu bir yer olacağından eminim,” diye ara- yu

girdi çocuğun ustası Andross, güven verici bir sesle. “Yeni Orman

Muhafızları’nı pek öyle belalı bölgelere göndermeyiz.” “Rahat

edeceğine eminim,” dedi Will.

Clarke gülümseyerek, “Andross’un horultularından uzak olan

herhangi bir yerde rahat ederim,” dedi.

Andross kaşlarını kaldırarak genç adamı yan yan süzmeye

başladı. “Demek öyle, ha? Dua et de hemen yambaşımızdaki

baronluğa atanma, yoksa horultulardan kaçış yok.”

Will, gruptakilerin kahkahalarına katıldı. Bir an sonra, yeni

mezun ağabeyini hayranlıkla izleyen Clarke’ın kardeşi, “Gitmeden

önce birkaç günlüğüne eve dönmene izin var mı?” diye sordu.

Clarke, Andross’a bakınca, tecrübeli eğitmen de başını evet

anlamında salladı. “Yeni Orman Muhafızlan’na görevlerine baş-

lamadan önce aileleriyle geçirmeleri için bir hafta süre verilir.”

Etraflarını saran mutlu yüzlere bakarken, Will’in içi özlemle doldu.

Kendi mezuniyetinde böyle mutlu bir aile tablosu yaşanmamıştı.

Bir an sonra bu hüzünlü düşünceyi aklından çıkardı. Halt oradaydı

ya, diye düşündü. Halt, onun için yeterli bir aileydi.

~ 49 ~

JOHN FLANAGAN

O sırada kalabalığı dirsekleriyle yarıp geçen Crowley, kollarını

yeni mezunların omuzlarına doladı.

“Neden burada böyle durmuş gevezelik ediyoruz ki?” diye bir

çığlık attı. “Hadi yemeğe!”

1B» .... - - .... s»

Sade ama lezzetli bir yemek hazırlanmıştı. Şişe geçirilmiş kocaman

bir geyik budu, saatlerdir kömür ateşinde pişiyordum; Ateşe

damlayan sıvıyla yağlar, kıvılcımların sıçramasına ve havanın

kızarmış et kokusuyla dolmasına neden oluyordu. İki Or-i man

Muhafızı kızarmış geyik budunu ustalıkla kesmeye, suları akmakta

olan et dilimlerini keskin sirke ve yağ soslu taze yeşillikler eşliğinde

tabaklara dağıtmaya başlamıştı. Tatlı niyetine; ise uzun masaya

tabaklar dolusu taze meyve konmuştu.

Yemeğin ardından Orman Muhafızları, servis edilen sıcak»

kahve eşliğinde arkalarına yaslandılar. Will birkaç adım ötedeki bal

kavanozuna uzanmakla meşgul olan Gilan’a bir bakış atıp sırıtarak

“Hepsini bitirme,” diye uyardı onu. Onlara yakın oturan iki Orman

Muhafızı, gençleri kınarcasına başlarını sallamışlardı.

“Bakıyorum da Halt, şu garip âdetlerini etrafına yaymaya devam

ediyor,” dedi biri.

O sırada Crowley, eğlencenin başlamak üzere olduğunu bil- ,

dirdi. Savaş sırasında bir bacağını kaybettiği için artık bir halk ozanı

kılığında (Birlik için gizli gizli casusluk da yapıyordu) ülkeyi

gezmekte olan eski Orman Muhafızı Berrigan, gitarıy-,

~ 50 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

la öne çıktı. Yoğun alkışlarla karşılanan üç şarkının ardından

Will’e işaret etti.

“Gel de bana katıl, Will Treaty!” diye seslendi. “Bakalım Nana

öğrettiklerimi hatırlıyor musun?” Berrigan, Norgate Ba-

ronluğu’ndaki görevi öncesinde Will’e çalgıcılık dersi vermişti.

Will, utançtan kıpkırmızı kesilmiş bir suratla birkaç kibar

tezahürat eşliğinde yerinden kalktı ve Berrigan’m masanın ucunda

şarkılarını seslendirdiği açık alana doğru yürümeye başladı.

Mandolasını alıp getirmesi için Will’in çadırına gönderilmiş olan -

Will, yanında mandolası olmadan nadiren seyahat ederdi- genç

çırak, aleti uzattı. Will deneme amacıyla mandolayı hafifçe

tıngırdattı.

“Akordunu ben yaptım,” dedi Berrigan. En üst teli ayarlamakla

meşgul olan Will’in yüzü hafifçe buruştu.

“Belli oluyor,” dedi asık bir suratla. Bu durum, izleyicileri çok

memnun etmiş gibiydi. Berrigan, dalga geçtiklerini anladığını ifade

edercesine başını salladı.

“Neyle başlayalım?” diye sordu. Ancak Will, bu soruya

hazırlıklıydı. Berrigan’ın ona öğretmiş olduğu meslek sırlarından

ilkini anımsamıştı. Profesyonel bir sanatçının daima hazırda bir

şarkısı bulunmalıdır, demişti Berrigan. Tereddütlü hareketler,

senin bir amatör olduğuna işaret eder.

“Dağlar Kızı Jenny," dedi çabucak.

Berrigan, Will’e bakarak gülümsedi. “Bazı şeyleri hatırlıyorsun,

bakıyorum.”

Birlikte üç parça çaldılar. Will’in güzel bir sesi vardı ve

Berrigan da o şarkı söylerken gitarını gayet iyi çalıyordu. Will,

oldukça iyi bir ekip oluşturduklarını itiraf etmek zorundaydı.

~ 51 ~

JOHN FLANAGAN

Ancak üçüncü şarkının ardından mandolayı bıraktı.

“Sahnede gereğinden fazla kalmamayı da öğrenmiştim sen-,

den,” dedi ve alkışlar eşliğinde, akşamın ilerleyen saatlerind usta

sanatçıyı izlemek üzere yerine oturdu.

Daha sonra son bir şarkı için Berrigan’a yeniden eşlik ettii

Ormandaki Kulübe adlı gaynresmi Orman Muhafızı marşının

nakarat kısmına, masada oturan herkes alçak sesle katılmıştı. ,

“Ormandaki kulübeye dönüyorum Tepenin altındaki dereye

dönüyorum.

Orada yaşayan güzel bir kız vardı Beni

hâlâ bekliyordur diye umuyorum. ”

Kayıp aşklar ve köy yaşamını anlatan hafif ve basit şarkı, aslında

Orman Muhafızlarının sürdüğü sert ve tehlikeli hayatla çelişiyordu.

Belki de şarkıyı bu kadar seviyor olmamızın' nedeni budur, diye

düşündü Will. Berrigan’la beraber şarkının son notalarını

çalarlarken, izleyicilerin kederli bir biçimde iç çektikleri duyuldu.

Ardından yemek masasına bir sessizlik? çöktü. Will, bakışlarını

masa boyunca gezdirdiğinde, yoldaşlarının genellikle sert olan yüz

hatlarının ve bakışlarının, eski dostlukları ve aradan geçen zamanı

düşünürken yumuşamış olduğunu fark etti.

“Evet, millet! Bir dakika lütfen!” diye seslenen Crowley,

düşünceli görünen dostlarına birkaç saniye tanıdıktan sonra herkesi

şimdiki zamana dönmeye davet etti. “Sıra, bu Toplantı’nın son

resmi

kalemine

geldi.

Yani

önümüzdeki

senenin

görevlendirmelerine.”

Crowley, masanın başındaki yerini alırken, Will de Gilan’ın

karşısındaki sandalyesine oturdu. Crowley’nin yapacağı açık

~ 52 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

lamaları beklerken, midesine bir yumru oturmuştu. Seacliff

Haronluğu’nun uykulu ve durgun sularında yeterince görev almış

olduğunu düşünüyordu.

Belki de artık daha zorlu bir göreve çıkmanın zamanı gelmişti.

“Bazılarınızın da bildiği üzere,” diye söze başladı Crowley,

“Alun emekli olmaya karar verdi.”

Alun, Whitby Baronluğu’nun Orman Muhafızı’ydı. Artık emekli

Orman Muhafızları’nın âdeti olduğu üzere Araluen Şatosu’na

taşınacak ve Crowley’nin yükünü hafifletmek üzere idari işlere

yardım edecekti.

Alun, oldukça sevilen bir kişiydi. Gönülden alkışlar eşliğinde

Crowley’nin elinden Altın Meşe Yaprağı’nı -yani emekli Orman

Muhafızı sembolünü- almak üzere öne çıktı.

Krallığa bunca yıldır vermiş olduğu hizmetlerden dolayı Kral

Duncan da Alun için bir takdirname belgesi hazırlatmıştı.

“Hepiniz aklımda olacaksınız,” dedi Alun, etrafındaki tamdık

yüzlere gülümseyerek. “Araluen Şatosu’ndaki sıcacık yatağıma

girdiğimde çamurlu hendekler ile cereyanlı ahırlarda yatmakta olan

sizleri bol bol anacağım.”

Şakası neşeli tezahüratlarla karşılanınca, tebessümü tüm yüzüne

yayıldı. Ancak bakışlarındaki efkâr, Will’in gözünden kaçmamıştı.

Alun, tepelerle ormanların insana verdiği özgürlük hissiyle doğan

her yeni günde bilinmeyenle yüzleşmenin heyecanını belli ki çok

özleyecekti.

Alun’un emekliliği, doğal olarak yeni mezun olan Orman

Muhafızlarından birinin dolduracağı bir boşluk yaratıyordu. Taze

Orman Muhafızları Whitby’e gitmeyecekti elbette. Ülke

- 53 ~

JOHN FLANAGAN

nin neredeyse tam kalbinde yer alan kasaba, tüm ana yollar ve çok

sayıda ticaret rotasının kesiştiği, önemli baronluklardı biriydi.

Will, bir an için Whitby’e atanma ihtimalini aklından geçir di.

İki yıldır kendisini yeterince kanıtlamıştı ve Crowley’ni1

yeteneklerine saygı duyduğunu biliyordu.

“Ki bu da bize Whitby’de doldurulması gereken bi görev yeri

bırakmış oluyor,” diyordu Crowley. “Whitby Baronluğu’nun yeni

Orman Muhafızı...”

j

Tüm dikkatleri üstünde topladığına emin olmadan edemez4 di

Crowley.

“Gilan.”

Will, başta biraz hayal kırıklığına uğrasa da arkadaşı adına

gururlanmış ve mutlu olmuştu. Yüzü sevinçten kızaran Gilan,,;

ayağa kalkarak Crowley’le el sıkıştı ve yazılı atama emrini) aldı.

Gilan bu takdirleri hak ediyor, diye düşündü Will. Arkadaşının adı

okunduğunda yüreğine saplanan kıskançlık dalgasından dolayı

kendisini suçlu hissetti.

“Aferin sana, Gilan. Bunu hak ettin,” diyordu Crowley.

İzleyenlerden de onay dolu mırıltılar yükseliyordu. Gilan ? son

derece yetenekli, sorumluluk sahibi ve zeki bir Orman!

Muhafızı’ydı. Birliğin en parlak üyelerinden biri olarak görü-

lüyordu. Ayrıca Whitby’deyken aile bağlantılarının da çok fay-

dasını görecekti. Gilan’ın babası, Krallığın ordu komutanıydı.

Will, sandalyesinden kalkarak yerine oturmak üzere geri dönen

Gilan’ı kucakladı.

“Tebrikler. Daha iyi bir seçim yapılamazdı,” dedi. Söyle-

diklerine gerçekten yürekten inandığını fark edince de rahat-

CLONMEL’İN KRALLARI

ladı. Whitby’e atanacağına dair beslediği umutların gerçekçi

olmadığının farkındaydı. Bu görev için henüz çok genç olduğu

kesindi. Aldığı beklenmedik terfinin şaşkınlığını henüz üzerinden

atamamış olan Gilan, arkadaşına gülümsedi.

“Eh, en azından artık birbirimize çok daha yakın olacağız,” dedi.

“Bu harika oldu.”

Sözleriyle Will’in aklına bir şüphe tohumu düşmesine neden

olmuştu. Whitby ile Seacliff neredeyse birbirlerine komşuydu,

aralarında bir tek baronluk bulunuyordu. Ancak Gilan Norgate’teki

görevini bırakacağı için, birinin onun yerini alması gerekecekti.

Will, bu fikri endişeyle karşıladı. Ne de olsa, Norgate Baronluğu ve

insanlanna dair bilgi birikimi düşünüldüğünde, onun seçilmesi

mantıklı olurdu.

Bununla birlikte, her ne kadar zorlu bir görev yeri istese de

Norgate’e taşınma fikri aslında Will’i dehşete düşürüyordu. Se-

aclifF’teyken Redmont’tan -ve Alyss’ten- at sırtında yalnızca

birkaç günlük mesafedeydi. Uzun boylu, tatlı Alyss’i görmek üzere

son aylarda düzenli seyahatlere çıkmıştı. Alyss de birkaç kez

Seacliff’e mesaj taşımıştı. Şüphesiz bu mesajlar, yardımcısı ile genç

Orman Muhafızı’nm gelişmekte olan ilişkilerini tamamen

onayladığı anlaşılan sevimli Leydi Pauline’in başının altından

çıkıyordu.

Ama ya Norgate! Norgate’ten yola çıkıldığında Redmont’a

birkaç haftada ancak varılıyordu. Ayrıca yollar da tehlikelerle

doluydu. Alyss’i bir günlüğüne görebilmek için en az bir ay izin

alması gerekecekti. Norgate de bir Orman Muhafızı’nın bu kadar

uzun süre kendi haline bırakabileceği bir baronluk değildi. Bu tür

bir izni ancak yılda bir kez koparabilirdi, daha sık değil.

~ 55 ~

JOHN FLANAGAN

Will, sıradaki görev emrini masadan kaldıran Crowley’yi yüreği

ağzında izliyordu.

“Norgate Baronluğu, en itibarlı üyelerimizden birinin yeni görev

bölgesi olacak..Crowley bir kez daha sözlerine çarpıcı b‘_ etki

verebilmek üzere sustu. Will’in içinden bir sıçrayışta adamın

boğazını sıkmak geliyordu. Hadi oku şunu be, diye bağırmak is-

tiyordu. Ama sakinleşmek için derin derin nefes almaya çabaladı.;

“Harrison,” diye ilan etti Crowley. Will, üzerinden bir yük!

kalktığını hissetti.

Harrison, otuzlu yaşlarının sonlarında bir Orman; Muhafızı’ydı.

Çok parlak bir zekâsı yoktu belki ama sadık ve güvenilirdi. Orman

Muhafızı, birkaç yıl önce İberyalı korsan-: larla yapılan savaşta

kötü bir şekilde yaralanmış ve iyileşme süreci sırasında küçük ve

olaysız Coledale Baronluğu’na atan- ; mıştı. Sağlığını geri

kazanmasıyla beraber Norgate için ideal bir seçim haline

gelivermişti.

“Seni biraz çalıştırmanın zamanı geldi, Harrison,” dedi;

Crowley.

)

“Memnun olurum, Crowley,” diye cevap verdi kısa boylu,

güçlü-kuvvetli Orman Muhafızı.

Will, anlayışla başını salladı. Norgate’in tutarlı ve güvenilir ; bir

Orman Muhafızı’na ihtiyacı vardı. Harrison, ara sıra fazlasıyla

kendini beğenmiş davranan Norgate Baronu ve savaş ustasıyla başa

çıkabilecek kapasiteye sahipti.

Görev değişiklikleri, Harrison’ın ayrıldığı Coledale’e yeni

mezun Skinner’ın atanması ile sona erdi. Görev belgesini

Crowley’nin elinden alan çocuğun yüzü, gururdan kıpkırmızı

kesilmişti. Komutan, diğer mezun Clarke’a döndü.

~ 56 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Clarke, korkarım şu an elimizde başka bir kadro bulunmuyor.

Skinner ile aranızda zorlu bir seçim yapmak zorunda kaldık, ancak

Skinner’m değerlendirme notları seninkilerden biraz daha yüksekti.

Şu yaşlı heriflerden birinin...” elini, toplanmış bekleyen Orman

Muhafızları’na doğru savurdu ve gruptan kahkahalar yükseldi

“önümüzdeki altı ay içinde emekli olacağına eminim... Alun’un

sıcak yatağına dair övgülerini bir dinlesinler hele. Senin ataman da o

zaman yapılacak. Bu süre zarfında Araluen Şatosu’na taşınacak ve

benim yardımcım olacaksın. Ne dersin?”

Clarke, başıyla onaylayarak teşekkürlerini sundu. C'rowley’nin

idari görevleri, zaman zaman Araluen Baronluğu için Orman

Muhafızlığı yapmasını engelliyordu. Clarke onun yokluğunda vekil

olarak işlerle ilgilenebilirdi. Böylece duruma uygun bir çözüm

bulunmuş oluyordu. Clarke saha tecrübesi kazanacak, Crowley de iş

yükünün bir kısmından kurtulmuş olacaktı.

Crowley, atamaları açıklarken kullandığı notlarını yeniden

dosyaya yerleştirdi.

“Bu iş de tamam. Başka bir görevlendirme yok. Güzel bir

Toplantı oldu. Hepinize katkılarınızdan dolayı teşekkür ederim.

Hadi artık birer kadeh şarap içelim ve ardından da dağılalım.”

Toplanan Orman Muhafızları küçük gruplar halinde etrafa

dağılırken, Will, birkaç saniye boyunca sessizce oturmaya devam

etti. Norgate’e gönderilmediği için rahatlamıştı. Ancak görmezlikten

gelindiği için yaşadığı hayal kırıklığına da engel olamıyordu.

Crowley’nin insanları öylesine oraya buraya

JOHN FLANAGAN

göndermediğinin farkındaydı. Orman Muhafızlarıyla görev

lendirildikleri baronluk arasında özel bir bağ gelişirdi. Fal ne olursa

olsun, bu günlerde Seacliff’te işler son derece dı gundu.

Kendi kendine kızarak toparlandı. Önce beni ya Norgate’

gönderirlerse diye endişeleniyorsun, sonra da göndermedikle için

alınganlaşıyorsun, diye düşündü. Zihninde kopan bu çeliş kilerle

dalga geçebilecek kadar açıksözlüydü aslında. Birini kolundan

yakaladığını hissedip dönünce, yanıbaşındaki Crow ley ile burun

buruna geldi.

“Bir dakika benimle gelir misin, Will?” dedi Crowley. “Ko

nuşmamız gereken bir mesele var.”

~ 58 ~

alt, kapana kısılmıştı. Düşmanı bu kadar hafife almış ol-

H duğu için kendine sövüyordu.

Abelard’ın yanına vardığında, takipçileri çok gerilerde kalmıştı.

Sesler bir süre sonra yitip gitmiş ve Halt, tarikatçıların izini

kaybettiklerinden emin olarak Abelard’ı yavaşlat- mıştı. Bir başka

düşman grubunun onu kıskaca alıp Redmont Baronluğu’na uzanan

ana yoldan uzaklaştırmak üzere at sürdüğünden habersizdi.

Daha da kötüsü, bu ikinci grubun yanlarında köpekleri de vardı.

Abelard, hayvanların varlığını Halt’tan çok daha önce sezmişti. Atın

kulakları dikildi ve endişeli, uyan dolu bir sesle kişnedi. Gürbüz

hayvanın vücudu bir titreme dalgasıyla sarsılmıştı. Güneş ağaçlann

tepesinde belirmeye başlarken, Halt da Abelard’ı hızlandırdı.

Bir süre sonra bağırışları bir kez daha duyunca, takipçilerinin onu

ana yolda beklediklerini fark etti. Onları geride bırakıp nöbetçi

hattının ucundan kıvrılabilmek umuduyla Abelard’ı hafifçe geriye

döndürdü.

- 59 -

JOHN FLANAGAN

Köpeklerden ilkinin ağaçların arasından fırlaması tam da ana

denk gelmişti.

İz süren bir tazı değildi bu. Sessizce ilerliyor, enerjisi uluyup

havlamakla tüketmiyordu. Savaş köpeği sessizce takı ettiği avına

aniden ve acımasızca saldırmayı tercih ediyordu.1

Devasa boyutlardaki köpeğin grili siyahlı tüyleri ve öfked kor

gibi parlayan gözleri vardı. Avını görmüştü artık ve koca man

pençelerini Abelard’ın boğazına geçirmek üzere sıçradı. ;

Sıradan bir at olsa, bu ani saldın karşısında korkudan dona kalır

ya da dehşetle gerileyerek kaçmaya çalışırdı. Ancak Abe lard

eğitimli, zeki ve cesur bir Orman Muhafızı atıydı. Ark ayaklarının

üzerinde dönüp hafifçe yana kayarak dev köpeği saldırısından

kurtuldu. Bu sırada neredeyse hiç paniklememiş yalnızca durumun

gerektirdiği kadar hareket etmişti. Yılları; tecrübesine dayanan

içgüdüleri, Abelard’a canavarın elinden kurtulmasının sırtındaki

adama bağlı olduğunu söylüyordu, Ani ve şiddetli bir tepki vermesi

halinde Halt’un, sırtından düşmesi işten bile değildi.

Köpeğin Abelard’ın boğazını birkaç santimle ıskalayan

pençeleri, havayı tırmaladı.

Yere düşen hayvan, kendi etrafında dönüp gerileyerek tek-; rar

sıçramaya hazırlandı. Av boyunca sürdürdüğü sessizliğini bozdu ve

boğuk bir sesle hırıldadı.

Ancak Halt’un ilk oku bedenine saplanınca, sesi bir anda

kesiliverdi.

Hedefiyle yüz yüze kalan Orman Muhafızı, köpeğin başını

kaldırıp hırıltılar eşliğinde onlara meydan okumasını beklemişti.

Abelard Halt’a rahat atış imkânı tanıyabilmek için bir

~ 60 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

kaya parçası gibi hareketsiz duruyordu. Halt atışını hayvanın

boğazını hedef alarak yaptı. Kırk kiloluk gerilim kuvvetine sahip

olan ok, köpeğin boğazına saplanarak geriye doğru sendelemesine

neden oldu.

Saniyeler sonra yola çıkan ikinci ok, hırıldıyan cani köpeği

kalbinden vurup cansız bedenini yere sermişti.

Halt, Abelard’ın boynunu okşadı. Sahibinin atış yapması için hiç

kımıldamadan durmanın ne büyük bir irade gerektirdiğinin

farkındaydı. Midillisinin ona hayatı pahasına güvendiğini biliyordu

ve eski dostunu yarı yolda bırakmadığı için çok memnundu.

“Aferin oğlum,” dedi Halt usulca. “Hadi, artık uzaklaşalım

buradan.”

Etraflarında bir tur atıp geldikleri yolun kıyısından ilerlemeye

başladılar. Halt araziyi pek tanımıyordu ve o an için elinden gelen

tek şey, peşindeki tazılarla (ve ağaçların dibinden sessizce

süzülmekte olan potansiyel savaş köpekleriyle) arasındaki mesafeyi

olabildiğince açmaktan ibaretti.

Sık ağaçlıklardan kurtulup yokuş yukarı çıkmaya başla-

dıklarında, takipçileri hâlâ peşlerindeydi. İnsanın beline kadar gelen

çalılarla kaplı kayalık zemin, çıkıntılar ve ağaçlıklarla kaplıydı. Halt,

ölümcül bir hata yapmış olduğunu zirveye yaklaşırken anladı. Tepe

sandığı yer, aslında daralarak derin, geniş bir nehrin tepesindeki dik

bir uçurumda sona eren bir yükseltiden ibaretti.

Abelard’ı döndürüp hızla yokuş aşağı ilerlemeye başladı. Henüz

pek ilerlememişlerdi ki tepenin dibindeki ağaçların kıyısında

dolanan atlıları fark etti. Aşağıya inmek için artık çok

JOHN FLANAGAN

geçti. Yokuşun yarısında kapana kısılmışlardı. Aşağıdaki gruptan

ayrılan grili siyahlı bir diğer kocaman yaratık, intikam hırlamalarıyla

son sürat yokuş yukarı koşmaya başladı.

Bunun üzerine Abelard, sahibini uyarırcasına kişnedi.

“Gördüm,” dedi Halt usulca. Sahibine mutlak bir güvenle bağlı

olan midillinin vücudu gevşedi.

Halt, aslında köpeklerden hoşlanırdı. Ancak bu canavarları

öldürürken gözünü bile kırpmıyordu. Onlar köpek değillerdi ki.

Yalnızca avlarını takip edip öldürmek için acımasızca eğitilen,

amacından şaşmış, gaddar birer ölüm makinesiydiler.

Halt, eyerden aşağı atlayıp kirişe bir ok yerleştirdiğinde,

hayvanla aralarındaki mesafe elli metreydi. İntikam peşindeki

köpeğin yaklaşmasına izin verdi. Otuz metre. Yirmi beş...

Abelard, şaşkınlıkla kişnedi. Daha ne bekliyorsun, der gibiydi.

“Sakin ol,” dedi Halt ve okunu bıraktı.

Halt’un atışı, hayvanı anında öldürdü. Hızla koşmakta olan

köpek, bir anda bacakları altında kalarak yolun ortasına çökmüş ve

başı yana düştüğü için yokuş aşağı birkaç kez yuvarlandıktan sonra

durmuştu. Ölümcül bir duruş oldu, diye geçirdi içinden Halt

zalimce.

Abelard yeniden kişnedi. Sanki bu seferki memnuniyettendi ama

belki de Halt’un zihni ona bir oyun oynuyordu.

“Sana ne yaptığımı bildiğimi söylemiştim,” dedi Halt. Birden

aklına gelen bir şeyle kaşları çatıldı. Bundan sonra ne yapacağına

dair hiçbir fikri yoktu. Ağaçların arasından çıkan adamlar, yokuşun

ortasındaki düşmanlarını fark ederek birbirlerine işaret ediyorlardı.

Elinde yay bulunan birkaç kişiden biri, kirişe okunu yerleştirip atışa

hazırlanmaya başlamıştı bile.

~ 62 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Ancak adam, daha kirişi germeye bile fırsat bulamadan,

tıslayarak aşağıya uçan kara bir okun hedefi oldu ve ağaçlara doğru

savruldu. Arkadaşlarının cansız bedenine bir göz atan diğerlerinin

bakışları, yeniden tepedeki belli belirsiz siluete çevrildi. Halt, kirişe

ikinci bir oku yerleştiriyordu.

Tarikatçılar, bir anda korunaklı ağaçlara doğru çekilmeye

başladılar. Heyecanla ortalıkta dolanan tazılara çarpıp tökezliyor,

hayvanlan yoldan çıkarıyorlardı. O sırada ikinci bir ok, göğüs

hizasında bir ağaç gövdesine saplandı. Verilen mesaj çok açıktı.

Hayatta kalmak istiyorsanız başınızı bile dışarı çıkarmayın.

Bu kargaşa sırasında hiçbiri, gri pelerinli siluetin atını düzensiz

bir biçimde uzanan kayalıklara doğru sürdüğünü fark etmemişti.

Bakışlarını yeniden yokuşun tepesine çevirdiklerinde düşmanlarıyla

midillisinin yerinde yeller esiyordu.

Aradan saatler geçti. Güneş iyice yükseldikten sonra, batı ufkuna

doğru alçalmaya başladı. Ancak Dışarlıklılar, silueti tepede hâlâ

göremiyorlardı. Oralarda bir yerlerde olduğunun farkındaydılar.

Fakat tam yerini bilmiyorlardı çünkü tepede, yabancı ile atının

saklanabileceği en az yarım düzine devrik kaya yığını bulunuyordu.

Hiç hesaplamadan oraya tırmanmayı denemeleri halinde, bunun

hayatlarına mal olacağının farkındaydılar.

Öğle vakti, Orman Muhafızı’nı yerinden çıkarıp çıkarama-

yacaklarını sınamak için bir diğer savaş köpeğini yukarı saldılar.

Hayvan ileri geri yürümeye, yabancıyla atma dair bir ipucu

yakalayabilmek için havayı koklamaya başladı. Rüzgârda salman

hafif bir koku yakalayınca, bir anda koşmaya -türüne

~ 63 ~

JOHN FLANAGAN

has bir hareketle gövdesini yere yapıştırıp avını uzun adımlarla

amansızca takip etmeye- başladı.

Tüm gözler, son hızla koşturan köpeğe çevrilmişti. Bunu» bir

hata olduğu, kimsenin nereden geldiğini anlayamadığı ok* hayvanın

vücuduna saplanınca anlaşıldı. Köpek, donuk gözler ve dışarı

fırlamış bir dille yokuş aşağı yuvarlanmıştı.

Yokuşun tepesinde, geniş kayalardan oluşan bir çıkıntının

arkasında bulunan Halt, Abelard’ın, bacaklarını görünmeye* cek

şekilde altına alarak yattığı noktaya bir göz attı.

“Galya dilinde,” dedi Orman Muhafızı sohbet edercesine, “bu

duruma kördüğüm de denebilir. Ama sen bunu zaten bili-i yor

olmalısın. Ne de olsa Galya dilini konuşabiliyorsun.”

Midillisinden elbette bir cevap beklemiyordu. Fakat efendisinin

sesinden hoşlanan Abelard, başını Halt’a doğru eğdi.

“Soru şu ki, şimdi ne yapacağız?”

Abelard’m bu soruya da vereceği bir yanıtı yoktu. Bu kez Halt da

ne yapacağını bilmiyordu. Karanlık çöktüğünde, uçurumdan aşağı

inerek düşman hatlarının arasından rahatlıkla süzülebileceğinin

farkındaydı. Köpekler bile ciddi bir tehlike teşkil etmeyecekti. Yön

değiştiren rüzgâr artık düşmanlarından onlara doğru esiyordu.

Halt’un kokusunu yanlarından geçip gidinceye dek alamayacaklardı.

Öte yandan Abelard’ın durumu sıkıntılıydı. Midillisi yanın-«

dayken, Halt’un takipçilerinden kurtulması mümkün değildi.

Tarikatçılar tarafından görülmese bile, köpeklerin toynak sesle-; rini

duyacakları kesindi. Orman Muhafızı atlan ses çıkarmadan hareket

etmenin eğitimini alırlardı. Ama onlar bile bir Orman; Muhafızı

kadar sessiz ilerleme yeteneğine sahip değillerdi.

- 64 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Ancak Halt’un Abelard’ı geride bırakmaya hiç niyeti yoktu.

Böyle bir şeyi düşünemezdi bile. Ağaçların arasında başka bir katil

köpek olup olmadığını bilmiyordu. Ama eğer varsa, Abelard’ın

kurtulma şansı yoktu.

Uçurumun tepesine tırmanmayı düşündü. Nehrin on-on iki metre

kadar aşağıdan kıvrılarak aktığının farkındaydı. Suyun yeterince

derin olması halinde tepeden atlayabilir ve zarar gör- meyebilirdi.

Fakat Abelard’m böyle bir şansı yoktu. Hayvan, 11 alt’a göre çok

daha ağırdı. Tepeden aynı hızla düşeceklerdi düşmesine, ancak

midillinin ilave ağırlığı, suya çok daha büyük bir hızla çarpmasına

neden olacaktı. Ayrıca Abelard, efendisinin aksine düşerken

çarpmanın etkisini azaltacak bir konum da alamazdı. Karın üstü

suya çarpacaktı.

“Yani ne yukarı çıkabiliyoruz ne de aşağı inebiliyoruz,” dedi

Halt.

Abelard hafifçe homurdandı. Sen bir yolunu bulursun.

Halt, kuşku dolu bir ifadeyle midillisine dönerek “O kadar emin

olma,” dedi. “Aklına bir fikir gelirse dinlemek isterim.”

Güneş, artık batı tarafındaki ağaçların arkasına saklanmıştı.

Yokuştaki aydınlık azalıyordu. Halt, kayaların arasındaki minik bir

gedikten dışanya göz attı. Aşağıda hiçbir hareket görülmüyordu.

“Henüz değil,” diye mırıldandı. “Zifiri karanlık çöktüğünde neler

olacağını göreceğiz.”

Bazen insanın yapabileceği tek şey beklemek, diye geçirdi

aklından. Bu da o zamanlardan biriymiş gibi duruyordu.

Gece çökerken, eyer çantasından katlanır kovayı çıkarıp,

Abelard’m içebilmesi için yansına kadar matarasındaki suyla

JOHN FLANAGAN

doldurdu. O da susamıştı aslında, ama susuzluğa bir süre da

dayanabileceğini hissediyordu.

Sessiz havayı geceyle birlikte doldurmaya başlayan sesle

dikkatle dinledi. Kurbağalar vıraklıyor, bir yerlerde inatçı bir ç;

kirge vızıldanıyordu. Arada sırada av peşindeki bir baykuş çığlık lar

atıyordu. Minik hayvanlar çalılarla uzun çimlerin arasından hi|

şırtıyla geçiyordu. Kulağına ne zaman böyle bir ses gelse, tehlikî var

mı, diye soran bakışlarını Abelard’a çeviriyordu. Midillini!

ilgisizliği, Halt’a tüm bunların doğal sesler olduğunu söylüyordu

Dışarlıklıların, gece mutlaka keşfe çıkmalarını bekliyordu

Hayvan ve kuşların çıkardığı sesleri böylesine dikkatle din*

lemesinin nedeni de buydu. Kendi kendini etrafındaki doğa seslere

alıştırıyor, farklı bir sesi derhal ayırt edebilmek üzere kalıpları

aklına oturtuyordu.

Bunun bir nedeni daha vardı. Abelard’a işaret vermek içınj

i

kullanabileceği, normal gece seslerinin dışında bir ses arıyor* du.

Birkaç dakika boyunca dikkatle etrafı dinledikten sonra kararını

verdi.

i

“Bir yalıçapkını,” dedi usulca. Yalıçapkını, aslında geceleri

ortaya çıkan bir kuş değildi. Ancak ara sıra karanlıkta kendilerini

güvende hisseden fare ya da küçük hayvanlan avlamaya; çıkardı.

Düşmanları sesi duyunca şüphelenebilirdi belki. Amalj bunun

gerçekten de ötmekte olan bir yalıçapkını olup olmadı-]

'

ğını anlayamazlardı.

1

1

Halt, Abelard’a yaklaşarak eliyle yukarıyı işaret etti. Diz-î lerini

kırıp yana yaslanırken pek de rahat edemeyen hayvan,

memnuniyetle ayağa kalktı. Karanlıkta, kayaların üstünden!

görülme ihtimali çok düşüktü.

~ 66 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Abelard, Halt yanma yaklaşırken kımıldamadan bekledi. Orman

Muhafızı uzanıp atının burnunu üç kez okşadı. Ardından da elleriyle

atın yüzünü kavrayıp gözlerinin içine bakmaya başladı. Ellerini aynı

anda iki kez bastırınca Abelard’ın kulaklım dikildi. Orman

Muhafızları ile midillileri arasındaki köklü vc alışılageldik

eğitimlerden biriydi bu. Abelard, Halt’un ona bir ses öğreteceğinin

farkındaydı. Bu sesi bir daha duyduğun- da, tanıyıp tepki vermesi

bekleniyordu.

Halt, usulca bir yahçapkınının hafif bir kıkırdamayı andıran

sesini taklit etti. Başarılı bir taklitti aslında, ama Halt sesin

mükemmel çıkmamasına özen göstermişti. Gerçek bir yalı-

çapkımnın ötmesi halinde Abelard’m şaşırmasını istemiyordu.

Hayvanın keskin kulakları, gerçek bir yahçapkınının sesini I lalt’un

taklidinden ayırt edecekti. İnsan kulağı, bunu büyük ihtimalle

yapamazdı.

Abelard’ın kulakları, art arda iki kez ileri geri seğirdi. Bu, sesi

aklına kaydetmiş olduğunu gösteriyordu. Halt bir kez daha

midillisinin burnunu okşadı.

“Aferin oğlum,” dedi usulca. “Şimdi rahatla bakalım.”

Halt, kayaların arasındaki avantajlı konumuna geri döndü. Büyük

kayaların arasında, başını ve yüzünü kukuletası sayesinde

saklayarak oturabileceği ve aşağıdaki kararmakta olan yamacı

gözleyebileceği bir yarık bulunuyordu. Ayın gökyü- zündeki yerini

almasına daha en az dört saat vardı. Halt, düşman bir keşif

denemesinde bulunacaksa, bunu yokuş ay ışığıyla aydınlanmadan

önce yapacak, diye tahmin ediyordu.

Ara sıra kulağına, kendi aralarında dövüşen köpeklerin boğuk

hırıltılarıyla havlama sesleri geliyor, bunu, hayvanları sus

JOHN FLANAGAN

turan eğitmenlerin sesleri takip ediyordu. Bunlar izci tazıl

olmalıydılar. Demir pençeli devasa savaş köpekleri ses çık.

mazlardı; bu konuda eğitimlilerdi.

Düşmanın bu karanlıkta bir başka savaş köpeğini yukarı gö

derip göndermeyeceği ihtimalini aklında tarttı ve bunun düş' bir

ihtimal olduğunda karar kıldı. Canavarlardan üçü, oklarım ucunda

şimdiden can vermişti ve bu tür değerli köpeklerin öy* hesapsızca

harcanmaması gerekirdi. Canavarları büyütüp eği mek yıllar

sürüyordu. Hayır, diye geçirdi akimdan, bir said olacaksa eğer,

bunu bizzat yapacaklardır. Saldırıya geçmed önce de Halt’un

konumunu saptamaları gerekecekti.

En azından Halt, böyle olmasını umuyordu. İçine düştüj bu

çıkmazın ucunda nihayet bir umut ışığı görmeye başlamıştı Yayını

ve kılıfını dikkatle kayaların yanma yerleştirdi; onlar' ihtiyacı

olmayacaktı. Eğer gece savaşması gerekirse, bu, çeti bir yüzleşme

olacaktı. Eyer çantasına uzanarak, çifte deviriri lerini çıkardı.

Orman Muhafızlarının kendilerine has bu silahlarına devi rici adı

veriliyordu. Silah, her iki ucunda kurşun ağırlıklı bire, topuz

bulunduran el genişliğinde pirinç bir silindirden ibaretti Avuçta

tutulması durumunda, ağırlığı ile sağladığı ilave gü ve etki sayesinde

insanın yumruğunu geçit vermeyen, sert bû silaha dönüştürüyordu.

Deviriciler ayrıca uç uca eklenebiliyor ve saks bıçağıyla benzer bir

dengeye sahip olan bir tür fırlatma sopası haline getirilebiliyordu.

Halt, ağır boruları yeleğinin yan cebine soktu.

Hiç gerek olmamasına rağmen Abelard’a dönerek, “Burada kal,”

dedi. Ardından da yerde sürünerek kayaların arkasından

~ 68 -

CLONMEL’İN KRALLARI

çıktı ve aşağı doğru ilerlemeye başladı. Saklandığı noktanın Otuz

metre aşağısında durdu ve onu görünmez kılan pelerinini vücuduna

sarıp, yüzükoyun yere uzandı.

Artık tek yapması gereken, beklemekti. Hayatının büyük bir

bölümünü bu tür durumlarda bekleyerek geçirdiğini düşündü

şakayla karışık.

Demek ki artık alışmış olman gerek, dedi kendi kendine.

ill ile Crowley, diğer Orman Muhafızlarına belli et-

meden uzaklaştılar. Saçları kum rengindeki komutan,

W

ağaçl

arın arasından geçip küçük, ıssız bir açıklığa doğru iler-

liyordu. Kimsenin onları duyamayacağından emin olduktan,

sonra durdu ve bir ağaç kütüğüne oturarak meraklı gözlerini

Will’e çevirdi.

“Seni SeaclifFte bıraktığım için çok bozuldun mu?” diye

sordu.

•

“Hayır! Hem de hiç!” diye aceleyle cevap verdi Will.'

Crowley’nin ısrarla ona baktığını fark edince, pişmanlıkla

gülümsedi. “Şey, belki biraz, Crowley. Biliyorsun, SeaclifF’te

yaprak kımıldamıyor.”

\

“Bazılarına kalsa, bu o kadar da kötü bir şey değil. Ne de olsa j

Krallık’ın huzurunu korumakla yükümlüyüz,” dedi Crowley.

Will, huzursuzca kıpırdandı. “Biliyorum. Ben sadece...”

Biraz tereddüt edince, Crowley, onu anladığını belli eder-

cesine başını salladı. Will, nispeten kısa yaşamı boyunca ol-

dukça heyecanlı maceralara atılmıştı. Kalkaralara karşı dövüş-

~ 70 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

ınüş, Morgarath’m gizli köprüsünün yok edilişinde bulunmuş ve

bunu takiben Skandiyalı korsanlar tarafından kaçırılmıştı. Ardından

da esaret hayatından kaçmış, Skandiya Savaşı’nda hayati rol

oynamış ve eve zaferle dönmüştü. Sonrasında ise Skandiyalı Yüce

Kont’un çöl eşkıyalarından kurtarılmasına yardımcı olmuş ve

İskotilerin Norgate’e yapacakları baskını savuşturmuştu.

Böyle hareketli bir geçmişi varken, macera açlığı çekmesi

normal sayılırdı. SeaclifPteki durağan yaşam tarafından kısıt-

landığını hissetmesi de öyle.

“Anlıyorum,” dedi Crowley. “Açıklamana gerek yok. Ancak

sana karşı pek açıksözlü davranmadığımı da itiraf etmeliyim.” Sustu

ve Will’in meraklı bakışlarını üstüne çekti. “Açıksözlü mü?”

Crowley, beceriksizce bir el işareti yaptı. “Seninle konuşmak

istediğim bir mesele var,” dedi. “Bence çok önemli bir konu ve

senin için de büyük bir fırsat olduğunu düşünüyorum... ama belki de

kabul etmezsin. Aslına bakarsan,” diye akima sonradan gelen bir

düşünceyle ekledi, “Halt’un bu Toplantı’ya katılamamasının bir

nedeni de bu.”

Will, bu yeni haber karşısında şaşkına dönerek kaşlarım çattı.

“Ama ben sanmıştım ki...”

“Tamam, şu an Dışarlıklılara dair söylentileri araştırıyor. Ama o

görev biraz daha bekleyebilirdi. Bu meseleyi senin kararını şu ya da

bu şekilde etkilememek için bir bahane olarak kullanıyor.”

“Karanm mı? Crowley, bilmece gibi konuşuyorsun. Ne kararı

bu? Halt’un beni etkilemek istemediği şu mesele de nedir?”

~ 71 ~

JOHN FLANAGAN

Crowley, Will’e yanına oturmasını işaret etti ve genç adam;

yerine yerleşinceye kadar bekledi.

“Bir süredir üzerinde düşünmekte olduğum bir şey aslında,”

dedi. “Tam tarih vermek gerekirse, Erak’ı kurtarmak üzere apar

topar Arrida’ya gittiğinizden bu yana. Dünyamız, daha' doğrusu

dünya çapındaki etki alanımız her geçen gün genişliyor, Will.

Zaman zaman baronluk sınırlarını, ulusal sınırlarımızı aşıyor.

“Skandiya Operasyonu, bunun bir örneğiydi. Norgate’te üst-

lendiğin görev de öyle. Şanslıyız ki elimizin altında senin kadar

yetenekli biri vardı ve SeaclifFte de sana ihtiyaç yoktu.”

Will, Crowley’nin övgüsü üzerine yanaklarının kızardığını

hissetti ama bir şey söylemedi. Crowley, sözüne devam etti.

“Normal şartlar altında bir Orman Muhafızı’nı görev alanından

çılcanp haftalarca sürecek bir göreve gönderemezdim. Fakat bu tür

durumları giderek daha çok yaşamaya başladık. Örneğin yakın

zamanda birilerinin Skandiya’ya gidip anlaşma şartlarım, yani

okçularımızın oradaki durumlarım falan kontrol etmesi gerekiyor.

Kimi göndereceğim? Seni mi? Halt’u mu? Skandiyalılar tarafından

tanınıp güvenildiğiniz için mantığım bana ikinizi işaret ediyor. Ama

siz yokken baronluklarınızla kim ilgilenecek?”

Will, yüzünü buruşturdu. Sorunu anlayabiliyordu. Ama

Crowley’nin nereye varmak istediğine dair hiçbir fikri yoktu.

“İşte bu nedenle bir Özel Harekât Birliği oluşturmak istiyorum,”

dedi Komutan. “Ekibi de Halt ile ikinizin yönetmenizi istiyorum.”

Will, Crowley’nin sözlerini düşünerek hafifçe öne doğru eğildi.

Fikir, şimdiden hoşuna gitmişti ve daha fazlasını duymak istiyordu.

~ 72 -

CLONMEL’İN KRALLARI

“Özel Harekât Birliği,” diye tekrar etti Will. İsim, kulağına güzel

gelmişti. “Görevimiz ne olacak peki?”

Crowley, omuz silkti. “Araluen sınırlan içinde ya da dışında

olağan bir müdahaleden fazlasını gerektiren tüm meselelerle

ilgileneceksiniz. Morgarath tehlikesinin bertaraf edilip kuzey

sınırımızın da güvence altına alınmış olması, Araluen’in artık

uluslararası sahnede daha etkili ve güçlü bir oyuncu olduğunu

gösteriyor. Yarım düzine ülkeyle anlaşmalar imzaladık. Harcadığın

yoğun çaba sayesinde bunların arasında Arrida ve Skan- diya da

bulunuyor.

“Bana kalırsa, ki Kral da benimle aynı fikirde, patlak verebilecek

olağanüstü durumlara müdahale etmeleri için elimizin altında küçük

bir ekip bulundurmak mantıklı. Aklıma gelmişken, Horace’m da

ekibin bir parçası olmasını isterim. Üçünüz, geçmişte çok büyük

başarılara imza attınız. Ona ihtiyaç oluncaya dek Araluen’de

konuşlanmaya devam edecek. Ardından da size katılmak üzere

görevinden ayrılacak. Ayrıca ekibinize ihtiyaç duydukça başka

üyeler de ekleyebileceksiniz.”

“Peki, ben tam olarak... nerede yaşayacağım?” diye sordu Will.

Crowley’nin yüzünden endişesi anlaşılıyordu. Cevap vermeden önce

bir süre tereddüt etti.

“Sorun da bu. Bir tek şövalyeyi fazla sıkıntı yaşanmadan Kraliyet

Muhafızları’ndan ayırabiliriz. Ama hem senin hem de Halt’un görev

yaptığı iki baronluğu birden uzun süre Orman Muhafızları’ndan

mahrum bırakamayız. Bu durumda, Seacliff’teki görevinden

aynlman gerekecek.”

“Yaa?” dedi Will. Seacliff küçük ve hareketsiz bir baronluktu

belki, ama yine de onun baronluğuydu. Durgun ve minik

~ 73 -

JOHN FLANAGAN

adada Kral’in otoritesini temsil ediyordu. Akşamın erken saatJ

lerinde değişim fikrine sıcak bakmış olsa da, görevini bırakm“' fikri,

ona birden zor gelmişti.

“Aynen öyle,” dedi adeta Will’in düşüncelerini okuya" Crowley.

“Halt’un, karannı verirken buralarda olmayı isteme* meşinin nedeni

de bu. Bir Orman Muhafızı’nm, kendisine ait bir baronluğu olmasını

ne kadar önemsediğini iyi biliyor Görev yeri, bir Orman Muhafızı

açısından bağımsızlık ve otoriteyi temsil etmektedir. Sana bunları

açıklarken ondan etkilen** memen için, burada olmayı istemedi.

Redmont’a dönmeyi çoki, istediğinden söz etti, ama bu kararı senin

vermen...”

“Redmont’a dönmek mi!” dedi Will hevesle. “Bana bundan! söz

etmemiştin!”

Crowley, ciddi bir yüz ifadesi takınarak başıyla onayladı. “Hayır.

Sanırım etmedim. Şey, plan şu şekildeydi. Sen Halt’un kulübesini

devralacak - bugünlerde şato sınırları için-r de Pauline ile rahatları

oldukça yerinde- ve Halt’la Redmont Baronluğu’nu yarı yarıya

paylaşacaktınız. Kocaman bir baronluk ne de olsa. Her ikinize de

yeterince iş çıkacaktır.”

Will, düşündükçe yüzüne kocaman bir tebessüm yerleşiyordu.

Büyüyüp Redmont’a geri dönmek. Halt, Baron Arald ve Sör Rodney

ile birlikte olmak.

Ve Alyss’le, diye düşündü. Açık açık sırıtıyordu artık. Crowley

de bu durumu fark etmişti. Etmemenin imkânı yoktu ki.

“Yüzünü kaplayan şu saçma memnuniyet ifadesinden bu fikre,

sıcak baktığını çıkarabilir miyim?” dedi.

“Şey... aslına bakarsan, evet. İlgimi gerçekten de çekti. Ama...”

Aklına gelen bir şey nedeniyle yüzünü buruşturdu.

CLONMEL’İN KRALLARI

Crowley devam etmesini işaret ederek, “Bir sorun mu var?” diye

sordu.

“Redmont önemli bir baronluk,” diye başladı Will. “Halt ile

başka bir bölgeye yolculuk etmemiz gerekirse, geriye işlerle

ilgilenecek Orman Muhafızı kalmayacak.”

Crowley’nin yüzü aydınlandı. “Ben de bunu dile getirmeni

umuyordum. Böylece sana dâhi bir yönetici olduğumu kanıtlama

şansı bulacağım. Gilan’ın yeni baronluğu, Redmont’un kuzeydoğu

sınırında yer alıyor. Aslına bakarsan, Whitby Şatosu’yla sınırın

arasında on kilometre bile yok.” Will’in aniden sormaya yeltendiği

sorusunu durdurmak için elini kaldırdı. “Evet, evet. Whitby’nin de

önemli bir baronluk olduğunu biliyorum. İşte bu yüzden, eğer sen

evet dersen, Alun, Araluen Şatosu yerine Whitby’de olacak. Benim

evrak ve idari işlerimle oradan da ilgilenebilir ve Halt ile uzaklara

gitmeniz gerektiğinde de elimizin altında olur. O tür durumlarda

Gilan da Redmont Baronluğu’na kaydırılır...”

“Ki orası zaten tanıdığı, bildiği bir yer,” diye sözünü tamamladı

Will.

“Aynen öyle. Ne de olsa çıraklığını Redmont’ta tamamlamıştı.

Alun da o takdirde Whitby’nin Orman Muhafızlığını geçici bir süre

için devralmış olacak. Seacliff’teki görev yerin ise elbette genç

Clarke’a verilecek. Bir dâhi olduğumu söylememiş miydim?” Övgü

beklercesine ellerini iki yana açtı Crowley.

Will de onayladığını belli edercesine başını salladı. “Aynı

fikirdeyim.”

Crowley, bir anda ciddileşti. “Elimizin altında bir sürü yete

~ 75 ~

JOHN FLANAGAN

nekli insan bulunduğu için elbette çok şanslıyız. Tüm parçalar

güzelce yerine oturdu. Bu arada, bu yeni görevi kabul edip

etmediğini bana hâlâ söylemedin.”

“Tabii ki kabul ediyorum,” dedi Will. “Daha iyisini düşü-

nemezdim.”

Karşılıklı gülümseyerek tokalaştılar. Ardından Crowley neşeyle,

“Artık tek yapmamız gereken, deniz kenarındaki küçük tatilinden

döndüğünde Halt’a bunları aktarmak,” dedi.

~ 76 ~

aranlık çöktükten yaklaşık bir saat sonra Halt, hemen ya-

K kınlardaki alçak fundalıklardan sürtünme sesleri geldiği-

ni duydu.

Yerinde başkası olsa, gelenin kim olduğunu görmek üzere başını

çevirip bir göz atardı. Ama Halt hareket etmesi halinde yerini belli

etme ihtimalini göz önünde bulundurarak bir kaya gibi

kımıldamadan durmaya devam etti. Yılların eğitim ve saha

tecrübesiyle bilenen kulakları, bulunduğu noktanın biraz sağından

yokuş yukarı tek bir kişinin tırmandığını söylüyordu.

Adam, işini bilen birine benziyordu. Tepeyi tırmanırken çok az

ses çıkarıyordu. Ama bir Orman Muhafızı’nm gözlerini açması için

bu kadarı bile yeterliydi. Halt, adamın yanından geçip onu geride

bıraktığını fark ederek kımıldamadan yatmaya devam etti.

Adam artık durmuştu. Halt onun durum değerlendirmesi

yaptığını fark etti. Düşmanlan ve atı, önünde otuz metre boyunca

uzanmakta olan dört farklı kaya çıkıntısının da arkasına saklanmış

olabilirdi.

- 77 -

JOHN FLANAGAN

Birkaç dakika sonra adam yeniden harekete geçerek sağ ta:

raftaki uzak kayalığa doğru hareketlendi. Mantıklı davranıyo diye

geçirdi aklından Halt. Tüm kayalıkları kontrol edeceks eğer, bir

uçtan diğerine doğru sırayla gitmeliydi.

;

Adamın ayak sesleri uzaklaşınca, Halt da ağır hareketlerle?

başını hafifçe kaldırdı.

Abelard’la provasını yapmış olduğu o alçak kıkırdama sesini

çıkarmaya başladı. Bunun doğal bir hayvan sesi olup olmadığını

anlamaya çalışan Dışarlıklının adımları bir anda duruverdi. Otuz

saniye kadar sonra -kuş sesine cevap verilmiş gibi; algılanmaması

için yeterli bir süreydi- Halt’un yukarısında? kalan kayalardan alçak,

kaçamak bir at hırıltısı geldi. Abelard ek olarak bir de yelesini

savurmuştu.

Aferin oğluma, diye düşündü Halt. Abelard’in gizlenmekte

olduğu kaya yığınına doğru yön değiştirip tepe boyunca ilerleyen

karanlık silueti izlemeye devam etti. Kenardan dolaşarak kayalığa

yukarıdan yaklaşmak niyetindeydi. Yabancının planlarını bozmanın

tam zamanıydı. Çaktırmadan adamın peşi sıra sürünmeye başladı.

Bir yılan gibi kamının üzerinde sürünerek, çıt çıkarmadan hızla

hareket ediyordu. Karanlıkta çömelerek hareket eden bir siluetten

ibaret olan adamı hâlâ görebiliyor ve çıkardığı tek tük sesleri

duyabiliyordu. Sürünerek ilerlemesine rağmen arayı kapatıyor,

adama arkadan yaklaşıyordu.

Dışarlıklı, birdenbire hareket etmeyi kesip hemen etrafına

bakındı. Bu işte acemi olmadığı anlaşılıyordu. Ancak Orman

Muhafızları da acemi birer çaylak değillerdi. Hatta bu şekilde

görülmeden hareket etmek konusunda hepsi birer ustaydı.

~ 78 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

(,'ömelmiş vaziyetteki adam hareketine ara verdiği an, Halt da

aniden duruverdi. Başı kalkıktı ama kukuletası sayesinde

gizlendiğini biliyordu. Yüzünü saklamak için başını öne eğse,

hareketin adamın gözüne çarpacağının da farkındaydı.

Pelerinine güven. Bu sözleri yüzlerce kez tekrar ederek Will’in

aklına kazımıştı. Artık sıra kendisindeydi. Adam onun olduğu tarafa

doğru baktı ama hiçbir tehlike işareti göremedi. Dışarlıklı yüzünü

tepeye çevirip yeniden hareket etmeye başladı. Adamın numara

yapmadığından, kuşkulanmadığından emin olmak için birkaç saniye

bekledikten sonra Halt da harekete geçti.

Avıyla arasında yalnızca birkaç metre kalmıştı. Adamın nefes

alıp verirken çıkardığı hırıltıları duyabildiğini fark etti. Gerilmiş

olmalı, diye düşündü Halt. Damarları adrenalin pompalayan

Dışarlıklı, derin nefesler alıp veriyordu. Muhtemelen bu durumun

farkında bile değildi.

Adam etrafına bir baksa, sırtında pelerini olsun ya da olmasın,

hemen arkasındaki Halt’u görecek kadar yakınlardı artık. Harekete

geçme zamanı gelmişti. Halt yerden hafifçe doğrularak sağ elindeki

deviriciyi kaldırdı ve öne doğru birkaç adım emekledi.

Belki Halt elinde olmadan azıcık ses çıkarmış, belki de adam

arkasında birinin olduğunu fark etmişti, ama bir şekilde birkaç

saniye gecikmeyle de olsa arkasına dönmeye başladı. Halt deviriciyi

yukarıdan aşağıya doğru savurarak adamın kafatasına, sol kulağının

hemen arkasına bir darbe indirdi. Çarpmanın şiddetiyle kolu sarsıldı

ve yabancı, boğuk bir hırıltı eşliğinde külçe gibi yere devrildi.

~ 79 ~

JOHN FLANAGAN

Halt, pozisyonunu bozmadan kollarının altından yakaladı adamı

çabucak korunaklı kayaların arkasına sürükledi. Abelaı. meraklı

bakışlarla efendisini süzmesine rağmen sesini çıkarma'

“Aferin oğluma,” dedi Halt usulca. Midilli, cevap olı başım

yukarı kaldırmakla yetindi.

“Bakalım elimizde neler varmış,” diyen Halt, baygın ad sırtüstü

çevirdi. Onu bulması için gönderilen adam, küçük b’ cephaneliği

andırıyordu. Sırtında kısa bir kılıç asılıydı. Bı ek olarak kemer

muhafazasında uzun bir hançer taşıyordu; kolunun ön kısmına bağlı

kının içinde ve çizmesinin paçasınJ ise daha küçük bıçaklar yer

alıyordu. Halt bıçakları çabuca* inceledi. Ucuz silahlardı, ama

uçları bilenmişti. Hepsini kaldı np bir kenara fırlattı. Adamın sol

omzuna uzun bir sicim bağ lıydı. Her iki ucunda da ağırlıklar

bulunan ipin uzunluğu, b' metreden biraz fazlaydı. Halt, bunun bir

bolo olduğunu far* etti. Bolo, başın üzerinde çevrilerek hedefteki

kişinin ayaklan1!, na doğru fırlatılan bir avcı silahıydı. Sicim

hedefine çarpmcaj uçlardaki ağırlıklar bacaklara dolanarak

kurbanın düşmesin neden oluyordu. Halt, saks bıçağını çıkanp

uçlannı kestiği sicimi ağırlıklanyla birlikte çalılann arasına fırlattı. !

Adamın başında dar bir siperlik oluşturacak şekilde katlanmış,

hafif bir şapka, sırtındaysa kalçalanna dek uzanan, belin den

kemerle tutturulmuş kaba yünden bir ceket bulunuyordu; Halt,

adamın başparmaklannı bir çift tahta parçası ile deri par« mak

kelepçelerine sıkıştırdı. Sonra eski püskü ve yamalı çizmelerini

çıkartarak ayak parmaklarını da aynı şekilde bir çi kelepçeyle

bağladı. Adamın ayaklanndan çıkan koku, burnu nun direğini

sızlatmıştı. Her yerini bağladıktan sonra ellerini; kollannın altından

geçirdiği esirini geniş bir kaya parçasının

- 80 ~

CLONMEL’IN KRALLARI

urkasına sürükledi ve omuzlarını taşa yasladı. Ardından da oturup

adamın kendine gelmesini beklemeye başladı.

Birkaç dakika sonra kokuya dayanamayıp rüzgârın estiği yöne

doğru oturmaktan vazgeçti ve yer değiştirdi.

“Ayakların, sanki hayvanın teki sürünüp çizmelerinin içine

girmiş de orada ölmüş gibi kokuyor,” dedi usulca. Adamdan ccvap

gelmedi.

as- ... .........

Yabancı hafifçe iç geçirerek kendine geldiğinde, aradan on beş

dakika geçmişti. Göz kapaklarını kırpıştıran adam, başını iki yana

salladı.

İçgüdüsel olarak gözlerini ovuşturmaya yeltenince, ellerinin

arkadan sıkıca bağlı olduklarını fark etti. Kurtulmaya çalıştı ancak

kelepçenin deri kayışı parmak ucundaki yumuşak deriyi kesiverdi.

Bunun üzerine yüzünü buruşturan adam, acıyla çığlık attı.

“Kımıldamazsan canın yanmaz,” dedi Halt usulca.

Halt’un varlığının farkına o an varan adam, endişeyle başını

kaldırdı. Orman Muhafızı, yalnızca birkaç metre ötesinde kı-

mıldamadan sessizce oturuyordu. Halt olan biteni ve bu tatsız

duruma nasıl düştüğünü hatırlamaya çalışan yabancının tıraşsız

yüzündeki şaşkm ifadeyi görebiliyordu. Görünüşe göre, hiçbir şey

hatırlamıyordu. Adamın şaşkınlığı, birden öfkeye dönüştü.

“Sen de kimsin?” diye sordu kaba bir sesle. Sesinden, kendi

bildiğini okuyan ve karşısındakilere fırça çekmeye alışık biri olduğu

anlaşılıyordu.

~ 81 ~

JOHN FLANAGAN

Halt, sertçe gülümsedi. Adam, karşısında oturmakta ol kır

sakallıyı tanısaydı, bunun iyiye işaret olmadığını hem anlardı.

Halt’un gülümsediği çok az görülürdü ve gülümsed ğinde de

akimdan hiç hoş şeyler geçmezdi.

“Hayır,” dedi Halt usulca, “o soruyu sanırım ben sana sor"

cağım. Kimsin? Adın nedir?”

1

“Sana bunu neden söyleyeyim ki?” diye emredercesi söylendi

Dışarlıklı. Tehditkâr ve buyurgan bir sesle konuşm ya devam

ediyordu. Halt kulağını bir, iki saniye boyunca d“‘ şünceli bir

tavırla kaşıdıktan sonra cevabını verdi.

!

“İstersen durumumuzu bir gözden geçirelim, ne dersin Karşımda

bir

tavuk

gibi

paketlenmiş

oturan

sensin.

Yerinde:

kıpırdayamıyorsun. Muhtemelen başın ağnyordur. Ve şimdir'

kulaklarının ikisi de sapasağlam yerinde.”

i

Adamın yüzünde ilk kez korku dolu bir ifade belirdi. Elle-i riyle

ayaklarının bağlı olmasını o kadar umursamamıştı belki, ama

kulakları hakkındaki tehdide tepki vermişti.

“Kulaklarım mı?” dedi. “Onların konuyla ne ilgisi var ki*? ’ “Şöyle

izah edeyim,” dedi Halt. “Durumun kontrolü elindeymiş, gibi

konuşmaya devam edersen, kulaklarından birini keseceğim.” |

Çeliğin deriye sürtünmesinden çıkan hışırtı eşliğinde saks bıçağını

çekti. Yıldızların altında soluk bir biçimde parlayan; keskin bıçağı,

Dışarlıklının görebilmesi için yukarı kaldırdı.

Halt, “Şimdi,” diye yeniden başladı, “adm nedir?”

Halt’un yüzündeki zoraki tebessüm, artık silinmişti. Esirine

tartışmanın sona erdiğini belli eden aksi bir ses tonuyla

konuşuyordu. Adam az önce öfkeyle parlayan gözlerini artık

Halt’unkilerden kaçırıyordu.

~ 82 -

CLONMEL’İN KRALLARI

“Adım Colly,” dedi. “Colly Deekers. Horsdaleli namuslu bir

değirmen işçisiyim.”

Horsdale, yaklaşık on beş kilometre ötede bulunan büyük bir

kasabaydı. Halt, usulca başını iki yana salladı. Saks bıçağını kınına

geri soktu ama silahın ortadan kaybolması, Colly’nin moralini

düzeltmemişti sanki.

“Bak Colly,” dedi Halt, “yalan söylemeyi kesersen seninle çok

daha iyi anlaşacağız. Horsdaleli olabilirsin, ama bir değirmen işçisi

olduğunu hiç sanmıyorum. Ayrıca dürüst bir insan olmadığının da

farkındayım. O yüzden bu tür detayları sohbetimizin dışında tutalım,

ne dersin?”

Hiçbir şey söylemeyen Colly, durumundan rahatsız olmaya

başlamıştı. Ne de olsa bu adamı bulmak ve fırsatını yakalama- sı

halinde öldürmek üzere gönderilmişti. Yabancının da bu durumun

farkında olduğundan emindi. Bu düşüncelerle bir anda uğzı kurudu

ve birkaç kez yutkundu.

“Dostlarım sana beni bırakman karşılığında para verirler,” dedi.

Halt alaycı bir ifadeyle başını yana yatırıp adama bir göz attı.

“Hayır, vermezler,” dedi küçümseyen bir sesle. “Beni öldürmek

için tüm yolları denerler. Saçmalamayı ve beni aptal yerine koymayı

kes. Bunu yapabilecek konumda değilsin. Seninle ilgili planlarımı

her an değiştirebilirim.”

Colly’nin ağzı, artık kupkuru olmuştu.

“Benimle ilgili planların mı?” diyen sesi hafiften çatallaş- mıştı.

“Nedir onlar?”

“Sabahleyin,” dedi Halt, “günün ilk ışıklarıyla seni serbest

bırakacağım.”

JOHN FLANAGAN

Ciddi bir sesle konuşan Halt’un, dalga geçmediği ortada dı.

Colly, içinde bir umut filizinin yeşerdiğini hissetti. “Gitmeme izin

mi vereceksin?”

Halt dudaklarını büzdü. “Evet... ama bir şartım var.” Umut

filizi, yeşerdiği gibi solup gitmişti. Colly, kuşku do bakışlarını

Orman Muhafızı’na dikti.

“Şart mı?” diye sordu.

“Evet, sonuçta seni salıverip ‘darılmaca bozulmaca yo dememi

beklemiyorsun herhalde, değil mi?” diye cevap ver Halt çabucak.

“Fırsatını bulduğun an beni öldürürsün. Sana b kaçış şansı

tanıyacağım. Yokuş yukarı gideceksin.”

“Yokuş yukarı mı? Ama yokuşun yukarısında hiçbir ş yok ki,”

dedi Colly, çaresizce konuşmanın nereye varacağ kestirmeye

çalışıyordu.

“Aslına bakarsan var. Altından bir nehir akan on iki me relik

bir uçurum var tepede. Su derin olduğu için oldukça venli bir

atlayış olacak.” Nehri gözlerken, hızla akan su; kayalıkların

hemen altında keskin bir kıvrım oluşturduğun fark etmişti. Bu da

uçurum tabanının yıllar içinde oyulmuş o duğunun bir

göstergesiydi. Halt’un aklına bir şey geldi. “S rım yüzme

biliyorsundur?”

“Evet, yüzebilirim,” dedi Colly “ama sırf sen dedin dr

uçurumdan aşağıya atlayacak değilim!”

“Hayır, hayır. Elbette atlama nedenin o olmayacak. Send o

kadarını isteyemem. Atlamaman halinde seni vuracağım iç'

atlayacaksın o uçurumdan. Aslında ikisi de aynı kapıya çık yor.

Seni vurmam gerekirse her hâlükârda aşağı düşeceks' Ama sana

hayatta kalma şansı da vermek istedim.” Susup b'

~ 84 ~

CLONMEL’ÎN KRALLARI

kaç saniye sonra ekledi, “Şey, eğer yokuş aşağı koşmaya karar

verirsen de seni vuracağım. Hayatta kalmak için tek şansın, yokuş

yukarı koşup aşağı atlamak.”

“Ciddi olamazsın!” dedi Colly. “Gerçekten de beni...” Sözlerini

bitiremedi. Halt öne doğru eğilerek ani öfke patlamasını durdurmak

üzere elini kaldırdı. Yüzü Colly’ye oldukça yakındı artık. Ciddi bir

sesle konuşmaya başladı.

“Colly, senden gözlerime uzun uzun bakmanı ve bana orada

ciddiyetimi sorgulamana neden olacak bir şey görüp görmediğini

söylemeni istiyorum.”

Halt’un koyu kahverengi gözleri neredeyse simsiyah kesilmişti.

İçlerindeki sarsılmaz ve tereddütsüz ifadeden yalnızca kararlılık

okunuyordu. Colly, bakışlarını birkaç saniye sonra önüne dikti. O,

bakışlarım kaçırırken, Halt da onaylarcasına başını salladı.

“Güzel. Mesele hallolduğuna göre, artık biraz uyumalısın. Yarın

seni büyük bir gün bekliyor.”

~ 85 ~

ill, toprak seviyesi alçalıp da düzlüğe inmeden önce aş-

W tıkları son tepede Çekici’nin dizginlerini çekti.

“Dur bakalım, oğlum,” dedi usulca. Bu anın, yani

Redmont’un görüş alanına girdiği anın tadını daima çıkarırdı,'

Aşağıdaki ova, Redmont Eyaleti’nin ortasından geçmekte olan;

Tarbus Nehri’nin her iki tarafında göz alabildiğine uzanıyordu.

Nehrin öteki tarafında yeniden yükselen toprağın doğal bir set:

oluşturduğu korunaklı bölgede kocaman, sağlam ve öğle güne- <

şi altında kıpkırmızı parlayan Redmont Şatosu yükseliyordu. ;

Will, geçmişte aynı noktada durup nefesini tuttuğu anları

hatırladı: Baron Arald ile Sör Rodney’i Kalkaralar hakkında

uyarmak için çılgınca at sürdüğü yolculuğun son dakikalarını

ya da daha yakın ve mutlu zamanlarda, Alyss’in mektubunu

alıp kızı görmek üzere gece boyunca at sürdüğü günü. Zihnini

kaplayan bu düşünce üzerine, dudakları hafif bir tebessümle

yukarı kıvrıldı. Alyss, aşağıda bir yerlerdeydi. Sanki beyazlara

bürünmüş, uzun boylu Haberciyi surların tepesinde, köyde ya

da şatonun önündeki düz arazide görebilecekmiş gibi gözlerini

kısarak uzaklara doğru bakmaya başladı. Doğal olarak hiçbir

~ 86 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

şey göremedi. Sonra bu saçma beklenti karşısında sırıtarak omuz

silkti.

Bir tarafta, ormanın şatonun etrafındaki açık araziye nüfuz ettiği

noktadaki ağaçların arasında, gözüne Halt’un yanında çıraklığını

geçirmiş olduğu küçük kulübe çarptı. Tebessümü tüm yüzüne

yayılıverdi.

“Evimize geldik,” dedi Çekici’ye dönerek. Minik midilli, başını

sabırsızca geriye doğru savurdu.

Burada durup aval aval etrafımıza bakındığımız sürece gelmiş

sayılmayız, diyordu sanki. Will, hayvanın dizginlerini hafifçe çekti.

“Pekâlâ. Hadi gidelim.”

Her ikisinin de içi, birden eve bir an önce varma isteğiyle

dolmuştu. Çekici, yalnızca onun becerebileceği bir şekilde, birkaç

adım sonra dörtnala koşmaya başladı. Tüm Orman Muhafızı atları

çok çabuk hızlanabilmeleriyle ünlüydüler, ancak Birliğin içinde

Çekici ile boy ölçüşebilecek başka bir midilli bulunmuyordu.

Tarlalar, hâlâ işçilerle doluydu. Toynak seslerinin çıkardığı

gürültü kulaklarına çalınınca, tarla sürmek ya da tohum ekmek gibi

sıkıcı işlerden başlarını kaldırıp, gelen atlıya bir göz attılar. Alacalı

pelerini arkasında uçuşan ve minik, tıknaz midillisinin sırtında öne

doğru eğilmiş ufak tefek çocuğu tanıyan bazıları el salladı.

Bir an için atını aceleyle sürmekte olan Orman Muhafızı’mn

getirdiği haberleri merak etseler de omuz silkerek işlerine döndüler.

İster iyi olsun, ister kötü, şatoda nasılsa bu tür haberlerle ilgilenecek,

onlardan daha vasıflı kişiler mevcuttu. Bililerinin de tarlalarla

ilgilenmesi gerekiyordu.

~ 87 ~

JOHN FLANAGAN

Bililerinin hep tarlalarla ilgilenmesi gerekiyordu.

*

Çekici’nin toynakları Tarbus’un üzerindeki asma köprü kısa bir

süre tıkırdadıktan sonra Redmont’a doğru son tımr nışına başladı.

Ana kapıdaki nöbetçiler dörtnala yaklaşan at çıkardığı sesler

nedeniyle alarma geçerek hazırlanmıştı. Gel" nin bir Orman

Muhafızı olduğunun anlaşılması üzerine rahat layarak silahlarını

indirdiler ama yine de yaklaşan atlıyı ilgiyi izlemeye devam

ediyorlardı.

Will, Çekici’yi yavaşlattı ve son yirmi metreyi tırıs gitti' Kapının

altından geçip hendek boyunca at sürerken, nöbetçi lerin verdikleri

selamı aldı. Redmont Birliği’nin bünyesind büyüyüp yetişmiş olan

bir asker, sıkı disiplin kurallarını hiç sayarak seslendi.

“Hoş geldin, Orman Muhafızı Will!”

Will, sırıtarak el salladı. “Sağ ol, Jonathon. Geri dönmek çok

güzel.”

Ahşap asma köprüden ön avlunun taşlık zeminine geçer ken,

Çekici’nin toynaklarından çıkan sesler de değişti. Avlu, oldukça

kalabalıktı. Will Treaty’nin getirmiş olduğu haberleri merak

edenlerin bakışları, genç Orman Muhafızı’mn üstünde toplandı.

Fakat WilPin gözleri, ana kulenin dibindeki kapıdan şık beyaz

Haberci cübbesi içinde çıkan uzun boylu, zarif kıza takıldığı için bu

bakışların farkında bile değildi. Yüzüne yayılan komik mutluluk

tebessümüne engel olamadı.

. Alyss.

Will, atının sırtından yere atladı. Her zamanki ağırbaşlı, temkinli

havası bir anda kaybolan Alyss, koşarak kendisini

- 88 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Will’in kollarına attı. O anın tadını çıkararak bir süre öylece kaldılar.

Yoldan geçenler durmuş, gülümseyerek dünyadan bihaber genç çifti

izliyordu.

“Geri döndün,” diye fısıldadı Alyss, yüzünü Will’in kaba

pelerinine gömdüğü için sesi boğuk çıkmıştı.

Will, kızın hafif parfümünü solurken, “Döndüm,” diye onayladı.

Kızın uzun sarı saçları, yanağını hafifçe okşuyordu. Dakikalar sonra

aniden arkalarından dürtüklendiklerinden, dengelerini sağlamak için

ayrılmak zorunda kaldılar. Çekici, kınayan gözlerle genç çifte

bakıyordu.

Kesin şunu. Millet sizi izliyor.

Ardından da Alyss’in omzunu dürtüklemeye, kızı onu fark edip

yumuşak burnunu okşamaya zorladı.

Ben de geri döndüm.

Alyss, gülümseyerek hayvanı okşadı. “Merhaba, Çekici. Seni

gördüğüme de sevindim.”

Alyss midilliyle ilgilenedursun, onun boşta kalan elini yakalayan

Will de otuz iki dişini gösterircesine sırıtarak kızı izlemeye

başlamıştı. Bir süre sonra etraflarına toplanan küçük izleyici

grubunun farkına vardılar.

Will, hafifçe kızaran yüzüyle arkasını dönüp omuz silkerek

“Uzun zaman oldu,” dedi. Etrafları tebessüm eden yüzlerle

çevriliydi. Kimseden ses çıkmayınca Alyss’i işaret etti.

“Son görüşmemizden bu yana diyorum. Uzun zaman oldu,” diye

açıkladı tekrar. Birkaç kişi, anlayışla başlarını salladılar. Orta yaşlı

bir beyefendi, durumu onaylarcasına göz kırptı. İzleyicilerin

yollarına devam etmek gibi bir niyetleri olmadığını fark eden Will,

nihayet bu hoş tiyatro oyununu bitirmek gerek-

~ 89 ~

JOHN FLANAGAN

tiğine karar verdi. Birçok Orman Muhafızı gibi o da ilgi oda,

olmaktan hiç hoşlanmıyordu. Bıyık altından Alyss’e, “Ha gidelim

buradan,” dedi.

I

Kız da yüzünde kocaman bir gülümsemeyle, “Hadi,” dedi.

“Çekici’yi ahıra yerleştiririz. Sonra da Baron’un huzuruna çık ; san

iyi olur.”

;

Will, başıyla onayladı ve ikisi el ele tutuşarak Çekici’yi ahi- ■ t,

ra doğru götürmeye başladılar. Alyss, Will’in her şeyden önc©3j

atını rahat ettirmek isteyeceğini biliyordu. Bu, bir Orman Muhafızı

âdetiydi. Geride kalan küçük izleyici grubu da dağılıpi kendi işleriyle

ilgilenmeye başlamıştı. Bazıları, gülümseyerek genç çiftin ardından

bakıyordu. Alyss, Redmont Şatosu’nda sevilen bir kişilikti ve bölge

sakinleri de Will’in başarılarım büyük bir gururla anıyordu.

Delikanlı, ne de olsa içlerinden' biriydi. Aralarındaki duygusal

yakınlık, tüm ahali tarafından onaylanıyordu.

“Halt’tan bir haber var mı?” diye sordu Will.

Alyss’in tebessümü solar gibi oldu. “Hayır. Sanırım Leydi

Pauline hafiften endişelenmeye başladı. Fark ettirmemeye çalışsa da

bunu görebiliyorum.”

Will, birkaç saniye boyunca duyduklarını düşündü. Birileri Halt

hakkında endişe etmeyeli çok uzun zaman olmuştu, dedi kendi

kendine.

“Sanırım biraz endişelenmesi normal,” dedi. “Ama Halt başının

çaresine bakar.”

Halt ne de olsa Halt’tu. Will, eski ustasının başa çıkamayacağı

bir kişi ya da durum düşünemiyordu. Alyss de başıyla onayladı.

Onun kaygılanmasının nedeni, akıl hocası Pauline’in

- 90 ~

CLONMELÎN KRALLARI

endişeli ruh haliydi. Ancak Will, Halt’un yeteneklerini en iyi bilen

kişiydi ve eğer o endişe etmiyorsa, kimsenin tedirgin olmasına

gerek yoktu.

“Sanırım haklısın,” dedi Alyss, ardından da konuyu değiştirdi.

“Demek Crowley’nin şu özel birliğine katılma kararı aldın, ha?”

“Evet,” diye cevap verdi Will. “Senin için de uygundur

umarım?”

Alyss, Will’e yan yan bakarak, “Şöyle izah edeyim,” dedi.

“Teklifi reddetmiş olsaydın peşinden gelir ve aklını başına

devşirinceye kadar seni bir yere kapatırdım.”

“Çok eğlenebilirmişiz,” diye mırıldandı Will. Bunun üzerine

Alyss, sahte bir öfkeyle onu itti ama elini Will’in elinden

çekmemişti. Ahıra yaklaşırlarken, genç seyislerden biri hevesle

yanlanna doğru koşturdu.

“Tünaydın, Orman Muhafızı Will,” dedi. Will’i ahin teftiş

etmeye davet edercesine kollarını iki yana açarak karşılamıştı.

“Ünlü Çekici ile ilgilenmeme izin verir misiniz?”

Will, bir an için tereddüt etti. Almış olduğu eğitim, Çekici’yle

bizzat

ilgilenmesini

gerektiriyordu.

O

sırada

omzunun

dürtüklendiğini fark etti. Çekici’ydi bu elbette.

Duydun mu? Ünlü Çekici.

Alyss de bir yandan elini sıkıyordu. Teklifi reddederse, genç

seyisin büyük bir hayal kırıklığına uğrayacağını görebiliyordu. Will,

böyle delikanlıların hayranlık duyduğu ve örnek aldığı bir

şahsiyetti. Bir sürü başarı hikâyesi ve şöhretli bir ismi bulunan Will

Treaty’di o. Bu nedenle midillisiyle ilgilenmek, genç seyis için bir

ayrıcalık olacaktı. Will’in kendi

~ 91 ~

JOHN FLANAGAN

şöhretinin farkında bile olmayışı, Alyss’in ona olan sevgisini ikiye

katlıyordu.

“Şeref duyarım, Orman Muhafızı,” diye ekledi seyis.

“Bırak yapsın,” dedi Alyss usulca.

Will, omuz silkerek dizginleri çocuğa uzattı. “Pekâlâ...” dedi

tereddütle. Çocuğun adını bilmiyordu.

“Adım Ben, Orman Muhafızı. Ben Dooley.”

“Pekâlâ, Ben Dooley. Ünlü Çekici’ye yeterli ilgiyi göste-

receğinden eminim.” Anlamlı bakışlarını midillisine çevirdi. “Sen de

rahat dur.”

Çekici, bir midilli suratını ne kadar buluşturabilirse o kadar

buruşturdu. Hâlâ el ele durmakta olan Will ile Alyss’e bir göz attı.

Sen daha konuşuyor musun?

Will, kim bilir kaçıncı kez atının karşısında son sözü asla

kendisinin söyleyemeyeceğini fark etti. Kederli bir ifadeyle başını

iki yana salladı.

“Hadi gidip Baron’u görelim.”

M»— .......... S*

Her şey öylesine tanıdık geliyordu ki. Baron Arald’ın odasına çıkan

basamakları tırmanırken zihni çok sayıda görüntü, his ve hatırayla

dolmuştu. Alyss’in, elini bir kez daha sıktığını hissetti.

“O günü hatırlıyor musun?” dedi kız. Hangi günden söz ettiğini

belirtmesine gerek yoktu. O, Jenny, George, Horace ve Will’in

gelecekteki ustaları tarafından seçilmek üzere bu basa-

CLONMEL’İN KRALLARI

maklan tırmandıkları günü kastediyordu. Aradan yalnızca birkaç yıl

geçmişti aslında, ama onlara onlarcası geçmiş gibi geliyordu.

“Kim unutabilir ki?” diye sordu Will. “George neler yapıyor?”

“Baronluğun önde gelen savunma avukatlarından biri oldu,” dedi

Alyss. “Hukuki meselelerde herkes onu arıyor.”

Will, başını iki yana salladı. “Aklı o işlere hep yatkındı, değil

mi? Ya Jenny? O da hâlâ Chubb Usta’nm yanında mı?”

Alyss gülümsedi. “Hayır, ustasını hayal kırıklığına uğrattı.

Chubb onu en başarılı eseri olarak görüyor ve kendisiyle çalışmasını

istiyor. Ancak Jenny bir süre önce ustasına, ‘Chubb Usta, bu

mutfakta artık iki sanatçıya birden yer yok. Benim kendi mekânımı

açmam lazım,’” dedi.

“Açtı mı bari?”

“Hem de nasıl. Redmont’ta bir hanı satın aldı. Bölgedeki en

lezzetli yemekleri pişiren lokantayı işletiyor. Chubb da düzenli

müşterilerinden.”

“Gerçekten mi?”

“Gerçekten. Hatta duyduğuma göre bir gece, son derece kibar bir

dille olduğunu da ekleyeyim, yemeklerden birine biraz daha baharat

konabileceğini önermiş. Jenny de ona, ‘Az baharat iyidir, Chubb

Usta. Az iyidir,’ demiş ve kepçesiyle adamın kafasına bir tane

geçirmiş.”

Will duyduklarına inanamıyordu. Chubb’ın kafasına bir tane

patlatmaya cesaret edecek bir babayiğit düşünemiyordu.

“Herhalde ardından da bir kepçe dövüşü başlamıştır?” dedi ama

Alyss başını iki yana salladı. “Tam tersine. Chubb Usta

~ 93 ~

JOHN FLANAGAN

uysallıkla özür dilemiş. Bence Jenny’nin bu tavrı, gizlidı gizliye

hoşuna bile gitti. Onunla gurur duruyor. İşte geldik.** Baron’un

odasına açılan kabul salonuna geldiklerinde, gönülsüzce Will’in

elini bıraktı. “Seni yalnız bırakayım. Daha sonr gelip beni bul.”

Alyss, öne doğru eğilip genç adamın dudaklarına minik bir

öpücük kondurduktan sonra elini hoşça kal dercesine hafifçe

sallayarak salondan ayrıldı. Merdivenleri atlayarak indiğinde, bu ne

harika bir gün böyle, diye geçirdi içinden.

Will, Alyss’i izledikten sonra arkasını dönerek düşüncelerini

toparladı ve Baron’un kabul salonunun kapısını tıklattı.

~ 94 ~

Günün ilk ışıkları uçurumun tepesinden yüzünü gösterme-

ye, sağ ve sol taraftaki ağaçların sarp kayalar tarafından

gölgelenmeyen tepelerini yalamaya başlamıştı bile. Bu durum,

Halt’un amacına son derece uygundu. Güneş nihayet uçurum-

dan göründüğünde tepenin yamacındaki adamların gözüne vu-

racak, durumun belirsizliğini arttıracaktı.

Halt, burnunun direği bir kez daha kırılarak el ve ayaklarındaki

kelepçeleri çıkarırken Colly de rahatsız bir uykudaydı. Orman

Muhafızı geri çekildi ve elini saks bıçağının kabzasına koyarak

çizmesinin ucuyla adamı dürttü.

Uyanıp da elleriyle ayaklarının serbest kaldığını fark edince,

haydudun gözleri parladı. Aceleyle ayağa kalkmayı denese de

sızlayan kol ve bacak kasları hareket etmesini engelledi. Acıyla

çığlık atarak yana döndü ve çaresizce kıvranmaya başladı.

“Kaslarının gevşemesi birkaç dakika alacaktır,” dedi Halt. “O

nedenle aptalca bir işe kalkışma. Beklerken ceketini çıkar.” Hâlâ

yan tarafına yatmakta olan Colly, başını kaldırdı. “Ceketimi mi?”

- 95 ~

JOHN FLANAGAN

Halt, sabırsızca bir kaşını kaldırarak, “İşitme problemin olJ

duğunu hiç sanmıyorum,” dedi. “Çıkar şu ceketi.”

Colly, ağır hareketlerle doğruldu ve kalçalarına kadar ineni

ceketinin düğmelerini çözmeye başladı. Ceketi yana fırlattık-» tan

sonra neler oluyor, dercesine Orman Muhafızı’na baktı.

j

Halt başını sallayarak “Aferin,” dedi. “Şimdi yanındaki şıii

pelerini sırtına geçir bakalım.”

Colly, yanında bir pelerinin durmakta olduğunu o an fark etti.

Sarsak hareketlerle omzuna attığı pelerinin kopçasın bağladı.

Anlaşılan soru sormanın ona bir faydası olmayaca-i ğına karar

vermişti. Zaten Halt’un niyetini kavramaya başlı^ yordu.

“Hadi bakalım, kalkmana yardımcı olayım,” diyen Halt, adamı

kolundan tutarak ayağa kaldırdı. Colly, kol ve bacaklarını kontrol

etmek için birkaç saniye boyunca kımıldamadan bekledi. Hemen

sonra, tahmin edilebileceği gibi Halt’a bir yumruk atmayı denedi.

Halt beceriksizce atılan yumruğu eğilerek savuşturduktan sonra öne

doğru bir adım atarak adamın çenesine bir yumruk attı ve Colly’nin

bir kez daha yere düşmesine neden oldu.

“Sakın bunu bir daha deneme,” dedi. Sesinde en ufak bir öfke

kırıntısı bile yoktu. Sakin ve kararlı sesiyle Colly’ye kalkışacağı tüm

numaralarla başa çıkabileceğini belli ediyordu. Dışarlıklı, sallanarak

yeniden ayağa kalkarken Halt da adamın çıkarmış olduğu kalın yün

ceketi üstüne giydi. Ceketten gelen yağ, ter ve kir kokuları, yüzünü

yeniden buruşturmasına neden oldu.

“Ceketin de çorapların kadar iğrençmiş,” diye mırıldandı.

~ 96 ~

CLONMEL’ÎN KRALLARI

Eğilip Colly’nin dar siperlikli şapkasını aldı ve kendi başına

yerleştirdi.

“Biraz kımılda bakalım,” dedi esirine. “Kan dolaşımını sağlamak

için kol ve bacaklarını salla. Tepeye tırmanırken seni formda

görmek istiyorum.”

Colly, ona son bir karşı çıkma denemesinde bulunurken, çenesi

de inatçılıkla kasılmıştı. “Tepeye falan tırmanmayacağım.” Halt,

kayıtsızca omuz silkti. “O zaman burada ölürsün. Seçeneklerin bu

ikisinden ibaret.”

Colly, o karanlık gözlerde yine bir acıma ya da uzlaşma işareti

göremiyordu. Bakışlarım yeniden kaçırmak zorunda kaldı. Kaslarına

yeniden kan gitmesiyle duyduğu acıdan yüzünü buruşturarak,

kollarını ve bacaklarım sallamaya başladı. Halt da bu sırada yayını

ve kılıfinı yerden kaldırmış, kılıfi zahmetsizce omzuna geçirmişti.

Birkaç dakika sonra, rahatladığına kanaat getirdiği adamı işaret

ederek durdurdu. Başıyla onları gözlerden gizleyen kayalığın

tepesini işaret etti.

“Pekâlâ, şimdi sana neler olacağını anlatayım. İşaret verdiğimde

yukarıya doğru koşmaya başlayacaksın.” Colly’nin gözlerine bir an

için yerleşen ve başarısızca gizlemeye çalıştığı kurnazca bakışları

fark etmişti.

“Bir numara yapmaya kalkışırsan, seni bacağının etli kısmından

vuracağım. Koşmanı engellemeye yetmeyecek ama büyük acılar

çekeceksin. Anlaşıldı mı?”

Anlık itaatsizlikleri sona eren Colly, durumu kabullenerek başını

salladı.

“Güzel. Burada durup elimi sallayacak ve çığlıklar atmaya

başlayacağım. Sesimi duyar duymaz koşmaya başla.”

JOHN FLANAGAN

•*

“Beni sen zannedecekler,” dedi Colly, arkadaşlannın beklemekte

olduğu tepenin aşağısını işaret ederek.

Halt başıyla onayladı. “Beni de sen. Plan da bu zaten.”

“Peşimden geleceklerdir,” dedi Colly.

Halt, bu kez başını iki yana salladı. “Nehre atlaman halinde bu

mümkün değil. Seni aramak için nehir kıyısına inecekler kij bu da

benim yolumun açılması anlamına geliyor.”

“Ya aşağı atlamazsam?” diye sordu Colly.

“Atlayacaksın. Uçurumun tepesinde saklanabileceğin bir yer

olmadığını göreceksin.”

Colly, bakışlarım bir kez daha kaldırdı. Sert suratlı yabancı hak- -

lıydı. Uçurumun tepesinde ağaç ya da kayalık bulunmuyordu, çimler

ise onu saklayabilecek kadar uzun değildi. Endişeyle yutkundu.

“Uçurumun tepesinde durup beklemen halinde, ilk atacağım ok

başının on santim üstünden geçecek. Sırf bunu yapabi-1 leceğimi

sana göstermek amacıyla.”

Colly şaşırıp yüzünü buruşturdu. Halt devam etti.

“Hemen sonrasında atacağım ok ise başının yirmi santim; altına

saplanacak. Anladın mı?”

]

Colly kaygılı bakışlarını önüne çevirdi. Başının yirmi santim

aşağısı göğsünün tam ortası anlamına geliyordu.

Başını sallayarak “Anladım,” dedi. Boğazı kuruduğu için

kelimeleri boğuk çıkıyordu. Kılıfından bir ok çekip tek bir ha- ]

reketle kocaman yayının kirişine yerleştiren Halt’u izledi. j.

“Hazırlanalım öyleyse. Hoş bir sabah koşusunun sağlığa iyi ■

geldiğini duymuştum.” Sert bir ifadeyle şunları da eklemeyi |

unutmadı. “Yüzmek ise daha da faydalıymış.”

CLONMEL’IN KRALLARI

Colly’nin gözleri, Halt’tan tepelerindeki açık alana, ardından da

arkadaşlarının saklandıkları ağaçlığa yöneldi.

“Söylediklerimde ciddiyim,” dedi Halt. “Attığını vuran biri

olduğumu sana kanıtlamak isterim. Kırk metre yukarımızdaki şu

çürümüş ağaç kökünü görüyor musun?”

Halt’un işaret ettiği yöne bir göz atan Colly, yaklaşık bir metre

uzunluğundaki kararmış, eski bir ağaç kökünü seçebildi. Birkaç yıl

önce üzerine yıldırım düşen ağacın yalnızca kökü kalmıştı geriye.

Ağacın azar azar çürümekte olan kısmı ise ucu aşağıya bakacak

şekilde uzanıyordu.

Colly başını salladı. “Görüyorum. Ne olmuş?”

“Sen yanına vardığında, kütüğe bir ok atacağım. Sağa doğru

uzanan dalın başlangıç noktasını görebiliyor musun?”

Colly, bir kez daha başıyla onayladı. Ağaç dalının kalıntıları bu

mesafeden görülüyordu.

“Ok o noktaya saplanacak. Eğer vuramazsam tepeden aşağı

koşmakta serbestsin.”

Colly, tam ağzını açıp bir şey söyleyecekken Halt onu susturdu.

“Ama hedefimi vuracağım. Ayrıca unutma ki, vücudun o ağaç

dalına göre çok daha büyük bir hedef.”

Colly, yeniden yutkundu. Boğazı o kadar kurumuştu ki. “Biraz

su içebilir miyim?” diye sordu. Yokuş yukarı koşacağı anı

geciktirecek herhangi bir şey arıyordu. Halt’un dediklerini

duymuştu. Ancak Orman Muhafızı’nın uçurumun tepesine

vardığında onu vurup vurmayacağını merak etmekten kendini

alamıyordu. Ne de olsa vurulması halinde arkadaşları peşinden

koşturacak ve bu da Halt’a yokuş aşağı kaçış yolunu açacaktı.

_ 99 _

JOHN FLANAGAN

Halt, bir kez daha soğuk soğuk gülümsedi. “Elbette,” dedi.

“Nehre varır varmaz istediğin kadar içebilirsin. Haydi yürü ba-/

kalım!”

J

Colly, hâlâ tereddüt ediyordu. Halt, yayın kirişini denem;

amacıyla esnetmeye başladı. Bu hareketinin amacı, aslindi Colly’nin

dikkatini kirişteki geniş uçlu oka çekmekti. Dışarlıklı tereddüt

etmeye devam edince, Halt’un kaşları çatıldı, Uçurumun tepesinden

rahatlıkla görünen güneş, aşağıdaki) adamların gözlerini

kamaştıracak seviyedeydi.

s

Halt birden “YÜRÜ!” diye bağırarak Colly’ye doğru hamle;

ediyormuş gibi yaptı.

Bağırıp tehditkâr bir hamle yapması, esirin harekete geçmesini

sağlamıştı. Colly saklandıktan yerden çıktı ve pelerini ardında

uçuşarak tepeye doğru koşmaya başladı. Halt, onun yirmi metre

kadar ilerlemesine izin verdikten sonra kayalann ardından çıktı ve

aşağıda onlan izlediklerinden emin olduğu görünmez Dışarlıklılara

doğru el sallayıp çığlıklar atmaya başladı.

“Kaçıyor!” diye bağırdı. “Kaçıyor! Peşinden koşun!”

Ağaçlann arasmdan bağırışlar ve eğitmenleri tarafından

uyandınlan köpeklerin hınltılan gelmeye başladı. Ağaçlann

arkasından çıkan birkaç kişi, hızla koşan Orman Muhafızı pelerinli

adaniı tereddütle izliyordu. Sonra ağaçlann arasmdan daha fazla

adam çıkarak tepeyi gözlemeye başladı.

“Kaçıyor! Peşinden gidin!” diye bağırdı Halt, dönüp yokuşa

bakarak. Colly, neredeyse ağaç köküne varmıştı. Halt, aşağıdakiler

onu görmesin diye bir kayanın arkasına geçti. Üstünkörü bir

hareketle ardına dek gerdiği kirişi yumuşakça serbest bıraktı. Kırk

metrelik mesafede, tepeden atış yaparken bile çok

~ 100 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

küçük bir düşme payı bırakması gerekiyordu. Ok, vızıltıyla hedefine

doğru uçmaya başladı.

Neredeyse kütüğe varmış olan Colly, sol tarafından geçerek

kütüğün çürük dalına saplanan ve çarptığı noktayı parçalara ayıran

okun sesini duyabilmişti. Onu uyarmış olmasına rağmen, Halt’un

böyle bir atışı yapabilmiş olduğuna inanamıyor- du. İstemsiz bir

hareketle kütükten uzağa, sağa doğru kaçtı - elbette tepki vermekte

geç kalmıştı- ve bacaklarını sonuna dek zorlayarak hızla koşmaya

başladı.

Ağaçlann arasından çıkan Dışarlıklı sayısı, giderek artıyordu.

İçlerinden bazılan Colly’nin peşinden tepeyi tırmanmaya başlamıştı.

Fakat çok da aceleleri yok gibiydi. Kaçan adamın gidebileceği hiçbir

yer olmadığının farkındaydılar. Eğitmenlerinin uzun tasmalarla

kontrol altına aldığı iz sürücü tazılar çılgınlar gibi havlıyordu. Halt

yaklaşık bir düzine adam saydı. En azından şu savaş köpeklerinden

birini üstümüze salmadılar, diye kendini avuttu.

Son metrelerde iyice dikleşen yokuşta mücadele vermekte olan

Colly’ye bir göz attı. Adamın uçurumun kenarına varınca tereddüt

edeceğini biliyordu. Aksi düşünülemezdi bile. Kirişe ikinci bir ok

yerleştirmişti. Gözlerini kısarak sürati, mesafeyi ve okun uçuş sü-

resini hesapladı. Kirişi geriye dek çekip işaret parmağını ağzının

kenarına hafifçe değdirdikten sonra ileriye doğru bir bakış attı ve

okunu fırlattı. Colly, uçurumun kenarından birkaç adım gerideydi.

Ok, hafif bir yay çizerek yokuş yukan süratle uçmaya başladı.

Colly uçurumun kenarına vardığında tökezliyor, kesik kesik

nefes alıyordu. Aşağıda akan nehir, hâlâ gölgede kaldığından

simsiyah bir örtüyü andırıyordu. Atlayabileceği kadar derin olup

olmadığını anlamasına imkân yoktu. Halt’un da tahmin

~ 101 ~

JOHN FLANAGAN

etmiş olduğu üzere bir an duraksadı ve arkasını döiıüp kayala rın

yanına bir göz attı.

Bir saniye sonra kulağı bir vızıltı sesiyle doldu ve fırlatıls ok

başının birkaç santim üzerinden geçerken, Halt’un sözleri hatırladı.

Her şey, Orman Muhafızı’nın söylediği şekilde ge: çekleşiyordu.

î

Yokuş yukarı çılgınlar gibi koşmaktan dalağı şişmişti. Göğ*| sü

körük gibi inip kalktığı için iki büklüm durarak nefes alma ya

çalıştı. Orman Muhafızı’nın sağ kolunu kaldırıp omzun! takılı

kılıftan bir ok daha çektiğini fark etti. Halt oku göster göstere

yerleştirdiği kirişi ardına dek çekerek nişan almaya- başladı.

-

Colly, göğsünün yandığım hissedebiliyordu. Hem de tam

Halt’un bir sonraki okun hedefi olacağını söylediği noktadan. Ağaç

köküne şiddetle saplanan ilk ok ve başının bir karış üs- ( tünden

geçen ikinci ok nedeniyle yaşadığı dehşet akima geldi. Tüm bunlar,

aşağısında kalan silueti izlerken gözlerinin önün-; den bir bir aktı.

Hayatta kalması için tek bir şansı olduğunu biliyordu.

i

Sonunda uçurumdan aşağı atladı ve korkuyla çığlık atarak

çarptığı nehirden suların fışkırmasına neden oldu. Suyun derin-

liklerine gömülmesine rağmen dibini hâlâ görememişti. Aslına

bakılırsa, nehrin derinliği bu noktada en az on beş metreyi bulu-

yordu. Bir an sonra, atlayıştan sağ kurtulduğu için rahatlayarak,

yukarıya doğru yüzmeye başladı. Sol dizi, çarpmanın şiddetiyle

burkulmuştu. Yüzeye çıkmak için ayaklarını çırpınca tüm vücudu

bir acı dalgasıyla kaplandı. Çığlık atarken yuttuğu sular, adama

ağzını kapalı tutması gerektiğini hatırlatmıştı. Öksürüp

CLONMEL’İN KRALLARI

tıksırarak su yüzeyine çıktı ve dizine fazla yüklenmemek için zayıf

kulaçlar atarak kıyıya paralel yüzmeye başladı.

Pelerinli siluet kendisini uçurumdan aşağı atınca, tepedeki

takipçileri de durmuştu. Araziyi ve aşağıda akmakta olan nehri iyi

biliyorlardı. Tepeden gelen bir ses onlan yönlendirdi.

“Nehirde! Tepenin etrafından dolaşıp onu yakalayın!”

Aşağıdaki birkaç açıkgöz, gece yukarıya göndermiş oldukları

gözcü sandıklan adamın el kol hareketleri yaptığını fark etmişti.

Arkadaşlarına geri gidip yana dönmelerini işaret ediyordu. Adamın

ne demek istediğini anlamışlardı. Hedeflerindeki kişinin ardından

atlamayı planlamıyorlarsa, yokuşu sonuna dek çıkmanın bir anlamı

yoktu. Halt’a ulaşmalannın en kısa yolu, tepeden aşağı inip nehir

kıyısını dolanmaktan geçiyordu.

“Yürüyün!” diye bağırdı iriyan bir köpek terbiyecisi. “Nehir

kıyısına!”

Köpeklerine yolu gösterdikten sonra arkalanndan koşmaya

başladı. Tek bir kişinin açılışı yapması yeterliydi. Halt adamların

tepeden aşağı inerek uçurumun dibindeki nehir kıyısına ulaşmak

üzere sola sapmalarım memnuniyetle izledi.

Sonuncusu da görüş alanından çıkınca, parmaklarını iki kez

şıklattı. Abelard, geceyi geçirmiş oldukları kayalıkların ardından

çıktı ve Halt midillisinin sırtına zahmetsizce atladı. Ceketin yaydığı

pis koku nedeniyle burnunun direği kırılan Abelard, dönüp

suçlarcasına efendisine bir göz attı.

“Biliyorum,” dedi Halt uysallıkla. “Ama çorapları bundan da

kötü kokuyordu.”

Abelard’ı hızla yokuş aşağı koşturmaya başladı. Korunaklı

ağaçlık bölgeye ulaştıklarında Halt, sıradışı bir şey

~ 103 ~

JOHN FLANAGAN

yaptı. Doğuya, Redmont’a doğru dönmek yerine Abelard’ burnunu

kuzeybatıda kalan balıkçı kasabasına çevirdi. Ab lard, başını bir kez

daha çevirerek efendisine sorgular gi‘ baktı.

Bunun üzerine Halt, midillisinin tüylü yelesini rahatlatırca sına

okşayarak “Biliyorum ama halletmem gereken bir mesel var,” dedi.

Abelard başını geriye doğru savurdu. Efendisi n yaptığını bildiği

sürece, ona göre hava hoştu.

SBi ---------------

Dışarlıklılar grubunun lideri Farrell, köylüleri sakinleştirmeye ça-

lışırken zor anlar yaşıyordu. Köylüler, Farrell ve adamlarının tek- ;

nelere düzenlenen başarısız kundaklama girişiminde parmaklan,

olduğundan şüpheleniyorlardı. Farrell her ne kadar baskıncılarla ;

hiçbir ilgisi olmadığına dair güvence vermeye çalışsa da köylülerin

onlardan giderek daha fazla şüphelendiklerini hissedebiliyordu.

Belki de yolumuza devam etmenin vakti gelmiştir, diye düşündü.

Şüpheleri kısa bir süre için dindirebilirdi belki, ama şimdiye dek elde

etmiş olduklan kazancı yanlanna alarak şanslannı başka bir yörede

denemeleri, uzun vadede daha güvenli olacaktı.

“Wilfred,” dedi köyün reisine hitaben, “seni temin ederim ki

bizimkilerin bir kabahati yok. Bizi tanıyorsun. Basit ve dindar bir

topluluğuz.”

“Tüm bu sıkıntıların ‘basit ve dindar bir topluluk’ olan sîzlerin

gelişinizden sonra başlaması çok tuhaf, değil mi?” dedi Wilfred

suçlarcasına.

~ 104 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Farrell, masum olduğunu gösterircesine ellerini iki yana açtı.

“Tamamen bir tesadüften ibaret, kardeşim. Cemaatim ve ben,

köyünüzün daha kötü badirelerden korunması için dua cdeceğiz.

Seni temin ederim ki..

O sırada Farrell’in idare ve ibadet merkezi olarak kullandığı

büyük çadınn girişinden itiş kakış sesleri duyulmaya başlandı. Bir

an sonra sakallı bir yabancı girişten içeri daldı. En azından Farrell

onun bir yabancı olduğunu sanıyordu. Birden adamı bir yerden

gözünün ısırdığını fark etti.

İçeri giren adamın boyu, oldukça kısaydı. Bacaklannda

kahverengi basit tozluklar ve çizmeler, sırtında ise soluk yeşil bir

ceket bulunuyordu. Elinde devasa uzun bir yay taşıyordu ve oklarla

dolu kılıfı da omzunda asılıydı. Farrell’in beyninde bir anda

şimşekler çaktı.

“Sen ha!” dedi şaşkınlıkla. “Burada ne arıyorsun sen?”

Adamı görmezden gelen Halt, Wilfred’e dönerek konuşmaya

başladı.

“Soyuldunuz,” dedi kısaca. “Bu adam ve çetesi kaçıp gitmek

üzereler. Onlara vermiş olduğunuz tüm altın ve mücevherleri de

yanlarında götürecekler.”

Wilfred, bir anda içeri dalan Halt’a bakarken şimdi yeniden

Farrell’e dönmüştü. Şüpheyle dolu gözleri kısılmıştı. Farrell, sinirle

zoraki bir kahkaha attı ve çadırın diğer ucunda duran devasa altın

sunağı işaret etti.

“Altım sunağımızı inşa edebilmek için kullandığımızı size

söylemiştim... Halkınız için dua edebilmemiz amacıyla! Sunağı

öylece sırtlanarak yürüyüp gideceğimizi mi sanıyorsunuz? Burada

saf altından söz ediyoruz! Ağırlığı tonlarca olmalı!”

- 105 -

JOHN FLANAGAN

jf

"î;

“Pek sayılmaz,” dedi Halt. Ardından uzun ve hızlı adımlar1 la

sunağa doğru yürümeye başladı. Köylüler de kararsızlık! peşinden

geliyordu. Wilfred ise Farrell’in bir yere kaybolma" ması için adamı

göz hapsinde tutuyordu.

Halt, saks bıçağını hafif bir vızıltıyla kınından çekti ve sr ucuyla

altın sunağın parlak tarafına bir çizik attı. Altın yapraklarından

oluşan ince kaplama kalkmış, altındaki ahşap ortaya çıkmıştı.

“Göründüğü kadar saf değil,” dedi Halt, Farrell’in etrafını sar* !

mak için hareketlenen köylülerin öfkeyle homurdandıklarını du-

yabiliyordu. Dışarlıklının gözleri Halt’tan, etrafındaki düşmanca!

suratlara kaydı. Karıştığı düzenbazlığa mantıklı bir açıklama getir- f

mek üzere ağzını açtıysa da söyleyecek bir şey bulamayarak sustu.:

j:

“Ahşap sunağın üzerini kaplamak için çok az miktarda altın:

kullanmışlar. Geri kalanı da muhtemelen gece rahatlıkla götü-

rebilsinler diye çuvalların içinde ve sunağın dibindedir.”

Wilfred’in işaret etmesiyle birlikte çadırdaki gençlerden biri öne

çıkıp sunağın kaplamasını kaba hareketlerle yırtmaya başladı.

Sunağın altında düzgünce yerleştirilmiş bir çuval yığını

bulunuyordu. Köylü ayağıyla dürtünce, çuvaldan metal şıngırtıları

geldi. Köyün reisi, öfkeli bakışlarını korkudan yüzü bembeyaz

kesilmiş Farrell’e dikti. Farrell ise Orman Muhafızı’nın onu

korumasını umut edercesine, Halt’un arkasına saklanmak için

hareketlendi.

“Sen ölü bir adamsın, Farrell,” dedi Wilfred, sesindeki yu-

muşaklık hiç de iyiye işaret değildi.

Ancak Halt başını iki yana sallayarak, “Altınlarınızı geri

aldığınıza şükredin,” dedi. “Ama Farrell’i alamazsınız. Onun benim

sorularımı yanıtlaması gerekiyor.”

CLONMEL’İN KRALLARI

“Sen kimsin ki bize ne yapacağımızı söylüyorsun?” dedi sunağın

kaplamasını kaldıran genç adam. Halt, dik bakışlarını delikanlıya

çevirdi.

“Ben size malınızı mülkünüzü geri kazandıran kişiyim,” .'edi.

“Ayrıca geçen gece teknelerinizin yanmasını da engelledim. Paranızı

geri aldığınıza ve hayatta kaldığınıza şükredin. Diğer çete üyeleri

sizin olsun. Onlara ne isterseniz yapın. Ama Farrell benimle

geliyor.”

Genç adam cevap verecek gibi oldu ancak Wilfred’in sertçe

araya girmesi nedeniyle sesini çıkarmadı. Köyün reisi öne çıkarak

Halt’la yüz yüze geldi.

“Herhalde bu tür taleplerde bulunabilecek yetkiye sahipsin- dir,”

dedi.

Halt başıyla onaylayarak, “Ben bir Araluen Orman

Muhafizı’yım,” diye cevap verdi.

Çadır, köylülerin durumu anladıklarını gösteren mırıldanmalarla

dolmuştu. Köylüler herhangi bir baronluğun parçası değillerdi belki,

ancak Orman Muhafızları Birliği’nin şöhreti kulaklarına gelmişti.

İçeridekilerin yaşadığı şaşkınlıktan faydalanan Halt, Farrell’i

kolundan yakaladı ve çadınn kapısına doğru yürümeye başladı.

Köylüler bir anlık tereddüdün ardından yolu açarak geçmelerine izin

verdiler.

Esiriyle birlikte sıcak gün ışığına çıkıp onu durdurmaya çalışmış

olan baygın Dışarlıklı nöbetçisinin yanından geçerken, Halt’un yüzü

hafifçe asılmıştı. Çadıra zorla girdiğinde Farrell’in sarf etmiş olduğu

sözler hâlâ akimdaydı.

Sen ha? Burada ne arıyorsun sen? Bu sözler ve Farrell’in

tavırları, Dışarlıklı rahibinin Halt’u bir yerlerden hatırladığını

- 107 ~

~ 108 ~

anın yemek salonu, köyle şatonun mutlu ve gürültücü

H ahalisiyle ağzına kadar doluydu. Will ile Alyss, bir düzi-

ne mumla bezeli, tekerlek şeklindeki bir avizenin aydınlattığı,

salonun tam ortasında bulunan şeref masasında oturuyorlardı.

Will, masaya buyur edildiklerinde surat asmıştı. Genellikle her-

kesin görebileceği noktalardan uzak, köşede bir masayı yeğlerdi.

İnsanları görebilmeyi, ancak onlar tarafından görülmemeyi tercih

ediyordu. Alyss, Will’in yaşadığı tereddüdü fark ederek gülümsedi.

“Buna alışsan iyi olur,” dedi. “Ünlü birisin artık. Yerinde başkası

olsa, bu durumun keyfini çıkarırdı.”

Will kaşlannı çatarak, “İnsan salondaki tüm gözlerin üzerinde

olmasının keyfini nasıl çıkarabilir ki?” diye sordu. Bakışlarıyla hâlâ

kuytu bir masa arıyordu.

“Öyle de olsa insanların hoşuna gidiyor işte. Kapıda handan

ayrılırken resimlerimizi çizmeyi bekleyen sanatçıların birik-

mememiş olmasına şaşırdım.”

“Bu çok sık görülen bir durum mu?” diye sordu Will, duy-

duklarına inanamamıştı.

- 109 ~

JOHN FLANAGAN

Alyss omuz silkerek, “Ben öyle duydum,” dedi ve Will’i-

nazikçe masaya doğru itti. “Hadi ama, eğer Jenny sana havası-]

■İ

m atamazsa çok bozulacaktır.”

Yüzü tatlı bir tebessümle aydınlanan Jenny de müşterilerin

arasından kendine yol açarak onların yanma geliyordu. Sağ elinde de

makamının simgesi olan uzun tahta bir kepçe vardı.

“Will!” diye bir çığlık attı. “Nihayet gelebildin! Mütevazı yemek

salonuma hoş geldin!”

Kollarını Will’in boynuna doladı. Kızın elindeki kepçeyle

ensesine bir tane patlatmasını bekleyen Will, içgüdüsel olarak öne

eğildi. Ama Jenny kepçeyi kontrol ederek bir kahkaha patlattı.

“Hadi ama yahu! İkinci yılımızdan bu yana kimseye vurmadım!

En azından vurmak istemediğim kimseye. Oturun! Oturun!”

Will, Jenny’nin onaylayan bakışları altında aceleyle Alyss’in

sandalyesini çekmek üzere koşturdu. Her zaman terbiyeli bir çocuk

oldu, diye düşündü Jenny. Ardından Will kendi sandalyesine

oturarak salona baktı ve yemek yiyenleri işaret etti.

“Pek de mütevazı bir yer sayılmaz. Burada en az elli, bilemedin

altmış kişi olmalı!”

Jenny, deneyimli bakışlarıyla salonu şöyle bir değerlendirdi.

“Hepsi yemek yemiyor aslında. Bazıları bir içki içmeye gelmiş.”

“Mekân, genellikle ağzına kadar dolu oluyor,” diye araya girdi

Alyss. Ama Jenny başını iki yana salladı.

“Bu gece, her zamankinden de doluyuz. Ünlü Will Treaty ile

güzeller güzeli kız arkadaşının akşam yemeğini burada yi-

CLONMEL’İN KRALLARI

yeceklerine dair dedikodular alıp yürüyünce, masalar da bir bir

doldu.”

Will hafifçe kızarsa da Alyss bu yorumu doğal karşılamıştı. Ne

de olsa Jenny ile birbirlerini çocukluklarından beri tanıyorlardı.

“O dedikoduları kim çıkarmış olabilir acaba?” dedi Alyss anlamlı

anlamlı bakarak. Jenny, sırıtarak masumane bir ifadeyle ellerini iki

yana açtı.

“Hiçbir fikrim yok. Ama işlerin çok açılmasını sağladı,” dedi ve

kocaman bir gülümsemeyle tekrar Will’e döndü. “Seni yeniden

görmek gerçekten harika. Aradan o kadar zaman geçmiş ki. Bundan

böyle bizimle kalacaksın sanırım, öyle değil mi?”

Will’in gözleri, şaşkınlıktan ardına dek açıldı. “Bunu nereden

biliyorsun?” Crowley’nin Özel Harekât Birliği’nin varlığını gizli

tuttuğunu sanıyordu.

Jenny, kayıtsızca omuz silkti. “Birkaç hafta önce birinden

duymuştum. Kim olduğunu hatırlamıyorum.”

Will, başını iki yana salladı. Onun, meseleden henüz beş gün

önce haberi olmuştu. İnsanların güya sır olarak tutmaları gereken

şeyleri anında başkalarına fısıldamalarına şaşmadan edemiyordu.

Jenny, Will’in bu tepkisini fark etmemişti.

“Yemekte yalnızca ikiniz mi olacaksınız?” diye sordu.

Alyss başını iki yana salladı. “Leydi Pauline de bize katılacak.”

Jenny, otuz iki dişini gösterircesine gülüyordu artık. “Sizler şu

küçük salonumun ünlenmesi için elinizden geleni yapıyorsunuz,

değil mi?”

111

~

~

JOHN FLANAGAN

it

Alyss, başım yine iki yana sallayarak, “Bunun için bize i?

tiyacm yok ki,” dedi.

Jenny, hevesle ellerini ovuşturdu. İşine dönmesinin zama

gelmişti.

“Sipariş verecek miydiniz? Yoksa bana mı bırakmak iste siniz?”

Will, kızın arkadaşlarına yeteneklerini sergilemek için c attığını

fark etti. Hazır olduğunu belli etmek için her iki av cunu birden

masaya koydu.

“Sanırım teklifini reddetmek için delirmiş olmamız gereJ kir,”

dedi.

•i

Jenny, yanlarından geçmekte olan genç yardımcısına dönüp

parmaklarım şıklatarak “Buraya bir servis daha aç, Rafe,” dedi.

Tarlasında saban sürmeyi ya da bir demirci atölyesinde çalışmayı

tercih edermiş gibi duran on altı yaşlarındaki iri yapılı delikanlı,

yine de hevesle başını salladı.

“Tamam, Bayan Jenny,” diyerek, hantal hareketlerle hanımının

işaret ettiği noktaya çatal bıçak takımı ve tabak yerleştirmeye

başladı. Neyin nereye konacağını hatırlamak için harcadığı çaba

nedeniyle dilini hafiften dışarı çıkarmıştı.

“Oldukça lezzetli bir başlangıç yemeğimiz var,” dedi Jenny.

“Kemiklerini ayıkladığım bir bıldırcını, hafif baharatlı yaban

mersinleri ve elmayla doldurup kırmızı şarap sosunda haşladım.”

Jenny, aceleyle ağzından çıkan sözlerin akışını bozmadan, hatta

yan tarafındaki çocuğa bile bakmadan, zarif bir bilek hareketiyle

elindeki kepçesini sertçe Rafe’in kafasma indirdi.

Will irkilmesine rağmen, kızm titizliğine ve yeteneğine hayran

kalmıştı.

~ 112 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Bıçak sağda, çatal solda olacak, değil mi? Sana bunu daha önce

de söylemiştim, Rafe.”

Rafe, biraz kafası karışmış halde önündeki can sıkıcı aletlere

bakıyordu. Kendi kendine bıçak sağa, çatal sola diye tekrarlarken

dudakları oynuyordu.

Jenny sabırla iç geçirerek, “Sağ elini kaldır,” dedi. Rafe bir an

duraksadı. Ürkek gözleri avına saldırmaya hazırlanan bir yılan gibi

yumuşak daireler çizmekte olan kepçeye odaklanmıştı. “Yazı

yazdığın elin,” diye hatırlattı Jenny.

“Ben yazı yazmam ki,” dedi Rafe karamsar bir sesle. Jenny gafil

avlanmış ve çocuğu utandırdığından korkmaya başlamıştı. Ne de

olsa tek yapmaya çalıştığı şey, Rafe’in çiftçilikten farklı bir meslek

edinmesi için çocuğa bir şeyler öğretmekten ibaretti.

“Savaştığın elin,' diye araya girdi Will. “Kılıç tutan elin.” Rafe’in

yüzü aydınlandı ve kaslı sağ kolunu kaldırırken otuz iki dişini

gösterircesine sırıtmaya başladı. Jenny, Will’e dönüp gülümsedi.

“Sağ ol, Will,” dedi. “İyi düşündün. Pekâlâ, Rafe, kılıç tutan elin

senin sağ elin. Kılıç da büyük bir bıçağı andırdığı için bıçak sağ

tarafa konuyor. Anladın mı?”

“Anladım,” diye mutlulukla cevabı yapıştırdı Rafe. “Bunu neden

daha önce söylemediniz ki?”

Jenny yine iç geçirdi. “Sanırım ünlü bir Orman Muhafızı

olmadığım için o şekilde düşünemedim,” dedi. Rafe şakayı

kavrayamamıştı.

“Yok, Bayan Jenny. Siz de iyi bir aşçısınız yani.”

~ 113 ~

JOHN FLANAGAN

Rafe, kararlı hareketlerle çatal bıçağı uygun yerlere yerleş^ tirdi.

Sonra hayali bir kılıç taşıdığını düşünerek sofrayı kontro| etti.

Memnuniyetle başını salladı ve Jenny’ye döndü.

“Başka bir şey var mıydı, Bayan Jenny?”

“Hayır. Teşekkürler, Rafe. Şimdilik bu kadar.”

Rafe, Jenny ile konuklarını sırıtarak hafifçe selamladıkta sonra

neşeyle mutfağa yöneldi.

“Efendi bir çocuk,” dedi Jenny. “Umarım yakın zaman- ondan iyi

bir şef garson yaratabilirim.” Tereddüt ederek kendi* ni düzeltti.

“Yiani yıllar sonra.”

|

Will, eski arkadaşım şöyle bir süzdü. Daha masaya yaklaşırken

kızda bir farklılık olduğunu fark etmişti. Artık değişenin ne olduğunu

biliyordu.

.4

“Kilo vermişsin Jen,” dedi. Pek öyle kibar biri sayılmazdı;

aslında, ama tüm kadınların bu sözcükleri duymaktan hoşlan-'!

dıklarım biliyordu. Ayrıca Jenny söz konusu olduğunda doğruyu

söylemiş oluyordu. Arkadaşı hâlâ balıketli denebilecek bir vücuda

sahipti, ama bir şekilde incelivermişti. Jenny’nin yüzü ışıldadı ve

kendini değerlendirmek için omzunun üstünden arkasına şöyle bir

göz attı.

i(

“Öyle mi diyorsun? Belki biraz vermiş olabilirim. Komik ama

insan lokanta sahibi olunca yemek yemeye fazla vakit bulamıyor.

Yemekleri tadıyorum, evet. Ama yiyor muyum? Hayır.” s;

“Çok yakışmış,” dedi Will. Aklından Gilan’m Jenny’yi bu ;

haliyle görmek isteyeceği geçti. Uzun boylu Orman Muhafızı, J Halt

ile Pauline’in düğününde tanıştığı Jenny’ye abayı yak- : inişti.

Sonraları, Arrida’ya giderlerken Will’e kız hakkında on- J larca soru

sormuştu.

CLONMEL’İN KRALLARI

Jenny arkadaşına gülümsedikten sonra hevesle ellerini

ovuşturarak yemekleri anlatmaya döndü.

“Ana yemeği yağ, limon suyu ve biberiye ile terbiye edilmiş

kuzu kaburga oluşturuyor. Etle birlikte kızarttığım patates ve yeşil

sebzelerle servis edeceğim. Ya da haşlayıp zencefil ve bir miktar acı

biberle birlikte servis edebileceğim taze, güzel bir kalkan balığım da

var. Hangisini tercih ederdiniz?”

Konuklar aralarında bakıştılar. Alyss, aklından geçenleri bildiği

Will’in adına cevap verdi.

“Kuzu kaburgası alalım biz.”

Jenny başıyla onayladı. “İyi bir seçim. Ondan sonra da... Ah, işte

Leydi Pauline de geldi, merhaba.”

Kapıdaki küçük hareketlenme gözüne çarpmıştı. Alyss ile Will,

kızın bakışlarını takip ettiklerinde lokantaya girmekte olan uzun

boylu Leydi Pauline’i fark ettiler. Birkaç adım gerisinden ise bir

şekilde gizlenmeye çalışan bir diğer siluet -pelerinli ve kukuletalı bir

siluet- geliyordu.

“Halt!” dedi Will sandalyesinden kalkarak. Yüzünde kocaman

bir gülümseme belirmişti. Ancak Orman Muhafızı kukuletasını

geriye atan adamın açık renkli saç ve sakalını fark edince,

tebessümü bir anda sönüverdi. “Crowley!” dedi şaşkınlıkla. “Burada

ne arıyor acaba?”

Elindeki yemeğin dördüncü bir kişiye yetip yetmeyeceğini

değerlendiren Jenny’nin yüzü asıldı. Orman Muhafızları’nın iştahlı

yapılarını hatırlayınca yetmeyeceğinde karar kıldı.

“Bana ne olduğunu sonra anlatırsınız,” dedi arkasını dönerek.

“Fırına bir kuzu kaburga daha atmam gerek.”

Hızlı adımlarla mutfağa doğru yürürken, “Rafe! Masaya bir

servis daha aç!” diye seslendiği duyuldu.

- 115 ~

JOHN FLANAGAN

!

Alyss de ayaklanmış, akıl hocasını yanlarına çağırıyordu.! Leydi

Pauline onu fark ederek kalabalık salonda ilerlemeyi; başladı. Adeta

havada süzülüyor, diye düşündü Will. Salonda-: ki tüm sohbetlerin

kesildiğini ve tüm gözlerin Orman Muhafızları ile refakatçileri olan

Habercilere çevrildiğini fark ettil Bunun olağandışı bir buluşma

olduğunu herkes fark etmişti. ?

Lokantanın en yeni müşterileri, Will ile Alyss’e katıldılar! Leydi

Pauline gülümseyerek öne doğru eğildi ve genç Orman Muhafızı’nın

yanağına hafif bir öpücük kondurdu. Tıpkı Half gibi o da Will’i oğlu

gibi görmeye başlamıştı.

“Seni burada görmek ne güzel, Will. Eve dönmeye karar¡ ■jt

vermiş olmana çok sevindim.”

Will, Pauline’in Özel Harekât Gücü’nde Halt’a katılma kararından

söz ettiğinin farkındaydı. Kadına bakarak gülümsedi.

“Birinin, Halt’un başını belaya sokmasını engellemesi ge-> rek,

leydim.”

Pauline ciddiyetle başını salladı. “Ben de tam olarak ayni;« şeyi

düşünüyordum. Ne de olsa artık eskisi gibi genç değil,” } diye cevap

verdi. “Bir de, Will, senin için de sakıncası yoksa {

%

şu ‘leydim’ hitabından artık vazgeçelim. Bence bana yalnızca j

‘Pauline’ demen daha uygun.”

“Pekâlâ, Pauline.” Will, bu isimden oldukça hoşlandığını fark etti.

Karşılıklı gülümsediler.

O sırada Crowley, gürültüyle boğazını temizledi. “Karşında Birlik

Komutanını bulmayı beklediğin amma da belli oluyor, ha Will?

Tıpkı Halt gibi beyaz saçlı bir ihtiyar olduğumun farkındayım, ama J

en azından bir merhaba diyebilirsin. Alyss, gün geçtikçe daha da :

güzelleşiyorsun,” diye ekledi Will’in cevabını beklemeden.

- 116 -

CLONMEL’İN KRALLARI

“Beyaz saçların olmayabilir ama tatlı dilli bir yağcısın, Crowley,”

diye cevabı yapıştırdı Alyss. “Redmont’a hoş geldin.” Will, nihayet

konuşmaya fırsat bulabilmişti. “Evet. Hoş geldin, Crowley.

Söylesene, seni buraya hangi rüzgâr attı böyle?” Crowley tam cevap

verecekti ki Rafe, ellerinde bıçaklar, çatallar ve tabaklarla bir anda

masanın dibinde bitiverdi. Bir an tereddüt ettikten sonra, yükünü sol

eline aktarıp havaya doğru hayali bir kılıç darbesi savurdu. Crowley

omzunun üstünden garson delikanlıya endişeli bakışlar atıyordu.

“Kafamı uçurmayı mı planlıyorsun yoksa?” diye sordu. Rafe

tebessüm etti. “Hayır, Bay Orman Muhafızı. Yalnızca sağımı

solumu bulmaya çalışıyordum. Hangisinin hangisi olduğunu

unutmadan önce biraz yana kayın lütfen.”

Crowley, neler oluyor, dercesine Will’e baktı.

Genç Orman Muhafızı omuz silkerek “Jenny onu şef garson

olarak eğitiyor,” diye açıkladı. Crowley, dudaklarını oynatarak

bıçaklar sağa, çatallar sola, tabaklar da ortaya sözlerini tekrar eden garsonu ters ters süzdü ve “Bu uzun yolda kendisine sabırlar

diliyorum,” dedi. Rafe işini bitirip uzaklaşınca, Will’in sorusunu

yanıtladı.

“Buraya Halt nedeniyle geldim,” dedi. “İki gün önce Batı

Kıyısı’ndaki istasyonlarımızın birinden bana güvercinle mesaj

gönderdi. Burada buluşmak istediğini yazmış. Horace’a da haber

vermiş, savaşçı dostumuz sanırım yarın burada olacakmış.

Halletmesi gereken işleri varmış.”

Hızlı iletişimin önemini çok iyi bilen Crowley, kısa süre önce

tüm Krallıkta mesaj istasyonlarından oluşan bir ağ kurmuştu. Her

istasyonda birer görevli bulunuyor ve Crowley’nin

- 117 ~

JOHN FLANAGAN

Araluen Şatosu’ndaki karargâhına dönmek üzere eğitilmiş olan bir

güvercin sürüsünü besliyordu.

f

Halt’un adının geçmesi üzerine Will heyecanla öne doğru eğildi. i

“Meselenin ne olduğundan söz etmiş mi?” diye sordu. Fa-? kat

Crowley başını hayır anlamında salladı.

“Buraya geldiğinde açıklayacağını yazmış. Aslına bakılırsa!

benden önce gelmiş olmasını bekliyordum.”

;

“Biraz geciktim. Esirimi peşim sıra sürüklemem gerekti,’* ' dedi

arkasından tanıdık bir ses.

“Halt!” diyen Will, mutlulukla ayağa fırladı. Orman;

Muhafızı’nın ne salona girdiğini ne de ses çıkarmadan yanla*| rina

yaklaştığını fark edebilmişlerdi. Will eğitmenini kucaklamak üzere

masanın etrafından aceleyle dolanırken sandalyesini devirdi.

“Anlat bakalım, neler oluyor?” diye soran Will, Halt daha birine

bile cevap veremeden onu soru yağmuruna tuttu. “Esirin kim?

Nerelerdeydin? Horace’ın da gelmesini neden istedin? Yoksa ilk

görevimiz belli mi? Nereye gidiyoruz?”

Halt, vücudunu sıkıca saran kollardan kurtularak, bakışlarını

sitemkâr bir ifadeyle yukarı kaldırdı.

“Sorular, sorular, sorular!” dedi. “Buraya gelmekle korkunç bir

hata mı yaptım acaba? Önce karıma bir merhaba dememin sakıncası

var mı?”

Fakat dönüp Pauline’e sarılmasıyla birlikte, gücenmiş numarası

yapmaya devam edemedi. Engellemek için büyük çaba harcamasına

rağmen yüzünde küçücük bir tebessüm belirmeye başlamıştı bile.

- 118 -

CLONMEL’ÎN KRALLARI

O sırada mutfaktan çıkan Jenny, masaya bir kişinin daha

geldiğini fark ederek gerisin geri döndü.

“Frances!” diye seslendi. “Soğuk odadan bir kuzu kaburga daha

çıkar. Rafe...”

“Biliyorum, biliyorum, Bayan Jenny! Masaya bir servis daha!”

Y emek, mükemmel geçti. Halt, dikkatlerini ciddi mesele-

lere vermeden yemeğin keyfini çıkarmaları konusunda

ısrar ediyordu.

“Kahvelerimizi içerken, o konuları konuşacak bol bol vaktimiz

olacak,” dedi kesin bir ifadeyle. Yokluğunda neler yaptığına dair

soruları Toplantı’nın -uzun yıllardan bu yana kaçırdığı ilk

Toplantıydı- detayları hakkında sorduğu sorular sayesinde başarıyla

geçiştirmişti. Will, birinci senelerindeki çıraklarla yaşadıklarını

anlatınca usulca gülümsedi ve Gilan’ın Whitby Baronluğu’na

atandığını -ve Halt ile Will göreve gönderildiklerinde Redmont’la

ilgileneceğini- duyunca da başını memnuniyetle salladı.

“Bu meseleleri nasıl halledeceğini merak ediyordum,” dedi

Crowley’ye dönerek, “iyi düşünmüşsün.”

Crowley, kendini beğenmiş bir ifadeyle sırıtarak “WilPe de

söylediğim gibi, organizasyon söz konusu olduğunda bir

dâhiyimdir,” dedi. Halt, kuşku dolu bir yüz ifadesi takınsa da daha

fazla yorumda bulunmadı.

~ 120 ~

CLONMELİN KRALLARI

Halt’un ısrarı üzerine Leydi Pauline, eşinin yokluğunda Redmont

Şatosu’ndaki son gelişmeleri aktardı. Savaş Okulu’nun lideri Sör

Rodney’nin oldukça çekici bir dul olan Leydi Margaret ile çıkmaya

başladığı bilgisini alan Halt’un gözleri, ardına dek açıldı.

“Rodney, ha?” diye sordu duyduklarına inanamayarak. “Ama

yaşlı ve aksi bekârın tekidir o!”

“Senin için de aynısını söylerlerdi,” diye sakin bir dille cevabı

yapıştırdı Pauline. Halt, durumu kabullenerek başını salladı.

“Yani Rodney evinin erkeği olmaya hazırlanıyor, öyle mi? Kimin

aklına gelirdi ki? Herhalde sırada da sen varsın, Crowley.”

Crowley başını iki yana salladı. “Ben işimle evliyim, Halt.

Ayrıca doğru kadını da asla bulamadım.”

Aslına bakılırsa, Crowley, Leydi Pauline’e karşı öteden beri derin

bir hayranlık besliyordu. Ancak Halt’la ikisinin ilişkisini Krallıkta en

iyi bilen kişilerden biri olduğu için, bu gerçeğin su yüzüne

çıkmasına asla izin vermemişti.

Nihayet yemek sona erdi ve Rafe, kahve demliği ile fincanları

masaya yerleştirdi. Neyse ki bunun için hayali kılıcını çekmesi

gerekmemişti.

Pauline kahvesinden büyük bir yudum alarak memnuniyetle

dudaklarını şapırdatan eşini hoşgörüyle izliyordu. Halt, fincanını

bırakıp dirseklerini masaya dayadı ve öne doğru eğildi.

“Pekâlâ!” dedi. “İşimize bakalım. Dışarlıklılar faaliyet halindeler

ve Araluen’e dönme planlan yapıyorlar. Yani Hibemiya’yı

hâkimiyetleri altına alır almaz.”

JOHN FLANAGAN

“Hibemiya mı?” dedi Leydi Pauline şaşkınlıkla. “Orada işleri

var ki?”

t

“Ülkenin kontrolünü ele geçiriyorlar,” dedi Ha “Araluen’den

kovduğumuz bazı çete üyeleri Hibemiya’^ varmış. Bunca zamandır

orada bekleşip güç ve sayı anlamın büyüyor ve adadaki altı krallığın

altını içten içe oyuyorlarm Neredeyse adanın tamamını ele

geçirmişler. Krallıklardan be kontrolleri altına girmiş. Geriye

yalnızca Clonmel kalmış v oranın düşmesi de an meselesi.”

“Clonmel mi?” dedi Crowley. “Clonmel senin memleketi değil

mi Halt?”

Halt başıyla onaylarken, Will merakla ona doğru döndü Halt’un

Hibemiyalı olduğunu tahmin ediyordu ama bunun doğrulandığına

ilk kez şahit oluyordu.

“Evet,” dedi Halt. “Clonmel Kralı Ferris, yeterince güçlü biri

değil. Ayrıca tüm Hibemiya kralları gibi o da diğer krallardan biri

ona ihanet edip tahtına el koyar mı diye endişeleniyor. Bu nedenle

de gerçek tehlikeyi algılayamıyor.”

“Şu Dışarlıklılar iyice hırslandılar, öyle değil mi?” dedi Leydi

Pauline. “Eskiden yalnızca hırsız ve katillerdi ki bu bile yeterince

kötüydü. Ama artık Hibemiya’nın kontrolünü ellerine mi

geçiriyorlar diyorsun?”

Halt, başıyla onayladı. “Taşra kasabalarında karışıklık yaratıyor

ve korku tohumlan ekiyorlar. Başta halkını koruyamayacak kadar

zayıf ya da bencil bir kral olursa da devreye girip meseleyi

hallediyorlar.”

“Halletmeleri çok kolay,” diye araya girdi Crowley, “ne de olsa

problemleri çıkartan kendileri.”

~ 122 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Haklısın,” diye yanıt verdi Halt. “Çok yakında dışarıdan

bakıldığında banşı yalnızca onlar koruyabilirmiş gibi görünecek.

Güç ve nüfuz kazanıyorlar. Çetelerine giderek daha fazla sayıda

insan katılıyor ve bir noktadan sonra kontrolü ele geçirmek için çok

küçük bir adım atmaları yetecek.”

Will kaşlarını çatarak, “Ama Hibemiya kralları buna neden izin

veriyor?” diye sordu. “Ellerinin günden güne zayıfladığını görüyor

olmalılar, değil mi?”

“Dışarlıklıların önderi Tennyson adında bir adam,” dedi Halt.

“Kralların hiçbiriyle doğrudan karşı karşıya gelmeyecek kadar zeki

biri. Onların tahtlarında kalmalarına izin veriyor... ama krallığın esas

yönetimi kendisine geçiyor. Tüm gerçek yetkiler, nüfuz alanları ve

para, onun kontrolünde toplanıyor.” “Kral da tüm bunlar olurken

ipler kendi elindeymiş gibi mi yapıyor?” diye sordu Pauline.

“Evet ve şimdiye kadar çoğu için bu kadarı yeterli oldu.”

“Öyleyse kral olarak pek bir işe yaramazlar demektir,” diye

tiksintiyle söze karıştı Will.

Halt kederli bakışlarla başını salladı. “Yaramıyorlar zaten. Zayıf

ve benciller. Bundan dolayıdır ki Tennyson gibi güçlü ve etkileyici

bir önder devreye girip liderlik ve istikrarlı bir duruş

sergileyebiliyor. Bunu krallıkların beş tanesinde yapmayı başardı.

Sırada da Clonmel varmış gibi duruyor.”

Crowley öne doğru eğilip arkadaşının gözlerinin içine bakarak,

“Halt,” dedi. “Anlattıkların elbette Hibemiya açısından çok

dokunaklı gerçekler. Ama tüm bunların Araluen’le ilgisi nedir?

Sözlerim kulağa acımasızca geliyorsa özür dilerim, ama neden söz

ettiğimi anladığına eminim.”

JOHN FLANAGAN

WilPin bakışları, tecrübeli Orman Muhafızlarının arasın»* da

gidip geldi. Crowley’nin kastettiği şeyi görebiliyordu. Hal Hibemiya

doğumlu olduğu için bu durum onu etkilemiştik Ama meselenin onu

bağrına basan yeni vatanıyla ilgisi neydi$

“Elbette anlıyorum, Crowley,” dedi Halt. “Özür dilemene gerek

yok. Durumun bizimle ilgisi şu ki, Tennyson Clonmel’in, yani

Hibemiya krallıklarının sonuncusunun da kontrolünü ele geçirdikten

sonra adayı Araluen’e dönmek üzere bir üs olarak , kullanmayı

planlıyor.”

“Bundan gerçekten emin misin?” diye sordu Crowley.

Halt başıyla onayladı. “Yanımda yeminli ifade verebilecek bir

tutuklu var,” dedi. “Adamın adı Farrell ve Araluen’ de bir Dışarlıklı

üssü kurmak üzere gönderilmiş -Selsey Limanı’nda,” diye ekledi.

“Liman hem güvenli hem de göz önünde değil. Tam da Tennyson’m

lanet olası tarikatını getirmeyi seçeceği türden bir yer.”

“Ve sen de bunu yapmadan önce onu durdurmamız gerektiğini

öne sürüyorsun,” dedi Leydi Pauline.

Halt bakışlarını karısına çevirdi. “Yılanın başını erken ezmek

gerekir,” dedi. “Onları hareket güçleri artmadan durdurmayı tercih

ederim.”

“Will ile ikiniz bu işin üstesinden gelebilecek misiniz?” diye

sordu Crowley.

“Horace da var,” diye ekledi Halt.

Birlik Komutanı kabullenerek başıyla onayladı.

“İkiniz ve Horace. Daha büyük bir kuvvete ihtiyacınız olmayacak

mı?”

~ 124 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Hibemiya’yı istila edemeyiz. Kral Ferris bizden yardım falan

istemedi. İstemeyecektir de. Bana kalırsa ayak oyunları ve

hurafelerle ortaya daha fazla ayak oyunu ve hurafe koyarak

dövüşebiliriz. Doğudan gelecek olan usta bir kılıç silahşoruna dair

eski bir Hibemiya efsanesini avantajımıza kullanabileceğimizi

düşünüyorum.”

“Silahşor da Horace olacak tabii,” diye araya girdi Will. Halt,

eski öğrencisine bakarak gülümsedi.

“Aynen öyle. Clonmel Kralı Ferris’e yaklaşıp onu Dışarlıklılara

direnç göstermeye ikna edebiliriz diye düşünüyorum. Clonmel’deki

güçlerini kırmamız halinde, tarikatı diğer krallıklardan da

kovabiliriz.”

“Ve Araluen’den de uzak tutabiliriz,” dedi Alyss.

“Bu bir etkileme meselesi. İnsanları etki altına almalarını

durdurabilirsek, krallık ahalisinin, kandırıldıklarını görecek kadar

zamanı olacaktır. Bu tür bir hareket ya büyüyerek yoluna devam

eder ya da gerisin geri devrilir. Olduğu gibi kalamaz.” “Şu Kral

Ferris denen adamın seni dinleyeceğini nereden biliyorsun?

Tanışıyor musunuz?” diye sordu Crowley.

“Evet, çok iyi tanışıyoruz,” dedi Halt. “Kendisi benim kardeşim

olur.”

~ 125 ~

CiTV' rai Ferris’in kardeşin olduğu gerçeğine hâlâ alışamı-

Xv^yorum,” dedi Horace.

Bu sözleri ilk kez söylemiyordu. Orman Muhafızları ile birlikte

Redmont’tan ayrılıp kıyı tarafına doğru yol almaya başladıklarından

bu yana, her defasında başını şaşkınlıkla sallayarak konuya geri

dönüyordu. Will, meselenin genellikle sohbete ara verildiğinde

açıldığını fark etti.

“Bunu daha önce de söylemiştin,” dedi Halt. Will, eski ustasının

uyarı dolu ses tonunu tanımıştı. Ancak görünüşe bakılırsa Horace,

durumdan habersizdi.

“Şey, gafil avlandığımı itiraf etmeliyim, Halt. Seni hiçbir

zaman... yani, bir kraliyet ailesi mensubu olarak görmemiştim de

ondan.”

Halt’un sert bakışları, hemen yanında at sürmekte olan uzun

boylu, genç şövalyeye odaklandı.

“Gerçekten mi?” dedi. “Hal ve tavırlarım bir kraliyet ailesine

yaraşır olmadığındandır herhalde, ha? Senin için fazla mı kabayım

yoksa?”

~ 126 -

CLONMEL’ÎN KRALLARI

Will, tebessümünü gizlemek için yüzünü çevirdi. Horace, bu

masum tavırlarıyla Halt’u sinirlendirmekte çok başarılıydı gerçekten.

“Hayır, hiç de değil,” dedi Horace. Orman Muhafızı’nın canını

sıktığım fark etmiş ama bunun nedenini kavrayamamıştı. “Sadece

sende şu şeyden yok...” Halt’un sahip olmadığı şeyin ne olduğunu

bilmediği için tereddüt etti.

“Saç kesimi,” diye araya girdi Will.

Halt, dik dik eski çırağına bakıyordu şimdi. “Saç kesimi.” Soru

sormuyordu, yalnızca ifadeyi tekrarlıyordu.

Will, hemen başıyla onayladı. “Aynen öyle. Kraliyet ailesi

üyelerinin saçları, belli bir modaya göre kesilir. Hal ve tavrın

yanında... saç kesimi de önemlidir.”

“Saç kesimim hoşuna gitmiyor mu?” dedi Halt. Will ellerini

masumca iki yana açtı.

“Halt, saçlarına bayılıyorum! Ama bir kralın kardeşine göre biraz

fazla hırpani. Saçların pek de...”

Will, eyerinde biraz daha öne eğildi ve Halt’un tehlikeli

bakışlarını önemsemeden, eski eğitmeninin kırlaşmış saçlarını

yakından inceledi. Aradığı kelimeyi bulmuştu.

“.. .düzgün sayılmaz.”

Halt’un kızgın bakışlarının hedefi olmadığı için halinden

memnun olan Horace, bu bakışmaları ilgiyle izliyordu. Ama artık

söze karışmadan edemeyecekti.

“Düzgün! İşte bu. Saç kesimin yeterince düzgün değil. Kraliyet

demek her şeyden önce düzgünlük demektir.”

“Sence Kral Duncan... düzgün mü?” diye sordu Halt.

- 127 ~

JOHN FLANAGAN

Horace, ciddiyetle başını salladı. “İstediğinde, evet. Devlet

meseleleri görüşülürken mesela. Kesinlikle düzgün bir yani var.

Sence de öyle değil mi, Will?”

“Kesinlikle,” dedi genç Orman Muhafızı.

Halt’un bakışları, ikilinin arasında gidip geldi. Kendisini; güçten

düşmesi için her iki yandan aynı anda saldıran iki köpeğin arasında

kalmış bir boğa gibi hissediyordu. Saldırının yönünü değiştirmesi

gerektiğinde karar kıldı.

“Horace, Galya’da Depamieux’ye meydan okuyuşumuzu

hatırlıyor musun?”

Horace, başıyla onayladı. Kötü yürekli savaş ustasının hatırasıyla

birlikte yüzü bir an için gölgelendi.

“Hatırlıyorum.”

“Ona Hibemiya kraliyet soyundan geldiğimi söylemiştim. Onu

da hatırladın mı?”

“Evet. O tarz bir şeyler söylemiştin,” dedi Horace. Ellerini

şaşkınlık dolu bir ifadeyle iki yana açma sırası artık Halt’a gelmişti.

“Peki, o zaman benim yalan söylediğimi mi sanmıştın?”

Horace, cevap vermek üzere açtığı ağzını hemen sonra kapadı.

Tırıs halindeki atların nal seslerinden başka bir sesin duyulmadığı

uzun ve rahatsızlık verici bir sessizlik yaşandı.

“Şu bir kızıl şahin mi yoksa?” dedi konuyu değiştirmek amacıyla

gökyüzünü işaret eden Will.

Halt, çocuğun gösterdiği yere bakma zahmetine bile girmeden,

“Hayır, değil,” dedi. “Öyleyse de cam cehenneme. Eee?”

- 128 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

dedi Horace’a dönerek. “Sorumu cevaplamadın. Sence yalan mı

söylüyordum?”

Tedirgin bir ifadeyle boğazını temizleyen Horace, kısık bir sesle

cevabını verdi:

“Aslını istersen, evet.”

Halt’un dizginlerini çekmesiyle birlikte Abelard aniden durdu.

Will ile Horace da onu takip edince yolun ortasında kaba bir daire

çizecek şekilde durup karşılıklı bakışmaya başladılar. Halt, kırgın bir

yüz ifadesiyle Horace’a bakıyordu.

“Yalan söylüyordum, ha? Dürüstlüğümden şüphe mi duydun? O

kadar kırıldım ki! Söylesene Horace, daha önce benim hiç yalan

söylediğimi işittin mi?”

Will, kaşlarını çattı. Halt da pireyi deve yapıyor, diye düşündü.

Bu dargın, içerlemiş tavırlar nedense ona samimi gelmiyordu. Akıl

hocasının Horace karşısında galip gelmek için çocuğun yumuşak

mizacının üstüne gittiğini ve genç şövalyeye kendisini suçlu

hissettirmek için uğraştığını fark etti.

“Şey...” dedi Horace kararsızlıkla. Will, Halt’un omuzlarının

halinden memnun olduğunu belli edercesine kıpırdadığını fark etti.

Ardından Horace, sözüne devam etti. “Kızlan hatırlıyor musun?”

“Kız mı? Ne kızı?” diye sordu Halt.

“Galya’ya ilk indiğimizde gördüğümüz kızlar. Rıhtımın önünde

kısacık elbiseler giymiş birkaç kız vardı.”

“Haa, onlar... evet. Hatırlıyorum onları,” diyen Halt, ihtiyatlı bir

tavır takınmıştı artık.

“Kimin nesiymiş bu kızlar?” diye araya girdi Will.

î

JOHN FLANAGAN

“Boş ver,” dedi Halt bıyık altından.

“Şey, onların haberci olduklarını söylemiştin. Acil mesaj ; lan

taşımak üzere rahatlıkla koşabilmeleri için kısa elbiseler;

giydiklerini.”

i;

Will bir kahkaha patlattı. “Ne dedin, ne?” dedi Halt’a dönerek.

Halt eski öğrencisini görmezden geldi.

j

“Ona benzer bir şeyler söylemiş olabilirim. Aradan epey' zaman

geçti.”

“Tam olarak öyle söylemiştin,” dedi Horace suçlarcasına. “Ve

ben de sana inanmıştım.”

“Öyle bir şeye inanmış olamazsın!” dedi Will, hayretler

içerisindeydi. Bir boks maçını izleyen bir seyirci gibi hissediyordu

kendisini. Horace ona dönerek ciddiyetle başını salladı.

“İnandım. Çünkü bunu söyleyen kişi bir Orman Muhafızı olan

Halt’tu. Orman Muhafızları şerefli insanlardır. Orman Muhafızları

asla yalan söylemezler.”

Will, gözlerini onunkilerden kaçırdı. Şimdi de Horace meseleyi

abartıyor, diye düşündü. Horace, suçlayıcı bakışlarını Halt’a çevirdi.

“Ama sen söyledin, değil mi Halt? Söylediklerin yalandı, ha?”

Halt, bir tereddüdün ardından kısık sesle cevap verdi: “Senin

iyiliğin içindi o.”

Birden topuklarıyla Abelard’ı dürttü ve minik midilli, karşılıklı

bakışan Will ile Horace’ı yalnız bırakarak fırlayıp gitti. Horace, Halt

duyma mesafesinden çıkar çıkmaz otuz iki dişini gösterircesine

gülmeye başladı.

~ 130 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“İntikamımı almak için senelerdir bekliyordum!” Vurucu’yu

çevirerek hızla Halt’un ardından gitti. Will, birkaç saniye boyunca

olduğu yerde kalarak düşünmeye devam etti. Horace her zaman

öylesine art niyetsiz, açıksözlü ve dürüst bir kimlik çizmişti ki,

pratik şakalar açısından kolay bir hedef olmaktan kurtulamamıştı.

Ama artık kendi kurnaz fikirlerini tasarlamaya başladığı

anlaşılıyordu.

“Muhtemelen yanımızda fazla vakit geçirdiği için,” dedi Will ve

Çekici’yi arkadaşlarının peşinden harekete geçirdi.

SB» ------------------- s»-

O gece geç saatlerde, sıcacık battaniyelerinin altına girip eyerini

yastık olarak kullanan Will, gökyüzünde net bir şekilde görülebilen

parlak yıldızlara baktı ve usulca gülümsedi. Buz gibi esen rüzgârı

yüzünde hissedebiliyordu ancak bu, vücudunun battaniyelerin içinde

kalan kısmının daha da ısınıp rahatlamasını sağlıyordu.

Yeniden yollara koyulup maceralara yelken açmak çok güzeldi.

Bunu en yakın iki dostuyla birlikte yapmak ise paha biçilmez bir

histi.

Yoldaki atışmanın ardından Halt, bir saat kadar gururu kırılmış

numarası yapmayı sürdürmüştü. Ancak bir süre sonra oynadığı

oyuna devam edemez hale gelmiş ve ağırbaşlı bir tavırla Horace’ı

kabalığından ötürü affettiğini ilan etmişti. Horace da sakallı Orman

Muhafızı’na minnettar kalmış numarası yapmıştı. Fakat çaktırmadan

Will’e göz kırpmayı da ihmal etmemişti. Will bir kez daha

Horace’ın o eski masumiyetinden

~ 131 ~

JOHN FLANAGAN

eser kalmadığına ikna oldu. Bunu aklımda tutmalıyım, diy düşündü.

Geçmişte, Horace’ın intikamını almak isteyebilecek şakalardan

bolca yapmıştı çünkü.

|

Yıldızlar gökyüzünde yanıp sönerken Will, uyuyamadığınj fark

etti, aklı Redmont’tan ayrıldıkları sabahtaydı. Crowley| Sör Rodney,

Baron Arald ve tüm dostlan elbette onlan geçirt meye gelmişlerdi.

Ancak Will’in aklı esasen iki kişiye odak! lanmış haldeydi: Leydi

Pauline ve Alyss.

;

Alyss, ona bir hoşça kal öpücüğü verdikten sonra kulağına bir*|

kaç kelime fısıldamıştı. O anlar aklına gelince, Will’in yüzü

ışıldadı.:

Alyss, daha sonra önceki gece aralanna katılan Horace’a hoşça

kal demek üzere yanından ayrılmış ve Will de kendisini: Leydi

Pauline ile karşı karşıya buluvermişti. Kadın, yanağından öpüp

çocuğa sanlırken usulca, “Ona göz kulak ol, Will. Artık sandığı

kadar genç değil,” demişti.

Will, küçük bir şok geçirerek Pauline’in Halt’tan söz ettiğini

kavramıştı. Will’e kalırsa dünyada göz kulak olunması gereken en

son kişi Halt’tu ama yine de başıyla onaylamıştı.

“Olacağımı biliyorsun, Pauline,” demişti. Kadın, daha sonra

sanldığı kocasının pelerininin kayışlarını sıkmış, yerlerine

geçirmişti.

Ne garip bir durumdu, diye aklından geçirdi Will. Alyss ve

Redmont’taki diğer dostlarından ayrılırken çok üzülmüştü. Aynlık

anlannı hatırlamak, içinin acımasına neden oluyordu. Yine de bir

kez daha yola koyulup yıldızlann altında kamp kurmuşlardı ve

aralanndaki gerçek dostluğun tadını çıkanyor- lardı. Hayat ne güzel,

diye düşündü. Hatta mükemmele yakındı. Aklında bu düşünceyle

uyuyakaldı.

~ 132 ~

CLONMEL’ÎN KRALLARI

İki saat sonra nöbeti devralması için Horace tarafından dürtülerek

uyandırıldı. Sıcacık battaniyelerinin içinden uykulu gözlerle çıkarak,

soğuk geceye adımını attı.

Hayat an itibarıyla o kadar da mükemmel değil, diye geçirdi

içinden.

4

Y ol arkadaşlarının Clonmel Krallığı’na varmaları beş gi]

sürdü.

'I

ilk olarak kıyı şeridinde bulunan Selsey adlı köye seyahat

etmişlerdi. Hibemiya’ya varmak için atlarıyla birlikte aradaki?

dar kanalı geçmelerini sağlayacak bir tekne gerekiyordu. Halt;

köyün reisini, bu tekneyi vermesi için ikna etmişti.

Wilfred, ilk başta bu fikre pek de sıcak bakmamıştı. Ahalisi,

yıllardan bu yana bağımsız yaşamaya alışmıştı ve dış dünyada

olan bitenlerle çok az ilgileniyorlardı. Halt’un talebini bağım-

sızlıklarının ihlali ve rutin hayatlarındaki nahoş bir aksama

olarak görüyorlardı. Halt’un Wilfred’e her ne kadar bir baron-

luğa bağlı olmasa da, Selsey’in Araluen’in bir parçası ve bir

Orman Muhafızı olarak temsil ettiği Kral Duncan’m tebaası

olduğunu hatırlatması gerekmişti.

Ayrıca köyün balıkçı filosunu yok olmaktan kurtardığından ve

Dışarlıklıların köylülere ait çok miktarda altın, gümüş ve mücevherle

kaçmasını engellediğinden de söz etmesi gerekmişti. Halt tüm

bunlara ek olarak, Farrell ve çetesiyle çalışan

134

-

~

CLONMEL’İN KRALLARI

eşkıyaların peşine düşüp tutuklamaları için Redmont’tan silahlı bir

birlik ayarlayarak köyün güvenliğini sağlamıştı.

Wilfred nihayet gönülsüz de olsa, yelkenleri suya indirmiş ve

onları Hibemiya’ya taşıyacak bir tekne ile yeterince tayfa vermeyi

kabul etmişti.

Gün doğmadan hemen önce, Clonmel’in güneydoğu kıyısında

tekneden inip göz alabildiğine uzanan tenha bir kumsala çıktılar. Üç

arkadaş, olası gözcülerin görüş alanından bir an önce çıkmak için

hızla atlarına binerek kumsalın kıyısındaki ormana yöneldiler. Will,

gölgeleriyle onlan saklayan ağaçların arasından dönüp geriye bir göz

attı. Balık avlanan bölgeye dönmek için hiç vakit kaybetmeden

tekrar denize açılan tekne, çoktan kıyıdan uzaklaşmıştı. Yelkeni,

karanlık dalgaların arasında solgun bir leke şeklinde seçiliyordu.

Halt, Will’in bakışlarını fark etti.

“Balıkçılar,” dedi. “Tek düşündükleri, tutacakları balıklar.”

“Amma da sıcakkanlı bir gruptu,” dedi Horace. Aslına bakılırsa

denizciler, yolcularıyla gereksiz sohbete girmemişlerdi. “O tekneden

indiğime hiç de üzülmedim.”

Halt da onunla aynı fikirdeydi, ama onun nedenleri farklıydı.

Teknenin rıhtımın sakin sulannı terk edip açık denizde batıp

çıkmaya başlamasıyla birlikte, midesi, her zamanki gibi tecrübeli

Orman Muhafızı’na ihanet etmişti. Burunlarının direğini sızlatan

bayat balık kokusu da duruma tuz biber ekmişti. Yolculuğun büyük

bir kısmını, solgun bir yüzle küpeşteye yapışarak pruvada geçirmişti.

Onun teknelerde yaşadığı bu sıkıntıya aşina olan genç yol

arkadaşları, durumu görmezden gelip Halt’u kendi haline

bırakmanın en doğrusu olduğuna karar vermişlerdi.

~ 135 ~

JOHN FLANAGAN

Geçmiş tecrübelerinden, gösterecekleri en ufak bir acıma belirtip

sinin tecrübeli Orman Muhafızı’nın söylenerek onları huzurun? dan

kovması anlamına geleceğinin farkındaydılar. Herhangi bir| dalga

geçme denemesi ise daha da kötü sonuçlar doğuracaktı.

Bir süre daha ormanda yol aldıktan sonra, yolları bir patika?

tarafından kesildi. Dar ve kavisli yolda yan yana ilerlemeleri

olanaksızdı. Böylece Halt’un liderliğinde tek sıra halinde ku- i

zeybatıya doğru ilerlemeye başladılar.

“Şimdi ne yapacağız, Halt?” diye sordu Will, eğitmeninin

arkasından at sürerken. Kır sakallı Orman Muhafızı, eyerinin

üzerinde hafifçe döndü.

“Ferris’in şatosu Dun Kilty’ye gideceğiz. At sırtında bir haftalık

yolumuz var. Bu da bize Clonmel’de işlerin ne durumda olduğunu

görme fırsatı verecek.”

Kısa bir süre sonra, Clonmel’de işlerin hiç de yolunda gitmediği

ortaya çıktı. Düzensiz bir biçimde kıvrılarak ilerleyen patika, onları

bir süre sonra daha geniş bir anayola çıkardı. Yolu takip ederken,

ormanların arasına serpiştirilmiş çiftlik arazilerini görebiliyorlardı

artık. Ancak çiftlikler bakımsızdı ve üzerlerini yabani otlar

bürümüştü. Her yanı kapatılmış sessiz çiftlikler, yük arabaları ve

saman balyaları tarafından engellenen avlu girişleriyle eğreti askeri

kampları andırıyordu.

Will, korunaklı çiftliklerden birinin yanından geçerken, “Bir

sorun çıkmasını bekliyor gibiler,” dedi.

“Aslına bakarsan, sorun çoktan çıkmış gibi duruyor,” diye cevap

verdi Halt. Kül ve devrik kalas yığınlarının hâlâ için için yandığı

müştemilatlardan birinin közleşmiş kalıntılarını işaret ediyordu.

Tarlalardaki leşler de gözlerine çarpmıştı. Şişmiş

~ 136 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

hayvan leşlerinin üstlerine tüneyen kuzgunlar, keskin gagalarıyla

çürümüş et parçalarını koparıyordu.

“Şu leşleri gömmüş ya da yakmış olmalarını beklerdim,” dedi

Horace. Rüzgârın getirdiği çürümüş et kokusunu solumamak için

burnunu kapatmıştı.

“Tarlaları ekip biçmeye bile korkuyorlarsa, birkaç koyun leşini

gömmek için dışarı çıkmalarını bekleyemezsin,” dedi Halt.

“Sanırım öyle. İyi de, bu kadar korktukları şey nedir?”

Halt hafiften doğruldu ve birkaç saniye boyunca üzengilerin

üstüne basarak durdu.

“Tahmin yürütmem gerekirse, şu Tennyson denen adamdan

saklandıklarını söylerdim ya da en azından emrindeki haydutlardan.

Tüm bu çiftlikler, kuşatma altındaki bir ülkeyi andırıyor.”

Çiftlikler ve yanlarından geçtikleri tüm küçük mezralar, aynı

korku ve güvensizliği yansıtıyordu. Yol arkadaşları, görülmemek

için ellerinden geldiğince dolambaçlı yolları kullanıyorlardı.

“Burada olduğumuzu belli etmenin bir anlamı yok,” dedi Halt.

Ama ikinci günün kuşluk vaktinde, merakından içi içini yemeye

başlamıştı bile. Parmağıyla görüş alanlarına yeni giren ve harap

haldeki beş evden oluşmakta olan minik bir mezrayı işaret etti.

“Şuraya gidip yumurtayı kaça sattıklarını soralım,” dedi.

Ardından ağaçların arasından çıkıp, mezraya uzanan yolun başını

çekti.

Kaşlarını çatan Horace, Will’e dönerek “Yumurta mı alacağız?”

diye sordu.

~ 137 ~

JOHN FLANAGAN

Will arkadaşına sırıtarak, “Lafın gelişi öyle dedi, Horac

diye yanıt verdi.

| '.1

Horace, durumun farkındaymış gibi davranmakta gecik rek

başıyla onayladı. “Yaa... evet. Ben de öyle düşünmüşi zaten. Yani

bir nevi.”

Atlarını mahmuzlayarak mezraya elli metre kala Abelard’ı y'

kaladılar. Çıt çıkmayan binalara ilk kez bu kadar yaklaşıyorlar

Yaklaştıkça, yapıların etrafina çekili kaba çitin detayları da gör

alanlarına girmeye başlamıştı. Mezranın etrafında, el arabaları

sabanlardan oluşan bir çember bulunuyordu. Aralardaki boşlı eski

mobilyalarla-sıra ve masalarla- doldurulmuş, diğer gedikl

ise aceleyle bir araya getirilmiş toprak yığınları ve kalaslarla ü'

"■i

kanmıştı. Halt, yıllar boyu sevgiyle cilalanıp parlatıldığı anlaşılan,

ama artık barikattaki bir deliği doldurmak üzere kabaca yan yatı-,

nlmış duran aile yadigârı bir masa görünce, yüzünü buruşturdu. '

“Bugünlerde yemeklerini açık havada yiyor olmalılar,” dedi

usulca.

Yakından bakıldığında, mezranın hiç de tenha olmadığı an-

laşılıyordu. Barikatın arkasındaki hareketlenmeleri artık seçe-

biliyorlardı. Birkaç kişi barikatın arkasından onları izliyordu. En

azından birinin başında bir miğfer varmış gibi duruyordu. Sabah

güneşi, metalin üstünden hafifçe yansıyordu. Orman Muhafızları bu

durumu izlerken, adamlardan biri barikatın ortasında kapı görevi

gördüğü anlaşılan bir arabanın üstüne tırmandı. Üzerindeki metal

parçalarla dolu deri ceket, ucuz ve ilkel bir zırhı andırıyordu. Sağ

elinde savurmakta olduğu kaim mızrağı ise kesinlikle ucuz ya da

ilkel değildi. Miğferi gibi silahı da güneş ışığını yansıtıyordu.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Birileri mızrağını bilemiş,” dedi Horace. Ancak o, sözlerine bir

yanıt alamadan, mızraklı adam yaklaşan gruba seslendi.

“Yolunuza gidin!” diye bağırdı kabaca. “Burada istenmi-

yorsunuz!”

Sözlerinde ciddi olduğunu göstermek için mızrağını şöyle bir

savurdu. Birkaç mezra sakini de aynı fikirde olduklarım belli

edercesine homurdandılar. Barikatın tepesinden sallanan silahlar,

yol arkadaşlarının dikkatini çekti. Birkaç kılıç, bir balta ve orak ile

tırpan gibi çiftçi gereçleri vardı ellerinde.

“Size bir zarar vermek niyetinde değiliz, dostum,” diye seslendi

Halt. Dirseklerini eyer topuzuna dayayıp yüreklendirici bir

tebessüm takındı. Çiftçinin yüzlerindeki ifadeyi seçemeyeceği kadar

uzağındaydılar. Ancak Halt, hiç de tehditkâr olmayan vücut dilinin

adamın ses tonunu yumuşatacağını umuyordu.

“Biraz daha yaklaşırsanız biz size zarar vereceğiz!”

Halt adamla konuşurken Will de barikatı, özellikle de tepeden

gelişigüzel sallanan silahlan dikkatle inceliyordu. Birkaç saniye

sonra küçük bir şeklin savunmadaki minik bir gediğin arkasına

geçtiğini, bunu sol tarafa giden bir başkasının takip ettiğini fark etti.

Birkaç saniye sonra silahlar o noktalardan sallanmaya başlandı.

Daha önce yukarı aşağı sallandıkları sağ tarafta şimdi yeller

esiyordu.

“Halt,” dedi bıyık altından, “sayıları dışarıya gösterdikleri kadar

fazla değil. Ayrıca içlerinde kadın ve çocuklar da var.”

“Hiç şaşırmadım,” diye cevap verdi Orman Muhafızı. “Daha

yakma gitmemizi istememelerinin nedeni de bu.” Bir kez daha

mızrakçıya döndü. “Bizler basit gezginleriz, dostum.

~ 139 ~

JOHN FLANAGAN

Parası neyse ödeyip sıcak bir yemek yemek ve birer barı bira

içmek istiyoruz.”

“Size yemek falan yok! Paranızı da istemiyoruz! Basıp g‘ din

şimdi!”

Çaresizliği sesinden belli oluyor, diye düşündü Halt. Ada silahlı

süvarilerin, blöfünü her an görmelerini bekliyorrm gibi

davranıyordu. Halt o an Will’in haklı olduğunu ve barika tın

ardındaki “savunmacılar”ın çoğunun kadın ve çocuklarda^

oluştuğunu iyice anladı. Onları daha fazla endişelendirmey gerek

yoktu. Ülkenin bu kesiminde işler, zaten yeterince köti| gidiyora

benziyordu.

“Pekâlâ. Öyle olsun. Bu yakınlarda uğrayabileceğimiz bir han

var mı acaba? Bir süredir at sırtındayız da.”

Mızraklı adam, kısa bir sessizliğin ardından cevap verdi.

“Craikennis’te Yeşil Harpçı Hanı var. Buranın batısında, aradaki

mesafe bir fersah bile değil. Belki orada yer bulursunuz. Bu yolu

dört yol ağzına kadar takip edin. Orada levhasını göreceksiniz.”

Çiftçinin, atlıları başka bir yere yönlendirdiği için memnun

olduğu anlaşılıyordu. Ayrıca içinde bir han olması, oranın mezradan

daha büyük bir yerleşim merkezi -bir köy, hatta küçük bir kasaba-

olduğunu gösteriyordu. Böylece yabancıların geri çevrilme ihtimali

çok daha düşük olacaktı. Halt, elini sallayarak adamla vedalaştı.

“Tavsiyen için sağ ol, dostum. Sizi daha fazla rahatsız et-

meyeceğiz.”

Karşıdan bir cevap gelmedi. Çiftçi, Orman Muhafızları atlarını

döndürüp hareket ettikten sonra bile elinde mızrağıyla arabanın

üstünde durmaya devam ediyordu.

CLONMEL’İN KRALLARI

Yüz metre kadar gittikten sonra Will, dönüp geriye bir göz

atarak “Hâlâ bizi izliyor,” dedi.

Halt, “Biz görüş alanından çıkıncaya dek de izleyeceğine

kalıbımı basarım,” diye homurdandı. “Gece boyunca da karanlık

bastıktan sonra dönüp onu gafil avlayacağımızdan endişe

edecektir.” Başını kederle iki yana salladı.

“Amma da korkmuş,” dedi Horace, adamın yüzündeki ifadeyi

fark etmişti.

Halt, başını genç şövalyeye çevirdi. “Hem de nasıl. Korku,

Dışarlıklıların en etkili müttefikidir. Galiba karşı karşıya olduğumuz

dur umun zorluğunu kavramaya başladık.”

Yola devam ederek Craikennis’i işaret eden tabelaya ulaştılar.

Yolda bir levha bulunduğuna ve buranın bir adı olduğuna göre,

Craikennis daha büyük bir yerleşim merkezi olabilirdi. Ancak Halt

yine de az önce karşılaşmış oldukları muameleye maruz kalmak

istemiyordu.

“Samnm burada ayrılabiliriz,” dedi. “Üç silahlı adam bölge

halkının gözünü korkutabilir. Daha içeri bile girmeden kasabadan

kovulmayı istemem. Lavtan yanındaydı, değil mi Will?”

Will, Halfa çalgısının bir mandola olduğunu öğretme çaba-

larından uzun zaman önce vazgeçmişti. Zaten öyle ya da böyle, Halt

sorusuna bir cevap aramıyordu. Will daima yanında taşıdığı

mandolasını bir gece önce kamp ateşinin yanında çalmıştı.

“Evet. Gezgin bir ozana dönüşmemi mi istiyorsun?” Halt’un

neler düşündüğünü önceden kestirebiliyordu. Gezgin bir müzisyen,

köylüleri tehdit etmeyen bir görüntü sergileyebilirdi.

Halt başıyla onayladı. “Evet. İnsanlar bir şekilde ozanlara

güvenme eğilimindeler.”

JOHN FLANAGAN

“Hem bu ozanın öylesine güvenilir bir suratı var ki,” di sırıtarak

araya girdi Horace. Halt sessizliğini koruyarak biri saniye boyunca

Horace’ı süzdü.

“Katılıyorum,” dedi sonunda. “Kamp yapacak bir yer bi* luruz,

ardından da sen şarkı söyleyerek önden gidersin. Hor ce ve ben de

herkes seni izlerken gizlice içeri sızarız. Han kendine bir oda ayırt.

Çalgıcı kılığındayken yaptığın şey blf oluyor, değil mi?”

|

Will başıyla onayladı. “Bir çalgıcının handa kendisine bu, oda

araması olağan bir durumdur ya da han doluysa ahırda.”

“O zaman sen de öyle yap. Biz de yemek yiyip etraftaki- lerden

bir şeyler öğrenmeye çalışır, sonra da kampa döneriz. Hancının

ağzından laf alıp alamayacağına bir bak, ama çok da ısrarcı

gözükme. Yarın sabah öğrendiklerimizi karşılaştırırız.”

Will başıyla onaylayarak “Kulağa kolay geliyor,” dedi. Ardından

sırıtmaya başladı. Halt’un müzik konusunda ne kadar bilgisiz

olduğunu biliyordu. “Akşam özellikle çalmamı istediğin bir şarkı var

mı?”

Halt, eski çırağına birkaç saniye baktıktan sonra “Kır Sakallı

Halt olmasın da ne olursa olsun,” dedi.

Horace hayal kırıklığıyla dilini şaklattı. “Tüh, halbuki en

sevdiğim şarkılardan biriydi o.”

Halt, otuz iki diş sırıtan gençleri ters bakışlarla süzüyordu.

“İçimde neden şu Özel Harekât Birliği’ne katılmayı kabul ettiğim

için pişman olacakmışım gibi bir his var acaba?” dedi.

- 142 ~

alt ile Horace, Craikennis’in eteklerinde atlarını diz-

H ginlediler. Burada da yeni yapılmış olduğu anlaşılan,

derme çatma bir çit görülüyordu. Bariyerin dışına, girişin ön

kısmına inşa edilmiş branda bezinden kulübeye, gecenin so-

ğuğundan korunmaya çalışan üç silahlı adam sığışmıştı. Bir

direğe üçgen şeklinde kocaman demir bir levha asılmış, yanı-

na da bir çekiç yerleştirilmişti. Saldırıya uğramaları halinde

adamlardan biri çekici levhaya vurup alarm veriyor olmalı,

diye düşündü Horace.

Nöbetçilerden biri, kulübeden çıktı ve muhafazasından aldığı

yanan meşaleyi yüzlerini görebilmek için yukarı kaldırarak onlara

yaklaştı. Halt, yüzü rahatlıkla seçilsin diye kukuletasını uysallıkla

geriye itti.

“Kimsiniz ve ne istiyorsunuz?” diye kaba bir şekilde gürledi

adam. Horace yüzünü buruşturdu. Clonmelliler, insanı amma da

sıcak karşılıyorlar, diye geçirdi içinden. Ancak kırlarda dolaşırken

gördükleri manzara düşünülünce, bu durum pek de şaşırtıcı değildi.

143

~

~

JOHN FLANAGAN

“Bizler gezginiz,” dedi Halt. “Pazardan koyun satın alm için

Dun Kilty’ye gidiyoruz.”

“Çobanlar hep böyle silahlı mı dolaşır?” diye sordu Halt’ uzun

yayı ile Horace’ın belindeki kılıcı fark eden nöbet Halt, adama acı

acı gülümsedi.

“Koyunlarını eve tek parça halinde götürmek istiyorlars evet,”

dedi. “Yoksa bu günlerde olan bitenlerden haberin y mu?”

Nöbetçi, yüzünü ekşiterek başını salladı ve “Var,” diye c vap

verdi. Yabancı haklıydı. Son haftalarda Clonmel’de kan« ve düzen

namına hiçbir şey kalmamıştı. Ufak tefek adam b çoban olabilir,

diye düşündü. Kimin nesi olduğu pek anlaş: mıyordu. Uzun boylu

ise farklıydı. Çoban tarafından sürüs" güvenle geri götürebilmesi

için kiralanmış silahlı bir muhal olduğu anlaşılıyordu.

“Ateş başında biraz ısınıp yemek yiyecek, ardından da yö-

lumuza gideceğiz. Craikennis’te bir han varmış diye duyduk.

Nöbetçi, yabancıların köyün güvenliği açısından bir tehlik^i

teşkil etmediklerine ikna olunca, onu başıyla onayladı. Gölge-) lere

saklanmış bekleyen bir arkadaşları var mı diye karanlığa göz

gezdirdi. Ama yol üstünde hiçbir hareketlenme görülmüş yordu. Geri

çekildi.

“Pekâlâ. Ama sakın bela çıkarmayın. Başınızı derde sokarsanız,

benim gibi bir düzinesini karşınızda bulursunuz.” >

“Bizden kimseye zarar gelmez, dostum,” dedi Halt. “Han ne

tarafta kalıyor acaba?”

Nöbetçi, köyün tek ana caddesini işaret ederek, “Yeşil Harpçı

Hanı,” dedi. “Şu yol üzerinde, elli metre ötede.”

~ 144 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Adamlar geçebilsinler diye kenara çekildi ve yol arkadaşları, at

sırtında Craikennis Köyü’ne girdiler.

Yeşil Harpçı Ham, ana caddenin ortasında yükseliyordu. Hiç de

küçük bir yerleşim yeri olmayan köydeki elli, altmış kadar ev, ana

caddenin ve caddeye bağlanan ara sokak ve geçitlerin etrafında

toplanmıştı. Tek katlı, tuğladan binaların tümünün sazdan çatılan

bulunuyordu. Halt ile Horace’ın alışkın olduklan evlere kıyasla daha

küçük -daha alçak- görünüyorlardı. Horace, içeri girerken kapmm

üst tarafına çarpmamak için başını eğmesi gerekeceğini tahmin etti.

Han, doğal olarak köyün en büyük binasıydı. Aynı zamanda üç ya

da dört yatak odası barındırmakta olduğunu belli eden dar üst kat

pencereleriyle köydeki tek iki katlı yapıydı.

Yeşil Harpçı Ham’nın levhası, köyün ana caddesi boyunca

esmekte olan rüzgârda sallanarak gürültüyle gıcırdıyordu. Yıpranmış

levhanın üstündeki cüceyi andıran, yeşillere bürünmüş solgun bir

şekil, küçük bir harpın tellerini tıngırdatıyordu. Levhayı inceleyen

Horace, harpçının suratının hoşnutsuz bir tebessümle kıvrıldığını

fark etti.

“Pek öyle dost canlısı bir tip sayılmaz, değil mi?” dedi.

Halt levhaya bir göz atarak, “O bir laechonnachie,” diye cevap

verdi. Horace’m o da ne, dercesine baktığını fark ederek ekledi.

“Yani Küçük İnsan.”

“O kadarını görebiliyorum,” dedi Horace ama Halt, başını iki

yana salladı.

“Bu ülkede Küçük İnsanlar’a dayalı çok sayıda batıl inanç

bulunmaktadır. Büyülü varlıklardır, onlara bir tür peri de diye-

bilirsin. Kaçınılması gereken tiplerdir. Hoş olmayan bir espri

anlayışlan vardır ve genellikle kindardırlar.”

~ 145 ~

JOHN FLANAGAN

O sırada handan, koro halinde Will’in bir şarkısının na karatma

eşlik eden sesler yükseldi. Genç Orman Muhafızı, Craikennis’e

Horace ve Halt’tan bir saat önce varmıştı. Gürül-f tülere ve artık

kulaklarına gelmeye başlayan alkışlara bakılırsa,* köylüler

tarafından memnuniyetle karşılanmışa benziyordu.

“Ortalık alkıştan yıkılacağa benziyor,” dedi Horace.

Halt, binaya bir göz atarak duvarların hiçbirinin usulünce] inşa

edilmediğini ve üst katın ana caddeye doğru bel vermekte ‘

olduğunu fark etti.

;

“Buranın yıkılması için çaba göstermeye gerek yok,” diye ;

mırıldandı. “Hadi. Bina henüz ayaktayken içeri girelim.”

Hanın yanında bulunan bağlama kazığına yöneldi. Kazığa küçük

bir arabaya koşulmuş olan ve etrafa ilgisizce bakan bir midilli

bağlıydı. Arabada sürücü yeri dışında, arabanın her iki tarafına

bakan iki yolcu bölmesi bulunuyordu.

“Amma da antika ha,” dedi Vurucu’ nun dizginlerini kazığa

bağlayan Horace. Halt, doğal olarak Abelard’ın dizginlerini kazığın

öte tarafına bırakmakla yetinmişti. Bir Orman Muhafızı atının

bağlanmaya ihtiyacı yoktu.

Horace, etrafına bakındı. “Sence Çekici nerelerdedir?”

Halt, hanın arka tarafına açılan yan sokağı işaret ederek “Bana

kalırsa ahırdaki sıcacık bölmesinde keyif çatıyordur,” dedi. “Eğer

Will handa bir oda tuttuysa, Çekici’yi sokakta bırakmamıştır.”

“Haklısın,” dedi Horace. “Hadi içeri girelim Halt. Açlıktan

ölüyorum.”

“Açlıktan ölmediğin bir zaman var mı senin?” diye sordu Halt

ama Horace, hana doğru yürümeye başlamıştı bile. Tam

CLONMEL’İN KRALLARI

kapıyı itip içeri girecekti ki Halt, kolundan tutup onu durdurdu.

Horace’ın sorgulayan bakışlarını görünce, durumu açıklamaya

başladı.

“Will’in yeni bir şarkıya başlamasını bekle ki tüm dikkatler onun

üzerindeyken rahatça içeri sızalım. Unutma, kulaklarını dört açıp

çeneni kapalı tutacaksın. Konuşma işini bana bırak.”

Horace, onu başıyla onayladı. Normalde çok hafif bir Hi- bemiya

şivesiyle konuşan Halt’un aksam, ne zaman konuşsa artmaya

başlamıştı. Halt belli ki yavaş yavaş gençliğinde kullandığı aksana

geri dönüyordu.

Halt, Horace bunu ona söyleyince “Herkese yabancı olduğumuzu

belli etmenin anlamı yok,” demişti.

Will’in şarkı söyleyen sesiyle mandolasından çıkan notalar,

kulaklarını bir kez daha doldurmaya başladı. Birkaç saniye sonra,

tüm salonun nakarata katılmasıyla birlikte gürültüler de iki katına

çıktı.

Halt, Horace’a başıyla işaret ederek, “Hadi gidelim,” dedi.

Salona girip şömine ateşi ve içerideki otuz, kırk kişi nedeniyle

oluşan sıcak hava yüzlerine çarpınca, birkaç saniye bocaladılar.

Will, şöminenin aydınlattığı bir noktada duruyor ve salondakileri

şarkısına katılmaları için teşvik ediyordu. Sa- londakilerin

cesaretlendirilmeye pek de ihtiyaçları yok, diye dalga geçti Halt

içinden. Hibemiyalılar müzik dinleyip şarkı söylemeye bayılırlardı

ve Will’in repertuvarı da hareketli şarkılarla doluydu. Yol

arkadaşları kapıda bir an için durduklarında ayağa fırlayan iki

izleyici; bir kadın ve bir erkek, ahenkle dans etmeye başlamıştı.

Salondaki diğer izleyiciler ise teşvik edici naralar atıyor, dansçılara

alkışlarıyla eşlik ediyorlardı. İki

~ 147 ~

JOHN FLANAGAN

Orman Muhafızı şöyle bir bakıştıktan sonra Halt’un başıyl işaret

ettiği, salonun arka tarafındaki bir masaya yöneldile Will, doğal

olarak onları görmezden gelmişti. Salona girdikle rini yalnızca bir,

iki kişi fark etmiş gibi duruyordu. Diğerleri kendilerini tamamen

müzik ve dansa kaptırmıştı.

Ancak hancı, yeni müşterileri görmüştü. Ne de olsa bu tüf şeyleri

fark etmek, adamın işiydi. Aradan fazla zaman geçmeden garson

kız, müşterilerin arasından geçerek masaların^ geldi. Halt, her ikisi

için de kahve ve kuzu yahnisi sipariş etti, Başıyla onaylayan kız,

kendilerini müziğe kaptırmış olan müş?; terilerin arasından tecrübeli

adımlarla sıyrılıp gitti.

/

Şarkının sona ermesiyle birlikte dansçılar da yorgun argın i

sandalyelerine yığıldılar. Will, Halt’un önerisi üzerine kamptan

ayrılırken kendine has alacalı pelerinini çıkarmış ve uzun, kaim bir

yün ceket giymişti. Uzun yayı ile kılıfını da geride bırakmış, fırlatma

bıçağıyla kılıfını kemerindeki çifte kından çıkarıp sadece uzun saks

bıçağını bırakmıştı. Fırlatma bıçağını yeleğinin içine, sol kolunun

hemen altına dikili olan kılıfa yerleştirmişti. Birkaç sene önce

yeleğinin yaka kısmına dikili kılıf nedeniyle yaşadığı tecrübe, az

kalsın felaketle sonuçlanıyordu çünkü.

Halt, doğal olarak Orman Muhafızı kıyafetlerini giymişti ve uzun

yayını elinde taşıyordu. Herkesin her an bir olay çıkmasını beklediği

kırsal kesimde, silahı fazla dikkat çekmiyordu. Pelerininin alacalı

yüzeyi biraz olağandışıydı gerçi, ancak Halt, o kıyafetiyle bile bir

oduncu ya da çiftçiyi andırıyordu. Horace da tozluk ve çizmelerinin

üzerine sade bir deri ceket giymiş, kılıcı ile hançerini belindeki

kemere saklamıştı. Rüzgârın yakıcı soğuğunu engellemesi için

sırtına bir pelerin

- 148 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

atmıştı. Ancak Halt’un pelerininin aksine, onunkinde kukuleta

bulunmuyordu. Başına, kulaklarına kadar indirmiş olduğu dar

kesimli yün bir bere takmıştı. Üzerinde herhangi bir zırh ya da

rütbesini belli eden bir simge taşımıyordu. Dışarıdan bakılınca, sade

bir silahşor gibi görünüyordu.

Giymekte olduklan bu değişik kıyafetlere bakınca, hanın yeni

müşterileriyle köye akşamın erken saatlerinde varmış olan ozan

arasında bir bağlantı kurulması imkânsızdı. Ayrıca Halt’un yeniden

kullanmaya başladığı Hibemiya aksam sayesinde, yabancı oldukları

bile anlaşılmıyordu.

Yiyecek ve içecekleri masaya gelince, iştahla yiyip içmeye

başladılar. Horace, yemeğe kıtlıktan çıkmışçasına saldırmıştı. Halt,

tanışmalarının ardından geçen onca yıl boyunca genç adamın

olağanüstü iştahına iyi kötü alışmıştı. Horace bir yandan lezzetli

kuzu ve patates yahnisini kaşıklarken, diğer yandan da kalın ekmek

dilimlerini yemeğin suyuna bandırıyordu. Kendi ekmeğini

bitirdikten sonra Halt’un önünde kalan yarım dilime uzandı.

“Şunu yiyecek misin?”

“Evet. Çek elini.”

Horace tam itiraz edecekti ki, Halt’un başını uyarırcasma iki yana

salladığını görüp, durdu. Orman Muhafızı’nın yemek yiyormuş gibi

yaparak diğer müşterilerin konuşmalarını dinlediğini fark etmişti. O

sırada Will, programına kısa bir ara verdiği için müzik geçici olarak

kesilmiş, herkes sohbete başlamıştı.

Yan masada üç adam oturuyordu ve dış görünüşlerinden köylü

oldukları anlaşılıyordu. Tüccar olmalılar, diye düşündü

JOHN FLANAGAN

Horace. O, masayı rahatlıkla görebilirken, sırtı masaya dönük

oturmakta olan Halt ise adamların aralarında geçen konuşmaları

duyabiliyordu. Gerçi bunun için çok da uğraşması gerekmiyordu.

Sıcak, dumanlı salonu kaplayan gürültülerden dolayı birbirlerini

duyabilmek için yüksek sesle konuşuyorlardı.

“Çok fena şeyler olmuş diye duydum,” diyordu kel bir adam.

Gömleğinin önünü kaplayan un lekelerini fark eden Horace, adamın

köyün ya değirmencisi ya da fırıncısı olduğunu tahmin etti. Halt’un

bir kez daha başını uyarırcasma iki yana salladığını görünce, komşu

masayı göz hapsine almış olduğunu fark etti. Horace bakışlarını

tabağına çevirirken, Halt da ekmek dilimini kendine doğru çekti.

Gülümseyerek ekmeği aldı ve tabağını sıyırıyormuş gibi yapmaya

başladı.

“Ben dört kişinin öldürüldüğünü duydum. Korkunç bir olay.

Karımın kardeşi daha üç gün önce oradaydı. İki gün gecikmiş

olsaydı, bugün o da ölmüş olacaktı.”

Halt, kahvesini yudumluyormuş gibi yaptı. İçinden arkasına

dönüp daha fazla bilgi edinmek için köylülere sorular sormak

geliyordu. Ama o ana dek Horace ile birlikte salonda dikkat

çekmeden oturmayı başarmışlardı. Köylüler bu meseleyi kendi

aralarında rahatça tartışmaya isteklilerdi belki, ama yabancılar söz

konusu olduğunda, işlerin değişeceğinden emindi.

“Şu Mountshannon’daki dindarlar hakkında ne düşünüyor-

sunuz?” diye sordu bir diğeri. Horace, çabucak adamın yüzüne

baktı. Değirmenci ya da fırıncıya benzettiği kel adamdan birkaç yaş

daha genç görünüyordu. Muhtemelen bir tüccardı. Adamda savaşçı

tipi yok, diye düşündü Horace.

Masadakilerden küçümseme dolu homurtular yükseldi.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Dindar sahtekârlar bana sorarsan!” dedi o ana dek konuşmamış

olan üçüncü adam. Kel fırıncı da arkadaşına katılmakta gecikmedi.

“Evet ya! Mountshannon’ı koruyacaklarını iddia ediyorlar. Bu

tür dindar gruplar da ne komik oluyor. Tanrıları onları ko-

ruyacakmış; birileri gelip kafanıza bir tane geçirinceye kadar korur

belki.”

“Yine de,” dedi arkadaşlarının küçümsemelerine karşın ikna

olmamışa benzeyen tüccar, “bu durum, Mountshannon’daki hayatın

kazasız belasız geçtiği gerçeğini değiştirmiyor. Hele ki Duffy

Geçidi’nde dört kişi ölmüş ve sağ kalanlar Tanrı bilir nereye

dağılmışken...”

“Mountshannon’da en az yüz kişi yaşıyor,” diye açıkladı kel

adam. “Duffy Geçidi ise yalnızca üç, dört binadan oluşan bir

yerleşim merkezi. Nüfusları bir düzineyi bile bulmuyor.

Mountshannon gibi büyük köylerin korkmasını gerektiren bir şey

yok.”

“Ve Craikennis gibi,” diye araya girdi onun gibi, dindarları

küçümseyen arkadaşı.

“Öyle,” dedi kel adam, “burada güvende olduğumuzdan eminim.

Dennis ve adamları, köye gelen yabancıları göz hapsinde

tutuyorlar.”

Kel adam bunları söylerken başını kaldırdı ve yan masada

oturmakta olan Halt ile Horace’ı fark etti. Çaktırmadan bir şeyler

mırıldandığı arkadaşları da başlarım kaldırdılar ve arkalarında

oturmakta olan yabancıları süzdüler. Bir an sonra öne doğru eğilip,

kendi aralarında o gürültüde duyulmayacak kadar alçak sesle

konuşmaya başladılar. Halt, Horace’a şüpheyle

~ 151 ~

JOHN FLANAGAN

bakınca Horace da hafifçe omuz silkerek cevap verdi. Karşı

masadan artık başka bir şey öğrenemeyeceklerinden emindi.

Birkaç dakika sonra, yeni bir şarkının ilk notalarının du-

yulmasıyla beraber salonda bir hareketlenme oldu. Müşteriler

sohbetlerini bitirerek şarkıyı dinlemek üzere arkalarına yaslandılar.

Tabakları toplamaya gelen garson kız biraz daha kahve isteyip

istemediklerini sorunca Halt, başım iki yana salladı ve masaya bir

avuç bozuk para bırakarak hesabı ödedi.

Ardından Horace’a başıyla işaret ederek, “Gitme zamanı,” dedi.

Orman Muhafızları ayağa kalkıp kapıya doğru yürümeye

başladılar. Kel adam birkaç saniye arkalarından baktı. Ardından da

yabancıların herhangi bir tehdit oluşturmadıklarında karar kılıp,

dikkatini müziğe verdi.

Dışarıda esen soğuk rüzgâr, atlarına binmeye çalışan Halt ile

Horace’in içlerine işliyordu.

Horace, hafifçe titreyerek sıcak pelerinine sarındı. “Kendimize

bir oda tutmalıydık,” dedi. “Dışarısı çok soğukmuş.”

Halt, başını iki yana salladı. “Bu şekilde bizi yarım saat içinde

unuturlar. Handa kalsaydık, bizi daha fazla kişi fark edecek ve

hakkımızda sorular soracaktı. Kamp ateşimizin yanında kısa sürede

ısınırsın.”

Horace, yüzüne çetin bir ifade yerleşen arkadaşına dönerek

gülümsedi.

“İnsanlar tarafından fark edilmek o kadar kötü bir şey mi, Halt?”

Orman Muhafızı katı bir şekilde başım salladı. “Benim açımdan

öyle.”

~ 152 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Görev başındaki köylülere selam vererek nöbetçi kulübesinin

yanından geçtiler. Bu kez nöbetçilerin hiçbiri, kulübedeki çelik

parmaklıkta yanmakta olan ateşin başından ayrılıp bu soğuk havada

yanlarına gelme ihtiyacı hissetmemişti. Halt’un öngördüğü üzere,

Craikennis’teki varlıkları bir saat içinde unutulacaktı.

~ 153 ~

rtesi sabah, Halt ile Horace kamp ateşinin etrafında otururlarken

E Abelard, birden mutlulukla kişnedi. Birkaç saniye içinde Will

ile Çekici kampın kurulu olduğu açıklığa girdiler. Will, boyu bir,

genişliği ise iki metreyi bile bulmayan minik çadırlara bir göz attı.

Gece boyunca yağmur yağmış ve çadırların kenarlan nemlenmişti.

Will, “Sıcacık yataklarınızda uyudunuz galiba, ha?” diyerek

sırıttı.

Halt homurdanmaya başladı. “En azından tahtakuruları ta-

rafından yenmedik.”

Will’in yüzündeki gülümseme biraz solmuştu.

“Evet, Yeşil Harpçı’nm bir bahar temizliğine ihtiyacı olduğunu

itiraf etmeliyim. Gece boyunca bir, iki minik ziyaretçim oldu.”

Konuşurken bir yandan da göğsünü kaşıyordu. Halt, gülümsemesini

gizleyerek bakışlarını ateşe çevirdi.

Will, Çekici’nin eyer takımlannı çıkarıp atını otlaması için

serbest bıraktı. Sonra da kahve cezvesinin közlerin arasında

durmakta olduğu ateşin başında yerlerini almış olan arkadaşlarına

katıldı.

~ 154 -

CLONMEL’ÎN KRALLARI

“Ama yine de,” diye devam etti, “Harpçı’da sıkı bir kahvaltı

hazırlıyorlar. Pastırma, sosis, mantar ve taze ekmek. Tam da insanı

soğuk bir sabaha hazırlayacak türden.”

Kuru bir ağaç dalıyla kömürleri eşelemekte olan Horace’tan hafif

bir inleme sesi geldi. Will, ses Horace’dan mı yoksa midesinden mi

geldi, emin olamadı. Kamptaki sade kahvaltıları, ateşte ısıtılan hafif

bayat pide ve kurutulmuş etten ibaretti.

“Az yemek, insanın karakterini geliştirir,” dedi Halt düşünceli bir

ifadeyle. Horace, kederle Orman Muhafızı’na bakıyordu şimdi.

Önceki gece midesine indirmiş olduğu koca bir porsiyon kuzu

yahnisi, artık uzak bir hatıradan başka bir şey değildi.

“Aynı zamanda da acıktırır,” dedi. Will, birkaç saniye daha

bekledikten sonra merhamete gelerek, peçeteye sarılı kocaman bir

paketi Horace’ın yanma doğru fırlattı.

“Neyse ki mutfakta çalışan kız, yolculuğum için yanıma biraz

erzak verdi,” dedi Will. “Kendisi bir müziksevermiş de.”

Horace hevesle paketi açtığında, hâlâ sıcak olan yiyeceklerle

karşılaştı.

Ateşin yanında duran tabağını ağzına kadar doldurdu ve çatalına

uzandı. Yanma gelip pastırma ve sosislerden payına düşeni alan ve

yemeğine katık etmek için yumuşak, taze ekmekten bir parça

koparan Halt’u fark edince durdu.

Will, sert bir yüz ifadesi takınmaya çalışarak, “Az yemenin

karakteri geliştirdiğini sanıyordum?” dedi.

Halt, ciddi bir tavırla başını kaldırarak “Benimki yeterince

gelişti,” dedi. “Hatta fazlam bile var. Karakteri gelişmesi gerekenler,

siz gençlersiniz.”

JOHN FLANAGAN

“Benimkini yarın geliştiririm,” dedi Horace lokmasını yu-*

tarken. “Bu mükemmel bir yemek, Will! Bütün torunlarıma; senin

adını vereceğim!”

Will, arkadaşına gülümseyerek ateşin başına oturdu ve kendisine

bir fincan kahve doldurdu. İçine bal da ekleyerek, keyifle kahvesini

yudumlamaya başladı.

“Aaah!” dedi. “Handakiler pastırma ve sosis kızartmasını biliyor

olabilir. Ama pişirdikleri kahve, seninkinin eline su dökemez, Halt.”

Halt anlaşılmaz bir şeyler homurdandı. Ağzı, cevap vermesine

engel olacak kadar doluydu. Tabağına almış olduğu yiyecekleri

bitirdikten sonra arkasına yaslanıp kamını ovalamaya başladı. Ancak

öne doğru eğilip bir diğer taze pastırma parçasını ağzına atmadan da

edemedi.

“Handa kulağına bir şeyler çalındı mı bari?” dedi pastırmasını

çiğnerken.

Will, başıyla onayladı. “Herkes, Duffy Geçidi adlı bir yere

yapılmış olan saldırıdan söz ediyordu. Buradan on kilometre ötede,

nehir kıyısında bulunan küçük bir yerleşim merkeziymiş.”

“Evet, onu biz de duyduk,” dedi Halt. “Mountshannon adlı bir

köyden söz edildiğini duydun mu peki?”

Will, yanıt vermeden önce kahvesini bitirip fincanın dibinde

kalan artıkları ateşe fırlattı.

“Evet. Birçok kişi oradan söz ediyordu. Dostlarımız,

karargâhlarım Mountshannon’a kurmuşlar sanırım.”

“Biz de Dışarlıklıların Mountshannon’ı geçitte yaşanan olayların

bir benzerinden koruma iddiasıyla öne çıktıklarını

~ 156 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

duyduk,” diye araya girdi Horace. Önceki gece konuşulanları tam

olarak duyamamış olsa da, kampa vardıktan sonra Halt ile

meseleleri enine boyuna tartışmışlardı.

“Benim de kulağıma aynı şeyler geldi. Halk, iddialann gerçekliği

konusunda ikiye ayrılmış durumda,” dedi Will. Halt, cin gibi

gözleriyle eski çırağına bir göz attı.

“Çoğunluk ne düşünüyor? Bir fikir edinebildin mi?”

Will omuz silkti. “Bence bire karşı iki. Konuştuğum ya da

meseleyi tartışırken kulak misafiri olduğum birçok kişi, yerleşim

merkezinin kendi başının çaresine bakabileceğini düşünüyor.

Anladığıma göre Mountshannon, oldukça büyük bir köymüş. Ben

şarkı söylemeyi bitirdikten sonra, bu konuda epeyce konuşuldu.”

Halt, hafiften kıkırdayarak, “Ozan kılığına girmenin faydaları

işte,” dedi. “Karşındakiler, senin de onlardan biri olduğuna inanıyor.

Yanındayken görüşlerini çok daha rahat açıklıyorlar. Peki, ya başka

bir şey?”

Will, düşünmeye başladı. Sıradaki bilgiye Halt’un nasıl tepki

vereceğinden emin değildi. Ama mesajı allayıp pullamanın da bir

yolu yoktu.

“Genel kanı, Kral Ferris’in güvenilmez biri olduğu yönünde. Ona

çok az saygı duyuyorlar. Hiç kimse onun Clonmel’i içinde

bulunduğu çıkmazdan kurtarabileceğine inanmıyor. Dışarlıklıların

durumu çözebileceklerine inananlar, kralı oldukça sert bir dille

eleştiriyorlar. Diğerlerini ikna edecek bir şey varsa, o da Ferris’in

güçsüz ve etkisiz bir kral olması. Bu konuda herkes hemfikir.”

Sözlerine bir ara verip ekledi. “Üzgünüm Halt, ama insanlar böyle

düşünüyor.”

- 157 ~

'i

JOHN FLANAGAN

i|

i

Halt, omuz silkti. “Şaşırdığımı söyleyemem. Ferris, tüm y şamını

yalnızca kral olmaya adadı, öyle ki bir kral gibi davran mayı ihmal

etti. Bu, en başından beri böyleydi.” Hüzünlü b: sesle konuşuyordu.

Will, kardeşiyle ilgili bu olumsuz bilgi" Halt’a aktardığı için

pişmanlık duydu.

î

Horace, kemirebileceği bir yemek artığı kalmış mı diye açı’:,

peçeteyi şöyle bir kontrol etti, sonra da rahatça yerine kurulduk

“Halt,” dedi ciddi bir sesle, “bana kalırsa bize kardeşinle olan

ilişkinden söz etmenin zamanı geldi artık.”

Kahvaltı hakkında sızlanırken kullandığı gamsız ses tonundan

artık eser yoktu. Bu, önemli bir meseleydi. Aslında gönül alıcı bir

ses tonuyla da konuşmuyordu. Burnunu Halt’un geçmişine

soktuğunun farkındaydı, ama Will ile ikisinin, KraL Ferris ile

kardeşinin ilişkisi hakkındaki gerçekleri öğrenmelerinin zamanı

gelmişti. Orman Muhafızları, Clonmel sınırları içinde potansiyel bir

tehlike altındaydı. Bu mesele hakkında bilgi edinmeleri önemliydi.

Zihni bunlarla doluyken, birden böyle düşünmeyi Orman

Muhafızı arkadaşlarıyla geçirdiği zaman zarfında öğrenmiş

olduğunu fark etti. Halt’un onu soğukkanlı, ciddi bakışlarla iz-

lediğini gördü. Tecrübeli Orman Muhafızı’nın da onunla hemfikir

olduğunu anladı.

“Evet. Haklısın,” dedi Halt. “Mevcut durumun gerisinde yatan

tüm gerçekleri öğrenmelisiniz. Öncelikle bilmeniz gereken önemli

bir şey var. Ferris ile ben yalnızca kardeş değiliz. Biz ikiziz.

Dışarlıklıların Selsey’deki önderi, bu nedenle beni bir yerlerden

hatırladığını sandı. Zira Clonmel’de zaman geçirmiş ve Ferris’i

birkaç kez görmüş olmalı.”

~ 158 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Will, duyduğu haber karşısında şaşkına dönerek, “İkiz, ha?” dedi.

Akıl hocası, onunla geçirmiş olduğu tüm o yıllar boyunca, ikizi bir

yana, bir kardeşi olduğundan bile bahsetmemişti.

“Tek yumurta ikizi,” dedi Halt. “Yedi dakika arayla doğmuşuz.”

“Sen mi küçüksün?” dedi Horace, başını iki yana sallayarak. “Ne

garip, değil mi? O yedi dakika olmasa, Clonmel’in Kralı sen

olacaktın, Ferris de...”

Nasıl devam etmesi gerektiğini bilemeyip sustu. “Ferris de bir

Orman Muhafızı,” diyecekti, ancak Kral’m kararsız, etkisiz biri

olduğuna dair duyduklarından yola çıkarak, Ferris’in hiçbir zaman

Orman Muhafızı olamayacağını kavramıştı.

Halt, genç savaşçının zihninde beliren soruyu fark etti. “Aynen

öyle,” dedi usulca. “Ya Ferris ne olacaktı? Ama bir konuda yanlışın

var, Horace. Aslına bakarsan önce doğan benim. Ferris, benim

küçük kardeşim.”

Horace, duydukları karşısında kaşlarını çatmasına rağmen,

sorulması gereken asıl soruyu Will sordu.

“Tamam da neler oldu? Büyük kardeş olarak tahta senin geçmen

gerekmiyor muydu? Yoksa Hibemiya’da işler o şekilde yürümüyor

mu?”

“Evet. İşler diğer her yerde olduğu gibi burada da o şekilde

yürüyor. Ancak ben bir problemle karşı karşıyaydım. Kardeşim, o

yedi dakikayı kafasına takmıştı çünkü doğuştan kazandığı hakkın

elinden alındığına inanıyordu,” diye açıkladı Halt. “Yani benim

tarafımdan.”

Horace, duyduklarına inanamayarak başını salladı. “Bu çok

saçma. Önce doğmuş olman senin suçun değil ki.”

~ 159 ~

JOHN FLANAGAN

Halt, Horace’a dönerek kederle gülümsedi. Bu dürüstlı Bu

açıksözlülük. Sahtekârlık ve kıskançlıktan bu kadar UJ olmak.

Horace’a benzeyen daha fazla ve kardeşime benzey daha az insan

olsa, dünya ne harika bir yer olurdu, diye düştü» dü. Her ne kadar

üzücü olsa da bu gerçeğin farkındaydı. ?

“Beni günah keçisi belledi,” dedi Halt. “Böylece beni öf

dürmeye kalkışmak, onun için kolay oldu.”

“Seni öldürmeye mi çalıştı?” dedi Will tiz bir sesle, dır duklanna

inanamıyordu. “Öz kardeşini? İkiz kardeşini?”

Î

“Ağabeyini,” diye ekledi Halt. Çok eskilerde kalan o gül* ler

aklına gelince, gözlerini ateşin dumanı tüten közlerine diki; “Biliyor

musunuz, bu konuda konuşmaktan hoşlandığım pek d söylenemez,”

deyince, Will ile Horace anında tepki verdiler. 1 “Konuşma

öyleyse!” dedi Will.

J

“Bizi ilgilendirmez ki zaten,” diye arkadaşıyla hemfik' oldu

Horace. “Boş ver, Halt.”

Ancak Halt bakışlarını yerden kaldırmış, bir Will’e bi* Horace’a

bakıyordu. Her ikisine de hayatım pahasına güveni-; yorum, diye

düşündü. Ama ya öz kardeşime? Aklına gelen bu; düşünce üzerine

kısa, acı bir kahkaha attıktan sonra konuşma*! ya devam etti.

“Hayır. Benim geçmişimle yüzleşmem, sizlerin de bu meseleyi

öğrenmeniz gerekiyor. Çok uzun bir süredir tüm bunlardan kaçıp

duruyorum.” Onu dinlemekte isteksiz görünen dostlarını, bu

sözleriyle rahatlatmaya çalıştı.

“Gerçekten de bunları öğrenmeniz lazım. İleride önemli olabilir.

Elimden geldiğince hızlı ve acısız bir biçimde anlatıp kurtulayım

şundan. Ferris tahta çıkmanın kendi hakkı olduğu

~ 160 -

CLONMEL’İN KRALLARI

na inanıyordu. Sebebine dair hiçbir fikrim yok. Ama o buna

inanıyordu. Belki de ebeveynlerimizle arası daha iyi olduğu içindir.

Bunun nedeni ise anne babamızın Ferris’in benden daha çok ilgiye

muhtaç olduğunu düşünmeleriydi. Ne de olsa ben, bir gün Kral

olacaktım. Muhtemelen bunun karşılığında Ferris’e de bir şeyler

vermeleri gerektiğini düşündüler. Ayrıca Ferris arkadaş canlısı,

neşeli ve içtendi. Bense... şey, ben de bendim işte.

“On altı yaşımızdayken beni zehirlemeye kalktı. Ama neyse ki

zehrin dozunu tutturamamıştı ve bu durum, şiddetli bir hastalığa

yakalanmamdan öteye gidemedi.” Halt acıyla sırıttı. “Bugün bile

karides görmeye dayanamam.”

“Ama ya anne babanız... onlar bir şey yapmadılar mı?” diye itiraz

etti Will.

Halt, başını iki yana salladı. “Bilmiyorlardı. Ben de bilmiyordum

ki. Sonradan keşfettim. Yemeğin bozuk olduğunu ve hayatta

kaldığım için şanslı olduğumu düşünmüştüm.

“Ferris, altı ay sonra şansını bir kez daha denedi. Şatonun

avlusunda dolaşırken, bir kiremit yığını yanm metre arkama düştü.

Kınlan parçalar, bacaklanmı çok kötü bir şekilde kesti. Ancak asıl

hedef bendim. Hemen tepemdeki surlara bakınca, Ferris’i gördüm.

Geri çekilmesine rağmen, yeterince hızlı hareket edememişti.

“En kötüsü de, yüzündeki ifadeyi görmüş olmamdı. Kardeşi

ölümden birkaç santimle kurtulan birinin yüzünde endişeli bir ifade

görmeyi beklersiniz. Ferris ise öfkeden kuduruyordu.

“Elimde, beni öldürmeye çalıştığına dair sağlam bir kanıt

olmadığını da unutmayın. O sıralarda annemle babam sürekli

JOHN FLANAGAN

kavga ediyorlardı. Hiçbir zaman mutlu bir çift olamamışlar* Genç

ve yaşam dolu Ferris, hayatlarındaki tek mutluluk ka nağıydı. Bir

şekilde Ferris’i suçlama gücünü kendimde bul madım. Bana

inanan tek kişi, küçük kız kardeşimdi. O, nel olup bittiğini

görebiliyordu.”

Horace ile Will, şaşkın şaşkın bakıştılar. Birkaç dakika için de

Halt hakkında son beş - altı senede öğrenmedikleri ka ’ çok şey

öğrenmişlerdi.

“Bir de kızkardeşin mi var?” dedi Will.

Ancak Halt başım iki yana sallayarak, “Vardı,” dedi. “Biri sene

önce öldü. Sanırım bir oğlu var.” Bir an susup kardeşi hakkın-: da

düşündükten sonra, kendini toparlayarak hikâyesine devam etti;1'

“Son denemesine ise kiremit olayından bir yıl sonra, babam ölüm

döşeğindeyken girişti. Ferris elini çabuk tutması gerekti^ ğinin

farkındaydı. Alabalık avlıyorduk ve oltamın düğümlenen misinasını

çözmek üzere teknenin kenarına doğru eğilmiştim. Birden sırtıma

bir darbe alarak suya düştüm. Kendime geldiğimde, Ferris’in

elindeki kürekle bana ulaşmaya çalıştığım fark ettim. Önce yardım

etmek istiyor sandım. Kürek sertçe vücuduma çarpınca, neyin

peşinde olduğunu anladım.”

Aradan bu kadar yıl geçmesine rağmen, darbenin acısını hâlâ

hissediyormuşçasına sağ omzunu ovuşturdu. Will ile Horace,

olanları dehşetle dinliyorlardı. Fakat ikisinin de ağzını bıçak

açmıyordu. Halt’un bir şekilde hikâyesini bitirmesi, ruhunu bunca

yıldır gizli tuttuğu karanlıktan arındırması gerektiğini her ikisi de

fark etmişti.

“Bana bir kez daha saldırdı ama suya dalarak kıyıya doğru

yüzdüm. Neredeyse kurtulamayacaktım ama kıyıya çıkmayı

CLONMEL’İN KRALLARI

başardım. Ferris tekneyle arkamdan geldi ve sanki az önce beni

öldürmeye çalışan o değilmiş gibi tüm bunların bir kaza olduğunda

ısrar etmeye, iyi olup olmadığımı sormaya başladı.”

Halt, yaşananlar aklına gelince kızgınlıkla söylendi. “O an, bu

işin peşini asla bırakmayacağını anladım. Hayatımı kurtarabilmek

için yapabileceğim iki şey vardı. Ya onu öldürecek ya da ülkeden

kaçacaktım. Haklarımı ona bırakmaya karar versem bile bana asla

güvenmeyeceğini biliyordum. İleride bir gün, tahtı ondan geri

alacağımdan şüphelenecekti. Sanırım bu krallık meselesine benden

daha fazla önem veriyordu. Kardeşinin hayatından bile fazla.

“Bunları Ferris’e de söyledim ve oradan ayrıldım.” Karşısındaki

endişeli, genç yüzlere bakıp gülümseyerek ekledi. “İşlerin geldiği

noktaya bakınca, iyi ki de ayrılmışım diyorum.”

İki çocuk da başlarım iki yana salladılar. Büyük önem verdikleri

çetin suratlı Orman Muhafızı’na hissettikleri yakınlığı kelimelerle

ifade edemezlerdi. Hemen sonra, bunu Halt’a söylemelerine gerek

olmadığını fark ettiler. Tecrübeli Orman Muhafızı, çocukların ona

ne kadar düşkün olduğunun farkındaydı zaten.

“Bir şeyi fark etmiş olabilirsiniz,” dedi kamp ateşinin etrafındaki

havayı yumuşatmaya çalışan Halt, “kraliyet aileleri ve babadan

oğula geçen makamlardan her zaman uzak kalmaya çalışırım.

İnsanın babasının kral olması, onun da mutlaka iyi bir kral olacağı

anlamına gelmiyor. Çoğu zaman bunun tam tersi çıkabiliyor. Erak

gibi insanların başa geldiği Skandiya yöntemini tercih ederim.”

“Ama Duncan iyi bir kral,” diye yanıtladı Horace usulca. Halt,

bakışlarını Horace’a çevirerek başını salladı. “Evet,

JOHN FLANAGAN

daima istisnalar vardır. Duncan başanlı bir kral ve kızı da m

kemmel bir kraliçe olacak. Biz de bundan ötürü onlara hi met

ediyoruz. Ferris’e gelince, şu Tennyson denen adam, o~ Clonmel

taht salonundan bağırta bağırta sürükleyip çıkar! bile üzüleceğimi

söyleyemem. Ama o durumda Araluen te like altında kalacağı için

kralın sırtını kollamamız gerekiyor.’ “Tatsız bir görev olsa da,”

dedi Will.

“Bazen çoğunluğun yararına hareket etmemiz gerekir, , dedi

Halt. Ardından ayağa kalktı ve sohbet sırasında üstleri ne çökmüş

olan kasvetli havayı dağıtırcasına üstündeki tozları silkeledi. Sonra

daha canlı bir sesle sözüne devam etti. |

“Aklıma gelmişken, yola devam etmemizin zamanıdır. Will|

senden Duffy Geçidi’ne gidip bu haydutların izini sürmeni is-

tiyorum. Onları kamplarına kadar takip et ve neler bulabileceğine bir

bak, bakalım. Mesela kaç kişiler, ne tür silahları var... Planlarına

dair bir ipucu bulabilirsen çok iyi olur. Ama dikkatli ol. Gelip bir de

seni kurtarmakla uğraşmayalım. Bu insanları sakın küçümseme.

Eğitimsiz bir grup gibi görünüyorlar belki, ama bu işi yıllardır

yapıyorlar ve çok tecrübeliler.”

Will, onu anladığını belli edercesine başını salladı. Eşyalarını

toplamaya başladı ve ıslık çalarak Çekici’yi çağırdı. Hayvan,

eyerinin takılması için öne çıktı.

“Sizinle burada mı buluşacağız?” diye sordu Will.

Halt, başmı iki yana salladı. “Hayır, Mountshannon’da bu-

luşacağız. Horace ve ben de şu Tennyson denen herife bir göz

atacağız.”

- 164 ~

ufiy Geçidi, nehrin uzun bir kıvrım yaparak ağır ağır ak-

tığı noktada yer alıyordu. Yüzlerce yıldır kıvrılarak akan

D

su,

nehrin kıyı kesimini aşındırmış ve zamanla genişlemesine

yol açmıştı. Nehrin bir anda genişlemesiyle birlikte akış hızı

ve derinliği azalan su, yolcular için bir geçiş noktası oluştu-

ruyordu. Gezginlerin yolculuklarına bu noktada ara vermeleri

için herhangi bir neden olmamasına rağmen, insanlar genellik-

le oturup manzaranın ve yemeklerinin tadını çıkarabilecekle-

ri bir yer arıyorlardı. Söğüt ağaçlarının gölgesindeki çimlerle

kaplı geniş ve düz kıyılarıyla Duffy Geçidi, bu anlamda ideal

bir yerdi.

Her zaman olduğu gibi, rağbet gören mekânın etrafına gez-

ginlerin ihtiyaçlarını karşılayabilecekleri küçük bir yerleşim birimi

kurulmuştu. Ağaçlar kesilmişti ve geçidin bir tarafında çeşitli binalar

yükseliyordu.

Ya da bir zamanlar öyleydi. Will, atından inip ileriye doğru

yürüdü ve etrafına bakındı. Bir zamanlar bina oldukları anlaşılan,

yer yer hâlâ dumanı tütmekte olan kapkara yıkıntıları inceledi. Yolu

oralara düşen gezginlere yiyecek ve içecek de temin

~ 165 ~

JOHN FLANAGAN

eden, zamanla orasına burasına eklemeler yapılmış, tek katil derme

çatma bir yapı, binaların en büyüğü olarak göze çarpı» yordu. Will’in

görebildiği kadarıyla burası, bir zamanlar yolcuf ların konaklaması

için de kullanılıyordu. Fakat artık binanın ya«f nsmdan fazlası

çökmüş durumdaydı. Kalan kısmı, kapkara bir kül yığınından

ibaretti. Sazlardan örülmüş çatı da doğal olarak; yanmıştı. Çamur ve

harçtan oluşan duvarlar ise binayı yalayıp geçen alevler nedeniyle bel

vermiş ve çökmüştü. Ancak ahşap çerçevenin bir kısmı -yanık yatak,

masa, sandalye ve diğer mo-.J bilya artıklarının üstünde tutarsızca

sallanan kapkara kesilmiş kiriş ve kolonlardan oluşan iskelet yapı-

hasar görmemişti. Odalardan birinde, yansı yanmış birkaç fıçı

duruyordu. Will, buranın susamış gezginlere birer bardak bira

eşliğinde keyif çatma imkânı veren meyhane kısmı olması

gerektiğini düşündü. Salonun bir köşesi, bu tür bir yangının değişken

doğasını ortaya koyarcasına, sapasağlam yerindeydi ve bir zamanlar

bar olan devrik ve yanık tezgâhm arkasındaki rafta, kapkara olmuş

birkaç şişe duruyordu. Will, kül ve yıkıntılann arasından dikkatle

geçerek minik şişelerden birini kaldırdı. Mantan çıkarıp kokladı ve

burnuna dolan ucuz konyak kokusu karşısında yüzünü buruşturdu.

Tıpayı yerine takıp şişeyi yerine koymak için hareketlendi ama o an

aklına bir fikir geldi. Bulduklan, ileride işlerine yarayabilirdi. Bu

düşünceyle, şişeyi iç ceplerinden birine soktu.

Sonra dışarı çıktı ve harap haldeki merkezi binanın etrafını

dolaşarak tahrip olmuş diğer üç yapıyı inceledi. Ana binanın

arkasında kalan kısım, bir zamanlar ahır niyetine kullanılmış

olmalıydı. Binadan geriye hiçbir şey kalmamıştı. Ana binanın bir

kısmını kurtaran sağanak yağış bile alevleri tamamen sön-

dürememiş, bina yanıp kül olmuştu.

~ 166 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Muhtemelen her yanı hasırla kaplıydı,” dedi Will kendi

kendine. Kuru otlar, yağmurun alevleri söndürmesini engellemiş

olmalıydı.

Harap olmuş ahırın gerisinde iki küçük bina daha yer alıyordu.

Bir tanesinin önünde demirci aletlerinin -çekiçler, şişler ve

kerpetenler- dağınık bir biçimde durmakta olduğu bir ocak vardı.

Bir nalbandın dükkân açması için çok mantıklı bir yer, diye geçirdi

içinden. Yük arabalarını tamir ettirmek, atlarını nallatmak ya da

teçhizatlarındaki çivi ve contaları sıkı- laştırmak isteyen

gezginlerden çok iş çıkıyor olmalıydı. Diğer bina, muhtemelen

demirci ve ailesi tarafından konut olarak kullanılıyordu. Binadan

geriye çok az şey kalmıştı. Minik yerleşim merkezi ıssız

görünüyordu; terk edilmişti ve cansızdı.

Bu son kelime zihninden geçerken, bir başka şeyin -çürü- mekte

olan bedenlerden gelen o tanıdık, mide bulandırıcı kokunun- farkına

vardı. Nalbant dükkânının gerisine doğru birkaç adım atınca, hemen

arkadaki minik otlakta bulunan hayvan leşlerini fark etti. Birçoğu

koyunlara aitti. Ama hemen yanlarında, sürüyü koruyan köpeğin

tüylü ve toparlak leşi de vardı.

Saldırıdan hayatta kalanlar, dört kurbanın cesetlerini gömmüş ya

da yanlarında götürmüş olmalıydı. Ancak hayvanların leşlerini

gömmeyi ne gerçekten istemiş ne de buna zaman bulabilmişlerdi.

“Haksız da sayılmazlar,” dedi Will ve yanık ahşapla küllerden

yayılan yoğun kokunun, çürüme kokusunu bastırdığı ana binaya

yöneldi. Bir iz bulabilmek için etrafına bakındı. Nehre açılan dar

yokuşun üstündeki çimlerde kocaman kırmızı-kah- verengi bir leke

görünce, birden durdu.

~ 167 -

JOHN FLANAGAN

Kandı bu.

Aynı noktada başka izler de mevcuttu. Aradan birkaç g geçtiği

için ayak izleri ve nehirden yukarı çıkan nal izleri az olsa silinmişti.

Toynak izleri, yumuşamış zeminde kolaylıkl_. seçiliyordu; yürüyen

bir hayvanın bırakacağı izlere göre çotöj daha derinlerdi. Görünüşe

bakılırsa atlar, o noktadan dörtnala^ geçmişlerdi. İçlerinden biri ise

kocaman kan lekesinin bulun-' duğu noktanın hemen yanından

geçmişti.

Will, olanları gözünde canlandırabilmek için nehirden ana;?

binaya doğru uzanan yola baktı.

Birkaç atlının başını çektiği baskıncılar, nehri geçip dar yokuştan

yukarıya, açıklığa doğru ilerlemişlerdi. Duffy Geçidi sakinlerinden

biri, onları durdurmak -ya da diğerleri kaçmaya çalışırken oyalamak-

amacıyla üstlerine doğru koşmuş ve oracıkta katledilmişti.

Will, etrafı araştırmaya başladı. Kısa bir süre sonra, birkaç metre

ötedeki uzun çimlerin altında bir orak buldu ve çizmesinin ucuyla

tersini çevirdi. Orağın üzerinde, şimdiden birkaç pas lekesi

oluşmaya başlamıştı. Başını iki yana salladı. Eğreti silahı elinde

tutan kişinin kararlı baskıncıların karşısında pek bir şansı olmamıştı

anlaşılan. Haydutlar hiç tereddüt etmeden zavallı adamı kesip

biçmişlerdi. Muhtemelen bir kılıç ya dâ mızrak darbesi işi

görmüştür, diye düşündü Will. Sahibine, kısa kulplu orağa kıyasla

daha uzaktan saldırma imkânı tanıyan bir silah kullanılmış

olmalıydı. Çaresiz ve cesur savunmacı, kendisini savunma şansını

hiç bulamamıştı.

Will, toynak izlerini yokuş yukarı birkaç metre boyunca takip

etti. Atlardan biri sağa sapmıştı. Peşinden gittiğinde, kar-

~ 168 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

şısına bir diğer kahverengi kurumuş kan lekesi çıktı. Toprağı

yakından incelemek için bir dizinin üstüne çökünce, çim ve

çamurların arasındaki belli belirsiz ayak izlerini seçebildi. Minik

ayak izleriydi bunlar. Bir çocuğa ait olmalıydılar.

Gözlerini usulca kapadı. Sahneyi gözünün önüne getirebiliyordu.

Atlarını çığlıklar atarak dörtnala süren adamlardan korkan bir kız ya

da erkek çocuğu, saklanmak için ağaçlara doğru koşmaya

başlamıştı. Haydutlardan biri, minik kaçağı takip etmek için

diğerlerinden ayrılmış ve kurbanını arkadan biçiver- mişti. Hiç

acımadan. Merhamet etmeden. Çocuğun kaçmasına pekâlâ göz

yumabilirdi. Bir çocuğun onlara ne zararı dokunacaktı ki? Ama

bunu yapmamıştı. Sözde din adına sergilenen vahşetin boyutlarını

kavrayan Will’in dudakları, sertçe kıvrıldı.

“Tanrınıza sizi koruması için dua etseniz iyi olur,” dedi usulca.

Ardından ayağa kalktı. Yerleşim biriminde yaşananları daha fazla

incelemenin anlamı yoktu. Olayın genel hatlarını kavramıştı artık.

Detayları da hayalinde canlandırabiliyordu.

Artık sıra katilleri, her ne cehennemde iseler, inlerine kadar takip

etmeye gelmişti.

Çekici’nin sırtına atlayarak, minik midillisini nehre doğru

çevirdi. Baskıncı grubu diğer yakadan gelmişti. Buradan ayrıldıktan

sonra, yine aynı yöne doğru uzaklaşmış olmalıydılar. Su, Çekici’nin

böğrüne ancak geliyordu ve nehirdeki akıntı şiddetli değildi.

Böylece Çekici, nehrin kum zeminini kolayca aşarak diğer kıyıya

çıktı. Will yana doğru eğilerek kafilenin dönüş izlerini aramaya

koyuldu.

Çok geçmeden de izleri buldu. Tahminlerine göre, yirmi ya da

otuz kişiden oluşan büyük bir gruptu. Son günlerde geçidi

JOHN FLANAGAN

kullanmış olan en kalabalık grup oldukları için izleri de laylıkla

takip ediliyordu. Zaten izlerini saklamaya da kal mamışlardı. Ancak

Will’in yerinde Orman Muhafızları’nıni sürme yeteneklerinden

yoksun biri olsa, muhtemelen izlerd hiçbir şey anlamayacaktı.

|

Ya da belki de baskıncılar, kimsenin izlerini sürmesini be"

lemiyordu.

i

Bu İkincisi daha yüksek bir olasılık, diye düşündü Will. Ba

kıncilar, aylardır hiçbir direnişle karşılaşmadan Hibemiya’

yağmalıyor ve yerleşim birimlerini yakıp yıkıyorlardı. Kimi, senin

onlar için tehdit oluşturmayacağına inanmaları çok nor maldı. Will,

güneybatıya doğru giden toynak ve ayak izlerin» takip ederken,

yüzünde zalim bir gülümseme belirdi.

“Siz inanmaya devam edin,” dedi birden. Efendisinin bek-

lenmedik bir anda konuşması üzerine Çekici, merakla başım ona

doğru çevirdi.

Will, hayvanın yelesini okşayarak, “Bir şey yok,” dedi. “Aldırma

bana.”

Çekici başını hafifçe savurdu. Tamam. Konuşmak istersen

haber ver.

İzlere bakılırsa, baskın müfrezesi dar bir patikadan geçmişti.

Yerdeki tüm nal izlerini, nemli topraktaki her girintiyi araştırmaya

gerek kalmamıştı. Yolun ikiye ayrılması halinde Will’in bunu

yapacak bol bol vakti olacaktı. O an için izleri kolaylıkla takip

edebiliyor ve büyük bir kafilenin geçtiğine dair işaretleri

seçebiliyordu -kırık ağaç dallan, çalılara takılan kumaş parçacıktan

ve bir noktada gözüne çarpan kuru at dışkısı. Bu tarz belirgin izleri

gözüm kapalı bile sürebilirim, diye düşündü.

~ 170 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Bir süre sonra yol ikiye ayrıldı ve Will, kafileden ayrılan küçük

bir grubun soldan gittiğini fark etti. Zemin giderek yükselmeye ve

etrafındaki sık ağaçlık seyrelmeye başladı. Will, az ileride bulunan

bayırın tepesindeki sarp kayalıkları seçebiliyordu. Araştırmasının

sonuna gelmekte olduğunu hissediyordu. Haydutların bayıra

tırmanmayı isteyeceklerini hiç sanmıyordu. Takip edildiklerini

düşünmüyor olmaları, bu ihtimali ortadan kaldırıyordu. İzlerini yok

etme zahmetine girmemişlerse, kapkara ve sağlam kayaların

oluşturduğu bu korunaklı alana tırmanmaya da çabalamazlardı.

Çekici’nin dizginlerini çekerek, havayı şöyle bir kokladı. Hafif

esinti, burnuna değişik bir koku getirmişti; pek beklenmedik, ortama

uygun olmayan bir koku. Başını bir o yana bir bu yana çevirerek

havayı koklamaya devam etti. Birden bunun ne kokusu olduğunu

anladı.

Duman... daha doğrusu ıslak kül kokuşuydu bu... Söndürülmüş

bir kamp ateşinden geliyordu.

İlerledikçe koku daha bir artıyor, yoğunlaşıyordu. Kokunun

kaynağını yüz metre ötede, patikanın büyük bir açıklık haline

geldiği noktada buldu. Baskıncıların gece o noktada kamp kurmuş

oldukları anlaşılıyordu. Ateşlerden geriye dört adet siyah daire

kalmıştı ve adamların battaniyelerinin altına girip uyudukları

noktalarda çimler düzleşmişti. Bol miktarda hayvan dışkısı, kafileye

ait olan yarım düzine atın ağaçlara bağlandığı yeri işaret ediyordu.

Will, bir ağaç köküne oturarak manzarayı izlemeye başladı.

Çekici’nin zeki bakışları ona çevriliydi.

“Burada kamp kurmuşlar, dolayısıyla asıl gitmek istedikleri

yerin çok yakınında olamayız,” dedi. Az önce görmüş olduğu

JOHN FLANAGAN

dik bayırı zihninden geçirince, bu düşünce aklına iyice yattı.: Bayırla

kamp yerinin arasında at sırtında yarım günlük mesafe vardı.

Karanlık çökmeye başlayınca o an bulunduğu açıklık,' kamp kurmak

için ideal bir nokta oluşturmuştu.

“En azından doğru yolda olduğumuzu biliyoruz,” dedi. Bunun

üzerine Çekici, başım hafifçe yana yatırdı.

Benim hiç şüphem yoktu ki.

Will, atma bakarak sırıttı. Çekici’nin dile getiremediği ko-

nuşmalarını ne kadar doğru yorumladığını bazen merak ediyordu.

Diğer Orman Muhafızları da yalnız kaldıklarında midillileriyle

konuşuyor mudur acaba, diye düşündü. Halt’un Abelard’la

konuştuğundan şüphelense de bunu asla kanıtlaya- mamıştı.

Ayağa kalkarak gökyüzüne bir göz attı. Güneşin batmasına daha

üç, dört saat vardı. İzler yolun devamında da bu kadar belirgin

olacaksa, haydutların kampına akşam çökmeden varmaması için

hiçbir neden yoktu.

At sırtında yola devam etti. Patika bir miktar genişledi. Her ne

kadar yokuş yukarı çıkılsa da yol, geride kalan kısma göre daha az

dolambaçlı hale geliyordu. Yavaş gitmesi için hiçbir neden yoktu.

İzlerin ne tarafa gittiğini görebiliyordu. Takip eden bir, iki saat

boyunca baskıncı grubuna rastlama ihtimali sıfırdı çünkü aralarında

en az iki günlük mesafe vardı. Bu nedenle Çekici’nin dörtnala

giderek mesafeyi çabucak kat etmesine izin verdi.

Güneş alçaldıkça, kara kayalıklar daha bir yakınlaşıyordu sanki.

Öğleden sonra güneş kayaların arkasına geçmiş, etrafındaki arazileri

gölgelere boğmuştu. Will bayırla arasında

~ 172 -

CLONMELİN KRALLARI

yaklaşık bir saatlik mesafe kaldığına karar verince, Çekici’yi

durdurdu ve sırtından inerek midillisini on dakika dinlendirdi.

Hayvanın içebilmesi için matarasından katlanabilen küçük deri

kovasına bir miktar su doldurdu. Kendisi de bir yudum su içerek

tütsülenmiş et diliminden bir parça ısırdı. Horace’ın kendi payına

dair homurdanmalarını anımsayınca, usulca gülümsedi. Will,

tütsülenmiş etin tadını çok seviyordu. Çiğneme işi ise başlı başına

farklı bir meseleydi. Tadından hoşlanıyordu belki ama et parçası

neredeyse eski bir çizme kadar sertti.

Will, yeniden Çekici’nin sırtına binerek atını harekete geçirdi. O

noktadan itibaren ihtiyatlı bir hızda ilerleyecekti. O ana dek

gördüklerine bakılırsa, karargâhlarını koruyan bir nöbetçi

çemberiyle karşılaşma olasılığı çok düşüktü, ama dikkatli

davranmaktan da zarar gelmezdi. Çekici’yi hafifçe dürtme- siyle

birlikte midillisi, almış olduğu eğitim gereğince yumuşak ve dikkatli

adımlarla ilerlemeye başladı. Toynakları, nemli toprağın üzerinde

neredeyse hiç ses çıkarmıyordu.

Will’i uyaran şey, bir kez daha burnu oldu. Yanmakta olan taze

odunların keskin kokusu, ağaçların arasından ona kadar geliyordu.

Bir su yolunun sırtında yol alıyorlardı. Önlerindeki kara kayalıklar,

olduklarından

daha

yakın;

sanki

ellerini

uzat-

salar

dokunabileceklermiş gibi görünüyorlardı. Will, zeminden yalnızca

yüz ya da iki yüz metre yükseklikte olduklarını fark etti. Karşısına o

güne dek çıkmış olan en yüksek tepe değildi bu kuşkusuz. Ama

cephe kesimleri geçit vermeyen, parlak siyah kayalardan

oluşuyordu. İncecik, dolambaçlı bir patika olmasa, zirveye

tırmanmak imkânsızdı. Duman kokusu artık iyice keskinleşmişti.

Kulağına hafif mırıltılar gelir gibi oldu. Çekici’yi durdurarak,

hayvanın sırtından aşağı indi.

JOHN FLANAGAN

S

1

Atına “Burada kal,” dedi ve sessizce patikanın ön tarafındaki

dönemece doğru süzüldü. O sabah kamptan ayrılırken, | Orman

Muhafızı pelerinini yanma almıştı. Öğle güneşinin, 1 görülmesini

neredeyse imkânsız kılan ışığından yararlanarak, I ağaçların arasından

sessizce ilerledi.

I

Dönemece geldiğinde, ağaçlann gölgelerinde kalmaya özen I

gösterdi. Kendisini birden geniş su yolunun üzerinden, tepele- | rin

dibindeki açık araziye bakarken buldu. Düzensiz çıkıntılar | şeklinde

kurulmuş olan çadırların arasında ateşler yanıyordu. J Will, bulunduğu

yerden çadırların arasında dolaşan ya da ateş j başında oturan adamları

görebiliyordu. Tahminlerine göre aşa- | ğıda yaklaşık yüz elli kişilik bir

grup kamp kurmuştu. Silahlı ; bir grup. Craikennis ahalisinin baskın

ihtimalini nasıl göz ardı ettiğini, kalabalık olmalarına güvenmelerini

aklından geçirdi. Bu büyüklükteki bir birliğin Craikennis’e saldırması

halinde, ş savunmacıların pek bir şansı olmayacaktı.

Sırtını bir ağaca verip yere çöktü ve bir saat boyunca, karanlık

basıncaya kadar kampı inceledi. Bir süre soma kamptaki en büyük,

merkezi çadırı fark etti. İçeri girip çıkan insanların yoğunluğuna

bakılırsa, önderlerinin karargâhı burası olmalıydı. Hava kararırken,

nöbetçi hatlarının oluşturulmasını izleme şansı da bulmuştu ki bu da

önemli bir ayrıntıydı. Nöbetçiler, açıklığın yeniden ağaçlığa

dönüştüğü noktaya yarım daire şeklinde yerleştirilmişti.

Kendilerinden ne kadar emin olurlarsa olsunlar, bu tür bir birlik bile

geceyi nöbetçisiz geçirmiyordu.

O sırada Will’in dikkatini, ağaçlığa yanındakilerden daha çok

yaklaşmış olan bir nöbetçi çekti. Yüksek bir yerde durmakta olan

Will, adamı rahatlıkla seçebiliyordu. Gözlemlerine göre nöbetçi,

diğer arkadaşları tarafından da görülmüyordu.

~ 174 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Kendisine nöbet saatlerini geçireceği rahat bir yer bulmuş olmalıydı

ya da muhafız komutanının gözünün her an üzerinde olmasını

istemiyordu.

Öyle ya da böyle, bir hata yapmıştı ve Will bu hatadan fay-

dalanmak niyetindeydi.

~ 175 ~

ill, Duffy Geçidi’ne gitmek üzere yanlarından ayrıldık-

W tan sonra, Halt ile Horace, kampı toplayarak kuzeybatı- i

daki Mountshannon’a doğru giden anayola çıktılar. Yolda yal-

nızca birkaç kişi görmüşlerdi. Onlar da bitkin görünen, yaşlıca

bir atın sırtındaki süvariyle bir katırın çektiği yük arabasının,

yanı sıra yürümekte olan küçük bir tüccar grubuydu.

Halt, yanlarından geçtikleri tüccarları nazik bir şekilde se-

lamladı. Ancak selamına bir karşılık gelmedi. Dört çift göz,

atlıları şüpheli bakışlarla süzüyordu. Halt’un uzun yayıyla

Horace’ın belinde asılı duran kılıcı ve bir savaş atına biniyor

olması, onlardan şüphelemeleri için yeterliydi.

Kır sakallı Orman Muhafızı iç geçirirken, Horace sorun ne,

dercesine Halt’a baktı. Duygularını bu kadar çabuk belli et-

mek, hiç de Halt’a özgü bir davranış değil, diye düşündü.

“Neler oluyor?” diye sordu.

“Şey, sadece düşünüyordum da,” dedi Halt. “Burası eskiden cıvıl

cıvıl bir yerdi. İnsanlar, yolda karşılaştıklarında durup sohbet

ederlerdi. Böylesine bir cadde oraya buraya giden,

CLONMEL’İN KRALLARI

önemli işleri bulunan yolcularla dolu olurdu. Oysa şimdi ne hale

geldiğine bir bak.”

Upuzun, bomboş yolu işaret etti. Horace, bulundukları yolun her

iki yönünde de birer kilometre öteyi görebiliyordu. Önlerindeki yol

bomboştu. Arkalarında ise, hantal yük arabası ve dört eşlikçisi her

geçen dakika küçülerek uzaklaşıyordu.

Mountshannon’a yaklaşırken, yoldaki trafiğin artmasını

beklememeleri gerekiyordu anlaşılan. Geniş ve tozlu anayol,

önlerinde bomboş uzanıyordu.

Yolun her iki yanını kaplayan orman, yavaş yavaş açık çiftlik

arazilerine dönüşüyordu. Bu kesimdeki tarlalar, Clonmel’e ilk

vardıkları zaman yanından geçmiş olduklarına kıyasla daha iyi

durumdaydı. Ayrıca çiftlikler de tamamen terk edilmemişti. Ara sıra

gözlerine, avlularda dolanan insanlar çarpıyordu. Ancak çiftlikler,

Orman Muhafızlarına artık tanıdık gelen bir şekilde barikatlarla

korunuyordu ve çalışanlar da nadiren çiftlik binalarının uzağında

dolaşıyordu.

“Burada işler o kadar da kötü görünmüyor,” diye söze girdi

Horace.

“Bu bölgede henüz bir baskın olayı yaşanmadı,” diye hatırlattı

Halt. “Mountshannon gibi büyük bir köyün yakınlarında yaşayan

insanlar, kendilerini daha bir güvende hissediyorlar. Zaten çiftlikleri

de terk etmemişler.”

O sırada yanından geçmekte oldukları çiftlikten bir uyarı çığlığı

geldi.

O tarafa bir göz attıklarında, tarlalardan birinde saman balyalarını

düzenlemekle meşgul olan iki adamın koşarak korunaklı avlu

duvarlarının içine girdiğini fark ettiler. Halt, adamların yabalarını

ellerinden bırakmadıklarını fark etti.

- 177 ~

JOHN FLANAGAN

“Azıcık daha güvende hissediyorlar,” diye tekrar etti. “Çolf

değil.”

Mountshannon, Craikennis’e benzese de çok daha büyük, bir

yerleşim merkeziydi. Köyün hanı ve büyükçe bir yerleşim

merkezinde bulunabilecek demirci, tekerlekçi, nalbant, bıçakçı ve

koşumcu dükkânlarıyla kasabalı hanımların kumaş, iplik - ve

kurutulmuş besin maddeleri; beylerin ise tohum, el aletleri j ve bir

çiftlikte işlerine yarayabilecek bin bir türlü ıvır zıvın j bulabilecekleri

dükkân, ana caddede bulunuyordu.

'

Dükkân, elbette ki idareten oradaydı; esas ticaret, her hafta |

kurulan pazarda dönüyordu.

Ana caddeden iç kısımlara açılan minik geçitler, caddeye paralel

ilerleyen arka sokakları birbirlerine bağlıyordu. Bu sokaklar, kasaba

ahalisinin yaşamakta olduğu evlerle doluydu. Tıpkı Craikennis’te

olduğu gibi, evlerin büyük bir kısmı tek katlıydı, çatıları sazdandı ve

beyaz kille boyanmış ahşaptan inşa edilmişti. Nalbantın dükkânı da

tıpkı han gibi iki katlıydı. Bir samanlık ve hemen yanında, caddede

de saman balyalarını içeri taşımak için bir palanga* yer alıyordu.

Yaklaşan atlıları, kasabanın girişinde sıkı bir sorgulama süreci

bekliyordu. Barikat kurulmamıştı, ancak kasabanın yanından bir dere

akıp gidiyordu ve derenin üstündeki köprünün başında bir nöbetçi

noktası yer alıyordu. Craikennis’te olduğu gibi, içinde bir çift

sandalye, yatak ve nöbetçilerin gece ısı- nabilmeleri için bir kömür

mangalı barındıran basit bir çadır kuruluydu. Kalın sopalar ve

kemerlerinde uzun hançerler taşı

* Bir halatla makaralardan oluşturulan, ağır cisimleri kaldırmaya ve sağa sola

döndürmeye yarayan düzenek. (Ed. N.)

CLONMEL’İN KRALLARI

makta olan iki kasaba muhafızı nöbetteydi. Nöbetçiler, yola çıkarak

atlıları şüpheli bakışlarla süzmeye başladılar. Halt, daha önce

yapmış olduğu üzere kukuletasını geriye atarak yüzünü açığa

çıkardı.

“Mountshannon’a ne amaçla geldiniz?” diye sordu uzun boylu

nöbetçi. Horace, adamlan şöyle bir değerlendirdi. Her ikisi de

irikıyımdı. Muhtemelen oldukça sıkı dövüşüyorlardır, diye geçirdi

içinden. Ancak sıkılgan tavırlarından, bu işin esas meslekleri

olmadığı açıkça anlaşılıyordu. Savaşçı değillerdi.

“Koyun satın almak istiyorum,” dedi Halt. “Aslına bakılırsa tam

olarak bir koç ve iki koyun. Sürümü yenilemem gerekiyor. Burada

kesin bir pazar kuruluyordur, değil mi?”

Nöbetçi başıyla onaylayarak, “Cumartesi günü,” dedi. “Bir gün

erken geldiniz.”

Halt omuz silkerek “Ballygannon’dan geliyoruz,” dedi. Sözünü

ettiği bölge, ülkenin Dışarlıklı faaliyetlerinin uzun süredir

görülmekte olduğu güney kesimlerinde kalıyordu. “Geç

kalmaktansa erken gelmeyi tercih ederim.”

Kasabanın adını duyan muhafızın yüzü asıldı. Herkes gibi onun

da kulağına güneyde olup bitenlere dair dedikodular çalınmıştı.

Ancak Halt, haftalardan bu yana gördüğü yolcular arasında o

sıkıntılı bölgeyi aşmış olan ilk kişiydi. “Ballygannon’da vaziyet ne

âlemde?” diye sordu.

Halt, adama tatsız bir bakış fırlattı. “Dediğim gibi, amacım sürümü

yenilemek. Hayvanlarım ecelleriyle ölmediler.” Muhafız, anlayışla

başını salladı. “Doğru, güneyde olan bitenlere dair berbat hikâyeler

duyduk.” Bakışları artık Horace ’in üstündeydi. Craikennis’teki

meslektaşı gibi o da geniş omuzlu

~ 179 ~

JOHN FLANAGAN

genç adamın bir çiftçi ya da oduncu gibi durmadığını görebili yordu.

Hem zaten belinde uzun bir kılıç taşıyordu ve eyerin' ’ gerisine de

yuvarlak bir kalkan takmıştı. “Peki, ya bu kim?’, diye sordu.

“Yeğenim Michael. İyi bir çocuktur,” dedi Halt.

Diğer nöbetçi ilk kez lafa karışıp “Sen de çiftlikte mi çalışı*?

yorsun, Michael?” diye sordu.

!,<

Horace, adama soğuk bir bakış atarak “Ben askerim,” dedi

kısaca.

“Bir askerin pazaryerinde ne işi var?” diye sordu ikinci nöbetçi.

Halt, aceleyle cevabını hazırladı. Horace’in aksam yabancı

olduğunu belli ediyordu ve delikanlının daha fazla konuşmasını

istemiyordu.

“Ben buraya koyunları kazasız belasız eve götürmek için

geldim,” dedi. “Michael da beni sağ salim eve götürmek için

burada.”

Nöbetçi, İkiliyi birkaç saniye süzdü. Hikâyeleri kulağa mantıklı

geliyor, diye düşündü. “Eh, çocuk seni koruyabilecek gibi duruyor,”

dedi. Yüzü, hafif bir tebessümle aydınlanmaya başlamıştı.

Horace, bir şey söylemedi. Adamın bakışlarını karşılamakla

yetinip başını salladı. Güçlü kuvvetli, sessiz bir tip, diye düşündü

nöbetçi.

Nöbetçiler, tatmin olmuş gibilerdi. Halt ile Horace’a kasabayı

işaret ederek yoldan çekildiler.

“Girin bakalım,” dedi ilk konuşan nöbetçi. “Ana caddede

CLONMEL’İN KRALLARI

bir han var ya da eğer paramız cebimizde kalsın diyorsanız, köyün

ucundaki pazaryerinde kamp kurabilirsiniz. Beladan uzak durun.”

Son cümlesi, aklına sonradan gelmiş gibi çıkmıştı ağzından. Bütün

nöbetçiler böyle şeyler söyleme ihtiyacı hissediyor, diye düşündü

Horace. Bastonlarına dayanarak yürüyen ihtiyarlar bile olsalar,

nöbetçi yine de onları uyaracaktı.

Halt, gayrıresmi bir selam vermek üzere parmağını alnına

dokundurdu ve Abelard’ı mahmuzladı. Birden durdu ve akima o an

bir şey gelmiş gibi yaparak çadırlarına dönmekte olan adamlara

seslendi.

“Bir şey soracaktım,” deyince adamlar arkalarına döndüler.

“Yolda Tennyson denen bir adamdan söz edildiğini duydum; bir tür

rahipmiş sanırım.”

Nöbetçiler, şüpheyle bakıştılar. “Evet,” dedi lider olan, “bir tür

rahip ya, evet.” Sesinden durumla alay ettiği anlaşılıyordu.

“Burada...?” diye söze başladı Halt, ama ikinci adam daha

sorusunu bile soramadan cevap verdi.

“Burada. Müritleriyle birlikte onlar da pazaryerindeler. Büyük

ihtimalle bu öğleden soma onu vaaz verirken göreceksin.” “Büyük

ihtimalle,” diye araya girdi diğeri, artık alay ettiği açıkça ortadaydı,

“onu her öğleden sonra vaaz verirken göreceksin.”

Halt, tarafsız yüz ifadesini koruyarak duydukları hakkında

düşünüyormuş gibi yaptı. “Belki anlattıklarını biz de dinleriz.”

Horace’a bir göz attı. “Sıkıcı hayatımıza bir renk gelir, Michael.”

“Hayatınıza renk gelmediği gibi kulak zarlarınız patlar,” dedi

ikinci nöbetçi. “Bana sorarsanız, handa vakit geçirseniz

~ 181 ~

JOHN FLANAGAN

daha iyi edersiniz.”

“Olabilir,” diye onayladı Halt “ama biz yine de vaazını di:,

leyeceğiz.”

Nöbetçilere bir kez daha başıyla selam verip Abelard’i

mahmuzladı. Birkaç metre gerisinde beklemekte olan Horace da

onun peşi sıra atını sürdü.

- 182 -

ill, güneş batmadan önce Çekici’nin yanına döndü ve pa-

W tika boyunca geri giderek kamp kurabileceği bir yer ara-

maya başladı. Durdukları noktadan iki yüz metre kadar geride,

patikanın yakınlarındaki bir açıklığı fark etti. Açıklığın hemen

kenarında, gövdesini kaplayan yosunlara bakılırsa, yıllar önce

devrilmiş olan bir ağaç bulunuyordu. Devrilirken çok sayıda mi-

nik komşusunu da beraberinde götürmüş ve ağaçların arasında bir

açıklık oluşmasına neden olmuştu. Kamp kurmak için çok uygun

bir noktaydı. Patikadan fazla uzak değildi ve hemen hemen hiç

fark edilmiyordu. Kendine bir kamp yeri anyor olmasa, Will bile

açıklığı görmeden yanından geçip gidecekti. Yoldan öylesine ge-

çen birinin burayı görmesi mümkün değil, diye geçirdi içinden.

Çekici’yi ağaçların ve patikanın ucunu belirleyen bel hizasındaki

çalıların arasından geçirdi ve etrafına bakınarak açıklığı

değerlendirmeye başladı. Patika, bulunduğu noktadan zorlukla

görülüyordu ki bu, açıklığın da aynı şekilde patikadakiler tarafından

görülmeyeceği anlamına geliyordu. Kendisini bir anda beş metreye

dört metrelik bir açıklıkta bulmuştu. Kamp kurabilmesi için yeterdi

de artardı bile.

JOHN FLANAGAN

Pek de kampa benzemeyecek ya, diye düşündü. Çadır kur-

mayacak, ateş yakmayacaktı. Ama açıklıkta Çekici’nin otlaya-

bileceği kalın çimlerden bolca vardı. Zaten Will’in asıl amacı da

Çekici’nin göz önünde olmayacağı bir yer bulmaktı.

Hayvana yeniden su verdi ve cam çekerse rahatça otlaya-

bileceğim işaret eden “serbestsin” el hareketini yaptı. Minik midilli

açıklıkta yürümeye, aşağı indirdiği burnuyla kuru otlan ölçüp

biçmeye başladı. Buldukları hoşuna gitmiş olmalıydı ki, topraktaki

kaim yeşil çimleri öbek Öbek koparıp atlara özgü homurtular

eşliğinde çiğnemeye başladı.

“Üzgünüm ama eyerini çıkaramam,” dedi Will. “Hemen yola

çıkmamız gerekebilir.”

Çekici, kulaklarını dikip zekâ pırıltılarının uçuştuğu gözleriyle

sahibine bir göz attı.

Sorun değil.

Hayvan, Will’in iyi bir nedeni olmadıkça sevgili atının rahatını

bozmayacağını tecrübelerinden biliyordu. Will, sırtını devrik ağaç

gövdesine dayayıp dizlerini kamına çekerek yere oturdu. Gözetleme

noktasına gitmek için az zamanı kalmıştı. Nöbetçilerin hangi

saatlerde değiştirildiğini gözlemek istiyordu. Seçmiş olduğu adamın

yerine geçecek kişinin de aynı noktada nöbet tutmasını umut

ediyordu. Bunun olmaması için hiçbir neden yok, diye düşündü,

ama bu tür şeyler belli olmuyordu.

Son ışık da kaybolurken ayağa kalktı. Çekici hemen başını

kaldırıp kulaklarını dikmiş ve Will’in, sırtına binmesi için hazır

beklemeye başlamıştı. Ama Will, başını iki yana salladı.

“Burada kal,” dedikten sonra tek kelimelik emrini de ekledi.

“Sessizce.”

~ 184 ~

CLONMELİN KRALLARI

Çekici, verilen emri anlamıştı; Orman Muhafızı Birliği’nin

midilli eğitmeni İhtiyar Bob tarafından ona öğretilmiş olan birçok

emirden biriydi bu da. “Sessizce” emri, etrafında -ki bu durumda

etraf patika oluyordu- sesler duyması halinde hayvanın olduğu yerde

kımıldamadan donup kalması anlamına geliyordu. Böylece havanın

kararmaya başlamasıyla birlikte, yoldan geçenlerin birkaç metre

yakınlarında bir midilli bulunduğunu hiçbir şekilde anlayamamaları

garantiye alınmış oluyordu.

Will, pelerinini omuzlarına alıp patikaya çıktı. Ağaçlığın kıyısına

vardığında, durup yaklaşan biri var mı diye her iki yönü de kontrol

etti. Ardından da patikayı hızla geçerek öteki taraftaki ağaçlann

arasına girdi ve yola paralel ilerlemeye başladı.

Etrafta hareketlerini izleyen biri olsaydı, tek görebileceği şey

açıklıktan aceleyle geçip ağaçların arasına karışan gri bir gölge

olacaktı. Somasında ise ses çıkarmadan ilerleyen Orman

Muhafızı’na dair hiçbir ize rastlayamayacaktı.

Will, kendine önceden seçmiş olduğu avantajlı noktaya

yerleşerek aşağıyı izlemeye başladı. Nöbetçi değişiminden bu yana

üç saat bile geçmemişti ve orada bulunmadığı süre içinde başka bir

değişimin olmadığını tahmin ediyordu. Alışkanlıkların kolay kolay

değişmediğini ve nöbetlerin genellikle dört saat sürdüğünü

biliyordu. Nöbet süresinin neden dört saat olduğuna dair hiçbir fikri

yoktu; ona kalsa üç saat olması gerekirdi. Karanlığı izleyerek

geçirilen dört saatin sonunda, birçok nöbetçi uyuşmuş oluyordu. Üç

saatlik nöbetler, gece boyunca daha fazla nöbetçi gerektiriyordu

elbette, ancak Will’in de fark etmiş olduğu üzere, kampın etrafında

laf olsun diye nöbet tutu-

- 185 -

JOHN FLANAGAN

luyordu. Haydutlar, kamplarına binlerinin saldırmasını ya da

sızmasını hiç beklemiyordu.

Will’in, Dufify Geçidi’nde bulduğu, içi yarısına kadar dolü

konyak şişesini yanında getirmiş olmasının nedeni de buydu. Şişenin

hâlâ yerinde olup olmadığını kontrol etmek amacıyla iç cebine şöyle

bir dokundu. Düşman kampına girecekse, nöbetçilerden birini -

muhtemelen gündüz gözetlediği adamı- etkisiz hale getirmesi

gerekecekti. Gerekirse, şiddete başvur* maksızm fark edilmeden

nöbetçi hattının gerisine de geçebilirdi. Fakat o durumda daha fazla

vakit harcaması gerekecekti. Önündeki gibi açık bir alandan

görülmeden geçmek, yavaş hareket ederek çok zaman kaybetmesine

neden olacaktı. Aynca siluetinin, arkadaki kamp ateşlerinden

yansıma riski de vardı.

Dolayısıyla içeri sızabilmenin en çabuk ve güvenli yolu,

nöbetçilerden birini saf dışı bırakmak ve nöbetçi hattında bir gedik

açmaktan geçiyordu. Ancak bu noktada, bir başka problem öne

çıkıyordu. Will, düşmanın orada olduğunu öğrenmesini istemiyordu.

Baygın bir nöbetçi de binlerinin kampa sızdığını gösterirdi.

Tabii nöbetçi sarhoşsa, işler değişirdi. Bir ağacın altında huzurlu

bir uykuya dalmış, leş gibi konyak kokan bir nöbetçi, üstlerini

saldırıya uğradığına ikna edemezdi.

Will, bakışlannı aşağı tarafında kalan karanlık gölgelere çevirdi.

Önceki gözlemleri sırasında, onu konuşlandığı yere götürecek olan

birkaç referans noktası belirlemişti. O noktanın etrafında gözüne

hafif bir hareketlenme çarptı. Tepeden aşağı kayarak inmeye başladı.

Nöbetçi ile aynı hizada kalan bir noktaya basabilmek amacıyla

yanlamasına hareket ediyordu.

~ 186 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Kamptan yükselen sohbet mırıltıları, ara sıra atılan bir kahkaha

ya da yaşanan bir tartışma sonucunda yükselen seslerle

süsleniyordu. Bu da Will’in içeri sızmak için vakit kaybetmek

istemeyişinin bir başka nedeniydi. Henüz herkes uyanık ve

konuşuyor haldeyken, kampı Hırlamayı istiyordu. Sohbetlere kulak

misafiri olabilirse, neler planladıklarına dair bir fikir edinebilirdi. Bir

kez kampa girdikten soma, ortalıkta rahatça dolaşabileceğinden

emindi. Mantıksız görünüyordu belki ama içeri girmeyi başardıktan

sonra kendisini saklamak için ne kadar az uğraşırsa, durdurulup

sorgulanma ihtimali de o kadar azalacaktı. Ama esas tehlikeyi

nöbetçi hattı ile kampın arasında kalan o ilk yüz metrelik açıklık

teşkil ediyordu. Nöbetçi hattından kampa doğru yürümesi için hiçbir

bahanesi yoktu. Gözleri, çadırların arasında yanan kamp

ateşlerinden dolayı kamaşan haydutlar, onu büyük olasılıkla fark

edemeyeceklerdi. Karanlıkta bekleyen ve arkasını dönüp ateşlere

göz atan bir nöbetçi ise Will’in siluetini rahatlıkla seçebilecekti.

Bunları düşünürken, ayaklarının altındaki zeminin düzleştiğini

hissetti. Nöbetçinin yakınlarında olduğunu biliyordu. Ağaçların

arasından bir gölge gibi kayarak birkaç metre daha kat etti. Bir an

sonra temizlenen bir boğaz ile birinin ayak sürüme seslerini duydu.

Adamla arasmda on metre bile yoktu. Yeterince yakınım, diye

düşündü. Bir ağaç gövdesini nöbetçiyle arasına alarak pelerinine

sarındı ve yerine yerleşerek beklemeye başladı.

Yaklaşık bir saat boyunca orada öylece oturdu. Kımılda-

mıyo/du. Ses çıkarmıyordu. Kimselere görünmüyordu. Ara sıra

nöbetçinin kımıldadığını ya da öksürdüğünü duyuyordu. Adam

ormandaki sessizlik nedeniyle açıkça duyulacak şekilde

~ 187 ~

JOHN FLANAGAN

bir, iki kez esnedi. Will, kamptan gelen mırıltılara içinden dua etti.

Bunlar, o harekete geçtiğinde çıkaracağı muhtemel gürültüleri

gizleyeceklerdi.

Karanlıkta otururken, bunun almış olduğu eğitimin en zor kısmı

olduğunu geçirdi aklından; ani bir kaşıntı ya da kramp " giren bir kas

nedeniyle hareket etme isteğini bastırıp kımıldamadan durmak

konusunda kendini eğitmek. En başından itibaren rahat bir konum

almak ve vücudun tamamen gevşemesini sağlamak, işte bu yüzden

çok önemliydi. Ancak vücudun her anlamda rahat edebileceği

konum diye bir şey -aynı pozisyonda yaklaşık bir saat boyunca

oturulduğu sürece- bulunmuyordu.

İlk oturduğunda, altındaki zeminin yumuşak ve esnek olduğunu,

dökülmüş yapraklardan oluşan kalın bir örtünün üstüne çöktüğünü

sanmıştı. Ama artık bir ağaç dalının ya da taş parçasının kalçasına

batmakta olduğunu fark ediyordu. Yana doğru eğilip elini kalçasının

altına sokmak ve vücuduna batan nesneyi çıkarmak için can atıyordu

ama içinden gelen bu isteğe karşı koydu. Bunu yaparken büyük

ihtimalle hiç gürültü çıkarmayacaktı ama yine de geri adım atmış

olmak istemiyordu. Yoksa daha sonra, içinden yer değiştirmek

gelecek, kendini bunun güvenli bir hareket olacağına kolayca ikna

edecekti. Bir sonraki sefer işler daha da kolaylaşacaktı. Sonuçta

sürekli kımıldamaya başlayacaktı ve ne kadar az gürültü çıkarırsa

çıkarsın, hareket etmek, yakalanmanın ilk adımıydı. Bu yüzden

kımıldamadan oturmaya devam etti. Kalçasındaki rahatsızlığı

aklından çıkarmak için elini yumruk yaparak parmaklarının ve kol

kaslarının yaptığı baskıya odaklandı. Bu numara işe yaramıştı, en

azından ' bir süreliğine. Ağaç dalının varlığını bir kez daha

hissedince, kafasını dağıtmak için alt dudağını hafifçe ısırdı.

~ 188 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Nihayet gelebildin! Nerede olduğunu merak ediyordum yahu!”

Will bir an için, kulağının dibinde sarf edilen sözlerin gerçekten de

ona söylendiğini sandı. Bir an soma yeni nöbetçinin geldiğini ve dört

saattir nöbet tutmakta olan arkadaşıyla konuştuğunu fark etti.

Nöbetçi, ağaçların arasında diğerlerinden ayrı duracak şekilde bir

yer bulmuştu kendine. Nöbeti devralacak arkadaşı, onu bulmakta

zorlanmış olmalıydı.

“Nihayet gelebildin,” diyen nöbetçi, biraz alınmış gibiydi. Nö-

betçilerin genel haliydi bu. Hepsi, nöbeti devralacak arkadaşlarının

geç kaldığını düşünürdü. Will, kampa dönmeye hazırlanan

nöbetçinin eşyalarını toplarken çıkardığı sesleri duyabiliyordu.

Yeni gelen adam ise şikâyeti duymazdan gelerek “Kendine

bulduğun bu kuytu mekân hiç de fena değilmiş,” dedi.

“Eh, en iyisi de Tully’nin görüş alanının dışında olması. Olur da

yağmur yağarsa, ağaçlar seni koruyacaktır.”

Will, Tully’nin nöbetçi çavuş olduğuna karar verdi.

“Ben gidiyorum o zaman. Bu gece yemek nasıl?” dedi ilk

nöbetçi.

“Hiç fena değil. Avcılar birkaç geyik ve kaz getirdiler. Aşçılar bir

kez olsun etleri doğru dürüst pişirmeyi başarmışlar.” Oradan

ayrılmakta olan nöbetçi, memnuniyetle kıkırdadı. “Eh, yola

koyulsam iyi olur. Açlıktan ölüyorum. Sen de keyfine bak,” diye

ekledi alayla.

“Nazik dileklerin için teşekkürler,” dedi arkadaşı aynı ses

tonuyla. Silah arkadaşı olabilirler ama tavırlarına bakılırsa, dost

oldukları söylenemez, diye düşündü Will.

JOHN FLANAGAN

Nöbetçilerin konuşmasından yararlanarak ayaklanmış ve adamlara

yaklaşmıştı. Onu görürler diye endişelenmiyordu -pe- I lerini ve

etraflarını saran karanlık, o meselenin üstesinden ge- j liyordu nasıl

olsa. Yeni nöbetçiyle arasında artık üç metre bile ) yoktu.

Kukuletasıyla yüzünü tamamen kapatmış, deviricisini ; sağ eliyle

kavramıştı. Bir yay çizecek şekilde yaklaşarak nöbet- ;

çinin arkasına geçti ve ağaçlardan birine yaslanıp ayrılan nöbet- f

.'i

çinin uzaklaşmasını bekledi. Tam da beklediği gibi, yeni nöbetçi ;■

teçhizatını bırakıp manzaranın tadını çıkarmaya başlamıştı.

Tam zamanıdır, diye düşündü Will. Nöbetçi yerine yerleş- ’ meden,

zihni az önce yapmış olduğu sohbetle doluyken saldır- | malıydı. Risk

alarak ağacın yanından kafasını hafifçe çıkardı. ! Adamın sırtı ona

dönüktü. Elinde bir mızrak, belinde ise ucu sivri bir topuz taşıyordu.

Muhtemelen gece hava soğuyunca çözüp sırtına alacağı pelerini, katlı

bir halde yanında duruyordu. Yaklaşık bir metre yüksekliğindeki yassı

bir kayanın tepesine minik bir şişe ile kupa yerleştirilmişti. Will ileriye

doğru hareketlenirken, adam da sağ elindeki mızrağıyla birlikte yassı

kaya parçasının üstüne oturarak arkasına yaslandı ve dört saatlik can

sıkıntısı ve rahatsızlığa katlanmaya mahkûm edilmiş bir kişiden

bekleneceği üzere, usulca iç geçirdi.

Will, nöbetçinin kulağının arka tarafına deviricisiyle sert bir

darbe vurdu. Adamın iç geçirmesi, bir anda boğuk bir hırıltıya

dönüştü ve baygın nöbetçi, kayanın üstünden yanlamasına düştü.

Elinden bıraktığı mızrağı ormanlık zeminde neredeyse hiç ses

çıkarmaksızın aksi yöne savrulmuştu.

Will, deviricisini ihtiyaç olur diye hazırda tutarak baygın

nöbetçinin yanında birkaç saniye bekledi.

~ 190 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Ancak nöbetçi, adamakıllı kendinden geçmişti. Kollan ve

bacakları, kaslarında hiçbir hareketlenme olmadığını gösterir-

cesine, garip bir açıyla uzanıyordu. Bu halde en az bir saat yatar,

diye düşündü Will. Kampa bir göz gezdirmesi için yeterli bir süreydi

bu. Ceketinin omuzlarından yakalayarak sırtüstü çevirdiği hareketsiz

bedeni, bir ağacın yanına taşıdı. Baygın bir kişinin ne kadar ağır

olabileceği gerçeği karşısında, her zamanki gibi şaşkınlığa düştü.

Adamı, ağaca hafifçe yaslanıyormuş izlenimi verecek şekilde

oturttu, kol ve bacaklarını uykudaymış gibi görünecek şekilde

ayarladı, ardından da konyağı adamın yeleğinin ön kısmına

dökmeye başladı. Son olarak da adamın dudaklarını aralayarak,

ağzına içkiden birkaç damla döktü.

Sonra geri çekilerek, eserini izlemeye koyuldu. Adam kendine

gelip ortalığı ayağa kaldırsa bile içki kokan kıyafetleri, adamm

üstlerine kendi hikâyelerini anlatacaklardı. Will, şişe- ciği boylu

boyunca uzanan bedenin yanma fırlattı ve adamm pelerinini alıp

ağaçlann arasından kampa uzanan açıklığa doğru süzülmeye başladı.

Sonra yere çömeldi ve hızla sürünmeye, dizlerinden güç alıp

vücudunu dirsekleriyle çekerek ilerlemeye başladı. Çadır alanına

vardıktan sonra, ilk birkaç sırayı geçinceye dek sürünmeye devam

etti. Ardından da iki çadır arasında kalan gölgelerle dolu bir noktada

dikkatle ayağa kalktı ve birkaç saniye boyunca bekledi.

Etrafta, binlerinin onu fark ettiğine dair hiçbir işaret görün-

müyordu. Kukuletasını yüzünden çekti ve gölgelerden çıkarak

gelişigüzel bir tavırla büyük çadıra doğru ilerlemeye başladı. Bir

çadınn dışında ağzına kadar suyla dolu bir kova görünce,

~ 191 -

JOHN FLANAGAN

onu izleyen kimse var mı diye etrafına şöyle bir bakındı. Dik;

katleri üstüne çekmediğinden emin olunca, kovayı kaptığı gi yoluna

devam etti.

i

Birkaç metre ötede bulunan üç kişinin yanından geçti. K vayı

görünce, su getirmeye gittiğini sanmışlardı. Daima bi. şeyler

yapıyormuş gibi görün, diye tembihlemişti ona Halt yıl lar önce.

Etraftakileri

orada

olmanın

bir

nedeni

bulunduğun

inandırabilirsen, büyük ihtimalle seninle uğraşmayacaklardır^

Will kendi kendine, “Yine haklı çıktın, Halt,” diye mınllj dandı ve

kampın içlerine doğru ilerlemeye devam etti.

~ 192 ~

ill tepeden kampı gözlerken, birkaç önemli noktayı

W aklına kazımıştı. Mutfak kısmı, düzensiz çadır toplu-

luğunun ortasında yer alıyordu. Böyle bir yerleşim düzenini

zaten bekliyordu. Bu kadar geniş bir kampta yemek ateşle-

rinin uç kesimde yer alması halinde, adamlardan bazılarının

yemeklerini alabilmek için tüm kampı boydan boya geçmesi

gerekecekti. Mutfağın, kampın tam ortasında olması, herkes

açısından en uygunuydu. Elbette içlerinden en şanslı olanları,

çadırları aşçılara en yakın olanlardı. Ateşlerin hemen dibinde

olanlar, sıcak bir yemek yeme şansına erişiyorlardı. Bundan

dolayı kafilenin kıdemli üyelerinin çadırları, merkeze yakın

noktalara kurulmuştu. Kampın uçlarında yaşayanlann yemek-

leri ise mutfaktan çadırlarına dönünceye kadar çoktan soğu-

muş oluyordu. Bu şekilde ateşlerden ormana doğru bir kıdem

sıralaması söz konusuydu.

Bu ayrıntı, liderin çadırının konumunu da belirlemişti. Liderin

sıcak yemek yiyebilmesi için ateşlere yeterince yakın, ancak gürültü

ve dumandan etkilenmemesi için de yeterince uzak bir nokta

seçilmişti.

~ 193 ~

JOHN FLANAGAN

Will, yemek ateşlerine doğru yürümeye başladı. Mutfağın yerini

bulmak, hiç de zor değildi. Yüzden fazla adamı doyuracak kadar

yemeğin pişmesi için çok sayıda büyük ateşin yakıl-! ması

gerekiyordu. Ateşlerden fırlayan kıvılcımlar havalara sıç-S nyor,

parlak alevler kampın dört bir yanından görülebiliyordu^!

Ateşlerin etrafını saran açık alana yöneldi. Aşçılar telaşla: yemek

hazırlıyorlardı. Nöbetçinin de söylemiş olduğu gibi, kazıklara

geçirilmiş birkaç geyik gövdesi ateşlerin üstünde1 döndürülüyordu.

Küçük bir ateşte yavaşça dönmekte olan' kazdan damlayan yağlar

nedeniyle alevler oraya buraya sıçrıyordu. Ondan daha küçük olan

başka ateşlerin üstlerine de ' geniş kazanlar yerleştirilmişti. Alevlerin

ışığında yüzü kurşuni , bir renk almış olan ter içindeki bir görevli,

Will’in bakışları ] altında kazanlardan birine bir kova dolusu

soyulmuş patatesi i boşalttı ve kaynar suyun üstüne sıçramaması için

aceleyle ge- ( riye doğru sıçradı.

Will, yürümeye devam etmesinin çok önemli olduğunun j

farkındaydı. Orada öylece durup etrafına bakınması halinde, er ya da

geç birileri onu fark edecek ve kim olduğunu öğ- ! renmek isteyecekti.

Kukuletasını doğal olarak geriye atmıştı ve alevlerin titrek ışığında

pelerininin alacalı renkleri pek de belli olmuyordu. Yayını ve kılıfını

Çekici’nin yanında bırak- . mış, üstüne yalnızca çifte bıçaklarını

almıştı. Hangi açıdan bakılırsa bakılsın, bir kamp sakiniymiş gibi

görünüyordu. Tabii öylece durup etrafında neler olup bittiğini izleyen

bir başka kamp sakini yoktu. Patatesleri kaynar suya atan adama doğru

ilerledi.

Aşçı, somurtkan bir ifadeyle yüzünü Will’e doğru çevirerek :

“Yemek hazır olduğunda size haber vereceğiz,” dedi kabaca.

~ 194 -

CLONMEL’ÎN KRALLARI

Askerler tarafından rahatsız edilmek, aşçıların alışkın oldukları bir

durumdu. Ya yemek zamanında hazır olmazdı ya da hazır olsa bile

askerler tarafından soğuk, fazla pişmiş veya az pişmiş bulunurdu. Ya

da genel olarak tadı beğenilmezdi.

Will, boştaki eliyle sıraya girmeye çalışmadığını gösterdi ve su

dolu kovayı havaya kaldırarak “John sana su getirmemi söyledi,”

dedi.

Emin olduğu iki şey vardı. Bu tür büyük bir kampta John adında

yarım düzine adam olmalıydı. Ayrıca aşçılar, daima suya ihtiyaç

duyarlardı. Ancak aşçının kaşları çatılmıştı.

“Ondan su istediğimi hatırlamıyorum,” dedi. Will omuz silkerek

elindeki kovayla birlikte arkasını döndü.

“Keyfin bilir,” dediyse de aşçı onu anında durdurdu. İstememişti

belki, ama er ya da geç suya ihtiyacı olacaktı. Will’in getirdiği kova,

önlemini şimdiden almasını sağlayacaktı.

“Şuraya bırak öyleyse. Madem getirdin, alayım bari.”

“Tamam,” dedi Will ve kovayı yere bıraktı. Aşçı gönülsüzce de

olsa onaylarcasına başını salladı.

“John’a teşekkür ettiğimi söyle,” dedi.

Will, “Suyu kampın öteki ucundan buraya kadar getiren John

değildi ama,” diye söylendi küçümser bir tavırla.

“Doğru dedin.” Aşçı, çocuğun ne demek istediğini anlamıştı.

“Yemek dağıtılırken bana bir görün. Senin için büyükçe bir tabak

hazırlarım.”

Will, elini alnına dokundurarak “Minnettar kalırım,” dedi ve

oradan ayrıldı. Birkaç adım soma dönüp arkasına bir göz attı, ancak

aşçı çoktan işine dönmüştü. Bunun üzerine Will,

JOHN FLANAGAN

hızlı adımlarla merkezi komuta çadırına doğru yürümeye baş<f| ladı.

Otuz metre ötesindeki çadırı açıkça görebiliyordu. DiğeJI çadırlardan

biraz uzakta, bir yükseltinin tepesinde durmakta! olan çadırın önünde

kocaman bir ateş yakılmış, girişin her iki yanma birer nöbetçi

yerleştirilmişti. Will’in bakışları altında: çadıra yaklaşan üç adam,

nöbetçiler kim olduklarını anlasınlar diye durakladıktan soma içeri

girdiler. Kısa bir süre sonra üzerinde cam bardaklar ve bir şarap

sürahisi bulunan tepsiyi ! taşımakta olan bir hizmetkâr belirdi.

Hizmetkâr; içeri girdikten! bir dakika kadar soma çadırdan çıktı.

J

Will, açıklığın kıyısından yürüyerek uzak durmaya özen 1

gösterdiği geniş çadırın arka tarafına dolandı. Göz ucuyla ko-J

numunu değerlendirdi. Ön girişe nöbetçi yerleştirilmişti. Ama j

çadırın arka tarafında muhafız olmadığından emindi. Neticede

öndeki o iki nöbetçi de güvenlik önleminden çok bir nüfuz

göstergesiydi. Herhangi birinin komuta çadırına saldırma ihtimali

çok düşüktü. Will yoluna devam etti. Açıklık sona ermişti.

Aralarında yalnızca birkaç metre bulunan çadırlar, girintili çıkıntılı

hatlar halinde uzanmaya devam ediyordu. İçeride ya da dışarıda yere

yayılmış, birbirleriyle sohbet etmekte olan birçok kamp sakinini

barındıran, etekleri açık çadırların yanından geçti. Başlarım kaldırıp

hafif bir merakla onu süzmeye başlayan bir gruba selam verdi. İçleri

boş ve karanlık çadırların yanından geçmeye başlayıncaya kadar

bekledi. Onu izleyen biri var mı, diye hızla etrafına bakındıktan

soma iki çadır arasında kalan gölgelik kısma daldı. Arka tarafa,

çadırların oluşturduğu diğer patikaya doğru emekledi. Kukuletasıyla

bir kez daha başını örterek bütün vücuduyla yere uzandı ve geçmek

zorunda olduğu diğer patikayı incelemeye başladı. Kampın bu tarafı,

- 196 -

CLONMELİN KRALLARI

pek hareketli değildi. Emin olmak için birkaç dakika bekledikten

soma ayağa fırladı ve patikanın diğer tarafında kalan iki çadır

arasındaki geçide girdi. Çadırların bir tanesi doluydu ve içeride ışık

vardı. İçerideki adam dolandıkça, gölgesi çadırın bezine vuruyordu.

Yeniden çadırların arka tarafına doğru yürümeye başladı. Önüne

çıkacak olan patika boyunca bir miktar geriye doğru gitmesi halinde,

komuta çadırının arkasına çıkacağını tahmin ediyordu. Biraz önce

yaptığı gibi yolun boş olup olmadığını kontrol ettikten sonra

ayaklanarak rahat bir ifadeyle geldiği yoldan geri gitmeye başladı.

Komuta çadırı, bir kez daha görüş alanına girmişti. Diğerlerinden

çok daha büyük olan çadır, kendine ait boş arazide yükseliyordu.

Will tahmininde yanılmamıştı. Çadırların arasından geri dönerek

büyük çadırın arkasıyla aynı hizaya çıkmıştı. Öteki tahmini de

tutmuştu. Arka tarafta nöbetçi bulunmuyordu. Yine de çadırların

arasından çıkıp, kimse onu fark etmeden konuşulanlara kulak

kabartmak için büyük çadırın arkasına geçmesi, imkânsızmış

görünüyordu. Bu yüzden hemen önündeki iki çadırın arasından sola

saparak, bir somaki patikaya girdi.

Bir durum değerlendirmesi yaptı. Sıradaki patikada bulunan

çadırlardan bazılarının önleri, kamp sakinleriyle doluydu. Ancak

büyük çadırın dikili olduğu açık alana en yakın duran ikisinin içleri

boş ve karanlıktı. Will hızla etrafına bakındı. Solundaki çadırın içi

doluydu, ama çadırın eteği kapatılmıştı. Ön tarafındaki minik ocakta

birkaç parça yakacak duruyordu. Çabucak o tarafa doğru yürüyüp

eğilerek yığını omzuna attı. Dışarıdan bakanlara sırtında odun

taşıyormuş izlenimi verecek

~ 197 -

JOHN FLANAGAN

şekilde çadırların arasında dolanmaya, oturmuş sohbet eden

adamların yanlarından geçmeye başladı. Kimse onunla ilgi-

lenmiyordu. Sıranın sonunda yer alan çadıra vardığında, odun

yığınını ateşin yanma bıraktı ve hızla çadırların arasından yan

taraftaki karanlık bölgeye geçti. Bir kez daha pelerinine sarınıp,

kukuletasını başına geçirerek hızla yere uzandı.

Dirseklerinden ve dizlerinden güç alarak boş ama aydınlanmamış

bölgeye doğru bir yılan gibi birkaç metre süründü. Birkaç saniye

soma yaklaştığını gören var mı diye bakmak üzere durdu. Onu

kimse görmemişti. Yönünü tayin etmek üzere başını yukarı kaldırıp

ileriye doğru bir göz attı ve büyük çadırın arkasına doğru sürünmeye

devam etti. Bakımsız çimlerin arasından bir sürüngen gibi kayıyor,

pelerinindeki alacalı şekiller vücudunun hatlarının ortaya çıkmasını

engelleyerek etrafındaki gölgelere ve düzensiz çukurluklara

karışmasını sağlıyordu.

Dikkatle ilerlediği için komuta çadırının arkasına uzanan otuz

metrelik yolu kat etmek on dakikasını almıştı. Bu sırada çadırların

arasından çıkan bir grup, büyük çadıra doğru yürümeye başlamıştı.

Dört kişiydiler ve Will’in kılını bile kıpırdatmaya cesaret edemeden

donup kaldığı noktanın tehlike arz edecek kadar yakınına

gelmişlerdi. Göğsünde bir davul gibi atmakta olan kalbinin

gürültüsünün, adamların kulağına kadar gideceğinden adı gibi

emindi. Bu işi kaç kez yapmış olursa olsun, her seferinde, birkaç

metre ötelerinde kımıldamadan yatmakta olan düşmanlarını bu kez

fark edeceklerine dair derin bir korkuya kapılıyordu. Adamlar

sarhoştu ve engebeli zeminde hafifçe tökezleyerek yürürken bağıra

çağıra konuşuyorlardı. Nöbetçilerden biri öne çıkıp durmaları için

elini kaldırdı. Will, başını yana çevirdiği için olanları görebiliyordu.

~ 198 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Hey siz, daha yakına gelmeyin!” diye seslendi nöbetçi. Mantıklı

hareket eden bir insan, nöbetçinin ses tonundan bu emre uyulması

gerektiğini anlardı. Fakat karşısındakilere mantıklı insanlar

denemezdi. Adamlar sarhoştu.

Grup, yürümeyi kesti. Will, adamlann oldukları yerde hafifçe

sallandıklarını görebiliyordu.

“Padraig ile görüşçez,” dedi içlerinden biri. Sarhoşluktan

kelimeleri telaffuz edemiyordu.

Nöbetçi, başını iki yana salladı. “Yüzbaşı Padraig diyeceksin,

Murphy. Yüzbaşının seninle konuşmak istediğini sanmıyorum.”

“Haklı bir şikâyette bulunçaz,” diye devam etti Murphy denen

adam. “Herkes gidip derdini Padraig’e anlatabilir. Biz burada

hepimiz kardeşiz. Hepimiz eşitiz.”

Arkadaşları da koro halinde aynı fikirde olduklarını belirttiler.

Her biri öne doğru bir adım atınca, nöbetçi, mızrağını üstlerine

doğrulttu. Yeniden durdular. O sırada çadırın içinden gelen bir ses,

tüm dikkatleri üstüne çekti.

“Hepimiz eşit olabiliriz ama benim herkesten daha eşit olduğumu

hatırlamakta fayda var. Quinn!”

Nöbetçi, doğrularak arkasına döndü ve çadıra bir göz attı. Sesin

sahibi, belli ki bu canilerin lideri olan Padraig, diye geçirdi içinden

Will. Tavizsiz, sert bir sesi vardı -karşısındakile- rin ona derhal itaat

etmelerine alışkın bir adamın sesiydi bu.

“Emredin, Yüzbaşım!” diye cevap verdi nöbetçi.

“Şu sarhoş ahmaklara söyle, beni rahatsız etmeye devam

ederlerse, kör bir bıçakla kulaklarını kesmeye başlayacağım!”

JOHN FLANAGAN

“Emredersiniz, Yüzbaşım!” dedi Quinn. Ardından da sesini

alçaltarak sarhoşlara döndü. “Dediklerini duydun, Murphy!

Yüzbaşı’yı kızdırmaman gerektiğini biliyorsun. Şimdi defolun

buradan bakalım!”

Arkadaşlarının önünde geri adım atmak istemeyen Murphy,

saldırıya geçecekmiş gibi şöyle bir sallandı. Ancak Will, adamın

hallerinden köşesine sindiğini ve küçük bir isyankârlık gösterisinin

ardından kaderine razı olacağını anlayabiliyordu.

“Öyle olsun,” dedi Murphy, “şanlı yüzbaşımızın istirahatini

bozmak istemeyiz, öyle değil mi?”

Abartılı bir selam verip arkasını döndü ve arkadaşlarıyla birlikte

yalpalayarak, çadırlara doğru yokuş aşağı yürümeye başladılar.

Nöbetçinin tüm dikkatini sarhoşlara verdiğini fark eden Will,

hızla ileriye atılarak çadırın arkasındaki karanlık gölgeliğe kaydı.

Konuşulanları daha rahat duyabilmek için kukuletasını geriye çekti

ve kulağını çadıra yanaştırdı.

“...öyleyse Driscoll, yanına otuz adam alacak ve hava aydınlanır

aydınlanmaz Mountshannon’a yollanacaksın. Vadideki yoldan gidin.

Daha kestirmedir.” Konuşan kişi, az önce sarhoşları kulaklarım

kesmekle tehdit eden Padraig’di.

“Otuz adam yetecek mi?” diye sordu ikinci bir ses.

Bir başkası sabırsızca cevabı yapıştırdı. “Planlarımızı uygulamak

için yirmi adam yeterli. Ama otuz adamla tam bir gövde gösterisi

yapabiliriz.”

Bu, Driscoll denen adam olmalı, diye düşündü Will. Padraig

konuşmaya devam etti.

“Doğru. Geri kalanlarınız ise öğlene kadar kampı topar

~ 200 -

CLONMEL’İN KRALLARI

layacak. Tepedeki patikadan Craikennis’e ineceğiz. Driscoll, bize

öbür günün sabahında, Mountshannon kavşağında katılabilir.

Ardından da Craikennis için hazırladığımız gösteriyi sergilemeye

başlayacağız.”

Driscoll denen adam, hafifçe kıkırdadı. “Bana kalırsa, bir

gösteriden fazlası olacak. Bizi kapı dışarı edecek kutsal adamları

olmayacak.”

Bunun üzerine, diğerlerinden kahkahalar yükseldi. WilPin kaşları

çatıldı. İçinde, önemli bir şeyi kaçırmış olduğuna dair rahatsız edici

bir his vardı. Bu nedenle çadıra biraz daha yaklaştı. Kulakları, bir

sıvının dökülürken çıkardığı şırıltı ve kadeh tıngırtılarıyla doldu.

İçeridekiler, kendilerine içki dolduruyorlardı. Bunu memnuniyet

dolu bir, iki iç geçirme (şarabından büyük bir yudum alanların

çıkaracağı türden memnuniyet dolu sesler) takip etti.

“İçki stokunu çok iyi durumda tutmasını başarıyorsun, Padraig,”

dedi o ana dek duymamış olduğu bir ses.

“Birkaç gün içinde çok daha fazlası bizim olacak,” dedi Padraig.

“Şimdi, Driscoll ile buluştuktan sonra yapacaklarımıza gelince...”

Will, ne yapmayı planladıklarım asla öğrenemeyecekti, zira tam o

anda kampın dışından bir alarm çığlığı yükseldi. Hemen sonra,

öfkeli bir sesin feryadını takiben birileri çığlıklar atarak ormana

uzanan açık araziye doğru koşturmaya başladı.

Will, neler olduğunu biliyordu. Baygın nöbetçi bulunmuş ve

alarm verilmişti. O gece daha fazla bilgi elde edemeyeceğini fark

etti. Çadırdan birkaç metre uzaklaştı ve tüm dikkatlerin çığlıkların

yükseldiği noktaya çevrileceğini bildiği için yere çömelerek, bir kez

daha çadırların arasına karıştı.

JOHN FLANAGAN

Dağınık asker gruplarını izleyerek, nöbetçi hattına doğru

koşmaya başladı. Yanından geçtiği bir çadırın dışında istiflenmiş bir

dizi mızrak dikkatini çekti. Diğerlerini gürültüyle devirerek bir

tanesini kaptı ve kampı ormandan ayırmakta olan açık çim araziye

doğru koşturdu. Bu sırada birkaç adamı geride bırakmıştı.

Karmaşanın hâkim olduğu kamp sakinlerini kendine getirmeye

çalışan çavuşların gürleyerek verdikleri emirleri duyabiliyordu.

Ancak o an için o şaşkınlık dolu anlar, tam da Will’in ihtiyacı olan

şeydi.

“Buradan!” diye bağırarak ağaçların arasını, nöbetçiyi bayıltmış

olduğu yerin elli metre kadar uzağını işaret etti. Ne kadar yaygara

koparıp kendisini ortaya atıyormuş gibi görünürse, birileri tarafından

fark edilme ihtimali de o kadar azalacaktı. Ormana doğru peşinden

gelenler olduysa bile, birkaç dakika içinde izini kaybettireceğinden

emindi.

Dönüp arkasına bir göz attı, ancak kimse onu takip etmemişti.

Kopan yaygaraya nöbette uyuyakalmış bir askerin neden olduğuna

dair haberler yayıldıkça, adamlar da yavaşlayıp durmaya başlıyordu.

Hatta bazıları çoktan kampa dönmüştü bile.

Will’in ormana daldığını hiç kimse fark etmemişti. Ağaçların

kuytu köşeleri, birkaç saniye içinde onu yutmuştu sanki. Geriye

yalnızca, artık ihtiyacı kalmadığı için bir tarafa attığı ve uzun

çimlerin yan yarıya gizlediği mızrak kalmıştı.

Ağaçların arasından sessizce süzülürken, akima gelen fikirle

gülümsedi. O akşam bazı kamp sakinlerinin keyifleri kaçacaktı.

Mızrağın sahibi silahının başına neler geldiğini merak edecekti -

kaliteli mızraklar bir hayli pahalıydı. Yakacakların

CLONMEL’İN KRALLARI

sahibi olan adam ise odunların arkadaşlarından biri tarafından

çalındığını fark edince öfkesinden delirecekti.

Baygın nöbetçiye gelince... Will’in, üstlerini saldırıya uğradığına

ikna etmesi gereken adamın haline imrendiği söylenemezdi.

Özellikle de üstü başı konyak kokarken. Büyük ihtimalle ceza -hem

de ağır bir ceza- alacaktı. Bu tür bir toplulukta, nöbet başında

uyumanın cezası büyük olurdu.

Yani en azından üç haydudun akşamı zehir olacak, diye geçirdi

içinden Will.

“Her şey hesaba katıldığında, iyi iş çıkardım,” dedi kendi

kendine.

~ 203 ~

Pazaryeri, köyün doğu ucunda bulunan geniş bir çayırday-

dı. Alanın kuzeyinde ve güneyinde açık tarla arazileri -

ekili ve sürülmüş tarlalar- yer alıyordu. Yakınlarda da birkaç

küçük çiftlik göze çarpıyordu. Çayırın doğu kesimi ise orma-

nın yeniden başladığı yeri işaret eden kaim bir ağaç örtüsüyle

kaplıydı.

“Bak burada kimler var,” dedi Halt usulca. Horace, onun

bakışlarını takip etti. Çayırın güneybatı köşesinde, beyaz ve geniş

bir çadır yükseliyordu. Beyaz cübbeli birkaç şahıs çadırın etrafında

dolanıyor, ateşi besleyerek yemek hazırlıyordu.

Horace, “Bunlar onlar mı?” diye sorunca Halt, başını evet

anlamında bir kez salladı.

“Bunlar onlar.”

Küçük çadırlarını, Dışarlıklıların uzağında kalan, yakılan ateşler

nedeniyle kararmış taş çemberinin yanma kurdular.

“Şimdi ne olacak?” diye sordu Horace.

Halt, başını kaldırıp güneşe bir göz attı. Tahminlerine göre, öğlen

vakti geride kalmıştı.

- 204 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Bir şeyler yiyeceğiz,” dedi. “Daha sonra da Tennyson’ı

dinlemeye gideceğiz.”

Yemekten söz edilmesi üzerine, Horace’ın gözleri parladı. “İyi

bir plana benziyor.”

IB»-1-1 - ...................... S*

Pazaryerinde toplanan insanlar, akşama doğru Dışarlıklıların

kampına yönelmeye başlamıştı. Halt ile Horace da giderek

kalabalıklaşmakta olan topluluğa karıştılar. Tennyson’ın adamlarının

açık ve geniş bir tentenin altına yerleştirdikleri varillerden şarap ve

bira doldurdukları kocaman kupaları tüm gelenlere ikram ettiklerini

fark eden Halt, şüpheyle kaşlarını kaldırdı.

“Al sana kalabalığı bir arada tutmanın bir yolu,” diye mırıldandı

Horace’a. İçecek masasına yaklaşabilmek için birbirlerini itip

kakmaya başlayan grubun etrafından dolaştılar. “Çekimser

görünmeye çalış,” diye de ekledi Halt.

Uzun boylu savaşçının yüzü asıldı. “O dediğini nasıl yapa-

cağım?”

“Burada olmak istediğinden pek de emin değilmişsin gibi

davran,” dedi Halt. “Kararsızmış gibi.”

“Eh, burada olup olmamam gerektiğinden zaten emin değilim”

dedi Horace.

Halt iç geçirerek, “Öyleyse şu kararlı adımlan atmayı kes,” dedi.

“Birazdan ensene bir tane patlatacağımı düşünüyormuş- sun gibi

görün. Bu işe yarar.”

- 205 ~

JOHN FLANAGAN

“Gerçekten öyle mi?” diye sordu bıyık altından gülümseyen

Horace. “Enseme bir tane patlatacak mısın yani?”

Halt, öfkeli bakışlarını genç adama çevirdi. Ama daha ağzını bile

açamadan sözü, başka bir ses tarafından kesildi.

“Merhabalar, dostlarım! Merhabalar!” Eğitimli bir konuşmacının

kalın, yankılı, güçlü ve iyi ayarlanmış sesiydi bu. Halt ile Horace,

başlarını çevirip üstlerine doğru gelmekte olan konuşmacıya bir göz

attılar. Uzun boylu, iriyan adam yerlere kadar uzanan beyaz bir

cübbe giyiyordu. Sağ elinde bir asa vardı. İki yanında, birkaç adım

gerisinde kalsalar da, birbirlerine ürkütücü bir biçimde benzeyen iki

adam bulunuyordu. Boylan iki metrenin epeyce üstünde olan

adamların ikisi de birer devi andınyordu. Her ne kadar uzun boylu

olsa da önderleri, yanlarında küçücük kalmıştı. Adamlann ikisinin

de kafalan tamamen tıraşlıydı. Horace, devleri birkaç saniye

inceledikten sonra dikkatini konuşmacıya verdi.

Adamın geniş bir yüzü, güçlü yüz hatları ve çıkıntılı bir burnu

vardı. Gözleri, ürkütücü mavilikteydi. Çok uzaklara bakabildiği ve

normal insanların göremediği şeyleri görebildiği izlenimini

veriyordu. Horace, adamın bu bakışları dikkatle tasarladığına bahse

bile girebilirdi. Yakından inceleyince, adamın iriyan ama biraz

kilolu olduğunu fark etti. Bir savaşçı olmadığı anlaşılıyordu. Şapka

takmamıştı. Omuzlarına kadar inen saçları, alnından geriye doğru

taranmıştı ve bembeyazdı. Halt’un saçlan gibi hafifçe

kırlaşmamışlardı, ama tek tük gri teller dikkat çekiyordu. Halt ile

Horace’ı çabucak ölçüp biçen adam, Halt’un ekibin lideri olduğuna

karar verdi.

“Kasabada yenisiniz,” dedi. Sıcak bir ses tonuyla konuşuyor ve

gülümsüyordu. “Gündüz geldiğinizi gördüm.”

~ 206 ~

CLONMEL’ÎN KRALLARI

Başıyla adamı onaylayan Halt, bu gülümsemeye karşılık

vermemişti. “Sayım yapıyordunuz herhalde?”

Horace, Halt’un liderliği ele almaşından memnun bir halde

sessizliğini koruyordu. Orman Muhafızı’nın sıradan -ihtiyatlı ve

yabancılara karşı kuşku dolu- bir taşralı rolüne büründüğünü fark

etti. Ama bu tavırları, karşılarındaki adamı rahatsız etmişe

benzemiyordu. Adam, Halt’un kısa ve kaba yanıtlarından memnun

olmuş gibi duruyordu.

“Yok canım. Dostlarımı selamlamaktan daima kıvanç duyarım.”

“Dost olduğumuzdan haberim yoktu,” dedi Halt.

İriyan adamın tebessümü, tüm yüzüne yayıldı. “Bendeniz Altın

Tann Alseiass’ın bir hizmetkârıyım. Ve onun öğretileri, tüm

insanlığın benim dostum olduğunu söyler; benim de tüm insanlar

için bir dost olmam gerektiğini.”

Hâlâ etkilenmeyen Halt, omuz silkti. “Alseiass’ın adını da

duymuş olduğumu söyleyemem,” dedi. “Yeni bir tanrı sanının, değil

mi? Cennetin bir diğer bölgesinden dünyamıza henüz inmiş olmasın

sakın?”

Cübbeli adam, kalın ve tok bir sesle kıkırdadı. Horace, kim

olduğunu bilmiyor olsa da adamın kendisini karşısındakilere hemen

sevdirdiğini fark etti.

“Alseiass’ın ülkenin bu kısımlannda pek tanınmadığını itiraf

etmeliyim,” dedi adam. “Ama bu durum değişecek. Bu arada, benim

adım Tennyson. Altın Tanrı ’nın bir rahibiyim. Bunlar da yine

Alseiass’ın havarileri olan yardımcılanm Gerard ve Killeen.”

Arkasında sessizce duran devleri işaret etti. “Sizlere kamp alanımıza

hoş geldiniz demek isteriz.”

~ 207 ~

JOHN FLANAGAN

Ne Gerard ne de Killeen sıcakkanlı görünüyorlar, diye düşündü

Halt. Tennyson’ın sözlerinin gerisinde yatan mesajı görebiliyordu:

Kamp alanıma hoşgeldiniz. Sorun çıkarmanız halinde bu iki evcil

boksör ile görüşeceksiniz.

“Misafirperverliğimizin tadını çıkarın lütfen,” diye yumuşak bir

dille devam etti Tennyson. “Alseiass bizlere tüm varlıklarımızı

dostlarımızla paylaşmamızı söyler.” Yeniden gülümsedi. “Özellikle

de yeni dostlarla.”

Bu kez sıcak tebessümüyle hem Halt’u hem de Horace’ı

kucaklamıştı. Ardından da tentenin ucundaki kürsünün etrafında

toplanmakta olan topluluğa bir göz attı.

“Ahali beni bekliyor,” dedi. “Gitmeliyim.”

Elini kaldırıp havada bir tür kutsama olduğu anlaşılan bir kıvrım

çizdikten soma arkasını dönerek hızlı adımlarla yürümeye başladı.

Yanındaki müritleriyle birlikte kalabalığın içinden geçmeye başladı;

orada burada bir, iki kelime etmek, insanlara gülümsemek ya da

onları kutsamak üzere duruyordu.

“Tennyson buymuş demek,” dedi Halt usulca. “Hakkında ne

düşünüyorsun?”

Bir an tereddüt eden Horace, gönülsüzce “Aslına bakarsan, insanı

etkileyen bir yanı var,” diye yanıt verdi.

Halt başıyla onayladı. “Bence de.”

Tennyson, meraklı kalabalıktan yükselen uğultular eşliğinde

kürsüye çıktı ve etrafındakilere gülümseyerek, sessizliği sağlamak

için elini kaldırdı. İzleyicileri, beklentiyle susmuşlardı. Tennyson,

kimse sözlerini duymakta güçlük çekmesin diye tentenin dört bir

yanında yankılanan tok sesiyle konuşmasına başladı.

CLONMEL’İN KRALLARI

Rolüne oldukça iyi hazırlanmış olduğu anlaşılıyordu. Sözlerine

bir şakayla -felaketle sonuçlanan bir inek sağma denemesine dair bir

hikâyeyle- başladı. Anlattığı türden çiftlik olayları, çadırın önünde

toplanan köylülerin hayatlarının birer parçasıydı. Tennyson, kendi

yeteneksizliğiyle dalga geçtikçe, meydandan kahkahalar yükseldi.

Ardından da konuyu ustaca herkesin farklı yetenekleri olduğuna ve

hayatın anahtarının bu yetenekleri etkili bir biçimde kullanmaktan

geçtiğine getirdi. Oradan da içinden geçmekte olduklan türden

sıkıntılı zamanlarda insanların birlik olması gerektiğine atlaması, hiç

de zor olmadı.

“Yollar, kötü yürekli kanun kaçaklarıyla dolu. Kara ruh

Balsennis’in hizmetkârları onlar. Onun bu harika ülkenin insanlarım

ümitsizlik ve kedere boğan, ölüme mahkûm eden elini, gittiğim her

yerde görüyorum,” dedi. “Onları mağlup etmek, ülkemizden sürmek

için ihtiyaç duyduğumuz yardım elini bize kim uzatacak? Bu ülkeyi

rayına tekrar nasıl oturtacağız? Kim bize yardım edecek?”

“Kral mı?” dedi kalabalığın kıyısından çekingen bir ses. Halt,

bunun Tennyson’ın adamlarından biri olduğundan emindi.

İriyan konuşmacı yüzüne minik, kederli bir tebessüm yer-

leşmesine izin verdi. “Kral diyorsunuz, ha? Eh, ülkesindeki işleri

yoluna koyması gereken kişinin o olduğu konusunda sizinle

hemfikirim. Ama bunu yapıyor mu sizce?”

Kalabalık öfkeyle mırıldanmaya başladı. Tennyson, köylülerin

bam teline basmıştı. Ancak insanlann memnuniyetsizlikleri vücut

bulup onunla hemfikir olabilecekleri kadar güçlü değildi. Kendi

kendilerine ya da aralarında konuşurken

- 209 ~

JOHN FLANAGAN

Tennyson’la aynı fikirdelerdi. Ancak görüşlerini açıkça belli etmeye

henüz hazır değillerdi. Kralı ortalık yerde eleştirmek, tehlikeli bir

yolun başlangıcı anlamına gelirdi.

Tennyson, memnuniyetsizliğin birkaç saniye boyunca artmasına

izin verdikten soma sözlerine devam etti. “Ben onun bir önlem

aldığını göremiyorum. Ülkemizi yok etmekte olan çapulcu ve

haydutların hakkından gelmek üzere yola çıkmış birlikleri ortalarda

göremiyorum. Ne de olsa, bunu yapacak kudreti var, öyle değil mi?

Başka birine savunma amacıyla eğitimli savaşçı besleme izni

veriyor mu peki?”

Kalabalığın birkaç noktasından aynı anda “Hayır!” feryatları

yükseldi. Yine Tennyson’ın adamları, diye düşündü Halt. Gittikçe

daha fazla kişi verilen cevaplara katılmaya başlamıştı. Birkaç kişi

yumruklarım kaldırmış sallıyordu. Tennyson sessizliği sağlamak

üzere elini kaldırdı ve yaygara bir süre soma kesildi.

“Bir kral, herhangi bir kral, kullarının sadakatini hak etmektedir.

Bunu hepimiz biliyoruz...” diye konuşmaya başladı. Topluluk bir

kez daha onunla aynı fikirde olmayanlardan, Kral Ferris’in adına

bahaneler bulduğunu düşünenlerden yükselen öfke dolu mırıltılarla

doldu. Tennyson, sessizlik için bir kez daha ellerini kaldırdı.

Kalabalık bu kez gönülsüzce de olsa sesini kesti.

“Ancak...” dedi ve daha da vurgulayarak tekrar etti, “ancak]

Sadakat her iki taraf için de geçerli olmalıdır. Kullar krallarına sadık

olacaklarsa, krallar da kullarına karşı aynı sadakati hissetmelidir.

Aksi takdirde...” Sustu ve izleyicilerin başları, Tennyson’in nereye

varmak istediğini görebilecekmişçesine öne doğru uzandı. “Kral,

sadık kullarını yarı yolda bırakmış demektir.”

~ 210 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Köylülerden, bu sözleri onaylayan uğultular yükseldi. Halt,

Horace’a yaklaşarak kulağına, “Tehlikeli sularda yüzüyor,” diye

fısıldadı. “Halkı ayaklanmaya teşvik ediyor. Kendinden çok emin

olmalı.”

Horace başıyla onayladı ve dönüp aynı kısık sesle cevap verdi.

“Senden duyduklarımdan, Tennyson’ın epeyce pratik yapma şansı

bulduğu sonucunu çıkarıyorum.”

Kalabalık bir kez daha sakinleşir gibi olunca, Tennyson sözlerine

devam etti. “Kral Ferris, Clonmel halkını Balsennis’in kötü yürekli

hizmetkârları olan kanun kaçaklan, haydutlar ve katillerin talanından

korumak için şu ana dek parmağını bile kıpırdatmadı. Dufify

Geçidi’ndeki insanlar için ne yaptı?” Susup beklenti dolu bakışlannı,

önündeki yüzlerde gezdirdi.

Yaklaşık bir düzine kişi aynı anda, “Hiçbir şey!” diye haykırdı.

Tennyson, elini kulağının arkasına koyup şaşkın bir yüz ifa-

desiyle başını hafifçe çevirdi.

“Ne dediniz?” diye sordu. Bu kez tüm kalabalık avazı çıktığı

kadar bağırdı.

“HİÇBİR ŞEY!”

“Geçitte katledilen on iki yaşındaki zavallı, masum kızcağıza bir

yardımı dokundu mu? Onun için ne yaptı?”

Cevap aynıydı: “HİÇBİR ŞEY!”

“Ferris, istese sizlere yardım edebilir. Ancak işin aslı şu ki,

yardım etmeyi reddediyor!” diye gürledi Tennyson. “Bunu yapacak

kudrete sahip ama kudretini sizin yararınıza kullanmayı istemesi

gerekiyor. Fakat o ne yapıyor? Dun Kilty’deki şatosunun

duvarlarının ardına saklanıp, hiçbir şey yapmamayı

~ 211 ~

JOHN FLANAGAN

tercih ediyor. Ne de olsa, kuş tüyü yastıklar üstünde yediği önünde,

yemediği arkasında. Ferris’in kimseye sadık olduğu falan yok!”

Son kelimeleri özellikle vurgulamıştı. Sözlerine ara verip

bakışlarını kalabalığın üzerinde gezdirdi. îlk tereddüdün ardından

herkes ikili, üçlü gruplar halinde ikna olmuş bir şekilde başlarını

sallıyordu. Tennyson ise hiçbir şey söylemiyordu. Bu kez sessizlik

için elini de kaldırmamıştı. Öfkeli ruh hallerinin tavan yapmasına

izin veriyordu. Bir süre soma kalabalık, Tennyson’ın susmalarını

beklediğini fark ederek sessizleşti. Adam, az önceki acıklı

gürlemeleri bir kenara bırakarak bu kez sakin ve herkesin

duyabileceği bir sesle konuştu:

“Eğer o size sadakat göstermiyorsa, siz de ona sadakat göstermek

zorunda değilsiniz.”

Kalabalığın sesi, bir kez daha yükseldi. Bu kez Tennyson da

onlara katılmıştı.

“Ferris size yardım etmek için hiçbir şey yapmayacak. Yüzünüzü

sizleri koruyacak olanlara dönmelisiniz!”

Bir anda kalabalığın farklı kısımlarından aynı talep dile ge-

tirilmeye başlandı. Aynı kavram ve sözleri kullanıyor olmaları,

amma da şüpheli bir durum, diye düşündü Halt.

“Tennyson!” diye bağırıyorlardı ve çığlıkları kalabalığın dört bir

yanma ulaşıyordu. “Tennyson! Koru bizi!”

Ancak Tennyson, artık onları sakinleştirmek için elini kaldırmış,

taleplere karşı başını iki yana sallıyordu. Sesler kesilince, kulakları

çınlatan o berrak sesiyle yaygara koparanlara cevap verdi.

“Hayır! Hayır! Hayır! İnanın ki o kişi ben değilim, dostla

- 212 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

rım. Ben sizleri koruyamam. Güvenliğiniz, Alseiass’ın gücünde

yatıyor.”

Bunun üzerine kalabalığın sol tarafından hayal kırıklığıyla dolu

iniltiler yükseldi.

Hemen soma biri, “Peri masalları ve hurafelere kamımız tok

bizim! Hayduttan durduracak şey tanrılar değil!” diye seslendi.

Konuşan kişiyi haklı bulan başkaları da görüşlerini dile

getirmeye başladı. Fakat Halt, bu kişilerin grubun çoğunluğunu

oluşturmadıklarını fark etti. Kalabalığın büyük bir kısmı kararsızca

yerlerinde oturuyor, atılan her çığlıkta etraflarına bakınıyor,

konuşmacıları inceleyerek söylediklerini değerlendiriyordu. Halt, bu

insanlann henüz hangi tarafta yer alacaklarına karar vermediklerini

fark etti.

“Biz silah ve asker istiyoruz! Boş vaatler değil, Tennyson!”

“Liderimiz sen ol!” diye seslendi üçüncü bir ses. “Seni takip

edelim! Şu haydutlara yabancı bir tamının yardımı olmadan

hadlerini bildirelim!”

Halt ile Horace, çoğunluğun bu son sözlere katıldığını gö-

rebiliyorlardı. Kalabalığın hangi tarafı seçeceğini bilemeyen büyük

bir kısmı, bu yola destek vermeye hazırdı. Kırsalda kol gezen

haydutlara karşı halka önderlik etmesi için Tennyson’a seslenmeye

başladılar. Tennyson’in kudretli ve otoriter biri olduğunu

görebiliyorlardı. Giderek daha fazla sayıda insanın katılmasıyla

beraber tezahüratlar da daha gürültülü ve ısrarcı bir hal aldı.

“Tann yok! Kral yok! Tennyson! Tann yok! Kral yok!

Tennyson!”

- 213 ~

JOHN FLANAGAN

Tennyson, o anın heyecanı ve öfkesiyle birçoğu kıpkırmızı

kesilmiş olan suratlara bakarak gülümsedi.

“Ey ahali, beni gururlandırıyorsunuz. Ama size söylüyorum, ben

o kişi değilim!”

“Evet, öylesin!” diye bağırdı bir tek ses. Diğerleri de koro

halinde gürültüyle onayladılar. Ama kalabalığın büyük bir kısmı

sessizce yerlerine oturmuş, Tennyson’ın konuşmasını bekliyordu.

“Hayır. Lütfen sözlerime inanın. Ben bir savaş komutanı değilim.

Sahip olduğum tüm kudret, Herkesi Gören Altın Tamı Alseiass’tan

gelmektedir. İnanın bana.”

Halt yine Horace’a doğru eğilerek, “Adam bu işte gerçekten de

çok iyi,” diye fısıldadı. “Dizginleri ele alıp liderliğe soyunabilirdi

de.”

“Bunu neden yapmadı peki?” diye sordu Horace.

Halt, dalgın bir tavırla dudağını çiğnedi. “Şöhretinin birkaç yüz

köylüyü kızıştırmaktan öteye geçmesi gerekiyor. Karşısına aldığı

insan bir kral. Doğaüstü bir şeye, daha büyük bir desteğe ihtiyacı

var. Halkın, onun tanrısına inanması gerek.”

Bu arada Tennyson, konuşmakta olduğu kürsüden inmiş ve

kalabalığın ön saflarına yaklaşmıştı. Aralarında yürüdüğü köylülerle

sıcak ve cana yakın bir ses tonu kullanarak konuşuyordu.

“Buraya ilk vardığımda, sizleri tanrımıza inanmaya zorla-

mayacağımıza dair söz vermiştim,” dedi makul bir ses tonuyla.

“Sözümden döndüm mü?”

Ellerini sorarcasına iki yana açarak bakışlarını bir taraftan diğer

tarafa doğru gezdirdi. Halt ile Horace, adamla hemfikir olan

köylülerin başlarım iki yana salladıklarını görebiliyorlardı.

~ 214 -

CLONMEL’İN KRALLARI

“Hayır. Bunu yapmadım. Çünkü bu, Alseiass’m tarzı değildir.

Kendisine zorla inanmanızı istemez o. Başka tanrılara inanmanız ya

da hiçbirine inanmamanız halinde sizleri ayıplamaz. Sizlerin kendi

hür iradenizle, bir şeye zorlanmadan karar verme hakkınıza saygı

duymaktadır.”

“İlginç bir yöntem,” dedi Halt usulca. “Birçok gezgin vaiz,

öğretilerinin benimsenmemesi halinde ortalığı yakıp yıkacakları

tehdidinde bulunur.”

“Ama ben, Alseiass’ın kudretinden haberdarım,” diye devam etti

Tennyson. “Ve size şu kadarını söyleyebilirim ki, müridi olsanız da

olmasanız da sizi koruyacak güce sahiptir. Koruyacaktır da. Ben

yalnızca ona ulaşabileceğiniz bir aracıyım. Alseiass’m sizleri

sevdiğini unutmayın. Sevdiği için de benimle aynı fikirde olmama

hakkınıza saygı duyuyor. Ancak ona ihtiyaç duymanız ve benim ona

yakarmam halinde, hiç görmediğiniz bir kudretle yardımınıza

koşacaktır.”

Tennyson aralarında dolaşırken, kalabalığın üzerine bir sessizlik

çökmüştü. Ön sıralardakiler, yanlarından geçen rahibi görebilmek

için başlarını çevirdiler.

“Kudreti ile şefkatine şahitlik edip bizlere katılmayı istemeniz

halindeyse Alseiass, sizleri iki katı memnun edecektir.” “İyi

konuştun, Tennyson!” diye bağırdı bir kadın. Tennyson, dönerek

kadına gülümsedi.

“Ama umut edelim ki iş o duruma gelmesin,” dedi. “ Hep birlikte bu

sevimli köyünüzün bir huzur barınağı olmasını ve Alseiass’m

yardımına ihtiyaç duyulmamasım umut edelim.” Mırıltılar yeniden

başlamıştı.

Horace,

etrafındakilerin

ferahladıklarını

hissedebiliyordu. Tennyson, ilgi çekici bir tek

JOHN FLANAGAN

lifte bulunuyordu: Tanrıma inanmanıza gerek yok. Fakat tehlike

kapınıza vardığında, sizi şu ya da bu şekilde koruyacaktır. Halk,

iki durumda da kazanacaktı yani. Kalabalık yavaş yavaş dağılırken,

Tennyson da insanlarla tek başına ya da gruplar halinde konuşmak

üzere bir kez daha durdu.

Horace, Halt’la göz göze geldiğinde, “Sence bu güzel köyün

huzurunu korumak için Alseiass’a yakarılacak mı?” diye sordu.

Halt’un ağzı, kuşku dolu bir tebessümle kıvrıldı.

“Yakarılacağına kalıbımı basarım.”

ekici, küçük açıklığa dönen Will’i kafasın ı hafifçe savu-

rarak karşıladı. Will de atının yanına giderek yumuşak

Ç burnunu okşadı.

“Aferin oğluma,” dedi usulca. Will konuştuğuna göre kendisinin

de ses çıkarmasında bir sakınca bulunmadığını fark eden Çekici,

cevap olarak hafifçe homurdandı. Will bir durum değerlendirmesi

yaptıktan sonra birkaç saatlik bir uyku çekebileceğinde karar kıldı.

Driscoll denen adam baskın grubunu şafakta yola çıkaracaktı. Ancak

o kafile, kampın hemen yanındaki nehri aşıp tepelerin altında kalan

düzlüklerin içinden geçen patikayı takip ederek Mountshannon’a

gidecek, yani Will’i rahatsız etmeyecekti.

Diğer grup ise, Padraig’in emirleri doğrultusunda öğlen sa-

atlerinde yola çıkacak ve Will’in üstünde bulunduğu tepedeki

patikayı kullanacaktı. Ancak Will, hava aydınlanmadan önce yola

çıkmış olmayı istiyordu, dolayısıyla ona yetişme ihtimalleri

bulunmuyordu. Kararını verdikten sonra birkaç saatlik bir uykuya

hazırlanmaya başladı. Ne de olsa bütün günü ve gecenin de büyük

bir kısmını ayakta geçirmişti.

- 217 ~

JOHN FLANAGAN

Çekici’nin eyerini çıkardı. Minik midillisinin artık eyerin verdiği

rahatsızlığa maruz kalmasına gerek yoktu. Çekici memnuniyetle

şöyle bir silkinerek çimleri mideye indirmek üzere uzaklaştı. Will

ağaçların arasından gökyüzüne bir göz attı. Yıldızlan net bir şekilde

seçebiliyordu. Arada sırada yer değiştiren bir bulut, onların

görünmelerini engelliyordu. Ama yağmur yağma ihtimalinin çok az

olduğunu düşündüğü için eyerin arkasında sarılı halde duran tek

kişilik küçük çadınnı kurma gereği görmedi. Bu gece açık havada

yatacağım, diye geçirdi içinden.

Yemeğini soğuk soğuk yedi. Geride hiçbir iz bırakmak iste-

mediği için ateş yakamıyordu. Sepsert kesilmiş kuru eti inatla

çiğnerken tüm bunlar sona erip midesine sıcak bir yemek girince ne

kadar mutlu olacağını hayal etti.

Patates olsa ne iyi giderdi, diye geçirdi aklından. Kabuklan

soyulmadan haşlanıp soma da tereyağı, tuz ve biberle harmanlanmış

olsa. Kamı guruldayınca, elindeki iştah kesici kurutulmuş et

parçasına hoşnutsuzlukla baktı. Günün erken saatlerinde etin tadı

çok hoşuna gitmişti. Ancak takip eden saatlerde yemek çekiciliğini

kaybetmişti sanki.

Padraig’in çadırında kulak misafiri olduğu bir mesele hâlâ aklını

kurcalıyordu. Parçalardan biri yerine bir türlü oturmuyordu, ancak

bunun ne olduğunu bulamıyordu. Birden zihninde her şey netleşti.

Duyduklarına bakılırsa, Mountshannon Craikennis’e göre çok

daha geniş bir yerleşim merkeziydi. Ancak Driscoll büyük kasabaya

yalnızca otuz adamla saldıracaktı. Ardından da Padraig’in

önderliğindeki elli adamla buluşup Craikennis’e

- 218 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

saldıracaklardı. Bu hiç de mantıklı değildi. Büyük birliğe esas

Mountshannon’da ihtiyaçları olması gerekmiyor muydu?

Yoksa yanlış mı duymuştu?

Matarasındaki soğuk sudan bir yudum aldı. Bir fincan sıcak,

şekerli kahvenin hasretini çekiyordu.

Hayır, yanlış duymadığından emindi. Mountshannon’a otuz

adam gidecek, seksen kişilik birleşik güç ise Craikennis’e

saldıracaktı.

Tabii aslında Mountshannon’a saldırmayacaklarsa işler değişir,

diye düşündü. Yoksa Driscoll, bir keşif birliğine mi liderlik

edecekti? Ama aklından geçen bu düşünce karşısında başını iki yana

salladı. Keşif için yarım düzine adam yeterliy- di. Hatta daha azı

bile.

Kapağını kapattığı matarasını yan tarafa bırakarak uzun uzun

esnedi. Dinlenme kararı almasıyla beraber, bütün günün yorgunluğu

ve stresi kendilerini belli etmeye başlamıştı. Bir an önce uyumak

için can atıyordu. Battaniyelerini alarak açıklığı aştı. Soma ağaçların

arasında, geniş bir çalılık sayesinde düşman gözlerden korunacağı

bir noktada kendisine çabucak bir yatak hazırladı.

Aklını kurcalayan meseleyi düşünmeden edemiyordu. Bir süre

sonra bundan vazgeçti ve birkaç dakika içinde uyuya- kaldı.

~ 219 ~

ountshannon’daki pazaryerinde pazar kurulmaya baş-

M lamıştı. Şafak söktükten hemen sonra, tezgâh sahiple-

ri tentelerini kurup mallarını yerleştirmek üzere pazaryerine

gelmeden önce aralıklarla sağanak yağmıştı. Ancak hava ay-

dınlandıkça güneş de kendini göstermiş ve topraktaki nem de

buharlaşmaya başlamıştı.

Horace ile Halt, kamp yerlerinde kahvaltı ederken bir yandan da

hazırlıkları izliyorlardı. Pazaryeri yağmur dinmeye başladığı anda

ilk gelenin malın iyisini kapacağından haberdar olan köylülerle

dolmuştu. Bir süre önce Dışarlıklıların koca çadırı ile Horace ve

Halt’un iki küçük çadırı dışında tamamen terk edilmiş bir görüntü

sunan pazaryeri, artık tezgâhlar, insanlar, müzisyenler, hayvanlar, at

arabaları ve yiyecek satıcıları ile tıka basa doluydu.

Tennyson ile müritleri kalabalıktan faydalanarak öğretilerinin

tanıtımını yapıyorlardı. Her biri o tanıdık beyaz cübbelere bürünmüş

küçük bir grup, halk şarkılarından oluşan, arada bir Alseiass’a

okunan şükranlarla süslenen bir konser veriyordu.

~ 220 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Yaptıkları müzik kulağa hoş geliyordu. Horace, grubun şar-

kılarını birbiriyle uyumlu üç ayrı tondan söylediğini düşünüyordu.

Bu düşüncesini Halt’a açtı.

Orman Muhafızı omuz silkerek “Aynı anda anıran üç domuzdan

farkları yok,” dedi. “Daha gürültülü olmaları hariç.” Halt’un iyi bir

müzik kulağı olduğu söylenemezdi. Horace, tecrübeli Orman

Muhafızı’ndan yana dönerek sırıttı.

“Yine de oldukça iyiler. Yoldan geçen biri olsaydım gidip onları

dinlerdim,” diye itiraf etti.

Halt arkadaşına döndü. “Gerçekten mi?”

Horace kararlı bir ifadeyle başını aşağı yukarı salladı. “Ke-

sinlikle. Kaliteli müzisyenlerden oluşuyorlar, Halt.”

Halt düşünceli bir ifadeyle onaylayarak “Sinsi demek daha

doğru,” dedi. “Ama onların yöntemi de bu. İnsanların zaaflarını

böyle adım adım kullanıyorlar. Daima uysal bir görüntü çizip asla

bir çatışma yaratmıyorlar. Ardından da tuzaklarını kuruyorlar.” “Eh,

tuzak kurmada başarılılar. Önümüze attıkları yem de çok etkili,”

dedi Horace. Halt bir kez daha başıyla onayladı.

“Biliyorum. Onları bu kadar tehlikeli yapan şey de bu.” Ayağa

kalkarak pantolonundaki tozları temizledi. Çadırlarının dışındaki

ıslak zemine bir bez sermiş olmalarına rağmen sırtı hâlâ bir parça

nemliydi. “Hadi, gel şu hayvanlara bir göz atalım. Neyse ki

pazaryerine pek fazla kaliteli besi hayvanının geldiğini görmedim.

Yoksa birkaç tanesini satın almak zorunda kalabilirdim.”

“Satın aldığın hayvanlan yiyebiliriz de aslında,” diye neşeli bir

öneride bulundu Horace. Halt öfke dolu bakışlarını genç adama

çevirdi.

~ 221 ~

JOHN FLANAGAN

“Seninleyken konu dönüp dolaşıp mutlaka bir şeyler yemeye

geliyor, değil mi?” diye sordu.

“Ben büyüme çağında bir delikanlıyım, Halt,” dedi genç savaşçı.

Halt homurdanarak pazaryerine doğru yürümeye başladı.

Tezgâhların ve ağılların arasında dolanmaya başladılar. Pazarda

çok sayıda tavuk, ördek ve kaz satılıyordu. Ayrıca oldukça besili

domuzlar da sergileniyordu. Görünürde hiç büyükbaş hayvan yoktu;

yalnızca kötü görünümlü, çelimsiz birkaç koyun satılıyordu.

Horace bu durumu dile getirince, “Burada çiftlik avlusunda ye-

tiştirilen hayvanlar satılıyor,” diye açıkladı Halt. “Tavuklar, ördekler

ve domuzların tamamı yalanlarda bulundukları için çiftçinin de

hayvanlarıyla ilgilenmek için tarlalara çıkması gerekmiyor.”

“Köylüler de bugünlerde evlerinden pek uzaklaşmıyorlar,” diye

meseleyi kavrayarak cevap verdi Horace.

“Aynen öyle.” Halt üç koyundan oluşan küçük bir ağılın yanında

durdu. Hayvanların kürkleri çamura bulanmış ve keçe gibi olmuştu.

Tezgâh sahibini başıyla selamlayarak ağıla girdi. En yakındaki

koyunu yakalayıp dizlerinin arasına sıkıştırdıktan soma hayvanın

çenesini zorlayarak ağzını açtı ve dişlerine bir göz attı. Karşı koyup

debelenmeye başlayan hayvanı bir süre sonra bıraktı. Ellerindeki

tozu silkeledikten sonra bir kez daha tezgâh sahibine bir göz atarak

adamı başıyla selamladı. Ağıldan dışarı çıktı ve yollarına devam

ettiler.

“Ee, sorun neydi?” diye sordu Horace birkaç saniye sonra.

Halt meraklı bakışlarını genç dostuna çevirdi. “Sorun derken?”

Horace parmağıyla küçük ağılı işaret etti. “Koyunlarm dişlerini

diyorum. Yolunda olmayan bir şey mi vardı?”

~ 222 -

CLONMEL’IN KRALLARI

Halt anladığını belli edercesine dudaklarını hafifçe büktü ve

omuz silkti. “En ufak bir fikrim bile yok. Ben koyundan ne anlarım

ki?”

“Ama demin...”

“Dişlerine şöyle bir göz gezdirdim. Köylüler koyunları bu şekilde

inceliyor. Dişlerine bir göz atıyorlar. Ardından da başlarını iki yana

sallayarak yollarına devam ediyorlar. Ben de öyle yapayım dedim.”

Sustu ve birkaç saniye soma devam etti. “Satın almamızı mı

isterdin?”

Horace her iki elini birden kaldırarak savunmaya geçti. “Yok

canım. Sadece merak ettim.”

“Güzel,” diyerek gülümsedi Halt alaylı bir ifadeyle. “Bir an

acıkmış olabileceğini düşündüm de.”

Meyve tezgâhlarının birinden kendilerine birkaç elma satın

aldılar. Sert, sulu ve taze elmaların tadı hafiften mayhoşa çalıyordu.

Hapır hupur elmalarını yiyerek kamp teçhizatı ve mutfak aletleriyle

dolu bir tezgâhı incelemeye başladılar.

“Kaliteli bir dilimleme bıçağı,” dedi Halt. Tezgâhın sahibine fiya-

tım sordu ve birkaç dakikalık pazarlığın ardından sahte bir bezginlik-

le oradan aynlıyormuş numarası yaptı, daha sonra adamın önerdiği

yeni fiyatı beğenerek ince uçlu bıçağı satın aldı. Çadırdan ayrılırken

Horace’a dönerek, “Etraftaki derelerden alabalık tutarız. Midemize

farklı bir şey girmiş olur,” dedi. Durup bakışlarım tezgâhların üstün-

de gezdirdi. “Alabalık yakalayacaksak badem de almalıyız.”

“Balığa çıkmak ve balığı yakalamak birbirinden tamamen ayrı

meseleler,” dedi Horace. Halt, delikanlıyı dik bakışlarla süzmeye

başladı.

“Balıkçılık yeteneğime kara çalmaya mı çalışıyorsun?”

~ 223 ~

JOHN FLANAGAN

Horace gözlerini Orman Muhafızı’nınkilere dikti. “Balık

tutmaktan anlayan biri gibi durmuyorsun. Balık tutmak zarif bir

spordur ve seni elinde oltayla ağırbaşlı bir biçimde oturmuş balık

tutarken hayal edemiyorum.”

“Yayımı kullanabilecekken neden oltaya tenezzül edeyim ki?”

diye cevap verdi Halt. Horace’ın kaşları çatıldı.

“Balıkları okla mı avlıyorsun?” dedi. Halt başıyla onaylayınca da

ikinci sorusunu sordu. “Bu pek de sportmence bir davranış olmuyor,

değil mi?”

Araluen Şatosu’nun etrafında, genellikle kraliyet ailesinin de

dâhil olduğu çok sayıda avcılık ve balıkçılık faaliyeti

gerçekleştiriliyordu. Bunların tamamı katı gelenek ve kurallar

çerçevesinde yapılıyordu. Horace’a alabalığın bir olta ile tutulması

ve suni yem kullanılması -asla canlı hayvan kullanılmaması-

gerektiği öğretilmişti. Zavallı hayvanları bir okun ucunda can

verirken düşünemiyordu. Halt en azından canlı yem kullanmıyor,

diye geçirdi aklından içlenerek.

“Ben sportmen falan olduğumu söylemedim ki zaten,” dedi Halt.

“Balık tuttuğumu söyledim. Balıkların bir kanca ya da ok tarafından

öldürülmeyi umursadıklarını hiç sanmam. Zaten tadları da aynı

oluyor.”

Horace tam cevap verecekti ki aniden bir çığlık duyuldu. Ol-

dukları yerde kalakalmışlardı. Halt’un eli içgüdüsel olarak ke-

merindeki saks bıçağına gitti. Horace’ın sol eli ise, ihtiyaç duyması

halinde çabucak çekebilmesi için kılıcının kınını yakaladı.

Etraflarındaki insanlardan korku dolu uğultular geliyordu. İkinci

bir çığlık daha duyuldu. Bu kez sesin hangi yönden geldiğini

anlayabilmişlerdi - pazaryerinin doğu sınırını çizen

~ 224 ~

CLONMELİN KRALLARI

ağaçların içinden geliyordu. Konuşmaya gerek duymaksızın o tarafa

doğru koşmaya başladılar. Bazı aileler şimdiden ters yöne, korunaklı

köy meydanına doğru hareketlenmişti bile.

“Sanırım başlıyorlar,” dedi Halt. “Başladıkları şey her ne ise.”

Tezgâhların arasından ağaçlığa doğru yöneldiler. Halt bir an için

aklından kamplarına dönüp yayını almayı geçirdi. Pazarda kendine

hayvan arayan bir çobanın görüntüsüne pek de uymadığı için

silahını yanında getirmemişti. Fakat soma oradan ayrılmamaya karar

verdi. İçinden bir ses yayına ihtiyacı olmayacağını söylüyordu.

Sebebini bilmiyordu ama öyle hissediyordu.

Tezgâh yığınını geride bırakarak açık alana çıktılar.

“İşte, orada,” dedi Horace, parmağıyla işaret ederek.

Ağaçların birkaç metre önünde silahlı bir adam duruyordu.

Hemen arkasında, ağaçların belli belirsiz gölgeleri arasında yan

gizlenmiş bir şekilde daha fazla sayıda adam seçilebiliyordu.

Pazaryerinin kıyısıyla Halt ile Horace’m bulunduklan noktanın

arasında üç adet köy muhafızı bekliyordu. Onlar da silahlıydılar,

ancak silahlan (sopalar, mızrak sopasınm ucuna geçirilmiş bir orak

ucu ve hafif paslı bir kılıç) ziyaretçilerin zincir zırhları, kalkanlan ve

topuzlan karşısında yetersiz görünüyordu.

Muhafızlardan biri, Araluenlilerin bakışlan altında ağaçla- nn

önünde durmakta olan adama meydan okurcasına seslendi.

“Daha fazla ilerlemeyin! Buraya girmeye hakkınız yok. Arkanızı

dönüp yolunuza gidin!”

Yabancı, bir kahkaha attı. Ses tonunun sertliğinden eğlendiği için

gülmediği anlaşılıyordu.

“Neye hakkım olup olmadığını sana mı soracağım, çiftçi

bozuntusu! İstediğim yere istediğim gibi girer çıkarım. Adam-

~ 225 ~

JOHN FLANAGAN

lanmla ben yıkım ve karmaşa tanrısı yüce Balsennis’e taparız.

Balsennis köyünüzün ona haraç ödemesi gerektiğine karar verdi.”

Balsennis ismi duyulur duyulmaz pazaryerinden mırıltılar

yükselmeye başladı. Tennyson’ın bu kötü yürekli ve karanlık

tanrıdan söz ettiğini, Clonmel’i birbirine katan kanunsuzluk ve

dehşetten onu sorumlu tuttuğunu hatırlamışlardı.

Daha fazla sayıda köy muhafızı kalabalığın içinden geçerek öne

çıkmaya başladı. Adamların aceleyle hazırlandıkları belli oluyordu.

Birçoğunun elinde derme çatma silahlar bulunuyordu. Öndeki

ikilinin arkasında düzensiz bir hat oluşturdular. Toplamda on

kişiydiler. Yabancıyı sayı üstünlükleriyle caydırmak istemişlerse

bile, başarısız olmaya mahkûm gibi duruyorlardı. Adam bir kahkaha

daha attı.

“Karşıma bunları mı çıkarıyorsunuz? Ucu keskin sopalar ve

oraklarla donatılmış bir düzine köylü, ha? Çekil yolumdan, seni

çiftçi bozuntusu! Ormanda tam seksen silahlı savaşçım var. Karşı

koymanız halinde kadın, erkek, çocuk demeden tüm köyü katleder

ve haracımızı alınz. Silahlarınızı bırakırsanız belki içinizden

bazılarının yaşamasına izin veririz! Düşünmeniz için size on saniye

veriyorum.”

Halt Horace’a doğru eğilerek kısık bir sesle, “İnsanları sayı

üstünlüğünle korkutacaksan, adamlarını neden ormanda saklarsın

ki?” diye sordu.

Horace’ın kaşları çatıldı. O da aynı şeyi düşünüyordu. “Seksen

adamım olsa, onları göz önüne sermek isterdim. O tür bir gövde

gösterisi, birliğin hakkında atıp tutmana göre çok daha korkutucu

olurdu.”

~ 226 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Yani büyük bir ihtimalle,” dedi Halt, “seksen adamı falan yok.”

“Muhtemelen. Ama yine de sayıları muhafızlardan fazla.

Ağaçların arasında en az yirmi adam sayabiliyorum. Tabii,” diye

ekledi, “zaman verilmesi halinde büyük ihtimalle daha fazla

muhafız toplanacaktır. Bunlar yalnızca şu an görevde olanlar.”

“Katılıyorum. Öyleyse köylülere zaman tanımasının sebebi ne?”

“Zamanınız dolmak üzere, beyler! Kararınızı verin. Ya yo-

lumuzdan çekilirsiniz ya da ölürsünüz!”

Kalabalığın içinde bir hareketlenme oldu. Halt o yöne baktıktan

sonra başım hafifçe salladı.

“Evet. Böyle bir şeyin olacağından şüpheleniyordum.”

Halt’un bakışlarını takip eden Horace, beyaz cübbeler içindeki

iriyarı Tennyson’m kalabalığı yarıp önlere doğru ilerlediğini fark

etti. Yarım düzine müridi de peşinden geliyordu. Horace günün

erken saatlerinde şarkı söyleyen, iki kadın ve dört erkekten oluşan

grubu hemen tanıdı.

Birer devi andıran korumaları, karşı karşıya oldukları tehdide

rağmen nedense Tennyson’ın yanında değildi.

Beyaz cübbeli rahip, uzun ve kararlı adımlarla muhafızlar ile

haydutların liderinin arasına geçti. Uç kısmında Dışarlıklıların garip

çifte daireli sembolünü taşıyan asası elindeydi. Kalın ve etkileyici

sesi, pazaryerinin dört bir yanından rahatça duyuluyordu.

“Seni uyarıyorum, yabancı! Bu köy dostluk tanrısı Altın Tamı

Alseiass’m koruması altında.”

JOHN FLANAGAN

Haydut bir kahkaha daha attı. Ama bu kez sesinden durumdan

büyük keyif aldığı anlaşılıyordu.

“Aman da kimleri görüyorum? Sopasına dayanan bir diğer şişko!

Aman ne korktum!”

Haydut konuşurken adamlarından bazıları ağaçların arasından

çıkarak liderlerinin arkasında bir çizgi halinde dizilmeye başlamıştı.

Toplam on beş kişilerdi. Kahkahalara katılarak Tennyson’a hakaret

ve küfürler yağdırmaya başladılar. İriyan rahip, kollarım iki yana

açmış, kıpırdamadan duruyordu. Tüm hakaret ve ıslıklan bastıracak

bir sesle konuşmaya başladı.

“Sizi uyanyorum. Sizler ve sahte tannnız, Alseiass’ın kudreti

karşısında duramazsınız! Çekin gidin buradan, yoksa so- nuçlanna

katlanırsınız! Alseiass’a yakarmam halinde daha önce hiç

çekmediğiniz kadar şiddetli acılarla tanışırsınız.” “Baksana sen,

rahip bozuntusu, kılıcımı şişko gövdene saplarsam acı neymiş gören

esas sen olursun!”

Haydut kılıcını çekti. Adamlan da çelik şıngırtılanyla önderlerini

takip ettiler. Tennyson’ın hemen arkasındaki bir düzine muhafız öne

doğru hareketlenecek oldu, ancak rahip bir el işaretiyle onlan

durdurdu. Kanun kaçaklan üstlerine doğru gelmeye başlamıştı.

Ağaçlann arasından kılıçları çekili halde daha fazla sayıda haydut

çıkıyordu.

Tennyson yerinden kımıldamadı. Dönüp usulca bir şeyler

söylediği altı müridi, bir anda liderlerinin etrafında yanm bir daire

oluşturacak şekilde dizüstü çökerek bir şarkı söylemeye başladılar.

Şarkının sözleri yabancı bir dildeydi. Tennyson uzun asasını

kaldırarak ucunu yaklaşmakta olan haydutlara doğru çevirdi.

- 228 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Haydutlar ilerlemeye devam ediyordu. Müritlerin şarkısı birden

tuhaf ve uyumsuz bir hale dönüştü -tiz sesler kulak tırmalarken,

kalın tonlar esrarengiz bir biçimde nabız gibi atıyordu sanki.

Tennyson asasını havaya kaldırdı ve müritleri de şarkının o ana denk

gelen notasını uzatarak bağırmaya başladılar.

Yaptıkları şeyin etkisi anında görüldü. Haydutlann önderi birden

durdu ve görünmez bir rakip tarafından bir yumruk yemişçesine

geriye savruldu. Adamları da el ve kollarının hâkimiyetini yitirmiş

gibiydiler; kendi etraflarında tuhaf daireler çizecek şekilde

tökezliyorlardı. Bazıları boştaki ellerini bir darbeyi engellemek

istermiş gibi havaya kaldırmıştı. Acı ve korku içinde

bağırmıyorlardı.

Mürit korosu, nefes almak üzere ara verdikten sonra kaldıkları

notadan başlayarak daha da yüksek bir sesle feryat etmeye devam

etti. Tennyson adamlarına ayağa kalkmalarını işaret etti. Önlerine

aldıkları görünmez tını duvarıyla birlikte tökez- lemekte olan,

düzensiz haydutlara doğru yürümeye başladılar.

Bu kadarı çok fazlaydı. Cesaretleri kırılan haydutlar, arkalarını

dönerek şaşkınlık ve dehşet içinde kaçmaya başladılar. Güvenli bir

yer bulabilmek için ağaçlara doğru koşarken birbirlerine

çarpıyorlardı. Sonuncusu da gölgelerin içinde kaybolup gidince,

Tennyson’ın çağrısıyla müritleri sessizliğe boğuldu.

Rahip davetsiz misafirleri kovarken kendisini ağzı açık izleyen

Mountshannon ahalisine döndü. Köylüleri kucaklarcası- na iki yana

açtığı kollarıyla gülümsedi.

“Mountshannonlılar, bizleri bugün burada kurtaran Alseiass’a

şükredin!” diye gürledi.

~ 229 ~

JOHN FLANAGAN

Büyüsü sona ererken köylüler de etrafını sardıkları Tennyson’ın

ve tanrısının adına tezahüratlar yapmaya başlamıştı. Rahip önünde

diz çökmek, ona dokunmak, tezahürat yapmak ya da teşekkür etmek

için çırpınan insanlara gülümsüyor ve onları kutsuyordu.

Arkada kalmayı tercih eden Halt ile Horace bakıştılar. Ho- race

düşünceli bir ifadeyle çenesini kaşıdı.

“Haydutların bir anda tamamen etkisiz kılınmış olması ne garip,”

dedi. “Şu tuhaf şarkı sanki üstlerine bir duvar gibi çarptı, değil mi?”

“Öyle gözüktüğü kesin,” diye arkadaşına katıldı Halt.

“Ama bir şey dikkatimi çekti...” diye devam etti Horace. “Tüm

bu olanlar haydutların tökezleyip acı çekmelerine, dehşete düşerek

zihinlerinin tamamıyla karışmasına neden oldu. Ama içlerinden biri

bile kılıcını elinden düşürmedi.”

W ill, Çekici’yi bütün gün sabit bir hızda koşturmuştu.

Orman Muhafızlarının tempolu yürüyüş hızında iler-

lemiyorlardı, ama Mountshannon yolunu geride bırakmışlardı.

Çekici’nin, sahibi emrettiği sürece bu hızı koruyacağını bili-

yordu.

Öte yandan, köye muhtemelen Driscoll’un “gösteri” adını

verdiği şeyi sahneye koyduktan sonra varacağının da farkındaydı.

At sırtında da olsa tepedeki yol uzun ve dolambaçlıydı. Alt

kesimdeki yolu takip eden otuz kişilik baskın grubunun önünde çok

daha kısa bir mesafe vardı.

Köye bir saldın yapılmayacağına iyice ikna olmuştu. Haydutlar

Mountshannon’ı şöyle bir dürteceklerdi, ama Will, bunu ne amaçla

yapacaklarından emin değildi. Driscoll “kutsal adam” diye birinden

söz etmişti ve Will de bunun Tennyson olduğundan

şüpheleniyordu. Vaizin geniş kapsamlı planın neresinde yer

aldığından ya da ne tür bir rol oynayacağından emin değildi. Ama

esas saldırının ertesi gün Craikennis’e yapılacağı gerçeği giderek su

yüzüne çıkmaya başlıyordu.

- 231 ~

JOHN FLANAGAN

Mountshannon’a ikindi vakti ulaştı. Köprünün başındaki muhafız

kulübesinin bomboş olduğunu fark edince yüzüne şüpheli bir ifade

yerleşti. Mountshannon sokakları da aynı şekilde terk edilmiş

izlenimi veriyordu. Bir an akima en kötü ihtimal geldi. Ama atının

sırtında ilerledikçe, köyün diğer ucundan yükselen gürültüler

kulağına gelmeye başladı. Şarkılar söyleniyor, çığlıklar ve

kahkahalar atılıyordu.

“Birileri eğleniyor olmalı,” dedi Çekici’ye. “Yoksa Halt mu bu?”

Halt şarkı söylemeyi sevmez, diye cevap verdi hayvan.

Sesleri köyün ucuna dek takip etti. Tüm köy ahalisi koruyucu

barikatın dışında bulunan ve üstüne bir pazaryerinin kurulu olduğu

geniş bir çayıra toplanmışa benziyordu. Ama tezgâhlar ve ağıllar

bomboştu. Çayırın güneybatı köşesine kurulan geniş bir çadırın

önünde büyük bir kalabalık toplanmıştı.

Çekici’nin dizginlerini çekti ve olan biteni izlerken evlerden

birinin korunaklı gölgesine sığınıp saklanmayı uygun gördü. Diğer

köşede, Horace ile Halt’un kurmuş oldukları alçak çadırları

seçebiliyordu. Ama dostları ortalarda yoktu.

Dikkatini yeniden büyük çadıra verdi. Çadırın etrafı kutlama

halindeki bir dolu gürültücü köylü ile çevriliydi. Ateşlerin üzerinde

etler kızarıyordu ve bir masanın üstüne yerleştirilmiş olan bira

fıçısının ağzı açılmıştı. Köylülerin çoğu biradan paylarına düşeni

tüketmiş gibi duruyordu.

Kalabalığın merkezinde beyaz cübbeli şahıslardan oluşan daha

küçük bir grup görülüyordu. Omuzlarına dek inen kır saçlarıyla şu

iriyarı adam Tennyson olmalı, diye içinden geçirdi Will. Adam ilgi

odağıydı; durmadan birileri yanma geliyor,

CLONMEL’İN KRALLARI

koluna dokunuyor, sırtına şaplaklar atıyor ve kızarmış et di-

limlerinden sunuyordu.

“Burada bir şeyler olmuş,” dedi Will kendi kendine. Ardından da

topluluğun gerisinde durmakta olan Halt ile Horace’ı fark etti. Kır

saçlı Orman Muhafızı da aynı anda bakışlarım çevirdi ve gözleri

birbirini buldu. Will, Halt’un Horace’ı dürttüğünü ve dikkat

çekmeden yaklaşık elli metre ötedeki iki küçük çadırı işaret ettiğini

fark etti. Başıyla onaylayarak Çekici’yi küçük bir gezintiye çıkardı.

Köylüler tarafından fark edilme ihtimalini azaltmak için

pazaryerindeki tezgâhların etrafından dolanmaya başladı. Ama zaten

kimsenin ondan tarafa baktığı yoktu. Tennyson ve müritleri tüm

dikkatlerin odağında yer alıyordu.

Kamp yerine vardı ve Çekici’nin eyerini çıkarıp hayvanı

yukarıdan aşağıya kaşağılamaya başladı. Minik midillisi zor bir

günü geride bırakmıştı ve bir parça ilgiyi hak ediyordu. Will

çantasını karıştırıp bir elma buldu. Elmadan keyif dolu bir ısırık alan

Çekici, meyvenin tadına ve ağzına yayılan özsu- yuna yoğunlaşarak

gözlerini kapattı. Will midillisinin boynuna şefkatle bir şaplak attı.

Halt ile Horace kamp yerine döndüklerinde Çekici de burnunu

sahibinin ceplerine sürtüyor, kendisine ikinci bir elma arıyordu. Will

midillisinin inatçı ısrarları karşısında çantasının kayışlarım çözerek

ikinci bir elma buldu.

“Atını şımartıyorsun,” dedi Halt.

Will’in dik bakışları eski ustasına çevrildi. “Esas sen kendi atını

şımartıyorsun.”

Halt bir an düşündükten sonra basını sallayarak “Doğru di-

yorsun,” diye itiraf etti.

- 233 ~

JOHN FLANAGAN

Horace atlara nasıl davranılmak tartışmasına katılmama kararı

alarak, “Hoş geldin,” dedi. Orman Muhafızları bir kez midillileri

hakkında konuşmaya başladı mı, çenelerini kapamaları için büyük

uğraşlar verilmesi gerektiğinin bilincindeydi.

Will tutulan kol ve bacaklarındaki bağların çıtırdayıp gıcır-

dadığını duyabileceğini hayal ederek gerindi. At sırtında uzun bir

zaman geçirmiş ve susamıştı. Kasları gevşeyince memnuniyetle

inledi ve ateşin yanında baş aşağı durmakta olan kahve cezvesini

anlamlı bakışlarla süzmeye başladı.

“Ben yaparım,” dedi Horace. Cezveyi yakınlardaki bir ağaca asılı

duran

mataradan

doldurduktan

soma

alevleri

yeniden

canlandırabilmek amacıyla ateşten arta kalan közleri üflemeye

başladı. Birkaç çıra parçasının da yardımıyla ateşi yeniden yaktı ve

cezveyi alevlerin hemen yanındaki sıcak kömürlerin arasına

yerleştirdi.

Will ateş başındaki yumuşak zemine yerleşti. Sırtını rahatça

yaslayabileceği bir ağaç kütüğü buldu ve hayatından memnun bir

şekilde iç geçirdi. Yaklaşık yüz metre kadar ötelerindeki gürültücü

kalabalığa doğru başını salladı.

“Dostumuz Tennyson burada sanırım.”

Halt başıyla onayladı. “Kendisi artık yerel bir kahraman.”

Will’in yüzüne şüphe dolu bir ifade yerleşti. “Kahraman mı

dedin?” Halt’un alaycı ses tonunu fark etmişti.

Küçük keten bir torbadan bir miktar kahve çekirdeği çıkarmakla

meşgul olan Horace, başını yukarı kaldırdı ve “Kendisi

Mountshannon köyünü korkunç bir sondan kurtardı,” diye araya

girdi.

- 234 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Will neler oluyor, dercesine bir Horace’a, bir Halt’a bakıyordu.

“Birkaç saat önce haydutlar kasabaya saldırmayı denediler,” diye

açıkladı Orman Muhafızı. “Şu gördüğün ormandan çıkan bir grup

silahlı adam, onlara karşı koymaları halinde köylülerin başlanna

türlü türlü belalar geleceğine dair tehditler savurdu. Dostumuz

Tennyson ise sakin bir biçimde öne çıkarak haydutlara defolup

gitmelerini emretti. Onlar da kendilerine söyleneni yaptılar.”

“Ama önce Tennyson’m müritleri onlara şarkı söyledi,” diye

hatırlattı Horace.

Halt başıyla onayladı. “Doğru. Birkaç mısra okumalarıyla birlikte

haydutlar elleriyle kulaklarım kapayarak ortalığa savruldular.”

“Şarkı o kadar mı kötüydü?” diye ifadesizce sordu Will. Gün içinde

neler yaşandığını tahmin edebiliyordu. Driscoll’un kutsal bir adamla

ilgili esrarlı yorumları artık bir anlam kazanmaya başlamıştı.

“Horace’ın dediğine göre şarkı çok iyiymiş. Ama Tennyson’m

bünyesinde barındırdığı saf güç ve tamısı Alseiass’ın kudreti, seksen

kişilik bir birliği kovmaya yetti.” “Otuz,” diye düzeltti Will ve

arkadaşlarının sorgulayan bakışlarına maruz kaldı. “Yalnızca otuz

kişiydiler. Başlarında da Driscoll adında bir adam vardı.”

“Eh, biz de zaten yalnızca otuz kişi gördük dedi Horace. “Ama

ormanda saklı elli adamı daha olduğunu iddia etti. Böyle büyük bir

kasabaya neden sadece otuz adamla saldırsın ki?” “Kasabaya

saldırmayacaklardı,” dedi Will. Halt meraklı bir ifadeyle öne doğru

eğildi.

- 235 ~

JOHN FLANAGAN

“Bundan emin misin?” dedi. “Yoksa tahminde mi bulunu-

yorsun?”

“Eminim. Dün gece liderlerinin çadırında konuşulanları

dinledim. Mountshannon’a yapılacak bir saldırı planda yer al-

mıyordu. Yapılacak şeyi bir ‘gösteri’ olarak adlandırdılar. Ama

soma içlerinden biri Craikennis’te bundan fazlasını yapacaklarım,

zira orada ‘onları kapı dışarı edecek kutsal adam olmayacağını’

söyledi.”

“Tennyson’m burada yaptığı şey de tam olarak oydu,” dedi

aradaki bağlantıyı kavrayan Halt.

“Aynen öyle. Ama yarın seksen kişiyle Craikennis’e gidecekler.

Diğer elli adamla buluşacak ve bu kez numara yapmayacaklar.

Köyün altını üstüne getirecekler.”

Aklı Duffy Geçidi’ndeki manzaraya gidince birden yüzü düştü

Will’in. Bu haydutların ne kadar acımasız olabileceklerinin

farkındaydı.

Halt düşünceli bir ifadeyle sakalını kaşıdı. “Yani biraz önceki

sahte saldırı yalnızca Tennyson’in kudretini ortaya koymasına

yönelikti.”

“Ve köyü koruyabileceğine,” diye söze karıştı Horace. “Dün

söylediklerini hatırlıyor musun? ‘Sizi kim koruyabilir?’ Belli ki

sahte saldırı Tennyson’ın sözlerini -köyü yalnızca Alseiass’ın

koruyabileceğini bunu da Tennyson aracılığıyla yapabileceğini

kanıtlama amacı güdüyordu.”

Halt gözlerini kısarak, “Aynen öyle,” dedi. “Craikennis,

Tennyson etrafta yokken yaşanacakların bir ispatı olacak. Haydutlar

Mountshannon’a saldırıyor ve Tennyson onları köyden kovuyor. Bir

gün soma, haydutlar Craikennis’e saldırıyor

~ 236 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

ve Tennyson köyde değil. Ortaya ne tür bir tablonun çıkacağı açıkça

anlaşılıyor.”

“Köylüler katledilecek,” dedi Will usulca. “Craikennis, Duffy

Geçidi’ne dönecek, ama kayıplar on misli olacak.”

“Benim anladığım şu,” dedi Halt, “bu Clonmel halkı için ibretlik

bir durum olacak. Tennyson yanınızdaysa, güvendesiniz. Onsuz

birer ölüsünüz.” Horace’a döndü. “Tennyson’ın ihtiyacı olduğunu

söylediğim büyük patlama işte bu.”

Horace dostlarının sert ifadeli yüzlerini inceledi.

“Bir şeyler yapmamız gerek,” dedi. Haydutların çaresiz köylülere

saldırması düşüncesi, öfkeden köpürmesine neden oluyordu. Horace,

şövalye ilan edilirken, güçsüz ve savunmasızları koruyacağına dair

ant içmişti.

Halt onaylarcasma başını salladı. “Atlannızı eyerleyin. Geri

döneceğimizi düşünmeleri için çadırları burada bırakacağız.

Tennyson’ın bir anda neden ortadan kaybolduğumuzu merak

etmesini istemiyorum. Bu gece Craikennis’e ulaşmalı ve onları

uyarmalıyız. Böylece savunmalarım organize etme şanslan olacak.”

“Ya biz?” diye sordu Will. “Çorbada bizim de tuzumuz olacak

mı?”

Halt genç dostlarına şöyle bir göz attı. Will’in sert yüzünde

kararlı bir ifade varken, Horace’in yüzü öfke ve hırsla kızarmıştı.

Kır sakallı Orman Muhafızı başıyla onayladı.

“Evet,” dedi, “olacağını düşünmeyi tercih ederim.”

~ 237 ~

ountshannon’ı dolambaçlı bir yoldan terk ettiler. Halt,

M Tennyson’ın onları izletip izletmediğinden emin değildi.

Ama eğer izletiyorsa, Dışarlıklıların gözcüsü, köyü güneybatı

yönüne doğru terk ettiklerini raporlayacaktı. Köyün dışına çıkar

çıkmaz ise bir dizi arka yol ve küçük patika aracılığıyla devasa

bir çember çizerek doğuya, Craikennis’e uzanan yola çıktılar.

“Şu sahte saldırıyı yöneten adamın adı neydi?” diye sordu Halt.

“Driscoll,” dedi Will.

“Driscoll ve kılıksız adamlarına rastlamazsak iyi olur. Gözünüz

yoldaki izlerde olsun.”

Will söylenenleri başıyla onayladı. Driscoll ile otuz adamının

Craikennis’in birkaç kilometre dışında Padraig ve ana kafileyle

buluşmak üzere onlarla aynı yönde ilerlediklerinin farkındaydılar.

Ancak güneş yakında batacaktı ve Driscoll ile çetesi hâlâ ortalarda

görünmüyordu. Halt haydutların farklı bir yol kullandıkları

ihtimalini göz önünde tutuyordu.

Ay erkenden gökyüzünde belirince karanlık bastıktan son-

~ 238 ~

CLONMEL’ÎN KRALLARI

ra da at sürmeye devam ettiler. Halt köyden ayrılırken güneybatıya

yönelerek kaybettikleri zamanı telafi etmek için grubu yoldan

çıkardı ve kırların arasından kestirmeden Craikennis’e doğru

ilerlemeye başladılar. Akşam saat dokuz sıralarında tarlaların

ötesinden küçük köyün ilk ışıkları göründü. Üç yol arkadaşı atlarını

durdurarak bir durum değerlendirmesi yaptılar. Küçük bir tepenin

üstündeydiler ve Craikennis’ten ayrılan ana yolu -Padraig ile

adamlarının

ertesi

gün

gelmelerinin

beklendiği

yolu-

görebiliyorlardı. Yol o an için bomboştu, kanım kaçaklan ortalarda

yoktu.

Halt memnuniyetle, “Oldukça tenha görünüyor,” dedi. “Ama

gözlerinizi ve kulaklarınızı dört açın.” Topuğuyla Abelard’a şöyle

bir dokununca midilli tınsa kalktı.

İki tarlanın daha içinden geçtikten soma ana yola çıktılar. Önceki

gelişlerinde olduğu gibi nöbetçi kulübesinin önünde iki muhafız

duruyordu. Halt karşılarına geçen sefer konuştukları nöbetçilerin

çıkmasını umut ediyordu. Bu sayede kendilerini tanıtmaktan

kurtulacak ve zaman kazanacaklardı. Ne yazık ki bu kez girişe farklı

adamlar yerleştirilmişti. Nöbetçiler yola çıktılar ve içlerinden biri

durmaları için atlılara doğru elini kaldırdı.

“Ahmaklar,” diye mınldandı Halt. “Buraya sorun çıkarmak için

gelmiş olsak, şimdiye dek ikisini de ezip geçmiştik.”

Durmalarını işaret eden nöbetçi, öne çıkarak kuşkulu bakışlarla

atlıları süzmeye başladı. Hiç de alelade gezginlere benzemiyorlar,

diye düşündü. İki tanesinin sırtında alacalı, kapüşon- lu pelerinler

vardı, küçük ve tüylü atlara biniyor ve kocaman uzun yaylar

taşıyorlardı. Diğer süvari ise daha uzun boyluydu

- 239 ~

JOHN FLANAGAN

ve tıknaz bir savaş atına biniyordu. Belinde uzun bir kılıç asılıydı ve

eyerinin arka kısmına yuvarlak bir kalkan bağlıydı.

Savaşçılarla karşı karşıya olduğunu anlayan nöbetçi, birden sayı

üstünlüğünün atlılarda olduğunu fark etti.

“Ne istiyorsunuz?” diye seslendi. Kararsızlığı, sesinin ni-

yetlendiğinden daha tiz ve çatlak çıkmasına neden olmuştu.

Atlıların lideri olan sakallı adam, öne doğru eğilerek kollarını

eyer topuzuna dayadı. “Niyetimiz size zarar vermek değil,” dedi.

Yumuşak ama insana güven veren bir sesle konuşuyordu. Ama bu

durum, sözlerinin doğru olduğu anlamına gelmiyordu.

“Daha fazla yaklaşmayın!” diye seslendi nöbetçi. İçinden

kulübeden çıkarken yanma mızrağını almış olmayı diledi. Diğer

nöbetçinin mızrağı elindeydi, ancak onun üstünde yalnızca uzun

kulplu, ağır bir topuz vardı.

“Yaklaşmayacağız,” dedi Halt uzlaşmacı bir ses tonuyla. “Burada

beklemekten memnunuz. Ama komutanınızla görüşmemiz

gerekiyor.”

“Ne... neyimizle?” diye sordu nöbetçi.

Adamın esas mesleği askerlik değil, diye içinden geçirdi Horace.

Halt talebini farklı kelimelerle dile getirdi. “Köyünüzün reisiyle.

Ya da kıdemli bir muhafızla. Elinde yetki bulunan biriyle

konuşmamız gerekiyor.”

Nöbetçi şüpheli bakışlarla Halt’u süzmeye başladı. Finneas’ı,

yani diğer nöbetçiyi reisi alıp getirmesi için göndermesi halinde bu

üç süvari karşısında tek başına kalacaktı. Bu fikir hiç hoşuna

gitmedi. Ancak reisin yanımıza gelmesi halinde, en azından bu

meseleyi başımdan atmış olacağım, diye düşündü. Kısa bir tereddüt

yaşadıktan soma kararım verdi.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Reis uykuda,” dedi sonunda. Adamın gerçekten uykuda olup

olmadığını bilmiyordu. “Yarın gelin.”

“İnelim, gençler,” dedi Halt. Üçü birden, nöbetçinin kulak

tırmalayıcı emirlerine rağmen atlarının sırtından yere atladılar.

“Hayır! Olduğunuz yerde kaim! Arkanızı dönün ve gidin

buradan, duyuyor musunuz?”

Yabancıların, uyarılarına aldırmadığını fark eden nöbetçi,

sözlerini yanda kesti. Atlılann lideri bir kez daha söz aldı.

“Silahlarımızı bırakıyoruz.” Önden giderek yolun yan tarafına

geçti ve kirişini çıkardığı uzun yayını kenardaki çimlerin üstüne

bıraktı. Genç okçu da onu takip etti. Uzun boylu delikanlı

kemerindeki kını çözdü ve uzun süvari kılıcı da çimlerin üstündeki

silahlara katıldı. Üç yabancı bunun üzerine yoldan ve silahlarından

birkaç adım geriye çekildiler.

“İşte,” dedi Halt. “Hadi şimdi köyün reisini ya da muhafız

komutanını çağırın buraya.” Birkaç saniye sessiz kaldıktan soma

durumun önemini vurgularcasına ekledi, “Lütfen. ’’

Nöbetçiler karşılıklı bakıştılar. Finneas tek omzunu aldırmazlıkla

silkti. Yabancılara güvenebileceğini düşünüyordu. Arkadaşının

canını sıkan şeyi fark etmişti.

“Git Conal’ı getir. Ben onlara göz kulak olurum.”

Kıdemli nöbetçi farkında olmadan derin bir oh çekti. Bu

meseleyi üzerinden atmasını sağlayacak her yola razıydı. Kararını

verdi. Ama soma bunun kendi fikri gibi gözükmesinin daha iyi

olacağını düşündü. Emirleri veren kendisi olmalıydı.

“Pekâlâ. Sen onlan burada tut. Ben gidip Conal’ı getireyim.”

~ 241 -

JOHN FLANAGAN

Finneas adama bakarak tek kaşım kaldırdı. Nöbet arkadaşının bu

sahte kararlılığım yutmamıştı.

“Tamam, istersen öyle de yapabiliriz,” dedi alaycı bir dille.

“Conal’ı şafak sökmeden getirmeniz mümkün mü acaba?” diye

bıkkın bir ses tonuyla sordu Halt. Nöbetçi elini topuzunun kulbuna

koyarak öne doğru bir adım attı.

“Canım ne zaman isterse o zaman giderim!” diye hırladı.

“Ki şu an canın gitmeyi istiyor, değil mi?” diye araya girdi

Finneas.

Kıdemli nöbetçi saygınlığını geri kazanmak üzere vücudunu

dikleştirdi. “Şey... evet. Gidiyorum.” Arkasını dönerek hızla köye

doğru yürümeye başladı. Yol boyunca birkaç kez dönüp arkasına

baktı, ancak yabancılar yerlerinden kımılda- mamıştı. Hemen

yanlarındaki Finneas da rahat tavırlarla mızrağına dayanmış

duruyordu. Arkasını dönüp hızlandı ve koşar adımlarla yürümeye

başladı.

SB» -----------------

On beş dakika sonra yanında Conal’la birlikte geri geldi. Köyün

reisi Conal’m, Horace ile birkaç gece önce sohbet etmiş oldukları

adam çıkması Halt’u oldukça sevindirmişti. Adam, Halt’un üzerinde

mantıklı ve uzlaşmacı bir izlenim bırakmıştı. Onunla uğraşmak, reisi

getirmeye giden tedirgin nöbetçiye kıyasla kesinlikle çok daha kolay

olacaktı.

Tabii bu durum, Conal’ın karşısındaki üç gezgine şüpheli

bakışlar atmasını engellemiyordu. Halt, adamın önlem olarak

~ 242 -

CLONMEL’İN KRALLARI

silah kuşanmış olduğunu fark etti. Kemerinde bir kılıç ve uzun bir

kama asılıydı. Tedirgin kıdemli nöbetçi yanlarına yaklaşırken

aceleyle kulübeye girip mızrağını aldı.

Conal önce Finneas’a, ardından da yolun öteki tarafında atlarının

yanında durmakta olan üç yabancıya bir göz attı.

“Eee, Finneas, bunlar da kim böyle?” diye sordu. Mızrağını yere

dayayan Finneas’ın yüzü yabancılara dönüktü. Selam vermek

amacıyla mızrağı hafifçe alnına dokundurdu.

“Gezginler, efendim,” dedi sırıtarak. “Bana bir sorun çıkar-

madılar.”

Conal’m bakışları Halt ile Horace arasında dolaştı. “Siz, ikinizi

tanıyorum ben,” dedi ve Halt da başıyla onayladı. Muhafız komutanı

ardından kaşlarını çatarak Will’e döndü. “Ya sen? Sen de önceki

gece burada değil miydin?” Genç adamı bir yerden gözü ısırıyordu

ama kim olduğunu bir türlü çıkaramıyordu.

“Handa şarkı söylüyordu ya, Conal,” diye araya girdi Finneas.

Conal Will’i hatırlayarak hafifçe başım salladı.

“Tabii ya,” dedi usulca. “Ama sırtında bu pelerin yoktu. Uzun

yayın da yanında değildi. Neyin peşindesiniz böyle bakalım?”

Bu soruyu, bakışlarını yüzlerinde gezdirdiği üç yabancıya

yöneltmişti. Şüpheli bir durum söz konusuydu ve bu tür şüpheler

böylesine sıkıntılı zamanlarda görmezden gelinemezdi. Elini

kılıcının kabzasına götürdü. Bir an soma üçlünün silahlarının yolun

yan tarafında durmakta olduğunu fark ederek bir miktar rahatladı.

Yalnızca bir miktar. Bakışlarını Halt’a çevirdi.

“Sanırım sen kendine hayvan arayan bir çoban falan değilsin,

öyle değil mi?” dedi. Sakallı adam sözlerini onaylarcasına başını

salladı.

~ 243 -

JOHN FLANAGAN

“Evet. Haklısın, değilim.”

“Öyleyse geçen gece bana yalan söylediniz. Neden?” Sert ve

taviz vermeyen bir sesle meydan okurcasına sormuştu sorusunu. Halt

yalancılıkla suçlanmaktan dolayı hiç de alınmamış gibi duruyordu.

Makul, dingin bir sesle cevap verdi.

“Nereye geldiğimizden emin değildik,” dedi. “Bildiğiniz gibi zor

zamanlar yaşıyoruz.”

“Bu doğru ve ortalıkta sinsice dolanıp kendilerine kimlikler

uyduran kişilerin de sıkıntılarımıza çözüm buldukları söylenemez,”

diye yanıt verdi Conal. Sesi biraz öfkeli çıkıyordu. Kulağına

arkasından gelen ayak sesleri çarpınca hemen başını geriye çevirdi.

Bir düzine nöbetçinin hızlı adımlarla ana caddeyi geçerek yanlarına

gelmekte olduklarını görünce rahatladı. Conal, nöbetçi noktasındaki

yabancıların varlığını haber alır almaz, oğlunu kasaba muhafızlarını

uyandırmaya göndermiş, silahlarını kuşanarak ona katılmaları emrini

iletmişti. Adamları yanma varınca durumun kontrolünü iyice eline

aldığım hissetti. Sayı üstünlüğü kendi tarafındaydı.

Horace bir iç geçirdi. Doğrudan konuya girmesini severdi ve bu

kelime oyunları canını sıkmaya başlıyordu. Arkadaşlarıyla birlikte

Craikennis’e yardım etmek için buradalardı, gecenin bir yansı sokak

ortasında atışmak için değil. Conal durumu fark ederek yüzünü

Horace’a çevirdi.

“Bir şey mi söyleyecektin, ufaklık?” diye emredercesine sordu.

Halt yüzünü astı. “Yerinde olsam, o ‘ufaklık’ kelimesini bu kadar

rahat bir şekilde kullanmazdım,” dedi uyanrcasına. Ama Conal bu

sözlere aldırmadı. Horace zaten cevabını vermeye girişmişti bile.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Evet. Bir şey söyleyeceğim. Arkadaşlarım ve ben buraya size

yardım etmek için geldik. Suçlama ve hakaretlerle bizi burada biraz

daha tutacaksanız, yolumuza gidecek ve sizi haydutlarla başbaşa

bırakacağız.”

Bu kadar genç biri için fazlasıyla kendinden emin konuşuyor,

diye düşündü Conal, son duydukları karşısında kaşları çatılmıştı.

“Haydutlar mı? Hangi haydutlarmış bunlar?”

“Seksen kişilik bir grup bu yöne doğru geliyor. Kasabanızı ha-

ritadan silmek amacıyla yarrn saldırıya geçecekler. Sizi uyarmaya

ve yardım önermeye geldik. Ama eğer isterseniz yatağınıza döne-

bilirsiniz. Biz de yolumuza devam ederiz. Bize göre hava boş.”

Halt, Horace’a yan yan baktı. Genç adamın yüzü öfkeden

kıpkırmızı kesilmişti.

Halt, “Sanırım ‘hava hoş’ diyecektin,” diye düzeltince Horace

başını ondan yana çevirdi.

“Her neyse. O benim ne dediğimi anladı.”

Conal gerçekten de anlamıştı. Craikennis o ana dek hiç rahatsız

edilmemişti. Ancak Clonmel’in güneyinde başıboş dolaşmakta olan

haydut ve kanun kaçakları mevcuttu ve bela bir haritanın üstüne

dökülen mürekkep gibi azar azar kuzeye doğru yayılıyordu.

ı

“Sizin de onlardan biri olmadığınızı nereden bileyim?” diye

sordu ve sorar sormaz da pişman oldu. Haydut olmalan halinde bunu

asla itiraf etmezlerdi ki. Ayrıca böyle bir soru sormuş olması kendi

kararsızlığını ortaya koymaktan başka bir işe yaramıyordu.

“Kimsiniz ki siz?” diye öfkeyle, hatasını düzeltmek üzere ekledi.

~ 245 ~

JOHN FLANAGAN

“Bizler Araluen Krali’nin Orman Muhafızlarıyız,” dedi Will ile

kendisini işaret eden Halt. “Ve hemen yanımdaki bu uzun boylu,

kızgın genç adam da bir Araluen Saray Şövalyesi.”Orman

Muhafızları’nın kim olduklarına dair hiçbir fikri olmadığı için Conal

kaşlarını çatmıştı. Tahminlerine göre oduncu ya da izci olmalılardı.

Ama bir şövalyenin ne olduğunu biliyordu ve uzun boylu yabancı,

tüm gençliğine rağmen, bir savaşçı olduğunu ortaya koyuyordu.

“Araluen kralınızın burada bir yetkisi bulunmuyor. Burada Kral

Ferris hüküm sürmektedir -yani güya öyle,” dedi Conal.

Çok ilginç, diye aklından geçirdi Will. Kullandığı ses tonundan

Conal’in Kral’dan pek hoşlanmadığı anlaşılıyordu. Durumu fark

edip etmediğini anlamak üzere Halt’a bir bakış attı. Ancak Halt’un

suratı ifadesiz bir maskeyi andırıyordu.

“Öyle de olsa, üçümüz de eğitimli birer savaşçıyız ve işinize

yarayabiliriz,” dedi Halt.

Conal kulağını kaşıyıp tırnaklarını şöyle bir inceledikten soma

cevabını verdi. “Doğru. Ben de, eğer köye bir saldırı olacaksa, silahlı

üç savaşçıyı içeri kabul etmenin pek de akıllıca bir hareket

olmayacağını düşünüyorum.”

“Öyleyse bizi içeri almayın,” diye atıldı Halt. “Şuradaki ağaçların

arasına kamp kurarız. Yarın bir saldın olmazsa, yolumuza gideriz.

Olursa, desteğe ihtiyacınız olabilir.”

“Üç kişi seksen adama karşı ne kadar işimize yarar ki?” diye

sordu Conal. Soruyu biraz olsun zaman kazanmak için sormuştu.

Yabancıların köyün aceleyle inşa edilmiş savunma barikatının

dışında beklemelerinde öyle esaslı bir tehdit görmüyordu.

~ 246 -

CLONMEL’İN KRAU,ARI

“Bu, o üç kişinin kim olduğuna bağlı,” dedi grubun birkaç gece

önce çalgıcı kılığında köye girmiş olan üçüncü üyesi.

Sakallı adam çocuğa dönerek gülümsedi. “İyi söyledin, Will,”

dedi usulca. Ardından da Conal’a döndü: “Ne yardımda

bulunabilirsek bulunalım, tek başınıza kalmanızdan iyidir. Benim

esas amacım savunmanızın yeterli olmasını, adamlarınızın

durumdan haberdar olarak silah kuşanmış halde beklemelerini

sağlamak. Kanun kaçakları sizi gafil avlayacaklarını sanıyorlar. Sizi

hazır ve onları bekler bir halde bulmaları havalarının epeyce

bozulmasına yol açacaktır.”

Conal duyduklarını düşünerek usulca başıyla onayladı.

“Dediklerin aklıma yattı,” dedi. “Adamların şafakta hazır olmalarını

sağlarım. Zaten her gün yaptığımız şey.”

Halt acı acı gülümsedi. “Öyleyse yarın da yapın. Ama büyük

ihtimalle o saatte saldırmayacaklardır.” Yeniden gülümsedi.

“Düşman sizin şafakla birlikte hazır olacağınızı tahmin ediyordur.

Birçok yerleşim yerindeki muhafızlar tıpkı sizdeki gibi şafak zamanı

hazırda beklerler. Benim tahminime göre, saldırı gerçekleşmeyince

savunmanızı gevşetmenizi bekleyeceklerdir. Onların yerinde olsam,

köylülerin gevşediği, sabah görülen işlerden dolayı yorgun düştüğü

ve öğlen yemeğini dört gözle beklemeye başladıkları gün ortasında

saldırırdım.”

Conal sakallı adamı şöyle bir süzdü. Bir savaşçı için oldukça

ufak tefek biri, diye aklından geçirdi. Ama adamın güven ve otorite

dolu bir havası vardı. Birden, içten içe bir dövüş yaşanacaksa,

adamm karşı tarafta olmasındansa kendi tarafında savaşmasını

istediğini fark etti.

~ 247 ~

JOHN FLANAGAN

“İyi bir tavsiye,” dedi. “Herkesin hazır olmasını sağlarım. Siz ne

tarafta olacaksınız?”

Halt, Craikennis’in kuzeyindeki ormanı işaret etti. “Ağaçların

arasında yatacağız. Soma da dış kesimdeki şu alçak tepede

konuşlanacağız.”

Conal öne doğru bir adım atarak Halt’a elini uzattı. Kendisini bir

garip hissediyordu, zira bu adam köyünü uyarmaya gelmiş ve o ana

dek kimse ona itimat etmemiş, dahası adam şüphe dolu bakışların

hedefi olmuştu.

“Sana bir teşekkür borcum var,” dedi.

Halt adamın elini sıkarak,“Bana yarın teşekkür edersin, tabii hâlâ

hepimiz hayatta olursak,” dedi. Ardından da yoldaşlarıyla birlikte

silahlarını çimenlikten alarak atlarına binip kuzeydeki tarlalara

doğru yol almaya başladılar.

Yüz metre kadar gitmişlerdi ki, Horace Vurucu’yu mah-

muzlayarak Abelard’ın yanına geldi.

“Halt?” dedi ve Orman Muhafızı başını çevirdi.

“Canını sıkan bir şey mi var?”

“Evet. Şimdi fark ettim de, kamp malzemelerimizin tamamını

Mountshannon’da bıraktık,” dedi Horace.

Halt derin bir iç geçirdi. “Evet. Aynı şey benim de aklıma geldi -

tam da adama ağaçların arasında geceleyeceğimizi söyledikten

soma.”

Horace gökyüzüne bir göz attı. Kara bulutlar hızla ilerliyo*-

iistlerinden geçtikleri yıldızları örtüyordu.

“Sence bu gece yağmur yağacak mı?” dedi.

“Muhtemelen,” diye sıkıntılı bir cevap v^Mi Halt.

248

gece yarısından hemen sonra on beş dakika boyunca sa-

O ğanak yağdı. Ancak kamp yeri Halt ile Horace’m gözle-

rinde canlandırdıkları kadar berbat bir hale gelmemişti. Ağaç-

ların arasına giderken yaptıkları konuşmada Will’in çadır ve

kamp malzemelerinin yanında olduğunu unutmuşlardı.

Çadırlar her ne kadar tek kişilik tasarlandıysa da, ikinci bir kişi

de içeri sığışabiliyordu. İçlerinden biri her an nöbet tuttuğu için bir

sorun çıkmamıştı.

Son nöbet Will’e denk gelmişti. Şafak usulca kırlara yayılıp ağaç

ve çalılıkların arasındaki kuşlar uyanırken, Halt’un alçak çadırdan

emekleyerek çıktığını fark etti.

Tecrübeli Orman Muhafızı sıkıntı dolu bakışlarla dizlerindeki

ıslaklığa bir göz attı. Islak zemine kurulu bu tür alçak bir çadırdan

pantolonunu ıslatmadan çıkmanın imkânı yok, diye düşünüyqrdu.

Gerinerek pelerinine sarınmış bir halde yolu gözlemekte olan

Will’in yanma doğru yürüdü.

“Bir gelişme var mı?” diye sordu.

Will başını hayır anlamında sallayarak, “Şimdilik yok,”

~ 249 ~

JOHN FLANAGAN

dedi. Ardından da ekledi, “Şafakta saldırmaları beklenen bir durum

olacağı için muhtemelen öğlene dek saldırmazlar demiştin ya?”

Halt, Will’in matarasındaki soğuk sudan bir yudum alıp ağzında

çalkaladıktan soma tükürdü.

“Demiştim. Ama bekleneni yapmaya da karar verebilirler,” dedi.

“Haa, yani bu bir onlar benim A ’yı yapacaklarını sandığımı

düşünecek ve B ’yi yapacaklar, çünkü bunu düşünecekleri aklıma

gelmeyecek, ama ne düşündüklerini bildiğimi zannedip A ’ya da

dönebilirler, çünkü onların böyle düşüneceklerine dair bir fikrim

olmayacak meselesi,'" dedi Will.

Halt eski çırağını sessiz bakışlarla süzdü. “İçimden sana bütün

bunları tekrar söyletmek geçiyor.”

Will sahte bir hüzünle sırıttı. “Yapabileceğimi sanmıyorum.”

Halt oradan uzaklaşarak kahve cezvesini bulmak üzere Will’in

çantasını karıştırmaya başladı.

“Küçük bir ateş yakmamızın bir sakıncası olmaz,” dedi.

“Ağaçların arasından görülmesine imkân yok. Duman kokusu

alırlarsa da bunun Craikennis’ten geldiğini düşüneceklerdir.”

Halt’un sözleri Will’i neşelendirdi. Kampta ateş yakamaya-

caklannı düşünmüştü. Sıcak bir kahve içme fikri onun için tatlı bir

sürpriz olmuştu. Birkaç dakika soma Horace da emekleyerek

çadırdan çıktı. El ve ayaklarının parmak uçlarında hareket ediyor,

dizlerinin ıslak zemine değmemesine özen gösteriyordu. Halt çevik

bir hareketle sıçrayarak doğrulan çocuğa kaşlarını çatarak bir göz

attı. “Gençlerden nefret ediyorum,” dedi kendi kendine.

~ 250 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Horace yanlarına geldi ve koyduğu bir fincan kahveyi Will’e

götürdükten sonra kendisine de bir fincan doldurdu. Sert ve nemli

zeminde geçirilen gecenin ardından kaslarını gevşeten, sıcak ve iç

açıcı kahvelerini yudumlamaya başladılar. Halt’un kendisini

toplaması diğerlerine göre biraz daha uzun sürüyordu.

Kır sakallı Orman Muhafızı, bir kez daha genç insanlara sövdü.

Horace ve Will akıllıca davranarak Halt’un bu halini görmezden

geliyorlardı.

Birkaç dakika soma Horace dayanamayarak, “Bugün ne

yapacağız, Halt?” diye sordu.

Halt, ağaçlığın birkaç metre ötesindeki tepeciği işaret etti.

“Şuraya konuşlanacağız. Will ile ben Padraig’in adam sayısını

azaltıp azaltamayacağımıza bir bakacağız.” Eski öğrencisine bir göz

attı. “Sakın kendini riske atma, ama elinden geldiğince adamları

yaralayacak ya da dövüş dışı kalmalanna neden olacak atışlar yap.”

Will’in gözlerindeki soruyu fark ederek devam etti. “Biliyorum, bu

adamların hepsi birer katil ve ölümcül atışlar yapmaktan kesinlikle

çekiniyor değilim. Ama her bir yaralı, yanında birini daha dövüş dışı

bırakacaktır. .. yaralarıyla ilgilenilmesi gerektiği için.”

Horace gülümsedi. “Bir an yaşlandın da duygusallaşıyor- sun

sandım, Halt.”

Orman Muhafızı bir şey söylemeden sert bakışlarla Horace’ı

süzmeye başladı. îriyan savaşçı “yaşlandın” ifadesini kullandığı için

pişman olmuştu. Son haftalarda Halt’un, yaş meselesi söz konusu

olduğunda epeyce huysuzlaştığım fark etmişti.

“Affedersin,” diye mırıldandı Horace. Halt ona cevap vermeden

öfkeyle homurdandı. Horace nasıl olduysa birden ke

- 251 ~

JOHN FLANAGAN

mer tokasının ayara ihtiyaç duyduğunu fark etmişti. Halt, çocuğun

birkaç saniye acı çekmesine izin verdikten soma peşi sıra gelmesini

işaret etti.

“Senden atma binip hazırda beklemeni istiyorum, Horace. Ama

ben sana sesleninceye dek ayak altında durma. Ayrıca şunu da

kalkanının üstüne geçirmeni istiyorum.”

Eyer çantalarını karıştırıp bulduğu kalın ve katlı bohçayı genç

adama uzattı. Horace bohçayı açınca karşısına ucunda bir ip

bulunan, kalkanından biraz daha büyük yuvarlak bir nesne çıktı.

Kalkanın üstüne geçirildiğinde ip büzülerek nesnenin kalkana

yapışmasını sağlıyordu. Horace, şövalyelerin zaman zaman bu

şekilde nişanlarını ve kimliklerini gizleyerek turnuvalarda

yarıştıklarını biliyordu.

Ancak bu kaplamanın yüzeyi boş değildi. Tam ortasında, alt

taraftaki üçte birlik kısmı her iki yöne doğru birkaç santim çıkıntı

yapan düz, siyah bir çizgiyle kesilmiş, kırmızımsı-tu- runcu bir daire

yer alıyordu. Horace’ın gözü şekli bir yerden ısırıyordu, ama ne

olduğunu çıkaramamıştı.

“Gündoğumu Savaşçısı’nın sembolü,” dedi Halt. Horace başını

anlamadım, dercesine yana eğince Orman Muhafızı devam etti.

“Hibemiya efsanesinin kahramanlarından biridir. Efsaneye göre,

krallıkların varlığı tehlike altına girdiğinde Gündoğumu Savaşçısı

doğudan yükselecek ve krallıkların düzenini yeniden sağlayacaktır.”

“Sen de benim bu efsanevi savaşçı olmamı mı istiyorsun?” dedi

Horace. Halt “gündoğumu” kelimesini telaffuz ettiği an sembolün

ona neyi hatırlattığını kavramıştı.

Halt başıyla onayladı. “Senin efsanen bugün, Craikennis köyünü

iki yüz kişiden kurtarınca başlayacak.”

- 252 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Seksen kişi,” dedi Will. Kaplamayı kalkanına tutturan Horace’ı

izlemek üzere yanlarına gelmişti. Horace’ın her zamanki yeşil meşe

yaprağı sembolünün üstü bu yolculuk için boyanmıştı ve kalkanının

üstü boştu.

Halt sözünün kesilmesi üzerine başını kaldırdı.

“Ben hikâyeyi anlatmayı bitirdiğimde iki yüz olacaklar,” dedi.

“Hatta sana Gündoğumu Savaşçısı’na övgüler düzen bir türkü bile

yazdırabiliriz.”

Horace, “Bu çok hoşuma gider,” diyerek sırıttı. Will’in ona attığı

dertli bakışları görmezden gelerek devam etti. “Ama gerçekten de,

Halt, bu efsane ve mitlerin konumuzla ne alakası var?”

“Anlayacakları dilden konuşacağız. Tennyson, ulu Altın Tamı

Alseiass’ın desteğine sahip. Alseiass’ın Krallığın tek umudu

olduğunu, bu kanun kaçakları karşısında tek güvenceleri olduğunu

söylüyor. İnsanlar da verdiği mesajlara inanıyor. O yüzden biz de

Gündoğumu Savaşçısı’m yanımıza alacak ve bir diğer seçenek

olarak sahneye çıkaracağız. Er ya da geç, Tennyson’m bize meydan

okuması gerekecek. Bunu yaptığında da onu buradan kovacağız.”

“Bütün bu deli saçmalan olmadan adamı yakalayıp ortadan

kaldırsak?” diye sordu Will.

“Yapabiliriz. Ama onun kudretini, insanlann üstündeki etkisini

kırmalıyız. Dışarlıklı efsanesini yok etmeliyiz. Ve bunu herkesin

önünde yapmalıyız. Aksi takdirde, bir şehit olarak algılanacak ve

müritlerinden biri yerini alarak bu lanet olası faaliyetlere devam

edecektir.

“Dışarlıklıların planlan ortada bir otorite boşluğu bulunduğu için

işliyor. Kral zayıf ve dirayetsiz olduğu için Tennyson

~ 253 ~

JOHN FLANAGAN

halkı etrafına toplayarak, güçlü bir liderlik sözüyle boşluğu

doldurmak üzere öne çıkabiliyor. Hem Tennyson hem de Alseiass’ın

itibarını sarsmalı ve insanlara elle tutulur, canlı bir seçenek

önermeliyiz ki bu da Gündoğumu Savaşçısı oluyor.”

“Yani benim bir tarikatım mı olacak diyorsun?” diye sordu

Horace. Halt gönülsüzce de olsa başıyla onayladı.

“Bir tür. Evet.”

Horace’ın yüzü aydınlandı. “O zaman siz ikiniz işe huzurumda

biraz daha saygılı davranarak başlayabilirsiniz.”

“Hiç sanmıyorum,” dedi Will.

Ancak arkadaşının sözlerini bir kez daha duymazdan gelen

Horace’m yüzü daha da aydınlanmıştı. “Sizlerin yardımcılarım

olmanız fikri hoşuma gitti,” dedi.

Halt ile Will bakıştılar.

“Şansını zorlama,” dediler aynı anda.

1B>

...... Ü»

Sabah böylece gelip geçti. Will, güneş altında kuruyan çadırını

kamp malzemelerinin büyük bir kısmıyla beraber paketledi.

Yalnızca temel yemek pişirme aletlerini ve elbette daima yanlarında

tuttukları kahve cezvesini kaldırmamıştı.

Yol arkadaşı bu işlerle meşgulken, Horace da silahlarını

temizleyip kılıcının zaten bir jilet gibi keskin olan ucunu bir taşa

sürterek keyifli vızıltılar eşliğinde bilemekle meşguldü. Hemencecik

sırtına geçirebilmek üzere zincir zırhı ile miğferini hazırladı ve

Vurucu’yu eyerledi. Koşum takımlarının her bir

CLONMEL’İN KRALLARI

santimini dikkatle kontrol etti ama hayvanın vücudunu saran

kayışları o an için açık bıraktı. Bekleme halindelerken hayvan-

cağızın rahatını bozmanın gereği yoktu.

Takip eden birkaç saat boyunca yakınlardaki köyde hare-

ketlenmeler görüldü. Barikatın dışındaki nöbetçi noktası bo-

şaltılmıştı, ancak barikatın gerisinde eskiye göre çok daha fazla

sayıda muhafızın bulunduğunu görebiliyorlardı. Alçak sesli vızıltılar

tarlalardan kulaklarına kadar geliyordu. Parlak sabah güneşi, arada

sırada kılıçların keskin yanlarından ya da bir yerden diğerine

gitmekte olan bir savunmacının miğferinden yansıyordu.

“Conal uyarını ciddiye almış gibi görünüyor,” dedi Will.

Bütün sabahı yolu gözleyerek geçirmiş olan Halt, sırtını bir ağaca

verip çömelerek köye bir göz attı ve başıyla onayladı.

“Bende mantıklı bir adam izlenimi bıraktı,” dedi. “Umarım elini

hemen belli etmez. Padraig bütün garnizonun onu beklediğini

öğrenmese daha iyi olur.”

“O kadarı biraz fazla iyimserlik olabilir,” dedi Will. “Conal

büyük ihtimalle bu tür bir güç gösterisinin dövüşe engel olacağına

inanıyordur.”

“Ama olmayacak,” dedi Halt sert bir sesle.

“Bunu sen ve ben biliyoruz,” dedi Will. “Ama ya Conal?”

Ancak tüm o şüpheciliğine rağmen Conal da düşmanını gafil

avlamanın değerini ve saldırının kaçınılmaz olduğu gerçeğini

kavramış gibi duruyordu. Güneş öğlen olduğunu belli edercesine en

tepeye ulaştığında, barikatın ardında görülebilen faaliyetlerde

belirgin bir azalma vardı. Görev başındaki nöbetçiler düşmanın gelip

gelmediğini kontrol etmek üzere derme çatma

~ 255 ~

JOHN FLANAGAN

duvarın üstüne çıkmıyordu. Kimse gevezelik de etmiyordu artık.

Kasaba dışarıya sakin ve huzurlu bir görüntü sunuyordu. Ortalıkta

ne bir muhafız görünüyordu ne de Craikennis’in bir saldın

beklediğine dair bir işaret vardı. Dışandan bakan bir gözcü,

köylülerin öğle yemeğini yemekle meşgul olduklan- nı, hatta

bazılannm yemekten soma küçük bir şekerleme ya- pacaklannı

düşünecekti. Güneş artık ortalığı kavuruyordu ve sinekler

tembellikle vızıldıyordu. Hatta ana yolun bir kısmı sıcak nedeniyle

hafifçe puslanmıştı. Huzurlu, sakin, normal bir taşra günüydü. Ta ki

Halt konuşuncaya kadar.

“İşte geliyorlar.”

ill ile Horace, Halt’un yaslanmakta olduğu ağacın

W yakınlarında şekerleme yapıyorlardı. Tecrübeli birer

savaşçı oldukları için gergin bir biçimde çarpışmayı bekle-

menin onlara hiçbir faydası olmadığını biliyorlardı. Dahası,

enerjilerini saklamaları ve fırsatını buldukları an dinlenmele-

ri gerektiğinin farkındalardı. Halt’un sözleri irkilip uyanma-

larına ve ellerinin içgüdüsel bir biçimde silahlarına gitmesine

neden oldu.

“Sakin olun,” dedi Halt. “Bunlar yalnızca keşif kolu.”

Yüz metre ötede yolun küçük bir tepeyi aştığı noktayı işaret etti.

Görüş alanlanna birden kamburlarını çıkarınca görünme-

yeceklermiş gibi sinsi sinsi hareket eden üç adam girmişti. Durup

sessiz görünen kasabayı dikkatle izlemeye başladılar. İçlerinden biri

ellerini gözlerine siper etti. Craikennis’te yaprak bile

kıpırdamıyordu. Köylülerin onları fark etmediğine karar verdiği

anlaşılan keşif lideri, bakışlarını yeniden yola çevirerek elini o ana

dek ortaya çıkmayan silah arkadaşlarına doğru salladı.

~ 257 ~

JOHN FLANAGAN

Haydutlar yavaş yavaş tepeyi aşarak görüş alanına girmeye

başlamıştı. Yolun her iki yanı boyunca birer sıra halinde

ilerliyorlardı. Grup hareket ettikçe ağaçların orada onları gözetleyen

üçlü, uzaktan silah ve teçhizat şıngırtılarını duyabiliyordu. Padraig

ile dört kıdemli komutanı at sırtında olmalarına rağmen, haydutların

büyük bir kısmı yaya ilerliyordu. Komutanları taşıyan atlar

Horace’ın dövüş için yetiştirilmiş devasa savaş atının aksine ufak

tefeklerdi.

Horace aceleyle ağaçların araşma girerek Vurucu’nun vücudunu

saran kayışlan sıkıştırdı. Çatışmanın yaklaşmakta olduğunu fark

eden kocaman beygir, beklenti dolu hareketlerle ayak değiştiriyordu.

Başlığını sıkıca tutan sahibi tarafından yatıştınlıp okşanırken başmı

savurmaya ve usulca homurdanmaya başladı. Vurucu da tıpkı

efendisi gibi savaşmak üzere yetiştirilmiş ve eğitilmişti. Horace

kamında o tanıdık sıkışmayı hissedebiliyordu artık. Korkmuyordu.

Damarlarını dolduran adrenalin sayesinde beklenti ve endişe dolu

bir eneıjinin vücudunu kapladığını hissediyordu. Vurucu’nun sırtına

binip düşmana saldırınca rahatlayacağının farkındaydı. Gerilmesine

neden olan şey, bu bekleme anlanydı. Eski Orman Muhafızı, çırağını

tepeciğin avantajlı bir noktasına götürürken, Horace, Halt ile Will’in

onunla aynı hisleri paylaşıp paylaşmadıklarını merak etti. Soma

usulca gülümsedi. Her ne kadar tam teşekküllü bir Orman Muhafızı

olsa da, Horace’m akimda Will daima Halt’un çırağı olarak kalmıştı.

Will’in de bu konuda ondan farklı düşünmediğini biliyordu.

“Zirvenin hemen aşağısında duracağız,” diyordu Halt. “Yalnızca

kafalarımız ve omuzlarımız görüş alanında olacağı için büyük bir

ihtimalle oklann hangi yönden geldiğini ve kaç kişi olduğumuzu asla

anlayamayacaklar.”

~ 258 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Ya da kaç kişi olmadığımızı,” diye önerdi Will. Halt birkaç

saniye düşündükten sonra bu fikri onayladı.

“Ya da olmadığımızı,” dedikten sonra Vurucu’yla yumuşak,

yatıştırıcı bir sesle konuşan Horace’a bir göz attı. “Horace oldukça

sakin görünüyor.”

Will bakışlarını arkadaşına çevirdi. “Her zaman öyledir. Bunu

nasıl başarıyor, bilmiyorum. Böyle anlarda benim mideme kramplar

giriyor.” Endişeli ruh halini itiraf etmekten yana kesinlikle utanıp

sıkılmıyordu. Halt, savaştan önce tedirginlik yaşamayanların bunu

yürekli oldukları için değil, kendilerine aşın güvendikleri ya da

budala oldukları için yaptıklarım ona uzun zaman önce öğretmişti.

Her iki durumun da ölümcül sonuçlan olabiliyordu.

“Sırtını kollaması için güvenebileceğin biri,” diye onayladı Halt,

sonra da başıyla düşmanı işaret etti. “Baksana. Hazırlanıyorlar.”

Kanun kaçaklan ilerlemeyi köyün elli metre ötesinde kesmişti.

İki uzun hat oluşturacak şekilde yan yana dizilmeye başlıyorlardı.

Padraig ile refakatçileri adamların arkasında yer alıyordu. Köyden

alarm sesleri duyuldu ve birileri bir çanı çalmaya başladı. Barikatın

tepesinde bir adam belirdi. Will ile Halt o mesafeden bile Conal’ı

seçebiliyorlardı.

“Orada kalın!” diye seslendi Conal. “Daha yakma gelmeyin!”

Köyün içinden gelen panik ve alarm sesleri giderek şiddet-

leniyordu. Alarm çanı tıngırdamaya devam ediyor, muhafızlar

barikattaki yerlerini almaya başlıyordu. Ancak sayıları acınacak

derecede azdı ve dışarıya etekleri tutuşmuş gibi bir görün-

JOHN FLANAGAN

tü veriyorlardı. Padraig belli ki işini iyi biliyordu ve müzakere

yoluyla hiçbir şey elde edilemeyeceğinin farkındaydı. Yalnızca

savunmalarını oturtmaları için köylülere zaman vermiş olacaklardı.

Kılıcını çekerek yukarı kaldırdı.

Tüm açıklık boyunca yankılanan bir sesle “İleri!” diye bağırdı.

Adamları harekete geçerek sabit bir hızla yürümeye başladılar. Bu

noktada koşturmanın bir anlamı yoktu. Barikata vardıklarında

nefeslerinin kesilmesini ve yorgun düşmeyi istemiyorlardı.

Halt ile Will, çatışma hattını hem yandan hem de önden

denebilecek bir konumdan görebiliyorlardı. Cephe ateşi için

mükemmel bir pozisyondaydılar. İki sıra halindeki haydutların

adımları barikata yaklaştıkça hızlandı.

“Üç atış,” dedi Halt aceleyle. “Öndeki sıranın ortasına nişan

alın.”

Arkalarındaki Horace, ardı ardına hedeflerine altı ok gönderen

Orman Muhafızlarını hayranlıkla izliyordu. Okların tamamı birkaç

saniye içinde yola koyulmuştu. Birkaç saniye sonra ise ilerlemekte

olan gruptan altı adam vurularak düştü. İki tanesi sesini bile

çıkaramamıştı. Silahlan ellerinden düşen diğerlerinden ise acı dolu

çığlıklar yükselmeye başladı. Bir tanesi omzundaki oku çıkarmak

isterken etrafında bir daire çizerek tökezledi ve dizleri üstüne

çökerek acıyla inlemeye başladı.

Vurulanların yan ve arka tarafında yer alan haydutlar şaşırarak

durdular. Bir hat halinde yapılan taarruz sekteye uğramış, olan

bitenden haberleri olmayan kanat birlikleri yollanna devam ederken,

merkezdekiler tamamen durmuştu.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Sol cephe,” dedi Halt ve uzun yaylardan bir kez daha o dehşet

dolu şarkılar yükseldi. Beş haydut daha devrildi. Will kızgınlıkla

yüzünü buruşturdu. İkinci atışı hedefini bulmamıştı. Yanındaki

adamın vurulduğunu fark eden hedefi, içgüdüsel bir hareketle

kalkanını kaldırmış ve Will’in oku kalkandan sek- mişti. Will

öfkeyle bir atış daha yaptı ve kalkanın tepesinden bir yay çizerek

aşağı inen ve hedefini bulan ok adamı devirdi.

Will önce hedefini kaçırmasına rağmen, ikinci denemesinde

görevini başarıyla yerine getirmişti. Hattın sol kanadı bütünüyle

durmuş ve tehlikenin ne yönden geldiğini anlamaya çalışan adamlar

etraflarına bakınmaya başlamışlardı. Bu da yalnızca sağ kanadın

ilerlemekte olduğu anlamına geliyordu. Mesafenin kalan son birkaç

metresini kükremeler eşliğinde koşarak aştılar.

Ve birden, aynı şekilde öfke ve meydan okuma dolu kükre-

yişlerle silahlarını arabalar, kütükler, masalar, saman balyaları,

kalaslar ve garip mobilya parçalarından oluşan uyduruk barikatın

tepesine tırmanmaya çalışan haydutlara doğru savuran, beklenmedik

ve kalabalık savunmacı grubuyla karşı karşıya geldiler.

Bazı savunmacıların ellerinde eğreti silahlar bulunuyordu.

Mızrak ve kılıçların arasında uçlarına orak ve tırpan takılı uzun

sopalar da seçiliyordu. Will’in gözüne çok sayıda yaba da çarptı.

Ama eğreti olsun ya da olmasın, barikatın üstünden aşmak zorunda

kalan saldırganlara karşı oldukça etkili oluyorlardı.

Birliğin kalanından ayrı düşen sağ kanat, barikatı aşmayı

denerken ağır yaralanmıştı. Birlik, barikatın üstünde ve yerde yatan

çok sayıdaki ölüyü bırakarak geri çekildi. Tüm hattın

~ 261 -

JOHN FLANAGAN

eşgüdümlü bir biçimde hedefe saldırması yerine tek başlarına,

savunması kuvvetli bir pozisyona saldırmanın bedelini ödemişlerdi.

Adamlarına öfkelenen Padraig, atını hızlandırarak birliğin kalan

kısmına yürümeye devam edip arayı kapatmaları emrini verdi.

Okların sol taraftan geldiğini fark etmişti ama o cephede gözüne bir

okçu grubu çarpmamıştı. Ok yağmuru sırasında vurulan adam

sayısına göre yaptığı tahminler uyarınca, ağaçların koruması altında

ok fırlatmakta olan en az yarım düzine okçu olmalıydı. Kıstığı

gözlerine, minik bir yükseltinin tepesinde belli belirsiz bir

hareketlenme çarptı. On saniye sonrasında, hattın ortasında bulunan

üç adam daha vurularak düştü.

Grubun arka cephesindeki bir düzine adamdan oluşan ekibe

seslendi. Hepsinin elinde birer kılıç ya da topuz, çoğunun da birer

kalkanı vardı. Manganın komutanı ne yapalım, dercesine ona doğru

dönünce, Padraig kılıcıyla tepeciği işaret etti.

“Okçular. Şu tepenin ardındalar. Temizleyin onları!”

Okçuların hafif silahlar kuşandıklarını biliyordu. Zaten gerçek bir

tehlikeyle karşı karşıya gelmeleri halinde genellikle kuyruklarını

bacaklarının arasına kıstırdıkları gibi kaçarlardı. Kalkanlarıyla

korunmakta olan silahlı bir grubun saldırısına kesinlikle karşı

koyamayacaklardı. Bir düzine adam hattan ayrılarak liderlerinin

arkasında bir araya geldi. Padraig’in ileriyi işaret etmesiyle birlikte

öfkeyle bağırarak tepeciğe doğru koşmaya başladılar.

Halt, Padraig’in durup onlara doğru baktığını ve adamlarını

üstlerine gönderdiğini görmüştü. Henüz panikleyecek bir durum

yok, diye düşündü.

CLONMEL’IN KRALLARI

“Komuta kademesi,” dedi Will’e. “İndir onları.”

Genç Orman Muhafızı oklarını Padraig ile subaylarının üstüne

ardı ardına gönderirken, Halt da bu zamanı üstlerine doğru koşan

mangadakileri avlamakla geçirdi. Kalkanları vücutlarının yalnızca

bir kısmını koruyabiliyordu. Kanun kaçakları düşmanlarının

nişancılığından habersizdi. Halt baldır, kalça ya da omzuna saplanan

okun, koşmakta olan bir adamı ölümcül bir yara almış gibi dövüş

dışı bırakacağının farkındaydı. Haydutlar ardı ardına vurularak

devrilmeye ya da sendelemeye başladı.

Will’in ilk okunun hedefinde Padraig vardı. Ancak o gün genç

Orman Muhafızı’nın şanssızlığı üstündeydi. Oku tam bırakırken

önderine bir şey söylemek üzere atıyla aralarına giren teğmenlerden

biri vurularak düştü. Padraig’in sapasağlam durduğunu gören Will,

bir küfür savurdu. Bu sırada adamın etrafındaki subayları hedef alan

üç atış daha yapmıştı.

Padraig birkaç saniye içinde kendisini sürücüsüz atlarla çevrili

bir biçimde yapayalnız bulmuştu. Komutanları çimlerin üstünde

kıvranıyorlardı. Durumu gözden geçirdikten soma atının sırtından

yere atladı ve hayvanı kendine siper etti.

Will bir diğer atışa hazırlanırken, Halt onu durdurdu. “Okunu

sakla,” dedi Orman Muhafızı. Aklına Padraig’in çaresine bakmanın

daha iyi bir yolu gelmişti. Ayrıca önlerinde daha acil bir sorun vardı.

Geriye kalan yedi kanun kaçağı üstlerine geliyordu. Halt dönüp

Horace’a koşmakta olan adamları işaret etti.

“Horace! Bunları sana bırakıyorum!” Ardından da Will’e

dönerek, “Horace’ın sırtını kolla,” diye ekledi.

JOHN FLANAGAN

Horace’ın davetiyeye ihtiyacı yoktu. Topuklarını Vurucu’nun

böğrüne geçirmesiyle birlikte güçlü savaş atı öne atıldı ve toynakları

zeminde gümbürdeyerek hız kazanmaya başladı. Ağaçların

arasından hızla çıktığında yaklaşan kanun kaçaklarının bakışlarını

üstüne topladı. Hayvanın açık ağzına ve binicisinin elindeki uzun,

parlak kılıca takılarak panikle durdular.

Gerilemeye başlasalar da çok geç kalmışlardı. Vurucu, hızla

çarptığı haydutlardan birini bir tarafa savurdu, diğeriniyse ezip geçti.

Horace sağındaki adama bir darbe vurduktan sonra diğer taraftan

gelen tehlikeyi sezerek sağ diziyle Vurucu’nun kaburgalarına

bastırdı.

Savaş atı derhal tepki vererek arka bacakları üstünde şaha kalktı

ve yarım daire çizecek şekilde döndü. Horace’a saldırmak üzere

olan kanun kaçağına omzuyla bir tane yapıştırdı ve adamın birkaç

metre geriye savrulmasına neden oldu.

Vurucu yeniden dört ayak üstüne bastığında, bir diğer kanun

kaçağı öne çıkmış, iki eliyle birden yakaladığı uzun kulplu bir

topuzu ölümcül bir darbe vurmak üzere başının üstüne kaldırmıştı

bile. Ancak Horace’ın refleksleri son derece hızlıydı. Savurduğu

kılıcıyla adamı omzundan, zincir zırhlı yeleğinin dış tarafından

yaraladı. Kanun kaçağı geriye doğru tökezledi ve yaradan fışkıran

kanı durdurmak isterken topuzunu düşürdü.

Horace arka cephesini temizlemek üzere Vurucu’yu dön-' dürdü.

Hayvanın parlak ön toynakları, herhangi bir potansiyel saldırganın

kafasını koparmaya hazırdı. Ama buna ihtiyaç yoktu. Altıncı kanun

kaçağı göğsüne saplanan kara oka inan-

- 264 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

maz gözlerle bakarak diz üstü çökmüştü bile. Başı göğsüne doğru

düştü. Sağlam kalan tek adam, bir kısmı kımıldamadan yatan,

diğerleri ise emekleyerek bu korku dolu hayvan ve binicisinden

çaresizce uzaklaşmaya çalışan dağınık gruba şöyle bir göz

gezdirdikten soma arkasını dönerek kılıcım yere attı ve koşarak

kaçmaya başladı.

Horace atını bir kez daha döndürdü; ne yapması gerektiğinden

emin değildi. Tepeciğe bir göz atınca Halt’un, hâlâ bine- mediği

atının arkasına saklanır vaziyette bekleyen Padraig’i işaret ettiğini

gördü.

“Önderlerini ele geçir!” diye bağırdı Halt. Çabucak dönüp köye

bir göz attı. Haydutlar ilk bozgunun ardından toparlanmıştı. Çok

fazla adam kaybetseler de savunmacıları oldukça zorluyorlardı. Halt

her şeyin Padraig’de bittiğini fark etti. Onun yenildiğini, öndersiz

kaldıklarını fark etmeleri halinde kanun kaçakları muhtemelen çil

yavrusu gibi dağılacaklardı.

Horace kılıcını anladım dercesine sallayarak Vurucu’yu bir kez

daha çevirdi. Haydutların liderinin atının arkasında oklardan

saklandığını görebiliyordu. Horace, Padraig’in barikatta yaşanan

dövüşe de katılmadığını fark ederek küçümseme dolu bir ifadeyle

dudaklarını büzdü. Topuklarıyla atma dokunmasıyla birlikte hızla

kanun kaçağına yaklaşmaya başladı.

Padraig yaklaşan toynak seslerini duyabiliyordu. Yedi adamını

nispeten rahat bir biçimde darmadağın eden Horace’ı korkuyla

izlemişti. Gündoğumu sembolünü taşıyan savaşçı artık onun peşine

düşmüştü. Ok yemeyi göze alıp atının sırtına atlamaya ve hayvanı

döndürüp güneye doğru dörtnala kaçmaya karar verdi.

~ 265 -

JOHN FLANAGAN

Ancak Vurucu, süratlenmesi uzun sürse de haydudun atından

hızlıydı ve aradaki mesafeyi rahatlıkla kapatabiliyordu. Padraig

toynak seslerinin yaklaştığını duyuyordu. Korkuyla dönüp arkasına

baktığında genç savaşçının neredeyse ensesinde olduğunu gördü.

Takipçisinin yalnızca bir delikanlı olduğunu fark ettiğinde biraz

şaşırdı. Genç görünümlü, sakalsız bir yüzü vardı. Belki de o yedi

adamı şans eseri dağıtmıştır, diye düşündü Padraig. Ne de olsa

adamları eğitimli savaşçılardan değil, canilerden ve eşkıyalardan

oluşuyordu. Buna karşılık Padraig ise askeri eğitim almıştı. Kılıcını

çekip kalkanını sol koluna alarak takipçisiyle yüzleşmek üzere atını

döndürdü.

Horace, Vurucu’yu avının birkaç metre ötesinde dizginlerini

çekerek durdurdu. Adamın öfkeden parlayan gözlerini ve kuşanmış

olduğu kılıcıyla kalkanını fark etti. Padraig ne yaptığının farkında,

diye düşündü.

“Kılıcını at ve teslim ol. Bunu yalnızca bir kez söyleyeceğim,”

dedi Horace. Padraig söylenerek atını öne doğru sürdü ve kılıcım

yukarıdan aşağıya doğru savurdu. Vurucu kolayca yana çekildi ve

Horace kılıcı kalkanıyla savuşturdu. Karşılık olarak savurduğu

şiddetli darbe Padraig’in kalkanına çarptı. Haydut neredeyse atının

sırtından düşüyordu ama toparlanarak hayvanı hantalca döndürmeyi

başardı. Soma da genç adamın üstüne körlemesine saldırdı. Horace

kılıcı ve kalkanıyla darbeleri rahatça savuşturuyordu. Padraig’in bu

şekilde kendini yormasından memnundu.

Padraig nihayet geri çekildi. Göğsü bir körük gibi inip kalkıyor,

yüzünden ter damlaları akıyordu. İnanmaz gözlerle rakibine baktı.

Horace atının sırtında rahat bir biçimde oturmaya devam ediyor,

zorluk çekmeden nefes alıp veriyordu.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Bu şekilde olmak zorunda değil,” dedi Horace sakin sakin. “At

kılıcını.”

Padraig’in çileden çıkmasına neden olan şey de rakibinin bu

soğukkanlı tavrı oldu. Haydut öne doğru atıldı ve kılıcıyla havada

sert bir yay çizdi. Horace darbeyi kılıcıyla karşılarken aklına

Redmont Şatosu’ndaki akıl hocası Sör Rodney’nin yıllar önce

söylediği sözler geldi.

Bütün rakiplerine teslim olma seçeneğini sun, ama asla risk

alma. Bir düelloda işler her zaman tersine dönebilir. Açık kalmış

bir kayış, kesik bir dizgin, savunmanı aşacak şanslı bir darbe.

Sakın riske girme.

Horace iç geçirdi. Padraig’e iki kez teslim olma şansı tanımıştı.

Rodney haklıydı. Daha fazlası budalalık olacaktı. Hiber- niyalınm

darbesini savuştururken kılıcını hızla kaldırdı ve yukarıdan aşağıya

dört seri kesme darbesi vurdu. Kılıcı adamın siper aldığı kalkanına

ardı ardına çarparak eğilip bükülmesine neden oluyordu. Soma

birden, dördüncü darbenin sesi henüz kulaklardayken Horace

Vurucu’yu hızla sola doğru döndürdü ve bundan aldığı güçle kılıcını

Padraig’in açıktaki kaburgalarına doğru savurdu.

Darbe hedefini bulurken çıkan kesme sesleri, Horace’a bunun

ölümcül bir darbe olduğunu söylüyordu. Padraig şaşkın bir yüz

ifadesiyle öylece durdu. Birkaç saniye sonra yüzündeki ifade

kaybolarak atının sırtından yana devrildi.

Barikatların önündeki dövüş devam ededursun, arka cephelerde

bulunan saldırganların bazıları dönerek düelloyu izlemeye

başlamıştı. Önderleri süvarinin vurduğu ezici darbe sonucunda yere

düşmüştü. Gözleri, yeni emirlerini öğrenmek

~ 267 ~

JOHN FLANAGAN

üzere liderlerinin yardımcılarım aradı. Ama onlar da Will in ok

yağmuru altında ya ölmüş ya da yaralanmıştı.

Arka sıradakiler yavaş yavaş çatışma hattından uzaklaşmaya,

güneye doğru kaçmaya başladılar. Bu durum birkaç dakika içinde

tüm birliği etkiledi ve kanun kaçakları, birliğin yarısını ya yerde ya

da barikatın üstünde ölü veya yaralı bir halde bırakarak önderleri

olmadan kaçmaya başladılar.

Craikennis çatışması sona ermişti-

Savaş sonrası görüntülerin daima insanı kendine getiren bir

yanı var, diye geçirdi içinden Horace. Barikatın tepesinde

ya da hemen önündeki toprakta doğalarına aykırı, tuhaf bir şe-

kilde yatmakta olan cesetler, dev bir el tarafından dikkatsizce

öteye beriye saçılmış gibi duruyorlardı. Yaralılar ya sessizce

ağlıyor ya da onlara yardım edilmesi veya hayatlarının sona

erdirilmesi için yalvarıyorlardı. Bunların kimileri biraz önce

köylerine saldırmış oldukları insanların tekrar üzerlerine atıl-

malarından korkuyor, bir kısmı da sürünerek ya da ağır aksak

adımlarla başansız kaçma denemelerinde bulunuyordu.

Craikennisliler ise yenilgiye uğrattıkları adamların arasında

dolaşıyor, fazla ciddi bir yarası olmayanları köy muhafızlarından

oluşan korkunç bakışlı bir grubun gözetimi altına topluyorlardı.

Kadınlar ağır yaralılarla ilgileniyor, kesikleri bandajlayıp temizliyor

ve seslenenlere su getiriyorlardı. Savaş insanın ağzını ve boğazını

amma da kurutuyor, diye düşündü genç savaşçı.

Will haydutlann silah ve zırhlarını toplayan bir köylü grubunu

denetliyordu. Köylülerden birinin Halt’un ve onun okla

~ 269 ~

JOHN FLANAGAN

rını toplamalarını isteyip istemediklerini sorması üzerine Will hemen

başını hayır anlamında salladı. Ne de olsa okların yansı kırılmış

olmalıydı ve üzeri kanla kaplı bir oku temizleyip yeniden

kullanmaktan da iğreniyordu. Zaten eyerlerinin arkasında bağlı

duran kutularda yeterli miktarda yedek oklan bulunuyordu. Bir

köylü kadının, kafasını özenle kucakladığı bir kanun kaçağına

bardaktan küçük yudumlar halinde su içirişini izledi. Acıklı bir

inleme koyuveren adam, bardağı ağzından çekmemesi için güçsüzce

kadınm elini aramaya koyulmuştu. Ama harcadığı çaba takatini

aşıyordu ve eli cansız bir biçimde yana düştü.

Ne garip, diye düşündü Will, en kötü yürekli, en kanlı haydut bile

yaralanınca hıçkıran küçük bir çocuğa dönüşebiliyordu.

Halt, Conal ve köyün reisi Tenence ile konuşuyordu.

“Size bir teşekkür borçluyuz, Orman Muhafızı,” dedi muhafız

komutanı. Halt omuz silkerek Horace’ı işaret etti. Genç savaşçı,

Halt’un verdiği talimatlara uyarak, Halt ile Will’in çatışma sırasında

konuşlandıkları yüksek tepeciğin zirvesinde, Vurucu’nun sırtında

oturuyordu. İkindi güneşi beyaz renkli kalkan kaplamasının üstünde

parlıyor, yükselen güneş sembolünü vurguluyordu.

“Teşekkürü Gündoğumu Savaşçısı’na etmelisiniz,” dedi Halt.

Terrence’ın gözleri onun kim olduğunu bilircesine parlıyordu şimdi.

Halt, yaşlı reisin kadim Hibemiya hikâye ve efsanelerine aşina

olduğuna dair tahminlerinde haklı çıkmıştı.

“Yani bu...?” Terrence efsanevi ismi telaffuz etmeye çekinerek

sustu.

“Ya kim olacaktı ki?” diye sordu Halt. “Kalkanındaki yükselen

güneş sembolünü görüyorsunuz. Dokuz kanun kaçağını

~ 270 -

CLONMEL’İN KRALLARI

doğradıktan sonra önderlerine ulaştığına şahit oldunuz ki onun da

hakkından gelmesini bildi.” Horace’m saldırdığı grupta aslında yedi

kişi vardı ama Halt rakamları bir miktar abartmakta bir sakınca

olmadığının farkındaydı.

Terrence elini gözlerine siper ederek doru savaş atının üstündeki

uzun boylu şahsa bir göz attı. Heybetli bir görüntüsü olduğu kesin,

diye içinden geçirdi.

Horace ise şaşkınlık içindeydi. Dövüş soması temizliğine

katılmak için can atıyordu. Ancak Halt, Vurucu’nun sırtına binerek

tepeciğe doğru at sürmesini ve orada beklemesini söylemişti.

“Esrarengiz bir hava takın,” diye de talimat vermişti.

Horace başıyla onayladıktan soma kaşlarını çatarak, “Bunu nasıl

yapacağım?” diye sormuştu. Halt sıkıntılı bir ifadeye bürününce

aceleyle eklemişti, “Şey, eğer istediğin şeyi başaramazsam bana

kızacağım bildiğim için en iyisi sorayım dedim.”

“Pekâlâ. Söyleyecek çok şeyin varmış ama hiçbirini dile

getirmeyecekmiş gibi görün,” demişti Halt. Horace’m gözlerindeki

tereddüdü fark edince ise hızla talimatlarını değiştirmişti. “Unut

bunu. Birileri bayat bir balığı burnunun dibine sokmuş gibi görün.”

“Bunu yapabilirim,” demiş ve atını sürmüştü Horace. Giderken

dudaklarını tiksintiyle büzme denemeleri yapmıştı.

Hâlâ tepeciğin üstündeydi ve Halt’un bulunduğu yeri işaret

ettiğini fark etti. Terrence adlı yaşlıca reisin birden onunla il-

gilenmeye başladığını görebiliyordu. Hangi konuda konuştuklarını

merak ederek iç geçirdi. Halt, istediği zaman gerçek bir üçkâğıtçıya

dönüşebiliyor, diye düşündü. Muhtemelen o anda

271

-

~

JOHN FLANAGAN

da Horace’ın onaylamayacağı işler çeviriyordu. Konuşma sırasında

gerçekle çok az ilgisi bulunan sözler sarf ettiğinden de emindi.

Halt barikatın orada Horace’ın kimliği hakkında açıklamalarda

bulunmaya devam ediyordu.

“Şu eski efsaneyi bilirsiniz,” dedi Terrence’a dönerek. Adamın

hikâyeyi bildiğinden emindi, ama yine de dile getirmeye karar

vermişti. “Altı krallığın varlığı tehlike altına girdiğinde, Gündoğumu

Savaşçısı doğudan gelecektir.”

O konuşurken Terrence da başıyla onaylıyordu. Halt çabucak

Conal’dan yana bir bakış atarak reise göre daha genç bir adam olan

muhafız komutanının gözündeki şüpheli ifadeyi fark etti. Aldırmadı.

Çok da önemli değildi. Conal gibi gerçekçi bir adamın eski hikâye

ve efsanelere inanmasını zaten beklemiyordu. Ancak Conal en

azından Horace’ın ne kadar kabiliyetli bir silahşor olduğunu

görmüştü. Savaşçının yetenekleri karşısında etkilenmişti.

“Sizin şu... Gündoğumu Savaşçısı ne tür bir teşekkür bekliyor?”

diye sordu Conal. “Bir tür maddi karşılık mı?” Süvarinin unvanını

dile getirmeden önce hafifçe duraksaması, efsaneyi zerre kadar

umursamadığının bir göstergesiydi. Halt’un Savaşçı’nın adına bir tür

para talebinde bulunmasını bekliyor olmalıydı.

Halt gözlerini kaçırmadan ve kırpmadan adamın bakışlarını

karşıladı.

“Teşekküre gerek yok. Yalnızca Gündoğumu Savaşçısı’mn

Clonmel’i düzene sokmak üzere döndüğünü duymayan kal-

madığından emin olun,” dedi.

- 272 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

ConaPm yüzüne şaşkınlık dolu bir ifadenin yerleştiğini fark

edince içten içe hafifçe tebessüm etse de dışarı belli etmedi.

Conal’ın hikâyelerine inanıp inanmamasının bir önemi yoktu. Halt

yakınlarda çalışmakta olan birkaç köylünün sözlerini duyduklarını

ve savaş atının sırtındaki uzun boylu savaşçıyı ilgiyle izlemeye

başladıklarım fark etmişti. “Gündoğumu Savaşçısı” ifadesinin kısık

sesle birkaç kez tekrarlandığını duydu. Dedikodular sayesinde birkaç

gün içinde Gündoğumu Savaşçısı’nın ortaya çıktığını duymayan

kalmayacaktı. Halt bu tür söylentilerin bir baronluk ya da eyalet

sınırları içinde nasıl olup da o kadar hızlı bir şekilde yayıldığını

öteden beri merak etmişti. Ancak aynı şeyin bir şekilde burada da

gerçekleşeceğinden adı gibi emindi. İhtiyacı olan şey de zaten

buydu. Dedikodular ne kadar uzağa yayılırsa, gerçeklerin de o kadar

abartılacağının farkındaydı. İçinde bulundukları haftanın sonunda,

açık bir arazide Padraig’in birliğine tek başına karşı çıkan ve

gösterişli kılıcını üç kez savurup tüm haydutları kesip biçen

Gündoğumu Savaşçısı’nın hikâyesinin konuşulmaya başlayacağına

dair bahse girebilirdi.

“Merak etmeyin,” dedi Terrence inançlı bir sesle.

Conal, Halt’un suratını inceliyordu. Önceki gece tanıştıklarında,

içgüdülerine güvenerek bu kır sakallı yabancıya güvenmiş ve güveni

boşa çıkmamıştı. Halt’un sözünü ettiği söylentinin yayılmasında

hiçbir kötülük görmüyordu. Budala bir adam değildi ve elçisi

aracılığıyla, tanrılarının kanatları altına girilmesi halinde güvenlik ve

koruma önermekte olan bir tarikatın Clonmel’den geçmekte

olduğuna dair dedikodular duymuştu. Halt’un bu tarikatın

faaliyetlerini baltalama amacı güttüğünden şüpheleniyordu. Sebebini

bilmiyordu.

- 273 ~

JOHN FLANAGAN

Fakat alacalı pelerini içindeki ufak tefek adama güveniyor ve ondan

hoşlanıyordu. Hikâye ve efsanelere ayıracak zamanı yoktu belki,

ama kendini kaybetmiş dini tarikatlara tahammülü hiç yoktu.

“Olur, hallederiz,” diyerek aynı fikirde olduğunu belli etti.

Bakışları, Halt’unkilerle birleşti ve karşılıklı gizli bir ittifak mesajı

paylaşıldı. Orman Muhafızı başım sallayarak şükranlarını belirtti.

Conal konuşmaya devam etti. “Geceyi bizimle geçirecek misiniz?

Bu kez barikatın içinde yeriniz hazır,” diye gülümseyerek ekledi.

Halt başını iki yana salladı. “Teklifiniz için teşekkürler. Lâkin

Mountshannon’da işlerimiz var.”

Doğal olarak Craikennis’e komşu köyde yaşananlara dair bir

haber ulaşmamıştı. Ama haydut çetesi artık yenilgiye uğratılıp

dağıtıldığına göre, birkaç gün içinde yollar yine gezginlerle

dolacaktı. Halt Tennyson’m yokluklarında neler yaptığını ve o gün

orada olan bitenleri haber alıp almadığını merak ediyordu.

Köylülerle tokalaşarak yan yana sessizce otlamakta olan Abelard

ile Çekici’nin yanlarına döndü. Birkaç metre ötesinde bulunan Will

ile göz göze geldi. Başını belli belirsiz sallamasıyla beraber Will

aceleyle yanma geldi. Birlikte Horace’m onları beklemekte olduğu

tepeciğe doğru at sürmeye başladılar.

“Horace neden böyle esrarengiz bir havaya büründü?” diye sordu

Will. Halt’un dudaklarına minik bir tebessüm yerleşti.

“Biri ona bozuk balık vermiş,” dedi. Will’in şaşkınlıkla sorduğu

sorudan memnun olmuştu. Bazen bu gençleri meraktan çatlatmak

gerek, diye düşündü.

CLONMEL’İN KRALLARI

S» --------- S*^

Mountshannon terk edilmişti. Geride kalan ve ayak altından

çekilmek için can atıyormuş gibi görünen yaşı geçkin (seyahat

edemeyecek kadar yaşlı ve güçsüz) köylülerin sayısı yarım düzineyi

bile geçmiyordu. Köyün çıt çıkmayan ana caddesinde at süren

Araluen atlılarını, yolun her iki yanındaki sürgülenmiş pencerelerle

kilitli kapılar karşıladı. Tek tük de olsa, pencerelerden birinde bir

kişi gözlerine çarpıyor ama o da görünmek istemediği için hemen

geri çekiliyordu. Akşamın çökmesine az kalmıştı ve batmakta olan

güneşin eseri olan uzun gölgeler, köydeki terk edilmişlik havasını

daha da güçlendiriyordu. Halt, Abelard’ı dürterek tırısa kaldırdı ve

yolun başını çekti. Pazaryerine geldiklerinde alanın bomboş

olduğunu fark ettiler.

Pazaryerindeki tezgâhlar yok olmuştu. Tennyson’m karargâh

olarak kullandığı geniş beyaz çadır da ortalarda gözükmüyordu.

Orada son zamanlarda birilerinin yaşadığına dair tek işaret, kocaman

ve boş arazinin uzak köşesine kurulu iki küçük yeşil çadırdan

ibaretti. Alanın ortasındaki is lekeleriyle kaplı çember, orada devasa

bir ateşin yakılmış olduğunu gösteriyordu. Buranın etrafını saran

çimler birkaç yüz ayak tarafından çiğnenerek dümdüz edilmişti.

“Sizce burada neler olmuş?” diye sordu Will, kararmış çemberi

işaret ederek. Halt zemini birkaç saniye boyunca süzdü.

“Bana kalırsa köylüler onları kurtardığı için Alseiass’a şük-

ranlarını sunmuşlar.”

JOHN FLANAGAN

“Yani eğer isteseydim Craikennis’te bir ateş yakıp parti verebilir

miydim?” diye Sordu Horace. Orman Muhafızları’nın bakışları bir

anda üstünde toplandı. Horace özür dilercesine omuz silkti. “Şey,

onlara köylerini kurtardığımı söyledim, demiştin.”

“Söyledim de,” diye cevap verdi Halt. “Ne olmuş?”

“Yani... çektiğim sıkıntılar nedeniyle birazcık övgüyü hak ettim

diyordum. Şöyle bir ateş yakılsa, belki bir ziyafet verilse... Sadık

hizmetkârlarımın da karınlarının iyice doyduğundan emin olurdum,”

diye azametli bir el hareketiyle Orman Muhafızları’m işaret ederek

sözlerini bitirdi. Bir an soma sırıtarak yaratmış olduğu o görkemli

havayı bozdu.

Halt anlaşılmayan bir şeyler mırıldanarak Abelard’ı çadırlara

doğru sürdü.

“Yalnızca esrarengiz davranmaya çalışıyordum!” diye ar-

kasından seslendi Horace.

O akşam, kamp malzemelerini toplayarak at sırtında köye

döndüler ve karanlık hanın kapısını çaldılar. Yoğun çabalan

sonuçsuz kaldı. Horace sokağa doğru gerileyerek yüksek sesle

gürledi.

“Hey handakiler! Orada birileri var mı? Hey!”

Ani gürültü nedeniyle Will ile Halt irkilmişlerdi.

“Şunu yapmadan önce bizi uyar, olur mu?” dedi Will yüzünü

asarak.

Horace gücenmiş bir ifadeyle arkadaşına bakarak, “Sadece

yardım etmeye çalışıyordum,” dedi.

Fakat handan bir karşılık gelmemişti. Rahat bir gece geçir

CLONMEL’İN KRALLARI

mek üzere içeri girip girmemeyi düşündükleri sırada, kulaklarına

arkadan gelen ayak sesleri çarptı. Vücuduna bir eşarp sanlı,

yaşlılıktan kamburu çıkmış bir kadın, bunca gürültüyü kimin

kopardığını merak ederek hanın hemen yanındaki kulübeden dışarı

çıkmış, ayaklannı sürüyerek yürüyordu. Nemli, soluk gözleriyle bir

göz attığı yabancıların onun için bir tehlike oluşturmadıklarında karar

kıldı.

“Gittiler. Herkes gitti,” dedi.

“Nereye gittiler?” diye sordu Halt. Kadın belirsiz bir el ha-

reketiyle kuzeyi işaret etti.

“Dun Kilty’ye giden tamı elçisini takip edeceklermiş, öyle

dediler.”

“Dun Kilty mi?” diye sordu Halt. “Kral Ferris’in şatosuna mı?”

Kadın Orman Muhafızı’m yorgun, bilge gözlerle süzerek başıyla

onayladı.

“Evet, orası. Elçi...”

“Tennyson’ı mı diyorsun?” diye araya girdi Will.

Sözünün kesilmesinden hiç hoşlanmayan kadın, kaşlarını çattı.

“Evet. Elçi Tennyson. Tanrısının Krallığa yeniden barış getireceği

yerin orası olduğunu söylüyor. Mountshannon halkına onu takip

etmeleri çağnsında bulundu ve o avanaklar da gittiler.”

“Ama sen gitmedin,” dedi Halt.

Kadın uzun bir süre karşısmdakileri sessizce süzdükten sonra,

“Hayır,” dedi. “Bazılarımız hâlâ eski tanrılara tapınıyoruz.

Tanrıların iyi ve kötü günleri bizleri sınamak için gönderdiklerini

biliyoruz. Yalnızca iyi gün vaat eden bir tanrıya güvenmem ben.”

~ 277 -

JOHN FLANAGAN

“Neden ki?” Horace daha fazlasını söylemek istemiyormuş gibi

duran kadına nazikçe ısrar etti. Kadının Horace’a çevrilen

bakışlarında artık kesinlikle bilgece bir haya vardı.

“Eşit miktarda iyilik ve kötülük getiren bir tanrı senden fazla bir

şey istemez,” dedi. “Belki bir, iki dua etmeni. Belki de arada sırada

adına bir hayvan kurban etmeni. Ama ya sadece iyi gün vaat eden

bir tanrı?” Başını iki yana sallayarak kötülüğe karşı koruma işaretini

yaptı. “O tür bir tanrı senden sürekli bir şeyler talep edecektir.”

Kadının gözler önüne serdiği, senelerin tecrübesiyle gelen

bilgelik ve bilgeliğin getirdiği şüpheci yaklaşım karşısında, Halt’un

onaylarcasma başını sallayıp gülümsemekten başka yapabileceği bir

şey yoktu.

“Korkarım haklısınız, anneciğim,” dedi kadına.

Kadın aldırmaz bir tavırla omuz silkti. Övgü dolu konuşmalara

kamı toktu.

“Haklı olduğumun farkındayım,” dedi ve ekledi, “Hanın yan

tarafında hiç kilitlemedikleri küçük bir kapı var. Oradan içeri gi-

rebilirsiniz. Böylece kapılan yumruklayıp ortalığı ayağa kaldırmayı

da kesersiniz belki.” Hanın yanında bulunan dar sokağı işaret

ettikten sonra yavaşça arkasını döndü ve kulübesine, yaktığı ateşin

sıcaklığına doğru ağır ağır yürümeye başladı. Akşamüzeri havası

yaşlı kemiklerine hiç de iyi gelmiyordu. İnsanın, hayatının bu

evresinde ateşe yakın durması gerek, diye düşünüyordu.

Üçlü, kapıyı bulduktan soma hana girdi. Halt bir ateş ve birkaç

mum yakarken, Horace yiyecek bir şeyler bulabilmek için kileri

araştırmaya gitti. Will de atlan ana binanın arkasında bulunan ahıra

yerleştirmeye koyuldu.

~ 278 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Kısa bir süre sonra, üçü birden ateşin etrafına rahatça oturmuş,

birazcık bayatlamış ekmek ve peynirin yanında birkaç dilim kaliteli

köy jambonu ile yerli elmalardan yapılma bir pastayı yiyor ve her

zamanki gibi kahve içiyorlardı. Halt gözlerini boş salonda gezdirdi.

Normal şartlar altında salonun müşterilerle dolup taştığının

farkındaydı.

“Demek oluyor ki harekete geçmişler,” dedi. Genç yol ar-

kadaşları, sorgulayan gözlerle ona bakınca açıklamaya başladı.

“Tennyson’m planının son aşaması -Dışarlıklılar her zaman aynı

stratejiyi uygular. Artık elinin altında haydutların karşısında

korkuyla diz çökerek tabanları yağladıklarına dair şahitlik edecek

çok sayıda köylü var. Muhtemelen müritlerinin güneyde daha önce

kurtarmış olduğu köylerden binlerini getirmelerini de sağlamıştır.

Köyden köye dolaşacaklardır. Takipçileri her geçen gün artacaktır.

Tennyson’ın tarafına geçen kişi sayısı arttıkça, yaşanan korkunun

boyutu da büyüyecektir.”

“Ve sonunda,” dedi Will, “Dun Kilty’ye varacak ve Kral’m

kudretine meydan okuyacaklar.”

Halt başıyla onayladı. “Bunu elbette doğrudan yapmayacak kadar

akıllılar. Tennyson ilk başta Kral’m adına hareket ediyormuş gibi

yapacak. Ama yavaş yavaş, ona bağlı olan kişi sayısı arttıkça, Kral

saf dışı kalacak ve Tennyson tüm ipleri eline geçirecek.”

“Kral hakkında söylenenlere bakılırsa, işin o raddeye varması

pek uzun sürecek gibi durmuyor,” dedi Horace. “Görülen o ki zaten

saf dışı kalmak üzere.” Halt’un kardeşi hakkında konuştuğunu fark

ederek tereddüt etti ve beceriksizce ekledi.

JOHN FLANAGAN

“Affedersin, Halt. Öyle demek...”

Ne diyeceğini bilemeden cümlesini yarıda bıraktı, ancak Halt

küçük bir el hareketiyle özür dilemesine gerek olmadığını belli etti.

“Önemli değil, Horace. Kardeşimi benim de pek el üstünde

tuttuğum söylenemez. Halkın da benimle aynı fikirde olduğu

anlaşılıyor.”

Will, Halt’un anlattıklarını düşünerek dalgın bakışlarını şömineye

çevirdi.

“Craikennis’e yapılan saldırıyı püskürtmüş olmamız onu

durdurmayacak mı?” diye sordu.

Halt başını iki yana salladı. “Onu yalnızca yavaşlatacak. Ama

Tennyson’ın planına ciddi bir darbe vurmak için bu yeterli değil.

Saldırı ve katliam zincirinin tek bir halkasını kırdık. Mountshannon

halkının yaşadığı korkuyu ve ona olan hayranlıklarını hâlâ kendi

yararına kullanabilir. Elbette Craikennis’in istila edilmesi çok işine

gelirdi, ama bu üstesinden gelemeyeceği bir engel değil.”

“Tabii biz onu üstesinden gelemeyeceği bir hale sokmazsak,”

dedi Horace dalgınlıkla. Halt, Horace’a dönerek gülümsedi. Genç

savaşçı meselenin özünü kavramasını iyi biliyor, diye düşündü.

“Aynen öyle. Büyük ihtimalle Craikennis’te neler yaşandığını

bile henüz bilmiyordur. Horace, Padraig’in işini bitirdiği sırada

çatışma alanından kaçanlardan biri olsaydım eğer, gidip de

Tennyson’ı bu mesele hakkında haberdar etmek için hiç acele

etmezdim. Tennyson tarzı insanların, kendilerine kötü haber getiren

kişileri cezalandırmak gibi berbat bir huyu var

- 280 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

dır. Yani yoluna devam edip peşine daha fazla kişi taktıkça, katliam

dedikodularının arkasından gelmesini bekleyecektir. Eğer gelmezse,

bunu çok da umursamayacaktır. Ama Gündo- ğumu Savaşçısı’nın

zaferini etrafa yaymamız halinde, olayın çehresi değişecektir. Dun

Kilty’ye Gündoğumu Savaşçısı’nın tam iki yüz kana susamış

haydudu tek başına yenilgiye uğrattığına dair haberlerle varmamız

halinde, bunu konumuna karşı bir meydan okuma olarak görecektir.

Bizi göz ardı etmek gibi bir şansı olmayacaktır.”

Will kaşlannı çatarak, “Bu bizim açımızdan iyi mi peki?” dedi.

Halt eski çırağını birkaç saniye boyunca bir şey söylemeden süzdü.

“Hem de çok iyi,” dedi. “Tennyson’la yüzleşmeyi iple çe-

kiyorum.”

Sandalyesinde arkasına yaslanarak gerindi. Uzun bir gün oldu,

diye düşündü. Önlerinde daha birçok uzun gün olacaktı.

“Hadi biraz dinlenelim,” dedi Halt. “Will, senden yarın

Tennyson’ın peşinden gitmeni ve gözünü üstünden ayırmamanı

istiyorum. Horace ve beni daha önce gördü ama seni tanımıyor. Yine

ozan kılığına girebilirsin.”

Will tamam dercesine başını salladı. Tennyson’ı takip eden

dağınık kafileye katılması oldukça kolay olacaktı. Bir ozan olarak

aralarında rahatlıkla dolaşabilecekti.

“Dışarlıklıların her zamanki stratejilerini takip etmesi halinde,

Tennyson taşradaki yerleşim merkezlerini dolaşarak destekçi

toplayacak ve bir hafta soma falan Dun Kilty’ye varmış olacaktır.

Yine de sen neler çevirdiğine dair bir fikir edinir edinmez gelip bizi

bilgilendir.”

- 281 ~

JOHN FLANAGAN

“Sizi nerede bulacağım?” diye sordu Will, ama içten içe ce vabı

biliyordu. Halt’un sözleri şüphelerini doğruladı.

“Dun Kilty’de olacağız. Kardeşimle tekrar bir araya gelme mizin

zamanıdır.”

~ 282 -

D un Kilty etkileyici bir şatoymuş, diye içinden geçirdi Ho-

race. Etrafı surlarla çevrili bir şehrin içinde, adını aldığı

sarp kayalıkların üstüne inşa edilmiş olan şato, bazı noktalar-

da yüksekliği on metreyi bulan gri renkli, kalın duvarlarıyla

civardaki diğer yapıların arasından bir dev gibi yükseliyordu.

“Pek de aceleyle inşa edilmiş gibi durmuyor,” dedi Halt’a

dönerek. Tüccarlar, yiyecek tezgâhları, iş başındaki zanaatkârlar ve

inşaat malzemelerinden sebzeye, et parçalarından taze gübreye dek

ağzına kadar dolu el arabalarını itmekte olan insanların bulunduğu

sokağı tırmanıyorlardı. Horace tıkış tıkış arabadaki bir parça

gübrenin etlere süründüğünü biraz da endişelenerek izledi. O gece

balık yemeye karar verdi.

“Burası aslında kadim bir kale,” dedi Halt. “Araluen Şatosu’ndan

birkaç yüzyıl önce inşa edilmiş. Etrafında bir kasaba yokken de

buradaydı.”

Bundan oldukça etkilenen Horace, dudaklarım büzdü. Ancak

Halt’un, “Kışın cehennem gibi soğuk ve rüzgârlı bir yere dönüşür,”

demesiyle bu etki yerle bir olmuştu.

- 283 ~

JOHN FLANAGAN

İki gün önce Will ile yollarını ayırarak atlarını Dun Kilty’ye

doğru sürmüşlerdi. Halt’un tahmin ettiği üzere, Craikemıis çatışma-

sının sonuçlarına dair belirsiz dedikodular hızla yayılmıştı. Halt de-

dikoduların yayılma hızı karşısında bir kez daha şaşkına düşmüştü.

Etrafta Tennyson’m Mountshannon’a yapılan saldırıyı sa-

vuşturduğuna dair dedikodular da dolanıyordu. Halt bu mese-

lelerden söz eden kişilerin kararsızlıklarını görebiliyordu. İnsanlar

hangi bayrağın altında toplanmaları gerektiğinden emin değillerdi.

Dışarlıklıların köyleri ve yerleşim birimlerini ülke boyunca hüküm

sürmekte olan kanun kaçaklarına karşı koruma becerilerine dair

dedikodular bir süredir ortalıkta dolaşıyordu. Diğer krallıklardan

bile haberler gelmişti. Gündoğumu Savaşçısı ise henüz yeni bir

hadiseydi. Ancak ülkede oldukça iyi bilinen bir efsaneydi ve ahali

yüzünü ne tarafa döneceğini şaşırmıştı. Genel bir “bekleyelim,

görelim,” havası hâkimdi ki Halt’un gerçekleşmesini umut ettiği şey

de tam olarak buydu.

Önceki gece, ana yolun kenarındaki kamplarında işe koyulmuştu.

Horace onun kalemler, mürekkep, parşömenler ve balmumu mühür

plakalarından oluşan malzemelerini çıkardığım görünce kederle bir

iç geçirmişti. Halt bir kez daha “yaratıcı belgeleme” adım verdiği

şeye girişmek üzereydi. Horace ise bu işleri sahtecilik olarak

görüyordu. Halt’un sahtekârlık yetenekleri Horace’in açık sözlü,

dürüst ruhunu geçmişte dehşete düşürmüştü. Dalavereye alıştım

artık, diye düşündü Horace. Beni artık o kadar da rahatsız etmiyor.

Kim bilir kaçıncı kez, ahlâkındaki düşüşün Orman Muhafızları ile

fazla vakit geçirmiş olmasından kaynaklandığını düşünmüştü.

Halt başım kaldırıp genç adama bir göz attı ve yüz ifadesinin

arkasında yatan sebepleri anladı.

~ 284 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Yalnızca Duncan’ın vermiş olduğu bir Geçiş İzni. Kraliyet taht

odasına girmene müsaade edilmesini talep ediyor,” dedi. “Ferris’e

ulaşmamızı sağlayacak.”

“Gidip Ferris’e döndüğünü söyleyemez misin?” dedi Horace.

“Seni görmeyi kabul edecektir herhalde?”

Halt durumu düşünürken dudaklannı büzmüştü. “Belki,” dedi.

“Tabii beni oracıkta öldürtmek de işine gelebilir. Bu yöntem daha

güvenilir. Hem geri döndüğümü yüzüne söylemek için doğru anı

beklemek istiyorum.”

“Sanırım haklısın,” diye onayladı Horace. Sahte bir referans

mektubu taşıma fikrinden hâlâ pek hoşlanmıyordu. Halt’un belgenin

altındaki yumuşak balmumu parçacığına Araluen kraliyet mührünün

bir kopyasını bastırışım izledi.

Halt ondan yana dönerek, “İstemeye fırsatımız olsa Duncan bize

bu izni zaten verecekti,” dedi. “Neden bu kadar endişelendiğini

anlamıyorum.”

Horace, Halt’un küçük deri kesesine soktuğu mührü işaret ederek,

“Olabilir,” dedi, “ama bunun sende olduğundan haberi var mı?” Halt

hemen bir cevap vermedi. “Pek sayılmaz, ama bilmezse bundan bir

zarar da görmez. Daha da önemlisi, ben zarar görmem.”

Araluen’de Kral’in mührünü kullanmak bir yana, bir kopyasını

bulundurmanın cezası bile ölümdü. Duncan elbette Halt’un daha

Önce birçok kez mührünü kopyalamış olduğundan haberdardı.

Farkında değilmiş numarası yapmanın herkesin yararına olacağına

karar vermişti.

Halt, mürekkebin kuruması ve balmumunun sertleşmesi için

belgeyi şöyle bir salladıktan soma dikkatle yerine koydu.

~ 285 -

JOHN FLANAGAN

“Şimdi sıra kalkanında,” dedi.

Bez kalkan kaplaması Horace’ın Padraig karşısında vermiş

olduğu mücadele sırasında fena halde yırtılmıştı. Kalıcı bir

kaplamaya ihtiyaçları vardı. Halt öğleden soma geçtikleri köyden

boya ve birkaç fırça almıştı. Gündoğumu sembolünü Horace’ın

kalkanına çizmeye başladı. Horace, odaklanırken Halt’un dilini

çıkardığım fark etti. Bu hali kır saçlı Orman Muhafızı’nı şaşırtıcı bir

biçimde genç gösteriyordu.

Halt, güneşi temsil eden dörtte üçlük çemberin alt kısmına yatay

bir siyah çizgi çekerken,“İşte!” dedi. “Hiç de fena olmadı.”

Kalkanı Horace’ın görebilmesi için yukarı kaldırdı. Genç savaşçı

başıyla onayladı.

“İyi iş çıkardın,” dedi. “Galya’da kalkanıma çizmiş olduğun

yıllanmış meşe yaprağına göre daha havalı.”

Halt sırıttı. “Evet. Onu aceleyle çizmiştim. Biraz kaba bir şekildi,

değil mi? Bu çok daha iyi oldu. Unutma ki çember ve düz çizgiler

bir yaprak resmine göre çok daha kolay çiziliyor.”

Kalkanı kuruması için bir ağaç köküne yasladı. Sabah olduğunda

boya kurumuştu. Yola koyuldular, Horace bir kez daha Gündoğumu

Savaşçısı’nın sembolünü taşıyordu.

Dun Kilty’nin içinden geçerlerken, sembolü görenlerin mı-

rıldandıklarını duyuyor, kalkanı işaret ettiklerini görüyorlardı. Halk

sembolü fark etti ve ne olduğunu da anladı, diye düşündü Halt.

Horace, aklım kurcalayan bir meseleyi dile getirme zamanının

gelmiş olduğuna karar verdi.

“Halt,” dedi, “merak ediyordum da...”

~ 286 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Cümlesine bu şekilde başlamış olduğu için bir anda pişman oldu,

zira Halt’un yüzüne genç yol arkadaşları tarafından ona bir soru

sorulduğunda takındığı o çilekeş bakış yerleşmişti. Halt’un bir cevap

vermesini beklemek yerine sorusunu bitirmeyi tercih etti.

“Şatoda seni tanıyacak birileri çıkar diye endişeleniyor musun?”

“Tanıyacak mı?” dedi Halt. “Delikanlılığımdan bu yana şato

sakinlerinden hiçbiri beni görmedi ki.”

“Şey, seni görmediler belki. Ama sen ve...” Tereddüt ederek

Halt’un Ferris ile arasındaki ilişkiye sokak ortasında değinmenin pek

de akıllıca bir hareket olmadığında karar kıldı, “...kim olduğunu

biliyorsun... siz ikizsiniz, değil mi? Yani muhtemelen birbirinize çok

benziyorsunuz. Birilerinin, ‘Hey, bakın... ismi lazım değil... gri bir

pelerin giymiş dolaşıyor,’ diye ortaya çıkmasından endişelenmiyor

musun?”

“Haa, neden söz ettiğini anladım. Öyle bir şeyin olacağını

sanmam. Ne de olsa, pelerinimin kukuletası yüzümün büyük bir

kısmını saklıyor. Ayrıca insanların bakışları daha çok senin üstünde

olacak, benim değil.”

“Sanırım haklısın,” diye itiraf etti Horace. O meseleyi göz

önünde bulundurmamıştı.

Halt devam etti. “Zaten ismi lazım değille aramızda büyük

farklılıkar bulunuyor. Benim çember sakalım var, o ise keçisakalı

bırakıyor. Ayrıca bıyığı da benimkinden küçük.” Horace’m

sorgulayan bakışlarını fark edince açıkladı. “Arada sırada buraya

geliyordum. Kimseye söylemeden.”

Horace anladığım gösterircesine başıyla onayladı.

JOHN FLANAGAN

“Hem o saçlarım arkaya doğru tarıyor,” diye devam etti Halt,

“buna karşılık benimkiler ise...” Doğru kelimeyi arayarak tereddüt

etti.

“Dağınık ve bakımsız?” Horace kendisini tutamamıştı. Halt’un

saç kesimi hassas bir meseleydi ve her zaman çok sayıda eleştiri

alırdı. Orman Muhafızı sert bakışlarını Horace’ın üstüne dikti.

“Yardımın için sağ ol,” dedi. Bir sessizliğin ardından soğuk bir

sesle ekledi, “Sorun çıkacağını sanmam. Kimse bir kralın senin de

nazikçe dile getirdiğin üzere ‘dağınık ve bakımsız’ olmasını

beklemeyecektir.”

Horace cevap verip vermemeyi düşündü. Sessiz kalmak daha

akıllıca bir hareket olacaktı. Şato kapılarına uzanan dik, kıvrımlı bir

patika boyunca atlarını sürmeye devam ettiler. Yavaş bir tempoyla

ilerliyor, yayaların yanından geçiyorlardı. Şatoya onlardan başka

yaklaşan atlı bulunmuyordu. Bu durum ahalinin dikkatini çekmişti.

“Mağrur bir ifade takın,” dedi Halt bıyık altından. “Araluen

Kralı adına resmi bir görevle geldin buraya.”

“Sahte bir görevle geldim aslında,” diye aynı kısık sesle cevap

verdi Horace. “Mağrur bir ifade takınmamı gerektirecek bir durum

söz konusu değil.”

“Bunu asla öğrenemeyecekler. Taklitçilikte üstüme yoktur.” Halt

bu durum onu memnun ediyormuş gibi konuşuyordu. Horace

arkadaşını dik bakışlarla süzdü.

“Bu pek de öyle gurur duyulacak bir şey değil, biliyorsun,” dedi.

Halt neşeyle sırıtarak, “Yanında olmayı seviyorum, Hora-

~ 288 ~

CLONMEL’ÎN KRALLARI

ce,” dedi. “Bana ne kadar yozlaşmış bir ruhum olduğunu hatır-

latıyorsun. Şimdi mağrur bir ifade takın.”

“Esrarengiz gözükmeyi tercih ederim. O duruşu artık be-

cerebildiğime inanıyorum,” dedi Horace. Halt, şaşkınlıkla bakışlarını

kaldırdı. Horace büyürken bir yandan da ona olan güveni artıyor,

diye geçirdi içinden. Delikanlıyı şaşırtmak artık eskisi gibi kolay

değildi. Hatta bazen Horace’ın eskiden ona yapılan türden şakaları

denemeye başladığından şüpheleniyordu. Aklına etkileyici bir cevap

gelmediği için homurdanmakla yetindi.

Şatonun kapılan açıktı. Sonuçta şehir acil bir tehlike altında

değildi ve şatonun avlusu bir an kovanı gibi meşguldü. Yük

arabalan, el arabaları, sırtlannda balyalar taşıyanlar içeri girip

çıkıyordu. Doğal olarak, bir kraliyet şatosunda düzenli bir biçimde

gıda malzemeleri ile şarap ya da bira gibi içeceklere ihtiyaç

duyuluyordu. Aynca bu tür kadim şatolardaki tamirat işleri hiçbir

zaman bitmiyordu. Tedarikçilerle işçiler ve tüccarlar bir araya

gelerek kıpır kıpır bir insan selini oluşturuyordu. Etrafta gördükleri,

Horace’a düzeni bozulmuş bir kannca yuvasını hatırlatmıştı.

Kapılar her ne kadar açık olsa da girişin her iki yanında

muhafızlar bekliyordu. Süvarileri görür görmez öne çıkarak

mızraklanyla yolu kapadılar ve kim olduklannı anlayıncaya kadar da

geçmelerine izin vermediler. Halt’un önünde bulunan ve bir an önce

içeri girip işlerini halletmek için can atan birkaç kasabalı, mızraklan

kenara iterek içeri girdiler.

“Ya size yurdunuzda ne denmektedir?” diye sordu muhafız- lann

uzun boylu olanı.

JOHN FLANAGAN

Horace tebessümünü gizledi. Clonmel’de işler gösteriş dolu bir

resmiyetsizlikle yürüyordu. Araluen Şatosu muhafızları şatoya

gelenleri basmakalıp muhafız hitap sözleriyle karşılardı: Dur ve

kimliğini belirt.

“Araluen Krallığı şövalyesi, doğudan gelen Gündoğumu

Savaşçısı Sör Horace, Yüce Kral Duncan’m Kral Ferris’e gönderdiği

mesajları taşımaktadır,” diye cevap verdi Halt. Yüzü adeta bir

maskeye dönüşen Horace, dümdüz öne doğru bakıyordu. Kral

Duncan Yüce Kral Duncan' ken Ferris, yalnızca Kral Ferris' ti demek. Halt, kelime oyunlarıyla üstünlük kurmaya çalışıyor, diye

geçirdi içinden.

Horace kayıtsız yüz ifadesini koruyordu, ancak kalabalığı tarayan

gözleri tetikteydi. Halt’un Gündoğumu Savaşçısı'nâm söz etmesi

üzerine birkaç kişinin durup onları gözlemeye başladığını fark etti.

Ancak muhafız, Horace’m unvanından etkilenmemiş gibi

duruyordu. Muhafızların etki altında kalmaları zaten nadir görülen

bir durum, diye düşündü Horace. Adam elini Halt’a doğru uzattı.

“Ya belgeleriniz? Dediğiniz kişiler olduğunuzu gösteren bir belge

var mı yanınızda acaba?”

Hibemiyalıların oynak bir konuşma tarzları var, diye içinden

geçirdi Horace. Ama yine de zırhlı eldiveninin içine uzanarak

Halt’un bir gece önce hazırlamış olduğu Geçiş İzni’ni çıkardı. Belge

önce Halt’a, oradan da muhafıza uzatıldı. Horace başını öteye

çevirerek esnedi. Bunun duruma uygun bir hareket olduğuna

inanıyordu -mağrur birinin takınacağı bir tavır. Ya da esrarengiz

birinin.

- 290 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Muhafız belgeyi dikkatle inceledi. Elbette yazılanları oku-

yamıyordu, ancak Araluen kraliyet arması ile mührü oldukça resmi

ve etkileyici bir görüntü sunuyordu. Nöbetçi arkadaşına döndü.

“Geçebilirler,” dedi. Belge yeniden önce Halt’a, ardından da

Horace’a uzatıldı. Nöbetçiler mızraklarını geri çekerek, Halt ile

Horace’m avluya girmelerine izin verdiler.

Atlarını şatonun idari işler kısmının bulunduğu merkezi hisara

doğru sürdüler. Bir kez daha, bu sefer nöbetçi çavuşu tarafından

belgeleri kontrol edildi. Horace Halt’un haklı çıktığını düşünüyordu.

Çok az kişinin gözleri Orman Muhafızı’nın üstündeydi. Dikkatler

daha çok, vücudunun her yanını kaplayan zırhı ve sırtına bindiği

gösterişli savaş atıyla çok daha etkileyici bir görüntü sunmakta olan

şövalyeye odaklanıyordu. Bir süre sonra Halt’un neye benzediği

sorulsa, hiçbir muhafızın bunu anlatabileceğini sanmıyordu.

Atlarım hisarın dışında bıraktılar ve bir diğer muhafız tarafından

içeriye, Ferris’in kabul salonunun bulunduğu üçüncü kata alındılar.

Burada bir kez daha -bu sefer cana yakın, genç bir adam olan

başdanışman tarafından- durduruldular. Horace adamı dikkatle

inceledi. Kralın başdanışmanı bir savaşçıyı andırıyordu. Belinde

kullanmasını biliyormuş gibi durduğu uzun bir kılıç taşıyordu. Boyu

neredeyse Horace kadar uzun olmasına rağmen omuzları onunkiler

kadar geniş değildi. Koyu renkli kıvırcık saçları zayıf, zeki yüzünü

çevreliyordu. Belki biraz yorgun denebilecek bir tebessüm

takınmıştı.

“Hoş geldiniz,” dedi. “Araluenli kuzenlerimizi görmek bizi

daima mutlu etmiştir. Benim adım Sean Carrick.”

~ 291 -

JOHN FLANAGAN

Halt, kukuletasının derinliklerinden genç adamı ilgiyle izliyordu.

Carrick kraliyet ailesinin soyadıydı. Bu genç adam Ferris’in bir

akrabası olmalıydı. Çok mantıklı, diye düşündü. Krallar güvenilir

konumlara genellikle aile içinden atama yaparlardı. Bu durum, genç

adamın aynı zamanda Halt’un da akrabası olduğu anlamına

geliyordu.

Horace elini öne doğru uzatarak, “Horace,” dedi. “Araluen Saray

Şövalyesi. Kraliyet Muhafızları bölük komutanı, Kraliyet Prensesi

Cassandra’nın şampiyonu.”

Sean Carrick hafif bir tebessümle Halt’un bir kez daha sunduğu

belgeye bir göz attı. “Fark ettim,” dedi. Ardından da başım hafifçe

yana eğerek ekledi, “Ama ben Gündoğumu Savaşçısı adlı birine dair

dedikodular duymuştum?” Anlamlı bakışlarım Horace’ın cübbesine

çevirerek sorusunu iyice vurguladı. Halt, kalkana çizdiği resme ek

olarak Horace’a giymesi için üstünde aynı gündoğumu sembolünü

taşıyan yeni bir keten cübbe vermişti.

“O isimle de çağrıldığım oldu,” dedi Horace. Kimliğini ne

doğruluyor ne de yalanlıyordu. Sean verilen cevabı beğenerek

başıyla onayladı. Karşısındaki uzun boylu savaşçının hafifçe

arkasında durmakta olan ormancıya bir göz attı ve kaşları çatıldı.

Adamı bir yerden gözü mü ısırıyordu acaba? İçinden bir ses daha

önce görüşmüş olduklarını söylüyordu.

Malum soru gelmeden Horace üstünkörü bir biçimde, “Bu da

benim adamım Michael,” dedi. Önceki günlerde kendisinin bu ismi

kullandığım hatırladı. Dilden dile yayılan bir isim, diye aklından

geçirdi kendi kendine gülümseyerek.

Sean Carrick, Halt’u akimdan bir anda çıkararak başıyla

onayladı. “Elbette.” Masasının ardındaki kocaman çifte kapı

CLONMEL’İN KRALLARI

lara bir göz attı. “Şu an KraPın yanında kimse bulunmuyor. Sizi

kabul etmeye hazır olup olmadığını kontrol edeyim.”

Özür dilercesine gülümsedikten soma usulca içeriye girdi ve

kapıları arkasından kapattı. Birkaç dakika soma dönerek

ilerlemelerini işaret etti.

“Kral Ferris sizi kabul edecek,” dedi. “Yalnız silahlarınızı burada

bırakmanızı rica edeceğim.”

Mantıklı bir talepte bulunmuştu. Horace ile Halt tüm silahlarını

adamın kocaman masasına bıraktılar. Horace, Halt’un fırlatma

bıçağının kınının boş olduğunu, ancak silahın masanın üstünde

bulunmadığım biraz da endişeyle fark etti. Şüphe dolu düşünceleri

aklından çıkardı. Halt ne yaptığını biliyordur, diye düşündü

kocaman çifte kapılara doğru yürürlerken.

Carrick onları taht odasına aldı. Bir taht odası için küçük bir yer,

diye düşündü Horace, ama aslında daha önce görmüş olduğu tek taht

odası Duncan’a aitti. Araluen taht odası yüksek tavanlı uzun bir

salondan oluşuyordu. Hibemiya taht odası ise kenarları en fazla on

metre uzunluğunda, kare şeklindeki bir yere sıkışmıştı. Uzak

köşede, bir platformun ve basit ahşap bir tahtın üstünde Kral Ferris

oturuyordu.

Sean Carrick takdimini yaptıktan soma geri çekildi. Araluen’den

neden bir heyet gönderildiğini ve kendisinin meseleden neden daha

önce haberdar edilmemiş olduğunu merak eden Ferris, İkiliyi

meraklı gözlerle süzüyordu. Yaklaşmalarını işaret etti. Horace

önden yürümeye başladı, Halt da birkaç adım gerisinden onu takip

ediyordu.

Horace yaklaşmakta oldukları Clonmel Kralı’nı incelemeye

başladı. Halt’a benzediği açıkça görülüyor, diye içinden

JOHN FLANAGAN

geçirdi. Ama aralarında farklılıklar da yok değildi. Ferris’in yüzü

daha dolgundu ve bu da yüz hatlarının o kadar belirgin durmamasına

yol açıyordu. Kamım doyurmaktan hoşlanan bir adam olduğu

anlaşılıyordu. Vücudu da bu durumu belli ediyordu. Sırım gibi

incecik bir vücudu olan Halt’a karşılık kof görünümlü ikizinin fazla

kiloları göze çarpıyordu.

Saç ve sakalları da birbirinden farklıydı. Halt’un belirttiği üzere,

Ferris’in keçisakalı vardı ve bıyığı da düzgünce kırpıl- mıştı. İyice

geriye taranmış saçları, şakaklarının etrafını saran deri bir bantla

tutturulmuştu. Simsiyah saç ve sakalı, onu kır saçlı ve kır sakallı

ikizinden en az on yaş daha genç gösteriyordu. Horace adamı

yakından incelediğinde saç renginin doğal olmadığına karar verdi.

Fazla parlak ve pürüzsüz görünüyordu. Ferris saçını boyuyor

olmalıydı.

Gözlerde de farklılıklar vardı. Halt’un şaşmaz, tereddütsüz

bakışlarına karşın Ferris uzun süreli göz teması kurmakta zor-

lanıyormuş gibi duruyordu. Gözlerini hemen kaçırıyor ve her daim

bir sorun çıkmasından endişe ediyormuşçasına salonun arka

kısımlarını taramaya başlıyordu.

Kapının usulca tıkırdayarak kapanmasıyla Carrick odayı terk

etmiş oldu. Kral Ferris ile başbaşaydılar artık. Gerçi Horace, Kral’ın

güvenliğinden sorumlu en az bir düzine adamın gözetleme

deliklerinden odayı izlediklerine emindi.

Ferris, Horace’ın yanındaki pelerinli, kukuletalı adamı işaret

ederek konuşmaya başladı.

“Sör Horace,” dedi. Horace hafifçe irkildi. Adamın sesi Halt’un

sesinin aynısıydı. Gözleri kapalı olsa kimin kim olduğunu ayırt

edebileceğinden şüpheliydi. Ancak Ferris’in daha

~ 294 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

belirgin bir Hibemiya aksanıyla konuşmakta olduğunu fark etti.

“Adamınızın hiç mi terbiyesi yok? Kral’ın önünde başını kapalı

tutmak münasip bir davranış değildir.”

Horace kararsız bakışlarını Halt’a dikti. Ancak Orman Muhafızı

kukuletasını çıkarmak üzere hareketlenmişti bile. Horace bakışlarını

bir kez daha Kral’a çevirdi. Adamın kaşları çatıl- mıştı. Kaba

kıyafetler içindeki bu adam ona bir yerden tanıdık geliyordu, ama

onu nereden tanıdığını...

“Merhaba, kardeşim,” dedi Halt usulca.

A ltın Tanrı Alseıass’ın elçisi ve Dışarlıklıların lideri Tenn-

yson, öfkeden çılgına dönmüştü. Başı önde, bakışlarını

kaçıran ve ayaklarına kapanan adamı sert bakışlarla süzüyordu.

“Yenilgiye uğramışlar da ne demek?” Son kelimeler ağzından

zehir saçarcasına tükürüklerle çıkmıştı.

Önünde iki büklüm vaziyette bekleyen adam geriye doğru iyice

büzüştü. İçinden Craikennis yenilgisini önderine raporlama isteğine

karşı koymuş olmayı diliyordu. Padraig’in adamlarından biriydi ve

Tennyson’ın onu bu bilgi için ödüllendireceğini umut etmişti. Ama

artık yalnızca iyi haber getirenlerin ödüllendirildiğini öğrenmişti.

Kötü habercilerin sonu ise küfür ve hakaretlerden ibaretti.

“Efendim,” dedi titrek sesiyle, “bizi bekliyorlardı. Saldıra-

cağımızı haber almışlardı.”

“Nasıl?” diye gürledi Tennyson. Çadırın Alseiass sunağının

bulunduğu iç salonunda bir oraya bir buraya yürüyordu. Yolunun

üstünde bulunan alçak bir ayak taburesini hışımla tekmelemesiyle

tabure korkudan sinen haberciye savruldu. “Ne

~ 296 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

reden bilebilirler? Onlara kim söylemiş olabilir? Bana ihanet eden

de kim?”

Sesi öfkeden yükselmişti. Sorusunun cevabını aklından geçirdi.

Padraig hiçbir zaman zeki biri olmamıştı. Fakat işini iyi bilirdi ve

düşmanlarının saldırıdan haberdar olmaması için gerekli önlemleri

aldığından da emindi. Zaten köyün saldırıyı öğrenmek için pek

fırsatı da olmamıştı. Ama bir şekilde kulaklarına haber ulaşmıştı.

Saldırıya katılan seksen kişilik birliğin desteğini kaybetmişti artık.

Barikatın önünde can vermeyen askerleri de ya ele geçirilmiş ya da

çaresizce öteye beriye dağılmıştı.

Üstesinden gelemeyeceği bir mesele değildi bu. Artık peşinde

yeterli kişi vardı. Kanun kaçakları görevlerini yerine getirmiş, etrafa

korku ve belirsizlik yayarak Tennyson’m, Krallığın tek kurtarıcısı

olarak ortaya çıkmasını sağlamışlardı. Ancak Craikennis’te

planladığı katliam, son darbeyi indirebilmesi için çok önemli bir

adımdı. Şimdi bu fırsat elinden kaçmıştı. Talihsiz haberci başını

kaldırdığında önderinin yüzünün öfkeden buruştuğunu gördü.

“Efendim,” dedi, “belki de onlara bunu Gündoğumu Savaşçısı

söyle...”

Daha fazla konuşamadan Tennyson tepesinde bitmişti. O gülünç

ifadeyi duyar duymaz suratı kararmış ve mosmor kesilmişti.

Habercinin savaşçıdan ilk söz edişi değildi bu. Tennyson sağlı sollu

yumruklarla öfkesini çıkarırken zavallı habercinin burnu kanamaya

başlamıştı. Sert darbelerden korunmak üzere yattığı yerde iyice

büzüştü.

“Gündoğumu Savaşçısı diye bir şey yok! Öyle biri yok diyorum

sana! O ismi bir daha huzurumda kullanırsan, seni...”

~ 297 ~

JOHN FLANAGAN

Tennyson birden durdu. Göz kamaştırıcı öfkesi geldiği gibi bir

anda kayboluvermişti. Şu ahmak Hibemiya hurafesi başıma bela

olabilir, diye düşündü. İnsanların Gündoğumu Savaşçısı’na

inanmaya başlamaları halinde konumu zarar görecekti. Zihni bir

makine gibi çalışıyordu. O ana dek Craikennis’te bir katliam

yaşanmadığını bilen tek kişi kendi- siydi. Katledilen birileri oldu

aslında ama köylüler değil, diye düşünerek yüzünü ekşitti. Hızlı

hareket etmesi halinde, etrafa köyün yerle bir edildiği ve tüm

köylülerin öldürüldüğü dedikodusunu yayma şansı vardı. Gerçekler

ortaya çıktığında nasılsa çoktan sağlamlaştırmış olacağı konumu bir

zarar görmeyecekti. Yanında her biri Krallığı kasıp kavurmakta olan

haydutları dize getirebilecek kudrete sahip olduğuna dair yemin

etmeye hazır bekleyen dört yüz takipçisi bulunuyordu.

Yani şu Gündoğumu Savaşçısı’ndan söz edilmesini kesinlikle

engellemem gerekiyor, diye bir karara vardı.

Habercinin onu korkuyla izlediğini fark etti. Adamın burnundan

hâlâ kan akıyordu ve yumruklarının hedefi olan bir gözü şişmiş,

kapanmak üzereydi. Tennyson gülümseyerek öne doğru bir adım attı

ve elini uzattı. Yumuşak ve kısık bir sesle, adamın gönlünü

alırcasına konuşmaya başladı.

“Üzgünüm dostum. Beni affet lütfen. Alseiass’ın iradesi inkâr

edildiğinde öfkeden deliye dönüyorum, hepsi bu. Sana asla

vurmamalıydım. Affedebilecek misin beni? Lütfen.”

Adamın ellerini elleriyle yakalayarak gözlerini gözlerine dikti.

Haydut bozuntusu ürkekçe de olsa gevşemeye başlamıştı.

Gözlerinden hâlâ korkmakta olduğu anlaşılıyordu, ama giderek

azalan bir korkuydu bu. Tennyson adamın ellerini bı

~ 298 ~

CLONMELİN KRALLARI

rakarak Alseiass’a yapılmış küçük bir bağış yığınının durduğu

noktaya döndü. Birbirine tutturulmuş kaim altın bileziklerden oluşan

bir zinciri seçti. Elinde çevirdiği mücevher, ışığı yansıtarak

parıldıyordu.

“Al, bunu pişmanlığımın bir simgesi olarak kabul et. Bana bu

haberleri getirdiğin için teşekkür ederim. Kendi içinde zor bir karar

vermiş olmalısın.”

Haydutun gözleri bütünüyle zincire kilitlenmişti. Birbirine bağlı

altın bilezikler zengin ve parlak renklerle kendi etraflarında usulca

dönüyordu. Onun gibi bir adam için bir servet demekti bu. Zinciri

elinden çıkarması halinde yıllarca refah içinde yaşayabilirdi.

Tennyson’m bıraktığı mücevheri yakaladı. Ağırlığı karşısında

şaşkına dönmüştü. Bunun karşılığında birkaç ezik ve kanayan bir

burun nedir ki, diye düşündü. “Teşekkür ederim, efendim. Yapmam

gerekeni...”

“Sen görevini yerine getirdin dostum. Alseiass ve bana karşı olan

görevini. Şimdi söyle bana. Adın nedir senin?”

“Kelly, efendim. Şaşı Kelly derler bana.”

Tennyson tiksintisini belli etmemek için çaba harcayarak

haberciye bir göz attı. Lakabın sebebini anlayabiliyordu. Haydutun

gözleri farklı yönlere bakıyordu.

“Pekâlâ, Kelly. Seni Alseiass’m Dostu ilan ediyorum. Buraya

gelirken pek bir şey yememiş olduğunu tahmin ediyorum, öyle değil

mi?”

“Hayır, efendim. Yemedim.”

Tennyson hayırsever bir tebessümle başını salladı. “Öyleyse,

Alseiass’m Dostu Kelly, çadırıma git ve hizmetçime sana yiyecek ve

şarap servis etmesini söyle. En kaliteli şaraptan.”

JOHN FLANAGAN

“Çok teşekkür ederim efendim. Şunu söylemeliyim ki...”

Tennyson elini kaldırıp adamı susturdu. “Hiç önemi yok. Ayrıca

söyle onlara, yaralarınla da ilgilensinler.” Tennyson kolundan

çıkardığı kaliteli ipek bir mendille sözde endişeyle Kelly’nin

yüzündeki kanı silmeye başladı. Büyük bir kısmını temizlediğine

ikna olarak, rahatlatıcı bir tebessüm takındı. “Hadi git bakalım.”

Elini hem kutsama hem de huzurundan kovma anlamına

gelebilecek şekilde salladı. Alseiass’m Şaşı Dostu Kelly aceleyle

çadırdan dışarı çıktı. Tennyson yeniden çadırı arşınlamaya başladı.

Birkaç dakika sonra içteki bölmeyi ana çadırdan ayıran perdenin

dışına konuşlanmış devasa fedailerinden birine seslendi.

“Gerard!”

Perde aralandı ve dev içeri girdi. İkiziyle beraber batı adalarından

gelmişlerdi. Her ikisi de son derece zalim birer katildi.

“Lordum?” dedi Gerard.

“Şu yeni gelenlerin liderini bulup yanıma getir.”

Neden söz edildiğini anlamayan Gerard, kaşlarını çattı. “Yeni

gelenler mi dediniz, Lordum?”

Tennyson, Gerard’ın budalaca tavrı karşısında bağırma isteğine

karşı koydu. Sabrını koruyarak yumuşak bir sesle konuştu.

“İki gün önce aramıza katılan üç kişiden söz ediyorum. Ce-

nevizalılardan.”

Gerard’ın yüzü bir anda aydınlandı. Selam vererek Tennyson’ın

kiralamış olduğu üç Cenevizalınm önderini bulmak üzere aceleyle

çadırdan dışarı çıktı. Esasen Sakin Deniz’in

~ 300 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

kuzey kıyılarındaki bir doğu memleketinden gelmekte olan

Cenevizalılara artık ana kıtadaki tüm büyük krallıklarda rastlamak

mümkündü. Paralı askerlerden oluşan bu halkın her bireyi üzerinde

bir tatar yayı ile seçkin hançerler taşırdı. Cenevizalı- ların tamamı

aynı zamanda zehirler hakkında geniş bilgi sahibi olan etkili birer

suikastçıydı. Tennyson bu tür yeteneklere sahip insanları el altında

tutmanın bir gün işine yarayabileceğine karar vermişti. Hizmetleri

pahalıydı, ancak takip eden günler boyunca büyük bir ihtimalle

ortadan

kaldırılması

gerekecek

birden

fazla

muhalifle

karşılaşacaklardı. Ya da gereğinden fazla bilgiye sahip bilileri...

Craikennis’teki yenilgiden haberi olan bir asker gibi. Aslında

konuyla ilgilenme işini ikizlere de devredebilirdi, ama Tennyson

meselenin gizlice ve ustalıkla halledilmesi gerektiğini düşünüyordu.

İriyarı adalıların pek de bu şekilde hareket ettikleri söylenemezdi.

Tennyson, Gerard yanında Cenevizalıyla dönünceye dek çadırın

dışında bekledi ve genç bir ozanın şarkılarına kulak vermekte olan,

aralarına yeni katılmış birkaç müridini izledi. Kaşları çatıldı. Şarkıcı

da yenilerden olmalı, diye içinden geçirdi. Çocuğu daha önce

görmemişti. Tennyson ne kadar küçük bir izleyici grubu olursa

olsun, kendinden başka birinin müritleri üstünde bu şekilde

egemenlik kurmasını istemiyordu. Ertesi sabah Alseiass’ın ağzından

bir ferman yayınlamaya ve Altm Tann’ya övgüler dizen ilahiler

dışındaki tüm müzikleri yasaklamaya karar verdi.

Gerard’ın yanında Cenevizalı ile çıkagelmesi üzerine aklını

çalgıcıdan uzaklaştırdı.

“Teşekkürler, Gerard. Gidebilirsin,” dedi. Gerard tereddüt etti.

Genellikle kardeşiyle birlikte önderlerinin adımlarını takip eder,

varlıklarıyla Tennyson’m otoritesine otorite katarlar

JOHN FLANAGAN

dı. İriyarı fedaisinin kararsızlığını fark eden Tennyson’ın alnı

öfkeyle kırıştı.

“Yürü,” diye buyurgan bir sesle emrini tekrar etti. İriyarı adam

uysallıkla alnına dokunarak selam verip çadıra girdi ve Tennyson’ı

Cenevizalı ile baş başa bıraktı.

Esmer tenli, zayıf bir adam olan Cenevizalı, uzun bir tüyün

süslemekte olduğu geniş kenarlıklı bir şapka takıyordu. Tennyson

bunun Cenevizalıların milli şapkaları olduğunu biliyordu. Adam

vücudunu sıkıca saran, dar deri kıyafetlere bürünmüştü ve suratına

da ukala bir tebessüm kondurmuştu. Tennyson adamın parfüm

kullandığından emindi.

“Sinyor?” diye sordu Cenevizalı.

Tennyson gülümsedi ve adama yaklaşarak kolunu omzuna attı.

Dışarlıklıların liderinin müritlerine dokunması onlara ne kadar değer

verdiğinin bir göstergesiydi.

“Luciano, adın buydu, değil mi?”

“Evet. Bana Luciano derler, sinyor.”

“Seninle biraz yürüyelim, Luciano.” Kolunu omzundan

çekmeden kısa boylu adamı çadırın dışına çıkardı. Arka taraftaki

ozanın şarkısını bitirdiğini ve izleyicilerden kopan alkışları

duyabiliyordu. Birkaç saniyeliğine yüzü asıldı. Müzik yasağına dair

fermanı o gece dua sırasında kesinlikle yayınlayacaktı. Diğer

meseleye dönerek yeniden gülümsemeye başladı.

“Benim için yapabileceğin bir şey var, dostum.” Luciano bir

cevap vermeyince devam etti. “Çadırımda Kelly adında bir adam

var. Şaşı gözlü, ufak tefek, çirkin bir şey. Hizmetkârlarım onu

besliyor ve yaralarıyla ilgileniyorlar. Zavallı adamın yüzünde

çürükler var.”

CLONMEL’İN KRALLARI

“Evet, sinyor?” Luciano tecrübeli bir paralı asker ve suikastçıydı.

Tennyson’ın sesindeki sahte kaygının ötesini görebiliyordu.

İşverenlerin bir Cenevizalıya üçüncü bir kişiden söz etmesinin

altında genellikle bir tek neden yatardı.

“Çadırımdan çıktığında onu takip et ve etrafta kimsenin olmadığı

bir anı bekle.”

“Sonra ne yapayım, sinyor?” Ancak Tennyson’m ne istediğini

çoktan anlayan Luciano’nun suratı sinsi bir tebessümle kınşmıştı

bile.

“Soma onu öldür, Luciano. Senden onu öldürmeni istiyorum.”

Tennyson, Luciano’nun tüm yüzüne yayılan tebessümüne aynı

şekilde karşılık verdi. Karşılıklı bakışarak birbirlerini an-

ladıklarından emin oldular.

“Ah, bir konu daha vardı, Luciano,” diye aklına gelen düşünceyle

ekledi Tennyson. Cenevizalı bir şey söylemedi ama yüzüne meraklı

bir ifade yerleşmişti.

“Bu şahsın üstünde altın bir zincir bulacaksın. Onu benden çaldı.

İşin bittiğinde zinciri bana geri getir.”

“İsteğiniz yerine getirilecek, sinyor,” dedi Luciano. Hâlâ

gülümsemekte olan Tennyson, memnuniyetle başını salladı.

“Biliyorum,” diye cevap verdi.

Ferris’in suratı bembeyaz kesilmişti. Horace, adamın yü-

zündeki renk değişimini ve elinin yaşadığı şokun etkisiyle

istemsizce boğazına gittiğini gözlemledi. Kral ilk andaki şaş-

kınlığın ardından kendisini toplayarak öne doğru bir adım attı

ve önünde durmakta olan kır sakallı, sert çehreyi incelemeye

başladı.

“Kardeş mi?” dedi. “Ama sen...” Durdu ve kendine bir kez daha

hâkim olmak, gizemli ve ağırbaşlı bir hava takınmak için çaba

harcadı. “Benim kardeşim yok. Uzun seneler önce öldü o.”

Konuştukça sesindeki kararlılık da artıyordu. Sağ eliyle hafifçe

işaret etmesiyle birlikte arkalarındaki devasa kapılar açıldı ve

Horace’m kulağına taş zeminde hızla ilerleyen ayak sesleri gelmeye

başladı. Sean Carrick ve küçük bir asker mangası taht odasına

girmişti.

Görünmeyen muhafızlar konusunda haklıymışım, diye aklından

geçirdi Horace.

“Majesteleri, her şey yolunda mı acaba?” diye sordu Sean

Carrick.

- 304 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Halt dönüp silahlı adamlardan oluşan gruba bir göz attı. Ferris’e

bir adım yaklaştı. Kral da içgüdüsel bir şekilde aynı hızla gerilemeye

başladı. Birden bu hareketiyle dizginleri Halt’a bırakmakta olduğunu

fark etti ve kımıldamayı kesip temkinli bakışlarla Halt’u izlemeye

başladı. Halt yalnızca kardeşi ve Horace’in duyabilecekleri kadar

alçak bir ses tonuyla konuştu.

“Eğer korktuysan, kardeşim, Sean’ın kalmasına izin ver. Ne de

olsa sözlerimi duyma hakkına sahip. Ama konuşacaklarımızı

dinlemelerini istemiyorsan -ki istediğini hiç sanmıyorum- adamlarım

bizi görebilecekleri ama duyamayacakları bir yere, dışarıya gönder.”

Ferris bakışlarını önce Halt’a, ardından da kapıda hazır bekleyen

silahlı adamlara çevirdi. Halt ile Horace’ın silahsız olduklarını fark

etti. Kendi kılıcı ise belinde asılıydı. Sean Carrick de aynı şekilde

silahlıydı ve Ferris başdanışmanının son derece yetenekli bir silahşor

olduğunu biliyordu. Sean’ı o görevde tutmasının nedenlerinden biri

de buydu. Uzun süredir bastırmakta olduğu yılların suçluluğu ve

korkuları artık zihninin yüzeyine doğru tırmanmaya başlamıştı.

Halt’un anlatmayı planladığı şey her ne ise, içinden bir ses

askerlerinin bunu duymasını istemeyeceğini söylüyordu. Bunun ona

hiçbir şekilde faydası olmayacaktı. Birden kararını verdi.

“Sean!” diye seslendi. “Adamları görev yerlerine gönder ve

yanıma gel!”

Carrick tereddüt edince Ferris dönerek doğrudan adamına baktı.

“Dediğimi yap,” diye emretti.

- 305 ~

JOHN FLANAGAN

Carrick bir, iki saniyelik ikinci bir tereddüdün ardından adamlara

dönerek başıyla işaret verdi. Manga dışarı çıkıp kapıları kapatana

kadar bekledi, soma da uzun adımlarla Kral’m yanma geldi.

“Ferris Dayı,” dedi Halt’un şüphelerini doğrulayarak, “sorun

nedir? Bu adam da kim?”

Sean, kaşlarını çatmış Halt’a bakıyordu. Diğer üç kişinin, yani

yüz yüze duran Halt ve Ferris ile bir, iki adım arkadaki Horace’ın

konumlarına bakıldığında, Araluen şövalyesinin grubun önderi

değil, diğerinin takipçisi olduğu anlaşılıyordu. Sean bir kez daha

ufak tefek adamı bir yerlerden tanıdığı hissine kapıldı.

Halt dönüp genç adama bir göz attı. “Dayı mı?” dedi. “Öyleyse

sen Caitlyn’in oğlu olmalısın?”

Sean başıyla onayladı. “Annemi nereden tanıyorsun?” diye

koruyucu ve hafif kavgacı bir ses tonuyla sordu. Kederle bir iç

geçiren Ferris, arkasını dönerek başını ellerinin arasına aldı ve tahtın

yanındaki alçak bir sıraya çöktü.

“Annen benim kardeşimdi,” dedi Halt. “Ben de senin dayımın.

Adım Halt.”

“Hayır!” diye hararetle karşı çıktı Sean. “Halt Dayım öldü. Öleli

yirmi yıldan fazla oluyor!” Sözlerini doğrulaması için Kral’a döndü.

Ancak Ferris’in yüzü hâlâ ellerinin arasındaydı ve başını yukarı

kaldırıp Sean’ın gözlerine bakmayı reddediyordu. Hemen önünde

yaşanan sahneyi inkâr ediyormuşçasına başını sürekli iki yana

sallıyordu. Tereddütleri artmaya başlayan Sean, alacalı pelerini

içindeki ufak tefek, tıknaz adamı daha yakından incelemeye başladı.

~ 306 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Adamın çember sakalı tüm yüzünü kaplıyordu. Bıyığı da oldukça

kalındı. Ama şu karmaşık saçlar Ferrisinkiler gibi geriye taransa...

Sean başmı iki yana sallamaya başladı. Yüz hatları aynıydı, ama

yabancının suratı daha oturaklı bir görüntüye sahipti. Ferris’in

hatları yüzünün şişmanlığı nedeniyle bir parça gölgelenmişti.

Sean yüz hatlarının zaman içinde değiştiğinin farkındaydı. İnsan

suratı adeta yılların izlerini bıraktıkları bir tuvali andırırdı. Yılların

etkileri çekip alındığında, yirmi yılı aşkın süre boyunca yaşanan

aşırılıklar, mutluluklar, acılar, başarılar ve hayal kırıklıkları

çıkarıldığında, karşısındaki bu iki yüzün birbirinin aynısı olduğunu

fark etti.

Hele ki bakışlarını yüzlerden gözlere kaydırdığında...

O gözler! Tıpatıp aynı gözler. Ama bir açıdan da farklıydılar.

Ferris’in gözlerini birkaç saniyenin ardından tereddütlü bir biçimde

kaçırdığını biliyordu. Kullarından ısrarla onunla göz göze

gelmemelerini talep etmesinin nedeni de buydu. Ama bu yabancı

şaşmaz ve tereddütsüz bakışlara sahipti. Sean Carrick başka bir şey,

gerilerde kalmış alaycı bir şakacılık da görüyordu o gözlerde.

“İncelemen bitti mi?” diye sordu Halt.

Sean hafifçe geriledi. Tam olarak ikna olmamıştı, ancak

gözleriyle şahit olduğu gerçekleri zihninin inkâr etmesi mümkün

değildi. Ferris’e döndü.

“Majesteleri?” dedi. “Söyleyin bana.”

Ancak Ferris derin bir iç çekip beceriksiz bir şekilde elini

sallamakla yetindi. Sean Carrick o an gerçeği anladı. Ferris birkaç

saniye soma şüphelerini tek kelimeyle doğruladı.

JOHN FLANAGAN

“Halt...” diye konuşmaya başladı. Sonunda başmı kaldırmış,

kardeşine bakıyordu. “Hiçbir zaman sana zarar vermeyi istemedim.

Buna inanmalısın.”

“Ferris, sen yalancı herifin tekisin. Bana zararın âlâsını vermek

istedin. Beni öldürmeye çalıştın.”

“Hayır! Bizi terk ettikten sonra seni bulmaları için peşinden

adamlarımı gönderdim!” diye itiraz etti Ferris. Halt, kısa ve hiç de

eğlenceli olmayan bir kahkaha attı.

“Eminim göndermişsindir! Başladığın işi bitirmeleri emriyle

beraber!”

Bu kadarı Sean’a fazla gelmişti. Daha önce hiç kimse Kral’la bu

ses tonunda konuşmamıştı. Yılların alışkanlığıyla duruma müdahale

etme ihtiyacı hissetti. Öne doğru hareketlenerek Ferris ve Halt’un

aralarına girdi ve gözlerini yabancının- kilere kilitledi. İkisi de geri

adım atmıyordu.

“Kralla bu şekilde konuşamazsın,” dedi şiddetle. Halt çocuğun

bakışlarını birkaç saniye boyunca karşıladıktan soma usulca

cevabını verdi.

“Gerçek Kral ile konuşan kişi ben değilim.” Parmağını kü-

çümseme dolu bir hareketle kardeşine doğru salladı. “O.”

Karşısındaki adamın dile getirdiği şey, öyle korkunç, Sean’ın

doğduğundan beri bildiği her şeye öylesine tersti ki, genç adam

yüzüne bir yumruk yemiş gibi oldu. Ancak duydukları doğru

olmalıydı. Eğer bu adam gerçekten de Halt ise, Clonmel’in gerçek

Kralı oydu ve Ferris de onun haklarını gasp etmişti. Hiçbir taç

giyme ve takdis töreni bu gerçeği değiştiremezdi. Halt’un gözlerine

kilitlenen bakışlarını bir kez daha Ferris’e çevirdi ve sözde Kral’ın

gözlerini kaçırmasıyla birlik

~ 308 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

te, Sean’m aklındaki son şüphe kırıntısı da kaybolup gitti. Bu,

gerçekten de Clonmel Kralı Halt’tu.

“Majesteleri...” diyerek Halt’un önünde dizüstü çökmeye başladı.

Orman Muhafızı hızla yaklaşarak kolundan yakaladığı çocuğu

durdurdu ve yukarı kaldırdı. Ferris’ten boğuluyormuş gibi bir ses

geldi. Halt’un önünde diz çökmeme itiraz etmemiş olması çok

önemli, diye düşündü Sean.

“Çok naziksin,” dedi Halt, “ama bu saçmalıklara ayıracak

zamanımız yok. Gerçekten de Krallık konumuyla hiç ilgilen-

miyorum. Hayatımı çalışarak kazanmayı tercih ederim. Ferris,

seninle konuşmamız gerekiyor.”

Ferris bir kaçış yolu arıyormuşçasına çılgın bakışlarını oda

boyunca gezdirdi. İşlediği suçların cezasını çekmek, üzere ol-

duğunun farkındaydı. Ondan dolayı Halt’un aksi bir ses tonuyla sarf

ettiği sözler karşısında oldukça şaşırmıştı.

“Tanrı aşkına, Ferris! Buraya tahtını elinden almaya gelmedim

ben! Tam tersine, onu elinde tutabilmen için yardım etmeye

geldim!”

“Elimde tutmak mı?” dedi Ferris şaşkın şaşkın. Olaylar onun için

fazla hızlı gelişiyordu. “Kime karşı?”

“Önce şöyle bir oturalım hele, olur mu?” Halt, yan tarafta

dikkatini çeken alçak sıralardan birini alıp tahtın yanına getirdi ve

Horace ile Sean’a da aynı şeyi yapmalarım işaret etti. Ne yapacağım

bilemeyen Ferris, öylece durmuş onları izliyor, saten gömleğinin

kollarını yoluyordu.

Halt, “Sen de geç şu tahtına. Eminim bu çok hoşuna gidecektir,”

diyerek Sean’a döndü. “İçeri kahve servisi yapılmasını sağlayabilir

miyiz acaba?”

~ 309 ~

JOHN FLANAGAN

Sean tedirgin görünüyordu. “Burada kahve içilmez. Kral.. kendi

kendini düzeltti, “... yani Ferris Dayı kahveden hiç hoşlanmaz.”

“Tahmin etmeliydim,” diyerek somurtan Halt, Horace’a bir göz

atarak küçümseme dolu bir hareketle dudağını büktü. Bunun üzerine

Horace,

sıntmadan

edemedi.

Halt

kardeşinin

kahveden

hoşlanmamasına tahtını elinden zorla almış olmasına kıyasla daha

çok kızmıştı. Her zamanki Halt, diye düşündü genç savaşçı.

“Neyse, boş verelim,” diye devam etti Halt. “Bu işi elimizden

geldiğince çabuk bitireceğiz. Ferris, Dışarlıklılar adında bir gruptan

söz edildiğini duymuşsundur herhalde?”

“Evet...” Ferris’in kafası karışmıştı. Konuşmanın buraya

gelmesini beklemiyordu. “Bir tür dinleri var. Fikrimi soracak

olursan zararsızlar.”

“Zararsızlarmış. Bir kere din min söz konusu değil, adamlar

bildiğin sahtekârlar. Ve senin de karşılarında güçlü bir biçimde

durman lazım. Clonmel’i ele geçirmek üzere şehre varmak

üzereler.”

“Ele geçirmek mi? Bu çok saçma! Sen nereden biliyorsun ki?”

Ferris bu fikre açıkça karşı çıkmıştı. Halt dik bakışlarla kardeşine

bakıyordu artık. Sean Kral’in birkaç saniye soma, her zamanki gibi

gözlerini kaçırdığım fark etti.

“Başlarındaki adamın konuşmalannı dinledim. Ahaliyi tahrik

edip isyana kışkırtıyor.”

“Saçmalık!” Ferris kendini sağlama alınca güveni de geri

gelmişti. “Tennyson basit bir vaiz, hepsi bu. Bana zarar vermek

aklından bile geçmez.”

- 310 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Tennyson mı?” dedi Halt. Ferris’in isme aşina oluşu dikkatini

çekmişti. “Onu tanıyor musun?” Birden durumu kavrayarak gözleri

parladı. “Onunla irtibat kuruyordun, değil mi?”

Ferris tam bir cevap verecekken tereddüt etti. Halt bastırdı.

“Değil mi?”

“Onunla... görüştük. Bana güvence vermek üzere bir heyet

göndermişti.”

“Ne zaman?” Sean kendini durduramamış, soru dudaklarının

arasından kaçıvermişti. Kral’ın başdanışmanı olarak Ferris’i

görmeye gelen tüm heyetlerden haberi olurdu. Tennyson denen bu

adamın Ferris’le görüştüğünden ilk kez haberi oluyordu. Ferris

ağırbaşlı ve otoriter tavrını korumaya çalışarak Sean’a döndü.

“Seni ilgilendiren bir mesele değildi, Sean. Gizli bir ziyaretti.”

Bahanesinin ne kadar uyduruk olduğunu kelimeler ağzından

çıktıktan soma kendisi de anlamıştı. Bu sözleri uzun ve çirkin bir

sessizlik takip etti.

“Bir anlaşmaya vardınız mı bari?” diye sordu Halt. Ama Ferris

soruyu doğrudan yanıtlamadı.

“Halt, adam adeta harikalar yarattı. Kanun kaçaklan ve haydutlar

taşra vilayetlerini kasıp kavuruyor ve onları durdurmaya gücüm

yetmiyordu.”

“Bir şeyi yapmayı istemediğinde gücünün yetmediğini iddia

edersin zaten,” dedi Halt tiksintiyle. “Gerçek şu ki, kanun kaçakları

vatandaşlarını öldürüp soyarken burada öylece oturup dalga

geçiyordun, değil mi?” Bir cevap beklemeden hızla Sean’a döndü.

“Hiçbir şey yaptı mı? Kanun kaçaklannı avlamaları için birliklerini

gönderdi mi? Büyük kasaba ve köylerin

JOHN FLANAGAN

garnizonlarını güçlendirdi mi? Hatta ve hatta, harekete geçeceğine

ve kanun kaçaklarının faaliyetlerini kınadığına dair bir açıklamada

bile bulundu mu?”

Sean Kral’a bir göz attıktan soma Halt’a döndü.

“Hayır,” dedi. “Yanıma bir devriye birliği almayı teklif et- tim

ama...” Kendisini bir garip hissederek sustu. Yola çıkmak istemişti

ancak Ferris buna karşı çıkmıştı. Şimdi bu gerçeği dile getirmek

KraPa karşı sadakatsizlikmiş gibi geliyordu. Ama işin aslı, Kral bu

konuda ne bir şey yapmış ne de bir şey yapmayı denemişti. Sean

usulca başım iki yana salladı. Halt omuzlarını düşürerek kederle bir

iç çekti. Soma öfkeli bakışlarım Ferris’e dikti. Kral hemen açıklama

yapmaya koyuldu.

“Anlamıyor musunuz? Tennyson’ın habercisiyle görüşmeyi de

bu nedenle kabul ettim ya zaten. Haydutları durdurabilecek güce

sahip. Kanunsuzlukları sona erdirebilir o!”

“Çünkü haydutlar da bizzat onun emrindeler!” Halt o kadar sert

bir biçimde ayağa kalkmıştı ki üstünde oturduğu sıra arkaya

devrilmişti. “Bu kadarını anlayamadın mı, seni yüce ahmak?”

“Onları... Tennyson mı kontrol ediyor?” Ferris’in yüzü şaşkınlık

dolu bir ifadeyle buruşmuştu.

“Elbette! Önce istediklerini yaptırıp daha sonra haydutlan bir

gövde gösterisiyle kovalıyor ve ülkede bunu yapabilecek kudrete

sahip tek kişiymiş gibi davranıyor. Halkı sana karşı kışkırttığını

kulaklarımla işittim, Ferris! ‘Kral sizi koruyabilecek mi?’ diye

soruyor kalabalıklara. İnsanlar da hep bir ağızdan ‘Hayır!’ diye

ortalığı inletiyor. ‘Sizi koruyabilecek biri var mı?’ diye sorduğunda

ise tek umutlarının Tennyson olduğunu haykırabilmek için halk

birbirini eziyor. Umutları sen değilsin.

CLONMEL’İN KRALLARI

Hak-hukuk değil. Tennyson! Ferris, adam Clonmel’i ele geçirmeyi

planlıyor. Tıpkı diğer beş krallıkta yaptığı gibi.”

“Hayır! Benim güvende olacağımı söyledi. Kral olarak ka-

lacakmışım! Dedi ki...” Ferris gereğinden fazlasını söylemiş

olduğunu fark ederek sustu. Halt’un ona küçümseme dolu bakışlar

atmasına alışıktı. Artık aynı bakışı Sean ve Horace’ın gözlerinde de

görüyordu.

“Kral olarak kalacakmışsın ha,” dedi Horace. “Tennyson’ın

kuklası olacaktın yani. O da bir yandan insanlarının kanını emmeye

devam edecekti.”

“Onlar Ferris’in insanlan değil,” diye düzeltme yaptı Halt. “O

halkı hak etmiyor. Halkın da Ferris gibi birini hak etmediği ortada.

Ayağa kalk, Ferris. Ayağa kalk ve yüzüme bak.”

Kral isteksizce kalkarak kardeşiyle yüz yüze geldi. “Tennyson’ı

durdurup ahlaksız tarikatına son vermenin bir yolu var. Yetkili

birinin onun karşısına çıkıp eylemlerini kınaması gerekiyor. Başarılı

olmasının nedeni kimsenin karşısına çıkmaya cesaret edememesinde

yatıyor. Çıkanlar da anında ortadan kaldırılıp öldürülüyor. Ama sana

o şekilde davranamaz.”

“Bana mı?” Ferris duydukları karşısında dehşete düşmüştü.

“Benden ne yapmamı bekliyorsun ki?”

“Sesini yükselt! Krallığının kontrolünü eline al ve insanlarına bu

şarlatanın karşısında bir seçenek sun! Tennyson’ın tarikatına bir

darbe vur. Güçlerini azalt ve onlan yok et. Ne de olsa tüm varlıkları

bir yalana dayanıyor. Halkına bir başka yalan öner.” “Ne?” diye

sordu Ferris. “Benim önerebilecek ne yalanım var ki?”

“Otorite sahibi olduğun yalanı,” dedi Halt alaycı bir dille.

JOHN FLANAGAN

“İşte onunla kimseyi inandıramazsın. Ama neyse ki şanslısın, biz

senin için hayali bir kahraman yarattık.” Horace’ı işaret etti.

“Gündoğumu Savaşçısı.”

“Ama o bir efsanedir!” diye bir çığlık attı Ferris. Halt acı acı

güldü.

“Elbette Öyle! Tıpkı Herkesi Kucaklayan Altın Dışarlıklı Tamısı

Alseiass gibi o da bir efsane. Gündoğumu Savaşçısı’m kendi

efsanene dönüştür. Onu ClonmePe hukukun üstünlüğünü yeniden

getirmesi için çağırdığın şampiyonun ilan et.

“Senin adına işin arka planını hazırladık bile. Gündoğumu

Savaşçısı birkaç gün önce Craikennis adlı köyde boy gösterdi.

Kanun kaçaklarından oluşan üç yüz kişilik bir grubu yok etti.

“Üç yüz mü?” dedi Horace dehşet içerisinde. “Biraz abartmış

olmuyor musun, Halt?”

Orman Muhafızı omuz silkerek, “Dedikodu ne kadar abartılı

olursa, insanların inanması da o kadar kolay olur,” dedi. Ama Sean

Craikennis adının geçmesi üzerine derhal tepki vermişti.

“Dediği doğru, Majesteleri. Dün pazaryerinde kulağıma şu

Gündoğumu Savaşçısı hakkında anlatılan dedikodular geldi.

Craikennis’te yaşanan bir çatışmadan da söz ediliyordu.”

Bir birine, bir diğerine bakan Ferris, kararsızca, aciz bir el

hareketi yaptı.

“Bilemiyorum. Ben... bilemiyorum.”

Halt ona biraz daha yaklaştı, öyle ki Ferris Te aralarında yalnızca

birkaç santim vardı.

“Dediğimi yap, kardeşim. Sesini yükselt ve Tennyson ile

tarikatının aleyhinde konuşmaya başla. İnsanlarını, başlarında

~ 314 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Gündoğumu Savaşçısı’mn bulunduğu askerlerinle koruyacağını ilan

et. Söz veriyorum, sana her türlü desteği vereceğiz.” Ferris’in

tereddüt ettiğini görünce son kozunu da oynadı. “Dediklerimi

yaparsan taht için hiçbir hak iddia etmeyeceğime dair and içiyorum.

Dışarlıklıları ve Tennyson’ı yok eder etmez Araluen’e döneceğim.”

Son sözleri Ferris’i can evinden vurmuştu. Ferris bir, iki saniye

boyunca onlarla hemfikir olacakmış gibi bir görüntü sergiledi, ama

kararlılık hiçbir zaman adamın karakter özelliklerinden biri

olmamıştı. Bir karar verebilmek için hâlâ bocalıyordu.

“Bu konuyu düşünmem gerek. Birkaç güne ihtiyacım var. İçeri

böyle bir anda girip benden...” Tereddüt edince Halt cümlesini onun

yerine tamamladı.

“Karar vermeni mi? Yok canım, o tür meselelerin seni zor-

ladığından eminim. Neyse. Düşünmek için bir günün var.” “İki

gün,” diye anında cevabı yapıştırdı Ferris. Ardından da

yalvarırcasına ekledi, “Lütfen Halt, göz önünde bulundurmam

gereken çok fazla şey var.”

Halt başını iki yana salladı. Ferris bu mesele hakkında ne kadar

çok kafa patlatırsa, yan çizmek üzere kendine bir yol bulma ihtimali

de o kadar artacaktı. Tennyson’la yeniden irtibata geçmeyi de

deneyebilirdi.

“Bir gün,” dedi kesin bir ifadeyle. Ses tonu Ferris’e bu tar-

tışmanın sona erdiğini söylüyordu. Kral’m omuzları yenilgiyle

düştü.

“Öyle olsun,” diye mırıldandı.

- 315 -

JOHN FLANAGAN

Halt boyun eğmiş gibi görünen adamı birkaç saniye boyunca

inceledi. Ferris’in gözü korkmuş gibiydi, ama Halt kardeşine hâlâ

hiç güvenmiyordu. Sean’a döndü.

“Çevireceği herhangi bir dümeni önleyeceğine dair söz verir

misin?”

Sean anında başını sallayarak onayladı. “Elbette. Verdiği sözü

tutması için elimden geleni yapacağım,” dedikten soma şunu da

eklemeyi unutmadı. “Dayı.”

Kelimeyi duyan Halt’un yüzü sert bir tebessümle kaplandı.

Birkaç saniye boyunca Sean’ı inceledi. Delikanlının gözleri temiz

ve dürüst bakıyordu. Yüzüne güvenilir bir hava hâkimdi. Genç

adama içinin ısındığını fark etti. Halt hayatını ailesine ne olup

bittiğini öğrenemeden geçirmişti. En azından içlerinden biri doğru

düzgün bir insan olup çıkmış, diye düşündü. Odada bulunan diğer

akrabasına acıdı.

“Bu benim için yeterli güvence.” Bakışlarını yeniden Ferris’e

çevirdi. “Yarın öğle vakti cevabım almak üzere döneceğiz. Hadi

gidelim, Horace.”

Arkalarım döndüler ve çizmeleri döşeme taşlarının üstünde

tıngırdayarak çifte kapılara doğru yürümeye başladılar. Neredeyse

kapılara varmışlardı ki Ferris’in attığı çığlık onlan durdurdu.

“Bekleyin!” diye seslendiyordu Ferris. Dönüp yeniden yüz yüze

geldiler. “Ya cevabım... hayır olursa?”

Halt kardeşine dönerek gülümsedi. En azından gülümsemeyi

andıran bir şeydi yüzündeki. Horace’a kalırsa daha çok avını

korkutmak üzere dişlerini gösteren bir kurdu andınyordu.

“Olmayacak,” dedi Halt.

- 316 ~

ill, sırtını bir ağacın gövdesine vermiş oturuyor, Çekici ’nin

W koşum takımını tamir ediyordu. Sert deri kayışa soktu

-

ğu çuvaldızın sivri ucu başparmağına batınca irkildi.

“Bunu yapmayı bırakmam gerek,” dedi kendi kendine. Belki de

daha fazla zarar görmemek için elindeki işe odaklanması yeterli

olacaktı. Fakat kesik kayış, Tennyson’m müritlerinin bulunduğu

geniş kampı rahatça inceleyebilmesi için gerekli bahaneyi

oluşturacaktı.

Gruba iki gece önce katılmıştı. Karanlık bastıktan sonra kampa

varmış ve kampın etrafındaki koruma hattında bulunan nöbetçilerden

biri tarafından sorguya çekilmişti. Kendisini gezgin bir ozan olarak

tanıtmış ve Alseiass’ın takipçilerine katılmak için can attığını

belirtmişti. İkna olmuş gibi görünen nöbetçi, homurdanarak içeri

girmesine izin vermişti.

Tennyson’m sancağı altında neredeyse dört yüz kişi toplanmıştı.

Bunun büyük bir kısmını, Mountshannon ahalisinin hevesle

anlattıkları hikâyeleri dinledikten sonra yol üstündeki köylerden

katılanlar oluşturuyordu. Bazıları ise Tennyson’m

~ 317 ~

JOHN FLANAGAN

gruplar halinde dolaşan kanun kaçaklarını daha önceden korkutup

kaçırdığı güneydeki köylerden çağrılmıştı. Sahte elçi bu köylerin her

birinde birkaç yandaşım bırakmış ve Dun Kilty’ye doğru nihai

yürüyüş başladıktan soma, bu adamlar ikna edebildikleri köylülerle

birlikte gruba katılmaları için çağrılmıştı.

Ancak bir de Tennyson’m beyaz cübbelerinden tanınan yar-

dımcılarının oluşturduğu güvenilir bir çekirdek grup söz konusuydu.

En tanınmışlarını da önderlerinin yanından asla ayrılmayan iki dev

fedai oluşturuyordu. Suratsız yabaniler, diye içinden geçirdi Will.

Altın Tamı Alseiass anlaşılan devleri yoldaşlarına karşı sahte bir

sevgiyle donatmamıştı.

Kampın nüfusu arttıkça Tennyson da vaazlar vermeye devam

ediyor, Kral’m kararlı davranıp faaliyete geçmek konusundaki

eksikliğini vurguluyor ve Clonmel’in sıkıntılı halinden dolayı suçu

doğrudan Kral’ın üstüne atıyordu. Bu oturumların her birinde

adamları kalabalığın içinde dolaşıyor ve Alseiass’a sunulmak üzere

altın ile mücevher topluyorlardı.

Dışarıdan gelen biri olarak -Will bu kelimenin Dışarlıklı

kelimesiyle benzediğini fark ederek gülümsedi- kampta bulunan

gruplar arasındaki keskin ayrımı görebiliyordu. Bir tarafta ateşli,

umutlu tavırlarıyla yeni gelenler vardı. Tennyson’ı takip etmeyi

seçen bu geniş kitle, tanrısıyla birlikte adamı yeni bir barış ve refah

umudu olarak görüyordu. İkna olan yeni köylülerin kampa varışıyla

bu gruptaki insanların sayısı giderek artıyordu.

Öteki tarafta ise altınları toplayan, Tennyson’ı koruyan ve

Alseiass’ın elçisine karşı çıkan kişilerin icabına bakan -Will bundan

emindi- tutarlı bir beyin takımı yer alıyordu.

- 318 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Bu ikinci gruba önceki gün dikkat çekici üç yeni üye katılmıştı.

Siyah ve dar deri giysiler içindeki adamların mor renkli soluk

pelerinleri ve aynı renkte geniş siperlikli, tüylü şapkalan

bulunuyordu. Esmer adamların yabancı oldukları ortadaydı. Köylü

grubuna katılmak üzere gelmiş basit seyyahlara benzemiyorlardı.

Sırtlarında birer tatar yayı vardı ve Will’in dikkatle gözlemlediği

üzere, her biri üstünde -kemer kılıflarında, çizmelerinde ve sol

kollarının altında olmak üzere- en azından üçer hançer taşıyordu.

Tehlikeli kişiler oldukları anlaşılıyordu. Hal ve tavırlarından silah

kullanma becerilerine güvendiklerini belli eden bir özgüven

okunuyordu.

Will, adamların kim olduklarına ve nereden geldiklerine dair

merak içindeydi. Amaçlarının ne olduğunu o kadar da merak

etmiyordu. Tennyson’m kiralık katilleri olduklarının farkındaydı.

Will, günün erken saatlerinde beyaz çadırın yakınlarında şarkı

söylediği sırada, yabancılardan birinin ormana doğru ilerleyen

hırpani kılıklı bir adamın peşinden gittiğini fark etmişti. Yabancı on

beş dakika soma dönerek rapor vermek üzere doğrudan Tennyson’m

çadırına yönelmişti. Will, ormanın kıyısında güneş batmcaya dek

beklemesine rağmen önden giden adam geri dönmemişti.

Birkaç metre ötesinde yüksek sesle konuşulduğunu fark edince

başını kaldırdı. Beyaz cübbeli beyin takımının bir üyesi, gelişigüzel

bir biçimde kurulmuş çadır ve barakaların arasında dolaşıyor,

etrafındaki insanlara emirler veriyordu. Will ayağa kalktı ve

söylenenleri duyabilmek amacıyla çadır alanına yaklaştı.

“Bu gece duadan soma çadırlarınızı toplayın. Eşyalarınızı

arabalarınıza ve atlarınıza yerleştirip yarın kamptan ayrılmaya

- 319 -

JOHN FLANAGAN

hazır olun. Tennyson saat onda herkesin harekete hazır olmasını

istiyor! Hadi bakalım! İşleri yarma bırakmayın! Bu gece bitirin,

gerekirse açıkta yatarsınız!”

Köylülerden biri öne çıkarak saygılı bir tavırla beyaz cübbeli

adamın yanma yaklaştı.

“Nereye gidiyoruz efendim?” dedi ve etraftakilerden yükselen

yanm düzine ses soruyu tekrarladı. Haberci bir an için sırf inat olsun

diye cevap vermeyecekmiş gibi bekledi. Bir an soma aldırmazlıkla

omuz silkti. Gidecekleri yeri gizli tutmanın bir anlamı yoktu.

“Doğrudan Dun Kilty’ye yürüyeceğiz. Kral Ferris’e gününü

göstermenin zamanı geldi!” dedi. Adamı duyan kamp ahalisinden

bir onay uğultusu yükseldi.

Çok ilginç, diye içinden geçirdi Will. Çadırların arasından ge-

çerek, küçük çadırını kurmuş olduğu ve Çekici’nin de yalanlarda

otladığı yerleşim alanının ucuna doğru ilerledi. Çadırı çabucak

söküp kaldırdı. Çekici meraklı bakışlarla efendisini süzüyordu.

“Yarın yola çıkıyoruz,” dedi Will. Her şeyin sıkıca bağlı olup

olmadığını kontrol etti. O gece açıkta uyumaktan yana bir sıkıntısı

yoktu. Gökyüzüne bir göz attı. Rüzgârla sürüklenen bulutlar arada

sırada yıldızların önünü kapatıyordu. Yağmur yağması ihtimali

vardı ama ne de olsa pelerini su geçirmiyordu ve rahatı yerinde

olacaktı.

“Hey, sen!”

Kaba ve aşırı yüksek ses irkilmesine neden olmuştu. Arkasını

dönünce tüm benliğini bir panik dalgası kapladı. Tennyson’ın

fedailerinden -Gerard ya da Killeen- biriydi karşısındaki. İkizleri

birbirlerinden ayırmanın imkânı yoktu.

~ 320 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Çam yarmasını andıran adam parmağıyla Will’i işaret etti. “Şu

şarkıcı sensin, değil mi?” dedi meydan okuyan bir sesle. Will

kararsızca başını sallayarak onayladı.

“Evet, gezgin bir âşığım,” dedi işin nereye varacağım merak

ederek. Fedai kelimenin anlamını bilmiyor gibiydi. “Bir ozanım.

Müzisyen ve şarkıcıyım.”

Bildiği kelimeleri duyan fedainin yüzü aydınlandı. “Hayır, artık

değilsin,” dedi. “Tennyson kampta şarkı söylenmesini yasakladı. ..

Alseiass ilahileri hariç. Onlardan hiç bildiğin var mı?” Will başım

iki yana salladı. “Maalesef, hayır.”

İriyan adam kötü kötü gülümseyerek, “Senin adına maalesef,

çünkü burada işin bitti,” dedi. “Tennyson akşam duasının ardından

lavtanı ona götürmeni istiyor.”

Will akimdan karşısındaki mankafaya çaldığı aletin lavta değil

bir mandola olduğunu söylemenin bir anlamı olup olmayacağını

geçirdi. Yoktu.

“Tennyson... benim çalgımı mı istiyor?”

Fedainin kaşları çatıldı. “Ben de öyle demedim mi? Bundan

soma müzik yapmak yok ve lavtanı bize teslim edeceksin! Anlaşıldı

mı?”

Will emri ve ne anlama geldiğini düşünerek tereddüt etti. Fedai

bu kez daha yüksek ve beklenmedik bir sesle yeniden konuştu.

“Anlaşıldı mı?”

“Evet, elbette. Müzik yapmak yok. Lavtamı... size teslim

edeceğim. Anladım.”

Gerard ya da Killeen memnun kalmışçasma başım salladı.

~ 321 ~

JOHN FLANAGAN

“Güzel. Sakın unutma.”

Arkasını döndü ve kasıla kasıla yürümeye başladı. İriyan vücudu

bir noktaya kadar çadırların tepesinden hâlâ seçilebiliyordu. Will

sanlı yüküne ve yumuşak deriden biçimli kutusunun içindeki

mandolasına bir göz attı. Araluen’in usta lavtacısı Gilet’in imzasını

taşıyan zarif çalgı, Will’e Macindaw Şatosu Lordu Orman tarafından

hediye edilmişti. Tennyson’a teslim etmesi halinde mandolasını bir

daha göremeyeceğinden emindi.

Hem zaten Tennyson’m planlanna dair öğrenebileceğimi

öğrendim, diye düşündü. Sahte elçi doğrudan Dun Kilty’ye

yürüyordu. Esasen zafer dolu bir ilerleyişle taşradan daha fazla

sayıda adam toplamayı içermekte olan planını kısa kesme kararı

almıştı. Ne de olsa daha fazla adama ihtiyacı yoktu. Şimdiden

yüzlerce takipçisi bulunuyordu.

Sonra bir de şu yeni gelen üç kişi -tatar yaylılar- vardı. Halt’un

bu konuda bir an önce bilgilendirilmesi gerekiyordu. Will eski akıl

hocasının adamların kim olduklarına -ya da en azından nereden

geldikleri ve amaçlarının ne olabileceğine- dair bir fikri

bulunduğundan emindi.

Netice itibarıyla Alseiass’ın müritlerinin yanından ayrılma

zamanının geldiğine karar vermişti.

Dilini şaklatmasıyla birlikte, otlarla ilgili düşüncelerini bir anda

unutan Çekici tınsa kalkarak hemen yanına geldi. Will atını hızla

eyerleyip çantasını, mandola kutusunu ve kamp malzemelerini

bölmelerine sokarak kayışlarını sıktı. Uzun bir kauçuğa sanlı yerdeki

yığını çözerek içindeki uzun yayı ile kılıfını çıkardı. Kirişi yayma

takıp kılıfın kayışını omzundan geçirdi ve Çekici’nin sırtına atladı.

~ 322 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Saklanmak için hiçbir denemede bulunmaksızın hızla kampın uç

kısmından geçti. Bu hareketiyle şüphe uyandıracağının farkındaydı.

Etrafındaki çadırların sayısı azalmaya başladıkça atım tırısa kaldırdı.

Dış çemberde yer alan nöbetçilerden biri elini kaldırarak yoluna

çıkınca duraksadı.

“Bir dakika! Nereye gittiğini sanıyorsun sen?” “Ayrılıyorum,”

dedi Will. Adam tam sağında duruyordu ve o da sağ çizmesini

usulca üzengiden çıkardı.

“Kimse ayrılmıyor,” dedi nöbetçi. “Kampa dön bakalım.”

Adamın elinde bir mızrak vardı. O ana dek yere dayayarak tuttuğu

silahı, şimdi Will’in yolunu kesmek için kaldırmıştı.

“Hayır. Gitmem gerek,” dedi Will cana yakın bir sesle. “Zavallı

yaşlı teyzem gönderdiği mektupta diyor ki...”

Sol diziyle hafifçe bastırarak Çekici’ye konuştuğu adama biraz

daha yaklaşması mesajını verdi. Halt’un öğretisini hatır-

layabiliyordu: Birini şaşırtmak istiyorsan, harekete geçinceye dek

onunla konuşmaya devam et. Teyzesi hakkında boş boş

konuşmaya devam ederken nöbetçinin yüzündeki sıkıntılı ifadeyi

görebiliyordu. Adam sözünü kesip kampa dönmesini emretmek

üzere nefes almıştı ki, Will sağ ayağını yukarı kaldırdı ve çizmesinin

tabanını adamın suratına sertçe yapıştırdı.

Nöbetçi tökezleyip devrilirken Will de Çekici’yi dörtnala

koşturmaya başladı. Sersemleyen nöbetçi ayağa kalkıp elinden

fırlayan mızrağını bulduğunda, Will ile Çekici akşamın karanlığında

gözden kaybolmuştu bile. Orada olduklarını belli eden tek şey, hızla

uzaklaşan toynak seslerinden ibaretti.

- 323 ~

H alt ve Horace, Vurucu ile Abelard’ın sabırla onları bekle-

dikleri avluya döndüler.

Atlarına binip şatodan çıkarken Halt derin düşünceler içindeydi.

Horace bu duruma hiç şaşırmamıştı. Halt konuşmaya en müsait

durumda bile sessiz kalmayı tercih ederdi. Bugün de aklını

kurcalayan birçok mesele vardı. Horace, uzun bir aranın ardından

hain kardeşiyle yeniden bir araya gelmenin gaynresmi akıl hocasına

-zira o da Halt’tan çok şey öğrenmişti ve daha da öğrenmeye devam

ediyordu- neler hissettirdiğim anlamaya çalışıyordu. Madalyonun

diğer yüzünü dikkate alınca yüzüne küçümseme dolu bir tebessüm

yerleşti. Muhtemelen Halt’un canı yaşananlar nedeniyle çok

sıkılmıştı. Ancak görüşme Ferris açısmdan bunun on katı zor geçmiş

olmalı, diye düşündü. Kral’ın tavırları düşüncesinde haklı olduğunu

kanıtlıyordu. Kral akima düşer düşmez Horace, dilinin ucuna gelen

soruyu bir anda soruverdi.

“Ona güveniyor musun Halt?”

Halt başını kaldırarak Horace’tan yana döndü. Verdiği cevap

genç savaşçıya onunla aynı şeyleri düşünmekte olduğunu

söylüyordu.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Ferris’e mi? Günahım kadar bile güvenmem,” dedi acı bir sesle.

“Ama Sean’a güveniyorum. Ferris’i yola getirecek, sözünü tutmasını

sağlayacaktır.”

“O iyi birine benziyor,” diye onayladı Horace. “Ama bu dediğini

gerçekten de yapabilecek mi? Ne de olsa Ferris ülkenin kralı. Canı

ne isterse yapabilir, değil mi?”

Fakat Halt başını iki yana sallıyordu. “Bu bir kral için bile o

kadar kolay bir şey değil. Özellikle de bu kral için,” diye ekledi.

“Ferris, Sean’a ihtiyacı olduğunun farkında. Çocuğa bel bağlamış

durumda. Şato muhafızlarının Ferris’i zerre kadar umursadıklarını

düşünmüyorsun, değil mi? Kral dışarı çıkmalarım söylediğinde Sean

başıyla onaylayıncaya dek bir tanesi bile yerinden kıpırdamadı, fark

etmedin mi? Bizi kandırması ya da bir dolap çevirmesi halinde

Ferris, Sean’ı kendinden uzaklaştırmış olacak. Ama şu anda ona

ihtiyacı var.”

“Sanırım haklısın,” dedi Horace. Halt bu konularda daima ondan

daha bilgili olmuştu. Horace tüm askerler gibi politikadan nefret

ediyor ve elinden geldiğince uzak durmaya gayret ediyordu. Orman

Muhafızları ise, pek çok kez şahit olduğu üzere, bir ülkeyi

yönetmenin parçası gibi gözüken gizli kapaklı işler, entrikalar ve

kaçamak manevralara son derece aşinaydılar. Halt tatmin olduysa,

diye düşündü Horace, bu benim için yeterlidir. O an için önünde

ilgilenmesi gereken daha acil meseleler bulunuyordu.

Öğle yemeği gibi.

Birkaç dakikalık sessizliğin ardından “Şimdi ne yapıyoruz?” diye

sordu. Halt daldığı hayallerden uyanarak başını kaldırdı.

~ 325 ~

JOHN FLANAGAN

“Sanırım kendimize rahat bir han bulacağız,” dedi. Horace

başıyla onayladıktan soma akima bir şey takıldı.

“Ya Will ne olacak? Bizi bulacağı yeri nereden bilecek?”

Halt güven verircesine, “İdare edecektir,” diyerek kaskatı

kesilmiş sırt ve omuz kaslarını esnetti. “Şu hanı bir bulalım hele.

Seni bilmem ama ben birkaç saatlik bir uyku çeksem hiç de fena

olmaz.”

Horace onaylarcasına başını salladı. “Evet, leziz bir yemek ve

yumuşak bir yatakta çekilecek birkaç saatlik bir uyku mucizeler

yaratabilir.”

“Sanırım ben yemek faslını atlayacağım,” dedi Halt.

Horace dehşete düşerek Halt’a bir göz attı. Böyle bir şeyin

akıldan geçirilmesini bile anlayamıyordu.

Dun Kilty Şatosu’nun bulunduğu tepenin eteğinde kendilerine

uygun bir han buldular. Han, birçoğu gibi iki katlı olmasına rağmen

benzerlerine kıyasla çok daha genişti. Normalden uzun tavan

yüksekliği Horace’m Mountshannon ile Craikennis hanlarında

tecrübe ettiği o sıkışıklık hissine kapılmasını engelliyordu. Tavan

kirişlerinin altında eğilip bükülmeden ayakta durabileceğini fark

ettiği an rahat bir nefes aldı. Hibemiya’da seyahat etmeye

başladıklarından beri, alçak tavan kirişlerine kafasını birkaç kez

çarpmışlığı vardı.

Yatak odaları üst katta yer alıyordu. Hanın geniş ve havadar

odalarının, ardına dek açılarak rüzgârı içeri davet eden ve her iki

yönden bir ana cadde manzarası sunan pencereleri vardı. Horace’ın

yaptığı gibi pencereden dışarı sarkılması halinde, hemen yukarıdaki

tepede bulunan şato bile görülebiliyordu.

CLONMEL’İN KRALLARI

Yataklardaki çarşaflar temizdi ve battaniyeler havalandırılmıştı.

Halt uzun meslek hayatı boyunca çarşaflarında kendinden önce

yatan kişinin izlerini taşıyan müesseselerde konaklamak zorunda

kalmıştı. Beğeni dolu bakışlarını odada gezdirip döşeği kontrol

ettikten soma yüzü iyice güldü.

“Tutuyoruz,” dedi kendilerine odayı gösteren hancı kadına.

Kadın da başıyla onayladı. Farklı bir şey olmasını zaten bek-

lemiyordu.

“Kaç gece kalacaksınız?” diye sordu hancı kadın.

Halt birkaç saniye düşünerek, “Bu gece ve yarın gece,” dedi.

“Daha fazla da kalabiliriz, ama şimdilik iki günümüz kesin.”

Kemerinde asılı duran kesesine uzanarak iki gecenin parasını kadına

peşin ödedi. Hancı kadın geniş gövdesinden beklenmeyecek

zariflikte bir reverans yaptıktan soma parayı önlüğünün ceplerinden

birine sokuşturdu.

“Teşekkür ederim, efendim,” dedi. Halt kadını başıyla selamladı.

Kadın yüzünde beklenti dolu bir ifadeyle olduğu yerde durmaya

devam ediyordu. “Başka bir isteğiniz var mıydı?”

“Hayır. Böyle iyiyiz,” dedi Halt.

Ancak Horace sözünü keserek, “Meyhanede hâlâ yemek servis

ediyor musunuz?” diye sordu. Kadının yüzü kocaman bir tebessümle

aydınlandı.

“Elbette ediyoruz, genç adam! Bir atı bile yiyebilecekmiş gibi

duruyorsun!”

Halt’un ağzı, ister genç ister yaşlı, ister iri ister ufak tefek olsun,

tüm kadınların Horace ’ın kamım doyurmak için can atmaları

gerçeği karşısında, bir kez daha açık kalmıştı.

JOHN FLANAGAN

“Bifteği tercih ederim,” diyerek sırıttı genç savaşçı.

Hancı kadın kıkırdarken dolgun gerdanı da sallanıyordu. “Elbet-

te, genç efendi! Eva’ya sizin için bir tane kızartmasını söylerim.”

“Belki ben de biraz acıkmışımdır,” dedi Halt hırçınlıkla. Aç falan

değildi. Yalnızca ne olacağını görmek için öyle söylemişti. Tahmin

ettiği üzere, sözlerine aldırış eden olmamıştı. Hancı kadın Horace’a

bakarak gülümsemeye devam ediyordu.

“Hazır olduğunuzda aşağı inersiniz, genç efendi,” dedi he-

yecanla.

Halt omuz silkerek pes etti. Kendini yatağa bırakıp ellerini

başının arkasına koydu ve memnuniyetle bir iç geçirdi. Hancı kadın

Halt’a buz gibi bir bakış attı.

“Çizmelerini yataktan çek!” dedi sinsice. Halt da hızla de- nileni

yaptı.

Kadın burun kıvırarak arkasını dönerken, “Bahse girerim ki

yerimde Horace olsa böyle söylemezdin,” diye mırıldandı Halt.

Kadın yüzünde şüphe ifadesiyle geriye dönerek, “Ne dedin sen?”

diye sordu.

Halt hayatı boyunca Wargallar’m, korkunç Kalkara’nın, göz-

lerini kan bürümüş Skandiyalılar’ın ve taarruza kalkmış Temu- çi

süvarilerinin karşısına kılı bile kıpırdamadan çıkmıştı. Ama huysuz

bir hancı kadın bunların hepsinin ötesinde, apayrı bir meseleydi.

“Hiçbir şey,” dedi uysalca.

Jg»

Sı

CLONMEL’İN KRALLARI

Horace bir saat sonra midesi tıka basa dolu döndüğünde, Halt

yataklardan birine uzanmış uyuyordu. Horace kapıyı kilitleyip

sürgüsünü çekti. Orman Muhafızı’nın yatağın ucunda yan yana

duran çizmelerini ve döşeğin ters çevrildiğini fark edince gülümsedi.

Halt usulca horluyordu. Bu durum Horace’m ilgisini çekti.

Düşman bölgelerde kamp kurduklarında Halt’un horladığını daha

önce hiç duymamıştı. Orman Muhafızı daima bir kedi gibi hafif bir

uyku çeker, en küçük gürültüde uyanırdı. Belki de düşman

topraklarmdayken Halt hiçbir zaman kendine derin bir uyku

çekemiyor ve horlama şansını bulamıyordu.

Horace esnedi. Yatağına yayılmış dinlenen Orman Muhafızı’nı

görünce ne kadar yorgun olduğunu fark etmişti. Son birkaç gün

oldukça yoğun geçmişti ve Mountshannon’daki terk edilmiş handan

bu yana doğru düzgün bir gece uykusunun keyfini sürmemişti. O

zamandan beridir sürekli at sırtında seyahat etmişlerdi. Diğer yatağa

oturup çizmelerini çıkardı ve uzandı. Haftalar boyu soğuk, inatçı

toprağın üstünde uyuduktan soma yumuşak yastık ve döşek

kendisini cennetteymiş gibi hissetmesini sağlıyordu. Uyuyakalır- ken

bile hâlâ yatağın ne kadar rahat olduğunu düşünüyordu.

Birden biri öksürdü.

Şaşkınlıkla yatakta doğrulan Horace, birkaç saniye boyunca

nerede olduğunu anlayamadı. Akşamın karanlığı Dun Kilty’nin

üstüne çökerken pencerenin dışındaki ışıklar da azalıyordu. Halt’a

bir göz attı. Orman Muhafızı ellerini başının arkasına kavuşturmuş,

hâlâ uyuyordu. Horace loş ışıkta Halt’un gözlerinin kapalı olduğunu

görebiliyordu, ancak Orman Muhafızı gözlerini açmadan konuşmaya

başladı.

~ 329 ~

JOHN FLANAGAN

“Çok fena öksürüyorsun,” dedi.

“Uyuyan Güzel ile çirkin kız kardeşine rastladığımı sanmıştım,”

dedi diğer ses, “uykularından uyandırmak için onlara gerçek birer

aşk öpücüğü vermeyi bekliyordum. Affedin beni.”

Horace sesin geldiği yöne döndü. Pelerinli ve kukuletalı bir

siluet, odanın en karanlık köşesinde oturuyordu... Will’di bu.

Halt alaycı bir sesle cevap verdi. “Uyumak mı? Merdivenleri

paldır küldür çıkıp tek bacaklı bir dansöz gibi kapıya çarptığından

bu yana uyanığım ben. O kadar gürültüde kim uyuyabilirdi ki?”

Ben mesela, diye içinden geçirdi Horace. Birden kapıyı ar-

kasından kilitlemiş olduğunu hatırladı ve Will’in kapıyı nasıl

açtığını düşünmeye başladı. Çok da aldırmadı. Will bir Orman

Muhafızı’ydı. Orman Muhafızlarının buna benzer yetenekleri

bulunuyordu. Will bir kahkaha atarak Halt’un sözlerine karşılık

verdi.

“Uyanıkken ne garip sesler çıkarıyorsun sen öyle,” dedi dalga

geçtiği anlaşılan bir sesle. “Adına ne diyorlar onun? Hah, evet,

horlama. Oldukça yeteneklisin. İnsanların çoğu ancak uykudayken

horlayabilir.”

Halt doğrularak bacaklannı yataktan sarkıttı ve kollarım yukarı

kaldırıp gerinerek silkelendi.

“Şey, elbette horluyormuş numarası yaptım,” dedi. “Orada ne

kadar zaman boyunca oturacağını görmek istedim.”

“Ne kadar oturdum peki?” diye meydan okurcasına sordu Will.'

Halt başını kederle iki yana sallayarak Horace’a döndü. “Horace,

yaşlandığında sen sen ol, sırtına bir çırak yükleme

CLONMEL’İN KRALLARI

lerine izin verme. Tam bir başbelası olmalarının yanı sıra belli ki

her an ustalarının zayıf artlarını kolluyorlar. Eğitim sırasında insanın

canını sıktıkları yetmezmiş gibi mezun olduklarında da iyice

çekilmez bir hale geliyorlar.”

“Aklımda bulunsun,” dedi Horace ağırbaşlı bir sesle. Ancak

Halt’un Will’in sorusuna cevap vermekten kaçındığım fark etmişti.

Genç Orman Muhafızı da bu durumun farkında olmasına rağmen

akıl hocasının meseleden sıyrılmasına izin vermişti.

Halt yatakların arasındaki masada bulunan fenerle uğraşmaya

başlamıştı. Sonunda fenerin zayıf ışığı odayı aydınlatınca merakla

Will’e doğru döndü.

“Seni bu kadar çabuk beklemiyordum,” dedi. “Ters giden bir şey

mi oldu?”

Will omuz silkerek, “Pek sayılmaz,” dedi. “Tennyson çalgıcıları

kampında istemediğine karar verdi ve mandolama el koymak istedi,

ben de...”

“Neyine?” diye kaşlarını çatarak sordu Halt.

Will öfkeli bir iç geçirdi. “Lavtama.”

Halt anladığını belli ederek başını salladı. “Haa. Tamam. Devam

et.”

Will şüpheli bakışlarını Horace’a çevirdi. Genç savaşçı anlayışla

gülümsedi.

“Ben de,” diye devam etti Will, “oradan ayrılmaya karar verdim.

Zaten kampı toplamakla meşguller ve doğrudan buraya

yürüyecekler.”

Halt düşünceli bir tavırla sakalını okşadı. “Bunu beklemi-

~ 331 -

JOHN FLANAGAN

yordum,” dedi. “Birkaç gün daha dolaşıp kendisine destekçi toplar

sanıyordum.”

“Onlara ihtiyacı yok. Yanında dört yüz kadar adam olmalı.

Ayrıca, bana kalırsa Craikennis’ten gelen haberler korkmasına

neden oldu. Birkaç gün önce kampa bir haberci ulaştı ve getirdiği

haberler Tennyson’ı gerçekten de altüst etti. Aslına bakarsan, bana

kalırsa haberciyi adamlarına öldürttü.”

“Çok mantıklı,” diye araya girdi Horace. “Gündoğumu

Savaşçısı’nın zaferine dair haberlerin yayılmasını istemeyecektir.”

“Evet. İstemeyecektir,” dedi Halt. “Yanında dört yüz kişi mi var

demiştin?”

“En az,” dedi Will. “Tabii bunların çoğu eğitimli savaşçılardan

değil, köylülerden oluşuyor. Ama bir de beyin takımı var; Killeen ve

Gerard adlı o iki çam yarması da bu gruba dâhil.”

“Yine de dört yüz kişilik bir gücü yabana atmamak gerekir.

Ferris’in, karşılarına yüz, yüz elli askerden fazlasını çıkarabileceğini

sanmam. Krallarına sadakat göstermeyi tercih etmeleri halinde

tabii.”

“Ferris’le işler nasıl gitti?” diye sordu Will. “Bu kadar zaman

sonra seni gördüğüne memnun oldu mu?”

“Pek sayılmaz,” dedi Halt duygusuzca. “Tennyson’la irtibat

halindelermiş. Tahtı satmayı düşünüyordu.”

“Artık düşünmüyor mu?” diye sordu Will.

“Sanırım Halt onu farklı düşünmeye ikna etti,” diyen Horace’m

dudaklarına sert bir tebessüm yerleşmişti. “Yarın gidip kararını

öğreneceğiz.”

- 332 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Will başım tereddütle iki yana salladı. “İşi son dakikaya bırakmış

olursunuz. Dışarlıklıların yann şehre varma ihtimalleri çok yüksek.”

“Bu da işleri iyice zorlaştırır,” dedi Halt. “Ama o konuda

elimizden bir şey gelmez. Alelacele karşısına çıkmam halinde Ferris

ayak direyecektir. Özellikle de paniklediğimizi zannederse.” Birkaç

saniye sessizce düşündükten sonra devam etti. “Hayır. Planımıza

sadık kalacağız. Will, şimdilik seni gözlerden uzak bir yerde

saklayacağız. Burada kalırsın.”

Will omuz silkti. “Nasıl istersen. Bunun özel bir sebebi var mı

acaba? Yoksa benden utanıyor musun?” diye şakacı bir sesle ekledi.

Halt’un yüzüne, başka birinin atacağı kahkahaya eşdeğer, hafif

bir tebessüm yerleşti. “Her zamankinden fazla değil,” dedi. “Hayır.

Ama Ferris şu ana dek yalnızca Horace ve beni gördü. Şimdi

yanımızda üçüncü bir kişiyle huzuruna çıkarsak durumdan

şüphelenecektir.” İç geçirdi. “O adamı her şey şüphelendirir. Hem

seni yedekte tutmak ileride işimize de yarayabilir. Elinin altında her

an kullanabileceği bir kozunun olmasından kimseye zarar gelmez.”

“Yani o koz ben miyim şimdi?” dedi Will, sırıtıyordu. “Koltuk-

larım kabardı, Halt. Bana bu gözle baktığından haberim yoktu.” Halt

bitkin bakışlarla Will’i süzdü. “Soytarı demek sanırım daha doğru

olurdu.”

“Nasıl istersen.” Will’in aklına bir şey gelmişti. “Hey, unut-

madan, Tennyson’in üç yeni adamı var. Mat mor pelerinler ve geniş,

tüylü şapkalar giyen, derilere bürünmüş yabancılar. Tatar yayları ve

nahoş görünümlü bir dizi hançerleri var... ve silahlarını kullanmasını

biliyormuş gibi duruyorlar.”

~ 333 ~

JOHN FLANAGAN

Eşkâlleri dinlerken Halt’un yüz ifadesi giderek ciddileşiyordu.

Silahların adı geçtiğinde başını salladı.

“Cenevizalılar,” dedi usulca.

Horace duydukları karşısında yüzünü buruşturdu. “Nevizalı-

lar?” diye sordu. Daha önce o kelimeyi hiç duymamıştı.

Halt başını iki yana salladı. “Siz savaşçılar, Savaş Okulu’nda

coğrafya dersi almıyorsunuz, değil mi?”

Horace aldırmazlıkla omuz silkti. “O konulara pek meraklı

değiliz. Bizler önderimizin düşmanı işaret ederek, ‘Git şunu

patakla,’ demesini bekleriz. Coğrafya ve benzeri karın ağrılarını

Orman Muhafızları’na bırakırız. Kendinizi bizden üstün hissetmeniz

hoşumuza gidiyor.”

“Git şunu patakla, ha,” dedi Halt. “O kadar çetrefilsiz bir hayat

sürmek çok rahat bir şey olmalı. Bu yabancılar Toskana’nm

Ceneviza şehrinden geliyorlar. Her biri paralı asker ve aynı zamanda

profesyonel birer suikastçıdır. Şehirdeki başlıca iş kolu budur.

Silahlarına ek olarak genellikle kurbanlarını zehirlemenin bir düzine

yolunu da bilirler. Tennyson üç Cenevizalıyı kiraladıysa, işler iyice

ciddiye biniyor demektir. Cenevizalılar ucuza iş yapmaz ve

genellikle belalı tiplerdir.”

Will anladığını ifade edercesine başını sallayarak, “Cenevi-

zalılar. O kadarını ben de tahmin etmiştim,” dedi.

Horace arkadaşına bezgin bir bakış atarak, “Hiçbir fikrin yoktu,”

dedi. Will yüz ifadesinin değişmesine engel olamadı.

“Olabilir. Ama belalı tipler olduklarını anlamıştım,” dedi.

Halt’un cevabı tebessümünün sönmesine neden oldu.

“Hem de ne bela. Baş belaları. Karşınıza çıkmaları halinde çok

dikkatli olun, her ikiniz de.”

~ 334 ~

4

apamam,” dedi Ferris.

Halt’un kardeşini süzen gözleri bir anda öfkeden karardı.

Ferris, bu bakışlardan korkarak devasa ahşaptan güç alacakmış gibi

tahtına sindi.

“Yapmayacağım,” diye yineledi aksi aksi. “Yapamam. Beni

bunu yapmaya zorlayamazsın.”

“Bundan o kadar emin olma,” dedi Halt, Horace ve Sean’a doğru

bir göz atarak. Genç savaşçının yüzüne küçümseme, yeğeninin

suratına ise hayal kırıklığı dolu bir ifade hâkimdi. Ancak Ferris

haklıydı. Halt, Tennyson’a karşı gelmesi için onu zorlayamazdı.

“Bunu neden yapmalıymışım ki, ha Halt? Senin dediklerini

neden yapacakmışım? Bu işten çıkarın nedir?” Kelimeler ağzından

çıkarken Ferris’in gözleri şüpheyle kısılmıştı. Onun dünyasındaki

insanlar yalnızca şahsi çıkarları için hareket ederlerdi. Tennyson’ı

sahtekâr ilan etmesinden Halt’un ne tür bir çıkarı olduğunu merak

ediyordu. Birden sorusunun cevabı gözlerinin önünde belirdi.

Kardeşinin gizli amacını anlamasıy

~ 335 ~

JOHN FLANAGAN

la birlikte yüreklenerek tahtından usulca kaydı ve öne çıkarak Halt

ile yüz yüze geldi.

“Şimdi anlıyorum. Tennyson’m karşısına çıkmamı istemenin

nedeni, beni öldürmelerini istiyor olman. Derdin bu, değil mi? Pis

işlerini onlara yaptıracak ve bir anda ortaya çıkıp tahtımı ele

geçireceksin. Bahse girerim Tennyson’m şartlarını da anında kabul

edersin sen.”

Kardeşinin suratını birkaç saniye boyunca inceleyen Halt, her an

hareket halindeki gözlerin arkasındaki çarpık zihni görebiliyordu.

Tiksinti dolu bir ifadeyle başını iki yana salladı.

“O şekilde düşünebilirdim, Ferris. Eğer sen olsaydım. Ama beni

aslında dışarıdaki insanlar ilgilendiriyor,” dedi Halt, aşağıda kalan

şehri işaret ederek. “Sana Kral diye hitap edenler -liderlik edip onları

koruyasın diye sana güvenenler. Tanrı yardımcıları olsun, zira

senden onlara hiçbir fayda yok.”

“Lütfen, Majesteleri,” dedi öne çıkan Sean. “Lütfen, tekrar

düşünün. Halt haklı. İnsanlarınızın size ihtiyacı var. Onlara öncülük

edecek birine ihtiyaçları var. İpleri eline alacak birine.”

Ferris yeğenine dönerek alaycı bir kahkaha attı. “Bugün ‘Lütfen

Majesteleri’ olduk, ha Sean? Dün ona Majesteleri demeye can

atıyordun ama? Hainliklerini fark etmiyorum sanma. Sen de onların

tarafındasm.”

Sean dayısına bu kadar yakın olmak kendisini kirli hissetmesine

neden oluyormuşçasına geri çekildi. Kısık ve öfkeli bir sesle

konuştu.

“Size karşı asla bir sadakatsizlik yapmadım, Majesteleri. Asla!”

Kızgınlığı öylesine belirgindi ki Ferris yeğenini endişeli

CLONMELİN KRALLARI

gözlerle izlemeye başladı. Belki de biraz fazla ileri gitmişti. Sean’a

ne kadar ihtiyacı olduğunun farkmdaydı. Yine de esas mesele

hakkında geri adım atmayı reddediyordu.

“Fazla tepki vermiş olabilirim,” dedi uzlaşmacı bir ses tonuyla.

Bir an soma Halt’a döndü ve sesi sertleşti. “Ama benden istediğin

şeyi yapmayacağım. Tennyson’a muhalefet edilmesini istiyorsan,

işin riskini de sen sırtlanacaksın. Meydana çık ve insanları şu saçma

Gündoğumu Savaşçısı’nın peşine tak.”

“Eğer iş o noktaya gelirse, bunu yaparım,” dedi Halt. “Ama ben

bir yabancıyım. Sen ise KraPsın. Durum daha...”

Ferris’in araya girmesi nedeniyle sözlerini bitiremedi. “Doğru.

Kral benim. Bililerinin bu küçük ayrıntıyı hatırlamış olmasına se-

vindim. Kral benim ve kararlarımı da kendi başıma vereceğim.”

Mağrur ve kararlı bir görüntü sunmak için çaba harcayarak

vücudunu dikleştirdi. Ama diğerleriyle temas kurmayı reddeden,

sürekli hareket halindeki gözleri her zamanki gibi Ferris’i ele

veriyordu.

Halt içinden sövdü. Gözdağı vererek Ferris’i Tennyson’m

karşısına çıkartabileceğini sanmıştı. Ancak Kral’ın, teklifini

gurursuzca reddedişi planlarının altüst olması anlamına geliyordu.

Kral’ın otoritesi olmaksızın Dışarlıklılara gösterilecek direnç zayıf

kalacaktı. Halk, Mountshannon ve yanm düzine farklı köyü

haydutlardan kurtaran kişinin, yetenekli bir konuşmacı ve

kalabalıkları galeyana getirmek konusunda bir usta olan

Tennyson’m karşısında bir yabancı ile genç bir savaşçının tarafında

yer almayacaktı.

Üstelik Tennyson’m peşinden yüzlerce kişilik fanatik bir takipçi

ordusu geliyordu.

~ 337 -

JOHN FLANAGAN

Halt zihninde Artmalar kopmasına rağmen bu durumun yüzüne

yansımasına izin vermiyordu. Son bir ikna denemesinde bulunmak

üzere nefes aldı. Ne diyeceğini kendisi de bilmiyordu, söylenecek

her şey çoktan söylenmişti. Kapının dışında bir gürültü kopunca söze

giremeden durdu. Kapılardan biri açıldı ve muhafızlardan biri içeri

girerek odanın diğer ucunda bulunan küçük gruba doğru koşturmaya

başladı. Halt adamın Ferris’e değil Sean’a rapor verdiğini fark etti.

Bu durum protokolün gereği de olabilirdi, muhafızın sadakatinin

kimden yana olduğunu gösteren bir işaret de.

“Sör Sean, dışarıda bir haberci var. Acil bir durum olduğunu

iddia ediyor. Şu adamı görmek istiyor.” Halt’u işaret etti.

Sean Halt’a döndü. “Bir mesaj mı bekliyordunuz?”

Halt tereddüt etti. Gelen kişi yalnızca Will olabilirdi. Nöbetçiye

döndü. “Kıyafetleri benimki gibi mi?” dedi alacalı pelerini ile içleri

boş çifte kınlan -daha önceki gibi silahlarım dışarıda bırakmışlardı-

işaret ederek.

Nöbetçi başıyla onayladı. “Öyle. Tıpatıp aynı, efendim.”

Halt, Sean’a dönerek, “Evet,” dedi, “bekliyordum. Ko-

nuştuğumuz meseleye dair önemli haberler getirmiş olmalı.” Will’in

neden peşlerinden geldiğine dair hiçbir fikri bulunmuyordu. Önemli

bir şeydir herhalde, diye geçirdi içinden.

Sean başıyla nöbetçiye işaret ederek, “İçeri alın,” dedi.

Nöbetçi geriledi ve birkaç saniye soma Will odaya girdi. Ço-

cuğun giydiği kukuletalı pelerini, mat kahverengi ve yeşil renkli

tunikle tozluklan fark eden Ferris, homurdanmaya başladı.

“Sen de kendi müridini yanında getirmişsin, ha?” diye dalga

geçti. “Bana kalırsa Tennyson’ı takip edenlerin sayısı se- ninkilerden

fazla.”

~ 338 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Will meraklı bakışlarla Kral’ı inceliyordu. Tıpkı Horace’ın

önceki gün yaptığı gibi, Halt’la aralarındaki benzerlik ve farklılıkları

görebiliyordu. Bir an sonra kralı boş verip Halt’a döndü.

“Geldiler,” dedi açıkça. Horace işin ciddiyetini bir an için

kavrayamadı, ama Halt Will’in neden söz ettiğini derhal anlamıştı.

“Tennyson mı?” diye sordu. Will başıyla onayladı.

“Kamp kurmakla meşguller. Tennyson saat üçte ahaliye hitaben

bir konuşma yapacağını ilan etti.”

Halt bakışlarını hızla taht odasındaki on iki saatlik su saatine*

çevirdi. Saat bire gelmek üzereydi. İçten içe köpürüyordu, ancak

demin yaptığı gibi duygularını kontrol ederek yüzüne ya da

hareketlerine yansımalarına izin vermedi.

“Pekâlâ,” dedi. “Teşekkürler, Will. Gözünü üstlerinden ayırma.

Başka bir gelişme olursa beni bilgilendir.”

Will başıyla onayladı. Sorgulayan gözlerini Ferris’e, ardından da

Halt’a çevirdi. Burada işler nasıl gidiyor? diye soruyordu adeta.

Ancak Halt başını hızla iki yana sallayınca aklındaki soruyu dile

getirmemesi gerektiğini anladı. Her şeyin yolunda gitmediği

sonucuna vardı.

“Tamam, Halt. Ben pazaryerinde olacağım. Büyük çadırlarını

oraya kuruyorlar.”

Arkasını dönerek hızla odayı terk etti. Kardeşinin sert yüz

hatlanna bir göz atan Halt’un benliği hiç de aşina olmadığı bir

* M. Ö. 16. yüzyılda kullanılan suyun düzenli biçimde su miktarının ölçüldüğü bir kabın içine veya kaptan dışarıya akmasına dayanan bir saat türüdür. (Ed. N.)

- 339 ~

JOHN FLANAGAN

hisle -başarısızlıkla- kaplandı. Fakat şansını yeniden dene- ; mesi

gerekiyordu.

“Ferris..diye söze başladı.

Ferris dudak bükerek, “Majesteleri demen gerekiyor sanı-1 rım,”

dedi. Halt’un bu kez vicdanına seslenmeyi deneyeceğini hissetmişti.

Hatta yalvaracaktı bile. Kontrolün elinde olduğu- ; nu çok iyi bildiği

için kendine olan güveni tekrar yerine gel- 1 mişti. Halt’un bakışları

öfkeli bir hal aldı, ancak ağzını açıp bir şey söyleyemeden refakatçisi

olan genç savaşçı araya girdi.

“Majesteleri,” dedi Horace. Uzlaşmacı, hatta saygı dolu bir ses

tonuyla konuşuyordu, “Bu sorunu çözmenin bir yolunu \ biliyorum

sanırım -hepimizin yararına olacak bir çözüm, bilmem anlatabildim

mi?”

Başparmağıyla işaret parmağını, evrensel çıkar işaretini - ,

Ferris’in çok iyi bildiği o hareketi- yapacak şekilde birbirlerine j

sürttü. Kral söyleyeceklerini dinlemek üzere Horace’a döndü.

Ancak Halt, Horace daha ileri gidemeden müdahale etti.

“Boş ver, Horace. Faydası yok,” dedi yorgun bir sesle.

Horace alt dudağını büzüp düşünceli bir yüz ifadesi takındıktan

sonra karşısındakini inceden inceye küçük gören bir ses tonuyla

konuşmaya başladı. “Halt, şu şeref ve sorumluluğa dair zırvaları kes

artık. Şansını denedin ama başaramadın. ' Bu gerçekle yüzleş ve

hayatına devam et. Ben şu Gündoğumu j Savaşçısı saçmalığını bir

fırsat olarak görüyorum. Ceplerimizi doldurma fırsatını neden

kaçıralım ki?” Kral’a döndü. “Siz bizden de fazlasını kazanacaksınız,

Majesteleri.”

'yİ

Fems başıyla onayladı. Horace onun en iyi anladığı dilden, kişisel

çıkar dilinden konuşuyordu. Halt’un öfkeli cevabı ikna olmasına

yetti.

~ 340 -

CLONMEL’İN KRALLARI

“Horace, kes sesini! Konumunu unutuyorsun! Buna hakkın...”

Horace sözünü keserek, “Yeter artık, Halt! Bir kez olsun

yöntemlerinin işe yaramadığını kabul et,” dedi. Halt sustu, ama genç

yoldaşını ters bakışlarla süzerken öfkesi yüzünden okunuyordu.

Söyleyecek söz bulamadı, diye içinden geçirdi Ferris mem-

nuniyetle. Horace yeniden Kral’a döndü.

“Ne dersiniz, Majesteleri? İlgileniyor musunuz?”

Ferris gülümseyerek başıyla onayladı. İlgisini çeken şey yalnızca

para kazanma vaadi değildi. Kardeşinin alt edilmesine, ona karşı

çıkan yandaşının karşısında geçirdiği öfke nöbetine şahit olmak ona

yetmişti.

“Anlat bakalım,” dedi. Arkasını dönen Halt’un öfke dolu

uyarıları kulağına gelmiyordu bile. Horace’ın beklenmedik

müdahalesi karşısında Sean’m yüzüne yerleşen hayal kırıklığını

görebiliyordu. Hak ettiğini bulmuştu. Sean bir idealistti ve hayatın

gerçekleri hakkında bir şeyler öğrenme vakti gelip çatmıştı. Horace

gözlerini iri, yankılı taht odasında gezdirerek yan taraftaki küçük

perdeli kapıyı fark etti.

“Sizinle özel görüşebilir miyiz, Majesteleri? Acaba...?” Yan

taraftaki odayı işaret etti.

“Soyunma odam,” dedi Ferris ve odaya doğru yürümeye başladı.

“Orada rahatsız edilmeden konuşabiliriz.” Rahatsızlıktan söz

ederken anlamlı bakışlarını Sean ile Halt’un üstüne çevirdi.

Horace yüzünde yılışık bir gülümsemeyle Sean’ı dirsekleyerek

kralı takip etti. Sean başını iki yana sallayarak ümitsizce Halt’a

döndü. Orman Muhafızı önüne bakıyordu, ancak Kral

~ 341 ~

JOHN FLANAGAN

ve Horace perdenin içinden geçer geçmez başmı kaldırarak Sean’ın

bakışlarını karşıladı. Genç Hibemiyalı Halt’un sırıttığını görünce

şöyle bir irkilmişti.

Konuşmaya çalışsa da elini kaldıran Halt tarafından susturuldu.

Bir, iki saniye sonra bir yumruk sesi ve devrilen mobilyaların

gürültüsü tarafından kesilen acı dolu bir çığlık duyuldu. Perdenin

ardından Horace’ın sesi duyuldu.

“Halt, buraya gelebilir misin?”

Sean, odanın karşı tarafına, perdenin arkasına geçen Orman

Muhafızı’m takip etti. Soyunma odası Kral’ın devlet törenlerinde

giydiği resmi cübbelerinin saklandığı minik bir ardiye odasından

ibaretti. İçeride geniş bir elbise dolabı, birkaç sandalye, bir tuvalet

masası ve ayna bulunuyordu. Köşede bir şömine vardı. Kral baygın

bir halde yere uzanmıştı. Hemen yanında ters dönmüş bir sandalye

yatıyordu. Horace sağ elini sallıyor, hırpalandığı anlaşılan eklem

yerlerini ovuşturuyordu.

“Horace Altman,” dedi Halt, “sen ne yaptın böyle?”

Horace resmi kıyafetlerle dolu elbise dolabını işaret etti. “Seni

Kral ilan ediyorum,” dedi. “Giyinmeye başla.”

~ 342 ~

Çıldırdın mı sen?” diye sordu Halt. Horace cevap ver- mey ince

devam etti. “İkimize bir bak. Benzerlik var, hatta oldukça güçlü bir

benzerlik. Ama birbirimizin bir kopyası değiliz.”

Sean öne atılarak soyunma odasının zemininde hareketsiz yatan

Kral’ın yanma diz çöktü. Nabzının attığını fark edince rahatladı.

Başını kaldırıp karşılıklı bakışmakta olan -Halt’un öfkeli ve şaşkın

haline karşılık Horace soğukkanlılığını koruyordu- Araluenlilere bir

göz attı.

“Bayılmış,” dedi.

Horace Sean’a bir bakış fırlattı. “Bu senin açından bir sorun mu

yaratıyor?”

Sean birkaç saniye düşündü. “Pek sayılmaz. Ama uyandığında

sizin açınızdan yaratabilir. Muhafızları yağmur gibi üstünüze

yağdıracaktır. O noktada sizi koruyabileceğimden emin değilim.”

Horace omuz silkti. “Bir şey olmaz. Buradan diğer Kral ile

birlikte çıkıp gideceğim.” Halt’u işaret etti. Orman Muhafızı

JOHN FLANAGAN

bir kez daha isteksizliğini belli etti. Horace gerçeklerle yüzle-

şemiyormuş gibi duruyordu.

“Horace, Ferris’e iyice bir göz at. Sonra da dönüp bana bir bak.”

“Baktım bile,” dedi Horace sakin sakin. “Tek yapmamız gereken

şey, saçlarını yüzünden çekmek ve onun taktığı şu deri alın bandı ile

tutturmak...”

“Clonmel kraliyet tacı o.” Sean araya girme ihtiyacı hissetmişti.

Horace başını çevirip Sean’a bir göz attı. “Daha iyi ya. İnsanları

yanıltmamıza faydası dokunur.”

“Sakallarımızın birbirinden bütünüyle farklı olduğunu fark etmiş

miydin?” dedi Halt alaycı bir ifadeyle. Horace başıyla onayladı.

“Neyse ki seninkiler daha gür. Yola çıktığımızdan beri uzattığını

fark ettim.”

Halt omuz silkti. “Kasıtlı yaptım. İnsanların Ferris’le aramızdaki

benzerliği fark etmelerini istemedim.”

“Şey, artık fark etmelerini istiyoruz. O yüzden sakalının bir

kısmını kesmemiz gerekiyor. Tersi olsa durum biraz daha zor-

laşırdı. Surata sakal yapıştırmak pek kolay bir iş değil.”

“Yani beni tıraş etmeyi mi planlıyorsun?” dedi Halt. Yıllardır ilk

kez, gelişen olaylar karşısında gafil avlanmıştı.

“Halt, görmüyor musun? Bu mükemmel bir fırsat! Kral’ın halk

içine çıkarak Tennyson ile Dışarlıklıları suçlamasına... ve

Gündoğumu Savaşçısı’nı göreve çağırmasına ihtiyacımız var. Bunu

yapan kişinin Kral olması gerektiğini biliyorsun.

~ 344 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Ferris’in taleplerimizi reddettiğini de. Eh, biraz uğraşırsak seni ona

benzetebiliriz. Şu cübbelerden birini giy, şu deri zımbırtıyı da başına

tak bakalım...” İtiraz etmek üzere ağzını açan Sean’a bir göz attı.

“Tamam, kraliyet tacını... bahse girerim aradaki farkı kimse

anlamayacaktır. Herkes görmeyi beklediği şeyi görecek. Hep öyle

demez miydin?”

Haklıydı da. Halt başarılı bir kılık değiştirme operasyonunun

insanların karşılarında o kişiyi görmeyi beklemelerinden geçtiğini

çok iyi biliyordu. Clonmel halkından çok az kişi Kral’ı burnunun

dibinden görme şansına sahip olmuştu. Ama Halt bir noktaya

takılmıştı.

“Yani beni tıraş etmeyi mi planlıyorsun?” diye tekrar etti.

Horace başıyla onaylayarak Sean’a döndü. “Hançerime ihtiyacım

olacak. Ortalığı ayağa kaldırmadan gidip getirebilir misin?”

Sean, Horace’m bakışlarını soğukkanlılıkla karşıladı. “Benden

çevirdiğiniz bu oyunu desteklememi mi bekliyorsun?” Horace

tereddütsüz cevap verdi. “Evet. Çünkü bunun tek şansımız

olduğunun farkındasın. Ayrıca onun,” parmağını baygın yatan

Ferris’e doğru salladı, “bu ülkeyi Tennyson ile haydutlarına satmak

için can attığını da biliyorsun.”

Kararlı tavırları aslında bir maskeden ibaretti. Kelimeler ağzından

çıkarken genç Hibemiyalı hakkında düşündüklerinin doğru

çıkmasını umut ediyordu. Başdanışmanın yanında gözükmesi, büyük

ihtimalle Ferris kılığındaki Halt’un Kral olarak kabul görmesine

katkıda bulunacaktı. Sean’ın yanlarında olmaması halinde, taht

odasının kapıları önünde bekleyen nöbetçileri bile geçemezlerdi.

- 345 -

JOHN FLANAGAN

Sean’ın kararsızlığı sürüyordu. Ancak Ferris’i yerde baygın

yatarken gördüğü anda muhafızlara seslenmeyerek Ara-; luenlilere

destek olmaya zaten çoktan karar verdiğini fark etti.

“Haklısın,” dedi. “Bıçaklarınızı getiririm. Muhafızlardan bir

ustura istesem durumu fazla belli etmiş olurum herhalde, I ha?”

“Hançerim yeterli olacaktır. Ucu yeterince keskin,” dedi i Horace.

Ama Sean arkasını dönüp gitmeye yeltenince Halt duruma itiraz etti.

“Hançer olmaz. Saks bıçağımı getirin. Onun ucu saçımı ; kesmeye

yetiyor. Tıraşı da onunla yapabiliriz.”

Horace edindiği bu bilgi karşısında büyülenmiş gibi Halt’u '>

izliyordu.

4

“Demek doğruymuş,” dedi. “Saçını gerçekten de saks bıçağınla

kesiyormuşsun.” Araluen çevrelerinde uzun zamandan j bu yana

tartışılan bir meseleydi bu. Ama artık Halt tarafından ! doğrulanmıştı.

Orman Muhafızı cevap verme gereği görmeden, “Bir kâse de

sıcak su getir,” diyerek konuşmasına devam etti. Sonra da ; Horace’a

döndü. “Beni kuru kuru tıraş etmene izin vermem.” i

“Sen şunu çay yap,” diye düzeltti Horace. “Bir fincan sıcak çay

getir. İnsanlar neden sıcak suya ihtiyacımız olduğunu merak edebilir.

Ama bir çay fincanı o meseleyi halleder.”

Sean tereddüt etti. “Yüzünü çay ile mi tıraş edeceksin?”

“Yüzümü kesinlikle çayla falan tıraş etmeyeceksin,” diye ekledi

Halt. Ama Horace onu yatıştırmak istercesine elini salladı.

~ 346 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Çay dediğin şey zaten temelde sıcak sudan ibaret. Ayrıca çay

tanelerini yüzünün sakalla örtülü noktalarını karartmak için de

kullanabiliriz.”

Sean bir birine bir diğerine baktıktan sonra onaylarcasma başını

salladı. Horace haklıydı. Halt’u tıraş ettiklerinde yüzünün güneş ve

rüzgârdan yıllardır korunmakta olan kısımları açığa çıkacaktı. Bir

şekilde gizlemezlerse beyaz kalan kısımlar parıl parıl parlayacaktı.

“Saks bıçağı ve çay,” diye mırıldandı Sean, tuhaf bir alışveriş

listesini tekrar ediyordu sanki. Ardından da soyunma odasından

hızla dışarı çıktı.

“Ferris’in saçlarının benim yaşımı belli eden kır saçlarıma

kıyasla simsiyah olduğunu göz önüne aldın mı?” diye sordu Halt.

“Saçını boyuyor,” dedi Horace. Halt kızgınlıkla patladı.

“Elbette ki boyuyor! Ama çayın saçımın rengini değiştirmek

konusunda bir işe yaramayacağını düşünüyorum. Bu konuda

söyleyeceğin bir şey var mı?”

“Kurum kullanacağız,” dedi Horace. “Şömine bacasının içinde

bolca kurum vardır. Alıp saçına süreceğiz. Yüzün için bir parçasını

çaya da karıştırabiliriz.”

Halt, uzanarak Ferris düştüğünde devrilen sandalyeyi düzeltti.

Kaderine razı olarak kendini sandalyenin üstüne bıraktı.

“Bu iş her geçen dakika daha da keyifli bir hale geliyor,” dedi

somurtkan bir ifadeyle.

1B> ......................... S»

~ 347 ~

JOHN FLANAGAN

Bir saat sonra, taht odasının kapıları gürültüyle açıldı. Dış

salondaki altı muhafız Sean’ın kapıda belirmesiyle birlikte esas

duruşa geçtiler.

“Kral pazaryerini ziyaret etme kararı aldı,” diye ilan etti Sean.

“Refakat konumuna geçin.”

Muhafızlar koşuştururken, karmaşık sırmalar ve saf kürklerle

süslü yeşil satenden kalın pelerininin etekleri yerleri süpüren Kral da

taht odasından çıktı. Kral yerlere dek uzanan pelerinin yüksek

yakasını yukarı kaldırmıştı. Yabancı ziyaretçilerinden biri ona eşlik

ediyordu. Diğer yabancı ortalarda gözükmüyordu, ancak

nöbetçilerin, yokluğunu fark etmiş olsalar bile bu konu hakkında

fikir yürütecek zamanları yoktu. Kafileyle aralarında gerektiğinde

müdahale edip Kral’ı koruma altına alabilecekleri kadar yakın,

ancak konuşulanları duyamayacakları kadar uzak bir mesafe

bırakarak, ikisi önde dördü arkada olmak üzere hizaya geçtiler.

Sean önden gidiyor, Kral ile Horace da yan yana peşi sıra

yürüyordu. Sean Halt’un makyajının çok başarılı olduğunu itiraf

etmek zorunda kalmıştı. Halt’un baca kurumuyla koyul- tulan saçları

ortadan ikiye ayrılmış, çay sayesinde düzleşmiş ve kraliyet tacının

altında kalacak şekilde geriye taranmıştı. Kral’m yüzüne yakından

bakan birinin, kurum, toprak ve çay tortularından oluşan bir

karışımın, Horace’m, saks bıçağıyla giriştiği beceriksiz tıraş etme

girişimleri sonucu çenenin alt kısımlarında ortaya çıkan pembe cilde

gelişigüzel bir biçimde sürülmesinden kaynaklanan koyulukları fark

etmesi işten bile değildi. Karışım aynı zamanda, saks bıçağı Halt’un

karmaşık sakallarını doğru dürüst kesemediği için yüzünde açılan

yarım düzine minik kesik ve sıyrığın gizlenmesine de

- 348 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

katkıda bulunuyordu. Horace kurum ve çaydan oluşan yoğun

bulamacın, kanamayı oldukça etkili bir biçimde durdurduğunu kısa

sürede keşfetmişti.

“Sana bunu ödeteceğim,” demişti Halt, iğrenç karışımı canını

yakan sıyrıklara sürmekle meşgul olan Horace’a. “Kurum iğrenç bir

şey. Muhtemelen yüzüm iltihaplı yaralarla kaplanacak.”

İşine odaklanan Horace, “Muhtemelen,” diye cevap vermişti.

“Neyse ki bize yalnızca bugünlük lazımsın.”

Ancak bu fikir Halt’u hiç de rahatlatmıyordu.

Ferris’in doğrudan yüzüne bakılmasını istemediğini yıllar boyu

tüm kullarının kafasına kazımış olması da ekmeklerine yağ

sürüyordu. Birçok kişi, hatta şato ahalisinin büyük bir kısmı bile

Kral’m yüz hatlarını daha önce detaylı bir biçimde inceleme fırsatı

bulamamıştı. Kral’ı genel hatlarıyla tanıyorlardı ve Halt’un

görüntüsü, konuşmaları ve hareket ediş tarzı da o tabloya son derece

uyuyordu.

Taht odası muhafızlarından ikisinin başını çektiği kafile, hisar

kulesinden avluya çıktı. Abelard ile Vurucu kapıya yakın bir

noktada duruyorlardı. Vurucu’nun dizginleri bir halkaya

bağlanmıştı. Abelard elbette kendisine ihtiyaç duyulun- caya dek

olduğu yerde öylece duruyordu.

Kafile belirdiğinde başını kaldırıp usulca kişneyerek yeşil renkli

garip bir pelerin giyen ve yüzünde çamur lekeleri bulunan efendisine

merhaba dedi. Halt çatık kaşlarıyla atma bir göz attı ve yalnızca dudaklarını oynatarak “kes sesini” dedi. Abelard bir at ne kadar

omuz silkebilirse yelesini o ölçüde savurarak arkasını döndü.

~ 349 ~

JOHN FLANAGAN

Halt, Horace’tan yana dönerek “Atım beni tanıdı,” dedi

suçlarcasma. Duyulmaması için bıyık altından konuşuyordu.

Horace iri savaş atının yanında durmakta olan ufak tefek tüylü

midilliye bir göz attı.

“Benimki tanımadı,” diye cevap verdi. “Yani durum yarı

yarıya.”

“Beni tatmin etmek için bundan fazlası gerek,” diye cevap verdi

Halt.

Horace tebessümünü gizleyerek, “Endişelenme,” dedi.

“Muhtemelen kokunu almıştır.”

“Kokumu ben bile alabiliyorum,” diye ters ters cevap verdi Halt.

“Çay ve kurum kokuyorum.”

Horace cevap vermemenin daha akıllıca olacağında karar kıldı.

Küçük kafile yokuştan kasabaya doğru iniyordu. Halt kasabaya

yaklaşırlarken, insanların yollarından çekilip başlarını eğmek ve

Kral geçerken hafifçe eğilerek selam vermek dışında en ufak bir

heyecan ya da tezahürat gösterisinde bile bulunmadıklarını fark etti.

Elleri ve ağzı bağlı,soyunma odasındaki elbise dolabında yatan

Ferris, halkına kendisini sevdirmek adına pek bir şey yapmamışa

benziyordu.

Kasabaya doğru ilerlediler. İnsanlar yollarından çekilmeye -Halt

bunu saygıdan mı yoksa etraflarını saran silahlı adamlardan dolayı

mı yaptıklarını ayırt edemiyordu- devam ediyordu. Her iki ihtimalin

de söz konusu olduğundan şüphe ediyordu. Bir yan sokağa

döndüler. Halt ilerideki açıklığı seçebiliyordu. Yüzlerce sesten çıkan

uğultu kulaklarına dek geliyordu.

- 350 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Tennyson’ın geniş bir kalabalığa hitap etmekte olduğu pazar- yerine

yaklaşıyorlardı.

“Bizsiz başlamışlar,” dedi Halt.

“Varsın başlasınlar,” diye cevap verdi Horace, “ama bitiren biz

olacağız.”

ill pazaryerinde toplanan kalabalığın arka taraflarında

W duruyordu. Tennyson’ın yandaşlan saatlerdir önderleri-

nin kalabalığa sesleneceği an için hazırlık yapıyorlardı. Yüksek

bir sahne inşa edilmiş, meydanın bir yanma kocaman bir ateş

yakılmıştı. Belden yukansı çıplak ve terden parlayan iki Dışar-

lıklı, bir koyunun geçirilmiş olduğu kazığı ateşin üstünde çevir-

mekle meşguldü. Kazık döndükçe hayvanın vücudundan ateşe

dökülen yağ damlaları, alevlerin cızırtılar eşliğinde harianması-

na neden oluyor ve tüm pazaryerini dumana boğuyordu.

Kızarmış etin kokusu henüz yemek yememiş olan Will’in kamını

guruldatmıştı. İşin başındaki Dışarlıklı arada sırada etten parçalar

kesiyordu. Bir diğeri tabak olarak kullanmak üzere pidelerden

parçalar koparıyor ve etli ekmekler bekleme halindeki kalabalığa

dağıtılıyordu. Köylüler kupa ve kadehlerini yeni açılan şarap ve bira

fıçılarından doldurmaya davet ediliyordu. Ortama neredeyse bir

panayır yerini andıran neşeli bir manzara hâkimdi. Yiyecek ve

içecekler oldukça lezzetliydi. Kasabadaki tekdüze yaşama adeta

keyifli bir ara verilmişti. Pazaryeri neşeli sohbetlerin uğultularıyla

kaplanmıştı.

- 352 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Bir süre sonra Tennyson konuşmasına başladı. İlk başlarda neşeli

ve sıcak bir dil kullanıyor, genellikle kendi başından geçen gülünç

maceraları anlatarak kalabalığı eğlendiriyordu. Çok başarılı bir

oyuncu, diye düşündü Will. Müritleriyle beraber taşradan geçerken

yaşadıkları, birbirlerini kollayıp tanrılarına tapındıkları mutluluk

dolu günlerden söz etti. Sahneye çıkarak yanma dizilen bir düzine

Dışarlıklının oluşturduğu koro, Tennyson’ın işareti üzerine

şarkılarını söylemeye başladı.

Söyledikleri sevilen yerel şarkılar karşısında izleyiciler vücutları

ve ayaklarıyla tempo tutmaya ve bir süre sonra, Tennyson’ın

yüreklendirmesiyle, nakaratlara katılmaya başladılar. Koro daha

sonra Alseiass’a ithafen neşeli bir ilahi söyledi. İlahinin akılda kalan,

kalabalığın rahatça katılabileceği bir nakaratı vardı. Katıldılar da.

Koro daha sonra sahneden indi ve şarap dağıtımı yeniden başlarken

Tennyson da daha az neşeli bir ruh haline büründü.

Yetenekli bir konuşmacıydı. Hedefine doğru adım adım

ilerliyordu; ilk önce son aylarda Clonmel’i sarmışa benzeyen

kötülüğü -Alseiass ile takipçilerinin benimsemekte oldukları basit,

neşeli hayatın yüz seksen derece zıttını işaret eden o karanlık bulutu-

tarif ederken özlem dolu bir hava takındı. Duffy Geçidi’nde yaşanan

katliam benzeri dehşet hikâyelerini aktarırken sesi önce hayal

kırıklığı, ardından da öfkeli bir ton aldı. Kalabalığın büyük bir kısmı

detaylardan haberdar değildi, ancak ortalıkta Krallığın güneyindeki

yanm düzine köy ve kasabada yaşanan korkunç olaylara dair

dedikodular dolaşıyordu. Adı geçen köylerin isimleri tanıdık

geliyordu. Dedikodu denen şey doğası gereği kesin olmadığı için,

Tennyson olayları abartıp süslüyor, Clonmel ahalisinin çektiği acılar

karşısında

- 353 ~

JOHN FLANAGAN

samimi bir öfke gösterisi sunarken kasvetli bir dehşet resmi

çiziyordu.

Will kalabalığın ruh halindeki değişimi hissedebiliyordu.

Tennyson ölümlerin, saldırıların, kundaklama vakalarının kuzeye,

Dun Kilty’ye doğru yaklaşmakta olduğunu işaret ederken,

dinleyicilerin arasında da görünmez ve henüz tanımlanmamış bir

korku dalgası dolaşıyordu. Kadehlerdeki şaraplar tüketildikçe

kalabalığın tedirginliği artıyordu. Tennyson birbiri ardına dehşet

hikâyelerini sıraladıkça, beyaz cübbeli müritleri de sözlerini

tekrarlamaya başlamıştı. Bir süre sonra, kanatlan altına yeni giren

grubun üyeleri öne çıkarak sözlerinin doğruluğuna şahitlik etmeye

başladılar.

“Elçi Tennyson son derece haklı!” diye çığlık atıyordu yenilerden

biri. “Carramoss’taydım,” (ya da Dell, Clunkilly, Rorkes Nehri veya

Tennyson her nereden söz ettiyse) “ve anlattıklarına bizzat şahit

oldum!”

“Bu ülke kötülüğün pençesi altında,” dedi vaazının zirve

noktasına ulaşan Tennyson. “Kara ruhlu Balsennis’in çehresine

bürünmüş bir kötülük! Bu ülkenin sıradan insanlarını yiyip bitiren ve

onları yok etmeleri için karanlık ordularını devreye sokan çürümüş

bir ruh o! Yaptıklanna daha önce de şahit olmuştuk, değil mi, ey

dostlarım?”

Soruyu hemen arkasındaki çekirdek kadronun oluşturduğu

müritlerine sormuştu. Sözlerini onaylayan cevap, koro halinde geldi.

Tennyson daha sonra, sesini yükselterek konuşmasına devam etti.

“Balsennis durdurulmalı! Kötü yürekli müritleri mağlup edilmeli!

Bunu sizin adınıza kim yapacak? Sizi bu saldırılar

~ 354 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

dan kim koruyacak? Sancağını kuşatan haydutlarla, canilerle,

katillerle ve kanun kaçaklarıyla kim yüzleşecek? Kim onları mağlup

ederek gerisin geri gönderecek?”

Kalabalık içinde huzursuz mırıldanmalar yaşandı. Bu soruya

verecekleri bir cevapları yoktu.

“Balsennis’e karşı koyup sizi onun karanlık ve kötülük dolu

eylemlerinden koruyacak kudrete kim sahip?”

Tennyson bir kez daha kalabalığın içinde belirsiz bir havanın

dolaşmasına ve mırıltılara izin verdi. Ardından da öne çıkarak

etkileyici, kalın sesini yükseltti.

“Kralınız mı?”

Sessizlik. Halk aralarında bakışıp ardından da gözlerini ka-

çırırken, insanı tedirgin eden garip bir sessizlik oldu. Hiç kimse Dun

Kilty Şatosu burunlarının dibindeyken Kral’ın aleyhinde konuşan ilk

kişi olmak istemiyordu. Ancak içten içe herkes cevabın hayır

olduğunu biliyordu. Tennyson’ın gür sesi bir kez daha yükseldi.

“Kralınız...” ‘Kral’ kelimesini sarf ederken sesindeki tiksinti

açıkça belli oluyordu, “kullarının ıstırabını azaltmak için şu ana dek

herhangi bir adım attı mı? Attı mı?”

Sesinin şiddeti, yüzünde beliren ihtiraslı ifade insanlardan bir

cevap talep ediyordu. Kalabalığın arkalarından birkaç tereddütlü ses

yükseldi.

“Hayır!”

Açılışın yapılmasıyla beraber buna başkaları da katıldı ve bir süre

sonra dört bir yandan Kral Ferris’i eleştiren çığlıklar atılmaya, sesler

giderek yükselmeye başladı.

JOHN FLANAGAN

“Hayır! Hayır! İnsanları acı içindeyken Kral hiçbir şey yap-t

mıyor!”

“Kral görkemli şatosunda güvende! Ya diğerlerimiz?”

O yükselen ilk sesler muhtemelen Tennyson’ın, beyaz cüb-

belerini çıkanp sırtlarına basit köylü kıyafetleri geçirerek kalabalığın

içine karışmış müritlerinden geliyordu, diye düşündü Will. Ancak

KraPı kınayan çığlıklar artık koro halinde Dun Kilty halkının

gırtlaklarından yükseliyordu.

Tennyson sessiz olunması için ellerini kaldırdı ve gürültüler

yavaş yavaş kesilince yeniden söz aldı.

“Mountshannon’a yapılan saldırıyı bertaraf eden kimdi? Kral

mıydı?”

Bir kez daha hep bir ağızdan atılan “Hayır!” çığlıkları, pazaryeri

boyunca yankılandı. Bunların etkisi azalırken Tennyson bir başka

soru sordu.

“Öyleyse kim? Mountshannonlılan kurtaran kim?”

Hemen arkasında bulunan bir grup Mountshannon köylüsü, hep

bir ağızdan bir haftadır geçtikleri kasaba ve yerleşim merkezlerinde

çalıştıkları cevabı hevesle haykırdılar.

“Alseiass!” diye bağırdılar. “Alseiass ve Tennyson!”

Dun Kilty ahalisi de bu çığlıklara katıldı ve pazaryerinin et-

rafındaki binalardan yankılanarak şiddetlenen tezahüratlar, bir süre

sonra meydanda dalgalanan tek bir uzun çığlığa dönüştü: “Alseiass-

ve-Tennyson-son-Alseiass-seiass-Tennyson-son- Alseiass.” Will’e

sanki dört bir yandan dalgalanarak yankılanan bu haykırışlar,

insanları büyülüyor gibi geliyordu. Tezahüratlara katılıp meydanı

kaplayan gürültü, yankı ve karışıklığa katkıda bulunmalarını

sağlıyordu sanki.

CLONMEL’İN KRALLARI

İşler çok tehlikeli bir hal alıyor, diye içinden geçirdi. Daha önce

hiç böyle kitlesel bir cinnete şahit olmamıştı. Tam ortasında durduğu

grubun çirkin, uzlaşmaz, derin baskısını hissediyordu.

Tennyson bir kez daha ellerini havaya kaldırdı. Dört bir yandan

yankılanan feryatlar yavaş yavaş azalmaya başladı.

“Craikennis kapılarında kötülüğün karşısında kim durdu?” diye

sordu Tennyson. Bu kez, kalabalığın içine yerleştirdiği müritleri

cevap veremeden, Will şansını denemeye karar verdi.

“Gündoğumu Savaşçısı!” diye avazı çıktığı kadar bağırdı.

Meydan bir anda sessizleşti. Etrafındaki insanlar dönüp Will’e

bakıyordu. Gafil avlanan Tennyson, birkaç saniyeliğine ne

diyeceğini bilemedi. Will fırsatı kaçırmadı.

“Oradaydım ben! Parlak kılıcıyla düşmanlarını yok etti! Hepsini

püskürttü! Yüzlerce haydut bir tek adam tarafından mağlup edildi -

kudretli Gündoğumu Savaşçısı!”

Meydan boyunca “Gündoğumu Savaşçısı” ifadesinin ağızdan

ağıza tekrarlanmakta olduğunu fark etti. Zira Craikennis’te olup

bitenlere dair dedikodular Dun Kilty’ye kadar varmıştı. Kasabayı

kimin kurtarmış olduğu konusunda kafalar karışmıştı. Ancak

Tennyson parmağıyla Will’i işaret ederek bağırmaya başladı.

“Gündoğumu Savaşçısı diye biri yok! O bir efsane!”

“Ben gördüm onu!” diye ısrar etti Will, ancak Tennyson yüksek

bir sahnede bulunmanın ve eğitimli bir konuşmacı olmanın

avantajına sahipti.

“Yalan!” diye gürledi. “Altın Tanrı Alseiass’tı o!”

~ 357 ~

JOHN FLANAGAN

Etrafındaki beyaz cübbelilerden bir kez daha hep biri ağızdan,

“Alseiass! Şükür sana Alseiass!” nidaları yükseldi. Tennyson

parmağıyla Will’i işaret etmeye devam ediyordu. Genç Orman

Muhafızı, Tennyson’ın kendisini kalabalığın arasındaki müritlerine

gösterdiğini fark etti. Her an göğsüme; bir bıçak saplayabilirler, diye

düşündü.

“Yalan söylüyor!” diye devam etti Tennyson. “Alseiass’m gazabı

yalancı şahitlik yapanların üstüne olur!”

;

Will hızla etrafına bakındı. Gözüne sağ tarafında, kalabalığın

arasından geçerek üstüne doğru gelmekte olan mat bir i morluk

çarptı. Yaklaşan şekli çaktırmadan izlemeye başladı. . Geniş

siperlikli şapkası başında yokken bile Cenevizalıyı ta- nımıştı.

Adamın bacağı hizasında tutmakta olduğu hançerin parıltısı gözüne

çarptı.

“Gündoğumu Savaşçısı!” diye bir kez daha feryadı bastı. “Bizi

kurtarabilir! Gündoğumu Savaşçısı’na şükürler olsun!”

Birkaç kişinin ona katılmasıyla beraber çığlığı meydana ya-

yılmaya başladı. Gözleri Tennyson’ın üzerinde olan Will, adamın

başım kalabalıkta ona yakın duran birine doğru salladığını gördü.

Sağ tarafına döndü. Cenevizalı tepesine binmek üzereydi. Will,

avının onu fark ettiğini kavrayan yabancının gözlerindeki şaşkınlık

ve sıkıntı dolu ifadeyi görebiliyordu. Hemen ardından sağ ayağının

etrafında dönerek yukarı kaldırdığı dirseğini hızla savurdu ve

burnunu kırdığı suikastçının sersemleyerek etrafındaki insanlara

doğru savrulmasına neden oldu. Burnundan kanlar fışkıran

Cenevizahnın hançeri tıngırtıyla yere düştü. Hançeri fark eden

civardakiler birbirlerini itekleyerek geri çekilmeye ve etraftakileri

ikaz etmeye başladılar.

~ 358 -

CLONMELÎN KRALLARI

Bu kadarı yeterliydi. Tennyson’ın onu göremeyeceği şekilde

eğilerek kalabalığın arasından geçti ve yaklaşık on beş metre ötedeki

bir noktada yeniden ayağa kalkarak feryat etti: “Gündoğumu

Savaşçısı’na şükürler olsun!”

Bir an sonra olduğu yerde yeniden çökmüş ve Tennyson nerede

olduğunu anlayamadan kalabalığın arasında ilerlemeye başlamıştı

bile.

Tennyson adamının geriye doğru savrulmasıyla sonuçlanan ani

hareketlenmeleri izlemiş, ancak ipleri eline geçirmesine engel olan o

lanet oyunbozanı gözden kaçırmıştı. Ses kalabalığın bir başka

yerinden bir kez daha çınlayınca saldırıya geçmeyi seçti.

“Gündoğumu Savaşçısı mı?” diye alayla gülümsedi. “Nere-

deymiş o? Dediğin kadar güçlü müymüş, görelim bakalım. Hadi,

çıkar onu karşımıza. Gündoğumu Savaşçısı diye bir şey yok!”

Dalkavuklan efendilerinin sözlerini tekrarlayarak Gündoğumu

Savaşçısı’nın öne çıkarak kendisini göstermesini talep ediyorlardı.

Ama kalın bir ses cevabı yapıştırdı. Kalabalığın ön tarafında,

Tennyson’ın üstünde durduğu sahnenin hemen altında bir

hareketlenme yaşandığı görülüyordu.

“Gündoğumu Savaşçısı’nı mı görmek istedin, seni sahtekâr? İşte

burada! Ve ben de onun yanındayım!”

Şaşkına dönen en az yüz kişi aynı anda bağırdı. “Kral!” Yeşil

sırma pelerini içindeki tıknaz bir adam, yanında cübbesinin üstünde

bir gündoğumu sembolü taşıyan geniş omuzlu bir savaşçı ve

birçoklannın Kral’m başdanışmanı olarak tanıdığı ince yapılı, esmer

Sean Carrick ile birlikte bir itiş kakışın ardından sahneye tırmandı.

~ 359 -

JOHN FLANAGAN

Pazaryerinde toplananlardan aynı anda şaşkınlık nidaları

yükseldi. Sahneye çıkanın Ferris olduğunu hepsi fark etmişti.

Kendisine eşlik eden ve sahneye çıkarak etrafını saran yarım düzine

saray muhafızı da kuşkulannı doğruluyordu.

Will gözlerini kıstı. Geriye doğru taralı siyah saçları, tıraşlı suratı

ve kraliyet cübbesini görebiliyordu. Ama bir şekilde bunun Ferris

olmadığını biliyordu. Halt kardeşinin yerine geçmiş olmalıydı. Tam

zamanıydı, diye düşündü. Cübbeli adam kim olduğunu resmen

ortaya koyunca haklı olduğunu anladı.

“Sizi kim koruyacak, ha?” diye gürledi Kral. “Ben koruyacağım!

Taşra panayırlarından fırlamış bu üçüncü sınıf tiyatrocu, bu şarlatan

değil! Görünmez bir tanrıdan söz ediyor. Benim yanımdaysa kadim

bir efsanenin ete kemiğe bürünmüş hali bulunuyor! Gündoğumu

Savaşçısı!”

İşaret etmesiyle birlikte çeliğin deriye sürtünmesinden çıkan

tıngırtı eşliğinde çektiği kılıcını başının üstüne kaldıran Horace,

göğsünde taşımakta olduğu turuncu renkli parlak gündoğumu

sembolünü gözler önüne serdi.

“Gündoğumu Savaşçısı!” Sözcükler meydan boyunca ağızdan

ağıza yayılıyordu. Horace geri çekildi ve kılıcını kınına sokarak

dikkatlerin bir kez daha Halt’un üstünde toplanmasını sağladı.

Halt, öfkeden yüzü kırışan Tennyson’ı işaret ederek, “Bu adam,”

diye devam etti, “bir yalancı ve hırsızdır. Tatlı sözlerle sizi kandırıp

sahip olduğunuz her şeyi elinizden alacak. Ve bunu sahte bir tanrı

adına yapacak!”

“Alseiass kesinlikle sahte değildir,” diye söze karışacak oldu

Tennyson.

CLONMEL’İN KRALLARI

“O zaman onu yanımıza çağır! ” diye gürleyerek Tennyson’ın

sözünü kesti Halt. Her ne kadar pek sevilmese de, Kral hâlâ Kral’dı.

Halt da Kral rolünü oynarken otoriter bir insana dönü- şüvermişti.

“Tıpkı benim efsanevi koruyucumuzu çağırdığım gibi sen de onu

çağır! Gündoğumu Savaşçısı’m sordun ve işte o burada! Şimdi ben

de senden hakkında bol bol gevezelik ettiğin şu sahte tanrıyı

görmeyi talep ediyorum! Çağır onu -yapabilirsen tabii!”

Kral’dan yana dönen kalabalık da onun çağrısını yinelemeye

başlamıştı. Halt bu durumun yarattığı fırsatı kullanarak meydan

okurcasına toplananlara hitap etti.

“Bu sahtekâr size sözünü etmeden önce kaçınız şu ‘Altın Tanrı’nın

adını duymuştu?” diye emredercesine sordu. Cevap gelmeyince

gürleyerek sorusunu tekrar etti. “Eee? Kaçınız?” Toplananlar

önlerine bakmaya başlamıştı. Halt bir kez daha konuştu.

“Peki, ya kaçınız daha önce Gündoğumu Savaşçısı’ndan söz

edildiğini duymuştu?”

Bu kez kalabalıktan tek tük “evet-evet” mırıldanmaları duyuldu.

Bu seslere yavaş yavaş başkaları da eşlik etmeye başladı. Alseiass

varlığından yeni haberdar oldukları ve tanımadıkları bir varlıktı.

Ancak Gündoğumu Savaşçısı efsanesini her biri adı gibi biliyordu.

Isırdığı dudakları öfkeli bir çizgi haline dönüşen Tennyson, öne

çıkarak kalabalığın susması için ellerini kaldırdı.

“Kanıt!” diye bağırdı. “Kanıt görelim! Herkes üzerinde güneş

sembolü bulunan bir gömleği giyip efsanevi bir savaşçı olduğunu

iddia edebilir! Kanıt istiyoruz!”

- 361 ~

JOHN FLANAGAN

Önce onaylama dolu birkaç ses yükseldi, ardından da daha

fazlası bunlara katıldı. Kararsız bir hayvan sürüsü gibiler, diye

düşündü Will. Körlemesine içgüdüleriyle hareket ettikleri için

görüşleri sürekli değişiyordu.

“Kanıtlayın!” diye bağırıyordu halk.

Sessiz olunması için ellerini kaldırma sırası artık Halt’a gelmişti.

“Ne kanıtı istiyorsunuz?” diye bağırdı. “Gündoğumu Savaşçısı

Craikennis köyünü kurtardı! Tam iki yüz elli adamı parlak kılıcıyla

alt etti!”

“Bunu gören oldu mu peki?” diye aceleyle üsteledi Tennyson.

“Buradakiler görmediler! İddia ettiğin gibi kudretli bir savaşçıysa,

bırak da kendisini en doğru alanda kanıtlasın! Dövüşte!”

Kalabalık artık iyice tahrik olmuştu. İkiliden hangisine

inandıklarını bilmiyorlardı belki, ancak her biri ölümüne bir düello

izlemek için can atıyordu. Hayatlarının en keyifli günlerinden birini

yaşıyorlardı.

“Dövüşle karar verilsin!” diye hep bir ağızdan bağırdılar.

Gürültü, Halt bir kez daha ellerini kaldırıncaya dek yayılarak arttı.

Sesler kesilince Halt Tennyson’a döndü.

“Senin şampiyonun kim?” diye sordu.

Tennyson gülümseyerek, “Bir değil, iki kişiler,” dedi. “Adamın,

ikizlerim Gerard ve Killeen’le karşılaşsın bakalım!”

Kolunu etkileyici bir hareketle savurarak adalı devleri işaret etti.

İkizlerin sahneye çıkmasıyla birlikte adamların boyutlarını fark eden

topluluk, kendinden geçmişçesine ulumaya başladı.

CLONMEL’İN KRALLARI

Halt, gürültülerin kesilmesi için bir kez daha bekledi. “İki rakiple

birden dövüşmesini mi bekliyorsun?” diye sordu.

Tennyson kalabalığa doğru dönerek yeniden gülümsedi.

“İki yüz elli kişiyi alt eden bir savaşçı için iki kişi nedir ki?” diye

sordu ve kalabalıktan adamın sözlerine katıldıklarını belli eden

haykırışlar geldi.

Halt tereddüt etti. Kendilerine meydan okunmasını ve bir düello

isteneceğini tahmin ediyordu, ancak Horace’m, tüm yeteneklerine

rağmen bu iki devle aynı anda başa çıkabileceğine ihtimal

vermiyordu.

Bu zorlu durumdan kendine bir çıkış yolu ararken Horace bir kez

daha öne çıktı. Tennyson’a tehlikeli sayılabilecek kadar yaklaştı.

Kendi kendini elçi ilan eden adamı bakışlarıyla hafifçe gerilemeye

zorladı. Ancak o küçük adım bile Horace’m egemenliğini kurmasına

yetmişti.

“Dövüş istiyorsun ha, seni korkak sahtekâr!” Hiç de bağın-

yormuş gibi durmuyordu ama sesi kalabalığın dört bir yanma

ulaşıyordu. “Dövüş dediğin teke tek yapılır!”

Will bir kez daha söze karışıp kalabalığın Horace’a destek

vermesini sağlama zamanının geldiğine karar verdi. Meydan-

dakilerin o an ne söylenirse desteklemeye hazır bir halde olduklarını

fark etmişti.

“Haklı!” diye feryadı bastı. “Teke tek dövüş!”

Etrafındakiler çığlığına katılınca içten içe rahatladığını hissetti.

“Teke tek dövüş! Teke tek dövüş!” Tam da beklediği üzere,

kalabalık bir adalet gösterisi peşinde değildi. Teke tek düellonun bire

ikilik bir döyüşe göre daha uzun süreceğini biliyorlardı.

~ 363 ~

JOHN FLANAGAN

Horace’m sesi bir kez daha meydanda çınladı. Bakışları

Tennyson’m gözlerine kilitlenmişti.

“Şişko fedailerinin her ikisiyle de dövüşeceğim!” dedi. “Sırayla.

Önce biriyle, ardından da diğeriyle. Onları yenecek ve eğer cesaretin

varsa senin karşına çıkacağım!”

Tennyson’ı göğsünden sertçe iterek beyaz cübbeli adamı bir

adım gerilemeye zorladı. Horace’ın hemen arkasındaki adalı devler

önderlerini korumak üzere öne atıldılar. Ancak ikizler daha bir adım

bile atamadan olduğu yerde geriye dönen Horace karşılarına çıktı.

Kendine ait bir iradesi varmışçasına hareket eden kılıcının parlak

ucu öndeki fedainin boğazına dayanarak devlerin oldukları yere

çakılıp kalmalarına neden oldu.

Savaşçının göz kamaştırıcı sürati karşısında kalabalıktan

hayranlık nidaları yükseldi. Birçoğu genç adamın kımıldadığını bile

görememişti. Önce Tennyson’la yüz yüzeydi. Bir an sonra ise

kılıcıyla adalıları tehdit ediyordu. Will birden kalabalığın desteğini

arkasına almanın başka bir yolu olduğunu fark etti.

“İki dövüş!” diye bağırdı. “Bir yerine iki dövüş olsun!”

Kalabalık yine çağrısına katılmayı tercih etmişti. Ortalık bir

yerine iki kez kan gölüne dönecekti. İntikam peşindeki yan sarhoş

grup için bu durum iki katı eğlence anlamına geliyordu.

Tennyson öfkeden kızarmış bir suratla kalabalığı süzüyordu.

İtiraz edecek gibi oldu, ancak artan gürültüler nedeniyle sesini

duyuramadı.

“İki dövüş! İki tane dövüş izleyelim! İki dövüş! İki dövüş! İki

dövüş!”

Sesler bölünemeyen, ahenkli ve ısrarcı bir tezahürata dö-

nüşmüştü. Tennyson bu tür kitlelerin dilinden anlardı. Bu ser

~ 364 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

semce tezahürat ardı ardına yinelendikçe kalabalığın fikrini

değiştirmenin bir yolu olmadığını biliyordu.

Ellerini kaldırınca tezahürat kesildi. Kalabalık beklenti dolu

bakışlarla adamı izliyordu.

“Öyle olsun!” diye kabullendi. “İki dövüş!”

Kalabalık bir kez daha coşkuyla gürleyerek tezahürata başladı.

Halt endişeli bakışlarım Horace’a çevirdi. Horace ise güvenle başını

salladı.

“Sorun yok... Majesteleri.” Son kelimeyi sırıtarak telaffuz

etmişti.

alabalık onay dolu feryatlarla çalkalanırken Tennyson da

K Halt’a yaklaştı. Horace, bir adım gerisindeki Sean ile bir-

likte sahte Kral’ın yan tarafını kollamak üzere hareketlenecek

oldu. Ancak Halt istifini hiç bozmadan elini kaldırarak savaş-

çıları durdurdu.

“Bir şey mi diyecektin, rahip?” diye sordu.

Tennyson’m kaşları bir an için çatıldı. Kral’m görüntüsü

zihninde belli belirsiz bir çağnşım yapmıştı, ama ne olduğunu bir

türlü çıkaramıyordu. Bir anlık dikkat dağınıklığını bir yana

bırakarak yeniden öfkeli tavrını takındı.

“Bir anlaşma yapmıştık, Ferris,” dedi kısık bir sesle.

Halt bir kaşını kaldırarak, “Ferris mi?” dedi. “Bir krala bu şekilde

mi hitap ediyorsun? Sanırım ‘Majesteleri’ demek istemiştin.”

“Seninle işim bittiğinde Kral falan olmayacaksın. Hiç kimse

benimle yapmış olduğu anlaşmayı bozamaz. Gündoğumu Savaşçısı

’m yok edecek ve ardından da seni küçük bir kız gibi bağırtarak

tahtından çekip alacağım.”

~ 366 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Tennyson şaşırmış ve öfkeden deliye dönmüştü. Dun Kilty’ye

yürümesinden aylar önce casuslarından almış olduğu istihbaratlara

istinaden karşısında tereddütlü, kuşku dolu ve zayıf bir kral bulmayı

bekliyordu. Karşısına çıkan bu zorlu adam onu gafil avlamıştı. Kral,

Tennyson’m tehditlerini ne bir korku ne de bir zayıflık belirtisi

göstererek karşılıyordu.

“Cesurca sözler bunlar, Tennyson, özellikle de dövüşün hiçbir

aşamasına katılmayacak biri için. Ah, sanırım beni tahtımdan çekip

alan da bizzat sen olmayacaksın, değil mi? Bak sana bir şey

söyleyeyim; senin gibi ciğeri beş para etmeyen herifler krallarla

anlaşma falan yapamazlar. Sizler ancak kralın emirlerini yerine

getirmek için yaşarsınız. Onları tehdit de edemezsiniz. Planlarını

bozacak ve kokuşmuş tarikatını da ortadan kaldıracağım. Son olarak

da şu titrek, şişko bedenini kırbaçlayarak seni bu ülkeden

kovacağım. Ve senin aksine, dostum, bütün bunları bizzat ben

yapacağım!”

İki senedir, yani Hibemiya adasının istikrarını yok edip adayı ele

geçirmek için seferber olduğundan bu yana, Tennyson’m karşısına

onu tehdit etme cesaretini gösterebilen hiç kimse çıkmamıştı. Hiç

kimse tarafından böylesine aşağılanmamıştı. Sahte elçi, bir adım

önünde bulunan koyu renkli gözlerdeki sert ifade karşısında

korkudan hafifçe ürperdi, O gözlerde kuşku yoktu. Bu adamı

sindirebileceğine dair hiçbir işaret yoktu. Tam tersine, biraz önce

söylediklerini yapacağına dair bir kararlılık vardı. Kısa bir bocalama

anı yaşayan Tennyson’m aklından Clonmel’den ayrılıp diğer beş

krallıktaki nüfuzlu konumu ile yetinmenin daha mantıklı bir karar

olup olmadığı fikri geçti. Ancak karşısındaki adamın bununla tatmin

olmayacağını hissediyordu. Bu batağa artık her ikisi de saplanmıştı

ve

JOHN FLANAGAN

mesele dövüş yoluyla çözülmek durumundaydı. İri yapılı yar- ’

dımcılanna, ardından da Kral’m bir adım gerisinde duran kaslı genç

savaşçıya bir göz attı. Killeen ve Gerard’ın karşısında hiçbir insan

evladı duramaz, diye düşündü. Ancak genç adam bu gerçek

karşısında hiç de endişeliymiş gibi görünmüyordu.

Horace göz göze geldiği Tennyson’a şöyle bir sırıttı. Tennyson

sanki genç adamı daha önce bir yerlerde görmüştü. Ama önceki

karşılaşmalarında üstü başı tozlu, lekeli ve kaba kıyafetler içindeki

kiralık korumaya pek dikkat etmemişti. Zincir zırhı ve Gündoğumu

Savaşçısı cübbesi içindeki genç adam, bambaşka bir insan olup

çıkmıştı.

“Dövüş üç gün sonra yapılacak,” diye bildirdi Halt, tüm

kalabalığın duyabileceği bir şekilde konuşmuştu. Zamanlamanın

uygun olup olmadığını Horace’a sormasına gerek yoktu. Horace’in

daima dövüşe hazır olduğunu biliyordu.

Tennyson bakışlarını Horace’tan ayırarak bir kez daha Halt’a

çevirdi.

“Kabul,” dedi.

Kalabalık bir kez daha tezahüratlara boğuldu. Bu tür bir düello

tatil yapmaları anlamına geliyordu -en az bir kişinin ölümüne şahit

olacak olmaları da işin cabasıydı.

Sean, Halt’un işaretiyle askerlere Kral’ın etrafını sarmalan emrini

verdi. Ardından da sahneden inerek alkışlar eşliğinde kalabalığın

arasından geçip şatoya uzanan tepeyi tırmanmaya başladılar. Bu

sırada kulaklanna kasaba boyunca çınlayan bir tezahürat takıldı.

“Yaşasın Ferris! Kralımız sen çok yaşa! Yaşasın Ferris! Kralımız

sen çok yaşa!”

~ 368 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Horace çaktırmadan Sean’a bir göz attı.

“Halkın sadakatini kazanmanın yöntemi önlerine birkaç ceset

atmaktan geçiyormuş meğer.”

“En azından Ferris’in artık geri adım atma şansı kalmadı,” diye

cevap verdi Sean. “Yoksa oradaki güruh onu parçalarına ayırır.”

M»- ----------- S»

Şatoya geri dönüp taht odasına çıktılar. Sean taht odasının dışında

nöbete geçen askerlerden bir tanesine içeri sıcak su, sabun ve birkaç

havlu getirilmesini emrederek geniş iç salona girmekte olan Halt ile

Horace’ı takip etti.

Halt hızlı adımlarla küçük soyunma odasına yöneldi. Sean ile

Horace’a dışarıda kalmalarını işaret ederek, kalın perdeyi yana çekip

içeri girdi. Girer girmez Ferris’i saklamış oldukları geniş dolaptan

belirsiz, boğuk gürültülerin geldiğini duydu. Dolabın kapısını açarak

elleri, kolları ve ağzı bağlı olan kardeşini yakasından tuttu ve odanın

zeminine bıraktı. Kıpkırmızı kesilen Ferris, patlak gözleriyle

kardeşine hakaretler yağdırıyordu. Ancak ağzı tamamen kapalı

olduğu için, tek duyulan şey boğuk, anlaşılmaz homurtulardı. Halt

sırmalı pelerininin altında taşımakta olduğu kalın, parlak saks bıça-

ğını çıkararak Ferris’in burnuna doğru uzattı.

“İki seçeneğin var, kardeşim. Ya iplerini ya da gırtlağını ke-

seceğim. Seçim senin.”

Ferris’in çırpınışları öncekinden de şiddetlenmiş, elleri ile

ayaklarını bağlayan ipleri çılgınca zorlamaya başlamıştı. Halt bıçağı

yüzüne iyice yaklaştırınca aniden durdu.

- 369 ~

JOHN FLANAGAN

“Böylesi daha iyi,” dedi Halt. “Şimdi sesini kes yoksa ölürsün.

Anlaşıldı mı?”

Korkudan fal taşı gibi açtığı gözleriyle Ferris, başını çılgınlar gibi

evet anlamında sallıyordu.

“Aferin, öğreniyorsun,” dedi Halt. “Şimdi seni bağlarından

kurtaracağım. Ve sessiz kalmaya devam edeceksin. Herhangi birine

seslenmeye bile kalkarsan seni öldürürüm. Anlaşıldı mı?”

Halt birkaç saniyeliğine geri çekilerek Ferris’in durumu anlayıp

anlamadığını kontrol etti. Ferris, Halt hayatını bağışladığı için

konuşmamaya dünden razıydı. Halt’un yerinde kendisi olsa,

kardeşini öldürmek konusunda en ufak bir tereddüt yaşamayacaktı.

Halt ipleri özenle kesti ve Ferris etine batan bağların yarattığı

sıkıntılı halden kurtuluncaya dek bekledi. Kral başını kaldırarak

kardeşine bir göz attı. Gözlerine kin dolu bir ifade yerleşmişti.

“Bunu ne kadar sürdürebileceğini sanıyorsun? Paçayı kur-

taramayacaksın, Halt!” dedi.

Ancak Halt, Ferris’in tüm nefretine karşın alçak bir sesle

konuştuğunu fark etmişti. Sertçe gülümsedi.

“Kurtardım bile, Ferris. Bu işe boğazına kadar batmanı garanti

altına aldım bile.”

“Batmak mı? Nasıl? Neye batmışım?”

“Gündoğumu Savaşçısı’m Tennyson’m iki yandaşıyla yapacağı

dövüşte destekleyeceksin. Bunu senin adına tüm kasabanın önünde

ilan ettim. Bu sayede halkın gözdesi haline geliverdin,” diye

tatlılıkla ekledi.

CLONMEL’ÎN KRALLARI

“Öyle bir şey yapmayacağım!” dedi Ferris. Sesi yükselmeye

başlamıştı, ancak Halt’un kaşlarını hafifçe çatmasıyla beraber

kendine geldi. “Dövüşü iptal edeceğim!”

“Halk seni parçalara ayırır,” diye uyardı Halt. “Bu fikirden çok

hoşlandılar. ‘Kralımız sen çok yaşa,’ diye attıkları çığlıkları

duymalıydın. Gerçekten de çok etkileyiciydi. Herhalde bu sözleri

daha önce hiç duymamışsmdır.”

“Tennyson’la görüşeceğim! Ona diyeceğim ki...” Ferris sustu.

Halt başını iki yana sallıyordu.

“Seninle konuşacağını hiç sanmam. Ona halkın içinde karşı

koydun. Adama meydan okudun. Aşağıladın. Hafızam beni

yanıltmıyorsa onu bir sahtekâr ve şarlatan olarak niteledin. En

kötüsü de, aranızdaki anlaşmayı bozdun. Hayır, Majesteleri,

Tennyson’ı mağlup etmek zorundasınız, aksi takdirde sizi ya-

şatmayacaktır.”

Ferris durumu anlamaya başlamış, Halt’un kendisini bir tuzağın

içine hapsetmiş olduğunu kavramıştı. Artık tek şansı vardı; o da

kardeşinin dediklerini yaparak yanlarındaki genç savaşçının teke tek

dövüşte bir değil, iki rakibi birden alt etmesini beklemekten

geçiyordu. Halt meseleyi iyice açıklığa kavuşturmanın zamanı

geldiğine hükmetti.

“Köşeye sıkıştın, Ferris. Dövüşü iptal etmen halinde halk seni

tahtından alaşağı edecek. Onlar etmezse, Tennyson devreye girip

seni öldürecek. O da öldüremezse ben öldüreceğim. Anlaşıldı mı?”

Ferris gözlerini yere dikerek başını iki yana sallamaya başladı.

Bir süre sonra kısık bir sesle, “Anlaşıldı,” dedi.

Halt başıyla onayladı. “Güzel. Bardağın dolu kısmını gör

JOHN FLANAGAN

meye çalış. Başarılı olmamız halinde tahtını geri alacaksın ve halkın

da seni bağrına basacak -en azından yine kendin gibi davranmaya

başlayıncaya dek.”

Ama Ferris’in söyleyecek daha fazla bir şeyi yoktu.

“Sean! Sıcak su geldi mi?” diye perdenin öteki tarafına seslendi

Halt.

Sean ve Horace ellerinde bir tas sıcak su, birkaç havlu ve sabunla

soyunma odasına koşturdular. Morali bozuk görünen Kral’a bir göz

attılar. Halt Ferris’le yaptıkları konuşmayı diğerlerine aktardı.

“Sanırım Kral’ın önümüzdeki birkaç gün ortalarda gözükmemesi

daha güvenli olur,” dedi. “Esrarengiz bir hastalık nedeniyle

odasından hiç çıkmasın. Bu işi ayarlayabilir misin, Sean? Ferris ile

yan yana görünmememiz daha iyi olur, hele ki Horace zavallı

sakalcığımı paramparça etmişken.”

Sean başıyla onaylayarak, “Yardımcı olacaklarına güvendiğim

adamlarım var,” dedi. “Kral’ın içinde bulunduğumuz duruma

müdahale etmesini isteyen çok sayıda insan bulunuyor. Yardım elini

uzatacaklardır.”

“Güzel. Dövüş gününe dek sesi çıkmasın, yeter. Dövüşün

detaylarıyla da ilgileneceksin, değil mi?”

“İzleyiciler için bir tribün ve bir arenaya ihtiyacımız var,” dedi

alnı kırışan Sean. “Dövüşçüler için çadırlar ve bu tür şeyler. İcabına

bakarım.”

“O meseleyi sana bırakıyorum. Horace ile ben birkaç gün

boyunca ortadan kaybolacağız. İhtiyacımız olursa sana nasıl

ulaşabiliriz?”

Sean birkaç saniye düşündü. “Patrick Murrell adında bir

~ 372 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

garnizon çavuşu var. Eskiden emrimde çalışırdı. Onunla irtibat

kurmanız halinde mesajınızı bana iletecektir.”

“Tamam öyleyse.” Halt, hâlâ alçak bir taburede omuzları öne

düşmüş, oturmakta olan kardeşine bir göz attı. “Ferris, kafanı kaldır

ve beni dinle. Bir şeyi anlamanı istiyorum.”

Ferris gönülsüzce başını kaldırıp kardeşiyle göz göze geldi.

Öldürmek istediği yılana giderek yaklaşmakta olan bir kuşun

gözlerini andıran gözleriyle Halt’u izlemeye başladı.

“Tahtım korumanın tek yolu bu. Krallıkta gözüm olmadığını

sana daha önce de söyledim ve bu konuda ciddiyim de. İşler

yolunda giderse, güvende olacaksın. Ama planımızı sabote etmeye

kalkman, hainlik yapman, Tennyson’la irtibat kurup son dakikada

bir anlaşmaya varmaya çalışman halinde seni bulurum. Ve seni

bulduğumu da ölüp gitmeden önce yüreğine saplanan oktan

anlarsın. Tamam mı?”

“Evet.” Ferris’in kısık sesi ciyaklamayı andırıyordu.

Halt derin bir nefes alıp verdi. Kral’ı zihninden çıkarıp Horace’a

döndü.

“Güzel. Hadi artık şu lanet olası kurum ve çamurlan saçımdan

temizle.”

IB»- — -

1 1 ^

Bir süre sonra iki yabancı, dışarıdaki muhafızların bakışları altında

taht odasından ayrıldılar. Halt’un saçları her zamanki kırçıllı

rengine kavuşmuştu. Horace ayrıca kurum ve çamurdan oluşan bir

diğer karışımla Orman Muhafızı’nın eski sakal çizgisini yeniden

belirgin bir hale getirmişti. Yakından bakıldı

JOHN FLANAGAN

ğında sahte olduğu anlaşılıyordu. Ancak birkaç adım öteden Halt’un

yüzünü örten kukuletası sayesinde işini oldukça iyi gördüğü

söylenebilirdi. Birkaç günlük kirli sakalla desteklenmesi halinde

daha da gerçekçi bir görüntü kazanacaktı. O an için en azından

Halt’un ikiz kardeşine olan benzerliğini gizlemeye yanyordu.

Araluenli süvariler yokuştan köye inerek bir gecelik ücretini daha

peşin ödemiş oldukları hana döndüler.

“Will’e bize yetişebilmesi için zaman vermek üzere geceyi

burada geçireceğiz,” dedi Halt. “Yarın kasabayı terk edip ortalarda

gözükmememiz en iyisi.”

“Bana uyar,” diye cevap verdi Horace.

Halt genç dostunu uzun ve endişeli bakışlarla şöyle bir süzdü.

“Horace, tüm bunlarla seni bir açmaza soktuğumun farkındayım.

Dövüşmek konusunda bir itirazın olmadığını varsayarak bu şekilde

davrandım. Ama eğer çekilmek istersen, söylemen yeterli. Ferris de

ne hali varsa görsün.”

Horace’m kaşları daha Halt sözlerini bitirmeden çatılmıştı.

“Çekilmek mi dedin, Halt? Neden öyle bir şey yapacak mışım ki?”

Halt sıkıntıyla omuz silkti. “Dediğim gibi, seni bu işe sormadan

soktum. Bu aslında senin değil, benim dövüşüm. Hem şu adalılar da

ele avuca sığmayan zorlu birer rakipmiş gibi duruyorlar.”

Horace gülümseyerek parmaklarım açtığı elini öne doğru uzattı.

“Neyse ki kocaman ellerim var, ha? Halt, başından beri işin bu

noktaya gelebileceğini biliyorduk. Gündoğumu Savaşçısı

~ 374 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

efsanesini hortlatmamızın nedeni de aslında buydu.”

Sustu. Halt gönülsüzce başıyla onaylıyordu. Dile getirmeseler de

zihinlerinde her ikisi de durumu kabullenmişti. Hora- ce konuşmaya

devam etti.

“Tennyson’m oyun arkadaşlarıyla başa çıkabilirim. Ne de olsa bu

işin eğitimini aldım. İkizlerin vücutları iri ama yetenekli

olduklarından şüpheliyim. Bunun benim değil, senin dövüşün

olduğuna gelince... eh, sen benim dostumsun. Ve bu nedenle de

dövüş de benim dövüşüm.”

Halt başını kaldırıp karşısındaki samimi ve genç surata bir göz

attıktan sonra başını usulca iki yana salladı.

“Bu kadar sadakati hak etmek için ne yaptım ben?” diye sordu.

Horace soruyu ciddi ciddi düşünüyormuş numarası yaptıktan

sonra cevabını verdi, “Şey, pek bir şey yapmadın aslında. Ama

Leydi Pauline’e senin sırtını kollayacağımıza dair söz verdik.”

Horace, Halt’un cevap olarak sarf ettiği kelimelerin bazılarına

aşinaydı... ama bir kısmını ilk kez duyuyordu.

azaryeri bir arenaya dönüştürülmüştü. İzleyiciler için her

Piki yana ahşap tribünler inşa edilmişti. Batı tribünlerinin or-

tasına, öğleden sonra güneşi karşısında korunaklı bir noktaya,

Kral ve beraberindekiler için en tepedeki katların yüksekliğinde

kapalı bir oturma locası kondurulmuştu. Yarım düzine kişinin

oturabileceği yastıklı, rahat iskemlelerin bulunduğu bölmenin

üstüne bez bir tente çekiliydi. Arka taraftaki yüksek arkalıklı,

deri döşemeli ahşap koltuk Kral için ayrılmıştı.

Dövüşçülerin ayaklarını yere sağlam basabilmeleri için meydanı

kaplayan uzun çimler bir düzine işçi tarafından biçilerek

kısaltılmıştı. Meydanın her iki ucunda da biri Horace, diğeri ise

Killeen ve Gerard’a ayrılan iki çadır yer alıyordu. Çadırların

etraflarında dövüşçülerin müsabakalara hazırlandıkları sırada ihtiyaç

duyacakları mahremiyete uygun bir biçimde boş alanlar bırakılmıştı.

Kalan boşluklar ise çörek, şekerleme, bira ve şarap satıcıları

tarafından doldurulmuştu. İlk müsabakaya daha bir saat olmasma

karşın satışların ardı arkası kesilmiyordu.

Tribünler neredeyse tıka basa doluydu. Tennyson’ın takipçileri

gayrıresmi bir biçimde anlaşarak doğu tarafında kalan

CLONMEL’İN KRALLARI

tribünleri doldurmuşlardı. Kral locasının hemen karşısındaki merkezi

bir bölge Tennyson ile en yakın müritlerine ayrılmıştı. Takipçileri

önderlerinin güneşten korunması için bölmenin tepesine bir tente

germişti. Sıraların üzerine de kaim yastıklar atılmıştı. Her ne kadar

önce Sean’a başvurulmuş ve Tennyson için de Kralmkine benzer bir

loca inşa edilmesi istenmişse de genç Hibemiyalı bu talebi ters bir

tavırla reddetmişti. Ferris ülkenin kralıydı. Tennyson ise gezgin bir

vaizdi. Takipçileriyle birlikte tribünlerde oturabilirdi.

Doğal olarak arenada herkese yetecek kadar yer bulunmuyordu.

Ayakta kalanlar, görevlilerin kalabalığı dövüşçü çadırlarından uzakta

tuttukları arazinin uç kesimlerine doğru kaymaya başlıyordu.

Çoğunlukla Gündoğumu Savaşçısı adı altında Horace’ı

desteklemekte olan köy halkı ise batı tribünlerini doldurmuştu.

Tribünlerdeki sohbetlerden kesintisiz bir uğultu yükseliyordu.

Heyecanlı ve beklenti dolu vızıltılar bu sıcak günün öğleden

sonrasında devasa bir arı kovanını andırırcasına arena boyunca

yankılanıyordu.

S» -------------

Son birkaç günü kasaba sınırlarının birkaç kilometre dışındaki

ormanda kamp kurarak geçirmiş olan Araluenli üç arkadaş, ilk

ışıkların hemen ardından kimseye fark ettirmeden Dun Kilty’ye

sızmayı başarmışlardı. O erken saatlerde bile çok sayıda insan

ayaktaydı. Horace sırtına attığı uzun bir pelerin sayesinde kimliğini

gizliyordu. Orman Muhafızlarını ise Dun Kilty’de tanıyan kimse

yoktu. Pelerinli üç yabancıya dair görüntüler çok az

~ 377 -

JOHN FLANAGAN

ilgi uyandırıyordu. Ekibi görenler kasabaya dövüşleri izlemek üzere

geldiklerini düşünmüşlerdi.

Kapılarını erken açan bir handa kahvaltı ettiler. Halt yemek

yemekten çok etraflarındaki sohbetlere kulak kabartmaya çalı-

şıyordu. Duyduklanna bakılırsa, Ferris işleri tersine çevirmeyi

başaramamıştı ve dövüşler planlandığı gibi gerçekleşecekti.

Kasabalılar yaklaşmakta olan dövüşleri heyecanla bekliyorlardı.

Hatta Kral hakkında, biraz bu gösteriyi halkı için hazırlamış

olduğundan, biraz da Krallığın durumunu iyileştirmek için nihayet

bir adım atmakta olduğundan dolayı genellikle olumlu sözler

ediliyordu. Halt yaptıklarıyla Kralın popülerliğine katkıda bulunmuş

olduğunu fark edince acı acı gülümsedi. Hiç de tahtı elinden zorla

alınmış bir kişinin yapacağı şey değil, diye düşündü.

Will yağ sürdüğü bir ekmek diliminin üstüne sıcak bir pastırma

dilimi yerleştirmeyi başarmıştı. Ama arkadaşı için endişelendiğinden

dolayı sinirleri gergindi ve midesi kasılıyordu. Sahanda yumurtaların

eşlik ettiği pespembe lezzetli pastırma dilimlerinden bolca

tüketmekte olan Horace ise son derece kaygısız bir görüntü

çiziyordu. Will hiçbir şey yapmadan öylece oturmakta zorlanıyordu.

Ayağa kalkmak ve tüm vücudunu kaplayan gerginliği atmak üzere

etrafı şöyle bir kolaçan etmek istiyordu. Ancak Horace’a olan

saygısından dolayı sessizce yerinde oturmaya devam etti.

Birbirleriyle hiç konuşmadan otururlarken ruh hali hakkında

düşünmeye başladı. Geçmişte Horace ile birlikte savaş öncesi anları

çokça paylaşmışlıkla- n vardı. Will’in Orman Muhafızı eğitimi onun

dışarıya karşı daima sakin ve endişesiz bir görüntü sergilemesini

sağlamıştı. Hatta Horace onun kımıldamadan saatlerce oturup

düşmanı

- 378 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

bekleme yeteneğine atıfta bile bulunmuştu. Öyleyse bugün neden

aynı şekilde sakin ve endişesiz kalamıyordu?

Önceki vakalarda o da tehlikeye arkadaşıyla atılmıştı. Örneğin

Hallasholm’un dışında Temuçi ordusunu bekledikleri sırada. Ya da

Macindaw Şatosu’nun duvarlarının dibinde, ters dönmüş bir yük

arabasının altında çömelerek karanlığın çökmesini beklerken

fısıltıyla sohbet ettikleri anlarda. Ama bu kez farklıydı. Bu kez

Horace

tehlikeyi

Will’in yardımı olmadan, tek başına

göğüsleyecekti. Genç Orman Muhafızı bu gerçeği bir türlü içine

sindiremiyordu. Can dostunun hayatım riske edişini -hem de iki

kez- izlemek zorunda kalacaktı. Horace’a yardım elini uzatma

imkânı olmayacaktı -bu duruma rakiplerini iki ok atışıyla ortadan

kaldırabileceğini bilerek katlanması gerekiyordu. Hissetmekte

olduğu acizlik onu kahrediyordu.

Halt salonu arşınladıktan sonra masalarına dönerek, “Gitme

zamanı,” dedi.

Will rahatlayarak ayağa fırladı ve kapıya yöneldi. Horace

tavırlarını sırıtarak karşıladığı arkadaşını takip etti.

“Neden bu kadar gerginsin?” diye sordu. “Huysuz İkizler’le

dövüşecek olan sen değilsin ki.”

Will arkadaşını endişeyle süzerek, “Gergin olmamın sebebi de

bu zaten,” dedi. “Bir kenarda oturup izlemeye alışkın değilim.”

Pazar meydanına yönelerek Sean’ın gözetimi altında yapılmakta

olan hazırlıkları incelemeye başladılar. Önderlerinin oturacağı

bölmeyi inşa etmekte olan bir grup beyaz cübbelinin ters bakışlarına

maruz kaldılar. Horace karşılık olarak gülümseyince müritler bir

şeyler mırıldanarak arkalarını döndüler.

~ 379 ~

JOHN FLANAGAN

“Dostlarının kim olduğunu bilmek ne güzel,” dedi Horace.

Güney tarafındaki çadırın dışında beyaz cübbelilerden oluşan bir

diğer grubun bulunduğunu fark etti. Dönüp sahanın kuzey ucundaki

çadıra bir göz attı. Çadırın etrafında ortada dolananları engellemek

amacıyla yerleştirilmiş iki görevli dışında kimse yoktu.

“Sanırım burası bizim,” diyerek çadıra doğru yürümeye başladı.

Will de birkaç adım gerisinden geliyor, Horace’m uzun bacaklarıyla

attığı adımlara yetişebilmek için aceleyle koşturuyordu. Halt birkaç

dakika boyunca gençlerle birlikte ilerledikten sonra Will’e döndü.

“Sen Horace’a göz kulak ol. Ben gidip Sean’ı bulacağım.”

Will başıyla onayladı. Halt’un, Sean’ın hazırlayacağı duyuru

metni (dövüşleri başlatacak olan duyuru) üzerinde çalışmakta

olduğunu biliyordu. Halt, Horace’ın elde edeceği galibiyetin,

Alseiass’ın kudretini açık bir şekilde çürüteceğinden ve Gündoğumu

Savaşçısı’nm kayıtsız şartsız benimsenmesi gerektiği şeklinde

yorumlanacağından emin olmak istiyordu. Bu konudaki belirleyici

husus yapılacak dövüş -dövüşler, diye kendi kendini düzeltti-

olacaktı. Sean meseleyi dövüş başlamadan açıklığa kavuşturacak ve

Tennyson’dan da dövüşün koşullarına kelime oyunu yapmaksızın,

kayıtsız şartsız razı olmasını talep edecekti. Dışarlıklı önderinin

tereddüt etmesi ya da tüm şartlara uymaması halinde, kalabalığın -ve

takipçilerinin arasına yeni katılan köylülerin- ona olan inancı sarsı-

lacaktı. Dışarlıklılara verilen destek zayıflamaya başlayacaktı.

Halt aceleyle kraliyet locasına koştururken Will ile Horace da

kendilerine ayrılan çadıra varmıştı.

~ 380 ~

CLONMELİN KRALLARI

Çadırın orta noktasının yüksekliği üç metreyi rahatlıkla bulduğu

için içeri girerken eğilmelerine gerek kalmamıştı. Beyaz çadır

bezinden duvarlar sabah güneşinin içeri girmesini engelliyordu.

Bir köşede paravanla ayrılmış küçük bir bölme yer alıyordu. Will

başını içeri uzattı ve gözüne bir kova çarptı.

“Bu ne için?” diye sordu.

Horace gülümseyerek, “Tuvalet,” dedi. “Gerginlikten küçük su

dökmem gerekirse diye.”

Will aceleyle başını geri çekti. Horace’in konuyu dile getir-

mesiyle birlikte, kendi mesanesinin de sıkışmaya başladığını fark

etti. Durumu gerginliğine yordu ve aldırmadan çadırdaki basit

mobilyaları incelemeye başladı.

Çadırın ana bölmesinde bir kanepe, çadır beziyle kaplı bir

sandalye ve Horace’ın silahlarıyla zırhını yerleştirebileceği bir raf

yer alıyordu. Zincir zırhı, zincir boyun koruyuculu miğferi ve kaval

kemiği ile bacaklarının alt kısmını koruyacak olan hafif metalden

bacak zırhı, incelenmek üzere önceki gün şatoya teslim edilmişti.

Halt’un talebi üzerine, Horace’a üstleri gündoğumu sembolü ile

kaplı iki adet yuvarlak kalkan verilmişti. Tertemiz kalkanlar ve zırhı,

rafın üstünde sahiplerini bekliyorlardı artık. Horace her bir parçayı

dikkatle kontrol ederek ayarların kurcalanıp kurcalanmadığından ve

tüm kayış ve bağlantıların güvenle yerlerine oturduklarından emin

oldu.

Will’in gerginliğini sezdiği için çadırda arkadaşının zihnini

meşgul edecek bir şeyler aradı. Gözüne masanın üstünde bulunan su

testisiyle iki adet kulplu bardak takıldı. Şöyle bir göz atınca testinin

boş olduğunu fark etti.

~ 381 ~

JOHN FLANAGAN

“Şuna soğuk su doldurabilir misin?” diye sordu. “İlk dövüşün

ardından muhtemelen deli gibi susayacağım. Bugüne kadar hep öyle

oldu.”

Bir işe yaradığı için sevinen Will, testiyi alıp çıkışa yöneldi ama

çıkışa vardığında kararsızca durdu.

“Tek başına kalmanın sorun olmayacağından emin misin?”

Horace arkadaşına gülümseyerek, “Eminim,” dedi. “Islatıp

testinin üstünü örtebileceğimiz bir örtü ya da tülbent bulabiliyor

musun, bir bak bakalım. Suyun serin kalması için.”

“Olur. Eminsin değil...”

“Yürü hadi!” dedi Horace elinin tersiyle arkadaşını başından

savarcasına. Tek başına kalınca sandalyeye oturdu ve dirseklerini

dizlerine dayayarak öne doğru eğilerek derin derin nefes almaya

başladı. Nabzı tam da beklediği üzere, normalin biraz üstünde

atıyordu. Dışarıdan bakıldığında soğukkanlılığını koruyormuş gibi

görünmesine karşın, Horace’ın vücudu karnının içine bir yumru

oturmuşçasma tanıdık bir şekilde gerilmeye başlıyordu. Bundan

rahatsız olmuyordu. Aynı şeyi katıldığı tüm savaş ya da dövüşlerden

önce hissederdi. Kendisini biraz olsun gergin hissetmemesi halinde

bir sorun var demekti. Bir miktar gerilmek iyi bir şeydi. İnsanın

rakibine karşı bilenmesini sağlardı.

Ama yine de, Will’in bitmek bilmeyen endişeli incelemeleri

olmadan birkaç dakika kendi kendine kalabildiği için çok

memnundu. Will’in bir işe yaramadığını düşündüğü için bu kadar

gerilmiş olduğunun farkındaydı. Bazen geri çekilip tehlike altındaki

arkadaşını izlemek bizzat tehlike altında olmaktan daha zor olabilir,

diye düşündü. Yine de Will’in he-

~ 382 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

yecanlamp gerilmesinin ona bir yaran dokunmuyordu. Suyu

getirince yapması için ona verecek başka bir iş bulmam gerek, diye

düşündü.

Beklediğinden uzun sürmüştü, ancak genç Orman Muhafızı

ağzına dek dolu testiyle döndüğünde Horace’ın kulağına hiç de

beklemediği buz tıkırtılan çarptı.

Horace, arkadaşının bu girişkenliği karşısında şaşırarak, “Buzu

nereden buldun?” diye sordu.

Will sırıttı. “İçecek satıcılanndan birinde bir miktar vardı. Önce

vermek istemedi ama ona arkadaşımdan söz edince geri adım atmak

zorunda kaldı.”

“Benden mi?” dedi Horace, yüzünde şüpheli bir ifade belirmişti.

Will başını hayır anlamında salladı.

“Saks bıçağım,” dedi smtarak. “Verdiğim cömert bahşişin de

faydası oldu tabii.” Testiyi masanın üstüne yerleştirip Horace’m

önerdiği gibi ıslak bir tülbenti dikkatle üstüne örttü. Yapacak bir şeyi

kalmayınca çadırda ileri geri yürümeye başladı.

“Ya sen... nasılsın?” diye sordu. “Bir şeye ihtiyacın var mı?”

Horace bir an arkadaşını süzdükten sonra aklına bir şey geldi.

“Kılıcımı başdanışmanın masasına götürür müsün?” dedi.

“Dövüşten önce silahların incelenmesi gerekiyor. Rakibimin hangi

silahı kullanacağını öğrenebilirsen çok iyi olur.”

Will o daha cümlesini bile bitiremeden çadınn dışına fırlamıştı.

Horace gülümseyerek yeniden derin nefesler almaya, zihnini başıboş

fikirlerden anndınp onu bekleyen dövüşe odaklamaya başladı. Kolay

olmayacağını biliyordu. Fakat çam yarmasını andıran o ikizleri

mağlup edebileceğine dair inancı tamdı. Tabii

~ 383 ~

JOHN FLANAGAN

hedefine odaklanıp savaşçı içgüdülerini azami seviyeye çıkarabilirse.

Bu tür dövüşlerde başarılı olmanın yolu, savaşçının hamlelerinin

içgüdüsel tepkileriyle aynı dili konuşmalarını sağlamaktan j

geçiyordu. Bu sayede üzerinde düşünmeden kılıcıyla bir darbe ;

vurabilecek ya da karşıdan geleni kalkanıyla karşılayabilecekti., Bu

sayede rakibinin gözleri ve vücudunun duruşundan bir sonraki

saldırının ne taraftan geleceğini tahmin edebilecekti.

Gözlerini kapatarak uzaktan gelen seslere odaklandı. Tribünle-1

rin uğultusu. Ağacın tekine tünemiş bir kuşun şakıması. Satıcıların

haykırışları. Her birini tek tek ayırt ederek zihninden silip attı.

Halt’un çadıra girip, genç savaşçının gözleri kapalı bir halde

oturmuş, kendisini dövüşe hazırladığını fark edince dışarı çıktığını

duymadı bile Horace.

Halt birkaç dakika sonra çadıra dönen Will’in yolunu kesti ve

içerideki dövüşçüyü rahatsız etmeden çadın izleyebilmeleri için eski

çırağını birkaç metre ötede bulunan bir ağacın altındaki sıraya

götürdü. Bir süre sonra kulaklarına çadırdan ayak sesleri ile metal

tıngırtıları gelmeye başladı. Halt önde olmak üzere çadırın kapısına

doğru yürümeye başladılar. Horace zincir zırhını başından

geçirmekle meşguldü. Başını sallayarak arkadaşlarım selamladı.

“Ne kullanacakmış?” diye sordu Horace, WilPe.

Will endişeli bakışlarını çadır boyunca gezdirdi. “Zincirli topuz,”

diye cevap verdi. Halt’un aniden derin bir nefes aldığını fark etti.

“Bizim açımızdan epey kötü, değil mi?” diye sordu genç adam.

Horace omuz silkti. “Bilmem. Daha önce hiç o silahı kullanan

biriyle karşılaşmadım. Sen ne dersin, Halt?”

CLONMEL’İN KRALLARI

Halt küçücük kalan sakalını düşünceli bir tavırla kaşıdı.

Araluen’de pek sık görülen bir silah olmasa da daha önce zincirli

topuz karşısında savaşmış kişilerle tanışmıştı.

“İdare etmesi güç bir silah,” dedi. “Erişim mesafesini artırıyor -ki

rakibin kollan sayesinde zaten normalden uzağa erişebiliyor. Ayrıca

inanılmaz güçlü darbeler vurmaya yarar. Kendini, üstüne bir

şahmerdan* çarpmış gibi hissedeceksin.” “Çok moral verdin,” dedi

Horace. “Başka iyi haberin var mı?” “Sakın darbeleri kılıcınla

karşılamaya çalışma. Kılıcının etrafına dolanır ve hatta bıçağı

koparıp atabilir bile. Birçokları zincirli topuza karşı koyabilmek için

savaş baltası kullanır. Sen de baltaya geçebilirsin,” diye öneride

bulundu Halt.

Horace başını iki yana salladı. “Kılıcıma alışkınım. Yabancı bir

silah denemenin zamanı değil.”

“Doğru. Neyse, mesafeni korumaya çalış. Kalkanını ucundan

yakalaması halinde, silahın çivili ucu kıvnlabilir ve kalkan koluna ya

da başına çarpabilir. Topuzun yavaş ve hantal bir silah olması ise

lehine işleyecektir. Onu etkili bir biçimde kullanabilmek için

dövüşçünün muazzam bir güce sahip olması gerekir.” “Korkarım

rakibimiz de tam o tanıma uyuyor,” dedi Horace omuz silkerek.

“Yani mesafemi korumam, zincirin kalkanıma dolanmasına engel

olmam, bir şahmerdan darbesi almamam ve darbeleri kılıcımla

karşılamamam gerekiyor. Çocuk oyuncağı gibi görünüyor. Will,

hadi şu bacak zırhlarını takmama yardım et de gidip şu çam

yarmasının işini bitireyim.”

* Eskiden kale kuşatmaları sırasında orduların kullandığı, kale kapılarını kırmaya yarayan ve makaralı bir düzeneğe sahip savaş aracı.

(Ed. N.)

6 4TT erkes burayı dinlesin! Kral’ın başdanışmanı ve dövüş-

X Alerin denetleyicisi Sör Sean Carrick’in açıklamaları için

sessizlik! Sör Sean için sessizlik!”

Çığırtkanın gürleyen sesi resmi ifadelerle yüklü, zorlama

duyuruyu tribünlerdeki sohbet uğultularını bastıracak şekilde tüm

pazaryerine iletmişti. Tıknaz çığırtkan, fıçı şeklinde bir göğse ve

muazzam bir akciğere sahipti. Bu iş için özel olarak seçilmiş ve

eğitilmişti.

İzleyicilerin ilk dövüşün başlama vaktinin geldiğini anlama-

larıyla beraber tribünler sessizleşmeye başladı. En uç kısımlarda

oturanların başlan Kraliyet locasının önüne doğru hareketlenen

Sean’ı görebilmek üzere öne doğru eğildi. Sean elinde taşıdığı rulo

halindeki parşömeni açarak okumaya başladı. Her ne kadar

çığırtkanınki gibi herkesin dikkat kesilmesini sağlayacak gür-

lemelerden yoksun olsa da, güçlü ve temiz bir sesi vardı ve ani

sessizlikte tribünlerin dört bir yanına ulaşıyordu.

“Dun Kiltyliler! Bugün burada, aynı zamanda Talih Tanrısı Altın

Alseiass olarak da bilinen sözde tanrının meşruiyeti sınanacaktır.”

- 386 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Sözde tanrı” ifadesini kullanmasının ardından doğu tri-

bünlerinden yer yer mırıltılar yükselmeye başlamıştı. Sean başını

kâğıttan kaldırıp dövüş alanının ötesini sert bakışlarla süzünce,

mırıltılar da bir anda kesiliverdi.

“Clonmel’in Yüce Kralı Ferris, Alseiass’ın sahte bir tanrı

olduğunu ve elçisi Tennyson’ın da sahte bir elçi olduğunu ileri

sürmektedir.”

Konuşmasına ara verip arkasını döndü ve kraliyet locasının arka

tarafındaki taht benzeri sandalyesine büzüşmüş oturmakta olan

Ferris’e bir göz attı. “Yaşasın Ferris!” ve “Kralımız sen çok yaşa!”

çığlıklarıyla karışık tezahüratlar arena boyunca yankılanmaya baş-

ladı. Sean seslerin kesilmesini bekledikten sonra devam etti.

“Majesteleri aynı zamanda Krallığın tek gerçek kurtuluş

umudunun Gündoğumu Savaşçısı olarak tanınan savaşçıda yattığını,

Gündoğumu Savaşçısı’mn önderliği ve koruyuculuğu altında Krallık

çapında hukuk ve düzenin yeniden hüküm süreceğini iddia

etmektedir.”

Daha fazla tezahürat duyuldu. Doğu tribünlerine ise ölüm

sessizliği çökmüştü.

“Buna karşılık elçi Tennyson ise Alseiass’ın gerçek bir tanrı

olduğunu ileri sürmektedir.”

Tezahüratlar bu kez doğu tribünlerine sıçradı. Tennyson

sandalyesinde arkasına yaslanıp etrafındaki takipçilerine bir göz attı

ve gülümsedi. Sahanın öteki ucundan adamı izlemekte olan Halt,

Tennyson’m halinden oldukça memnun olduğunu fark etti. Mat mor

pelerinleriyle Tennyson’m arkasında oturmakta olan üç silueti fark

edince kaşlarını çattı. Bunlar Cene- vizalılar olmalı, diye içinden

geçirdi.

JOHN FLANAGAN

Sean sözlerine devam ediyordu. “Tennyson kendisini takip

edenlere tanrısının himayesini garanti etmekte ve Krallık sınırlan

içinde düzenin yalnızca Alseiass tarafından sağlanabileceğini vaat

etmektedir.

“Bu iddialar bir tartışma yaratmış ve karşılıklı bir sonuca

ulaşılamayınca taraflar nihai çözümün dövüş yoluyla elde edil-

mesine karar vermişlerdir.”

Gök gürültüsünü andıran tezahüratlar tüm arenayı sarmıştı artık.

Hem köy halkı hem de Dışarlıklılar durumu kükreyişlerle

onaylıyorlardı. Yaklaşık otuz saniye sonra Sean hemen arkasındaki

çığırtkana bir göz attı. Tıknaz adam öne çıktı ve gür sesiyle

kalabalığı bastırdı.

“Sessizlik! Sean o’Carrick için sessizlik!”

Tezahüratlar tıpkı bir kumsala vurup arkasında hiçbir şey

bırakmadan geri çekilen görkemli bir dalga gibi yavaş yavaş kesildi.

“Dövüş yoluyla karar, kutsal ve tartışma götürmeyen bir yöntem

olup itiraz şansı bulunmamaktadır. Dövüş tüm tann- lann mesele

hakkında doğrudan bir karar vermelerine fırsat tanımaktadır. Kral

Ferris adma nihai sonuca kesinlikle ve sonrasında bir münakaşa

çıkarmaksızın bağlı kalınacağına dair and içerim.

“Alseiass’ın takipçileri dövüşten galip çıkarlarsa, Kral Ferris

Gündoğumu Savaşçısı’mn kudretine dair tüm iddialarım geri

çekecek ve Alseiass’ın iradesine boyun eğecektir.”

Kral locasmm öteki tarafında kalan tribünlerden birkaç dağınık

tezahürat ve ıslık yükseldi. Ancak izleyicilerin büyük bir kısmı

mücadelenin ve sonuçlarının önemini kavrayarak sessiz-

CLONMEL’İN KRALLARI

lige gömülmüştü. Tennyson’ın müritleri elçilerinden de benzer

bağlayıcılıkta bir yemin -ve Killeen ile Gerard’m dövüşü kay-

betmeleri halinde Alseiass’ı reddedeceğine dair bir güvence- talep

edildiğini fark etmişlerdi. Tennyson’ın grubuna fazla düşünmeden

katılan birçoğu, içinde bulunduğu durumu sorgulayacak hale

gelmişti. Heyecan, korku ve körlemesine bir umut dalgasını takip

ederek çok da mantıklı düşünmeksizin Tennyson’ın peşine

takılmışlardı. Sean artık onlara madalyonun diğer yüzünü -

Tennyson’ın göze aldığı riski- işaret ediyordu.

“Gündoğumu Savaşçısı’nın galip gelmesi halindeyse Tennyson

ile takipçileri aynı güvenceyi vermelidir. Burada gerçekleşecek olan

kutsal dövüş, Alseiass’ın gerçek bir tanrı olup olmadığı -ve

Tennyson’m gerçek bir elçi mi yoksa bir sahtekâr mı olduğu-

konusunda belirleyici olacaktır.”

Sean sözlerine ara verip karşı tarafta oturmakta olan beyaz

cübbeli adama bir göz attı. Tennyson bir cevap verecekmiş gibi

durmuyordu.

“Tennyson! Alseiass’ın sözde elçisi! Her nasıl sonuçlanırsa

sonuçlansın, dövüşün neticesini kabul edeceğine dair and içer

misin?”

Tennyson yerinden kalkmadan bakışlarını etrafındaki ta-

kipçilerinin üzerinde gezdirdi. Herkes ona bakıyordu. Başını evet

anlamında hafifçe salladı. Fakat bu kadarı Sean için yeterli değildi.

“Ayağa kalk, Tennyson!” diye emretti. “Ayağa kalk ve tüm

izleyicilerin huzurunda yemin et!”

Tennyson hâlâ yerinden kımıldamıyordu. Bu kadar kesin bir

yargıda bulunmayı hiç istemiyordu. Dövüş sırasında nele

~ 389 ~

JOHN FLANAGAN

rin ters gidecçğini kim bilebilirdi ki? Ama orada oturmuş beklerken,

takipçilerinin mırıldandığını duyabiliyordu. Yaklaşık elli kişilik

beyin takımı sesini çıkarmıyordu. Ne de olsa, beyin takımındakilerin

hiçbiri Alseiass adında bir tanrı bulunduğuna dair bir yanılgı içinde

değildi. Ama peşine yeni takılanlar, Mountshannon ve yol üstündeki

yanm düzine köyden alıp getirdikleri kalabalık, Tennyson’ı şüpheli

bakışlarla izlemeye, öğretilerinin gerçekliği ve haklılığından kuşku

duymaya başlamıştı. Tennyson birkaç saniye daha beklemesi halinde

desteklerini kaybedeceğini fark etti ve gönülsüzce ayağa kalktı.

“Yemin ediyorum,” dedi.

Karşı taraftaki Şean’ın yüzünde küçük, zalim bir tebessüm

belirdi.

“Öyleyse buradaki herkes şahidimiz olsun. İhtilaflı mesele bugün

burada dövüş yoluyla çözülecektir. Tüm taraflar bunu kabul etmiştir.

Sonuçlar tüm tarafları bağlamaktadır.”

Sean kuralları belirleyen resmi cümleleri okumayı bitirinc e

parşömeni katlamaya başladı. Arenanın her iki yanındaki çadırlara

bir göz attı.

“Dövüşçüler meydana çıksın! Gündoğumu Savaşçısı olarak

tanınan Araluenli Horace. Alseiass’ın havarisi, Adalı Killeen! Öne

çıkın ve bu kutsal dövüş için silahlarınızı alm.”

Horace ile Killeen çadırların kapısında belirince tezahüratlar da

bir kez daha yükselmeye başladı. Bir yerlerde, adımlarını uyumlu bir

biçimde atmaları için bir davul çalmaya başlamıştı. Savaşçıların her

ikisi de tepeden tırnağa zırhlıydı. Killeen’in üstünde zırhlı bir

gömlek bulunuyordu -deri içliğinin üstüne balık pullarını andıracak

biçimde pirinç levhalar tutturulmuş

- 390 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

tu. Horace ise beyaz cübbesinin altma, kollannı da kaplayan ve

minik zincir parçalarından oluşan bir zırh giymişti. Killeen, dar

aralıktan yalnızca parlak gözlerinin seçilebildiği, tüm yüzünü

kaplayan bir miğfer takmıştı. Horace ise boynunu koruması için

omuzlarına dek uzanan zincirli, koni şeklindeki alışılageldik

miğferini takmıştı.

Her iki dövüşçü de kalkanlarını sol kollarında taşıyordu.

Horace’ın beyaz zemin üzerine gündoğumu sembolünün çizili

olduğu kalkanı, sert tahtanın üzerine tutturulmuş çelik parçalarından

oluşuyordu. Killeen’in şövalye kalkanı ise altı sivri, üstü yuvarlak bir

kesime sahipti. Üstünde Alseiass’m çifte daireli sembolünü

taşıyordu. Her iki dövüşçünün de yanı sıra birer görevli yürüyordu.

Killeen’in yanında beyaz cübbeli bir rahip yardımcısı, Horace’m

yanında ise adımlarını arkadaşına uydurmaya çalışan Will yer

alıyordu. Horace ve devasa bir vücuda sahip olan Killeen’in yanmda

Will adeta bir çocuğu andırıyordu.

Dövüşçülerin yanlarındaki görevlilerle Sean’ın onları beklemekte

olduğu kral locasının önüne gelmeleriyle birlikte davul sesleri son

bir patırtının ardından sustu. Locanın alt tarafında, zemin seviyesinde

bulunan basit bir masada dövüşçülerin seçtikleri silahlar duruyordu.

Horace’m uzun gövdeli, sade süvari kılıcı, pirinç kabzası ve

kabzayla uyumlu kavrama parçasıyla sıradan bir silah gibi

görünüyordu. Bununla birlikte, son derece keskin olan silah

mükemmel bir dengeye sahipti.

Hemen yanında, Killeen’in kocaman ve çirkin zincirli topuzu

sergileniyordu. Yaklaşık yarım metre uzunluğundaki kalın meşe

sapı, her on santimde bir demir şeritlerle güçlendirilmişti. Uzun ve

kalın demir zincir, uç taraftaki ürkütücü çivili topuza bağlıydı.

- 391 ~

JOHN FLANAGAN

Topuz zarafet ve incelikten yoksun, kaba bir silahtı. Fakat son

derece ölümcüldü. Horace silahı incelerken dudaklarım düşünceli

bir tavırla büzdü.

Halt haklı. Bu mereti kendimden uzakta tutmam gerek, diye

düşündü.

“Silahlarınızı alın,” dedi Sean.

Horace kılıcını eline alıp kurcalanmadığından emin olmak üzere

şöyle bir çevirdi. Silahın ağırlığı ve dengesi yerindeydi. Zarif kılıcı

küçümseyen bakışlarla izleyen Killeen, zinciri masaya sürtünüp

şıngırdayan silahını kaldırarak acımasız çivili topuzunu ileri geri

savurdu.

“Görevliler, arenayı terk edin,” dedi Sean usulca. Will dövüş

alanını belirleyen korkuluğun altından geçerek tribünün ilk sırasında

oturmakta olan Halt’a katıldı. İkili endişeyle bakıştı. Killeen’in

görevlisi de hızla alanın karşısına geçip Tennyson’ın yandaşlarının

arasındaki yerini aldı.

“Yerlerinize geçin. Dövüş, işaret borusunun çalınmasıyla

başlayacak,” dedi Sean. Hazır olup olmadığını kontrol etmek üzere

zemin hizasındaki borazancıya bir göz attı. Borazancı gerginlikle

dudaklarını yalayarak başını salladı. O anki heyecana kapılmamak

hiç de kolay değildi.

Horace ve Killeen arenanın ortasına doğru yürüyerek kireçle

çizilmiş bir daireden oluşan başlangıç noktasına geldiler. Killeen

akşamüzeri güneşi Horace’ın gözüne vursun diye bilerek dairenin

batı kesimine yanaştı. Ancak Sean bu tür numaralara karşı tetikteydi.

Dövüş, taraflar eşit konumdalarken başlayacaktı.

“Killeen!” diye çınladı sesi. “Güney tarafına geç! Hemen!”

- 392 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Devasa miğfer tribüne doğru döndü. Sean bir an için miğferin üst

kısmındaki yarıktan onu kötü kötü süzmekte olan gözleri gördüğünü

sandı. Ama izbandut ona söyleneni yaptı. Böylece Horace, rakibinin

karşısına geçti.

Killeen’in hilesini fark eden Halt ayaklanmış, elini sırtındaki ok

kılıfına atmıştı. Ancak Sean’ın müdahalesi üzerine biraz gönülsüzce

de olsa tekrar yerine oturdu.

“Kuralları bir kez ihlal etsin,” diye mırıldandı Halt, Will’e. “İhlal

ediyormuş gibi görünmesi bile yeter, oklarımla kevgire çeviririm

onu.”

“Al benden de o kadar,” diye cevap verdi Will. Gizliden gizliye

adalının el altından bir tür hileye başvurmasını umut ediyordu. Bu

sayede Halt ile adamı oklamalan için önlerinde engel kalmayacaktı.

Kurallara uymayan taraf otomatikman dövüşü ve yaşama hakkını

kaybetmiş sayılacaktı.

Horace ve Killeen birbirlerini süzüyorlardı. Killeen dizlerini

kırmış, hafifçe çömelmişti. Horace ise hafiften parmak uçları

üzerinde doğrulmuştu. Ağır ve hantal zincirli topuz aralarında

savrulup duruyordu. Horace’m kılıcı da hareket ediyor, ucuyla

havada minik daireler çiziyordu.

Birden, işaret borusu arenaya çöken sessizliği kırarak çınladı.

Killeen iri yapılı, hantal bir adam olmasına rağmen oldukça

hızlıydı. Hatta Horace’ın beklediğinden daha hızlı hareket ediyordu.

Kalın bileği, zincirli topuzu kaldırıp başının üstünde rahatça

çevirdikten sonra hedefine doğru savurmasına yetecek kadar

güçlüydü. Hamlesini yaparken Horace’a doğru bir adım attı ve

darbeyi karşılamak üzere kalkanını kaldıran genç savaşçının geriye

doğru sıçramasına neden oldu.

~ 393 ~

JOHN FLANAGAN

Halt, zincirli topuzun hedefine bir şahmerdan gibi çarptığından

söz etmişti. Horace ise kalkanının üstüne bir bina devrilmiş gibi

hissediyordu. Daha önce hiç bu kadar yoğun ve şiddetli bir darbeye

maruz kalmamıştı. Yıllar önce Morgarath’m devasa kılıcının

karşısına çıktığında bile.

Şaşkınlıkla inleyen Horace, az kalsın Killeen’in bir sonraki

hamlesine yakalanacaktı. İriyarı fedainin yanlamasına savurduğu

silahını tam zamanında indirmeyi başardığı kalkanı ile savuşturdu ve

bir kez daha gerilemek zorunda kaldı. İlk iki darbeden yalnızca

sürati sayesinde kurtulmuştu. Horace, miğferdeki aralıktan parlayan

gözlere baktığında, Killeen’in, adeta yıldırım hızıyla tepesine

indirdiği beklenmedik darbeleriyle dövüşü daha başlamadan

bitirmeyi hedeflediğini fark etti. Rakibinin ne kadar hızlı tepki

verebildiğini fark eden Killeen, tedbiri elden bırakmadan ayaklarını

sürüyerek peşinden geliyordu. Silahını bir kez daha yukarıdan

aşağıya savurdu. Ancak Horace hamleyi bekliyordu ve hafifçe yana

kaymasıyla beraber demir topuz toprağa gömüldü.

Horace hiç vakit kaybetmeden Killeen’in kolunun ön kısmım

kesti. Zincirli topuzun kullanışsız tarafı, kılıçlara benze- meksizin

kullanıcısının eline ya da kolunun ön kısmına gelen darbeleri

engelleyebilmeye yarayan bir kavrama parçasından yoksun

oluşuydu. Ancak Killeen üstleri kaim pirinç levhalarla kaplı zırhlı

eldivenler giyiyordu. Kılıcın kolunu sıyırmasıyla aniden geriye

sıçraması da bir oldu. Ama zırhı yerli yerindeydi ve çok da etkili bir

darbe aldığı söylenemezdi.

Hoface zincirli topuzun menzilinden çıkmak üzere Killeen’in sağ

tarafına doğru daireler çizmeye başladı. Hoşnutsuzluğu yüzünden

anlaşılıyordu. Killeen’in darbelerini ge

~ 394 -

CLONMEL’İN KRALLARI

çiştirebilir ya da kalkanıyla karşılayabilirdi. Ancak o an için rakibine

saldırma şansı yoktu* Zincirin, kalkanını sarıp yüzüne doğru

sekmesine engel olmak için çam yarmasından uzakta durması

gerekiyordu. Bir kılıç ya da balta dövüşçüsüyle mücadele ediyor

olsaydı, öne doğru hareketlenip rakibini sıkıştırabilir ve silahını

kımıldatmasına engel olabilirdi. Ancak karşısında zincirli topuz

olunca işler değişiyordu. Ne olursa olsun, silahın adeta bir kamçı

gibi üstüne sekmesine engel olması gerekiyordu.

Killeen bir kez daha topuzunu yukarıdan aşağıya doğru savurdu.

Horace kalkanını kaldırdı ve darbenin etkisini omzunda hissetti.

Daha karşılık veremeden, Killeen ağır silahı geriye doğru çekti ve

bir kez daha savurarak kalkanına vurdu.

Horace kalkanının hafifçe çatırdadığını duydu. Kendisine alan

yaratmak üzere geriye doğru sıçradı ve bir göz atarak kalkanın eğilip

bükülmeye başladığını fark etti. Köşeleri örselenmiş ve hafiften

kopmuştu, topuzun çarptığı orta kısımdaki çelik kaplama ise

kırılmış, alt taraftaki tahtalar açığa çıkmıştı. Birkaç darbe daha

alması halinde kalkanın parçalanacağını fark etti. O korkunç topuzun

karşısına yalnızca kılıcıyla çıkma fikri karşısında bir an için ağzı

kurudu. Dövüşün başından beri ilk defa yenilgi ihtimalini

düşünmeye başladı.

Killeen bir an sonra yeniden saldırıya geçti. Horace’m kalkanını

bir kez daha kaldırmaktan başka çaresi yoktu. Çelik yüzeydeki

gedik, darbe karşısında iyice açıldı ve çivili topuz tahta kaplamanın

derinliklerine saplanıp kaldı. Birkaç saniyelik karşılıklı

çekiştirmenin ardından Killeen silahını çekerek bir kez daha

savurdu.

r 395 ~

JOHN FLANAGAN

Horace’m bu kez eğilmesiyle birlikte demir topuz ıslık çalarak

başının üstünden geçti. Ancak zihninde yavaş yavaş bir plan

oluşmaya başlamıştı. Can havliyle başvurulacak, ümitsiz bir fikirdi

belki ama aklına başka bir şey gelmiyordu. Şu anki durumunu,

Morgarath’m karşısına çıkıp kendisini savaş beyinin taarruza

kalkmış atının önüne attığı ana benzeterek acı acı güldü.

Açaba aklıma neden hep böyle olmayacak fikirler geliyor, diye

kendi kendine sordu.

Killeen topuzunu bir kez daha yukarıdan aşağıya savurunca,

Horace geri çekilerek topuz başının toprağa gömülmesine neden

oldu. Dışarlıklının destekçileri, şampiyonlarının karşısında sağa sola

kaçıp darbeleri savuşturmak için eğilip kalkan Horace’ı yuhalamaya

başlamıştı. Genç savaşçı o ana dek tek bir karşı saldırıda bile

bulunamamıştı.

Yerlerinde olsam ben de kendimi yuhalardım, diye düşündü.

Tribünlerin diğer kesimi ise zincirli topuzun gümbürtüyle her

hedefine inişinde duyulan kederli inilti ve nidalar haricinde, fark

edilir ölçüde sessizleşmişti.

Horace bir kez daha sola doğru hareketlendi ve kendini top-

layabilmek üzere birkaç metre geriledi. Killeen ayaklarını sürüyerek

ağır ağır peşinden gelirken, Horace kalkanını kolunun ön kısmına

bağlayan deri kayışa bir göz attı. Birkaç saniyesi vardı. Kılıcını

toprağa saplayarak aceleyle kayışı gevşetti. İşini bitirdi-ve kılıcını

yeniden kavrayıp kılpayı geri çekilmesini başardı. Ancak bu kez sağ

tarafına yönelerek sol yanından daireler çizmesini bekleyen Killeen’i

şaşırtmıştı.

Horace bu sayede birkaç metre daha kazanmış olmasına

~ 396 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

rağmen olduğu yerde durup Killeen’i beklemeye başladı. İıi- yan

adalı üstüne doğru geldiğinde, topuzdan kurtulmak üzere yana kaydı

ve hızla rakibine yaklaşarak kılıcını miğferdeki aralığa saplamaya

çalıştı. O ana dek karşılık görmeden saldırmaya alışan Killeen, gafil

avlanarak son anda kalkanını yukarıya kaldırabildi. Horace, hemen

sol tarafa geçip kalkan nedeniyle görüşü kapanan Killeen’in silah

tutan eline doğru hamle yaptı ve ardından da geriye sıçradı.

Ne miğferi hedef alan saplama denemesi ne de rakibinin eline

yapmış olduğu hamleyle iyi bir sonuç alabilmişti. Ancak saldırılan

amaçlanna ulaşmış, karşısındaki çam yarmasını öfkeden deliye

döndürmüştü. Killeen öfkeyle çığlık atarak öne atıldı. Rakibini ezip

geçeceği son bir darbeye hazırlanırken zincirli topuz kafasının

üstünde devasa daireler çiziyordu.

Horace kıstığı gözleriyle rakibinin bileğini serbest bırakıp

hamlesini yapmasmı bekliyordu. Planının başarıya ulaşabilmesi için

mükemmel bir mesafe değerlendirmesi yapıp, harekete geçmek için

doğru anı beklemesi gerektiğinin farkındaydı.

Killeen’in hamlesi geliyordu!

Onu normal bir savaşçıdan ayıran doğal yeteneği sayesinde

santimlerin bile hesabını yapabilen Horace, öne doğru yarım bir

adım attıktan sonra darbeyi karşılaması için kalkanını kaldırdı.

Topuz zayıflamış metala çarpıp çivili ucu parçalanmış haldeki çelik

ve tahta kaplamaların derinliklerine saplanırken darbenin şiddetiyle

inledi. Topuz kalkana yapışıp kalmıştı.

Horace aynı anda kalkanı tutmayı bırakarak kolunu, gevşetmiş

olduğu kayıştan kurtardı. Killeen bir an sonra zincirli topuzu

kalkandan kurtarmak için geri çekildiğinde, topuza ta

~ 397 ~

JOHN FLANAGAN

kılan ezilmiş, parçalanmış kalkan da silahla beraber havaya

yükseldi. Adalı, arka tarafa doğru geniş bir yay çizen aşın ağırlaşmış

silah nedeniyle bir an dengesini kaybetti.

Killeen neler olduğunu anlamak için arkasına bir göz atmak

zorunda kaldı. Bu esnada tüm yüzünü kaplayan miğferinin alt

kısmından açığa çıkan boynu, bir iki saniye de olsa savunmasız

kalmıştı.

Horace da bu anı bekliyordu. Öne doğru bir adım attı ve iki eliyle

kavradığı kılıcını, rakibinin iki santim açıkta kalan boynuna

yanlamasına hızla savurdu.

Killeen’in miğferi havada dönerek boğuk bir gürültüyle toprağa

düşerken, tribünlerin her iki tarafından da şaşkınlık ni- dalan

yükseldi. Miğferin, devin kafasını da alıp götürdüğünün fark

edilmesiyle birlikte gürültüler yerini ölüm sessizliğine bıraktı.

Dizlerinin bağı çözülen Killeen’in devasa gövdesi, ikiye

katlanırcasına toprağa devrildi.

Bir an sonra, Horace’ın dövüş boyunca bir tek ciddi saldırıda

bulunarak galip geldiğini kavrayan batı tribünlerinden bir tezahürat

koptu.

Will ile Halt göz açıp kapayıncaya dek korkuluğun altından

geçmişlerdi. Gevşek bir biçimde tuttuğu kılıcıyla kımıldamadan

bekleyen Horace’ın yanına vardılar. Horace arkadaşlarına dönerek

yorgun argın gülümsedi.

“Sanırım başka bir kalkana ihtiyacım olacak,” dedi.

alt keyifle sıratarak başını Horace’a doğru iki yana sal-

H ladı.

“Horace, beni şaşkına çevirmeye devam ediyorsun! O kalkan

numarası nereden aklına geldi öyle?”

Horace arkadaşlarına şöyle bir göz attı. Doğrusunu söylemek

gerekirse, hayatta olduğu ve arkadaşlarıyla konuşabildiği için hâlâ

biraz şaşkındı. Dövüş sırasında birkaç berbat dakika geçirmiş,

boyundan büyük bir işe kalkıştığını düşünmüştü.

“O an iyi bir fikirmiş gibi geldi,” dedi tatlılıkla. “Umarım Gerard

şu lanet olası topuzlardan kullanmıyordun O silahla ikinci kez başa

çıkabileceğimi sanmıyorum.”

Will arkadaşına gülümseyerek, “Kılıç kullanacak,” dedi. Genç

Orman Muhafızı’nın üstünden büyük bir yük kalkmıştı. Horace gibi

o da Killeen’in ardı ardına savurduğu darbeleri izlerken, arkadaşının

dövüşü kazanmak bir yana, hayatta kalacağına bile ihtimal

vermemişti.

Halt uzun boylu savaşçının omzuna vurarak, “Her neyse, iyi iş

çıkardın,” dedi içtenlikle. Neredeyse Will kadar, Horace’ın

~ 399 -

JOHN FLANAGAN

da üstüne titriyordu. Kurallara karşı çıkmak anlamına da gelse,

dövüş sırasında mücadeleyi kazanma noktasına gelmesi halinde

Killeen’i vurup indirme karan almıştı.

Horace şaplağın etkisiyle irkildi.

“Teşekkürler, Halt. Ama omzuma vurmazsan sevinirim. Biraz

acıyor. Daha demin bir çam yarması demir topuyla bana saldırdı

da.”

“Affedersin,” dedi Halt, hâlâ sıntıyordu. Bakışlanm Tennyson’ın

bu beklenmedik sonucu nasıl karşıladığını görmek üzere doğu

tribünlerine çevirmesiyle birlikte tebessümü yüzünde donup kaldı.

Rahip, fedaisinin ölümü -ya da bu ölümün işaret ettiği gerçekler-

karşısında şaşırtıcı bir şekilde soğukkanlılığını korumuştu. Sakin bir

tavırla beyaz cübbelilerden biriyle konuşuyor, adamın verdiği cevabı

gülümseyerek karşılıyordu. Ancak Horace’m talihinin bir anda

dönmesini şaşkınlıkla karşılamış olmalıydı. Halt dövüş sırasında

karşı tribünleri gözlemiş ve Killeen çaresiz gibi görünen rakibine

darbe ardına darbe indirirken, Cenevizalılarm arasındaki

Tennyson’m öne doğru eğilerek cesaretlendirici sözler haykırdığını

fark etmişti.

Halt’un kaşlan bir anda çatıldı. Dövüş sırasmda Tennyson’ın

arkasmda üç Cenevizalı vardı. Ama artık yalnızca iki tanesini

görebiliyordu. Will’e döndü.

“Hemen çadıra dön ve etrafi gözle. Biz de birazdan geliyoruz.”

Will tek bir bakışla eğitmeninin yüzündeki endişeli ifadeyi fark

edince uyanyı ikiletmeden yola çıktı. Arenayı işgal etmiş olan

kalabalığın arasından sahanın kuzey ucundaki gösterişli beyaz çadıra

doğru koşmaya başladı. Çadıra birkaç metre

~ 400 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

kala durdu. Çadırın önü insanlarla doluydu. Bir sonraki dövüş için

içecek bir şeyler almak isteyenler, tezgâhlannı yeniden açan

satıcıların önünde sıraya girmişlerdi. İtiş kakış halindeki insanların

arasından gözüne bir an için çadırdan uzaklaşmakta olan soluk bir

morluk çarptı. Etrafındakileri dirsekleyerek birkaç metre daha

ilerleyince kalabalık tarafından yutulmadan mor silueti bir kez daha

görür gibi oldu.

Cenevizalılardan biri olabilir, diye düşündü. Eğer öyleyse,

suikastçı Horace’m çadırının yakınlarında dolanıyor demekti bu.

Kim olduğunu bulmak üzere adamın peşinden gitmek için can

atıyordu. Ancak Halt ona çadırı kollamasını söylemişti. Gönülsüzce

yüzünü çadıra çevirdi. Çadınn girişini kapatan çadır bezinden kapıya

yaklaşırken, çaktırmadan saks bıçağını kınından çıkardı ve

etraftakilerin görmemesi için bacağına yakın tuttu.

Bez kapıyı yerine tutturan deri kayışlar bıraktığı gibi görünse de

içeri girilip girilmediğinden tam olarak emin olamıyordu. Usulca

kayışları çözerek kapıyı kaldırdı ve saks bıçağını bel hizasında

tutarak hemen içeriyi kolaçan etti.

Bir şey yoktu.

Çadır boştu. İçeride kapalı kalan bir kurt sineği, kaçmaya

çalıştığı çadırın duvarlarına toslarken çılgınca vızıldıyordu. Will

çadırın içini gözleriyle taradı. Masa, üstleri hâlâ ıslak olan tülbentle

örtülü su testisi ve bardaklar. Sandalye, kanepe, silah rafı -yedek

kalkan dışında artık bomboştu. Görünürde başka bir şey yoktu.

Çadınn içi çok sıcaktı. Parlak güneş tam tepeden vuruyordu ve

kapısının kapalı olması nedeniyle içerisi fazlasıyla sıcak ve

401

~

~

JOHN FLANAGAN

boğucuydu. Biraz temiz hava girsin diye kapıyı açmak üzere

arkasını döndüğünde, paravanın arkasındaki tuvaleti kontrol

etmemiş olduğunu fark etti. Çadınn diğer tarafına geçti ve saks

bıçağını saldmya hazır bir biçimde tutarak paravanı geri çekti.

İçerisi boştu.

Rahatlayarak saks bıçağını kınına soktu. Ardından da ça- dınn

arka tarafında bir havalandırma bölmesi açmak üzere çadır bezini

yerine bağlamaya girişti. Serin bir esintinin içeri girmesiyle beraber

çadır havalanmaya ve içerideki sıcaklık da azalmaya başladı.

Horace kılıcını, miğferini ve hurdası çıkmış, parçalanmış

kalkanını taşıyan Halt’la birlikte çadıra girdi. Halt şövalyenin

kalkanını bir kenara fırlattı.

“Buna artık ihtiyacın olmayacak,” dedi. Sorgularcasma Will’e

baktı ve genç Orman Muhafızı başını sorun yok anlamında iki yana

salladı. Şüpheli bir durum yoktu. Ancak Halt’un kalkan hakkındaki

yorumu ona sıradaki dövüşten önce yedek kalkanın kayış ve bağlantı

noktalarını kontrol etmesi gerektiğini hatırlatmıştı.

Vücudunu kanepeye bırakan Horace, incinmiş kasları minderlere

temas edince içini çekti ve masanın üstündeki testiyi özlemle

süzmeye başladı.

“Bir bardak su verir misin, Will?” dedi. “Dilim damağım

kurudu.”

Fiziksel yorgunluk kadar yaşadığı gerilim ve korkudan dolayı da

susadığının farkındaydı. Horace, Killeen’le dövüşürken korkudan

ödünün patlamak üzere olduğunu itiraf etmekten utanmıyordu.

Gözlerini kapatarak arkasına yaslandı ve

CLONMEL’İN KRALLARI

Will’in bardağına koyduğu buzdan gelen hafif tıkırtıları dinlemeye

başladı.

“Kulağa ne hoş geliyor,” dedi. “Ağzına dek doldur.”

Bardağını bir dikişte bitirerek yeniden doldurması için Will’e

başıyla işaret etti. İkinci bardağı, soğuk suyun kurumuş boğazından

geçerken verdiği hissin tadını çıkararak ağır ağır yudumladı. Horace

gittikçe rahatlıyordu.

“Gerard’la dövüşmeme daha ne kadar var?” diye sordu Halt’a.

“Bir saatten biraz daha fazla süren var,” dedi Orman Muhafızı.

“Neden şu zırhı sırtından çıkanp kanepeye uzanmıyorsun?”

Horace hafifçe inleyerek ayağa kalktı. “İyi fikir. Ama önce

kılıcımın ucunu kontrol etmem gerek.”

Halt genç savaşçıyı nazikçe durdurdu. “O işi Will de yapabilir.”

Will kılıcını alıp incelerken Horace minnettarlıkla gülümsedi.

Normalde Horace kılıcını başka birinin kontrol etmesine asla izin

vermezdi. Bu konuda yalnızca Will ve Halt’a güveniyordu.

“Teşekkürler, Will.”

“Hadi şu zırh gömleğini çıkartalım,” dedi Halt ve Horace’ın uzun,

ağır zırhı başından çıkarmasına yardım etti. Zincir gömleğin hafif

güderiden yapılma bir astan bulunuyordu. Astar artık Horace’ın

teriyle lekelenmiş ve nemlenmişti. Halt zırhı ters yüz etti ve

havalansın diye kapının yakınındaki silah rafına serdi.

~ 403 ~

JOHN FLANAGAN

“Şimdi dinlen. Diğer meseleleri biz hallederiz. Dövüşten önce

son bir masaj yaptırmana zaman kalacak şekilde uyandırırım seni,”

dedi Halt. Horace başıyla onayladıktan sonra memnuniyetle iç

geçirip kanepeye uzandı. Görevlilerin her işime koşmaları ne

güzelmiş, diye düşündü.

“Sanırım bu Gündoğumu Savaşçısı işine giderek alışıyorum,”

dedi gülümseyerek.

Kılıcının ucunu bilemekle meşgul olan Will’in bulunduğu

taraftan hafif bir gıcırtı geliyordu. Genç Orman Muhafızı, Killeen’in

kalkanına çarparak hafifçe çentilen kılıcın ucunu düzeltmeye

çalışıyordu. Kılıç gıcırtısı insanı amma da rahatlatıyor, diye içinden

geçirdi Horace. Ardından da uyuy akaidi.

.... * ... js*

Halt genç savaşçıyı yarım saat sonra kaldırdı. Kaskatı kesilmiş

kaslarından dolayı canı acıyan Horace, Halt’un isteğiyle yüzüstü

uzanarak kendini Orman Muhafızı’nın ellerine bıraktı. Halt’un güçlü

parmaklan kas ve dokulan ustalıkla yoklamaya, düğümlenmiş

kısımlan gevşetip gerginliği azaltmaya, genç savaşçının vücudunun

yara bereli, morarmış kısımlanndaki kan akışını yeniden

dengelemeye başladı. Canımı yakmasına rağmen yine de zevkli,

diye düşündü Horace.

Çektiği kısa uyku mayışıp uyuşmasına neden olmuştu. Al-

dırmazlıkla omuz silkti. Gün içinde uyunduğu zaman sıklıkla

yaşanan bir durumdu bu. Harekete geçip ciğerlerine biraz temiz hava

çekince kendisine gelirdi nasılsa.

- 404 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Bacakiannı kanepeden aşağı sarkıtıp, başı önde birkaç dakika

öylece oturdu. Birkaç saniye sonra şöyle bir silkelendi. Will meraklı

bakışlarla onu izliyordu.

“İyi misin?” diye sordu. Kullanmaya hazır bir biçimde dizlerinin

üstünde duran saks bıçağıyla, uyuyan Horace’a göz kulak olmuştu.

Horace bıçağa bir göz atarak uykulu gözlerle gülümsedi. “Sebze

çorbası mı yapacaksın?” diye sorduktan sonra arkadaşının sorusunu

cevapladı. “Biraz sersemledim, hepsi o.”

Halt endişeli gözlerle Horace’a bir göz attı. “Emin misin?” dedi.

Horace vücudunu ele geçirmiş gibi duran uyuşukluktan silkinerek

gülümsedi.

“İyiyim ben. Hakikaten de gün içinde uykuya dalmamak

lazımmış. Zincir gömleğimi uzatır mısın?”

Güderi astar esinti sayesinde kurumuştu. Horace divanda

oturmaya devam ederek astarı başmdan geçirdi. Sonra da ayağa

kalkarak dizlerine kadar inen astarı düzeltti. Kalkarken sendeleyince

kanepenin ucuna tutunması gerekmişti.

Giderek daha endişeli yüz ifadeleri takınmaya başlayan Orman

Muhafızları’na dönüp gülümsedi.

“Diyorum size, bir şeyim yok. Yürüyünce geçer.”

Will’in uzattığı temiz cübbesini alıp zincir zırhın üstüne geçirdi.

Halt dışarıya bir göz attı. İzleyicilerin tribünlere dönmesiyle

birlikte yiyecek ve içecek tezgâhlarının etrafı giderek tenha-

laşıyordu. Horace ile Gerard on dakika içinde arenaya çağrı-

lacaklardı. Horace muhtemelen haklıydı. Biraz temiz hava ve

hareket onu kendisine getirecekti.

- 405 ~

JOHN FLANAGAN

Horace kararını verip, “Hadi dövüş alanına gidelim. Zaten

görevlilerin kılıcı incelemeleri gerekiyor,” dedi. Hatta bütün o

girizgâh tekrar edilecek, Sean taraflara, çekilmek isteyip is-

temediklerini soracaktı. Amma da sıkıcı işler, diye aklından geçirdi,

ama tüm bunlar anlaşmazlıkları dövüş yoluyla halletmenin bir

gereği olan resmi merasimin bir parçasıydı.

Halt ile Will, Horace’ın miğferini, yedek kalkanını ve kılıcını

yüklendiler. Will çadırın kapısını yerine tutturdu ve dövüş alanına

doğru yürümekte olan Horace’in yanı sıra ilerlemeye başladılar.

Tezgâhların önünü yavaş yavaş boşaltmakta olan kalabalık, saygılı

ifadelerle Gündoğumu Savaşçısı’nın yolundan çekiliyordu. Horace

şimdiden Dun Kilty ahalisi arasında şanlı biri olup çıkmıştı.

Killeen’in işini bitirirken sergilediği görkemli performans tüm

kasabalıların dikkatini çekmişti.

Kral’m locasının önüne yerleştirilmiş olan silah masasına

yaklaşırlarken Halt, genç savaşçıyı dikkatle izliyordu. Horace’in

tereddütsüz ve sağlam adımlarını fark edince rahatladı. Genç adam

ona yaslanıp sohbet havasında sıkıntısını dile getirince bir an kalbi

duracak gibi oldu:

“Halt, bir sorunumuz var. Gözlerimi odaklayamıyorum.”

Üçü birden durdular. Zihni bir arı kovanı gibi çalışan Halt, birden

dönüp adamlarının arasında oturmakta olan Tennyson’a doğru bir

bakış attı. Sahte elçi öne doğru eğilerek mor kıyafetli adamlardan

birine bir şey söylüyordu. Cenevizalı suikastçı, başıyla onaylayarak

bir an sonra kalabalığın içine karışıverdi.

Halt neler olduğunu o an anlamıştı. Hızla Will’e döndü.

“Will! Çabuk çadırdaki su testisini getir! İlaçlı olmalı! Testiye

kimsenin dokunmasına izin verme sakın!”

~ 406 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Will’in gözlerindeki bir anlık şaşkınlık, yerini eski ustasıyla aynı

sonuçlara vardığını gösteren anlayışlı bir ifadeye bırakmıştı.

İlaçlandığını kanıtlamaları için suyu yanlarında getirmeleri

gerekiyordu.

Will arkasını dönerek bir ok gibi fırladı.

Horace, Halt’un kolunu dürterek, “Yürümeye devam edelim,”

dedi.

Halt genç savaşçıya döndü. Horace’ın ses tonundaki aci- liyet

hissine rağmen, dışarıdan bakan biri önemsiz meseleler hakkında

konuşmakta olduklarını düşünürdü.

“Erteleme isteyeceğiz,” dedi. “Göremiyorsan dövüşemez- sin

de.”

Fakat Horace başını iki yana sallıyordu. “Tennyson bunu asla

kabul etmez. Kuralları çiğnediklerini kanıtlayamadığımız sürece,

geri çekilmemiz halinde galip ilan edilmek isteyecektir.”

“Elbette kuralları çiğnediler! Suyuna ilaç kattılar!”

“Bu dediğini ispatlayabiliyor muyuz? Suyun ilaçlı olduğunu ispat

etsek bile, onlann yaptığını kanıtlayabilir miyiz? Dövüşe devam

etmem gerek, Halt.”

“Horace, göremeden dövüşemezsin ki!” diye tekrar etti Halt.

Tizleşen sesi genç dostu için ne kadar endişelendiğini ortaya

koyuyordu. Onu bu işe asla sokmamalıydım, diye mırıldandı

pişmanlıkla.

“Önümü görebiliyorum, Halt. Yalnızca odaklanamıyorum,” dedi

Horace yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle. “Hadi gidelim

artık. Görevliler bekliyor.”

~ 407 ~

or pelerinli siluet, yiyecek ve içecek tezgâhlarının et-

M rafında bulunan son dakika müşterilerinin arasından

rahatlıkla süzüldü. Uzun beyaz çadıra yaklaşırken adımlarını

yavaşlatarak onu izleyen ya da çadırın başını bekleyen birileri

olup olmadığını anlamak üzere sağa sola bakındı.

Kimseyi göremeyince doğrudan çadırın girişine yöneldi. Çadırın

kanatları daha önce olduğu üzere dışarıdan bağlanmıştı, bu da

içeride kimsenin olamayacağı anlamına geliyordu. Güçlü

parmaklarıyla aceleyle düğümleri çözmeye başladı. Son düğümü de

hallettikten sonra içinden gelen etrafına bakınma isteğini bastırdı.

Bu tür bir hareketin şüphe uyandırmaktan başka bir işe

yaramayacağının farkındaydı. Orada olmasının bir sebebi varmış

edasıyla içeri girmesi çok daha iyi olacaktı.

Sol kolunun altındaki kınından hançerini çıkardı -temkinli

olmanın hiçbir zararı yoktu- ve çadırın kanadının düşmesine izin

vererek hızlı adımlarla içeri girdi.

Rahatlayarak tutmakta olduğu nefesini bıraktı. Çadırda

kimsecikler yoktu, ama su testisi demin bıraktığı yerde, ma-

~ 408 -

CLONMEL’İN KRALLARI

sanın üstünde duruyordu. Hızla masaya yönelerek testiyi eline aldı

ve içindekileri yere boşalttı. Toprağa karışan ilaçlı suyu

memnuniyetle izledi.

“Ve bu da kanıtların yok edilmesi anlamına geliyor,” diye

mırıldandı memnuniyetle. Bir saniye sonra başının arkasına çarpan

sert ve ağır bir nesne nedeniyle dünyası karardı.

“Demek öyle,” dedi Will. Cenevizalının kendinden geçtiğine

emin olunca saks bıçağını kınına yerleştirdi. Sırtüstü döndürdüğü

adamın silahlarını aldı ve hızla üstünü aramaya başladı. Suikastçının

omzuna atmış olduğu tatar yayını meraklı gözlerle inceledi. Hiç de

zarif değil, diye düşündü. Ağır ve pratik bir silahtı. Silahı bir kenara

fırlatarak baygın suikastçının üstünü aramaya devam etti. Adamın

kemerinde, her iki çizmesinde ve sağ bacağına yapışık halde birer

hançer daha buldu. Ayrıca sol kolunun altında da boş bir kın

bulunuyordu. Usulca bir ıslık çaldı.

“Bir savaş çıkarmayı mı planlıyordun?” diye sordu. Cene- vizalı

doğal olarak bir cevap vermedi.

Will kemerindeki keseye uzanarak başparmak ve ayak bileği

kelepçelerini çıkardı. Adamın ellerini ön taraftan bağladı ve ayak

bileklerini de sekerek yürüyebileceği ama koşamayacağı kadar

mesafe bırakacak şekilde kelepçeledi.

Olduğu yere çömelerek düşünmeye başladı. Bir kanıta ihtiyaçları

olduğunun farkındaydı. Çadıra Cenevizalıdan birkaç saniye önce

varmış, aksi yönden yaklaşarak tuvalet kovasının yerleştirilmiş

olduğu arka köşedeki çadır bezini keserek içeri girmişti. Bu şekilde

kapının dış tarafındaki düğümlerin bozulmamasını sağlamıştı.

Gölgelere karışarak suikastçının testide

- 409 ~

JOHN FLANAGAN

kalan suyu yere boşaltmasını izlemişti. Tuvalet bölmesinden çıkıp

saks bıçağının pirinç kabzasını adamın kulağının arkasına

geçirmekte bir saniye gecikmişti ne yazık ki.

Zihninin gerilerinde bir şey-Cenevizalıyı ilaçlı suyla ilişki-

lendirmesine yardımcı olacak bir fikir- dolanıyordu. Horace’m

bardağını doldururken testinin içindeki buzların tıngırdadığını

duymuştu. Ancak onun suya katmış olduğu buzlar uzun zaman önce

erimiş olmalıydı. Cenevizalı buzları yenilemişti ve buzu temin

edebileceği bir tek yer vardı.

Şöyle bir göz attığı suikastçının hâlâ baygın olduğunu görünce

aceleyle çadırın dışına çıktı Will. Sean’ın çadıra göz kulak olması

için -ve kalabalık yerlerdeki kaçınılmaz yankesicilik olayları

nedeniyle- görevlendirdiği adamlardan biri yakınlarda dolanıyordu.

Will’in seslenmesi üzerine arkasını dönerek hızla yanma geldi.

Will, çadırdaki baygın Cenevizalıyı işaret ederek, “Şuna göz

kulak ol,” dedi. Görevlinin gözleri fal taşı gibi açılmasına rağmen

Gündoğumu Savaşçısı’nın yardımcısını tanıdığı için başıyla

onayladı.

“Geri döneceğim,” dedi Will ve hızlı adımlarla içecek

tezgâhlarına doğru yürümeye başladı.

Etrafta buz satılan bir tek tezgâh bulunuyordu. Will suya kattığı

buzları oradan satın almıştı. Cenevizalı da muhtemelen aynı

tezgâhtan yararlanmıştı. Buz nadir bulunan bir maddeydi. Kış

sırasında yüksek dağlarda geniş kalıplar halinde kesilmiş ve hasırlara

sarılarak serin kilerlerde saklanmak üzere şehre getirilmiş olmalıydı.

Will tezgâha yaklaşırken, satıcı başını kaldırdı. İlk başta içeceksiz

buz satma fikrine sıcak bakmamış,

~ 410 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

ancak genç adam iyi para ödeyince razı olmuştu. Will’i başıyla

selamladı.

“Biraz daha mı buz alacaktınız, efendim?” diye sordu.

Ancak Will sert bir ifadeyle araya girerek, “Gel benimle,” dedi.

“Hemen.”

Genç bir yüzü olmasına rağmen Will’in otoriter bir havası vardı.

İtiraz etmek buz satıcısının aklından bile geçmemişti. Tezgâha göz

kulak olması için karısına seslenerek aceleyle gri- li-yeşilli pelerini

içinde hızlı adımlarla ilerleyen çocuğu takip etti. Çadıra

girdiklerinde çimlerin üstünde baygın yatmakta olan adamı fark

edince gözleri az kalsın yuvalarından fırlayacaktı.

“Bu adam senden buz satın aldı mı?” diye sordu Will. Satıcı

anında başıyla onayladı.

“Aldı, efendim. Görkemli Gündoğumu Savaşçısı için gerektiğini

söyledi.” Çadır boyunca bakınarak su testisini fark etti.

“Hatırladığım kadarıyla şu testiye doldurmuştu,” diye ekledi.

Meselenin ne olduğunu merak ediyordu. Bir an sonra, suçlanmamak

için kendiliğinden konuşmaya başladı.

“Bugün buz alırken sizi izliyordu. Birlikte olduğunuzu san-

mıştım.”

İşin aslı buydu demek. Will’in tahminlerine göre Cenevizalı

ilacın ekşiliği tadını bozmasın diye -ya da yalnızca daha çekici

kılabilmek üzere- suya buz eklemişti. Ama testinin içinde önceden

de buz bulunduğunu bilmemesi halinde böyle bir şeye kalkışması

ihtimal dâhilinde değildi. Will görevliye ve satıcıya bir göz attı.

Arenadaki

seyircilerin

yaptığı tezahürattan arka planda

duyabiliyordu. Bu meseleyle gereğinden fazla vakit

- 411 -

JOHN FLANAGAN

kaybetmiş olduğunu fark etti. Formaliteler sona ermiş ve Horace

çam yarması adalıyla dövüşmeye hazırlanıyor olmalıydı.

Bakışlarını adamların yüzlerinde gezdiren Will, “Benimle gelin!”

diye emretti. Paravanın arkasından yayını alarak dermansızca

kımıldanmaya başlayan Cenevizalıyı işaret etti. “Şunu taşımama

yardım edin!”

Görevliyle birlikte sersemlemiş suikastçıyı ayağa kaldırırlarken

bir borazan sesi duyuldu. Dövüş başlamıştı.

SB» ---------------

Halt, sahanın ortasına kadar Horace’a eşlik ederken, “Bunu

yapamazsın,” diye mırıldandı. Horace’ın kalkanı ile kılıcını taşıyor,

adımlarını yönlendirebilmek üzere kalkanı çaktırmadan genç adamın

koluna bastırıyordu.

“Bu adam! Bu adam ne yapıyor böyle?” Tennyson’ın arena

boyunca yankılanan sesi, tribünlerin her iki yanından gelmekte olan

tezahüratları bastırmıştı. Halt başını çevirdiğinde beyaz cübbeli

siluetin sandalyesinden kalktığını ve itirazını dile getirirken onu

işaret ettiğini fark etti.

“Sen sadece beni başlama noktasına götür, Halt. İdare ederim,”

diye cevap verdi Horace alçak sesle. Sean Carrick’in rahibin

itirazlarına cevap verdiğini, Halt’un kurallar dâhilinde Horace’m

kalkan taşıyıcısı olarak görev yaptığına dair açıklama yaptığını

duyabiliyordu. Horace’ın yüzünde acı bir tebessüm belirmişti. Bu

kadar hassas kurallar hakkında yapılan tartışmalara bir değer

vermiyordu. Gerard’ı kocaman, bulanık bir siluetten ibaret görürken

ne şekilde dövüşeceğini kendisi de bilmiyordu.

- 412 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

“Varlığıyla kuralları çiğniyor! Dövüş alanından çıkmalı!” diye

bağırdı Tennyson.

Sean cevap vermek üzere nefes aldı, ancak omzuna bir elin

dokunması üzerine durdu. Şaşkınlıkla dönünce Kral’m tahtından

kalkarak arkasında durmakta olduğunu fark etti.

“Kes sesini, seni kasıntı sahtekâr!” diye bağırdı Ferris. Dun Kilty

ahalisi Krallarının böylesine bir duruş sergilemesi karşısında bir an

için afalladıktan sonra bu tavrı samimi bir biçimde desteklediklerini

haykırmaya başladı. “Kafandan kural uydurma! Kalkan taşıyıcılığı

meşru bir vazifedir! Şimdi yerine otur ve sessiz ol!”

Halk bir kez daha çığlıklar eşliğinde Krallarına desteklerini

sundular. Hafiften afallamış olan Ferris, memnuniyetle etrafına

bakındı. Bu sesleri daha önce hiç duymamıştı. Halkın desteğinden

güç alarak dimdik duruşunu bozmadan beklemeye devam etti.

Tennyson karşı taraftan tehdit edercesine parmağını savurdu.

“İşte şimdi tepem attı, Ferris. Bunu ödeyeceksin!”

Ama koltuğuna oturmuş ve Kralı öfkeli bakışlarla süzmekle

yetinmişti. Ferris de kalabalığın tezahüratlarının tadını birkaç saniye

daha çıkardıktan sonra tahtına yöneldi.

Halt, Horace’m kalkanını koluna bağlayan kayışı sıkıca gerdi.

“Böyle iyi mi?” diye sordu.

Horace başıyla onaylayarak, “İyidir,” dedi. Önünde durmakta

olan bulanık Gerard’a odaklanarak daha net görebilmek üzere

gözlerini kıstı. Görüşünün azalmasına yoğunlaşınca, uyandıktan

sonra vücudunu saran uyuşukluğu tamamen unut

~ 413 ~

JOHN FLANAGAN

muştu. Fakat şimdi, uyuşukluk hissi bir kez daha kendini

hatırlatmaya başlamıştı. Kılıcım kontrol ederken kolları kurşundan

yapılmış gibi ağırlaşmıştı. Gerçekten de berbat bir durumdaydı.

Elindeki en iyi fırsatın borazanın çalınmasıyla birlikte rakibinin

üstüne çullanarak yapacağı ani bir saldırıdan ibaret olduğunda karar

kıldı. Dövüşçülerin büyük bir kısmı dövüşün başlangıcında karşılıklı

daireler çizerek rakiplerinin tepkilerini ölçerdi. Gerard’ın da dövüşe

bu beklentiyle başlamasını umut ediyordu. Halt’un hâlâ yakınlarda

olduğunu fark etti, ancak bakışlarını iri- yan rakibinden başka bir

yere çevirmek istemiyordu.

“Teşekkürler, Halt,” dedi. “Sen artık gitsen iyi olur.”

“Senin yerine ben dövüşeceğim,” diye çaresiz bir son denemede

bulundu Halt. Horace bakışlarını Gerard’m üstünden çekmeden

sertçe gülümsedi.

“Mümkün değil. Kurallara aykırı. Bu işi benim bitirmem gerek.

Hadi git artık.”

Halt gönülsüzce gerilemeye başladı. Şüphenin korkuya karıştığı

acılı bir ifadeyle genç dostunu izliyordu. Korkuluğun altından geçti

ve ön sıradaki yerine oturdu.

“Dövüşçüler, hazır mısmız!” diye seslendi Sean. İkisinden de

cevap gelmeyince bunu hazır olduklarına yordu. Borazancıya

dönerek başını salladı.

“Öttür,” dedi usulca. Borazanın kulak tırmalayan sesi arenada

çınladı.

Horace sesin sona ermesini bile beklemeden sağ ayağını yere

vurup Gerard’m üstüne atıldı. Kılıcının ucu zorlukla seçebildiği

karaltıya doğru savruldu.

~ 414 ~

CLONMEL’tN KRALLARI

İlacın etkisiyle hareketleri yavaşlamamış olsa hamlesi işe

yarayabilirdi. Gerard onun kadar iriyarı olmayan rakibinin daireler

çizerek savunma ve süratini sınamasını bekliyordu. Ani saldırı

karşısında şaşkına dönmüştü. Kılıcın ucu vücudunun orta kısmına

gelmesine rağmen son anda dönmeyi başardığı için kalın deriden

göğüs zırhı sayesinde savuşturduğu darbe kaburgalarını hafifçe

çizdi.

Gerard’m biraz canı yanmış, nefesi kesilir gibi olmuştu. Galiba

kaburgalarından biri de kırılmıştı. Ancak Horace’m çaresizce ihtiyaç

duyduğu o ölümcül darbe hedefini bulamamıştı. Horace, her

zamanki temkinli hareketlerine kıyasla daha sarsak adımlarla,

Gerard’dan beklediği karşı hamleyi savuşturmak üzere kalkanını

kaldırmak için soluna dönerek öne doğru koşturmaya devam etti.

Horace tam zamanında davranmıştı; rakibinin elinin tersiyle

saplama amaçlı savurduğu kılıcı, kalkanına sertçe çarptı. Esaslı bir

darbeydi aslında, ancak şiddeti Killeen’in topuzuyla yaptığı

muazzam vuruşların yanına bile yaklaşamıyordu.

Horace hafifçe gerileyerek rakibini görebilmek için sulanmakta

olan gözlerini kıstı. Gerard üstüne doğru koşturan şekilsiz bir cisme

dönüşmüştü. Adamın kılıcı tutan kolunun havaya kalktığını belli

belirsiz seçince, Horace, kalkanını bir kez daha kaldırdı. Gerard’ın

kılıcı gürültüyle kalkana çarptı ve tamamen içgüdüleriyle hareket

eden Horace, kılıcını çam yarmasına saplamak üzere saldırıya geçti.

Gerard iriyan ve güçlüydü. Ama kesinlikle bir dövüş ustası

değildi. Uyuşturulduğunu bildiği için Horace’in direnç göstermesini

hiç beklemiyordu ve kendinden son derece emindi.

JOHN FLANAGAN

Kalkanı doğru konumdan uzakta, Horace’ın karşı saldırısını

karşılayamayacak kadar aşağıda kalmıştı. Uzun kılıç kalkanm

üstünden sekip savrulduktan sonra Gerard’m miğferine sertçe çarptı

ve kıvrımlı metalin üstünde ciddi bir çentik açtı.

Horace’ın sağ kolu sert darbe nedeniyle şiddetle sarsıldı. Batı

tribünlerini dolduran kalabalık korkuyla haykırırken, doğudakiler

memnuniyetle bağırdılar. Hatları belirsiz hantal siluetin gerilediğini,

rakibini görmesini çok daha zorlaştıracak bir biçimde arka plana

karıştığını görebiliyordu Horace.

Gerard kendini toplamak üzere başını şöyle bir salladı ve

önündeki genç savaşçıyı süzmekte olan kızgın, devasa bir boğa gibi

pozisyon aldı. Miğferinin keçeli kaplaması darbenin etkisini bir

miktar azaltmış olmasına rağmen, oldukça sarsılmıştı. İriyan adam,

öfkeden deliye dönmüştü artık. Kardeşinin intikamını alırken

rakibinin çok az direnç göstereceği söylenmişti ona. Ama birkaç

saniye önce Killeen’in sonuna benzer bir ölümden kıl payı

kurtulmuştu. Öfkeyle kükreyerek Horace’a saldırdı.

Horace rakibinin sesini duymuştu duymasına, ancak fiilen kör

olduğu için Gerard’m üstüne doğru koştuğunu anlamakta geç kaldı

ve gerilemeye başladı. Gerard tam da o anda bütün gücüyle

kalkanını Horace’m kalkanına çarptı. Zaten gerilemekte olan

Horace’m ayaklan yerden kesildi ve kılıcı elinden fırlayan genç

savaşçı, çimlerin üstüne sırtüstü devrildi.

Batı tribünlerinden toplu halde gelen korku dolu iç geçirmelere

Tennyson’ın takipçilerinden yükselen zafer dolu feryatlar eşlik

ediyordu. Soluğu kesilerek neredeyse körleşen Horace, bir türlü

odaklanamadığı rakibinin yanma gelip dikildiğini

CLONMEL’İN KRALLARI

fark etti. Gerard’ın kılıcını vücuduna saplamak üzere iki eliyle

birden yukarı kaldırdığını göremese de sezebiliyordu.

Demek böyle olacakmış, diye içinden geçirdi. Halt’un bek-

lentilerini boşa çıkardığı için belli belirsiz bir hayal kırıklığı hissetti.

Kulağına tribünlerin Tennyson’a ait olan kesiminden gelen

yüreklendirici çığlıklar ulaştı. Katiline dair hiçbir ayrıntı seçemese

de ölürken gözlerini açık tutmaya karar verdi. Adamı net bir şekilde

görememesi nedense canını sıkıyordu.

Keşke canı sıkkınken ölmeseydi. Oldukça ucuz bir hismiş gibi

geliyordu.

ill, kulağına kılıç sesleri gelmeye başladığında görevliy-

W le birlikte sersemlemiş Cenevizalıyı dövüş alanına doğ-

ru sürüklüyordu. Meraklı izleyiciler küçük grubun önünden

çekilerek yolu açıyordu. Buz satıcısı da şaşkın ama meraklı bir

ifadeyle arkalarından geliyordu.

Kalabalıktan bir uğultu yükseldi. Will, sesin Horace’ın

destekçilerinin oturmakta olduğu batı tribünlerinden geldiği-

ni fark etti. İçinde bir an için Horace’m dövüşü kazandığına

dair bir umut filizi yeşerdi. Hemen sonra, dövüş alanının gü-

ney ucunu işaret eden bariyeri geçer geçmez gördüğü manzara

karşısında yüreği burkuldu. Her iki dövüşçü de hâlâ ayaktaydı,

ancak Horace’ın başının dertte olduğunu görebiliyordu. Can ;

dostunun doğal zarafeti ve sürati onu adeta terk etmişti. Hora-

ce tökezleyerek çaresizce Gerard’m darbelerini savuşturuyor,

etkisiz karşı saldırılarda bulunuyordu.

Will Horace’ın yaptığı etkili hamleyi görüp Gerard’ın yal-

paladığını fark edince bir an için iriyarı adamın düşmek üzere;

olduğunu zannetti. Ancak Gerard gerileyip kendini toplamış

ve üstüne atıldığı Horace’ın ayaklarını yerden keserek sırtüstü

devrilmesine neden olmuştu.

~ 418 ~

CLONMELİN KRALLARI

Horace’m savımmasız bedenine saplamaya hazırlandığı kılıcı,

Gerard’m elinde küçük bir hançeri andırıyordu. Will tamamen

içgüdüleriyle hareket ederek yayını omzundan sol eline düşürdü.

Silahı kaldırdığı an kirişe kendiliğinden bir ok gerilmişti sanki.

Nişan alıp anında ateş etti.

Gerard’ın zafer dolu hırıltıları sağ üst kolundaki kaslara saplanan

okla birlikte acı dolu bir feryada dönüştü.

Dev fedai, önünde hareketsiz yatmakta olan bedenden uzaklaştı.

Kılıcı kimseye bir zarar vermeden dermansız elinden düştü ve sol

eliyle, acının eline ve hatta parmaklarına yayıldığı sağ kolunu

yakaladı. Tribünlerdeki kalabalık, bir şaşkınlık nidasının ardından

hayalet gölmüşçesine sessizleşmişti.

Tennyson ayağa kalkarak görevlilere seslenmek üzere hazırlandı.

Ancak bir başka ses, genç bir ses ondan önce davranmıştı.

“Kalleşlik!” diye avazı çıktığı kadar bağırdı Will. “Kalleşler!

Gündoğumu Savaşçısı Tennyson tarafından zehirlendi! Kalleşler

sizi!”

Tennyson’m gözleri sesin kaynağına doğru çevrildi. Zehirleme

suçlamasını duyunca yüreği ağzına geldi. Topallayarak ilerleyen,

elleri bağlı Cenevizalı suikastçıyı görebiliyordu. Çevirdiği dolap bir

şekilde açığa çıkmıştı.

Kalabalığın ortasında ayağa kalkan Halt, artık rüzgârı arkalarına

alma zamanının gelmiş olduğunu fark etti. Will’in çığlıklarını

tekrarlamaya başladı.

“Kalleşlik! Kalleşlik!” Beklediği üzere, etrafındakiler neler olup

bittiğini anlamadan, kendilerini bu toplu cinnete kaptırarak sözlerini

tekrarlamaya başlamıştı. Tekrarlanan kelime arena boyunca

yankılanıyordu.

~ 419 -

JOHN FLANAGAN

Cenevizalıyı peşi sıra sürüklemekte olan Will, buz satıcısına

dönüp fısıltıyla hızlı bir talimat verdi. Tereddüt eden satıcının

şaşırdığı yüzünden belli oluyordu. Will’in dürtmesiyle arkasını

dönerek çadıra doğru koşmaya başladı.

Will artık neredeyse Horace’ın yavaş hareketlerle ayağa kalktığı,

Gerard’ın ise eğilerek yaralı kolunu kavramakta olduğu arenanın

merkezine kadar gelmişti. Cenevizalıyı öne doğru ittirerek adamın

dizüstü yere düşmesine neden oldu.

“Bu adamı Gündoğumu Savaşçısı’nm çadırında kanıtlan yok

etmeye çalışırken yakaladım. Tennyson’m etrafına bir göz atarsanız

yandaşlannı görmeniz mümkün!”

Kalabalıktan öfkeli mınltılar yükseldi. Will seslerin yalnızca

Kral’m tarafındaki tribünlerle sınırlı olmadığını fark etti.

Tennyson’ın kampına yeni katılanlann sorgulayan bakışlan da

Cenevizalılann ortasında oturmakta olan rahibe çevriliydi.

Yabancılardan kimse hoşlanmıyordu. Ukala tavırlan nedeniyle

aralanna katıldıklanndan bu yana Tennyson’m adamlanna

kendilerini sevdirememişlerdi.

Will bu sessizlikten yararlanarak, “Bu adam Gündoğumu

Savaşçısı’nın suyuna zehir kattı,” dedi ve hemen önünde, yerdeki

adamı işaret etti. “Ve o Tennyson adına hareket ediyordu! Dövüşün

kutsallığına ihanet ettiler.”

Tüm gözlerin üstünde toplandığının bilincinde olan Tennyson,

verecek bir cevap anyordu. Paniklemesi an meselesiydi. Kalabalığın

böylesine aleyhine dönmesine; alışkın değildi. Will’in, ayağa

kalkmak için mücadele veren, Cenevizalı esiri birden Tennyson’m

imdadma yetişti.

¡;

“İspatlayın!” diye yoğun aksanlı bir sesle feryat etti Cene-

- 420 -

CLONMEL’İN KRALLARI

vizalı. “Hani kanıt? Sözünü ettiğin şu ilaçlı su nerede? Çıkarın

bakalım ortaya!”

Başını Tennyson’a doğru kaldırıp ihtiyatlı bir biçimde sallayarak

işaretini verdi. Rahip bir anda canlanmıştı. Adamı çadıra zamanında

varmış ve kanıtlan yok etmiş olmalıydı. Yani artık işleri tersine

çevirebilirdi.

Kiralık katilin itirazına sahip çıktı.

“Kanıtlayın! Bizi suçluyorsanız kanıt göstermeniz gerek!

Kanıtlayın bakalım!”

Bakışlannı Will’den, karşı tarafta oturmakta olan Kral’a çevirdi.

Durumunu bir kez daha sağlama aldığından emin olarak eğitimli bir

konuşmacının kudretli sesiyle gürledi.

“Bu adam dövüşün kutsal kurallarını ihlal etti! Şampiyonuma

saldırdı. Cezasını hayatıyla ödemeli ve Gerard galip ilan edilmelidir!

Şahsıma karşı suçlamalarda bulunuyor, ama elinde bir kanıt yok.

Varsa göstersinler de görelim!”

Kraliyet locasındakilerin, sağ tarafa, Will’in durduğu noktaya

baktıklarım fark edince yüzü asıldı. Bakışları izlediğinde genç

adamın elindeki bardağı kaldırarak zafer kazanmışçasına

gülümsediğini fark etti. Will’in talebi üzerine tüm yolu koşarak kat

eden yanındaki buz satıcısı, kamburunu çıkarmış nefesini toplamaya

çalışıyordu.

Will Cenevizalıya döndü. “Kanıtları yok ettiğini sandın, değil

mi? Kimse anlayamasın diye testideki suyu yere döktün.”

Tennyson hizmetkârının bardağa kilitlenen gözlerindeki ani

şüpheyi fark etti. Will daha fazla insanın onu duyabilmesi için sesini

yükseltti.

“Ama ben çadıra senden önce vardım ve suyun bir kısmını

~ 421 ~

JOHN FLANAGAN

bu kupaya boşalttım. Tennyson’in bu tür bir dolap çevirmesini

bekliyordum. Bu zehir ustasının çadıra girdiğinde yapacaklarını

görmek için can atıyordum.”

Tahtından kalkarak locanın ön kısmına gelmiş olan Ferris’e bir

göz attı.

“Majesteleri, Gündoğumu Savaşçısı’m uyuşturmak üzere

kullanmış oldukları zehirli suyun bir kısmı elimde. Adil dövüşün

kurallarını çiğneyenler Tennyson ile tarikatıdır. Adil bir dövüşü

bozdukları için suçlu durumuna düşmüşlerdir.”

Fenis düşünceli bir tavırla çenesini kaşıdı. Zayıf ve kararsız

biriydi belki, ancak yeterince kışkırtılması halinde zayıf bir adam

bile karşı koymasını bilirdi. Ayrıca Tennyson’ın küçümseme dolu

tehditleri, Ferris’in tahammül sınırlarını bile aşmıştı.

“Bu dediklerini ispat edebilir misin?” diye sordu. Will tebessüm

etti ve bardağı, yakasının ense kısmından tutup ayağa kaldırdığı

Cenevizalının sıkıca kapalı olan dudaklarına bastırdı.

“Hem de kolayca,” dedi. “Bu dostumuza suyu içirelim, bakalım

neler olacak.”

Cenevizalı Will’in demir pençesinden kurtulmak üzere telaşla

mücadele vermeye başladı. Ama Will adamı sıkıca yakalayarak

bardağı ağzına bastırdı.

“İç bakalım,” dedi ve görevliye döndü Will. “Ağzını açması için

şunun burnunu sıkar mısın?”

Görevli denileni yapınca Cenevizalının ağzı nefes alabilmek için

açıldı. Ama Will tam bardağı aralık dudaklarına götürmek

üzereyken, son bir gayretle ellerinden birini bağlarından kurtaran

suikastçı, bardağa bir tane patlatarak fırlayıp gitmesine ve içindeki

suyun çimlere dökülmesine neden oldu.

CLONMEL’İN KRALLARI

Will adamı bırakarak geri çekildi. Ellerini iki yana açarak Kral’a

döndü.

“Sanırım her şey ortada, Majesteleri,” dedi. Fakat aynı fikirde

olmayan Tennyson anında çığlığı bastı.

“Hiçbir şeyi kanıtlayamadılar! Hiçbir şeyi! Bunların hepsi bir

tesadüften ibaret! Ellerinde gerçek bir kanıtları yok. Burada bir yalan

ve komplo söz konusu.”

Ama kalabalık onun gibi düşünmüyordu. Dun Kilty’ye yanında

getirmiş olduğu köylülerin büyük bir kısmı Tennyson’a sırtını

dönmeye başlamıştı. Kandırılmış olduklarını fark eden yandaşlarının

öfkeli sesleri duyuluyordu.

“Kimin yalan söylediğini bulmanın bir yolu var,” diye bağırdı

Will. Arena bir anda sessizliğe büründü. “En yüce yönteme

başvuralım.”

Ferris’in kafası karışmıştı. Bu tür bir öneriyi beklemiyordu.

“Dövüş mü?” dedi.

Will başıyla onaylayarak parmağını hakaret edercesine Ce-

nevizalıya doğru salladı.

“Ben ve o. Hemen, şimdi. İkimize de birer ok verilsin ve sahanın

iki ucundan dövüşe başlayalım,” dedi.

“Hayır! Size söylüyorum, bu bir...” Bağırmaya başlayan

Tennyson’ın sesi kalabalığın gürültüsü tarafından bastırıldı. Gerçeği

dövüş yoluyla öğrenmenin kutsal, tartışma götürmez kudretine

inanıyor, ayrıca fazladan bir düello izlemek için can atıyorlardı.

Ferris bakışlarını arenada gezdirdi. Bu fikrin oldukça destek

bulduğunu görebiliyordu. Diğer seçenek ise net bir cevap alma

imkânı olmaksızın haftalarca sürecek bir tartışmayı baş

~ 423 ~

JOHN FLANAGAN

latmaktan geçiyordu. Tennyson’ın öfkeli bakışları üstündeydi. Ferris

birden beyaz cübbesi içindeki bu şişman ve abartılı şarlatandan artık

bıktığını fark etti.

“Başlayın öyleyse,” dedi.

Kalabalık yeniden kükredi. Bu kez Tennyson’ın tarafında

oturanların da önemli bir kısmı düellodan yana tezahürat yapmıştı.

D övüşün kuralları çok basitti. Görevlilerden biri Ceneviza-

lınm tatar yayını çadırdan alıp getirmiş ve adama teslim

etmişti. Suikastçının kılıfından bir ok almasına izin verilmiş ve

güney tarafındaki çadırın yanına yerleştirilmişti.

Will de aynı şekilde elinde bir tek ok olmak üzere sahanın kuzey

ucuna konumlanmıştı. İki rakibin arasındaki mesafe yüz metreden

biraz daha fazlaydı. Her iki çadınn etrafında tezgâhların kurulu

olduğu bölgeler hızla boşaltılmıştı. İnsanlar, seyircilerin dövüş

alanına girmesini engelleyen korkuluğun önünde, arenanın uzun

kenarı boyunca sıralanmışlardı. Sahanın orta kısmında dövüşçülerin

her iki ucunda durmakta oldukları geniş bir koridor bırakılmıştı.

Sean Carrick dövüşün kurallarını açıklıyordu.

“Taraflar rakiplerinin atışından kurtulmak için bir denemede

bulunmayacaklar. Her ikiniz de olduğunuz yerde duracak ve

borazan sesinin duyulmasını takiben atış hakkına sahip olacaksınız.

Atışlarınızda başarısız olmanız halinde her ikinize de yeni birer ok

verilecek ve dövüş sonuçlanana dek bu şekilde devam edilecek.”

~ 425 -

JOHN FLANAGAN

Sean her iki yana bir göz atarak anlaşılmayan bir husus var mı

diye dövüşçülerin ikisini de şöyle bir inceledi. Ama hem Will hem

de Cenevizalı kuralları başlarıyla onaylıyorlardı.

Will sakin ve soğukkanlıydı. Eşit aralıklarla düzgün nefesler

alıyordu. Korkutucu bir silah olan tatar yayıyla başarılı bir atış

yapmak uzun yaya göre nispeten kolaydı. Silahı kullanan kişi arka

tarafta bulunan V şeklindeki oyuk ile ön taraftaki arpacık çıkıntısını

üst üste çakıştırarak nişan alabiliyordu. Ayrıca uzun yayda olduğu

gibi nişan alırken kirişin gerilimini sırtlanması da gerekmiyordu. O

mesele mekanik bir biçimde hallediliyor, tatar yayının oku ise bir

tetik mekanizması ile fırlatılıyordu.

Dolayısıyla sıradan biri bile tatar yayıyla başarılı atışlar ya-

pabiliyordu. Ceneviza önde gelenlerinin seneler önce birlikleri için

bu silahı seçmiş olmalarının sebebi de buydu. Zira neredeyse tüm

vatandaşları silahı oldukça başarılı bir biçimde kullanabiliyordu.

Özel yeteneklere sahip nişancıları aramalarına gerek yoktu. Tatar

yayı herkesin kullanabileceği türden bir silahtı.

Will bu noktanın kendi lehine olduğuna inanıyordu. Uzun yayla

etkili atışlar yapabilmek için yoğun idmanlarla harcanması gereken

saatler tatar yayı için geçerli değildi. Silah kaldırılıyor, hedef oyukla

arpacık çıkıntısı arasına getiriliyor ve tetik çekiliyordu. Dolayısıyla

bir miktar idmanın ardından, silahı kullanan kişinin mükemmel bir

nişancı olmaktansa başarılı bir atıcı olarak hayatına devam etmesi

muhtemel bir hale geliyordu. Tatar yayı kullanıcılarının büyük bir

çoğunluğu bu duruma razı oluyordu.

Öte yandan, uzun yay içgüdülere dayalı bir silahtı ve bir okçunun

belli bir marifet ve tutarlılık seviyesine ulaşabil

~ 426 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

mesi için tekrar tekrar idman yapması gerekiyordu. Orman

Muhafızlarının yaylarıyla aralarında neredeyse esrarlı denebilecek

bir bağ vardı. Bir Orman Muhafızı idman yapmayı asla bırakmazdı.

“İyi” bir atış yapmak, onlar için yeterli değildi. Mükemmelliğin

peşindelerdi. Bir uzun yayla başarılı atışlar yapabilmek için okçunun

o işe kendini adaması ve kararlı bir biçimde hareket etmesi gerekirdi.

Bir kez iyi atışlar yapılmaya başlansın, mükemmelliğe ulaşmak

idman süresiyle alakalı bir duruma dönüşüyordu.

İyi bir nişancı usta bir nişancıyla karşı karşıya geliyordu. İşin

özeti buydu. Will aralarındaki mesafe elli metre ya da daha az olsa

eşit şanslara sahip olduklarını düşünürdü. Yüz metreyi aşkın bir

mesafede ise, hata payının da azalmasıyla birlikte avantajın

kendisinde olduğuna inanıyordu.

Böyle düşünmesini sağlayan bir unsur daha vardı. Cenevi- zalılar

savaşçı değil, çekirdekten yetişme suikastçı bir halktı. Karşılarında

onlara ok atan bir hedef bulmaya alışkın değillerdi. İyice gizlenerek

hiçbir şeyden kuşkulanmayan kurbanlarını avlamak, Cenevizalılar

için bir yaşam tarzıydı. Will kişinin nişancılığını ve soğukkanlılığını

rakip tarafından vurulma ihtimali kadar etkileyen başka bir şey

olmadığını tecrübelerinden öğrenmişti.

Will yeteneklerine güvendiğini belli edercesine gülümsüyor,

sahanın ucundaki morlara bürünmüş rakibini izliyordu.

Borazancının borusunu kaldırdığını görünce okunu kirişe

yerleştirdi ve yüz metre kadar ilerideki solgun mor şekle odaklandı.

Borazan sesinin çınlamasıyla birlikte yayını kaldırarak kirişi kendine

doğru çekti.

~ 427 ~

JOHN FLANAGAN

Acele etmesine gerek yoktu. Zihninde kurguladığı fotoğrafta

yayını havaya kaldırdı ve morlar içindeki rakibini hedefledi. Nişan

almayı ya da herhangi bir unsura odaklanmayı tercih etmiyordu.

Eğim, rüzgâr ve oku salıverdiği anı önceden tahmin edebilmek üzere

önce zihnindeki resmi tamamlaması gerekiyordu.

Will ritmini bulmuş, düzgün ve dengeli nefesler almaya

başlamıştı. Aldığı son nefesin bir kısmını işaret parmağı ağzının

kenarına değmeden önce kademeli bir biçimde dışarı verdi. Bu iki

farklı eylemin kendiliğinden eşgüdümlü hale geldiklerinden haberi

bile yoktu. Zihnindeki kusursuz resim hâlâ oradaydı. Tüm unsurlar

olması gereken yerdeydi. Yayı, okunun ucu ve hedefi bir bütün

haline gelmişti.

Resmi aklında canlandırıp doğrularken bir yandan da, nasıl

olduğunu anlamaksızın, Cenevizalının son anda okundan kaçma

denemesinde bulunacağını anlamıştı. Minik bir hareketlenme

olacaktı -adam yarım adım atacak ya da vücudunu hafifçe

oynatacaktı. Ama bir şekilde şansını deneyecekti. Will hedefini

yarım metre sağa kaydırdı.

Ve savrulmadan, düzgün bir biçimde okunu fırlattı.

Okunu attıktan sonra da zihnindeki resmi kaybetmediğinden

emin oldu. İçinden gelen indirme isteğine teslim olmadan yayını atış

konumunda tutmaya devam etti.

O sırada başının bir metre kadar solundan bir şey geçti. Uğursuz

tıslama kulağına çalınınca Cenevizalının atışını ondan önce yapmış

olduğunu fark etti. Yayını nihayet indirirken rakibinin yavaş

hareketlerle sola doğru yarım bir adım attığım -kendisinin hızla

hedefine gönderdiği okun önüne çıktığmı- fark etti.

CLONMEL’İN KRALLARI

Mor siluet bir anda sarsılıp tökezleyerek birkaç adım attı ve

yüzüstü çimlerin üstüne düştü.

Kalabalık bir anda kendinden geçti. Bazıları Cenevizalının

atıştan önce hafifçe kımıldadığını fark etmişti. Araluenli atışını bu

durumu dikkate alarak mı yapmıştı, yoksa şansı mı yaver gitmişti?

Hangisi olursa olsun, sonuç hoşlarına gitmişti. Will usulca sahayı

adımlarken her iki tribün de tezahüratlara boğuldu.

Sol tarafına bir göz atınca beyaz cübbeli şişman rahibin ye-

nilginin kederiyle minderlerin içine gömüldüğünü fark etti.

Buraya kadarmış, diye geçirdi içinden Will. Ardından da öteki

taraftaki Halt ile Horace’a dönerek yorgunlukla gülümsedi.

“Ne oldu? Neler oluyor? Will iyi mi?” Hâlâ net göremeyen

Horace, endişeden çılgına dönmüştü. Halt genç arkadaşınm koluna

hafifçe vurdu.

“Bir şeyi yok. Gayet iyi.” Halt başını iki yana sallayarak tribün

koltuğuna çöktü. Art arda hayatlarını riske eden arkadaşlarını

izlemek, tecrübeli Orman Muhafızı’na fazla gelmişti.

“Bu işler için kesinlikle yaşlanıyorum,” dedi usulca. Ama bir

yandan da, davranışlarından dolayı ikisiyle de gurur duyuyordu.

Will yanlarına geldiğinde ayağa kalktı ve tek kelime etmeden öne

çıkarak eski çırağını kucakladı. Horace da Will’in elini sıkıp

çocuğun sırtına şaplaklar atmaya başladı. Kısa süre içinde etraftan

iyi dileklerini sunmak isteyen bir kalabalıkla çevrilmişti. Halt

nihayet Will’i bırakarak geri çekildi.

“İlaçlı suyu almak için çadıra tam zamanında varmanın yanında

bu işi de başanyla tamamladın,” dedi. Will utangaç bir tavırla

gülümsedi.

- 429 ~

JOHN FLANAGAN

“Aslına bakarsan, ilaçlı suyu kurtardığım falan yok. Çadıra

Cenevizalıdan birkaç saniye önce vardım ve testiyi alacak vaktim

olmadı. Buz satıcısını bardağı öylesine suyla doldurması için

gönderdim. Cenevizalı dostumuzun suyu içme riskini almayacağını

düşünmüştüm.”

Will’in yaptığı blöf sonucunda meseleden alnının akıyla çıktığını

kavrayan Halt’un yüzüne memnuniyet dolu bir tebessüm yayılmaya

başladı. Ancak kraliyet locasından gelen ısrarlı feryatları duyunca

yüzü birden soldu.

“Kral! Kral ölmüş!”

Horace’ı takip ederek daha iyi görebilmek üzere locaya yak-

laşmaya çalışan kalabalığın içinden geçtiler. Sean geldiklerini

görünce kürsünün önüne yaklaşmalarını işaret etti ve eğilip elini

uzatarak yükseltilmiş sahneye çıkmalarına yardımcı oldu.

“Neler oldu?” diye sordu Halt.

Sean bir şey söylemeden yakından bakmaları için işaret etti.

Ferris şaşkın bir yüz ifadesiyle, fal taşı gibi açılmış gözleriyle

tahtında oturuyordu. Kraliyet başdanışmanı nihayet kendini toplayıp

konuşabildi.

“Bilmiyorum. Dövüşün heyecanı içinde kimse görmemiş» (

Arkamı döndüğümde onu ölü buldum. Belki de felç ya da kalp krizi

geçirmiştir.”

Ama Halt başını hayır anlamında iki yana sallıyordu. KraPi

yavaşça öne doğru çekmeye çalışınca arka taraftan bir şeyin

takıldığını fark etti. Tahtın arkasına geçtiğinde, ince ahşabın içinden

çıkmakta olan tatar yayı okunu fark etti. Ok ahşabın içinden geçmiş

ve sırtına saplanarak anında öldürdüğü Kral’i tahtına mıhlamıştı.

CLONMEL’İN KRALLARI

“Tennyson!” diye bir çığlık attı Halt. Ardından, locanın karşı

tribünleri görebileceği ön tarafına koşturdu.

Gösterişli sandalyede oturmakta olan iriyarı adam Tennyson

değildi. Alseiass’ın sahte rahibine benzeyen müritlerinden biriydi.

Tennyson, geri kalan iki Cenevizalı ve en yakın müritlerinden

oluşan yarım düzine takipçisiyle birlikte sırra kadem basmıştı.

~ 431 -

ennyson’ın gittiğini kimse görmemişti. Sean’ın da dediği

T gibi, tüm gözler dövüş arenasında sahnelenen gösteriye

odaklanmıştı.

“Büyük ihtimalle daha düello başlamadan tribünü terk etmiştir,”

dedi Halt. “İşini şansa bırakacak biri değil. Adamı kazanmış olsa,

dönüp zaferi sahiplenmesi çok kolay olacaktı. O nedenle

suikastçılarından birini Ferris’i öldürmesi için gönderdi ve ortalıktan

kayboldu. Şimdiye epeyce yol almışlardır. Ne tarafa gittiğini bilme

şansımız da yok.”

Atlarım vakit kaybetmeden Dışarlıklı kampına sürdüler fakat

Tennyson ya da beraberindekiler ortalarda yoktu. Kampta asık

suratlı birkaç rahip yardımcısı kalmıştı, ama kafilenin büyük bir

kısmı pazar yerindeydi. Kamptakiler önderlerinin gidişine dair hiçbir

şey görmediklerini iddia ediyorlardı.

Halt ikilemde kalmıştı. Dun Kilty’de yapılması gereken çok şey

bulunuyordu. Tennyson’ın geride kalan takipçilerinin bir araya

toplanıp emniyet altına alınmaları gerekiyordu. Bu görevi Sean ve

şato garnizonuna verdi. Müritlerin büyük bir kısmı

~ 432 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

salıverilecekti. Bu insanlar kandırılmışlardı ve Tennyson’m tavırları

ondan soğumalarına neden olmuş, adamın gerçek yüzünü ortaya

çıkarmıştı. Ancak beyin takımını oluşturan ve suçlara gönülden

katılan seksen kadar beyaz cübbelinin yakalanıp yargılanmaları ve

ardından da hapsedilmeleri gerekiyordu.

Bununla birlikte, Halt’un tüm içgüdüleri Tennyson ile küçük

refakatçi grubunun peşinden gitmesini, hangi yöne doğru kaçtık-

larını bulmasını söylüyordu. Ancak Dun Kilty’de ona ihtiyaç vardı.

Ferris’in ölümü bir iktidar boşluğu yaratmıştı. Birinin kontrolü ele

alması gerekiyordu ve tahtın varisi olarak ilk akla gelen kişi de

Halt’tu. Krallığı geçici olacaktı. Ferris’e de söylemiş olduğu üzere,

kral olmayı istemiyordu -ancak bu işi ertelemekle geçen her dakika,

Tennyson aradaki farkı daha da açıyordu.

Nihayet bu durum karşısındaki tek mantıklı çözümü buldu.

“Onları benim için takip etmeni istiyorum, Will,” dedi. “Ne

tarafa gittiklerini bul ve bana haber gönder. Sakın kendi başına

hareket etme. Sayıları çok fazla ve şu Cenevizalılar yoldaşlarını

öldürdüğün için sana fena halde kızgındırlar. Ortalıkta fazla

görünme ve sana yetişmemiz için bizi bekle.”

Will başıyla onaylayıp o sabah atlarını bıraktıkları ahıra doğru

yürümeye başladı. Birden durup arkasına döndü.

“Ya Horace? Gözleri...” Kararsızlıkla, devam etmeyi iste-

mezmişçesine durdu. Halt eski çırağının omzuna rahatlatırca- sına

bir şaplak attı.

“Sean Horace’ı kraliyet doktoruna muayene ettirdi. Kullanılan

ilacı bildiğinden ve bunun geçici bir durum olduğundan oldukça

emin. Zaten Horace şimdiden daha iyi görmeye başladı. Yarma

normale dönecektir.”

~ 433 ~

JOHN FLANAGAN

Will rahatlayarak bir iç geçirdi. “En azından o cepheden iyi bir

haber var.”

Halt başıyla onayladı. “Bu kadarını hak ettik sanırım.” Bir an

sonra, sözleri hakkında düşününce son bir gün içinde başlarına

gelmeyenin kalmadığını fark etti.

“Sana bunu söyleme şansını bulamadım, ama iyi iş çıkardın,”

dedi. “Hem de çok iyi. Su blöfü son derece yaratıcıydı. Tennyson’m

kalleşliğini ortaya çıkarmamız gerekiyordu ve bu hareketin her şeyin

sonucunu değiştirdi. Dövüşte alacakları sıradan bir yenilgi,

takipçilerine Tennyson’ın sahtekârın teki olduğunu kanıtlamamız

için yeterli olmayacaktı.”

Will beceriksizce omuz silkti. Övgüler karşısında utanmıştı. Ama

yine de Halt’un ağzından bu sözleri duymak onun için çok

önemliydi. Bu dünyada tek bir kişinin takdirini kazanmanın

peşindeydi ve o da kır sakallı eski ustasıydı.

“Sana bir sorum var,” dedi Halt. “Cenevizalının hareket

edeceğini nereden bildin?”

Will’in okunu ve suikastçının okun yoluna çıkışım izlemişti.

Will’in ne kadar usta bir atıcı olduğunu da biliyordu. Ok tam da

çocuğun hedeflediği noktaya gitmişti.

Will elini kaldırıp başını kaşıdı. “Bilmiyorum. Ben... bir şekilde

kımıldayacağını biliyordum. O ana dek çevirdiği dolaplara uygun bir

hareket gibi geldi. Sağ elini kullandığı için kımıldarken de büyük

ihtimalle sağ ayağım kullanacağını düşündüm ve o şekilde nişan

aldım. İstersen içgüdü de diyebilirsin. Ya da aptal şansı.”

“İçgüdü olduğunu düşünmeyi yeğlerim,” dedi Halt. “Zaman

zaman içgüdülerimize daha çok kulak vermemiz gerek

~ 434 -

CLONMEL’İN KRALLARI

tiğini düşünürüm. Neyse, iyi iş çıkardın. Şimdi, yola koyul ve benim

için Tennyson’ı bul.”

Will sırıttı ve hâlâ pazar yerini doldurmakta olan, günün

olaylarını hararetle tartışan kalabalığın arasına karışıverdi. On

dakika içinde kasabanın kapılarından çıktı, Tennyson ile

beraberindekilerin ne yöne gittiklerini görmüş olabilecek binlerini

aradı. Dun Kilty’nin bu kadar yakınında, ana yoldan gün boyunca

geçen yüzlerce ayak ve toynak izinin arasında aradığı izleri bulması

çok düşük bir ihtimaldi. Ama şehirden çıktıktan sonra yolda

köylülere -yanlarından at sırtında hızla geçen yabancıları

hatırlayacak türden insanlara- rastlayacağını biliyordu. Bu yalnızca

bir zaman meselesiydi. T şeklinde bir yol ayrımına gelince durdu.

Hangi yöne gidecekti? Kuzeye mi güneye mi?

Çekici’ye “Sen seç,” dedi ve dizginleri serbest bıraktı. Minik

midilli başım sabırsızca geriye atarak sağa -kuzeye- döndü. Bu da

bir karar verme yöntemi işte, diye düşündü Will. Hayvanın fıçıyı

andıran gövdesine topuklarıyla dokundu ve Çekici’yi yavaşça

kuzeye doğru sürmeye başladı.

WS^~ ..... ...............

Sî»

Halt üç gün sonra Sean’dan Dun Kilty’nin önde gelen asilza-

delerinden oluşan bir meclis toplamasını istedi. Yeni kral her kim

olacaksa, taç giymesini asiller onaylayacaktı.

Taht odasında toplanan kurul üyeleri, kararsız bakışlarla

birbirlerini süzüyordu. Halt’un kimliğini ve tahtın gerçek varisi

olduğu gerçeğini artık hepsi öğrenmişti. Halt’un bunca sene-

~ 435 ~

JOHN FLANAGAN

dir tahtı zorla gasp eden kişilere karşı ne tür bir tavır takınacağını

merak ediyorlardı. İhanete uğrayan kişilerin intikamlarını hainlerden

-ve bilmeden de olsa ihaneti kabullenenlerden- aldıkları bilinirdi.

Halt’un gelmesini beklerken meclis üyeleri arasında bu konular

tartışılıyordu -ta ki Orman Muhafızı’nın çoktan aralarındaki yerini

almış olduğunu fark edinceye dek. Bu alışkın oldukları bir durum

değildi. Kralların salonlara görkemli bir biçimde giriş yapmaları

beklenirdi, kimse geldiklerini görmeden bir anda ortaya çıkmaları

değil. Odadakiler yerlerinde tereddütle kımıldanarak yeşilli-grili bir

pelerin giymekte olan yabancının şartlarını sunmasını -ve asillerin

kaderlerine karar vermesini- beklemeye başladılar.

Sean Carrick Halt’un yanında ayakta duruyordu. Halt soylulara

yerlerini almalarını işaret etti. Tahtın önüne yarım daire çizecek

şekilde sandalyeler yerleştirilmişti. Halt’un aralarındaki yerini

alması soyluları şaşırttı. Hâlbuki hâkim pozisyona geçerek yüksek

platformdaki tahta oturmasını beklemişlerdi.

“Lordlarım, sözü kısa keseceğim,” dedi Halt. “Kim olduğumu

biliyorsunuz. Kardeşimin tahtı nasıl elimden aldığım biliyorsunuz.

Clonmel tahtının su götürmez bir biçimde benim hakkım olduğunu

da biliyorsunuz.”

Sözlerine ara verip gözlerini yarım daire boyunca gezdirdi;

Başlar onaylarcasına sallanıyor, bakışlar kaçırılıyordu. Halt,

soyluların tedirginliğini anlayarak bu belirsizliğe bir son ver-; me

karan aldı.

“Bilmediğiniz şey ise, tahtı ele geçirmek gibi bir niyetimin

olmadığıdır.”

CLONMEL’İN KRALLARI

Dikkatlerini çektim, diye düşündü Halt. Yarım daire boyunca

tüm başlar inanmazlık ve merak dolu bakışlarla yukarı kalkmıştı.

Aklı başında hiç kimse tahtı reddetmez, diye düşünüyor

olmalıydılar. Halt acı acı gülümsedi.

“Aklınızdan geçenleri biliyorum. Size şu kadarım söyleyebilirim

ki ne burada ne de başka bir yerde kral olmak gibi bir isteğim var.

Uzaklarda o kadar uzun zaman geçirdim ki, Clonmel’i artık yuvam

olarak göremiyorum bile. Araluen’de bir evim ve saygı duyduğum

bir kralım var. Bana kalırsa sizle- rin de bir kralı olmalı. Sean, tahtın

benden sonraki varisi kim?”

Soruyu genç adama hiçbir ön uyarıda bulunmadan sormuştu.

Sean şaşkınlıkla ayağa fırladı.

“Eee... hımm... şey, aslına bakılırsa... o kişi benim,” dedi. Halt

başıyla onayladı. O kadarını zaten o da biliyordu.

“Öyleyse en uygun aday sensin demektir,” diyerek bakışlarını

salonda gezdirdi. “Aynı fikirde olmayan var mı?”

İşin aslı, Halt’un tahtı reddettiğini duyunca bazı soyluların

zihinlerinde bir umut -tacı kendi başlarına takabileceklerine dair bir

düşünce- filizi yeşermeye başlamıştı. Ancak olayların gelişme hızı

ve Halt’un gözlerindeki ışıltılar onlara bu tutkularının peşinden

koşmamaları gerektiğini söylüyordu. Asilzade heyetinden alelacele

onay mırıltıları yükseldi.

Halt başını sallayarak onayladı. “Olacağını sanmıyordum zaten.”

“Bir dakika! Ben kesinlikle aynı fikirde değilim!” dedi Sean.

Orman Muhafızı Sean’a döndü. “Tahtın tartışmasız ve açık

varisisin. Kral olmayı istemiyor musun?”

~ 437 -

JOHN FLANAGAN

Akıllı bir genç adam olduğunu bildiği Sean’ın tereddüt ettiğini

fark etti. Halt tahtı reddetmek için birçok geçerli sebep

bulunduğunun farkındaydı. Clonmel’e kral olmak hiç de akıl kârı bir

iş değildi. Sean’ın daima güçlü ve tetikte bir hükümdar olması

gerekiyordu. Ayrıca etrafında da şahsi çıkarlarına aykırı düşmesi

halinde onun kuyusunu kazmak için her fırsatı değerlendirecek

türden para düşkünü soylular olacaktı. Tahtı reddetmek için geçerli

sebeplerdi bunlar.

Ancak Sean cevabını veremeden Halt sorusunu değiştirdi.

“Başka bir şekilde sorayım. Burada tahta oturmasını tercih

edeceğin birisi var mı?” Aralarındaki konuşmaları artan bir

hayranlıkla izlemekte olan asilzade grubunu işaret etti.

Meselenin düğüm noktası da buydu. Sean’ın tahtı reddetme

sebepleri aynı zamanda tahtı kabul etmesini zorunlu kılan

sebeplerden ibaretti. Sıradan bir vatandaşın gözünde, taht odasında

toplanan grup çıkarcı ve bencil soylulardan oluşuyordu. İçlerinden

birinin tacı başına geçirmesi halinde, çok geçmeden diğerleri bu

karara itiraz edecek ve Krallık kargaşaya sürüklenecekti. Sean

aralarında tahta oturma hakkına ve kendisine sadık olunmasını

emredecek şahsiyet ile kararlılığa sahip olan tek kişiydi. İçten içe o

da bu durumun farkındaydı. Halt’a doğru gönülsüzce bir adım attı.

“Pekâlâ. Kabul ediyorum,” dedi. Pek istekli değildi belki, ama

ülkesinin buna ihtiyacı olduğu gerçeğini kabullenecek kadar

vatansever bir insandı. Halt birkaç saniye bekledikten sonra

diğerlerine döndü.

“İtirazı olan?” diye sordu -sol elinin tam o sırada saks bıçağının

kabzasına düşmesi tamamen bir tesadüften ibaretti.

- 438 ~

CLONMEL’İN KRALLARI

Soylular aceleyle hiçbirinin itirazı olmadığını, bunun iyi bir seçim

olduğunu ve Kral Sean’ı tebrik ettiklerini belirtircesine başlarıyla

onayladılar.

Halt yeğenine döndü. “Şimdi, Sean, taht üzerindeki hakkımdan

vazgeçtiğimi resmen açıklamadan önce bir şartım var. Clonmel’deki

Dışarlıklı varlığının belini kırdık. Ama diğer beş krallığa yerleşmiş

dürümdalar. Hepsinin bulunup dağıtılmasını ve liderlerinin de

hapsedilmesini istiyorum. İtibarı yerle bir olan Tennyson’m da

aradan çıkmasıyla birlikte yakalanmaları çok da zor olmayacaktır.

Birkaç kararlı adım atılması halinde çil yavrusu gibi dağılacaklardır.

Ayrıca diğer beş kralın da buna bir itirazı olacağını sanmam.”

Fakat Sean başını iki yana sallıyordu. “Bunun için güçlü bir

askeri birlik gerekir,” dedi. “Clonmel’i savunmasız bırakmayı göze

almadıkça emrim altında o kadar adam bulunmuyor. Zaten böyle bir

harekâta hazırlıklı da değilim.”

Halt onaylarcasına başını salladı. Genç adamın cevabı ona kral

seçiminde doğru hareket etmiş olduğunu söylüyordu.

“Ben de bundan ötürü Araluen Kralı Duncan’a yazıp buraya

senin emrin altında savaşacak bir birlik göndermesini talep etmeyi

planlıyorum. Şövalyeler, askerler ve bir grup okçu. Kabul edersen

tabii.”

Sean teklifi bir süre düşündü. “Dışarlıklılardan kurtulduğumuzda

bu birlik Araluen’e geri dönecek mi peki?” Hiçbir hükümdar

böylesine bir teminat almadan o kadar kuvvetli bir silahlı asker

grubunu topraklarında ağırlamak istemezdi.

~ 439 ~

JOHN FLANAGAN

“Sana söz veriyorum,” dedi Halt.

Sean’m, “Öyleyse kabul ediyorum,” demesiyle el sıkıştılar.

Bakışlarını çevirdiği soylu grubundan hızlı onay mırıltıları yükseldi.

“Sizlerden de asker yardımı yapmanızı isteyeceğim elbette,” dedi

Sean. Yarım çemberdeki başlar bir kez daha onaylarcasına sallandı.

“Detayları daha sonra hallederiz,” dedi Halt. “Horace beni

bekliyor olmalı ve yanılmıyorsam kamı zil çalıyordur. Beyler, sizleri

taç giyme töreni türü meseleleri görüşmek üzere yalnız bırakayım.”

Nadir görülen içten tebessümlerinden birini takınarak Sean’a

gülümsedi. “İzninizle, Majesteleri?”

Sean bir tepki vermedi. Bir an sonra kendisine hitap edildiğini

fark etti.

“Aaa? Şey, evet. Elbette, Halt... Dayı. Gidebilirsin... lütfen.”

Halt sesini yalnızca Sean’a duyurabilmek için ona bir adım

yanaşarak, “Bir Kral gibi davranmaya başlasan iyi olur,” dedi.

Horace kabul salonunda Halt’u bekliyordu. İlacın dolaşım

sisteminden çıkmasıyla birlikte genç savaşçının gözleri de neredeyse

bütünüyle iyileşmişti. Doktorun tavsiyesi üzerine gözlerini günde

birkaç kez tuzlu ve sıcak suyla yıkıyordu. Gözlerinin çevresi bir

parça kızarmıştı ama artık çok daha rahat hareket ediyordu.

Halt’un taht odasından çıkmasıyla beraber ayağa kalktı. Orman

Muhafızı eski dostunu şöyle bir inceledi. Genç savaşçının sağlığına

yeniden kavuşması onu son derece mutlu etmişti.

“Eee, nasıl gitti?” diye neşeyle sordu Horace. “Reverans

yapmamı ister miydiniz, İyi Kral Halt?”

~ 440 -

CLONMEL’İN KRALLARI

“Yap da kulağına bir tane patlatayım,” diye tebessümünü

gizleyerek gürledi Halt. “Kral, Sean olacak.”

Horace başını sallayarak “İyi seçim,” dedi. “Bu arada, kısa bir

süre önce bir atlı Will’den bir mesaj getirdi.”

Halt hemen başını kaldırdı. Tennyson’m peşine düştüğünden bu

yana Will’den gelen ilk haberdi bu.

“Haberci ‘Fingle Koyu’ dedi,” diye devam etti Horace.

Orman Muhafızı düşünceli bir tavırla dudaklarını büzdü.

“Kuzeyde bulunan bir balıkçı kasabası. Aynı zamanda da bir liman.

Hadi eşyalarımızı toplayıp yola koyulalım.”

Horace arkadaşına kederli bir bakış fırlattı.

“Öğle yemeği ne olacak?” diye sordu. Halt’un yüzündeki o

tamdık ifadeyi görünce, yemek hayallerinin suya düştüğünü anladı.

“Ne olacak?” diye tekrarladı Halt. Horace başım ümitsizlikle iki

yana salladı.

“Haberleri sana yemeğimizi yedikten sonra vermem gerektiğini

biliyordum,” dedi.

alt hızla yol almak istemesine rağmen atlarını dolambaçlı

H bir yol çizerek Dun Kilty’nin batısındaki küçük bir tepe-

nin zirvesine doğru sürdüler.

Etraftaki ağaçlar kesilerek hazırlanmış açık ve rüzgârlı bir

alandaydılar. Ağaçların yerlerinde elli kadar taş mezar yer alıyordu.

Bazıları çok eskiydi ve ufalanmaya başlamıştı. Diğerleri daha

yeniydi. Bir tanesi ise henüz birkaç gün önce düzenlenmişti ve

madenden yeni çıkarılmış taşı hâlâ parlıyordu.

Caimhill’di burası. Clonmel krallarının son uykularını uyumaları

üzere yerleştirildikleri kadim mezarlık.

Horace, mezarlığı çevreleyen alçak taş duvarın girişine varınca

Halt’un yalnız başına at sürmesi için Vurucu’yu durdurdu. Abelard

taze kesilmiş taşın önünde durdu. Orman Muhafızı bir süre

konuşmadan kardeşinin mezarına baktı. Birkaç dakika sonra

Abelard’ı harekete geçirerek onu bekleyen Horace’ın yanma döndü.

Horace tek kelime bile etmeden arkadaşının yanma geçti ve atlarını

tepeden aşağı, ana yola doğru sürmeye başladılar. Geceyi Fingle

Koyu’na giden yolun üstündeki

- 442 -

CLONMEL’İN KRALLARI

Derryton adlı sahil kasabasında geçirmeyi planlıyorlardı.

Horace gökyüzüne bir göz attı. İkindi vakti olmasına rağmen kara

bulutlar batıdan hızla üstlerine doğru geliyordu. Çok geçmeden

yağmur yağacak, diye düşündü.

Uzun bir süre sessizce ilerledikten sonra Horace dayanamayıp

konuşmaya başladı.

“Pek öyle ahım şahım bir kral da sayılmazdı,” dedi, “ama

ellerindeki tek kral da oydu.”

Aslında durumu o şekilde dile getirmek istememişti. Kullandığı

ifadenin kaba kaçtığını fark etti. Gücendirmediğini umut ederek

endişeyle yol arkadaşını süzdü.

“Affedersin, Halt,” dedi beceriksizce. Halt başını kaldırarak

Horace’a üzgün bir ifadeyle gülümsedi. Genç savaşçının kötü bir

niyeti olmadığının farkındaydı.

“Sorun değil, Horace,” dedi. “Öyle ahım şahım bir erkek kardeş

olduğunu da söyleyemem. Ama tek erkek kardeşim oydu.”

Yağmur hafiften çiselemeye başlayınca, Halt pelerininin

kukuletasını biraz daha öne çekti.

“Karanlık basmadan önce Derryton’a ulaşmaya çalışsak, iyi

olur,” dedi.

- 443 ~