KÜNYE

Copyright © Sürat Basım Reklamcılık ve Eğitim Araçları San. Tic. AŞ

Bu kitabın tamamının ya da bir kısmının, kitabı yayımlayan şirketin önceden

izni olmaksızın elektronik, mekânik, fotokopi ya da herhangi bir kayıt sistemi ile

çoğaltılması, yayımlanması ve depolanması yasaktır. Bu kitabın tüm hakları,

Sürat Basım Reklâmcılık ve Eğitim Araçları San. Tic. AŞ’ye aittir.

Beyaz Menekşe Masal Serisi: 7

LEYLEĞİN SARAYI

Editör

Mehmet AZİM

Yazan

Şehriban ÇETİN

Grafik ve Görsel Tasarım

Sürat Dizgi - Grafik

Resimleme

Süleyman ÖZKONUK

LEYLEĞİN SARAYI

Yaz mevsiminin güzel günleri sona ermişti. Sonbahar mevsimi gelmiş, yapraklar sararmaya başlamıştı. Yüksek dağlara kar yağmıştı.

Böyle bir zamanda leyleklerin lideri ihtiyar leylek, bütün leylekleri çevresine toplamış:

– Beni dikkatle dinleyin leyleklerim! Uzak ülkelerde bahar yaşanırken buraya da kış mevsimi geliyor. Buradan göç etme zamanımız geldi de geçiyor.

Hepimiz toplanıp baharın yaşandığı ülkelere göç etmeliyiz. Ne de olsa biz leylekler, göçmen kuşlarız! demiş.

Çevredeki tüm leylekler ihtiyar leyleğe:

– Tamam, hemen hazırlanıp yola çıkalım! demişler.

Leyleklerin hazırlığı kısa sürmüş ve hepsi yola çıkmış.

Leylekler, uzun ve yorucu bir yolculuk yapmışlar. Sonunda baharın yaşandığı bir ülkeye ulaşmışlar. Herkes yazı geçirmek için bir ev bulma telaşına düşmüş. Genç leyleğin macerası da böyle başlamış.

Genç leylek, gençliğin verdiği hareketlilikle hızla uçmuş. Ülkedeki en güzel yuvayı bulmuş. Bu yuva, çevredeki en güzel yuvaymış. O kadar güzelmiş ki bir saraya benziyormuş. Tüm leylekler, genç leyleğin sarayına imrenerek bakıyormuş.

Koca bir yaz çabucak geçip gitmiş. Mevsim sonbahara dönmüş. İhtiyar leylek yine diğer leylekleri çevresine toplamış. Onlara göç etme zamanının geldiğini duyurmuş.

Tüm leylekler göç için hazırlanmaya başlamış.

Genç leylek ise hazırlık yapmamış.

İhtiyar leylek bu durum üzerine Genç leyleği yanına çağırmış ve ona:

– Evladım, sen niçin hazırlanmadın? Göç zamanı geldi de geçiyor. Biraz daha geç kalırsak yolda birçok tehlike ile karşılaşırız! demiş.

Genç leylek:

– Ben sizinle gelmeyeceğim! Üzerinde yaşadığım sarayımı bırakmak istemiyorum. Bırakırsam, gelecek yaz başka leylekler benden önce bu sarayı alır. Ben, en güzel yuvanın benim olmasını istiyorum! demiş.

İhtiyar leylek:

– Yapma evladım! Burada kış geçmez. Bizler göçmen kuşlarız. Kendi hayat kurallarımıza uymamız gerekir. Yoksa yaşamımız tehlikeye girer! demiş.

İhtiyar leylek çok dil dökmüş fakat genç leyleği ikna edememiş. En sonunda oradan ayrılmış. Tüm leylekler vakit kaybetmeden yollara düşmüş.

Genç leylek, tek başına güzel yuvasında kışı beklemeye başlamış.

Nihayet kış gelmiş. Bizim leylek üşümeye başlamış. Yiyecek bulmak için arada bir uçmaya kalkışmış. Fakat kanatları soğuktan hareket etmiyormuş.

Genç leyleği gören insanlar:

– Aa, şu şaşkın leyleğe bakınız! Niçin sıcak ülkelere göç etmemiş? diye konuşuyorlarmış.

Kış, şiddetini iyice artırmış. Genç leyleğin ne yiyeceği ne de sıcak bir yeri varmış. İhtiyar leyleğin söylediği sözler aklına bir bir gelmeye başlamış. Son bir çaba ile kendine sıcak bir yer aramış. Fakat bulamamış.

Kemiklerine kadar üşüyüp hasta olmuş. Artık sarayını bile gözü görmüyormuş. Leylek bu sorunlarla uğraşırken bir fırtına çıkmış. Sarayı da yerle bir olmuş.

Genç leylek oturup ağlamaya başlamış. Yakınlarda yaşayan bir güvercin, leyleğin ağlamasını duymuş. Hemen onun yanına gelmiş.

– Ne oldu sana böyle? Diğer leylekler gibi sen neden göç etmedin? Niçin buralarda kaldın?

Leylek:

– Sorma güvercin kardeş! Sarayımı kimselere bırakmak istemediğim için gitmemiştim. Bak! Burada ne sarayım ne yiyeceğim ne de sağlığım kaldı.

Güvercin:

– Bir daha böyle hatalara düşmeyeceğine bana söz ver. Eğer söz verirsen bu kışı yanımda geçirmene izin verebilirim, demiş.

Leylek buna çok sevinmiş:

– Bir daha böyle bir hataya düşer miyim güvercin kardeş? Saraydan daha önemli şeyler varmış. Dünyadaki en önemli şey, sağlıkmış. Bunu öğrendim.

İhtiyar leylek ne kadar haklıymış. Onu dinlemedim. Gençliğime güvendim. “Sarayımı kaybetmeyeyim!” dedim. Ama başıma gelenleri sen biliyorsun.

Genç leylek ve güvercin o kışı birlikte geçirmiş. Güvercin kendi yiyeceğini leylekle paylaşmış. Leylek, bu yiyeceklerden çok hoşlanmamış. Ama bu yiyecekleri yemek zorunda kalmış.

Leylek, güvercinin evine zor sığmış. Güvercin çatı arasında yaşıyormuş. Yaşadığı yer kendine göre olduğu için küçükmüş. Leylek de kış boyu bacaklarını uzatamadığı ve uçamadığı için çok rahatsız olmuş.

Leylek, baharın gelmesini dört gözle beklemiş. Ağaçlar yeşermeye başladığı sırada yuvadan dışarı çıkmış. Bulduğu malzemelerle kendine bir yuva yapmış. Diğer arkadaşlarını beklemeye başlamış.

Bir sabah uzaklardan gelen bir kuş sürüsü görmüş. Diğer leylekler ihtiyar leyleğin eşliğinde geliyormuş.

Genç leylek, hemen onları karşılamış:

– Özür dilerim. Sizleri dinlemediğim için çok üzgünüm. Bunun cezasını az kalsın canımla ödüyordum. Bundan sonra sizlerden ayrılmayacağım, demiş.