Elric: Ruh Hırsızı

Melniboné’nin Son İmparatorunun Tarihçeleri: Cilt I

Michael Moorcock

Orijinal Adı: Elric: The Stealer of Souls

Chronicles of the Emperor of Melniboné, Vol. I

İthaki Yayınları - 1039

Yayın Koordinatörü: Tuğçe Nida Sevin

Editör: Alican Saygı Ortanca

Yayına Hazırlayan: Kayra Keri Küpçü

Resimlendiren: John Picacio

Kapak Uygulama: Şükrü Karakoç

Sayfa Düzeni ve Baskıya Hazırlık: Şükrü Karakoç

1. Baskı, Ekim 2015, İstanbul

ISBN: 978-605-375-482-4

Sertifika No: 11407

Türkçe çeviri © Barış Tanyeri, 2015

© İthaki, 2015

© Michael Moorcock, 2008

Elric: The Stealer of Souls (Chronicles of the Emperor of Melniboné, vol. 1)

© Michael Moorcock and Linda Moorcock, 2008

Bu eserin tüm hakları Nurcihan Kesim Telif Hakları Ajansı aracılığıyla satın alınmıştır.

Yayıncının yazılı izni olmaksızın alıntı yapılamaz.

İthakiTM Penguen Kitap-Kaset Bas. Yay. Paz. Tic. Ltd. Şti.’nin yan kuruluşudur.

Bahariye Cad. Dr. İhsan Ünlüer Sok. Ersoy Apt. A Blok No: 16/15 Kadıköy - İstanbul

Tel: (0216) 348 36 97 Faks: (0216) 449 98 34

editor@ithaki.com.tr – www.ithaki.com.tr – www.ilknokta.com

Michael Moorcock’ın Ruh Hırsızı ve Fırtınayaratan kitaplarındaki tüm hikâyeler ilk olarak Haziran 1961 ile Nisan 1964 tarihleri arasında Science Fantasy dergisinde yayımlanmıştır.

Michael Moorcock’ın “İsmini Koymak” isimli makalesi ilk olarak, George Scithers’ın editörlüğünde Amra fanzininde yayımlanmıştır (Mayıs 1961, cilt 2, no. 15).

Michael Moorcock’ın “Asno Görevi!” isimli hikâyesi ilk olarak Tarzan Adventures dergisinde yayımlanmıştır (Eylül 1957, cilt 7, no. 25).

Michael Moorcock’ın “Elric” isimli makalesi ilk olarak, Ed Meskys’in editörlüğünde Niekas fanzininde yayımlanmıştır (Mart 1964, no. 8).

Michael Moorcock’ın “Melnibonéli Elric’in Gizli Yaşamı” isimli makalesi ilk olarak, Alan Dodd’un editörlüğünde Camber fanzininde yayımlanmıştır (Haziran 1964, no. 14).

Daha önce yayımlanmış materyalleri yeniden yayımlamak üzere izin verdikleri için aşağıda ismi geçenlere teşekkür ediyoruz:

Alan Forrest’ın “Son Yargı” isimli mektubu (farklı bir isim altında) ilk olarak New Worlds dergisinde yayımlanmıştır ve © New Worlds, 1965 (Şubat 1965, no. 147). New Worlds’ün izniyle yeniden yayımlanmıştır.

“Zenith Mektubu” Anthony Skene’in Monsieur Zenith the Albino kitabından alınmıştır (1924, yeni edisyonu Savoy Books tarafından 2011’de yayımlanmıştır). Savoy Books’un izniyle yeniden yayımlanmıştır.

Eric Parker’ın The Affair of the Bronze Basilisk için kapak çizimi © The Sexton Blake Library, 1943 (Haziran 1943, 3. Seri, no. 49). Savoy Books’un izniyle yeniden yayımlanmıştır.

Brian Lewis’in kapak çizimi (Haziran 1961, no. 47) © Science Fantasy Magazine, 1961. Science Fantasy Magazine izniyle yeniden yayımlanmıştır.

James Cawthorn’un Science Fantasy Magazine için kapak çizimi (Ekim 1962, cilt 19, no. 55 ve Şubat 1964, cilt 21, no. 63) © Science Fantasy Magazine 1962, 1964. James Cawthorn’un izniyle yeniden yayımlanmıştır.

James Cawthorn’un “The Age of the Young Kingdoms” haritası (1962) ilk olarak L. Sprague de Camp editörlüğünde The Fantastic Swordsmen antolojisinde yayımlanmıştır (Pyramid Books, 1967). James Cawthorn’un izniyle yeniden yayımlanmıştır.

James Cawthorn’un Fırtınayaratan için kapak çizimi (Herbert Jenkins Science Fiction and Fantasy tarafından 1965’te yayımlanmıştır). James Cawthorn’un izniyle yayımlanmıştır.

James Cawthorn’un “The Adventures of Sojan” illüstrasyonu ilk olarak Tarzan Adventures dergisinde yayımlanmıştır (Eylül 1957, cilt 7, no. 25). James Cawthorn’un izniyle yeniden yayımlanmıştır.

Çeviren

Barış Tanyeri

İlk olarak bu hikâyeleri isteyen;

E.J. Carnell’in anısına,

Ve bu baskıyı yaratan;

Betsy Mitchell ve John Davey’ye

ÖNSÖZ

ZAYIF BEYAZ DÜK’ÜN DÖNÜŞÜ

Alan Moore

Melniboné’yi hatırlıyorum. İmparatorluğu değil tabii, sonrasını; yıkıntılarını: Tottenham Court Road’un oluklarını dolduran broş ya da göğüs zırhından gümüş filigranların ezilmiş parçalarını ve ekose ipek çaputları. Seçkin ve bozulmuş Melniboné kültürü, tarih kaydedilmeye başlamadan önce –büyük ihtimalle 1940’ların ortalarında– olan büyük bir felaketle tuzla buz olmuştu; ama 1968’e kadar Londra’nın karmakarışık sokaklarında parçaları, kalıntıları ve hayatta kalanları görmek mümkündü. Portobello Road’daki tezgâhlarda uygun fiyata Arioch’un bronz büstlerini bulabilirdiniz ve 1981’de İngiliz müzik gazetesi Sounds adına Hawkwind grubundan Dave Brock ile röportaj yaptığımda bana, grubun ilk albümünden bu yana pena olarak kullandığı kara rünkılıcı parçasını göstermişti. Acımasız ve ihtişamlı Melniboné medeniyeti o tarihte sanki hiç var olmamışsa bile, onun kokusu ve atmosferi hâlâ havadaydı ve başkentin bodrum katlarında, arka sokaklarında onlarca yıl asılı kalmıştı. İmparatorluğun kovulmuş tanrı ve şeytanları bile günlük İngiliz sosyal yapısına etkin bir biçimde girmişti. Düzen Lordları, hızla adalet sisteminin dayanakları; Kaos Lordları ise çoğunlukla endüstri veya hükümetin bir parçası olmuşlardı. Örneğin Melniboné’nin eski Kaos Lordu Sir Giles Pyaray şu anda Ticaret ve Sanayi Bakanlığı’nda çalışıyor; ve şirketi Pyaray Holding’e, yakın zamanda Irak’ta devam eden yeniden yapım çalışmalarında büyük ihaleler verildi.

Melniboné’nin bu denli her yere nüfuz etmiş etkisine rağmen neredeyse bu unutulmuş dünyaya olan büyük borçtan, göz önünde olan kişiler hiç bahsetmiyorlar. Bunun sebebi belki de Melniboné’nin misali olduğu kasıtlı gerileme ve işkence edilen romantizmin bugün kucakladığımız dünyanın önde gelen neo-muhafazakâr teokrasilerin ortaçağdan kalma dünya görüşleri ile uyumlu olmamasıdır. Tıpkı Büyük Kanyon’daki turizm danışma bürolarına yaradılışçıları gücendirmemek adına kanyonun jeolojik yaşı hakkındaki bilgileri kaldırmalarının söylenmesi gibi, Melniboné’nin varlığına dair bütün kanıtlar ortadan kaldırılmışa benziyor. Merkezi idari bölgesinin adı değiştirilerek Marylebone yapıldı ve seçkin, gök mavisi, seremonilerde kullanılan ekose kumaşları King’s Road’daki butiklerde koleksiyonculara satıldı. Benim de içinde bulunduğum savaş sonrası nesil; Londralı büyük yazar Michael Moorcock, sözde kurgu kitaplarında değinmeseydi Melniboné hakkında hiçbir zaman haber sahibi olmayabilirdik.

Moorcock’ın eserleriyle tanışmam, yanlış hatırlamıyorsam; her işte bir parmağı olan L. Sprague de Camp tarafından editörlüğü yapılan The Fantastic Swordsmen isimli Pyramid Books bilim fantazi antolojisini, oldukça çarpıcı Melniboné tarzı bir kuruluş ve ilk bilimkurgu, fantastik kurgu ve çizgi roman dükkânı olan Dark They Were And Golden Eyed’dan almamla olmuştu. Küçük ve modern gözlere gösterişsiz gelen ciltsiz bu kitabın sayfalarının kenarlarında harika, Napoli sarısı çizgiler vardı ve kapağında genellikle ilham alınan Jack Gaughan’ın büyük ihtimalle izin günü olduğu için; pek de çekici olmayan sarışın bir barbarın bir tür ahtapotu katlettiğini gösteren bir resmi yer alıyordu. İçindekiler de seçici olmayan on dört yaşındaki bir çocuğa ilk bakışta çekici gelse de incelendiğinde nitelik olarak oldukça farklıydı. Eski kitaplarda kırmızı harflerle basılan kısımların gevşekliği içerisine serpilmiş, kılıç ve büyüye bulanmış çeşit çeşit fantastik hikâyenin yer aldığı kitapta, para amaçlı sanat yapan kral John Jakes’in yavan gezintilerinden, acı içindeki sözüm ona kovboy olan Robert Howard’ın nispeten hünerli eserlerine, Lovecraft’ın ilk zamanlarındaki rüya gibi metinlerine ya da Lovecraft’ın ilk rol modellerinden biri olan Lord Dunsany’den daha şık ve gözle görülür derecede daha modern olan Fritz Leiber’in hikâyelerine kadar pek çok şey yer alıyordu. Her hikâyeye, farklı anlatımların vuku bulduğu muhtelif hayal dünyalarının coğrafyasını gösteren birer de harita iliştirilmişti. Zamanına ve türüne göre oldukça düzgün ve övgüye değer bir koleksiyondu.

Ve sonra, etrafını saran alışılageldik ucuz ve Dunsany tarzı peri masallarının arasında, diğerlerinden belirgin derecede alakasız olan Michael Moorcock’ın Elric’i çıkageldi.

Şimdi, aradan kırk yıl geçtikten sonra, hangisi olduğunu bile hatırlayamıyorum –elbette Ruh Hırsızı’nda bulunan değerli bir parçaydı ve dolayısıyla bu cilde de dahil– ama üzerimdeki etkisini hâlâ açık bir şekilde hatırlıyorum. Bembeyaz, çökmüş, sanrılar gören, ateşli kahraman Elric; diğer fantazi dünyalarının –paket servis yapılmış Çin yemeği sahteliğinde bir oryantalizm veya küçük kırsal mutluluklarıyla– uyuşuk ve cansız gözükmesine sebep olan paranoyak evreninde; uluyan, asalak kılıcıyla kendi savaşını veriyordu. Antolojideki diğer bütün başkarakterlerin aksine Moorcock’ın soluk benizli, uyuşturucu bağımlısı kahramanına, J.R.R. Tolkien’in geleneğinden geldiği söylenemezdi. Köpüren, şekil değiştiren, dehşetlerle çarpık hale gelmiş Melniboné diyarı, Orta-Dünya’nın antimadde panzehriydi, hatta zehirli ve ışıl ışıl parlayan bir elf kovucuydu. Elric’in dünyası ateşli ve dışa dönük bir şiirsellikle köpürüyordu; hiddetli, ucuz kurgunun sonunu getiren yazımının son derece tehlikeli enerjisiyle tütüyordu. Orada kalmakla yetinmeyen, eski kılıcı ile büyü sancağı arasında huzursuzca gidip gelen Moorcock’ın nesri, durağan tarzı boğazından tuttu ve onu farklı bir şekle soktu. Howard’ın tehditkâr tepkilerine, rakiplerinin nispeten bitkin ve kansız çabalarına yeni bir form verdi, onları farklı şeylere muktedir coşkun bir maceraya çevirdi. Bunu, zamanının kargaşa ve çalkantısına uygun olan, tanıyabileceğimiz bir dili kullanarak aktardı.

Moorcock’ın kendi deneyimlerinden yazdığı belli oluyordu. Hikâyelerinin zenginliği ve zindeliği bile çağdaşlarının çoğunluğundan farklı bir kumaşa sahip olduğunu görmek için yeterliydi. Etkilendiği şeylerin genişliği ve zenginliği, kendisinin de anayurdunun kültürel geleneklerinden beslenen eski bir Melnibonéli olduğunu gösteriyordu. Savaş sonrası İngiltere’nin boğucu edebiyat geleneklerinden sıyrılmış, daha egzotik bir referans havuzundan yararlanıyordu. Moorcock, gençlik yıllarında uzun kariyerine adım attığında zamanının önde gelen yazarlarına ilgi duymamıştı; eski Angry Young Men (Sinirli Genç Adamlar) –aslında sinirli olduklarından çok huysuzlardı ve hiç o kadar da genç olmamışlardı– Angus Wilson gibi kasvetli ve düşünceli seslere ya da Mervyn Peake gibi muazzam, barok yabancılara kulak vermişti. Bir yandan Jack Trevor Story (ve dedikodulara göre İrlandalı dâhi Flann O’Brien) gibi ünlü isimler ile birlikte çalışırken bir yandan da haftalık Tarzan çizgi romanındaki kılıç savuran klasik kahramanı Sojan ya da Sexton Blake maceraları yazıyordu. Bu ciddi çıraklık dönemi sonrasında Moorcock geniş bir perspektife sahip eşsiz biri haline geldi ve hem Burroughs (W.S.) tarafından yazılan ve o zamanlar daha basılmamış Çıplak Şölen’i savundu hem de Burroughs’ta (E.R.) bulunan çılgın renkler ve yeniliklerin değerini bildi. Melniboné mirasına sahip olduğu için midir bilinmez ama Moorcock tamamen yenilikçiydi ve satış rakamlarının vaat ettiği sınırsız hayalgücüne rağmen hem tutucu hem de kendisinden başka bir şeyle ilgilenmeyen bir alana, daha geniş olan sanat ve edebiyat dünyasının gelişimciliğini ve anlayışını getirdi.

1950’lerin ortasında, genç bir yazar ve uzun süre boyunca işbirlikçisi olmuş sanatçı James Cawthorn ile arasında başlayan yazışmadan doğan ilk Elric hikâyeleri, Abraham Merritt ve Jack Kerouac, Bertolt Brecht ve Anthony Skene’nin Monsieur Zenith’inin aromatik bir karışımıydı. Sexton Blake’in albino, uyuşturucuya bağımlı düşmanı; uyanık dedektif rakibinden daha karizmatikti. Seri en sonunda 1961’de Carnell’in Science Fantasy’sinde gün yüzü gördüğünde, kahramanlık fantazisi türünün dar gen havuzunda tehlikeli bir mutasyonun gerçekleştiğinin hemen ayırdına varıldı. Bu mutasyon, Elvis Presley’nin o on yılda popüler müzikte ya da James Dean’in sinemada temsil ettiği değişim kadar zarif ve tehditkârdı. Elric o zamanların kahraman tanımına hiç uymuyordu; pembe gözlü, nekromanik, hastalıklı, kendi türüne ihanet etmiş, karısını öldürmüş, kendi tartışmalı insanlığının yıpranmış sınırlarında umutsuzca yaşayan, rahatsız, korkutucu bir spiritüel vampirdi. Gene Vincent gibi kötü, Lenny Bruce gibi hasta, Bill Burroughs gibi bağımlılığın peşini bırakmadığı biri olan Elric, görünürde çok eski bir dünyanın şafağında yaşıyor olsa da, benliği Soğuk Savaş zamanı genelevlerde sürten birisininkine benziyordu. Öte yandan durgun çöküşü, onu diğerlerinden bir adım önde gösteriyordu, dahası soluk teni ve yıpranmış kılığıyla yaklaşmakta olan 60’ların bir sembolü olacağı söylenebilirdi.

1963’te bir kitapta ilk kez yer aldığında Britanya’da sağlıklı, enerjik bir ayaklanma ve tavuskuşunun tüylerini açmasını andıran bir serpilme işaretleri belirmeye başlamıştı; ve böyle bir ortama karşı Elric, daha uygun bir kahraman gibi duruyordu. The Beatles, popüler ve bayağının arkaplanından çıkarak İngiliz kültürünün kurallarını değiştirmiş; sanatı, toplumun kibar, onaylı ve gemli sanatsal kuruluşunun üretebileceğinden çok daha hayati ve dönüştürücü bir şey haline getirmişti. Sanatçılar, yazarlar ve müzisyenler; kendilerini içinde buldukları olaylı ve belirsiz dünyayla gerçekten ilişkili şeyleri inceleyebilsinler, kabul edilebilir olanı kendilerine göre tanımlayabilsinler diye demir işlemeli, yasaklı kapılar ardına kadar açılmıştı. Elric’i 1968’de beş yıl gecikmeli olarak keşfettiğimde İngiliz taşralı yaşamı, en azından psikolojik olarak hayali görünüşler içeren bir alan haline gelmiş ve bu yüzden tebeşir kadar beyaz, estetik zevki olan kişinin maceraları insanları doğru frekanstan yakalamıştı ve Moorcock’ın anti-kahramanını Grosvenor Square’deki Amerikan Elçiliği’nin önündeki gösteriler, Jimi Hendrix veya OZ davası kadar zamanın bir sembolü haline getirmişti.

Doğal olarak o zamanlarda Moorcock hayatına devam etmişti ve İngiltere’de basılmış olan son ve en iyi geleneksel bilimkurgu dergisi olan New Worlds’ün editörlüğünü yapıyordu. Moorcock’ın rehberliğinde dergi modernist bir deney aracı haline gelmiş, bilimkurgu türünü keyifli bir şekilde J. G. Ballard’ın patolojik ve yabancılaşmış “yoğunlaştırılmış romanları”nı, Barrington Bayley’nin harika bir şekilde eğip devirdiği geleneksel bilimkurgu mecazlarını ve hatta eski Sexton Blake ayak takımından olan Jack Trevor Story’nin kara şehir komedilerini bile içerecek şekilde yeniden tasarlanmıştı. Moorcock’ın dergiye temel katkısı –bütün riskli, alışılagelmedik girişimin kumandanı olması dışında– Jerry Cornelius hikâyeleriydi.

Moorcock’ın arada sırada New Worlds’ü düzenli yazması dolayısıyla kataloglanan, çok aşamalı, modern bir Pierrot olan Cornelius, kısa sürede derginin ve derginin başını çektiği hareketin maskotu, 1960’ların çılgın, parlak yangını söndükten sonraki parça parça, ahlaki açıdan çorak bir arazi alanı olmuş İngiltere’nin ikonu oldu. 1965’te New Worlds’ün sayfalarıyla başlayıp Avon Books’un 1968’de The Final Programme’ı basmasıyla doruk noktasına ulaşan sahneye ilk çıkışı görülmeye değer bir olay olmasının yanı sıra –“Michael Moorcock’ın spekülatif kurguda vahşice satirik olan atılımı The Final Programme, bugün duymak istemeyeceğiniz şeyleri söyleyen, nefes kesici, canlı, taramalı tüfek gibi bir yarının romanı!”– Moorcock’ı Elric veya Dorian Hawkmoon fantazilerinden tanıdıklarını zanneden okuyucular için akıllara zarar bir değişimdi. “Yolu gösteren Jimmy Ballard, Bill Burroughs ve The Beatles’a,” ithafı bile, 60’ların başındaki bilimkurgu akımının roket–robot–lazer silahından oluşan konfor bölgesi göz önüne alındığında, tehlikeli derecede avangart duruyordu. Her ne kadar kafa karıştırıcı olsa da, The Final Programme’ın ödün vermez yeniliğinde garip bir aşinalık vardı: Cornelius’ın maceraları, sahne sahne Melnibonéli Elric’inkileri andırıyordu. Melnibonéli hizmetçi Budakkemik gibi yan bir karakter bile Cornelius ailesinin uşağı John Gnatbeelson olarak, harflerin yerleri değiştirilerek karşımıza çıkabiliyordu. Moorcock’ın tekinsiz ve solgun yıkıntılar prensini terk etmekten ziyade, o karakteri farklı görünene, konuşana ve davranana kadar değişik bir aynadan zekice yansıttığı belliydi. Farklı zamanlara uygun farklı bir yaratık olmuştu ama orijinalinin hayranlık verici, gizemli tavrına hâlâ sahipti.

Moorcock’ın eseri on yıllar içinde progresif bir açıdan daha radikal ve şaşırtıcı bir forma büründükçe, prototipik bir Melniboné mücevherinden bu ışık ve fikirlerin kırılarak dağılma süreci devam etti. Mother London’ın yüksek azameti ya da Moorcock’ın Pyat kuartetinin kara senfonisinde bile Tarkes, Kaynayan Deniz ya da Eski Hrolmar’ın müziğini duymak mümkündür. Sıraladığım bu sonradan yazılan eserler ve Moorcock’ın edebi bir abideye yükselişi ile yalnızca eşsiz Vengeance of Rome’da gerçek Moorcock’ı gördüğümüzü iddia etmek moda oldu; bu herkes tarafından başyapıt olarak kabul edilen eserlerden önceki baş döndürücü fantazi üçlemelerinin bir şekilde küçük eserler, yazarın ciddi eserleri dışında kalan yapıtları olduğu söylendi. Bence bu, Moorcock’ın metinler arası ve organik bütünlüğünü yanlış anlamaktır. Eserlerini dolduran kan ve terde Melniboné’nin genetik işaretleri var; hem de her bir paragraf ve her bir satırda... Moorcock’ın genişleyen eserleri hangi kıyılara ya da iklime ulaşmış olursa olsun, bu kanbağı Elric ile başladı. Bütün anlatımlarda onun gizemli, geleceği gören gözleri vardır.

Bu ciltteki hikâyeler; ilk akmaya başlayan kanın, derin ve bitmek bilmeyen bir kaynağın çıkış noktasıdır. Bu dağınık, kontrolsüz ve harika hikâyeler Michael Moorcock’ın kalbinin özüdür; beni ve Moorcock’ın ışıl ışıl, tutsak edici ağına yakalandığını bildiğim pek çok hayranı ilk kez kendine çeken büyülerdir. Okuyun; onları doğuran hummalı, ateşli dünya ve zamanları hatırlayın. Okuyun ve hepimizin Melniboné’de yaşadığı günleri yâd edin.

Alan Moore

Northampton

31 Ocak 2007

GİRİŞ

Geçmiş, sürekli olarak yeniden yazdığımız bir senaryodur. Deneyim, yıllar içinde kendimiz ve arkadaşlarımız hakkında anlattığımız hangi hikâyeye inandığımıza uygun olacak şekilde değişir. Polis ve mahkemelerin, dürüst insanlar tarafından anlatılanları sürekli olarak sorgulaması bu sebeptendir.

Buna yönelik kanıt, yıllar içinde Elric’in nasıl can bulduğu hakkında anlattığım hikâyelerde bulunabilir. Kahramanımın oluşumunu anlattığım nispeten farklı versiyonlar elzem bir öneme sahip değil. Bu versiyonları yeniden basarken hikâyeleri tutarlı bir hale getirmeye çalışmadım. Bu yüzden okuyucular –eğer ki özel bir olayı vurgulamak ya da öne çıkarmak isteseydim metinden çıkaracağım– bazı tutarsızlıklarla karşılaşacaklardır. Bunlar ya onları yazdığım zaman gerçek olduğunu düşündüğüm ya da 1963-64’te Fırtınayaratan adıyla dört kısımlık bir seri çıkmadan hemen önce Niekas isimli fanzine yazdığım bir mektupta da belirttiğim üzere, belirli bir bağlam içerisinde tartışmaya girdiğim hikâyelerdi. Kendimi eleştiriye karşı savunduğum bu tartışmalarda, belirli deneyim üzerinde normalde yapacağımdan daha fazla durmuştum. Bugünlerde bütün bir türün geçmişinde somut bir yere sahip olan kurgularımın çoğunda olduğu üzere, Elric hikâyeleri ilk kez ortaya çıktığında, bunu hakaret içeren ya da çileden çıkaran şeyler olarak gören okuyucular oldu. Ayrıca şu anda da olduğu gibi, bazı okuyucular ironik tonu kabul edilemez buldular. Büyük ihtimalle onlar fantazi kaidelerine yapılan ilk “müdahale”lerdi. Sonraları Stephen Donaldson, Steven Erikson ve Scott Baker gibi yazarlar da benzer şekilde eleştirileceklerdi. O zamanlarda mektuplar ve fanzinlerde bana yöneltilen eleştirilere karşı bugün takınacağımdan daha savunmacı bir tavır takındım. Fanzin eleştirmenlerinin, kişiyi ana akım eleştirinin en kötüsüne hazırladığını uzun zamandır biliyorum. Bazı açılardan internettekilere benziyorlardı. Bu parçalarda (ki bunları, zevkinizi bozmamak için özel olarak dizdim) Elric’in henüz yeni doğmuş ve ebeveyni tarafından korunmaya ihtiyaç duyar haldeyken, duygularımın ne kadar güçlü olduğuna dikkatinizi çekerim!

Örneğin bir zamanlar Hristiyan mistisizminin belli bir formundan etkilendiğimi iddia etmiştim. Kısa bir süre için (yedi yaş civarı) Sussex’te Rudolf Steiner’in nispeten çekici olan Hristiyan prensiplerini (ki bu nispeten Madame Blavatsky’nin spiritüalizminden bir kopuştur) baz alan Michael Hall Okulu’na gittiğim doğru olsa da bu, burada tekrar basılan parçalardan birinde belirttiğim gibi Steiner’in fikirlerine göre “yetiştirildiğim” anlamına gelmemektedir. Geçmişim aslında tamamen sekülerdi, yakın çevrem Yahudilerden oluşuyordu ve yalnızca genç bir yetişkinken kısa bir süre için, akıl hocam Ernst Jelinek’i etkilemiş olan Rudolf Steiner’e ilgi duymuştum. Öte yandan bu, gerçekten de Elric hikâyelerinin kozmolojisini etkilemiştir. Üzerimdeki etkileri bakımından Poul Anderson’ın The Broken Sword ve Three Hearts and Three Lions’ı ile İskandinav, Kelt, Hindu ve Zerdüşt mitolojisi de aynı değere sahiptir.

Profesyonel kariyerime, yeniden basılmış gazete şeritleri ve orijinal metnin bir karışımı olan Tarzan Adventures isimli İngiliz haftalık çocuk dergisine yazılar yazarak başladım. İlk düzenli görevim Edgar Rice Burroughs ve karakterleri üzerine bir dizi makale yazmaktı; ama kısa bir süre sonra, Sojan gibi okulda (on beş yaşımda bıraktım) kurduğum Burroughsania fanzinimden adapte ettiğim kurgu hikâyeler yazmaya başladım. Bu ilk hikâyelerde ERB’den oldukça esinlenmiş olmam şaşırtıcı olmayacaktır. Ve buraya, Elric’i yaratmadan önceki birkaç yılda ne yaptığımın tadını versin diye bir hikâye de ekledim. Yayıncılığa başladığım zamanlar yaşadığım iyi ve kötü olaylar, www.multiverse.org’da bulunmaktadır. Açık konuşmak gerekirse, bazen düşündüğüm kadar çok şey vaat etmiyorlar ama umarım, yayımcılığa profesyonel anlamda başlamak isteyen yazarları teşvik ederler! Bu hikâyeleri okurken arada ciddi bir gelişim olduğunu görüyorum; zira bu tarz kurgu okuyuculuğu diye bir şey vardı ve ben –bir gazeteci olarak ve sonra çizgi romanlarda çalışırken olduğu gibi– artık anonim değildim.

İlk Elric hikâyelerini yazdığım dönemden neredeyse hemen sonrasında, üzerimde çok büyük bir etkisi olsa da (hiçbir zaman hoşuma gitmemiş olan Lovecraft’ın aksine) Robert E. Howard’ın eserleriyle arama mesafe koydum. Yıllar içinde kendileri ve ilham aldıkları yazarlar arasına mesafe koyan pek çok başka yazar tanıdım ve bunun önemli ve hatta takdire şayan bir kişisel tarz oluşturmaya çalışma sürecinin bir parçası olduğunu fark ettim. Sonra Anthony Skene’ye Zenith the Albino’dan dolayı hak ettiği saygıyı göstermeye karar verdim. Skene’nin tek ciltlik Zenith romanı olan, Savoy Books tarafından oldukça güzel bir baskıyla yeniden yayımlanan Monsieur Zenith the Albino’nun basımında önemli bir rol oynadım (www.savoy.abel.co.uk/HTML/zenith.html). O zamana kadar kitabın bilinen yalnızca üç kopyası vardı ve bir tanesi İngiliz Kütüphanesi’ndeydi. Tabii yakın zamanda Howard’a da hakkını teslim ettim ve 1960’ların başında bile üzerimde büyük bir etkisi olduğunu söylemekten memnuniyet duymuştum. Bir tartışma sırasında Yüzüklerin Efendisi’ne karşı antipati duyduğum söylendi. Bu her ne kadar abartılmış olsa da Tolkien ilham kaynaklarım arasında değildi. Lovecraft da aynı şekilde; sanırım onu çok geç tanıdım. İki yazarın da, hak ettikleri okuyuculuk için bana ihtiyaçları yoktu. Ama Skene’yi yayımlatmakta oynadığım rolden ve küçük çaplı da olsa eski dergi hikâyelerinin çoğunu internete koymaya yardım etmekten dolayı gururluyum. Gençliğimin kahramanı olan Monsieur Zenith, yaşlılığımda da arkadaşım oldu. Savoy’a Monsieur Zenith’in oldukça geniş bir baskısını yeniden yapmalarına yardım etmenin yanında aynı zamanda Elric’i köklerine döndüren bir dizi hikâye yazdım. Zenith (veya bazen adlandırıldığı üzere Zodiac) ve Elric’i birbirleriyle ilişkilendirerek umarım neredeyse aynı kişi olduklarını gösterebiliyorumdur! Sexton Blake, İçişleri Bakanlığı dedektifi olduğu günlerdeki gerçek ismini (Seaton Begg) kullanarak ‘kamufle oluyor’. Bu hikâyeler yakın zamanda The Metatemporal Detective (Pyr, 2007) ismiyle yeniden basıldı. Yugoslav bir aristokrat olduğu rivayet edilen Zenith, İkinci Dünya Savaşı sırasında ortadan kayboldu ve Sexton Blake’te son kez “The Affair of thr Bronze Basilisk” adlı hikâyede yer aldı. Dönüşünün başka bir baskısı Mark Hodder tarafından yazılan Sexton Blake web sitesinde bulunabilir (blakiana.com).

1950’lerdeki ve 1960’ların başındaki nesir eserlere baktığımda Fritz Leiber’e duyduğum hayranlığın hiç şaşmadığını görüyorum. Daha önce söylediğim gibi, Yüzüklerin Efendisi’ne duyduğum antipati abartıldı. Eserin çılgın hayranlarının gösterdiği dindarlık hoşuma gitmese de Profesör Tolkien’i sevmemem için hiçbir sebebim yoktu. Ben gençken, Yüzüklerin Efendisi kendine has kitaplar arasındaki yerini aldığı zamanlarda –William Morris’in modern destanları, E. R. Eddison’ın The Worm Ouroboros’u1, Lord Dunsany’nin The Gods of Pegana’sı ya da David Lindsay’nin A Voyage to Arcturus’u2 gibi– hem Tolkien hem C.S. Lewis hem de The Author in the Stone’un yazarı T.H. White ve Titus Groan’un yazarı Mervyn Peake gibi nispeten daha çok sevdiğim yazarlar bana karşı oldukça naziklerdi. Özellikle Peake’in Elric hikâyeleri üzerinde doğrudan bir etkisi vardır. Leiber ile tanışmam daha sonra gerçekleşti ama bana göre neslinin bütün İngiliz fantazi yazarlarından üstün olan güzel ve titiz nesrini okumaktan büyük zevk aldım. En azından güzel yazılmış, gerçeklerden kaçma metinleri konusunda, Amerikan yazarlarını tercih eden tek çocuk olduğumu düşünmüyorum. Tabii yalnızca gerçeklerden kaçmaktan da bahsetmiyorum. Faulkner –gerçi Hemingway veya Fitzgerald’ın çoğu eserini dahil etmem– beni oldukça şevkelndirdi, tabii başkaları da vardı. Twain örneğin… Sinclair Lewis ve realist nesli de... Ucuz romanlarda bulunacak çok şey vardı. Leigh Brackett’ın safkan bilim fantazileri; ve arkadaş edindiği, Planet Stories ve Thrilling Wonder Stories’in aynı sayılarında yazıları çıkan Ray Bradbury’nin eserlerini çok seviyordum. Anglofon romanın iyi sayılabilecek eserlerinin büyük kısmının California’dan çıktığını sonraları fark ettim. 20. yüzyılın başlarından itibaren oradan çıkan tek güzel şey harika filmler değildi. Edgar Rice Burroughs’un Mars’ı, Tarzana’nın ötesindeki çöllerden çok da uzak değildi; hem Brackett hem de Bradbury orada doğmuştu ve diğerlerinin Dickens’ın Londra’sına verdikleri anlamı onlar Burroughs’un Mars’ına vermişti. Tıpkı Al Kumsallar’ının olduğu gibi Ballard’ın Mars’ının dili; Chandler, Hammett, Cain ve İngiliz edebi romanında kısık da olsa hâlâ tınıları duyulan bütün Amerikan yazarlarını etkileyen dil kadar Californialıydı.

İlk Elric hikâyelerini yazmaya başlamadan önce, büyük Fransız varoluşçu yazarlar ve film yapımcıları dahil olmak üzere neslimi etkileyen pek çok külliyatı özümsüyordum. Paris’e ilk kez on beş yaşımdayken gittim. Sartre’ın Huis Clos’unu ve Camus’nün Caligula’sını izledim. Romanlarını okudum. Henry Miller, Samuel Beckett, Boris Vian, Blaise Cendrars ve William Burroughs gibi kişilerin eserlerine ilgi duymaya başladım. Beatler’in çoğunun büyük bir hayranı olmasam da bazılarıyla Paris’te tanışmıştım ve onlara hayran pek çok arkadaşım vardı. Burroughs’la tanışıp onu sevmem daha sonra oldu. Zamanın düşüncelerini hem sohbet ederek hem de okuyarak özümsüyordum ve Tarzan Adventures editörlüğünden Sexton Blake Kütüphanesi’nde editör olmaya gittiğimde (Birinci Dünya Savaşı’ndan önce başlayıp İkinci Dünya Savaşı başlamadan o Zenith hikâyelerinin çoğunu yayımlayan bir ucuz dergi) yazılan çoğu fantastik kurgu artık hoşuma gitmiyordu. Dünyada zamanının en büyük dergi yapımcısı olan SBL Basım Yayım’da ve Amalgamated Press’te, o kolay yıllarda korkunç sayıda insan çalışıyordu. Editör ofisleri, benim gibi genç yaşta basım yayımla uğraştıktan sonra gazeteciliğe geçen ama sürrealizme Brecht, Beckett ve Ionesco’ya hayran olan sitüasyonalistlerle doluydu. Harika şeyler yapacaklardı ama bazıları gazeteciliği bırakacaktı.

Her fırsatta Paris’e gidiyorduk. George Whitman’ın Paris’teki kitapçısında (o zamanlarda adı Mistral’dı ama şu anda Shakespeare & Company olarak biliniyor) dükkânın önünde bir sandalyede oturur gitar çalardım (George umursamazdı, zira bütün paranın ona gideceğini biliyordu) ve yeterince kazandığım zaman günün kalanında okumak üzere birkaç ciltsiz kitap alırdım. Orada, Notre Dame’ın gölgesinde ilk gerçek bilimkurgu kitabımı, Alfred Bester’in Kaplan! Kaplan!’ını okudum ve neler kaçırdığımı düşünmeye başladım. Bester, o zamanlarda hoşuma giden sayılı bilimkurgu yazarından biriydi. Sofistike, çok seyahat etmiş bir adamdı. Temel olarak Galaxy dergisine yazan ve içine Frederik Pohl ve C. M. Kornbluth, Philip K. Dick ve Robert Sheckley gibi yazarların dahil olduğu bir grupla ilişkilendiriliyordu. McCarthycilik utancı zamanlarında, edebi yazarlardan daha sert ve eğlenceli bir şekilde modern zamanları inceleyen bu yazarlar, edebi aykırı sesler arasında ilk öne çıkanlardı. Yaşananları üzüntüyle izleyen bir halka yayım yapıp konuşacak az sayıda cesur ses vardı, tıpkı Rus meslektaşları gibi.

Bilimkurguda bir tür edebi kurtuluş gören tek kişi ben değildim. Kingsley Amis, Robert Conquest ve Edmund Crispin’in bazı bilimkurgu türlerinin taraftarı olduğu bilinir; ama çoğumuz bilimkurguyu noksan ve alçaltıcı bulurduk (Amis, Burroughs’tan ve Ballard’ın Atrocity Exhibition’ından nefret ederdi). Ama Doris Lessing’in (o zamanlar yalnızca realist olarak bilinirdi) de aralarında olduğu daha az göz önünde olan kişiler, tutkulu bilimkurgu okuyucularıydı. Pek çok kişi tarafından zamanının en iyi edebiyat yazarlarından (ve The Old Men at the Zoo eserinde görülebileceği üzere ileri görüşlü bir bilimkurgu yazarı) kabul edilen Angus Wilson, İngiltere’de Sidgwick & Jackson’a, orijinal adı olan Kaplan! Kaplan! olan Yıldızlar Hedefim’i basmalarını önermişti. Wilson, Elizabeth Bowen ve giderek artan sayıda toplumsal roman yazarı, ayrıca şaşırtıcı sayıda tanınmış filozof, seçici birer bilimkurgu ve başka tür yaratıcı kurgu okuyucularıydı. Bazen yazdıkları bile oluyordu. Amis kampı, bilimkurgunun bir tür edebi getto olarak kalması taraftarı olsa da geri kalanımız bu tür sayesinde popüler roman ve edebi romanın ortak bir zemin bulmasının mümkün olup olamayacağını merak ediyorduk. 19. yüzyılda, belki de 20. yüzyılın başlarında da kurgu türü, rastgele bir burnu havadalığın kurbanı olmuştu. Hırslı ve sanatsal olarak başarılı olan pek çok yazar bu yüzden okuyucu bulamıyordu ve genel okuyucuyu, kanonik eserleri okumaktan caydırıyordu (“fazla entel”). Dostlarım –özellikle Ballard, Bayley ve Aldiss– de benim kadar inançlıydı. 1950’lerin sonları ve 1960’ların başlarındaki muhabbetlerimizde en iyi bilimkurgunun değerlerini ve en iyi çağdaş edebiyatı birleştiren, aynı zamanda sanat ve bilimde neler olduğunu da takip eden bir dergi hayali kuruyorduk.

Tahmin edebilirsiniz ki –besteciler, görsel sanatçılar ve film yapımcılarıyla paylaştığımız, popüler ve edebi kurgu değerlerini yeniden birleştirmenin şanlı düşünceleriyle– Leiber’in hem kahramanlık fantazisi hem de kılıç ve büyü olarak isimlendirdiği, benim ise çoktan epik fantazi adını verdiğim şeyi yazmak aklımın ucundan bile geçmiyordu (bkz: “İsmini Koymak”). Kaderin tuhaf bir cilvesi sonucu, yüzü 21. yüzyıla dönük avangart bir hareketi desteklemek adına 20. yüzyıldan ziyade 19. yüzyıl ile daha çok ortak noktası olan hikâyeler anlatmaya başladım.

Tolkien’in kitapları basılmış olmasına karşın halen çok fazla dikkat çekmemişti ve ana akımda onun fantastik kurgu türü hiç basılmıyordu (Tolkien’in esasen akademik yayımcısı, daha çok Jung ile bilinen George Allen & Unwin’di). Şu anda buna inanmak ne kadar zor olsa da Yüzüklerin Efendisi, karton kapaklı olarak basma (ki Tolkien’in kendisi bunu zaten bayağı olarak görüyordu) riski alınmayacak bir tür savaş sonrası alegorisi olarak görülüyordu. Hem Burroughs hem de Howard, ABD’de tamamen demode olmuştu (İngiltere’nin aksine) ve doğaüstü macera kurgusu için pazar kalmamıştı. Sonunda yayımlandıklarında kafeslerinden salınan bir sürüyü andıran fantazi yazarlarını bağrına basan dünya halkının hevesi, yayımcılar ve politikacılar için iyi dersler çıkarılabilecekleri bir olaydır.

Başka bir yerde, yayın hayatına devam edebilmiş üç İngiliz bilimkurgu dergisinin editörü olan E.J. Carnell’in ilk Elric hikâyelerini yazmam için sipariş verdiğinden bahsediyorum. Clarke, Aldiss, Ballard, Brunner ve hatta Terry Pratchett, ilk eserlerini Science Fantasy, Science Fiction Adventures, New Worlds’te yayımlıyorlardı. Philip K. Dick’in ilk önemli romanı Çığrından Çıkmış Zaman, New Worlds’te seri haline getirilmişti. Carnell’in zevki, Amerikalı çağdaşlarından daha genişti. İstemeden de olsa, etkisi Anglofon kurguya yayılacak önemli bir edebi rönesansın babası haline geldi. Farklı şekillerde de olsa; o da, ben de herkes kadar Zeitgeist’ın birer aracıydık. Dergiyi ele geçirdiğimde (bkz: New Worlds: An Anthology’ye yazdığım önsöz) planım netti: bilimkurguyu ve edebi kurguyu birleştirmek. New Worlds, herkesi reddettiği sırada Tolkien ile özel bir röportaj yapmakla kalmadı, aynı zamanda Philip K. Dick’in önemli bir yazar olduğunu fark eden ilk dergi oldu. Jonathan Cape’i, Tom Maschler’ın en iyi eserini ciltli bir şekilde edebi kurgu olarak bastırmaya ikna ettim. Bir yandan da Disch, Pynchon, Zoline, D.M. Thomas, Peake ve pek çok hırslı yazar, sanatçı ve bilim insanıyla çalışıyorduk ve umutlarımızın boşa çıkmadığını görmeye başladık. Şu anda hâlâ yaşayan en iyi yazarlarımızın bazıları bilimkurgu metotlarına dönüyor; ve bunların sayıları artıyor. Zaten bu türde ısrarcı Bayan Atwood’u bir kenara bırakırsak Lessing, Rushdie, Roth, McCarthy, Mosley ve Pynchon’ın yalnızca isimlerini yazmak bile, onlarla sonunda aynı zeminde buluştuğumuzu ve bunu sanatın ne olup olmadığıyla ya da dili dolayısıyla karar vermediğimizi, eldeki konumuza en uygun teknikleri seçtiğimizi göstermek açısından yeterli olacaktır. Bu, tabii ki her şey sanattır demek değil! Bu hikâyeler, gerçekten kaçış hikâyelerine örnek gösterilebilir; ama yoğun bir şekilde hissedilmiş ve hayal edilmiş metinlerdir. Bu hikâyeler, dişini tırnağına geçirerek işini yapan ama yine de kızlar ve editörler tarafından sürekli olarak reddedilen ve bunun sonucu olarak üzülen genç bir adam tarafından hızlıca yazılmışlardır. Hepsi burada. Basmaya uygun olan her şey; ve basmaya uygun olmayan bir kısım kaygılar da burada. Burada bir yerde, hayatımın bir kısmının nasıl kırık camın (ve küçük, neşeli olsa da özellikle yok edici olmayan alevler, daktiloların muhtelif, kurbansız salınımlarının dizisi vs.) varlığımın ana ıstırabı olduğunu ve buna eşlik eden iyi şarap ve viskinin beni mahvettiğini anlatıyorum. Ama 1965’te Elric, çağdaş kaygıların çoğuyla karşılaşamayacağı için onu Jerry Cornelius üzerinden yeniden icat ettim ve The Final Programme’in başlangıcı olarak “Rüya Gören Şehir”i yeniden yazdım.

O yıllarda sanırım kendime zarar veriyordum. Uzundum, hızlıydım, bir basın mensubunun içme kapasitesine sahiptim, bir şeyleri devirme alışkanlığım vardı ve kazara bir şeyler kırıyordum. Neyse ki aynı zamanda çoğu zaman cana yakındım. Huysuzluğum daimi olmasa da istemeden de olsa insanları sözcüklerimle incitebiliyordum. Annem gibi ben de böbürlenmeye meraklıydım ve melodram konusunda pek bilgiliydim; ama bunu sevmiyordum ve bundan kurtulmak için harekete geçtim. Sonuç olarak gerçek kavramını bazen sert ve dar şekilde lanse etmeye başladım, ki bu da sanırım evde Baron Munchausen gibi biri olmamı telafi etti.

Başlangıçta hızlı bir yazar olduğum kadar, oldukça bilinçli bir hale de geldim. Hayatımı neredeyse olduğu gibi eserlerime aktarıyordum. Duygusal, görsel ve entelektüel olan her şeyi aynı kazana atıyordum. Tanıdığım çoğu yazar gibi hiçbir şeyi ziyan etmiyordum. İlk hikâyelerimdeki çoğu fantastik yer, çocuklarımı parka götürdüğümde onlar uyuklar ya da oyun oynarlarken benim yazı yazdığım Notting Hill’in versiyonlarıydı. Holland Park hava saldırısına uğramıştı ama evin kendisi, kundak bombalarıyla yerle bir olmuş olsa da ek binalar ve muazzam botanik bahçelerin çoğu olduğu gibi duruyordu. O parkın özellikle egzotik bitkileri ve kuşları The Fireclown ve The Shores of Death gibi kitaplarıma ilham verdi. Hava saldırısı, Fırtınayaratan’da betimlediğim kaotik toprakların temelini oluşturdu.

Hikâyelerimde baba figürünün eksikliğini fark etmem yaklaşık on yıl aldı. Karakter ister Elric isterse Jerry Cornelius (onun modern avatarı); ya da Gloriana veya Colonel Pyat olsun, babalar çocuklarının başlarında değildi. Avrupalı düşmanlığının sonu sırasında babamın annemi bırakması pek çok açıdan bir lütuftu ama belli ki üzerimde, bilinçaltımda duygusal bir etki yaratmıştı. Elric başka ne arıyor? Freud ya da Jung’a verdiğim garip referansları mazur görün çünkü bu hikâyeleri yazmaya başladığımda fantastik kurgunun psikolojik kökleri üzerine yazılar yazıyordum. Bu düşünceleri kurgu okuyucularının gözüne sokmak benim işim olmasa da, o ilk zaman hikâyelerinin bir versiyonu olan Wizardry & Wild Romance’e bakmak (MonkeyBrain Books, rep. rev. 2004) hiçbir şekilde bilinçsizce yazılmadıklarını görmek için yeterli olacaktır. Kara kılıçların Freudyen, incubus ve succubusların Jungcu yorumlarının kesinlikle farkındaydım.

Mervyn Peake’in kurgusu bir süre sonra favori fantazi kitaplarımdan olsa da (ironik bir şekilde içinde doğaüstü unsurlar yoktur) pek çok gotik kurgu da okumuştum. Aynı zamanda daha sert şeyler de okuyordum; örneğin Southey’in Palmerin of England’ı ve benim gibi bir çocuğun bulmasının pek mümkün olmadığı Peninsula Aşk Hikâyeleri’nin bulunabilecek tercümeleri. Keşiş’te ürpermiş, Udolf Hisarı’nın uzun ve sıkıcı bölümlerini atlamış, Vathek’in imgelemine hayran kalmıştım. Bir damak zevki geliştiren çoğumuz gibi mümkün olan en eski zamana gitmiş ve yolda yeni ilham kaynaklarıyla tanışmıştım; John Bunyan’ın Çarmıh Yolcusu ve tabii ki bununla birlikte Milton’ın Kayıp Cennet’i. Püriten edebiyatın mihenk taşları mı? Ama işime yaradılar. Bunyan, bana tek bir anlatımda birden fazla hikâye anlatılabileceğini öğretti. Milton, bana Şeytan’ın aşırı derecede çekici olabileceğini gösterdi. Hâlâ daha, iş olarak fantastik kurgu yazmak isteyenlere fantastik okumayı bırakıp mümkün olduğu kadar türün derinlerine inmelerini tavsiye ediyorum, zira zanaatını ciddiye alan herkes böyle yapar. Tolkien klonu olmaktan ancak Yüzüklerin Efendisi’ne ilham veren aynı köklere inerek kurtulunabilir.

Ve böylece, ben hikâyesini anlatırken Elric mecazi olarak giderek o köklere daha fazla indi; ama bence burada, daha sonra ilk iki kitap haline gelen metinlerde Elric’in psikolojik köklerini, özünü bulacaksınız. Bunların hepsi onunla benim, Arthur Conan Doyle ve Holmes kadar sıkı bir şekilde bağlı olduğumuzu ve yaratımlarımın beni taklit veya ilham dalgalarında boğduğunu fark etmemden önceydi. Annesinin ölümünden sonra aklını kaçıran zavallı Bob Howard kendini pompalı tüfekle vurdu ve en azından Conan klonlarını görmekten kurtuldu. Tolkien de, Gandalf kuklalarını ve oyun firmalarının eserini baştan aşağıya sıradanlaştırdığını görmedi. Howard hayatta kalsaydı eminim her şeyle nasıl başa çıkacağını öğrenirdi ve hâlâ onu verandasında bir sallanan sandalyede oturmuş, ziyaretçilerine teknik ipuçları verirken ya da bazen o yapmaya başladıktan sonra işin esprisinin kaçtığını söylediğini kafamda canlandırmayı seviyorum. Gerçi sonra işini iyi yapan, neredeyse bütün ülkedeki insanları kapsayacak bir isim listesini ezberden sayardı. Nasıl ki benim, Elric’in geleceğini tahmin etmiş olmam imkânsızsa, Howard da karakterinin ne kadar başarılı olacağını tahmin edemezdi. Zindanlar & Ejderhalar ve diğerlerinin yaklaşan etkisinden habersiz bir şekilde fikirlerim ve kozmolojimin istenildiği gibi kullanılmasına neşeyle izin vermiştim. Sonra farklı firmaların benim yarattığım karakter ve kozmolojiler için mahkemeye gittiğini gördüm; oldukça garip bir deneyimdi bu. Orijinal Z&E kitabında Elric tanrılarının ve şeytanlarının yer almasının; ama sonraki kitaplara dahil edilmemesinin sebebi budur.

Yüzüklerin Efendisi serisini sipariş edip bir hafta içerisinde ilk baskılarını yanlış hatırlamıyorsam tanesini yirmi bir şiline teslim alabileceğiniz 1957’den bu yana çok yol kat ettik. Tolkien’in olağanüstü hikâyesi, o zamanlarda Arkham House’ın bastığı Lovecraft kitapları, Dunsany’nin bol resimli sınırlı baskıları veya Conan kitaplarının Gnome Press baskıları kadar pahalı ve ender bulunan bir şey olarak görülüyordu. İronik bir şekilde hiçbiri Anderson’ın, Abelard-Schuman tarafından sıradan bir baskısı yapılan ikinci romanı (ilk kitabı bir gizem romanıydı) The Broken Sword kadar çok basılmamıştı. Bunların hepsi; Lin Carter, tamamen farklı kitaplara ilgi duyanlar için zengin bir eğitim sunan fantazi klasiklerini yeniden keşfetmeden çok önceydi! Carter’ın serilerinden önce kitapları basılı halde bulabilseniz bile fantazi külliyatı pahalı bir meşgaleydi. Altın çağındaki Weird Tales dergisi ise ikinci el kitapçılarda hâlâ nispeten ucuzdu; ve bazı kitapçılarda aldığınız kitabı iyi durumda geri götürürseniz dergiyi yarı fiyatına bile alabiliyordunuz. Bu, bütün kitaplarımın iç sayfalarında büyük mor damgalar olması anlamına geliyordu. Dergileri onlar olmadan görsem o moru özlerdim sanırım! Seabury Quinn, Clark Ashton Smith ve diğer egzotik isimli bireyler, Black Mask gibi özel okuyucusu olan marjinal ucuz dergiler dışında yazdıkları pek basılmayan iyi yazarlarla böyle tanıştım. Frank Owen gibileri, hikâyelerini Çinli hikâye anlatıcılarının tarzına sokmayı seviyorlardı. Diğer Weird Tales yazarları Uzak Doğu kaynaklarından çeviri yapıyormuş taklidi bile yapıyorlardı. Tennessee Williams’ın yazdığı bir hikâye çıkmıştı karşıma, yanlış hatırlamıyorsam daha önce tercüme edilmemiş bir Yunan metni olduğu iddia ediliyordu. Lovecraft, Howard ve Bradbury dahil pek çok büyük fantazi yazarının hikâyelerini basmış olan Weird Tales, Carnell’e ilham vermişti. Carnell, Science Fantasy’yi dergilerinin en edebi olanı olarak görüyor (ama Science Fiction Adventures, The Drowned World’ü ve Ballard veya Aldiss klasiklerinden birkaç başka şeyi basmıştı) ve John Brunner’ın Zamanın Toplumu hikâyelerinin en iyilerini basıyordu; Thomas Burnett Swann’ın Yunan tanrı ve tanrıçaları hikâyelerini de bamıştı, hepsi oldukça iyi formda olan H. K. Bulmer, John Phillifent, Keith Roberts, E. C. Tubbs ve başkalarının hikâyelerini de. Science Fantasy ayrıca Mervyn Peakes hikâyelerinin bazılarını ilk kez basıyor, Gerard Quinn, Brian Lewis ve James Cawthorn tarafından yapılmış harika kapaklara yer veriyordu. Lewis’in güçlü Elric çizimi hikâye bitmeden çizilmişti. Dahası da var. Garip, dikenli şapkalarıyla Ruh Hırsızı ve Fırtınayaratan’ın Amerika’daki ilk baskısındaki kapaklar, Jim Cawthorn ve benim tarafından tasarlanan Conan-Elric tanışması betimlemesi için Barry Windsor-Smith’e ilham vermişti. Bana deli hunisi gibi gelen o şapkaları Jack nereden çıkardı bilmiyorum ama o, eseriyle gurur duyuyordu ve ben yakınmayı sevmiyordum; en azından onu incitecek kadar değil. Fırtınayaratan’ın İngiliz baskısı çıktıktan kısa bir süre sonra “Fırtınayaratan” isimli başka yaratımlar da ortaya çıktı. En az iki müzik albümü (John Martyn ve Deep Purple), bir müzik grubu, birkaç dergi ve TV şovları bile ismi ödünç aldı. Dünyadaki başka gruplar da kılıca göndermelerde bulundu. Fırtınayaratan’ın Red Sonja filminde yer almaması, avukatların çevirdiği dolaplar yüzündendi. İnsanların, Düzen’in tek okunun zıttı olarak yaratılmış Kaos sembolünü alırken “nasıl istersen”i her yerde kullanılan bir terim ve konsept haline getirip neşeli bir şekilde kendilerine mal ettiklerini seyrederken, sadece büyük kara kılıcımı aldıklarında kendimi mal sahibi gibi hissettim. Ne olur ne olmaz diye tamamen yüklü Raven Armoury baskısı bir silah dolabında tutulmalı...

Sık sık en sevdiğim Elric sanatçısının kim olduğu soruluyor. İngiltere’de Cawthorne’dan Fransa’da Philippe Druiller’e (ikisi de çizgi roman baskıları yaptı) ve Amerika’da Michael Whelan ve Robert Gould’a pek çok iyi sanatçı var. Frank Brunner, Howard Chaykin, Walter Simonson, Rodney Matthews, Jim Burns, Chris Achilleoa ve tabii ki büyük Yoshikata Amano. Ve şimdi sıra John Picacio’da. Elric’in insan albinizminden değil, Melniboné kraliyet kanından olanlarda ortaya çıkan garip “Gümüş deri”den mustarip olduğunu burada belirtmekte yarar var. Bizim pek çok ortak özelliğe sahip olduğumuz Genç Krallıklar’daki gençler arasında dengi yok. İnsan albinoların bizim dünyamızda kötü bir üne sahip oldukları, genellikle kötü adam (örneğin Da Vinci Şifresi) olarak seçilmeleri, Anthony Skene’nin –bu kitapta yeniden basılan– Zenith’i yaratırken nasıl esinlendiğinin anlatımında gösteriliyor. Mösyö Zenith, Gaston Leroux’nun Operadaki Hayaleti’nden on yıl kadar sonra doğdu ama ondan yarım yüzyıl önce, Fransız halkına 19. yüzyılın ortasında hatırı sayılacak miktarda popüler kurgu veren faal bir yazar olan Paul Feval’ın Le Loup Blanc’taki yaratımı Jean Blanc geliyordu. Elric’in böyle geçmişe dayanan bir soyu olduğunu fark etmek şok ediciydi. Le Loup Blanc’ın ayrıntıları için Jess Nevins’in olağanüstü Encyclopedia of Fantastic Victoriana’sına ve The Black Coat Press’ten Jean-Marc Lofficier’ye teşekkür borçluyum. Bu harika dünyayı daha fazla tanımak isteyen herkes, buna Lofficier’nin Tales of the Shadowmen serisini okuyarak başlayabilir. Fırtınayaratan başlığının diğerleri tarafından bu denli sık kullanılması beni şaşırtsa da Terry Pratchett, kurgunun herkesin doldurduğu ve içinden bir şeyler aldığı koca bir kazan olduğuna inanıyor. Ama o ve ben, dudaklarımızın kenarında alaycı bir gülümsemeyle, koyduklarından çok almakla meşgul olan pek çok yazar olduğu konusunda hemfikiriz…

Yıllar içinde Elric; Fransızca, Japonca, Portekizce, İspanyolca, İbranice, İtalyanca, Yunanca, Arnavutça, Sırpça, Almanca, Flemenkçe, Danca, İsveççe, Fince, Letonca, Litvanca, Estonca, Rusça ve daha pek çok dile çevrildi, bu basımlarla birlikte farklı haritalar yayımlandı. Bu baskının okuyucusunun, Cawthorn’un ilk çizdiği Elric dünyasının haritasını görmek isteyebileceğini düşündüm. Elric, Genç Krallıklar dünyasını keşfettikçe Jim giderek artan bir şekilde eklemelerde bulundu. Sonraki ciltlerde daha fazla harita yayımlamayı planlıyoruz.

Hikâyelerin yazıldığı zamanın rengini vermek adına, hikâyeler ilk çıktığında Carnell’ın metne iliştirdiği giriş materyalini yeniden bastık. Ama “ilk taslak” diye bir şey yok, zira bütün hikâyeler birer ilk taslaktı ve tek karbon kopya, yayımlandıktan sonra muhtelif yardım kuruluşu açık artırmalarına verildi. O metinler kimde hiçbir fikrim yok ama sonraki bir ciltte Elric’in Jerry Cornelius maskesiyle ilk ortaya çıkışını basacağım.

Elric’in, epik fantazinin panteonunun bir parçası haline geldiğini kabul etmek bana hâlâ biraz tuhaf geliyor. Herhalde on altı yaşımda falanken böyle bir şeyi umuyordum ancak tutkularım değişti ya da öyle olduğunu düşündüm. Ergenken yapmayı hayal ettiğim hemen hemen her şeyi yapmak konusunda çok şanslıydım. Sık sık beraber sahne aldığım müzik grubu Hawkwind, 1980’lerin sonunda Ruh Hırsızı ve Fırtınayaratan’ın rock versiyonunu The Chronicle of the Black Sword olarak bir pandomim grubuyla birlikte sahneye koyduğunda bazı tutkularım gerçeğe dönüştü denebilir. Ayrıca Eric Bloom ile Blue Öyster Cult’ın “Black Blade” versiyonunda çalışmaktan da çok zevk almıştım. Bunu ilk kez kendi grubum Deep Fix ile 1970’lerin sonunda Dingwalls’ta farklı bir şekilde sahneye koymuştum.

Görünüşe göre Ezeli Şampiyon Elric farklı biçimlerde ortaya çıkmaya devam ediyor; ama bu baskı kesinlikle favorim ve büyük ihtimalle yapacağım son baskı. Projeye kendini adadığı için Betsy Mitchell’a teşekkür ediyorum. Ve son olarak tesadüfen profesyonel çizim kariyerine benim Behold the Man’imle başlayan ve Elric’i Tales from the Texas Woods’ta çizen dostum John Picacio’ya teşekkür ediyorum. Elric’e aşinaysanız, onu şu anki formunda ziyaret etmekten hoşnut olacağınızı düşünüyorum. Onunla yeni tanışıyorsanız, umarım onu iyi ve nispeten tehlikeli bir refakatçi olarak görürsünüz.

Michael Moorcock

Rue Amélie, Paris/Lost Pines, Texas

Ekim/Aralık 2006

1 İthaki’nin 2016 yayın programındadır. –yhn

2 İthaki’nin 2016 yayın programındadır. –yhn

ELRIC

RUH HIRSIZI

BAŞLANGIÇTA

1955 ile 1965 yılları arasında fanzinlere ne kadar katkı yaptığımı sürekli unutuyorum. Tarzan Adventures’ın editörüyken bile fanzinlere katkı yapmaya devam etmiş, hatta New Worlds’ü editlerken resmi başvuruları bile yapmıştım. O fanzinlerin en iyilerinden bir tanesi AMRA’ydı: esasen fantastik kurgu ve özel olarak –adı da buradan geliyordu– Robert E. Howard’a ilgi duyanlar için ciddi bir dergiydi. İşini halen daha (son zamanlarda Weird Tales ile çalışıyor) şevkle yapan George Scithers tarafından işletiliyordu. Yaklaşımım da kanıtıdır ki Fritz Leiber’in daha mektuplaşmaya başlamadığını, bu yüzden “kılıç ve büyü” ve “kahramanlık fantazisi” terimlerini onun bulmadığını düşünüyordum. Aslında hâlâ kendi tavsiyemi tercih ediyorum. Şimdi olsa o listeye Peake kitaplarını dahil etmezdim ve eseri şimdi yazıyor olsaydım bahsedeceğim birkaç başka yazar olurdu. Büyük ihtimalle 1960’ların ortasında yazılmıştı. Bunları burada yeniden basıyorum çünkü Wizardry and Wild Romance olan “Fantazi Tarafları” yazılarım ile birlikte Elric hikâyelerinden hemen önce geliyor ve “Rüya Gören Şehir”in basıldığı zamanın atmosferi hakkında bir miktar fikir veriyor. Doğaüstü macera fantazisinin (bu da başka bir isim) o zamanlar çok kısıtlı bir okuyucu kitlesine hitap ettiği düşünülüyordu...

İSMİNİ KOYMAK

(1961)

Kendimi hep kandırdım. İsimlerin önemli olmadığına, önemli olan şeyin Mevzubahis Şeye konulan isim değil, Mevuzbahis Şey olduğuna yakın zamana kadar inanıyordum. Prensipte hâlâ aynı görüşte olsam da isimlerin işleri kolaylaştırdığını ve kelime sayısından kısmada çok yardımcı olduklarını kabul etmek zorundayım. “Bilimkurgu” da aynı şekilde; kabul ediyorum, tartışmaya açık bir isim ama kelimeyi kullanan kişinin aşağı yukarı ne kastettiğini gözümüzde canlandırmamıza yardımcı oluyor.

Aslında yalnızca iki isim var: Bilimkurgu ve “Fantastik. Ama Orta Dünyalar ve topraklar ve dünyalar, yalnızca bir yazarın canlı hayalgücünde var olan yerleri içeren alt tür kitaplar için genel başka bir isme ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum. Bu alt türe The Worm Ouroboros, Jurgen, Yüzüklerin Efendisi, The Once and Future King, the Gray Mouser/Fafhrd serisi, Conan serisi, The Broken Sword, The Well of the Universe gibi kitapların dahil edilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Bütün bu hikâyelerin birkaç ortak noktası var; bilimkurgu olarak nitelendirmenin pek mümkün olmadığı fantazi, yüksek macera hikâyelerine ve genellikle kişinin kendini bağdaştırabileceği temel bir kahramana sahipler. Çoğunlukla gerçeklikten kaçış kitapları ve diğer şeyler ikincil öneme sahip (kabul ediyorum ki Jurgen ve The Once and Future King istisnadır); ama hepsi, hikâyenin kendi adına anlatılmış hikâyelerdir ve yazarların bunu yapmaktan çok zevk aldığı ortadadır.

Bu hikâyelerin çoğunun kökleri efsaneler, klasik aşk hikâyeleri, mitoloji, halk hikâyeleri ve “Tarih”in şüpheli eski hikâyelerine dayanır.

Yakın zamanda yazdığı bir mektupta Sprague de Camp, bunlara Tarih Öncesi-Macera-Fantazi adını verir ve bu isim her ne kadar kullanışsız olsa da listelediğim çoğu kitaba uygundur. TÖMF? Pekâlâ Destan-Fantazi ya da Fantastik Romans da diyebilirsiniz (Kahramanlık içeren Aşk Hikâyeleri anlamında).

Aradığımız şey, analiz ettiğimizde bu kategorideki bütün kitapları içerecek değil, “Bilimkurgu” gibi, okuyuculara bu türde yazılar, eleştiriler yazdığınızda ne demek istediğinizi anlatacak bir isim bulmaktır. Bu anlamda yalnızca muhabbet sırasında ya da kulüp kurarken vs. kullanmak da yararlı olacaktır.

Epik Fantazi bana en çok hitap eden isim,zira bu hikâyelerin çoğunu, bahsettiğim hikâyelerin ise hepsini ihtiva ediyor.

Saydığım kitapların temel bir formülü var. Hepsi birer “arayış” hikâyesi. Okuyucunun baştan sona dikkatini çekmek için gerekli olan çekişmeler şu basit formülle gösterilebilir:

A) Kahraman bir şey alır ya da yapar;

B) Kötü karakterler tasvip etmezler;

C) Kahraman yine de istediğini almak için yola düşer;

D) Kötü karakterler ona bir ya da daha fazla kez engel olurlar (hikâyenin uzunluğuna göre); ve son olarak

E) Kahraman bütün her şey aleyhineyken okuyucunun kendisinden beklediği şeyi yapar.

Tabii ki E şıkkı bir tür şaşırtıcı unsur içerir ama çoğunlukla diğer dört madde hikâyededir. Bu, Jurgen ya da White’ın dört kitaplık serisi için geçerli değil. Jurgen kesinlikle bir alegori, The Sword in the Stone ve devam kitaplarında ise yazar için asıl önemli olan karakterler. Jurgen kategoriye ancak ucundan giriyor.

Ayrıca temel senaryonun çoğu hikâyede aynı olduğu da savunulabilir. Doğrudur ama vurgulanmak istenen şey, burada senaryonun hem konu hem de kahramanı domine ettiği ve kolaylıkla olduğu şekilde göründüğüdür.

Conan ve Gray Mouser genellikle A şıkkından başlamalı, kötü B ve C şıklarından geçmeli ve amaçlarına ulaşmak için kazanmalılar: E şıkkı. Bu sırada yaşanan diğer her şey ekstradır; bu hikâyeleri diğerlerinin üzerine çıkaran da ekstralardır. Tolkien’in muazzam destanındaki Yüzük taşıyıcıları tam olarak bunu yapmaktadır.

Neredeyse istisnasız bir şekilde bu hikâyelerin her biri eski Kahramanlık Destanı ve Epik Romans motiflerini izlerler. Temel olarak Conan ve Beowulf’un pek çok ortak noktası vardır; Ragnar Lodbrok ve Fafhrd’ın da; Gandalf ve Merlin; Gaula’lı Amadis ve Airar (The Well of the Unknown’dan). Bu kahramanların karşısına çıkan insan olmayan pek çok karakterin (elfler, orklar, büyücüler vs.) ve canavarın da izlerinin Sidhe’ye kadar sürülebileceğinden eminim; Lord Soulis, Urganda the Unknown, Grendel, Siegfried’in ejderhası, Cerberus ve efsaneler ile mitolojiden muhtelif canavarlar ve yılanlar.

De Camp’ın “Exegesis of Howard’s Hyborian Tales” eserinde ve benim de kariyerimin başlarında yazdığım eksikler içeren makalem “Historical Fact and Fiction in Connection with the Conan Series”de (Burroughsania, 2. cilt, no. 16, Ağustos 1957) gösterdiğim gibi, Howard’ın harika serisindeki karakterler ve geçmişlerinin neredeyse hepsi efsanelerden seçilip alınmıştır. Howard’ın kaynaklarının çoğunun izini sürmek kolaydır, zira isimler bile değiştirilmemiştir. Aynısı The Broken Sword için de geçerlidir; ve Yüzük kitaplarının da Anglo-Sakson köklere dayandığı (yalnızca onları temel alır anlamında, yanlış olmasın) ortadadır.

Elbette bu, hikâyelerin kendilerinden hiçbir şey götürmez. Yazarların hepsi, eski halk hikâyelerini yeniden pişirip temcit pilavı gibi ortaya koymaktan çok daha fazlasını yapmışlardır; temel olarak noksan formlu ve paradokslar içeren hikâyeleri almış ve onları etkileyen hikâyelerden çok daha zarif, yeni hikâyeler yazmışlardır. Conan’ı Beowulf’la karşılaştırırken bu karakterlerin Howard, Leiber, Tolkien ve diğerlerinin kendi kahraman ve kötü karakterleri için bir temel oluşturduğunu iddia etmiyorum; yalnızca etkilendiklerini söylemeye çalışıyorum.

Uzun lafın kısası, genel formu ve kökleri göz önüne alındığında Epik Fantazi bence bu alt tür için en iyi isimdir. Bu türe Conan, Kull, ve R. E. Howard’ın Bran Mak Morn hikâyeleri de dahildir; Fritz Leiber’in the Gray Mouser/Fafhrd hikâyeleri, T.H. White’ın Arthur serisi, J.R.R. Tolkien’in Orta-Dünya hikâyeleri, E.R. Eddison’ın The Worm Ouroboros3’u, Clark Ashton Smith’in Zothique hikâyeleri, Abraham Merritt’in bazı hikâyeleri (The Ship of Ishtar vs.), H. Rider Haggard’ın bazı hikâyeleri (Allan and the Ice Gods vs.), Poul Andersen’ın The Broken Sword’u, Mervyn Peake’in Gormenghast Üçlemesi (bence uyuyor), James Branch Cabell’in Poictesme hikâyeleri (Jurgen, The Silver Stallion, vb. dahil) ve Fletcher Pratt’in The Well of the Unicorn’u da bu türe dahildir.

Başka nelerin dahil edilebileceğine dair önerilere açığım. Mervyn Peake’in yazdığı Titus Groan ve devam kitapları, betimlediğim form ya da köklere sahip olmasalar da genel atmosfere sahipler ve kesinlikle bizim uzay-zaman kavramımızın dışında geçiyorlar.

De Camp’ın ve Pratt’in Harold Shea hikâyeleri, Anderson’ın Three Hearts and Three Lions’ı, Mark Twain’in A Connecticut Yankee at the Court of King Arthur’u (bunun kendisinden sonraki pek çok hikâyeye esin kaynağı olduğu ortadadır), L. Ron Hubbard’ın Masters ve Slaves of Sleep’i gibi günümüz kahramanlarının efsane ve mitlere girip bunu pek ciddiye almadıkları Alternatif Uzay-Zaman Sürekliliği hikâyeleri bu türe dahil edilmeli mi sorusu sorulabilir. Esas durum, konuyu ele alma meselesi bence. Epik fantazide yazar, aşağı yukarı arkaplanı önemli olarak kabul etmenizi ister çünkü karakterleri bunu önemli bulur ve hikâye oradan devam eder. Kurallar ve mantık olduğu gibi kabul edilir ve ciddiye alınır.

AS-TC grubu konuyu genellikle esprili bir şekilde ele alır. Yazar, anlattıklarına inanılmasını beklemeyen bir palavracı tavrı takınır ama dinleyicilerini eğlendirdiğini bilir; kendisinden beklenen yegâne şey de budur. Yani AS-TC grubundan birkaç yazar Epik fantaziye dahil olarak görülebilecek olsalar da ben onları yalnızca “fantazi’ yazarı olarak görme taraftarıyım (ve fantaziyi, Unknown’un sayfalarını dolduran şey olarak betimleyebilirim).

Sizce?

3 İthaki Yayınları’ndan çıkacak.

RUH HIRSIZI

Annem için.

———————

Sayfalarımızdaki yeni bir yazarın yeni serisinin ilki. Pek çok

olayın merkezindeki karakterlerin aksine Elric kendi başına

çelimsiz ama başka bir yer ve zamandaki bir gezgin olarak

gücünü artıracak büyü gücüne sahip.

–John Carnell, SCIENCE FANTASY No. 47, Haziran 1961

RÜYA GÖREN ŞEHİR

GİRİŞ

On bin yıl boyunca Parlak Melniboné İmparatorluğu serpildi, dünyaya hükmetti. Tarih kaydedilmeden on bin yıl önce; ya da tarihçeler yazılmayı bırakıldıklarından on bin yıl sonra... O zaman zarfında Parlak İmparatorluk gelişti ve güçlendi. Dilerseniz umutlu olun ve Dünya’nın gördüğü korkunç geçmişi ya da kara kara geleceği düşünün. Ama lanetli gerçeğe inanmayı da tercih edebilirsiniz. Zaman, Şimdi’nin bir çilesidir ve her daim öyle olacaktır.

Zaman adındaki şekilsiz dehşet tarafından sonunda yıkılan Melniboné’nin ardından yeni uluslar geldi ve onun yerini aldı: Ilmiora, Sheegoth, Maidahk, S’aleem. Sonra anılar başladı: Ur, Hindistan, Çin, Asur, Pers, Yunan ve Roma. Bunların hepsi Melniboné’den sonra geldi ama hiçbiri on bin yıl boyunca ayakta kalmadı.

Hiçbiri, Melniboné gibi korkunç sırlarla eski ve gizli büyülerle uğraşmadı. Hiçbiri o güçleri kullanmadı, ki zaten kullanmasını bilmiyordu. Yalnızca Melniboné dünyaya yüz asır boyunca hükümetti ve sonra korkunç rünlerin saçılmasıyla sarsılan Melniboné’ye insanlardan üstün güçler; Melniboné’nin hüküm süresinin fazlasıyla uzun sürdüğünü düşünen güçler saldırdı. Sonra Melniboné parçalandı ve oğulları etrafa saçıldı. Onlardan korkan ve nefret eden bir dünyada dolaşan gezginlere dönüştüler, çocuklar yaptılar, yavaşça öldüler, yavaşça haşmetli atalarının sırlarını unuttular. Bunlardan bir tanesi de müstehzi, gülen Elric’ti. Acı düşüncelere dalan ve fırtınalı bir espri anlayışı olan, yıkıntıların mağrur kralı, kayıp ve mütevazı bir halkın efendisi; Melniboné’nin bölünmüş krallar soyunun son oğluydu.

Karamsar gözlü gezgin Elric; zekâsı ve rün kılıcı Fırtınayaratan ile dünyayla savaşan yalnız bir adam. Melniboné’nin son lordu Elric, şehrin grotesk ve görkemli tanrılarına tapan son kişi –gözü kara istilacı ve müstehzi katil– büyük acılarla parçalanmış biri. Aklının içi, kendinden düşük insanlar sahip olsa delirip salyalar akıtacakları bilgilerle dolu. Elric, deliliklerin yoğurucusu, vahşi zevklerde dolanan…

BİRİNCİ BÖLÜM

“Saat kaç?” Kara sakallı adam altın kaplamalı miğferini tutup nereye düşeceğini umursamadan ileri doğru fırlattı. Zırhlı deri eldivenlerini çıkardı ve kükreyen ateşe doğru yaklaşıp sıcaklığın donmuş kemiklerine dolmasına izin verdi.

“Gece yarısını geçeli çok oldu,” diye kükredi ateşin etrafına toplanmış zırhlı adamlardan biri. “Geleceğinden hâlâ emin misin?”

“Sözünün eri olduğu söylenir, bilmem sen inanır mısın ama.”

Konuşan; uzun boylu, soluk yüzlü bir genç adamdı. İnce dudakları, şekil verdiği kelimeleri şirret bir şekilde tükürüyordu. Bir kurt gibi sırıttı ve yeni gelenin gözlerinin içine alaylı bir şekilde baktı.

Yeni gelen, omzunu silkerek başını çevirdi. “Öyledir de... sen istediğin kadar alay et Yaris. Gelecek.” Kendini inandırmak için konuşan biri gibi konuşuyordu.

Ateşin etrafında altı kişilerdi. Altıncı kişi Smiorgan’dı; Eflatun Kasabalar’ın Kontu Smiorgan Kelkafa. Yaklaşık elli yaşında, kısa boylu ve tıknaz bir adamdı. Kara sakalı, yüzündeki yaraları kısmen örtüyordu. Aksi gözleri için için yanıyordu ve yumru yumru olmuş parmakları gergin bir şekilde uzun kılıcının süslü kabzasında kıpırdanıyordu. İsminden de anlaşıldığı üzere başının üzerinde saç yoktu; ve süslü, altın kaplamalı zırhının üzerinde mora boyanmış, gevşek, yünden yapılma bir pelerin asılıydı.

“Kuzenini sevmiyor. Ona gücenmiş bir durumda. Yyrkoon onun yerinde, Yakut Taht’ta oturuyor. Onu, kanun kaçağı ve hain ilan etti. Tahtını ve gelinini geri almak istiyorsa Elric’in bize ihtiyacı var. Ona güvenebiliriz,” dedi Smiorgan kalın sesiyle.

“Bu gece güven dolusun Kont,” dedi Yaris usulca gülümseyerek, “bu sıkıntılı zamanlarda nadir bulunan bir şey. Bak...” Durdu ve derin bir nefes aldı. Yüzlerindeki ifadeleri okumak için tek tek yoldaşlarına baktı. Bakışlarını ince yüzlü Jharkorlu Dharmit’ten dolgun dudaklarını yalayıp ateşe bakan Lormyrli Fadan’a çevirdi.

“Konuş bakalım Yaris,” dedi ters bir şekilde soylu bir surata sahip Vilmirli Naclon. “Ne diyeceksin duyalım bakalım beyim, tabii duymaya değecek bir şeyse dediğin.”

Yaris kaba bir şekilde esneyip uzun burnunu kaşıyan züppe Jiku’ya baktı.

“Ee!” Smiorgan sabırsızlanmıştı. “Ne diyeceksin Yaris?”

“Şimdi yola çıkmayı ve Elric’in keyfini bekleyerek daha fazla zaman kaybetmemeyi öneriyorum! Buradan yüz kilometre uzaktaki bir meyhanede oturup bize güldüğüne eminim; ya da Ejderha Prensleri’yle bizi tuzağa düşürmek için plan yapıyordur. Bu baskını yıllardır planlıyoruz. Saldırabileceğimiz zaman kısıtlı; donanmamız çok büyük, çok kolay fark edilir. Elric bize ihanet etmediyse bile, casuslar yakında doğuya gidip Ejderhalar’a, onlara karşı toplanmış bir donanma olduğunu söyleyeceklerdir. Akla hayale sığmaz bir hazine ele geçirmenin –dünyadaki en büyük ticaret şehrine girmenin– saymakla bitmez bir servet sahibi olmanın eşiğindeyiz. Aksi halde, yani daha fazla beklersek Ejderha Prensleri’nin ellerinde korkunç bir ölümle yüzleşeceğiz. Daha fazla zaman harcamayalım ve yelkenleri açalım. Yoksa planımızdan haberleri olup destek kuvvet çağırabilirler!”

“Hep böyle güvensizdin Yaris.” Vilmirli Kral Naclon yavaş ve dikkatlice konuşuyordu. Gergin yüzlü genç adama hoşnutsuz bir şekilde bakıyordu. “Elric’in gizli limanlara açılan labirent kanalları hakkındaki bilgisi olmadan istesek de Imrryr’e ulaşamayız. Elric bize katılmazsa çabalarımız sonuçsuz kalacak. Ona ihtiyacımız var. Onu beklemeliyiz, gelmezse planlarımızdan vazgeçip evlerimize dönmeliyiz.”

“En azından ben risk almaya hazırım,” diye bağırdı Yaris. Çekik gözlerinden öfke fışkırıyordu. “Siz yaşlanıyorsunuz, hepiniz. Hazineler ihtiyat ve sağduyu ile değil, hızlı ve hunharca katletme hatta gözü kara saldırıyla kazanılır.”

“Aptal!” Dharmit’in sesi ateşin etrafında gürüldedi. Yorgun bir şekilde güldü. “Ben de gençliğimde böyle konuşmuştum, hemen sonrasında donanmamı kaybettim. Imrryr’i kurnazlık ve Elric’in bilgisiyle ele geçirebiliriz. Bu ikisi ve Melniboné’nin sancakları dünyadaki bütün uluslar üzerinde dalgalandığı zamandan beri Ejderha Denizi’nin görmüş olduğu en büyük donanmayla. İşte buradayız! Her birimiz dünyadaki en güçlü deniz lordlarıyız ve efendileriz. Hepimizin emrinde yüzden fazla hızlı gemi var. İsimlerimiz korku ve nam salmış durumda. Donanmalarımız pek çok zayıf ulusun kıyılarını kırıp geçirdi. Elimizde güç var!” Yumruğunu sıktı ve Yaris’in yüzüne doğru salladı. Ses tonu alçaldı ve şiddetli bir şekilde gülümsedi. Genç adama baktı ve sözcüklerini özenle seçti.

“Ama bunların hepsi Elric’in gücü olmadan değersiz, anlamsız. Bilgi gücü; lanetli kelimeyi kullanmak gerekirse rüyada-öğrenilen büyü. Babaları, Imrryr’i deniz saldırısından koruyacak labirenti biliyordu. Ve babaları bu sırrı ona aktardı. Imrryr, Rüya Gören Şehir, huzur içindeki rüyalar aleminde ve limanlarına giden hain kanallarda bize yön verecek bir rehberimiz olmazsa rüya görmeye devam edecek. Elric’e ihtiyacımız var. Bunu biz de biliyoruz, o da. Gerçek bu!”

“Bu güven duygusu, beyler, kalbimi ısıtıyor.” Salonun girişinden gelen ağır ses ironiyle bezeliydi. Altı deniz lordunun başı kapıya doğru döndü.

Yaris, Melnibonéli Elric ile göz göze geldiğinde kendine duyduğu bütün güven yerle bir oldu. Adamın ihtiyar gözleri, genç ve güzel bir yüzü vardı. Yaris ürperdi, Elric’e arkasını dönüp ateşe bakmayı tercih etti.

Kont Smiorgan, omzunu tutunca Elric samimi bir şekilde gülümsedi. İkisinin arasında bir tür arkadaşlık vardı. Diğer dördüne başıyla küçümser bir şekilde selam verip kıvrak bir zarafetle ateşe doğru yürüdü. Yaris kenara çekilip geçmesine izin verdi. Elric; uzun boylu, geniş omuzlu ve ince belliydi. Uzun saçını ensesinde toplamıştı ve bilinmeyen bir sebepten dolayı güneyli bir barbar kıyafeti giyiyordu. Üzerinde yumuşak, geyik derisinden yapılma uzun, dizine kadar gelen botlar, gümüşten yapılma garip bir zırh, ketenden yapılma mavi ve beyaz damalı dar bir yelek, kırmızı yünden bir pantolon ve kadife, yeşil bir pelerin vardı. Belinde siyah demirden rün kılıcı duruyordu; eski ve bilinmeyen bir büyüyle dövülmüş, korkulan Fırtınayaratan.

Garip kıyafeti zevksiz ve çiğdi; giydikleri, hassas yüzü ve uzun parmaklı, neredeyse kırılgan elleriyle tezat içerisindeydi ama yine de bununla övünüyordu. Zira herhangi bir yere ait olmadığını, aykırı, dışlanmış biri olduğunu gösteriyordu. Aslında bu tarz egzotik şeyler giymesine gerek yoktu çünkü gözleri ve teni onu ele veriyordu.

Melniboné’nin Son Lordu Elric, gücünü gizli ve korkunç bir kaynaktan alan saf bir albinoydu.

Smiorgan içini çekti. “Ee, Elric, Imrryr’i ne zaman yağmalıyoruz?”

Elric omzunu silkti. “Ne zaman isterseniz; umurumda değil. Bazı şeyleri yapmak için bana biraz zaman verin yeter.”

“Yarın? Yarın olur mu?” dedi Yaris tereddüt ederek. Bir süre önce hainlikle suçladığı adamın sahip olduğu garip gücün farkındaydı.

Elric, genç adamın söylediğine aldırış etmeden gülümsedi. “Üç gün içinde,” dedi, “üç... belki daha fazla.”

“Üç gün! Ama Imrryr o zamana kadar burada olduğumuzu fark eder!” Şişman Fadan çekinerek konuştu.

“Donanmanızın bulunmamasına ilişkin ayarlamaları yapacağım,” dedi Elric. “Önce Imrryr’e gidip dönmem gerekiyor.”

“Üç gün içinde yapamazsın, en hızlı gemi bile yapamaz.” Smiorgan inanmayan gözlerle ona baktı.

“Bir günden daha az bir sürede Rüya Gören Şehir’de olacağım,” dedi Elric usulca ve kesin bir şekilde.

Smiorgan omzunu silkti. “Madem öyle diyorsun, sana inanıyorum; ama şehri neden saldırıdan önce ziyaret ediyorsun?”

“Vicdanımı rahatsız eden şeyler var Kont Smiorgan ama merak etme, size ihanet etmeyeceğim. Saldırının başında ben olacağım, bundan şüpheniz olmasın.” Ceset beyazlığındaki yüzündeki ışık, ürkütücü bir şekilde parıldıyordu ve kırmızı gözleri için için yanıyordu. İnce eliyle rün kılıcının kabzasını kavradı ve normalde olduğundan daha ağır nefes almaya başladı. “Imrryr, ruh olarak beş yüz yıl önce düştü, yakında tamamen düşecek, sonsuza kadar! Halletmem gereken bir borç meselesi var. Size yardım etmemin tek sebebi de bu. Sizin de bildiğiniz gibi birkaç şart koştum; şehri yerle bir edeceksiniz ve belirttiğim adamla kadına zeval gelmeyecek. Kuzenim Yyrkoon ve kız kardeşi Cymoril’den bahsediyorum...”

Yaris ince dudaklarının kuruduğunu hissedip rahatsız oldu. Tehditler savuran bir tavra sahip olmasının sebebi büyük oranda babasının erken ölümünden kaynaklanıyordu. Yaşlı deniz-kralı ölmüştü ve genç Yaris’e toprakları ile donanmasını bırakmıştı. Yaris bu denli büyük bir krallığı yönetebileceğinden emin değildi ve içten içe hissettiğinden daha özgüvenli görünmeye çalışıyordu. “Donanmayı nasıl saklayacağız Lord Elric?” diye sordu.

Melnibonéli soruyu duyduğunu belli etti. “Sizin için saklayacağım,” dedi. “Şimdi bunu yapmaya gidiyorum ama önce bütün adamlarınızın gemilerden indiğinden emin olun, bununla sen ilgilenir misin, Smiorgan?”

“Hay hay,” dedi tıknaz kont.

O ve Elric salondan beraberce dışarı çıktılar. Fazla ısınmış odada kalan beş adam, havada buz gibi bir belirsizliğin asılı olduğunu hissediyorlardı.

“Bu fiyordu avucunun içi gibi bilen bizlerin elinden bir şey gelmezken koca donanmayı o nasıl saklayacak?” dedi Jharkorlu Dharmit şaşkınca.

Ona kimse cevap vermedi.

Gergin ve endişeli bir şekilde, ateş kıpırdanıp ölürken beklediler. Sonunda Smiorgan geri döndü. Ayak sesleri ahşap zeminde kükrüyordu. Etrafını tekin olmayan bir korku pusu çevirmişti; neredeyse somut bir aura gibiydi ve gözle görülür şekilde titriyordu. Devasa acı dalgaları bedenine yayılıyordu ve nefesi kesik kesikti.

“Ee? Elric donanmayı sakladı mı... hepsini öylece? Ne yaptı?” Dharmit sabırsızca konuşuyordu. Smiorgan’ın kaygı verici durumunu umursamıyor gibiydi.

“Sakladı.” Smiorgan başka bir şey demedi. Sesi ateşten zayıf düşmüş hasta bir adamınki gibi inceydi.

Yaris girişe doğru gitti ve pek çok kamp ateşinin bulunduğu fiyort yamaçlarının ötesine baktı. Gemilerin güverte ve yelkenlerini seçmeye çalıştıysa da bir şey göremedi.

“Gece sisi çok yoğun,” diye fısıldadı, “gemilerimiz fiyortta mı değil mi seçemiyorum.” Sonra havayı kaplayan sisten beyaz bir yüz çıkageldiğinde istemsizce nefesini tuttu. “Selamlar, Lord Elric,” dedi kekeleyerek ve Melnibonéli’nin gergin yüz hatları ile alnındaki teri gördü.

Elric sendeleyerek yanından geçip salona girdi. “Şarap,” dedi düşük bir sesle, “gerekli olanı yaptım ve bana pahalıya mal oldu.”

Dharmit bir sürahi güçlü Cadsandria şarabı getirdi ve titreyen elleriyle üzeri işli ahşap bir kadehe bir miktar koydu. Konuşmadan kupayı Elric’e uzattı ve adamın kupayı hızlıca başına dikip bitirmesini izledi. “Şimdi uyuyacağım,” dedi, bir sandalyeye uzandı ve yeşil pelerinini etrafına sardı. Kaygı verici kırmızı gözlerini kapadı ve bitkinlikten doğan bir uykuya daldı.

Fadan hızlıca kapıya doğru gitti, kapıyı kapadı ve ağır demir sürgüyü aşağı indirdi.

O gece altısı da pek uyuyamadı. Sabah olduğunda kapının sürgüsü açıktı ve Elric ortada yoktu. Dışarı çıktıklarında aralarında bir metre bile olmamasına rağmen yoğun sisten dolayı birbirlerini göremediklerini fark ettiler.

Elric dar sahildeki çakılların üzerinde bacaklarını iki yana açmış duruyordu. Başını arkaya çevirip fiyordun girişine baktı ve memnuniyetle, yalnızca fiyordun üzerinde olsa da sisin giderek daha fazla yoğunlaşmasını ve koca donanmayı gizlemesini izledi. Diğer yerlerde hava açıktı ve soluk bir kış güneşi, kıyıdaki engebeli tepelerin siyah kayaları üzerinde parlıyordu. İlerisinde deniz monoton bir şekilde yükselip alçalıyor, uyuyan bir su devinin göğsüne benziyor, gri ve saf halde soğuk güneş ışığında ışıldıyordu. Elric siyah kılıcının kabzasındaki çıkık rünlere parmaklarıyla dokundu. Kuzeyden sürekli olarak esen rüzgâr kara yeşil pelerinin kıvrımlarına doluyor, pelerinini etrafında uçuşturuyordu.

Albino, kendini bütün gücünü sisi çağırmakta kullandığı önceki geceye nazaran daha iyi hissediyordu. Doğa büyücülüğü sanatında ustaydı ama Melnibonéli Büyücü İmparatorlar’ın dünyayı yönettikleri zaman sahip oldukları güç rezervlerine sahip değildi. Ataları bilgilerini ona aktarmışlardı ama gizemli canlılıklarını aktaramamışlardı. Ve sahip olduğu çoğu büyü ve sır kullanılamaz durumdaydı; çünkü onları çalıştıracak ne ruh ne de beden gücüne sahipti. Yine de Elric, bilgi konusunda kendine denk yalnızca tek bir kişi tanıyordu; kuzeni Yyrkoon. Güvenine ihanet eden kuzeni aklına gelince eli kılıcın kabzasını daha sıkı bir şekilde kavradı ve halihazırdaki görevine odaklanmaya; deniz lordlarının kümelenmesinin tek sebebi olan Ejderha Efendileri Adası’nın tek şehri Güzel Imrryr’e yapacağı yolculukta ona yardımcı olacak büyüleri ezberlemeye çalıştı.

Sahilde küçük bir yelkenli yatıyordu. Elric’e ait olan bu küçük yelkenli göründüğünden daha dayanıklı, garip bir şekilde işlenmiş, çok daha güçlü ve eskiydi. Kara düşüncelere dalmış olan deniz, gelgit çekilirken yelkenlinin tahtalarına dalga çarpıyordu. Elric büyüsünü yapmak için çok az zamanı olduğunu fark etti.

Bedeni gerildi ve uyanık bilincini boşalttı. Rüya gören ruhunun karanlık dehlizlerinden sırları çağırdı. Gözleri bakmadan görür bir şekilde sallanıyor, kolları öne doğru uzanıp titriyor, havaya korkunç şekiller çiziyordu. Monoton bir şekilde ıslığı andıran bir dilde konuşmaya başladı. Yavaş yavaş ses perdesi yükseldi ve söyledikleri, yaklaşmakta olan bir fırtınanın zar zor duyulan çığlığına benzedi. Sonra, oldukça ani bir şekilde sesi göklere çılgınca ulur bir hale gelene kadar daha da yükseldi, hava titremeye ve kıvranmaya başladı. Yavaşça gölgeden şekiller oluştu ve Elric, bacakları tutuk bir şekilde yelkenliye doğru ilerlerken şekiller bedeninin etrafında dönmeye başladı.

Rüzgâr elementallerini çağırırken sürekli olarak uluyor, sesi insan sesine benzemiyordu –rüzgârın sylphleri; fırtına yapan sharnahlar; kasırga yaratıcı h’Haarshannlar- pus gibi şekilsiz bir halde Elric, atalarının yabancı kelimelerini kullanarak onların yardımını çağırırken etrafında dönüyorlardı. Ataları, çağlar önce yaptıkları rüya arayışlarında hizmetlerinden yararlanmak için elementaller ile inanılmaz, akla hayale sığmaz anlaşmalar yapmışlardı.

Bacakları hâlâ tutuk bir şekilde yelkenliye bindi ve bir robot gibi yelkendeki ipleri alıp kendini dümen yekesine bağladı. Sonra durgun denizden koca bir dalga yükseldi, yükseldi ve bir kule gibi yelkenlinin üzerinde durdu. Dalga yelkenliye çarptı, onu kaldırdı ve denize bıraktı. Yelkenlinin kıçında boş gözlerle duran Elric, korkunç büyü şarkısını mırıldanmaya devam ediyordu. Hava tayfları yelkene dokundu ve yelkenliyi herhangi bir ölümlü geminin ulaşamayacağı bir hızda suyun üzerinde uçurmaya başladı. Bu sırada serbest kalmış elementallerin korkunç çığlıkları havayı dolduruyordu. Kıyı gözden kayboldu ve etrafta yalnızca açık deniz kaldı.

İKİNCİ BÖLÜM

İşte böyle, mürettebatı rüzgâr iblisleri olan bir gemiyle, Melniboné’nin kraliyet ailesinin son prensi olan Elric kendi ırkı tarafından yönetilen son şehre döndü; son şehre ve mevcut Melniboné mimarisinin nihai kalıntılarına. Diğer bütün büyük şehirler birer enkazdı; içlerinde münzeviler ve metruklar dışında kimse kalmamıştı. Elric fiyorttan ayrıldıktan birkaç saat sonra eski şehrin kulelerinin pembe ve ince sarı tonları görüş alanına girdi. Ejderha Efendileri Adası’nın kıyısının hemen açığına geldiğinde elementaller yelkenliyi bırakıp dünyanın en yüksek dağlarının tepelerindeki gizli yerlerine geri döndüler. Elric o zaman transtan uyandı ve doğum yerinin güzelliğine taze bir hayretle baktı: çok uzakta olmalarına rağmen görünebilen zarif kuleler, koruma görevi gören büyük kapısı ve hatrı sayılır deniz duvarı, beş kapılı labirent ve içlerinden yalnızca bir tanesinin Imrryr’in iç limanına gittiği yüksek duvarlı, kıvrık kanallar...

Elric rotayı mükemmel bir şekilde bilse de limana labirentten geçerek gitme riskini almaya cesaret edemeyeceğini biliyordu. Bunun yerine yelkenliyi, daha önceden bildiği küçük bir koydaki kıyıya bırakmaya karar verdi. Sağlam ve muktedir ellerle küçük yelkenliyi çalılıkların gizlediği gizli koya soktu. Bu çalıların arasında, suyu önce kör edip daha sonra yavaş yavaş delirttiğinden insanlar için zehirli olduğu bilinen bir tür korkunç, mavi dut yemişleri vardı. Bu dut noidel, karışımları narin prensi besleyen başka pek çok nadir bulunan ve ölümcül bitki gibi yalnızca Melniboné’de yetişiyordu.

Açık renkli, yeryüzüne yakın duran bulut tutamları, ani bir esintiye yakalanmış örümcek ağları gibi güneşe boyalı gökte yavaşça dalgalanıyordu. Bütün dünya mavi, altın, yeşil ve beyazmış gibi duruyordu, ve yelkenlisini sahile çeken Elric; temiz, keskin kış havasını içine çekip halden düşen yapraklar ve çürüyen çalılıkların kokusunun tadını çıkardı. Bir yerlerde dişi bir tilki, eşine zevk çığlığı attı ve tükenmiş ırkının, doğal güzelliği artık takdir etmiyor oluşu Elric’in içini üzüntüyle doldurdu. Artık şehirlerine yakın durup günlerinin çoğunu uyuşturucunun verdiği uykuda geçiriyorlardı... çalışarak. Rüya gören şehirleri değil, nüfusu şehre fazla gelen sakinleriydi. Yoksa ikisi aynı şey mi olmuşlardı? Zengin ve temiz kış kokularını içine çeken Elric doğuştan sahip olduğu hakkı reddedip şehri yönetmediği için bir kez daha memnun oldu.

Güzel Imrryr’in Yakut Tahtı’nda onun yerine kuzeni Yyrkoon oturuyor ve Elric’ten nefret ediyordu, zira taçlardan ve yönetmekten nefret eden albinonun hâlâ Ejderha Adası’nın gerçek kralı olduğunu ve kendisinin Melniboné geleneklerinin gerektirdiği üzere Elric tarafından seçilmeden tahtta oturan, tahtı zorla ele geçirmiş biri olduğunu biliyordu. Elric’in ise kuzeninden nefret etmek için başka sebepleri vardı. Bu sebeplerden dolayı kadim ve muazzam başkent düşecek, şanlı bir imparatorluğun son kalıntısı pembe, mor ve beyaz kuleler ufalanırken yok olacaktı; tabii Elric intikamını alır ve deniz lordları başarılı olursa.

Elric yayan şekilde Imrryr’e doğru ilerlemeye başladı ve bu sırada yumuşak çimlerin üzerinde yürürken güneş, diyar üstüne toprak rengi paltosunu serdi ve battı. Yerini siyah ve aysız, kara kara düşünen ve kötülük işaretleriyle dolu bir geceye bıraktı. Sonunda şehre vardı. Keskin bir siyah siluet gibiydi; hem taslak hem de uygulanış olarak muhteşem bir görkeme sahipti. Dünyadaki en eski şehirdi; sanatçılar tarafından inşa edilmişti ve işlevsel bir yuvadan ziyade bir sanat eseri olarak yapılmıştı ama Elric, çoğu dar sokağın bakımsız olduğunu ve Imrryr Lordları’nın içinde şehrin piç nüfusunun dolaşmasına izin vermektense kulelerin çoğunu boş tuttuklarını biliyordu. Birkaç tane Ejderha Efendisi kalmıştı; Melniboné kanından geldiğini iddia edebilecek yalnızca birkaç kişi.

Yer şekillerinin devamı gibi görünecek şekilde inşa edilmiş şehrin organik bir görüntüsü vardı. Dolambaçlı yollar spiraller çizerek tepenin doruğuna ulaşıyordu. Tepede de şehri inşa eden eski, unutulmuş sanatçının en büyük sanat eseri olan uzun, mağrur ve pek çok kulesi olan kale duruyordu. Şehir uyuyordu ve uyutucu ilacın kimsesizliğiydi duyulan; Ejderha Efendileri, hanımları ve özel köleleri, uyuşturucunun etkisinde azamet ve inanılmaz dehşet rüyaları görüyorlar, kullanamayacakları beceriler öğreniyorlardı. Şehrin geri kalanı ise sokağa çıkma yasağından dolayı evde saman balyalarının üzerine uzanmış, rüya görmemeye çalışıyordu.

Eli her zamanki gibi kılıcının kabzasının üzerinde olan Elric, korumasız bir kapıdan şehre girdi ve iyi aydınlatılmamış, spiraller çizen sokaklardan dikkatlice geçerek Yyrkoon’un büyük sarayına doğru yürümeye başladı.

Ejderha kulelerinin boş odalarında rüzgâr uluyordu ve Elric, görevleri sokağa çıkılma yasağına uyulmasını sağlamak olan bir grup muhafız geçtiği zamanlarda gölgelerin daha derin olduğu noktalara girmek zorunda kalıyordu. Arada sırada duvarlara garip, rahatsız edici gölgeler yansıtan parlak meşale ışığı asılı kulelerin birinden vahşi bir kahkaha geldiğini, bazen de efendisini tatmin etmek adına can çekişerek ölen zavallı bir kölenin tüyler ürperten çığlıklarını duyuyordu.

Loş ışık ve sesler Elric’i rahatsız etmiyordu. Tam aksine, Elric bunun tadını çıkarıyordu. Hâlâ bir Melnibonéli’ydi –krallık güçlerini yeniden ele almak istese hâlâ kralları sayılırdı– ve içinde gezmek ve dış dünyanın daha az sofistike olan zevklerini denemek dürtüsü olsa da ardında on bin yıllık acımasız, güzel ve kötücül bir kültür vardı. Uyurken bilgeliğini kazanıyordu ve atalarının nabzı, yoksun damarlarında hâlâ güçlü bir şekilde atmaya devam ediyordu.

Elric sabırsızca ağır, kara ahşaptan yapılma kapıya vurdu. Saraya varmış, küçük bir arka girişin önünde duruyordu. Etrafına dikkatli bir şekilde bakıyordu çünkü Yyrkoon’un muhafızlara, Imrryr’e girmeyi denediği takdirde kendisinin öldürülmesi emrini verdiğini biliyordu.

Kapının diğer tarafında bir sürgü gıcırdadı ve sessizce içeri doğru çekildi. İnce, yara izleriyle dolu bir yüz Elric’in karşısına çıktı.

“Bu kral mı?” diye fısıldadı adam karanlığa doğru bakarak. Uzun boylu, aşırı derecede ince bir adamdı. Kolları ve bacakları uzun ve eğri büğrüydü, adam yaklaştıkça boncuk gibi gözleri Elric’e doğru baktı.

“Bu Prens Elric,” dedi albino. “Budakkemik, dostum, unutuyorsun ki Yakut Taht’ta yeni bir kral oturuyor.”

Budakkemik başını iki yana salladı ve seyrek saçları yüzüne döküldü. Hızlı bir şekilde eliyle saçlarını tekrar arkaya attı ve Elric’in girmesine izin vermek üzere yana çekildi. “Ejderha Adası’nın tek kralı var ve onun adı Elric, tahta zorla geçen ne derse desin.”

Elric bu ifadeyi duymazdan geldi, hafifçe gülümsedi ve adamın sürgüyü tekrar yerine sokmasını bekledi.

“Hâlâ uyuyor beyim,” diye mırıldandı Budakkemik. Arkasında Elric ile birlikte ışıksız merdivenlerden çıkmaya başladı.

“O kadarını tahmin ediyordum,” dedi Elric. “Uslu kuzenimin büyü gücünü hafife aldığım yok.”

İki adam yukarı doğru sessizce çıktı ve sonunda dans eden bir meşale ışığıyla aydınlanan bir koridora ulaştı. Mermer duvarlar ışığı yansıtıyordu ve Budakkemik ile birlikte bir sütunun arkasına çömelen Elric, girmek istediği odanın devasa bir okçu tarafından korunduğunu gördü, –tipine bakılırsa bir hadımdı– okçu uyanık ve tetikteydi. Adam saçsız ve şişmandı, parıldayan mavi-siyah zırhı bedenine sıkıca oturmuştu. Parmakları kısa, kemikten yayının teli üzerine dolanmıştı ve telin üzerinde ince bir ok vardı. Elric bu adamın Sessiz Muhafızlar, yani Elric’in en iyi savaşçı grubundan deli bir hadım okçu olduğunu tahmin etti.

Genç Elric’e eskrim ve okçuluk sanatlarını öğreten Budakkemik, muhafızın varlığından haberdardı ve buna hazırlıklıydı. Bir süre önce sütunun arkasına bir yay bırakmıştı. Yaya bir ok yerleştirdi, muhafızın sağ gözüne nişan aldı ve oku serbest bıraktı. Tam da hadım ona bakmak üzere dönmüşken... Karavana. Ok, adamın miğferine çarpıp takırdadı ve zarar vermeden ahşap kaplı zemine düştü.

Elric rün kılıcını çekti ve hızlı bir şekilde ileri atıldı. Yabancı gücü kılıçtan içine akıyor, kükrüyordu. Siyah çelikten bir kavis çizerek uludu ve hadımın, kendisini darbeden koruyacağını umarak kaldırdığı kemikten yayı kesti. Muhafız sık ve zor nefes alıyordu; bağırmak için ağzını açtığında kalın dudaklarının ıslanmış olduğunu fark etti. Adam ağzını açtığında, Elric tahmininde yanılmamış olduğunu gördü; adam sağır ve dilsizdi. Kısa kılıcını çekti ve Elric’in sonraki darbesini tam zamanında engelleyebildi. Demirden kıvılcımlar çıktı ve Fırtınayaratan, hadımın iyi demirden yapılma kılıcını ısırdı; adam sendeledi ve canlı gibi duran ruh emen kılıcının önünde yere düştü. Kısa koridorda metal sesleri yankılandı ve Elric, adamın en önemli anda dönmesine sebep olan kadere lanet etti. Vahşice ve sessizce hadımın sarsak gardını aştı.

Hadım, çok hafif gibi duran ve kendi kılıcının iki katı boyutta olan siyah, savrulan kılıcın ardındaki rakibinin yalnızca loş bir parıltısını gördü. Delirmiş gibi saldırganın kim olabileceğini görmeye çalıştı ve yüzünü bir yerlerden tanıdığını düşündü. Sonra görüşünü kırmızı bir patlama bulanıklaştırdı, yüzünde yakıcı bir acı hissetti, ardından hadımlar belli bir kadercilik anlayışına meyilli olduklarından dolayı felsefik olarak ölmek üzere olduğunu fark etti.

Elric, hadımın şişkin bedeni üzerinde durdu ve kılıcını cesedin kafatasından çekip çıkardı. Kanla karışmış beyin parçalarını ölü rakibinin pelerinine sildi. Budakkemik, akıllılık ederek ortadan kaybolmuştu. Elric sandalet giymiş ayakların merdivenlerden koştuğunu duyabiliyordu. Kapıyı iterek açtı ve geniş, güzel goblenlerle kaplı yatağın iki tarafında duran iki küçük mum aydınlattığı odaya girdi. Yatağa doğru ilerledi ve yatağın üzerinde yatan kuzgun saçlı kıza baktı.

Elric’in ağzının kenarı seğirdi ve garip, kırmızı gözlerine yaşlar doldu. Kapıya geri gitti, kılıcını kınına soktu ve sürgüyü yerine taktı. Bu esnada sürekli olarak titriyordu. Yatağın yanına geri döndü ve uyuyan kızın yanında diz çöktü. Yüz hatları Elric’inkiler kadar narin ve onunkilere benzerdi ama kızın seçkin bir güzelliği vardı. Olası bir yorgunluktan değil, kendi kardeşinin kötü büyüsünden dolayı uyuyor, kısa nefesler alıp veriyordu.

Elric uzanıp kızın güzel parmaklı elini tuttu. Dudaklarına götürdü ve öptü.

“Cymoril,” diye fısıldadı ve isim, özlem kaynaklı bir ıstırapla zonkladı. “Cymoril, uyan.”

Kız hareket etmedi. Nefes alışı aynı, gözleri kapalıydı. Elric’in beyaz yüz hatları çarpıldı, korkunç ve tutkulu bir öfkeyle sarsılırken kırmızı gözleri parıldadı. Kızın bir cesedinkine benzeyen gevşek ve hissiz elini sıktı; ta ki narin parmaklarını kıracağından korkup kendini engelleyene kadar.

Bağırıp çağıran bir asker kapıya vurmaya başladı.

Elric kızın elini tekrar aldığı yere, göğsüne koydu ve ayağa kalktı. Neler olduğunu anlamadan kapıya doğru baktı.

Daha keskin ve soğuk bir ses, askerin bağrışının arasına girdi.

“Neler oluyor? Zavallı, uyuyan kız kardeşimi kim rahatsız ediyor?”

“Yyrkoon, siyah cehennem yaratığı,” dedi Elric kendi kendine.

Asker bir şeyler homurdandı ve Yyrkoon sesini yükseltip bağırmaya başladı. “İçeride her kim varsa... yakalandığın zaman bin kere yok edileceksin. Kaçamazsın. İyi kız kardeşimin kılına zarar geldiği takdirde asla ölmeyeceksin, sana söz veriyorum. Ama tanrılarına ölmek için yalvaracaksın!”

“Yyrkoon, gösteriş meraklısı küçük budala, kara sanatlarda dengin olan birini tehdit edemezsin. Benim, Elric; senin hakiki efendin. Seni yok etmek için yerin üstündeki ve altındaki bütün güçleri çağırmadan önce tavşan deliğine geri dön!”

Yyrkoon bir an duraksadıktan sonra güldü. “Demek kız kardeşimi uyandırmayı denemek için geri döndün. Bunu yapmaya çalışarak onu öldürmekle kalmayacaksın, ruhunu cehennemin en dibine göndereceksin; ve tabii istersen onun yanına gidebilirsin!”

“Arnara’nın altı göğsü adına, çok geçmeden bin ölüm tadacak olan sensin.”

“Yeter.” Yyrkoon sesini yükseltti. “Askerler! Bu kapıyı kırmanızı emrediyorum ve o haini canlı ele geçirin. Elric, bir daha asla sahip olamayacağın iki şey var; kız kardeşimin sevgisi ve Yakut Taht. Azıcık zamanın var, elinden geleni ardına koyma, çünkü birazdan ayaklarıma kapanıp ruhunun acısını dindirmem için bana yalvaracaksın!”

Elric, Yyrkoon’un tehditlerini duymazdan geldi ve odadaki dar pencereye baktı. Bir kişinin geçebileceği büyüklükteydi. Eğildi ve Cymoril’i dudaklarından öptü, sonra kapıya gidip sürgüyü çekti.

Bir asker bütün gücüyle kapıya vurdu ve kapı çatırdadı. Kapı ardına kadar açıldı, adam öne doğru sendeledi ve yüz üstü düştü. Elric kılıcını çekti, havaya kaldırdı ve askerin boynunu kesti. Cansız baş omuzlardan fırladı ve Elric derin, gümbürdeyen sesiyle bağırmaya başladı.

“Arioch! Arioch! Kan ve ruhlar veriyorum sana! Bana yardım et şimdi! Bu adamı veriyorum sana, Cehennem’in haşmetli Dükü. Hizmetkârın Melnibonéli Elric’e yardım et!”

Üç adam grup haline odaya girdi. Elric bir tanesine doğru kılıcını savurdu ve yüzünün yarısını kesti. Adam korkunç bir çığlık attı.

“Arioch, Karalar’ın Lordu! Kan ve ruhlar veriyorum sana. Yardım et bana ulu olan!”

Loş odanın diğer köşesinde yavaşça siyah bir pus şekillenmeye başladı ama askerler yaklaşıyorlardı ve Elric onları zar zor geride tutuyordu.

Yüksek Cehennem’in Lordu Arioch’un ismini neredeyse bilinçsiz bir şekilde zikrediyordu çığlık çığlığa; ve askerler sayıca üstün olduklarından onu geri itmeye devam ediyorlardı. Onların arkasında Yyrkoon, ağzı öfke ve hüsranla dolu bir şekilde adamlarına Elric’i canlı ele geçirmelerini söylüyordu. Bu Elric’e ufak bir avantaj sağlıyordu. Rün kılıcı, garip bir siyah ışıkla parlıyordu ve tiz uluması, duyanların kulaklarında gıcırdıyordu. Odanın halı döşeli zeminine iki ceset daha düşümştü ve kanları güzel kumaşı lekeliyordu.

“Lordum Arioch adına kan ve ruhlar!”

Kara gölge kabardı ve şekil almaya başladı. Elric başını çevirmeyi göze alıp odanın köşesine baktığında her ne kadar cehennemden çıkma dehşetlere alışkın olsa da ürperdi. Askerlerin köşedeki şeye sırtları dönüktü ve Elric pencere kenarındaydı. Elric’in vefasız koruyucu tanrısının hiç de hoş olmayan bir görünümü olan biçimsiz kütle tekrar kabardı ve Elric tahammül edilemeyecek yabancı şekli seçebildi. Midesi ağzına geldi ve dalgalanarak önüne gelen şeye doğru askerleri itmeye çalışırken delirmemek için kendine hakim olmaya çalıştı.

Askerler aniden arkalarında bir şey olduğunu hissetti. Dördü birden arkalarını döndüklerinde kara dehşet onları yutmak için üzerlerine atıldı ve her biri deli gibi figan etti. Sonra yavaşça kemikleri kırıldı ve koptu; hayvanlar gibi çığlıklar atarlarken iğrenç, omurgasız dehşetli yere çalındılar. Omurgaları kırılmıştı ama hâlâ yaşıyorlardı. Elric başını çevirdi ve Cymoril’in uyuyor olmasına sevindi. Pencerenin kenarına atladı. Başını eğip aşağı baktığında umutsuzluğa kapıldı, çünkü o yolu kullanarak kaçamayacaktı. Yer ile arasında birkaç yüz metre vardı. Gözleri korkuyla fal taşı gibi açılmış Yyrkoon’un Arioch’u geri püskürtmeye çalıştığı kapıya doğru gitti. Arioch gözden kaybolmaya başlamıştı.

Elric kuzenini iterek geçti, riski göze alıp Cymoril’e son bir kez baktı ve ayakları kan üzerinde kayarken geldiği yönden koşmaya başladı. Karanlık merdivenin başında Budakkemik duruyordu.

“Ne oldu, Kral Elric? Orada ne var?”

Elric, Budakkemik’in ince omzunu tuttu ve onu merdivenlerden indirdi. “Zaman yok,” dedi nefes nefese, “ama Yyrkoon mevcut problemi ile meşgulken acele etmeliyiz. Beş gün içinde Imrryr, tarihinde yeni bir aşama görecek; belki de sonuncusunu. Cymoril’in güvende olduğundan emin olmanı istiyorum, anlaşıldı mı?”

“Hay hay Lordum, ama…”

Kapıya ulaştıklarında Budakkemik sürgüyü çekip kapıyı açtı.

“Başka bir şey söylemeye zamanım yok. Hâlâ mümkünken kaçmalıyım. Beş gün içerisinde refakatçilerle geri döneceğim. Zamanı gelince ne demek istediğimi anlayacaksın. Cymoril’i D’a’rputna Kulesi’ne götür ve beni orada bekle.”

Sonra Elric, arkasında ölenlerin çığlıkları hâlâ yankılanırken geceye doğru koştu ve gözden kayboldu.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Elric, Kont Smiorgan’ın sancak gemisinin pruvasında gülümsemeden duruyordu. Fiyorda dönüp donanma denize açıldığından beri yalnızca emir vermek için ağzını açmış ve bunu yaparken de kısa ve öz davranmıştı. Deniz lordları fısıltıyla onun içinde büyük bir nefret olduğundan, ruhunu iltihap gibi sardığından ve gerek dost gerek düşman olarak tehlikeli biri olduğundan bahsediyorlardı; ve Kont Smiorgan bile huysuz albinodan uzak duruyordu.

Yağmacı pruvaları doğuya doğru döndü. Deniz karanlıktı ve hafif gemiler göz alabildiğince berrak su üzerinde dans ediyorlardı; suya savrulmuş devasa bir deniz kuşunun gölgesine benziyorlardı. Okyanusu lekeleyen tam beş yüz gemi vardı. Hepsi de birbirini andırıyordu, uzun ve incelerdi; savaşmaktan ziyade hızlı gitsinler diye yapılmışlardı, zira bunlar kıyı yağmalama ve ticaret gemileriydi. Soluk güneş, yelkenleri yakaladı; taze yelken bezlerinin parlak renkleri vardı: turuncu, mavi, siyah, mor, kırmızı, sarı, açık yeşil ya da beyaz. Her gemide en az on altı kürekçi vardı ve her biri aynı zamanda birer askerdi. Gemilerin mürettebatları da Imrryr’e saldıracaktı; deniz ulusları her sene düzenli istilalarında yüzlerce adam kaybettiklerinden dolayı az nüfuslu oldukları için iş gücü boşa harcanmıyordu.

Koca donanmanın ortasında nispeten büyük gemiler vardı. Bunlar güvertelerinde Imrryr’in deniz duvarını yıkmak için kullanılacak devasa mancınıklar taşıyorlardı. Kont Smiorgan ve diğer lordlar gemilerine gururla bakıyorlardı ama Elric yalnızca önüne bakıyor, uyumuyor, nadiren hareket ediyordu. Beyaz yüzü, tuz ve rüzgâr tarafından kamçılanırken beyaz eli sıkı bir şekilde kılıcının kabzasının üzerinde duruyordu.

Yağmacı gemileri doğuya –Ejderha Adası ve akıl almaz bir servete doğru– ya da cehennemden çıkma bir dehşete doğru ilerliyordu. Kürekçi bağırışları hep bir ağızdan gelirken, dur durak bilmeden, alın yazılarına doğru yelkenlerinin midesi iyi bir rüzgârla şişmiş bir şekilde ilerliyorlardı.

Dünyanın en eski şehrine tecavüz etmek ve onu yağmalamak için güzel Imrryr’e doğru gidiyorlardı.

Donanma yola çıktıktan iki gün sonra Ejderha Adası’nın kıyısı görüldü ve ihtişamlı donanma, aklı başında insanların imkânsız olduğunu düşündüğü şeyi başarmak için ilerlerken kürek seslerinin yerini çekilen kılıçların sesleri aldı.

Gemiden gemiye bağırarak emirler yağdı ve donanma, savaş dizilimi almaya başladı. Sonra kürekler yuvalarında çatırdadı ve yelkenlerini toplayan donanma ağır ağır ilerlemeye devam etti.

Hava berrak, soğuk ve tazeydi ama deniz lordlarından aşçılara kadar, yakın geleceği ve olabileceklerden dolayı bütün adamlarda gergin bir heyecan vardı. Yılan şekilli pruvalar, limana ilk girişi kapayan büyük taş duvara doğru döndüler. Duvar yaklaşık otuz metre yükseklikteydi ve üzerinde kuleler yer alıyordu; arkalarında parıldayan, şehrin çıtkırıldım kulelerinden daha işlevsel duruyorlardı. Imrryr’in gemileri duvarın ortasındaki büyük kapıdan geçmesine izin verilen tek gemilerdi ve labirent yol –hatta doğru giriş– yabancılardan özenle saklanan bir sırdı.

Donanmanın önünde durduğu deniz duvarının üzerinde şaşkın muhafızlar deliye dönmüşçesine yerlerine koşuşturmaya başladılar. Bir saldırı tehdidi neredeyse imkânsızdı ama şimdi, önlerinde şu ana kadar gördükleri en büyük donanma duruyordu. Güzel Imrryr’e saldırmaya gelmişlerdi! Sarı pelerinleri ve fistanları hışırdayıp, bronz zırhları tıkırdarken yerlerine geçtiler; ama gördükleri şeyi kabul etmeyi reddedermiş gibi şaşkın bir çekingenlikle hareket ediyorlardı. Aynı zamanda bir mukadderat bilincine de sahiplerdi, çünkü gemiler labirente girmeseler bile yağmacıların başarısız olduklarını görecek kadar yaşayamayacaklardı.

Duvar’ın Kumandanı Dyvim Tarkan, hayatını ve zevklerini seven hassas bir adamdı. Ukala ve yakışıklı biriydi; ince bir tutam sakalı ve küçük bir bıyığı vardı. Bronz zırh ve üzerinde uzun bir kuş tüyü olan miğferinin içinde iyi görünüyordu; ölmek istemiyordu. Adamlarına kısa ve öz emirler yağdırdı ve adamları da dediklerini harfiyen yerine getirdi. Endişeyle gemilerden gelen bağırışları dinledi ve yağmacıların ilk hamlesinin ne olacağını merak etti. Kısa bir süre sonra merakı dindi.

Öndeki gemilerden birindeki mancınığın yayının kirişi genizden gelir gibi bir ses çıkarttı ve kolu fırlayarak koca bir kayayı havaya savurdu. Kaya, havada acele etmeden süzülerek duvara doğru süzüldü ama hedefine ulaşmadan denize düştü ve duvarın taşlarına su sıçrattı.

Zor bir şekilde yutkunup sesindeki titremeyi kontrol etmeye çalışan Dyvim Tarkan kendi mancınığının ateşlenmesini emretti. Serbest bırakma ipi gümbürtüyle kesildi ve demir top, düşman donanmasına doğru uçmaya başladı. Gemiler o kadar dip dibelerdi ki topun ıskalaması mümkün değildi. Jharkorlu Dharmit’in sancak gemisinin güvertesine düştü ve ahşabı parçaladı. Saniyeler içinde gemi; Dharmit ve kötürüm kalmış, boğulan adamların çığlıklarıyla birlikte battı. Mürettebatın bir kısmı diğer gemilere çıkarıldı ama yaralılar boğulmaya bırakıldı.

Başka bir mancınık sesi duyuldu ve taş, okçu dolu bir kuleyi tam ortasından vurdu. Kulenin taşları dışa doğru patladı ve henüz ölmemiş olanlar duvarı kamçılayan köpüklü denize düşüp öldü. Yoldaşlarının ölümüne sinirlenen Imrryrli okçular düşmanların üzerine doğru ince oklar yağdırmaya başladı. Kırmızı tüylü oklar, susamış bir şekilde etlere gömülürken yağmacılar uludu; ama buna kendi oklarıyla cömert bir şekilde karşılık verdiler ve mancınık kayaları, kule ve adamların üzerine yağıp tek savaş aletlerini ve duvarın bir kısmını parçaladığında duvarın üzerinde çok az adam kalmış olduğu görüldü.

Sarı tuniği kırmızı kanla lekeli ve sol omzuna bir ok yemiş olmasına rağmen Dyvim Tarkan hâlâ yaşıyordu. İlk koçbaşı gemisi, koca ahşap kapıya doğru ilerleyip çarptığında ve kapıyı zayıflattığı sırada da yaşıyordu. İkinci bir gemi, koçbaşı gemisinin yanına geldi, aralarına girdi ve kapıyı kırıp içeriye ilerlediler. Zavallı Dyvim Tarkan’ın duvarın kenarındaki dayanak noktasını bulamayıp düşerek muzafferane bir şekilde kapıdan geçen Kont Smiorgan’ın sancak gemisinin güvertesinde boynunu kırmasına sebep olan, belki de geleneğin bozulmasından duyduğu nefret ve dehşetti.

Koçbaşı gemileri, Kont Smiorgan’ın gemisinin öne geçmesi için yol verdiler çünkü labirentten onları geçirecek olan Elric’ti. Önlerinde beş tane uzun giriş vardı: şekli ve boyutu birbirine benzeyen siyah ağızlar. Elric soldan ikinci girişi işaret etti ve kürekçiler gemiyi girişin kara ağzına doğru ilerletmeye başladılar. Birkaç dakika boyunca karanlığın içinde ilerlediler.

“Fişekler,” diye bağırdı Elric. “Fişekleri yakın!”

Meşaleler çoktan hazırlanmıştı ve şimdi ateşe verildiler. Adamlar tüm yönlere doğru kıvrılarak giden, doğal kayalara şekil vererek oluşturulmuş koca bir tünelde olduklarını gördüler.

“Yakın durun,” diye emretti Elric. Mağaralar yankı yaptığı için sesi çok yüksek çıkıyordu. Meşale ışıkları yandı ve uzun, ateşten dilleri soğuk ve kasvetli havayı yalarken Elric’in yüzüne gölge ve titrek ışık maskesi düştü. Arkasında diğer adamlar huşu içinde bir şeyler mırıldanıyorlardı. Labirente giderek daha çok gemi giriyordu ve hepsi meşalelerini yakıyordu. Elric; meşaleyi tutan bazı adamlar, batıl inançlardan dolayı korkuya kapıldıkları için tuttukları meşalelerin titrediğini gördü. Titrek gölgelerin ötesine baktığında bir miktar rahatsızlık hissetti. Meşale ışığında parıldayan gözleri kıpkırmızı yanıyordu.

Kürekler tüyler ürpertici bir monotonlukla suya vururken tünel genişledi ve birkaç mağara ağzı daha görüş alanlarına girdi. “Ortadaki,” diye emretti Elric. Geminin kıçındaki dümenci başını salladı ve gemiyi Elric’in işaret ettiği girişe doğru yöneltti. Bazı adamların fısıltıları ve küreklerin sesleri dışında yükselen mağaralarda yalnızca kasvetli ve meşum bir sessizlik vardı.

Elric soğuk, karanlık suya baktı ve ürperdi.

Sonunda parlak gün ışığına tekrar çıktılar ve adamlar başlarını kaldırıp önlerindeki koca ve uzun duvarlara hayranlıkla baktılar. Duvarların üzerinde yine sarıya bezeli, bronz zırhlı okçular duruyordu ve Kont Smiorgan’ın gemisi meşaleler soğuk kış havasında halen yanarken siyah mağaralardan çıktığında dar kanyona oklar yağmaya, boğazları ve göğüsleri ısırmaya başladı.

“Daha hızlı!” diye uludu Elric. “Küreklere asılın, şu anda tek silahımız hız.”

Imrryr okçuları yüzünden yağmacı mürettebatı ağır kayıplar vermesine karşın kürekçiler küreklere asıldı ve gemiler tam hız gitmeye başladı. Yüksek duvarlı kanal tam önlerindeydi ve Elric, Imrryr iskelesini gördü.

“Daha hızlı! Daha hızlı! Hazinemiz görüş alanında!”

Sonra gemi birden duvarlardan geçti ve limanın sakin sularına girdi. Önlerinde dizili askerler vardı. Gemi durdu ve destek kuvvetlerinin kanaldan çıkıp onlara katılmasını bekledi. Yirmi gemi geçtikten sonra Elric saldırı emrini verdi ve Fırtınayaratan, kınından uluyarak çıktı. Sancak gemisinin iskele tarafı, üzerine ok yağmuru yağarken iskeleye çarptı. Elric’in etrafından oklar ıslık çalarak geçiyordu ama mucizevi bir şekilde bir grup çığlık atan yağmacıyla birlikte karaya çıktığında hiçbir yara almamıştı. Imrryrli baltalı askerler öne gelip yağmacılarla yüzleşti ama savaşacak yürekleri olmadığı belliydi, olayların akıbetinden dolayı telaşlılardı.

Elric’in siyah kılıcı çılgın bir kuvvetle baltalı askerlerin en önündekinin boğazına doğru savruldu ve kafasını kopardı. Tekrar kan tadı aldığı için şeytani bir şekilde uluyan kılıç, Elric’in elinde titremeye, dişlerini geçireceği taze et aramaya başladı. Albinonun renksiz dudaklarında sert, çarpık bir gülümseme vardı. Gözlerini kısmış, askerlere doğru ayırt etmeden kılıcını savuruyordu.

Savaşma işini Imrryr’e getirdiklerine bırakmayı planlıyordu, zira yapacak başka işleri vardı ve çabuk olmalıydı. Sarıya bürünmüş askerlerin arkasında Imrryr kuleleri yükseliyordu: yumuşak, parlak mercan pembesi ve toz mavisi, altın ve soluk sarı, beyaz ve yeşil, güzel kuleler. Elric’in istikameti de bu kulelerden biriydi; Budakkemik’in Cymoril’i götürmesini emrettiği D’a’rputna Kulesi. Karışıklık içinde bunu yapması mümkün olacaktı.

Elric, onu durdurmaya çalışanlardan kana bulanmış bir yol açtı. Rün kılıcı ruhlarını içerken hepsi dehşet içinde çığlıklar atıyorlardı.

Elric onları geçti ve sahneyi, iskeleye doluşan yağmacıların parlak kılıçlarına bıraktı. Kıvrımlı sokaklardan koşarken kılıcı onu durdurmaya çalışan herkesin öldürüyordu. Beyaz yüzlü bir hortlak gibiydi. Kıyafetleri yırtık ve kanlı, zırhı bereli ve çizikti ama kıvrılan sokakların kaldırım taşları üzerinde hızlıca koşmaya devam ediyordu. Sonunda bulanık mavi ve yumuşak altından ince kuleye vardı; D’a’rputna Kulesi. Kapı açıktı ve içeride biri olduğu görülüyordu. Elric kapıdan hızlıca geçip geniş odaya girdi. Etrafta kimse yoktu.

“Budakkemik!” diye bağırdı. Sesi kendi kulaklarına bile fazla yüksek geliyordu. “Budakkemik, burada mısın?” Merdivenlerden ikişer üçer çıkarken hizmetkârının adını söylemeye devam etti. Üçüncü kata gelince aniden durdu ve odaların birinden sessiz bir inleme geldiğini duydu. “Budakkemik, sen misin?” Elric aceleyle odaya doğru gitti ve birisinin boğulurmuş gibi nefes almaya çalıştığını duydu. Kapıyı açtı ve yaşlı adamı odanın zemininde yatmış, kaburgalarındaki koca bir yaradan akan kanı beyhude bir şekilde durdurmaya çalışırken görünce midesi bulandı.

“Ne oldu? Cymoril nerede?”

Budakkemik’in yaşlı yüzü acı ve kederle çarpılmıştı. “O... ben... ben... buraya getirdim efendim, emrettiğiniz gibi ama...” Öksürdü ve pörsük çenesinden kan sızdı, “ama... Prens Yyrkoon... o beni yakaladı... bizi takip etmiş olmalı. O... beni yaraladı ve Cymoril’i alıp gitti. Onun B’aal’nezbett Kulesi’nde güvende olacağını söyledi. Efendim... üzgünüm…”

“Olmalısın da,” diye çıkıştı Elric vahşice. Sonra sesi yumuşadı. “Endişelenme eski dostum, senin ve kendimin intikamını alacağım. Yyrkoon’un onu nereye götürdüğünü bana söylediğin için hâlâ ona ulaşabilirim. Budakkemik, son nehirde yaptığın yolculuğun olaysız ola.”

Hızlıca arkasına döndü ve odadan çıktı. Koşarak merdivenlerden inip tekrar sokağa fırladı.

B’aal’nezbett Kulesi, Kraliyet Sarayı’nın en yüksek kulesiydi. Elric orayı iyi biliyordu, zira ataları kara büyüleri orada çalışır, korkutucu deneyleri orada yapardı. Yyrkoon’un kız kardeşine yapıyor olabileceği şeyleri düşününce ürperdi.

Şehrin sokakları sessiz ve garip bir şekilde ıssız gibiydi ama Elric’in bunun sebebi üzerine düşünmeye zamanı yoktu. Saraya doğru koştu, ana kapının korumasız olduğunu gördü. Binanın ana girişinde de kimse yoktu. Bu da aşırı derecede olağandışıydı ama Elric kendini şanslı saydı. Kulenin tepesine doğru, bildiği yoldan hızlıca çıkmaya başladı.

Sonunda kolu ya da tutamacı olmayan, üzerinde siyah bir kristal parıldayan bir kapının önüne geldi. Çılgına dönmüş bir şekilde büyülü kılıcıyla kristale vurduysa da kristalin önce akıp, sonra yeniden şekillendiğini gördü. Kılıcının bir etkisi yoktu.

Elric aklını zorladı ve kapıyı açacak tek yabancı kelimeyi hatırlamaya çalıştı. Transa girmek zaman içinde sözcüğü dudaklarına getirecekti ama buna cesaret edemedi. Bilinçaltını tarayıp sözcüğü çekmeliydi. Tehlikeliydi ama yapacak başka bir şeyi yoktu. Yüzü çarpıldı, beyni sarsılmaya başladı ve bütün vücudu büküldü. Ses telleri boğazında titredi ve göğsü şişti, sözcük geliyordu.

Sözcüğü boğazından kopardı, bütün aklı ve bedeni bu çabayla ağrıdı. Sonra bağırdı:

“Emrediyorum sana... Açıl!”

Kapı açıldığı andan itibaren kuzeninin onun geldiğinden haberi olacağının farkındaydı ama bu riski almak zorundaydı. Kristal genişledi, bir nabız gibi atmaya ve köpürmeye; sonra dışarı akmaya başladı. Hiçliğe, maddi evrenin ötesine, zamanın ötesindeki bir şeye akıyordu. Elric minnettar bir şekilde nefes aldı ve B’aal’nezbett Kulesi’ne girdi ama merkez odaya çıkan merdivenleri tırmanırken etrafında ürpertici ve akıl parçalayıcı garip bir ateş dolanmaya başladı. Sıradışı bir müzik etrafını sarıyordu; başının içinde yankılanan, hıçkıran ve gümleyen tekinsiz bir müzik.

Yukarıda, ona suratında pis bir gülümsemeyle bakan Yyrkoon’u gördü. Onun elinde de Elric’in kılıcının eşi olan siyah bir rün kılıcı vardı.

“Cehennemden çıkma!” dedi Elric kalın bir sesle zayıfça, “Yaskılıcı’nı almışsın... eh, cesaretin varsa kardeş kılıcın karşısında gücünü test et. Seni yok etmeye geldim, kuzenim.”

Fırtınayaratan garip bir şekilde inliyor, dilini uzatan ve ürperten ateşe eşlik eden, çığlık atan, korkunç müziği bastırıyordu. Rün kılıcı, Elric’in elinde titredi ve Elric, kılıcı tutmakta ve kontrol etmekte güçlük çektiğini fark etti. Bütün gücünü toplayarak son birkaç basamağı da çıktı ve kılıcını Yyrkoon’a doğru vahşice savurdu. Huzursuz edici ateş köpürdükten sonra sarı–yeşil lavlar; altlarına, üstlerine, her taraflarına yayılmıştır. İki adamın etrafını puslu ateş ve ötesindeki lav çevreliyordu; Dünya’nın dışındalardı ve son bir savaşta karşılaşmışlardı. Lav köpürdü ve ateşi dağıtarak kendi içine sızmaya başladı.

İki kılıç çarpıştı ve korkunç bir çığlık yükseldi. Elric bütün kolunun uyuştuğunu ve mide bulandırıcı bir şekilde karıncalandığını hissetti. Bir kukla gibi hissediyordu. Artık kendi üzerinde söz sahibi değildi; kılıç onun yerine ne yapması gerektiğine karar veriyordu. Arkasında Elric’le birlikte kardeş kılıcının yanından kükreyerek geçip Yyrkoon’un sol kolunda derin bir yara açtı. Yyrkoon’un gözleri acıyla açıldı ve Yyrkoon uludu. Yaskılıcı, kardeş kılıcı Fırtınayaratan’a tekrar vurdu ve Elric’i, kuzenini yaraladığı yerinden yaraladı. Acıyla inlese de yukarı doğru çıkmaya devam etti ve normalde herhangi birini öldürmeye yetecek bir darbe vurarak Yyrkoon’u sağ kaburgalarından yaraladı. Yyrkoon ise güldü; cehennemin en derin deliklerinden çıkmış, ne dediği anlaşılmayan bir iblis gibi güldü. Sonunda akıl sağlığını kaybetmişti ve bu, Elric’e avantaj veriyordu; ama kuzeninin yaptığı kuvvetli büyü hâlâ duruyordu ve Elric yakaladığı avantajdan yararlanmaya çalışırken bir devin onu yakaladığını ve ezdiğini hissetti. Yyrkoon’un yarasından kan fışkırıyor ve Elric’in üzerini boyuyordu. Lav yavaş yavaş çekilmeye başladı ve Elric merkez odaya giden girişi gördü. Kuzeninin arkasında başka bir şey olduğunu fark etti ve nefesini tuttu. Cymoril uyanmış, dehşete kapılmış bir şekilde ona bağırıyordu.

Kılıç siyah bir kavis çizip Yyrkoon’un elindeki kardeş kılıcına vurmaya ve tahtı zorla alanın gardını aşmaya çalışmaya devam ediyordu.

“Elric!” dedi yakarırcasına Cymoril. “Kurtar beni... beni kurtar, yoksa sonumuz gelecek.”

Elric, kızın sözcüklerine anlam veremedi. Ne demek istediğini anlamamıştı. Yyrkoon’u vahşice odaya doğru püskürtmeye devam ediyordu.

“Elric! Fırtınayaratan’ı bırak. Kılıcını kınına sok yoksa tekrar ayrılacağız.”

Ama ıslık çalan kılıcı kontrol edebiliyor olsaydı bile, Elric kılıcını kınına sokmazdı. Nefret, bütün varlığına egemendi ve kılıcı kınına sokmaktansa kuzeninin pis kalbine sokmayı tercih ederdi.

Cymoril ağlıyor, ona yalvarıyordu ama Elric’in elinden bir şey gelmiyordu. Bir zamanlar Imrryrli Yyrkoon olan, ağzından salyalar akan aptal şey kız kardeşinin çığlıklarını duyunca dönüp boş gözlerle ona baktı. Kahkaha attı ve titreyen elini uzatıp kızın omzunu tuttu. Kız kaçmaya çalıştıysa da Yyrkoon kötü gücüne hâlâ sahipti. Rakibinin dikkatinin dağılmasını fırsat bilen Elric, adamın bedenini neredeyse ikiye böldü.

Yine de inanılmaz bir şekilde Yyrkoon canlıydı ve Elric’in rün kılıcına karşı çarpışan kılıçtan güç çekiyordu. Son bir gayretle Cymoril’i öne attı ve kız çığlık atarken Fırtınayaratan tarafından öldürüldü.

Sonra Yyrkoon çığlıklar içerisinde bir kez daha güldü ve kara ruhu uluyarak cehenneme gitti.

Lav ve ateş gitti, kule normal ikametgahına döndü. Elric sersemlemişti, düşüncelerini toparlayamıyordu. İki kardeşin cesetlerine baktı. Önce onları yalnızca birer ceset olarak gördü, bir kadın ve bir erkek cesedi.

Açılan zihnine karanlık gerçek sonunda ulaştı ve bir hayvan gibi acıyla inledi. Sevdiği kızı öldürmüştü. Cymoril’in kanıyla lekeli olan rün kılıcı elinden düştü ve tıngırdayarak merdivenlerden aşağı indi. Hıçkırıklar içindeki Elric, ölü kızın yanına çöktü ve onu kollarına aldı.

“Cymoril,” dedi inleyerek. Bütün vücudu titriyordu. “Cymoril... seni öldürdüm.”

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Elric, Imrryr’in kükreyen, ufalanan, dökülen ve alev püskürten yıkıntılarına bakarken bir yandan da kürekçilere daha hızlı olmalarını söylüyordu. Yelkenleri hâlâ açılmamış olan gemiler ters bir rüzgârla sallandı ve Elric düşmemek için bir trabzana tutunmak zorunda kaldı. Tekrar dönüp Imrryr’e baktı ve artık tamamen kökensiz olduğunu fark edip boğazında bir şeylerin düğümlendiğini hissetti; bir hain ve kadın katiliydi, her ne kadar ikincisi istemsiz olduysa da. İntikam tutkusuyla kör bir haldeyken sevdiği kadını öldürmüştü. Şimdi bitmişti, her şey bitmişti. Gözünde bir gelecek canlandıramıyordu, çünkü geleceği geçmişiyle bağlıydı ve geçmişi, alevler içinde bir enkazdı. Göğsünde kuru hıçkırıklar bir girdap gibi döndü ve trabzanları daha sıkı kavradı.

Düşünceleri çekingen bir şekilde Cymoril üzerine yoğunlaştı. Bedenini bir kanepenin üzerine koyup kuleyi ateşe vermişti. Sonra geri döndüğünde yağmacıların başarılı olduğunu, hazine ve kız kölelerle gemilerini doldurduklarını, yolları üstündeki uzun ve güzel binaları yaktıklarını görmüştü.

Görkemli ve ihtişamlı Parlak İmparatorluk’un var olduğuna dair elle tutulur son kalıntıların da yok edilmesine sebep olmuştu. Kendisinin büyük bir kısmının da şehirle birlikte yok olduğunu hissetti.

Elric dönüp Imrryr’e baktı ve güzel bir dantel işi gibi zarif ve güzel bir kulenin alevler içinde çatırdayıp can çekiştiğini görünce üzerine birden büyük bir üzüntü çöktü.

Önceki ırk adına dikilmiş son büyük anıtı parçalamıştı; kendi ırkının anıtını. İnsanlar bir gün tekrar Imrryr’inki gibi güçlü ve güzel kuleler dikmeyi öğrenebilirlerdi ama o anda Rüya Gören Şehir’in düşüşünün kaosu ve hızlı bir şekilde yok olan Melniboné ırkı ile birlikte bu bilgi ölüyordu.

Peki ya Ejderha Efendileri? Ne onlar ne de altın gemileri yağmacılara saldırmışlardı; yalnızca piyadeleri şehrin savunmasına gelmişti. Gemilerini gizli bir su yolunda saklamış ve yağmacılar şehri bastıklarında iç kısımlara doğru mu kaçmışlardı? Çok az bir direniş göstermişlerdi. Çok kolay olmuştu, fazla kolay. Şimdi gemiler çekilirken ani bir misilleme mi planlıyorlardı? Elric böyle bir planları olabileceğini düşündü; belki de ejderhaları içeren bir planları. Ürperdi. Melnibonéliler’in yüzyıllardır ellerinde olan canavarlar hakkında diğerlerine hiçbir şey söylememişti. O anda bile birisi yer altındaki Ejderha Mağaraları’nın kapılarını açıyor olabilirdi. Bu sinir bozucu düşünceyi aklından uzaklaştırdı.

Donanma açık denize doğru ilerlerken Elric’in gözleri hâlâ üzüntüyle Imrryr’e bakıyor, atalarının ve ölü Cymoril’in şehrine sessizce hürmetlerini sunuyordu. Cymoril’in, kendi kılıcında ölümü aklına gelince üzerine sıcak ve yakıcı bir su dökülmüş gibi hissetti. Genç Krallıklar’da maceraya atıldığında, Yyrkoon’u Yakut Taht’ta yerine bıraktığında kızın yaptığı uyarıyı hatırladı; gücünü bir yıllığına bırakarak hem kendini hem de onu kadere terk etmişti. Kendine lanet okudu. Sonra uzaktan gelen gök gürültüsü gibi bir mırıltı donanmanın üzerine yayılınca hızlıca arkasına döndü ve bu şaşkınlığın sebebine baktı.

Limanın her iki yanında, labirentin iki ağzından çıkan otuz tane altın yelkenli Melniboné savaş mavnası görünüyordu. Elric bunların diğer kanallarda saklanmış olduğunu, yağmacıların gemilerini doldurup bitkin düşmelerini bekleyip sonra saldırmayı planladıklarını tahmin etti. Bunlar Melniboné’nin son gemileri ve nasıl inşa edildikleri bir sır olan büyük savaş kadırgalarıydı. Hızlı bir şekilde ilerlerlerken eski ve haşmetli oldukları hissediliyordu. Her birinde dört ya da beş sıra kürek vardı ve kuzgun gemilerinin etrafını çevirmek üzere geliyorlardı.

Elric’in donanması, parıldayan savaş mavnalarının azameti altında tahtadan yapılma basit birer oyuncakmış gibi gözlerinin önünde küçüldü. İyi silahlanmışlardı ve savaşa hazırlardı. Yağmacılar ise bitkin bir haldeydi. Elric donanmanın yalnızca küçük bir kısmının kurtarılabileceğini, bunun için de yapılacak tek bir şey olduğunu biliyordu. Hızlı gitmeleri için bir cadı rüzgârı çağırmalıydı. Sancak gemilerinin çoğu etrafındaydı ve Elric, o anda kör kütük sarhoş olup Melnibonéli bir köle kızın ellerinde ölen genç Yaris’in gemisindeydi. Elric’in gemisinin yanında Kont Smiorgan’ın gemisi vardı ve tıknaz deniz lordu, kaşlarını çatmıştı. Gemilerinin sayıları her ne kadar fazla olsa da bir deniz savaşından sağ çıkamayacaklarını biliyordu.

Pek çok gemiyi hareket ettirecek kuvvette rüzgâr çağırmak tehlikeliydi, zira ortaya muazzam bir güç çıkacaktı ve rüzgârları kontrol eden elementallerin, onları çağıran büyücü çok dikkatli olmazsa ona karşı dönme ihtimalleri vardı ama tek şansları buydu; aksi halde altın pruvalarından dalgalar saçan gemiler, yağmacı gemilerini su üstünde yüzen tahta parçaları haline getireceklerdi.

Elric gücünü toparladı ve havada var olan varlıkların kadim ve korkunç, pek çok sesli harf içeren isimlerini zikretmeye başladı. Transa girmeyi tekrar göze alamıyordu, çünkü elementallerin ona karşı dönmeleri halinde bunu fark etmeliydi. Onlara bazen bir sümsük kuşunun tiz çığlığı, bazen kıyıya vuran dalganın kükremesi gibi pes bir sesle hitap etti ve bulanık gözlerinin önünde Rüzgâr Güçleri’nin loş şekilleri uçuşmaya başladı. Kalbi deli gibi atıyordu ve bacakları üzerinde durmakta zorlanıyordu. Bütün gücünü topladı ve etrafında vahşi ve kaotik bir şekilde feryat eden bir rüzgâr çağırdı. Rüzgâr, devasa Melniboné gemilerini bile sallamaya başladı. Sonra rüzgâra yön verdi ve yaklaşık kırk yağmacı gemisinin yelkenlerine gönderdi. Menzilin dışında kaldığı için pek çok gemiyi kurtaramadı.

Ama kırk gemi diğerlerinden kurtuldu, uluyan rüzgâr ve parçalanan ahşap seslerinin arasında dalgaların üzerinden süzüldü. Rüzgâr, yelken direklerinin çatırdamasına sebep oluyordu. Kürekler kürekçilerin elinden kurtuldu ve yağmacı gemilerinin ardındaki beyaz tuzdan yol üzerinde kırılmış tahtadan bir iz bıraktılar.

Hızlı bir şekilde yaklaşan Melniboné gemilerinin kıskacından kurtulup açık denize doğru yol alırlarken adamlar havada bir değişim olduğunu hissettiler ve gözlerinin ucuna etraflarındaki garip, yumuşak şekilli şeylerin gölgeleri takıldı. Onlara yardım eden varlıklardan endişe verici bir kötülük, garip bir yabancılık hissi yayılıyordu.

Smiorgan, Elric’e el salladı ve minnettar bir şekilde sırıttı.

“Sayende güvendeyiz Elric!” diye bağırdı suyun üzerinden. “Bize şans getireceğini biliyordum.”

Elric ona bakmadı bile.

İntikam ateşiyle yanan Ejderha Lordları onları kovalıyordu. Imrryr’in altın mavnaları neredeyse büyü yardımıyla ilerleyen yağmacı gemileri kadar hızlıydı ve rüzgârın gücünden dolayı yelken direkleri kopan bazı yağmacı gemileri onlara yakalandı.

Elric, Imrryr mavnalarının güvertelerinden donuk bir şekilde parlayan metal borda kancalarının atıldığını ve ardındaki güçsüz ve çaresiz gemilerin güvertelerine ahşap kırılma sesi çıkartarak saplandığını gördü. Ejderha Lordları’nın gemilerindeki mancınıklardan ateş fışkırıyor, bu ateşler kaçan yağmacı gemilerini yutuyordu. Yakıcı ve pis kokan alevler lav gibi güvertelerde parıldıyor, kâğıda atılan kezzap gibi ahşabı eritiyordu. Adamlar çığlık atıyor, beyhude bir şekilde parlak bir şekilde yanan kıyafetlerini dövüyor, bazıları ateşi söndürmeyeceğini bilmeden suya atlıyordu. Bazıları denize batsa da onları görmek hâlâ mümkündü; çünkü adamlar ve gemiler, alev almış uçuşan güveler gibi yanmaya devam ediyorlardı.

Ateşin dokunmadığı yağmacı gemileri ise yağmacı kanıyla kıpkırmızıydı. Öfkeli Imrryrli savaşçılar borda kancalarını savurup yağmacıların arasına giriyor, büyük kılıçları ve savaş baltaları ile deniz kuzgunlarını paramparça ediyorlardı. Imrryr okları ve mızrakları, Imrryr mavnalarının yüksek kulelerinden yağıyor, küçük gemilerdeki panik içinde koşturan adamları delik deşik ediyorlardı.

Elric bütün bunları izliyordu. Gemileri, en öndeki Imrryr gemisi olan Melniboné donanmasının kumandanı Amiral Magum Colim’in sancak mavnasını yavaş yavaş geride bırakmaya başlamıştı.

Elric sonunda tenezzül edip Kont Smiorgan’la konuştu. “Onları geride bıraktık!” diye bağırdı uluyan rüzgârın üzerinden. Smiorgan hemen yanındaki gemideydi ve gözlerini fal taşı gibi açmış, göğe bakıyordu. “Ama gemilerini batıya doğru götürmeye devam et, yoksa işimiz biter!”

Smiorgan cevap vermedi. Göğe bakmaya devam ediyordu ve yüzünde dehşete kapılmış bir ifade vardı; daha önce korkunun titrek ısırığı nedir hiç bilmemişti. Endişeli bir şekilde Elric de başını kaldırıp bakışlarını Smiorgan’ın baktığı yere çevirdi. Sonra gördü.

Kuşkusuz bunlar ejderhalardı! Büyük kertenkeleler henüz birkaç kilometre uzaktaydı ama Elric, uçan devasa hayvanları tanımıştı. Soyu neredeyse tükenmiş bu canavarların kanatları ortalama on metre uzunluğundaydı. Yılana benzeyen bedenleri, dar bir gagası olan başları ve korkunç, kamçıya benzer bir kuyrukları vardı. Yaklaşık on beş metre uzunluğundalardı ve efsanelerde olduğu gibi ateş ve duman püskürtmeseler de Elric, zehirlerinin yanıcı olduğunu, temas etmesi halinde ahşap ve kumaşı yaktığını biliyordu.

Sırtlarında Imrryrli savaşçılar vardı. Ellerinde uzun, kancalı mızraklar tutuyorlardı. Fırtınalı deniz ve sakin mavi gökyüzüne garip notalar saçan enteresan şekilli boynuzlara üflüyorlardı. Altın donanmaya yaklaşan ve yaklaşık iki bin beş yüz metre uzakta olan en öndeki ejderha aşağı süzüldü ve daire çizerek devasa altın sancak mavnasına yaklaştı. Kanatları havayı döverken gök gürültüsü gibi bir ses çıkarıyorlardı.

Gri-yeşil, pullu canavar, beyaz köpüklü ve fırtınalı denizde kabaran altın geminin üzerinde dolandı. Bulutsuz gökteki ejderhayı Elric görebiliyordu. Ejderha Efendisi’nin Amiral Magum Colim’e doğru salladığı mızrak uzun, ince bir silahtı ve üzerindeki siyah ve sarı zikzaklardan oluşan flama, mesafe uzak olmasına karşın görülebiliyordu. Elric flamadaki nişanı tanıdı.

Elric’in genç olduğu zamanlardan tanıdığı arkadaşı Ejderha Mağaraları’nın Lordu Dyvim Tvar, Güzel Imrryr’in intikamını almak üzere bizzat gelmişti.

Elric, suyun üzerinden Smiorgan’a doğru uludu. “Şu anda asıl tehlike bunlar. Onları savmak için elinden geleni yap!” Adamlar neredeyse umutsuzca yeni belayı def etmek üzere silahlarını hazırlarken metalin tıngırtısı duyuldu. Cadı rüzgârı, hızlı uçan ejderhalara karşı pek avantaj sağlamıyordu. Dyvim Tvar, Magum Colim ile görüşmüş, mızrağını ejderhasının boynuna koymuştu. Koca kertenkele yukarı sıçradı ve yükselmeye başladı. Arkasında ona katılan on bir ejderha daha vardı.

Ejderhalar, kanatlarını durmak bilmeden çırpıp yağmacıların donanmasına yavaşça yaklaşırlarken adamlar tanrılarına bir mucize olması için yalvarıyorlardı.

Kader mahkumuydular. Kaçışları yoktu. Her bir yağmacı gemisinin sonu gelecekti ve ellerine istiladan hiçbir şey geçmemiş olacaktı.

Cadı rüzgârı altında yelken direkleri çatırdamaya devam ederken Elric, adamların suratlarından umutsuzluğu okuyabiliyordu. Ellerinden ölmek dışında bir şey gelmiyordu…

Elric aklını dolduran belirsizlikten kurtulmaya çalıştı. Kılıcını çekti ve rün işli Fırtınayaratan’ın nabız gibi atan kötü gücünü hissetti. Bu güçten o anda nefret ediyordu; değer verdiği tek insanın ölümüne yol açmıştı. Gücünün ne kadarının babalarının siyah demirden kılıcına bağlı olduğunu ve o olmadan ne kadar zayıf olacağını fark etti. O bir albinoydu, yani normal bir insanın canlılığına sahip değildi. Aklındaki pusun yerini kırmızı korku alınca vahşi ve beyhude bir şekilde intikam duygularına, Imrryr’i yağmalayan donanmanın başında olmayı kabul ettiği güne ve en çok da olayların böyle ölüm içeren bir şekilde vuku bulmasının sebebi olan Yyrkoon’a ve sapkın kıskançlığına sövdü.

Sövmek için artık çok geçti. Havayı ejderhaların kanat çırpma sesleri dolduruyordu ve canavarlar, kaçan yağmacı gemilerinin üzerine doğru yaklaşıyorlardı. Bir karar vermek zorundaydı; yaşama karşı bir sevgi duymasa da kendi halkı tarafından öldürülmeyi reddediyordu. Ölümü kendi elinden olacaktı, kendi kendine söz verdi. Kendinden nefret ederek kararını verdi.

Ejderha zehri, gemilerin en arkasındakini dağladığı sırada cadı rüzgârını uzaklaştırdı.

Bütün gücünü kullanarak kendi gemisinin yelkenlerine daha güçlü bir rüzgâr çaldı. Birden ilerlemesi durmuş gemilerdeki şaşkın yoldaşları suyun üzerinden ona seslenip neden bunu yaptığını soruyorlardı. Elric’in gemisi artık çok hızlı ilerliyordu ve ejderhalardan kaçabilirdi. Kaçabileceğini umuyordu.

Ona güvenen Kont Smiorgan’ı terk etmişti ve gökten düşen yeşil ve kırmızı alevin onu yutmasını izledi. Elric, aklına geleceğe dair düşünceler getirmemeye çalışarak kaçtı ve yüksek sesle hıçkırıklara boğuldu enkazların gururlu prensi; ve boş boş, sırf kendi zevkleri için onun gibi duyarlı yaratıklar yarattıkları kara güne ve kötü niyetli tanrılara sövdü.

Arkasında son yağmacı gemileri de dehşet verici bir parlaklığa boğuldu ve yoldaşlarının kaderini paylaşmadıkları için yarı müteşekkir olsalar da Elric’in gemisindeki tüm mürettebat ona suçlayan gözlerle bakıyordu. Elric onları umursamadan ağlamaya devam etti, ruhu büyük kederler tarafından paramparça olmuştu.

Bir gece sonra, Pan Tang isimli bir adanın açıklarında; gemi, Ejderha Efendileri ve hayvanlarının korkunç intikamından yeterince uzaklaşmış şekilde güvendeyken Elric pupada durmuş kara kara düşünüyor, adamlar ise korku ve nefretle ona bakıyor, ihanet ve insafsız korkaklık üzerine fısıldaşıyorlardı. Kendi korkuları ve ardından gelen güvenliği unutmuş gibilerdi.

Elric kara kara düşünüyor, iki eliyle birlikte siyah rün kılıcını tutuyordu. Fırtınayaratan’ın sıradan bir kılıçtan fazlası olduğunu yıllardır biliyordu ama yakın zamanda, zannettiğinden daha duyarlı olduğunu fark etmişti. Kılıca bağımlıydı; bunu ruhunu delen bir kesinlikle biliyordu. Aynı zamanda kılıcın gücünden korkuyor ve ona içerliyordu; beyni ve ruhuna saçtığı kaostan dolayı ondan nefret ediyordu. Belirsizliğin verdiği acıyla kılıcı ellerinde tutuyor, kendini söz konusu etkenleri düşünmeye zorluyordu. Sinsi kılıç olmadan gururunu –belki de hayatını– kaybedecekti ama saf huzurun sükûneti neymiş görebilirdi; kılıçla güç ve kuvvet sahibi olacaktı ama kılıç onu ölüm dolu bir geleceğe sürükleyecekti. Gücün zevkine varacaktı ama huzur nedir bilmeyecekti.

Hıçkırık dolu derin bir nefes aldı ve üzerine düşen kör bir korkuyla birlikte kılıcı ayla sırılsıklam olmuş denize attı.

İnanılmaz bir şekilde kılıç batmadı. Suyun üzerinde yüzmedi bile. Ucu suyun üzerine denk gelecek şekilde düştü ve oraya saplandı, ahşaba saplanmış gibi titremeye başladı. Keskin tarafının bir miktarı suyun içerisinde titrerken kılıçtan garip bir iblis çığlığı yükseldi; korkunç kötülükle dolu bir uluma.

Boğazında düğümlenen sövgüyle birlikte Elric; ince, beyaz, parıldayan elini uzatıp duyulara haiz cehennem kılıcını almaya çalıştı. Trabzanın üzerinden uzandı ama yakalayamıyordu. Kılıç, elinden birkaç metre ötede sabit bir şekilde duruyordu. Nefes nefese ve kaybetmiş olmanın verdiği mide bulandırıcı hisle birlikte trabzanların üzerinden aştı ve soğuğu kemiklere kadar işleyen suya atladı. Zorlanarak birkaç kulaç atıp kılıcı tuttu. O yenilmişti, kılıç kazanmıştı.

Uzandı ve parmaklarını kılıcın kabzasına koydu. Kılıç hemen eline oturdu ve Elric sızlayan bedenine tekrar gücün yayıldığını hissetti. O anda kılıçla birbirlerine bağımlı olduklarını fark etti. Onun kılıca ihtiyacı vardı ama asalak Fırtınayaratan da bir kullanıcıya ihtiyaç duyuyorlardı. Kullanacak biri olmadığı takdirde kılıç da güçsüzdü.

“Birbirimize bağlı olmalıyız,” diye fısıldadı Elric umutsuzca. “Cehennemde dövülmüş zincirler ve kaderin koştuğu şartlarla. Pekâlâ o zaman. Öyle olsun. Ve insanlar, Melnibonéli Elric ve kılıcı Fırtınayaratan’ın adını duyduklarında titresin ve kaçsınlar. Eşsiziz ikimiz de; bizi terk eden bir çağın ürünleriyiz. Bu çağa bizden nefret etmesi için bir sebep verelim!”

Tekrar gücüne kavuşan Elric, Fırtınayaratan’ı kınına soktu ve beline yerleştirdi. Sonra güçlü kulaç darbeleriyle adaya doğru yüzmeye başladı. Bu sırada gemideki adamlar rahat bir nefes aldılar, Elric’in garip ve isimsiz denizin soluk sularında ölüp ölmeyeceğini merak etmeye başladılar…

İlk Elric hikâyesi “Rüya Gören Şehir” 47. sayıda yer aldı ve

Michael Moorcock’ın bu seride örmeye başladığı renkli sahnenin

başlangıcı oldu.

–John Carnell, SCIENCE FANTASY 49. Sayı, Ekim 1961

TANRILAR GÜLERKEN

Ben girdabıyım dünyanın, tanrılar gülerken;

O saklı denizdeki tutkular girdabı

Tüm kıyılarıma vuran zaman dalgalarıdır,

Ve kısa menzilde kara sular dolanır.

–Mervyn Peake, “Shapes and Sounds,” 1941

BİRİNCİ BÖLÜM

Bir gece Elric, suratı asık bir şekilde bir meyhanede oturmuş yalnız başına içerken Myyrrhnli kanatsız bir kadın fırtınanın içinden süzülerek geldi ve kıvrak bedenini onunkine yasladı.

Yüzü ince ve zayıf kemikliydi, derisi neredeyse Elric’in albino derisi kadar beyazdı ve koyu kırmızı saçlarıyla güzel bir kontrast oluşturan dayanıksız, soluk yeşil bir cübbe giyiyordu.

Meyhane mum ışığıyla aydınlatılmış, konuşma vızıltısı ve şiddetli kahkaha sesleriyle doluydu ama Myyrrhnli kadının sesi bütün seslerin üzerinden net ve akıcı bir şekilde geldi.

“Yirmi gündür seni arıyorum,” dedi kendisine gölgeli kızıl gözleriyle yüksek bir sandalyede oturup küçümseyici bir şekilde bakan Elric’e. Uzun parmaklı sağ elinde gümüş bir şarap kadehi vardı ve sol eli büyülü rün kılıcı Fırtınayaratan’ın kabzasındaki topun üzerindeydi.

“Yirmi gün,” diye mırıldandı Melnibonéli usulca ve dalga geçer gibi kabaca, sanki kendi kendine konuşuyordu. “Dünyayı dolaşan güzel ve yalnız bir kadın için uzun bir süre.” Gözlerini biraz daha açtı ve doğrudan onunla konuştu, “Senin de belli ki bildiğin üzere ben Melnibonéli Elric’im. Ne iyilik yaparım, ne de isterim. Bunu unutmadan, beni neden yirmi gündür aradığını söyle.”

Albinonun kibirli ses tonu karşısında ifadesi hiç değişmeyen kadın ona cevap verdi. “Aynı zamanda acı içindesin Elric, bunu da biliyorum; ve çoktan efsane haline gelmiş sebeplerden dolayı kederlisin de. Senden iyilik istemiyorum, sana kendimi getirdim, bir de teklif. Bu dünyada en çok istediğin şey nedir?”

“Huzur,” dedi Elric basitçe. Sonra ironik bir şekilde gülümsedi ve şöyle dedi, “Ben kötü bir adamım, leydi ve kaderimde cehennemin laneti var; ama ne akılsız ne de adaletsizim. Sana gerçeği hatırlatayım. Buna dilersen efsane de, umurumda değil.

“Bir yıl önce, güvenilir kılıcımın ucunda bir kadın öldü.” Kılıcın üzerine vurdu, gözleri aniden sert ve kendiyle alay eder bir hale büründü. “O zamandan beri hiçbir kadınla beraber olmadım ve olmayı arzulamadım. Böyle emin alışkanlıklardan neden vazgeçeyim ki? İstediğin takdirde sana şiirler okuyabilirim; beni ilginç düşüncelere sürükleyen bir güzelliğin ve zarafetin var ama senin gibi seçkin birisini kendi kara yükümle sıkmak istemem. Aramızda resmiyet içeren bir ilişki dışında herhangi bir şey yaşanması durumunda yükümün bir kısmını her ne kadar istemesem de paylaşmam gerekir.” Bir an durdu ve sonra yavaşça devam etti, “Arada sırada uykumda çığlık attığımı ve kelimelerle tarif edilemeyecek miktarda kendimden tiksindiğimi söylemem gerek. Hâlâ gidebiliyorken git, leydi ve Elric’i unut, zira o yalnızca ruhuna keder getirir.”

Hızlı bir hareketle bakışlarını ondan uzaklaştırıp gümüş şarap kadehini kaldırdı, içip bitirdi ve yanındaki bir sürahiden tekrar doldurdu.

“Hayır,” dedi Myyrrhnli kanatsız kadın, “gitmeyeceğim. Benimle gel.”

Kadın ayağa kalktı ve nazikçe Elric’in elini tuttu. Elric sebebini bilmeden kadının kendisini meyhaneden çıkarıp ormana, Raschil’inn Filkhar şehri etrafında uluyan yağmursuz fırtınaya sokmasına izin verdi. Kadın, onu denizin kamçıladığı deniz kenarına götürüp ismini söylediğinde suratında ihtiyatlı ve alaycı bir gülümseme geziniyordu: Dans Eden Sis’ten Shaarilla, ölü bir ölüm büyücüsünün kanatsız kızı, kendi garip diyarında bir kötürüm ve bir başıboş.

Elric çok az konuşan bu sakin gözlü kadına karşı çekildiğini hissederek rahatsız oldu. İçinde bir daha asla hissetmeyeceğini düşündüğü büyük bir duygu dalgası yükseldi ve kadının güzel şekilli omuzlarını alıp ince bedenini kendininkine yaslanmak istedi; ama bu dürtüyü bastırıp kadının mermersi pürüsüz cildini ve rüzgârda uçuşan serseri saçlarını izledi.

Kaotik rüzgâr deniz üzerinde yaslı bir şekilde ulurken, ikilinin arasında rahat bir sessizlik vardı. Orada Elric, şehrin sıcak kokusunu unutup neredeyse rahatlamış gibi hissedebiliyordu. Yeşil cübbesi rüzgârda dalgalanan kadın sonunda bakışlarını ondan fırtınalı denize çevirerek konuştu, “Ölü Tanrılar’ın Kitabı’nı duyduğunu düşünüyorum.”

Elric başını salladı. Kendisini akranlarıyla mümkün olduğunca bağdaştırmama ihtiyacı hissetse de ilgisini çekmişti. Efsanevi Kitap’ta yüzyıllardır insanları cezalandıran pek çok problemi çözebilecek bilgilerin olduğuna inanılıyordu; her büyücünün tadına bakmak istediği kutsal ve kudretli bir bilgelik vardı ama bunun yok edildiğine, Eski Tanrılar güneş sisteminin dış menzilinin ötesindeki kozmik bölgede ölürken güneşe fırlatıldığına inanılıyordu. Daha sonraki dönemde ortaya çıkan başka bir efsaneye göre ise bazı karanlık güçler Kitap’ın güneşe doğru seyrine müdahale etmiş ve onu yok edilmeden önce ele geçirmişlerdi. Çoğu araştırmacı, yok edilmediği takdirde Kitap’ın bir zamanda ortaya çıkmış olması gerektiğini iddia ederek bu efsaneyi gerçek kabul etmiyorlardı.

Elric, Shaarilla’ya cevap verirken ilgi duyduğu belli olmasın diye düz bir ses tonuyla konuştu. “Neden bundan bahsediyorsun?”

“Hâlâ var olduğunu biliyorum,” dedi Shaarilla duygu dolu bir şekilde, “ve nerede olduğunu da. Babam ölmeden hemen önce bu bilgiye ulaştı. Bulmama yardım edersen bana –ve Kitap’a– sahip olabilirsin.”

Kitap’ta huzurun sırrı saklı olabilir miydi? Elric meraklanmıştı. Bulduğu takdirde Fırtınayaratan’dan kurtulabilir miydi?

“Kitap’ı benim yardımımı isteyecek denli çok istiyorsan,” dedi bir süre sonra, “neden kendin sahip olmak istemiyorsun?”

“Öyle bir şeyin sürekli benim elimde olması düşüncesi beni korkutuyor. Sıradan bir ölümlünün sahip olabileceği bir kitap değil o; ve sen dünyadaki son ölüm büyücüsüsün. Ona senin sahip olman daha münasip. Ayrıca onu almak için beni öldürebilirsin, öyle bir cilt elimdeyken asla güvende olmam. Bana bilgeliğinin yalnızca küçük bir kısmı gerekli.”

“Neymiş o?” diye sorudu Elric. İçinde yükselen yeni bir duygu dalgasıyla kadının soylu güzelliğini incelemeye başladı.

Kadın gözlerini kapadı. “Kitap elimize geçtiğinde... bunun cevabını o zaman bulacaksın. Öncesinde değil.”

“Bu cevap yeterli,” dedi Elric hızlıca, o anda daha fazla bilgi edinemeyeceğini fark etmişti. “Ve cevap hoşuma gitti.” Sonra neredeyse yarı bilinçli bir şekilde ince, soluk elleriyle kadının omuzlarını tuttu ve kendi renksiz dudaklarını onun kırmızı dudaklarına götürdü.

Elric ve Shaarilla atlarını batıya, Sessiz Topraklar’a doğru sürüyorlardı. İki gün önce gemileri Shazaar’a ulaşmış, şimdi yeşil ovaların üzerinde yol alıyorlardı. Shazaar ve Sessiz Topraklar arasındaki sınır bölgesi ıssız bir yerdi ve köylüler bile yoktu; doğal zenginlik olarak verimli olsa da orada kimse yaşamıyordu. Shazaar sakinleri, sınırlarını daha da genişletmekten özenle kaçınmışlardı; zira Sessiz Topraklar’da yaşayanlar iki bölgenin doğal sınırı olan Sis Bataklıkları’nın ötesine pek geçmeseler de Shazaar sakinleri, komşularına karşı batıl inançlarla bezeli bir korku duyuyorlardı.

Yolculuk temiz ve hızlı geçiyordu ama gezginlerin amacı hakkında hiçbir bilgileri olmaması gereken birkaç kişi, onları yaklaşan bir tehlikeye karşı uyarmıştı ve bu meşum bir şeydi. Elric’in suratı asıktı ve akıbet işaretlerini tanımıştı; ama bunlara aldırış etmemeyi ve Shaarilla’ya bu konuda hiçbir şey söylememeyi tercih etmişti. Kadın ise Elric’in sessizliğini problem etmiyor gibiydi. Gün içinde çok az konuşuyor, nefeslerini geceleri vahşice sevişmek için saklıyorlardı.

İkili, Sis Bataklıkları’nın titreyen, hain patikalarına doğru atlarını sürerken berrak kış gününün sessizliğini yalnızca iki atın yumuşak topraktaki nal sesleri, Elric’in koşum takımı ve kılıcının çıkardığı takırtı yarıyordu.

Kasvetli bir gecede sınırı bataklıkla çizilen Sessiz Topraklar’ın sınırlarına ulaştılar ve durup kamp yaptılar. İpekten çadırlarını sisin çevirdiği boş araziye bakan bir tepeye kurdular.

Ufka dayanan siyah yastıklara benzeyen bulutlar meşum bir hava yayıyordu. Arkalarında ay dolanıyor, arada sırada bulutları delip parıldayan bataklığa ya da bakımsız, yeşil hududa soluk, geçici bir ışınını gönderiyordu. Bir keresinde bir ay ışığı huzmesi gümüş üzerinde parıldadı ve Elric’in kara siluetini aydınlattı. Sonra o soğuk tepede yaşayan bir canlı görmekten rahatsız olmuş gibi tekrar buluttan kalkanının arkasına sığındı ve Elric’i derin düşünceler içinde, istediği karanlıkta bıraktı.

Uzaktaki dağların üzerinde yıldırım gürüldüyor, ses başka bir yerde olan tanrıların kahkahasına benziyordu. Elric ürperdi ve mavi pelerinine daha sıkı sarınarak sis kaplı ovaya bakmaya devam etti.

Bir süre sonra Shaarilla gelip yanında durdu. Havadaki nemli ürpertiyi engelleyemeyen kalın, yünden bir pelerin giyiyordu.

“Sessiz Topraklar,” diye mırıldandı kadın. “Hikâyeler doğru mu Elric? Sana eski Melniboné’de onu öğrettiler mi?”

Elric kaşlarını çattı, kadının düşünürken onu rahatsız etmesi sinirini bozmuştu. Hızlı bir şekilde ona doğru döndü ve kızıl irisli gözleriyle bir an baktıktan sonra düz bir ses tonuyla konuştu;

“Sakinleri insan değiller ve korku saçarlar. Bu kadarını biliyorum. Yalnızca birkaç kişi topraklarına girdi. Bildiğim kadarıyla da hiçbiri geri dönmedi. Melniboné’nin güçlü bir imparatorluk olduğu zamanlarda bile atalarımın hükmetmediği bir yerdi burası, böyle bir arzuları da yoktu. Onlarla anlaşma da yapmadılar. Sessiz Topraklar’da yaşayanların ölen bir ırktan oldukları, atalarımdan çok daha bencil oldukları ve Melnibonéliler gücü ele geçirmeden çok önce Dünya’ya hükmettikleri söylenir. Bugünlerde bataklıklar ve dağlarla çevrili kendi topraklarının dışına neredeyse hiç çıkmazlar.”

Shaarilla güldü. “Demek insan değiller, öyle mi Elric? Peki ya onlarla akraba olan benim halkım? Peki ya ben Elric?”

“Bana göre yeterince insan değilsin,” dedi Elric kayıtsız bir şekilde kadının gözlerinin içine bakarak. Kadın gülümsedi.

“Bu bir iltifat mı? İltifat olarak kabul ediyorum; kıvrak dilin daha iyisini bulana kadar.”

O gece huzursuz bir şekilde uyudular ve Elric tahmin ettiği gibi fırtınalı, dehşet dolu uykusunda acı içinde çığlıklar attı ve Shaarilla’nın gözlerini acı ve kıskançlıkla dolduran bir isim haykırdı. Kasvetli uykusunda gözleri açık olan Elric ismini zikrettiği kişiye bakıyor, Shaarilla’nın kulaklarını kapatıp ürpermesine sebep olan ıslığa benzer bir dilde bir şeyler söylüyordu.

Ertesi sabah sarı ipekten çadırın kumaşını toplarlarken Shaarilla, Elric’e doğrudan bakmaktan kaçınıyordu ama daha sonra Elric’in konuşmadığını görünce titreyen bir sesle ona bir soru sordu.

Sormak zorunda olduğu ama sorması zor bir soruydu. “Ölü Tanrılar’ın Kitabı’nı neden istiyorsun Elric? İçinde ne bulacağını düşünüyorsun?”

Elric omzunu silkip soruyu duymazlıktan geldi ama kadın kelimeleri yavaşça ve sesinde daha ısrarcı bir tonla tekrarladı.

“Pekâlâ,” dedi Elric sonunda. “Ama birkaç cümleyle cevaplaması zor. İki şeyden bir tanesini bilmek istiyorum.”

“Neymiş o Elric?”

Uzun boylu albino, katladığı çadırı çimin üzerine koyup içini çekti. Parmakları huzursuz bir şekilde rün kılıcının kabzasının üzerindeki topta kıpırdandı. “Nihai bir tanrının var olması mümkün müdür, değil midir? Hayatıma bir yön vermek için bunu bilmem gerekiyor Shaarilla. Şu anda hayatlarımızı Düzen ve Kaos Lordları yönetiyor. Ama onlardan daha üstün bir varlık var mı?”

Shaarilla bir elini Elric’in kolunun üzerine koydu. “Bunu neden bilmek zorundasın?” dedi.

“Bazen umutsuzluk içinde iyi bir tanrıya sığınmak istiyorum Shaarilla. Geceleri uykusuz bir şekilde yatarken aklım başımdan gidiyor; beni kendine çekecek, ısıtacak, koruyacak, evrenin kaotik karmaşıklığında düzen olduğunu söyleyecek bir şey –herhangi bir şey– için siyah çorak toprakları geziyor; bana gezegenlerin bu yapısının bir düzene ait olduğunu, yalnızca kötü anarşi sonsuzluğundaki kısa ve parlak bir aklıselimlik kıvılcımı olmadığını söylemesini istediğim bir şey arıyorum.”

Elric iç çekti ve düşük tonlu sesinde umutsuzluk vardı. “Evrenin düzeni olduğuna dair bir kanıt bulamadığımdan dolayı beni rahatlatan tek şey anarşiyi kabul etmek. Böylece kaostan zevk alıyorum ve korkusuzca hepimizin en başından beri lanetli olduğumuza inanıyorum; kısa yaşantımız hem anlamsız hem de lanetli. Terk edilmekten beter olduğumuzu kabul edebiliyorum çünkü hiçbir zaman zaten bizi terk edecek bir şey yoktu. Kanıtları kafamda ölçüp biçtim Shaarilla ve hareketlerimizi, büyülerimi ve mantığımızı görünürde yöneten bütün yasalara rağmen anarşi hüküm sürüyor. Dünyada yalnızca kaos görüyorum. Aradığımız kitap bana aksini söylerse buna memnuniyetle inanacağım. O zamana dek yalnızca kılıcıma ve kendime güveneceğim.”

Shaarilla garip bir şekilde Elric’e baktı. “Bu felsefen geçmişindeki olayların etkisi sonucu ortaya çıktı değil mi? Aldığın canların ve ihanetinin sonuçlarından korkuyor musun? Nadiren adil olan çöllere inanmak senin için daha iç rahatlatıcı değil mi?”

Elric öfkeyle parlayan kırmızı gözlerini ona çevirdi ama konuşmak için ağzını açtığında siniri geçti ve gözlerini kadının göremeyeceği şekilde yere indirip kukuletasına sakladı.

“Belki de,” dedi usulca. “Bilmiyorum. Tek gerçek bu Shaarilla. Bilmiyorum.”

Shaarilla başını salladı. Kadının yüzünde esrarengiz bir anlayış vardı; ama Elric kadının ona nasıl baktığını göremiyordu, zira kendi gözleri beyaz yüzünden aşağı akan ve anlık olarak gücünü ve iradesini ondan alan kristal yaşlarla doluydu.

“Ben hasta bir adamım,” dedi inlercesine, “ve bu şeytan kılıcı olmasaydı bir adam bile olmazdım.”

İKİNCİ BÖLÜM

Hızlı, siyah atlarına bindiler ve onları vahşice tepeden aşağı, bataklığa doğru sürmeye başladılar. Rüzgâra kapılan pelerinleri arkalarında havayı dövüyordu. İkisinin yüzlerinde de kendinden eminlik vardı ve içlerindeki acı veren belirsizliği kabullenmeyi reddediyorlardı.

Ve onlar durduramadan atların nalları titrek bataklığa saplandı.

Elric küfrederek dizginlere asıldı ve atını sağlam zemine çekti. Shaarilla da panikleyen atıyla cebelleşerek sağlam zemine çekebildi.

“Nasıl geçeceğiz?” diye sordu Elric sabırsızca.

“Bir harita vardı...” diye söze başladı Shaarilla çekinerek.

“Nerede?”

“Ka... kayboldu. Kaybettim; ama ezberlemeye çalışmıştım. Sanırım güvenli bir şekilde karşıya geçmemize yeter.”

“Nasıl kaybettin ve nasıl oldu da bunu bana daha önce söylemedin?” diye çıkıştı Elric.

“Üzgünüm Elric ama seni meyhanede bulduğum gün, o gün hafızam silindi. Bir şekilde bütün günü farkında olmadan geçirdim; ve uyandığımda harita ortada yoktu.”

Elric kaşlarını çattı. “Bize karşı hareket halinde olan bir güç olduğundan eminim,” diye mırıldandı, “ama ne olduğunu bilmiyorum.” Sesini yükselterek kadına hitap etti, “Hafızanın bizi yanıltmayacağını umalım. Bu bataklıklar dünya çapında kötü bir üne sahipler ve bizi doğal tehlikeler bekliyor.” Suratını astı ve parmaklarını rün kılıcının kabzasına koydu. “Önden senin gitmen daha iyi olur Shaarilla ama çok uzaklaşma. Yolu göster.”

Kadın konuşmadan başını salladı ve atının başını kuzeye çevirip büyük, sivri bir kayanın bulunduğu bir yere gelene kadar atını dörtnala sürdü. Önlerinde yaklaşık bir buçul metre genişliğinde, sisli bir bataklığa giden çimli bir yol uzanıyordu. Havada asılı sisten dolayı uzağı göremiyorlardı ama patika belli bir noktaya kadar sağlam gibiydi. Shaarilla atını patikaya sürdü ve tırıs şekilde ilerlemeye başladı. Elric hemen arkasından geliyordu.

Beyaz bir şekilde parlayan ve fırıl fırıl dönen ağır sisin içinde atlar çekinerek ilerliyorlardı ve binicileri her an tetikte, elleri dizginlerdeydi. Sis, bataklığı sessizlikle yalıtmıştı ve etraflarındaki parlak, sulu araziden çürük bir koku yayılıyordu. Etrafta ne koşuşan bir hayvan ne de şakıyan bir kuş vardı. Etrafları hem atları hem de binicilerini rahatsız eden korku dolu bir sessizliğe gömülüydü.

Boğazlarında panikle Elric ve Shaarilla doğal olmayan Sis Bataklıkları’nın derinliklerine doğru atlarını sürmeye devam ediyorlardı. Gözleri tetikteydi ve burun delikleri bile pis kokan bataklıkta tehlike kokusu arıyordu.

Uzun saatler ve güneş tepe noktasını çoktan geride bıraktıktan sonra, Shaarilla’nın atı kişneyerek şaha kalktı. Kadın, Elric’e seslendi; gözleri sise bakarken soylu yüz hatları korkuyla çarpılmıştı. Atı çekinse de Elric onu ileri sürdü ve kadının yanına gitti.

Havada asılı beyazlığın içinde bir şey yavaş ve tehditkâr bir şekilde hareket etti. Elric’in sağ eli sol tarafına atıldı ve Fırtınayaratan’ın kabzasını kavradı.

Kılıç çığlık atarak siyah bir alev gibi kınından çıktı ve gücü, Elric’in kolundan bedenine aktı. Elric’in kızıl gözlerine garip, lanetli bir ışık doldu ve korkmuş atını sinsi sise sokarken ağzının kenarında pis bir sırıtış vardı.

“Arioch, Yedi Karalar’ın Lordu, benimle ol!” diye bağırdı ve önündeki şekle baktı. Beyazdı, sis gibiydi ama her nasılsa daha karanlıktı. Elric’in başının üzerine kadar uzanıyordu. Yaklaşık üç metre boyunda ve genişliğindeydi ama yalnızca bir çerçeveydi; yüzü ya da organları olmayan, ileri atılan, yalnızca kötücül hareket eden! Ama Arioch, koruyucu tanrısı, onu duymamayı tercih etti.

Hayvan, binicisinin demirden kontrolü altında ileri atılırken Elric, atının büyük kalbinin bacaklarının arasında attığını hissedebiliyordu. Shaarilla arkasında çığlık atıyordu ama Elric, kadının ne dediğini duyamıyordu. Elric, kılıcını beyaz şekle savurdu ama kılıcı yalnızca sisi dövdü ve o şey kızgın bir şekilde uludu. Korkudan deliye dönmüş olan at daha fazla ileri gitmiyordu ve Elric atından inmek zorundaydı.

Arkasına dönüp, “Atımı tut,” diye bağırdı ve hızlı adımlarla önünde duran ve yolu tıkayan şekle doğru ilerledi.

Yaklaştıkça o şeyin çıkıntılarını görebiliyordu. İnce, sarı şarap renginde iki göz; karşısındaki şeyin vücudunun üst tarafındaydı ama ayrı bir kafası yok gibiydi. Dişlerle dolu ve belli belirsiz bir yarığa benzeyen bir ağız, gözlerin hemen altındaydı. Elric kulak ya da burun göremedi. Üst kısmından dört uzantı çıkıyordu ve bedeninin alt kısmı herhangi bir organdan destek almadan yerde sürünüyordu. Elric o şeye bakarken gözlerinin acıdığını hissetti. Bakmak aşırı derecede iğrençti ve şekilsiz bedeninden ölüm ve çürüme kokusu yayılıyordu. Albino korkusunu bastırmaya çalışarak dikkatli bir şekilde hafifçe öne doğru çıktı. O şeyin kollarıyla yapabileceği herhangi bir darbeyi durdurmak için kılıcını yukarıda tutuyordu. Elric, o şeyi büyü kitaplarından birinde gördüğünü hatırladı. Bu bir Sis Devi’ydi; büyük ihtimalle tek Sis Devi olan Zilyıkım. En bilge büyücüler bile bunlardan kaç tane var olduğundan emin değillerdi, belki bir, belki çok... İnsan ve hayvanların ruh ve kanından beslenen, bataklıklarda yaşayan bir yaratıktı; ama Sis Bataklıkları, Zilyıkım’ın avlandığı söylenen yerlerin çok doğusunda kalıyordu.

Elric’in, neden bataklıkların bu kısmında bu kadar az hayvan olduğuna dair merakı dindi. Başını yukarı kaldırdığında havanın kararmaya başladığını gördü.

Elric, halkının kadim iblis tanrılarının adlarını zikrederken Fırtınayaratan elinde kıpırdandı. Mide bulandırıcı yaratık, isimleri tanıyor gibiydi. Bir an için geriye doğru yalpaladı. Elric bacaklarını o şeye doğru ilerlemeye zorladı. Daha da yakınlaşınca yaratığın beyaz olmadığını fark etti ama tanıdığı bir renge de sahip değildi. Turuncu ve mide bulandırıcı yeşilimsi bir sarı rengi andırıyordu ama renkleri gözleriyle görmüyordu; yabancı, lanetli bulanıklıkları hissediyordu.

Elric, sonra yüzeydeki bilincine hiçbir anlam ifade etmeyen isimleri haykırarak o şeye doğru atıldı. “Balaan Marthim! Aesma! Alastor! Saebos! Verdelet! Nizilfkm! Haborym! Yok Eden Alevler’den Haborym!” Aklı ikiye bölünmüştü. Bir yandan kaçmak ve saklanmak istiyordu ama onu ele geçirmiş ve dehşetle yüzleşmesi için ileri iten gücü kontrol edemiyordu. Kılıcı önündeki şekli deliyor ve kesiyordu. Suyu kesiyormuş gibiydi; duyuları olan, titreyen bir suydu bu. Ama Fırtınayaratan etki ediyordu. Korkunç bir acı çekiyormuş gibi yaratığın bütün şekli titredi. Elric havaya doğru kalktığını ve görüşünün kapandığını hissetti. Hiçbir şey göremiyordu, onu tutan şeye doğru kılıcını savurmak dışında hiçbir şey yapamıyordu.

Kör bir şekilde savaşmaya devam ederken alnından terler boşalıyordu.

Fiziksel olmayan, daha derin, korkunç bir acı benliğini doldurdu ve acı içinde onu tutup yavaş yavaş açık çenesine doğru çeken şeye kılıcını savurmaya devam etti. Şeyin iğrenç kollarında debeleniyor, titriyordu. O şey güçlü kollarıyla onu tutuyor, neredeyse şehvetli bir şekilde haşin bir sevgilinin bir kızı kendisine çekmesi gibi ağzına doğru götürüyordu. Rün kılıcının içindeki büyük güç bile yaratığı öldürmeye yetmiyor gibiydi. Öncesine oranla biraz güçten düşmüş gibi olsa da Elric’i dişlerini gıcırdatarak ve salyalar akıtarak yarıktan bozma ağzına çekmeye devam ediyordu.

Fırtınayaratan sağ elinde dans edip, kötücül şarkısını şakırken tekrar isimleri haykırdı. Elric acı içinde titriyor, dua ediyor, yalvarıyor ve vaatlerde bulunuyordu ama yavaş yavaş sırıtan çeneye doğru çekilmeye devam ediyordu.

Vahşice kılıcını savurmaya devam ederken Arioch’un ismini haykırdı. Zihnine başka bir zihin –alaycı, güçlü ve kötü bir zihin– dokundu ve Arioch’un en sonunda cevap verdiğini fark etti! Neredeyse fark edilmeyen bir şekilde Sis Devi zayıfladı. Elric, avantajının peşini bırakmadı ve yaratığın güç kaybettiği bilgisinden destek aldı. Kör bir şekilde, acı bedenindeki bütün sinirleri delerken kesip biçmeye devam etti.

Sonra birden düşmeye başladı.

Saatlerce, yavaşça, ağırlığı yokmuşçasına düşmüş gibi hissetti ve sonunda altındaki zemine düştü. Batmaya başladı.

Uzay ve zamanın ötesinde bir yerlerde bir sesin ona seslendiğini duydu. Duymak istemiyordu; onu kendine çeken, içinde yattığı soğuk, rahatlatıcı şeyin içinde kalmaya razıydı.

Sonra altıncı hissiyle onu çağıranın Shaarilla olduğunu fark etti ve kendisini, kadının sözcüklerini anlamaya çalışmaya zorladı.

“Elric... bataklık! Bataklıktasın. Hareket etme!”

Kendi kendine gülümsedi. Neden hareket etsindi ki? Aşağı doğru, yavaşça, sakince batıyordu... onu buyur eden bataklığın içine doğru… Daha önce de böyle bir şey olmuş muydu; başka bir bataklık?

Aklında bir şimşek çaktı ve durumun vahametinin tamamen farkına vararak gözlerini açtı. Üzeri sis kaplıydı. Bir tarafında isimsiz renkli bir havuz yavaş yavaş buharlaşıyor, etrafa pis bir koku yayıyordu. Diğer tarafta deli gibi el kol hareketleri yapan, insana benzer bir şekil görüyordu. İnsan formunun ötesinde iki atın şekillerini zar zor seçebiliyordu. Shaarilla oradaydı. Altında...

Altında bataklık vardı.

Kolları ve bacakları açık bir şekilde yatmış, yarısına kadar kalın, pis kokan balçığın içindeydi. Fırtınayaratan halen sağ elindeydi. Başını döndürebilse görecekti. Dikkatli bir şekilde bedeninin üst kısmını onu içine çeken bataklıktan kaldırmayı denedi. Başarılı oldu ve bacaklarının daha derine battığını hissetti. Doğrularak kadına bağırdı.

“Shaarilla! Çabuk... ip!”

“İp yok Elric!” Kadın dövünüyor, elbisesinin üst kısmını parçalıyordu.

Elric batmaya devam ediyor, ayakları üzerine basacak bir zemin bulamıyordu.

Shaarilla, elbisesinin parçalarını hızlı bir şekilde düğümledi. Derme çatma ipi sakarca batmakta olan albinoya doğru fırlattı. İp kısa düştü. Aceleciliği yüzünden kendine kızıp ipi tekrar fırlattı. Bu sefer Elric ipi tutmayı başardı. Kadın kumaşa asılmaya başladı. Elric biraz yükseldiğini hissetti, sonra durdu.

“Olmuyor Elric... yeterince güçlü değilim.”

İçinden ona söven Elric bağırdı: “At... ata bağla!”

Kadın atlardan bir tanesine doğru koştu ve elbiseyi eyerin kayışına bağladı. Sonra hayvanın dizginlerini tutup yürütmeye başladı.

Elric hızlı bir şekilde kendisini çeken balçıktan kurtuldu ve elinde Fırtınayaratan ile birlikte çimin kenarına kadar süzüldü.

Nefes nefeseydi. Ayakta durmaya çalıştı ama bacaklarının aşırı derecede zayıf olduğunu fark etti. Ayağa kalktı, sendeledi ve yere düşütü. Shaarilla yanına doğru eğildi.

“Yaralı mısın?”

Elric zayıf olmasına rağmen gülümsedi. “Sanmıyorum.”

“Korkunçtu. Neler olduğunu tam olarak göremedim. Birden gözden kayboldun ve sonra... sonra o ismi haykırdın!” Kadın titriyordu. Yüzü solmuş ve gergindi.

“Hangi isim?” Elric gerçekten şaşırmıştı. “Hangi ismi haykırdım?”

Kadın başını iki yana salladı. “Önemli değil –ama her ne idiyse– seni kurtardı. Kısa bir süre sonra tekrar belirdin ve bataklığa düştün…”

Fırtınayaratan’ın gücü hâlâ albinoya akmaya devam ediyordu. Kendini şimdiden daha güçlü hissediyordu.

Anlık bir çabayla ayağa kalktı ve yalpalayarak atına doğru yürümeye başladı.

“Sis Devi’nin normalde bu bataklıkta yaşamadığına eminim, buraya gönderilmiş olmalı. Ne ya da kim tarafından olduğunu bilmiyorum ama hâlâ şansımız varken sağlam bir zemine gitmemiz lazım.”

“Ne yöne? Öne mi arkaya mı?”

Elric kaşlarını çattı. “Öne tabii ki. Neden soruyorsun?”

Kadın yutkundu ve başını iki yana salladı. “O zaman acele edelim,” dedi.

Atlarına bindiler; bataklık ve sisten perde arkalarında kalana kadar hızla yol aldılar.

Elric yollarına engeller koyan bir güç olduğunu fark etmiş, yolculuklarını baskı altında yaptıklarını hissetmeye başlamıştı. Az dinlenip güçlü atlarını hızla, neredeyse hiç durmadan sürüyorlardı.

Beşinci günde çorak ve kayalıklı topraklardan geçmeye başladılar. Hafifçe yağmur yağıyordu.

Sert zemin kaygandı, dolayısıyla atlarını daha yavaş sürmek zorunda kalıyorlardı. Atlarının sırılsıklam boyunlarına dolanıp çiseleyen yağmuru doğru düzgün engelleyemeyen pelerinlerine sıkıca sarınmışlardı. Bir süre konuşmadan yol aldıktan sonra ilerilerinden gelen korkunç bir havlama ve toynak takırtıları duydular.

Elric sağ taraflarındaki büyük bir kayayı işaret etti. “Şuraya sığınalım,” dedi. “Bize doğru bir şey geliyor, büyük ihtimalle başka düşmanlar. Şansımız varsa bizi görmeden geçip giderler.” Shaarilla sessizce başını salladı ve beklediler. İğrenç havlama sesi giderek yakınlaşıyordu.

“Bir binici, birkaç başka hayvan,” dedi Elric kulak kesilip dinleyerek. “Hayvanlar biniciyi ya takip ediyor ya da kovalıyorlar.”

Sonra rüzgârdaki koşuşturmacayı net şekilde gördüler. Bir adam, kendisi kadar korkuya kapılmış bir atı sürüyordu; ve arkasında mesafeyi giderek kapatan, ilk bakışta bir köpek sürüsüne benzer bir şey vardı. Bunlar köpek değildi; yarı-köpek yarı-kuştu. Köpeklerin ince, tüylü bacaklarına sahiplerdi ama patileri yerine kuş pençeleri; ve burunları yerine sivri bir ucu olan, kıvrık gagaları vardı.

“Dharzi’nin av köpekleri!” dedi nefesini tutarak Shaarilla. “Efendileri gibi onların da soylarının tükendiğini sanıyordum!”

“Ben de öyle,” dedi Elric. “Burada ne yapıyorlar? Dharzi ve bu toprakların sakinleri arasında hiçbir iletişim olmadı.”

“Bir şey tarafından buraya getirilmişler,” diye fısıldadı Shaarilla. “O şeytan köpekler kesinlikle kokumuzu alacaklardır.”

Elric, elini rün kılıcının üzerine koydu. “O halde avlarına yardım etmek bize bir şey kaybettirmez,” dedi atını ileri sürerek. “Burada bekle Shaarilla.”

Bu esnada şeytan sürüsü ve kovaladıkları adam, Elric ve Shaarilla’nın arkasına sığındıkları kayanın yanından geçip dar bir geçide doğru ilerliyorlardı. Elric, atını yokuş aşağı sürdü.

“Hey!” diye bağırdı at binicisine. “Dön ve dur, dostum, sana yardım etmeye geldim!”

Elric, inleyen rün kılıcını havaya kaldırarak uluyan şeytan köpeklerine doğru atıldı ve atının toynakları bir tanesine vurunca olağanüstü hayvanın omurgasını kırdı. Garip köpeklerden beş ya da altı tane kalmıştı. Binici atını çevirdi ve belindeki kından uzun bir kılıç çıkardı. Geniş, çirkin bir ağza sahip küçük bir adamdı. Rahatlayarak sırıttı.

“Denk gelmemiz büyük bir talih, iyi efendi.”

Daha neredeyse lafını bitirmeden iki köpek üzerine doğru atladı ve adam, bütün dikkatini köpeklerin keskin pençeleri ve gagalarından savunmaya verdi.

Diğer üç köpek, vahşi gözlerini Elric’e çevirdi. Bir tanesi gagasıyla Elric’in boğazını hedef alarak havaya zıpladı. Elric, hayvanın pis nefesini suratında hissetti ve Fırtınayaratan’la bir kavis çizerek köpeği ikiye böldü. Kendisine ve atına pis kan sıçradı ve koku, diğer köpeklerin saldırısını kuvvetlendirmiş gibiydi. Kan, aynı zamanda dans eden siyah rün kılıcına neredeyse mest olmuş bir melodi verdi ve Elric, kılıcın elinde titreyerek çirkin köpeklerden bir başkasına vurduğunu gördü. Köpek tam havalanmıştı ki kılıcın ucu hayvanın göğüs kemiğinin hemen altına girdi. Hayvan korkunç bir acıyla çığlık attı ve kılıcı tutmak üzere gagasını çevirdi. Gagası kılıcın parlak siyah metaline değince Elric’in burnuna yanma kokusuna benzer pis bir koku doldu ve hayvanın çığlığı aniden kesildi.

Dikkatini son köpeğe veren Elric, gözünün ucuyla, dağlanan köpeğin cesedini gördü. Atı şaha kalkmış bir şekilde kalan son garip hayvanı toynaklarıyla dövüyordu. Köpek, atın saldırısından kurtuldu ve Elric’in saldırıya açık sol tarafına doğru geldi. Albino eyer üzerinde döndü ve kılıcını köpeğin kafatasına soktu. Köpeğin beyni ve kanı, ıslak ve pırıldayan zemine sıçradı. Bir şekilde hâlâ canlı olan hayvan kuvvetsiz bir şekilde Elric’e doğru havladı ama Melnibonéli, köpeği görmezden gelip dikkatini düşmanlarından birinden kurtulmuş fakat ikincisiyle başa çıkmakta zorlanan küçük adama çevirdi. Köpek, gagasıyla kılıcı kabzasının hemen yanından yakalamıştı.

Hayvan kendisinden kılıcı sallayarak kurtulmaya çalışan küçük adamın boynuna doğru pençelerini savuruyordu. Elric, rün kılıcını bir mızrak gibi havaya kaldırarak ileri atıldı ve havada sallanan köpeğe doğrulttu. Hayvan hâlâ eski avının etine ulaşmaya çalışıyor, pençeleriyle havayı dövüyordu. Fırtınayaratan, hayvanın karnının alt tarafına girdi ve yukarı doğru çıkarak köpeği boydan boya yardı. Köpek, küçük adamın kılıcını bıraktı ve titreyerek yere düştü. Elric’in atı taşlık zeminde hayvanı ezdi. Ağır ağır nefes alan albino, Fırtınayaratan’ı kınına soktu ve ihtiyatlı bir şekilde kurtarmış olduğu adamı süzdü. Herhangi biriyle gereksiz yere iletişime geçmek hoşuna gitmezdi ve küçük adamın duygularını belli edip kendisini utandırmasını istemiyordu.

Hayal kırıklığına uğramadı. Adamın geniş, çirkin ağzında neşeli bir sırıtış peydah oldu ve kıvrık kılıcını kınına soktuktan sonra eyerinin üzerinde eğildi.

“Teşekkürler, iyi efendi,” dedi. “Yardımın olmasa savaş daha uzun sürebilirdi. Beni pratik yapmaktan alıkoydun ama niyetin iyiydi. Ayhüznü benim ismim.”

“Benimki de Melnibonéli Elric,” diye cevap verdi albino ama adamın suratında herhangi bir tepki oluşmadı. Bu garipti çünkü Elric ismi, dünyanın çoğu kısmında kötü bir üne sahipti. İhanetinin ve kuzeni Cymoril’i öldürmesinin hikâyesi Genç Krallıklar’ın neredeyse bütün meyhanelerinde anlatılırdı. Her ne kadar bundan nefret etse de karşılaştığı kişilerin kendisini tanımasına alışıktı. Albino olması bile onu ayrı kılmaya yetiyordu.

Ayhüznü’nün cehaleti ilgisini çektiği ve kendini beğenmiş, küçük biniciye karşı garip bir çekim duyduğu için Elric, nereden geldiğini anlamak üzere adamı inceledi. Ayhüznü zırh giymiyordu ve kıyafetleri soluk mavi bir maddeden yapılmaydı; yolculuktan dolayı lekelenmiş ve eskimişti. Siyah deriden kemerinde bir kılıç, bir kama ve yünden yapılma bir para çantası vardı. Çatlak deriden yapılma, ayak bileklerine kadar gelen bir bot giyiyordu. Atının üzerindeki koşumlar eskiydi ama kaliteli oldukları belliydi. Eyerde oturan adam yaklaşık bir buçuk metre boyundaydı ve bacakları ince vücudunun geri kalanına oranla fazla uzundu. Burnu kısa ve önü kalkıktı; gri-yeşil, büyük ve masum duran gözleri vardı. Alnına ve boynundan aşağı, paspas gibi canlı kırmızı saçları süzülüyordu. Atının üzerinde rahat bir şekilde oturuyor ve hâlâ sırıtıyordu ama bakışlarını Elric’in arkasına, yanlarına gelmekte olan Shaarilla’ya çevirmişti.

Kadın atını durdurduğunda Ayhüznü nazik bir şekilde eğildi.

Elric soğuk bir ses tonuyla konuştu. “Leydi Shaarilla... Efendi Ayhüznü?..”

“Elwherli Ayhüznü,” diyerek sözünü tamamladı küçük adam, “Doğu’nun ticaret merkezi, dünyadaki en güzel şehir.”

Elric şehrin ismini duymuştu. “Demek Elwherlisin, Efendi Ayhüznü. Şehrin adını duydum. Yeni bir şehir, değil mi? Birkaç asır yaşında. Memleketinden uzaklara gelmişsin.”

“Evet, öyle beyim. Bu kısımlarda konuşulan dili bilmesem yolculuğum daha da zor olurdu ama neyse ki anayurdu hakkındaki hikâyeleriyle bana ilham veren köle, dili bana iyice öğretti.”

“Ama neden buralara geldin, efsaneleri duymadın mı?” diye sordu Shaarilla duyduklarına inanmadan.

“Beni buraya getiren bizzat o efsanelerdi; ve o nahoş enikler peşime takılana kadar onlara inanmıyordum. Beni neden kovalamaya başladıklarını bilmiyorum çünkü benden hoşlanmamalarını gerektirecek hiçbir şey yapmadım. Gerçekten de barbar toprakları burası.”

Elric rahatsız olmuştu. Ayhüznü’nün oldukça hoşuna gittiği belli olan boş muhabbet, Elric’in düşüncelere dalmayı seven doğasına tersti ama yine de adamı giderek daha çok sevmeye başladığını fark etti.

Ayhüznü bir süre birlikte yol almalarını teklif etti Shaarilla karşı çıkıp Elric’e yan gözle bakmıştı ama Elric, kadını umursamamıştı.

“Pekâlâ o zaman dost Ayhüznü, üç kişi iki kişiden daha güçlü olduğuna göre seni kabul ediyoruz. Dağlara doğru gidiyoruz.” Elric de daha neşeliydi.

“Peki orada ne arıyorsunuz?” diye sordu Ayhüznü.

“Bir sırrı,” dedi Elric ve yeni buldukları yoldaşları başka soru sormadı.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Yağmur şiddetini artırmış, kayaların üzerine çarpıyor, şakıyordu. Üzerlerinde mat, çelikten bir gökyüzü vardı ve rüzgâr, kulaklarına bir ağıt mırıldanıyordu. Üç küçük figür, toprağın üzerinde kara düşüncelere dalmış bir tanrıya benzeyen siyah dağ bariyerine doğru atlarını sürüyordu, menzilin eteklerine yaklaştıkları sırada onlara gülen belki de bir tanrı ya da ıssız doruklara çıkan kanyonlar ve uçurumlarla düşen bazaltlar ile granitlerin arasında ıslık çalan rüzgârdı. Dorukların etrafında kara bulutlar şekilleniyordu ve yıldırım, toprak üzerinde yemek arayan devasa bir canavarın parmağı gibi düşüyordu. Bir şimşek çaktıktan sonra, dağlar göründüğü sırada Shaarilla, Elric’e düşüncelerini açtı.

“Elric, geri dönelim, yalvarırım. Kitap’ı unut. Bize karşı olan çok fazla güç var. İşaretlere kulak ver Elric, yoksa sonumuz gelecek!”

Ama Elric kasvetli bir sessizliğe bürünmüştü çünkü kadının kendi başlattığı arayışa olan şevkini yitirdiğinin uzun zamandır farkındaydı.

“Elric... lütfen. Kitap’a asla ulaşamayacağız. Elric, geri dön.”

Kadın, atını onun yanında sürüyor, kıyafetine yapışmış çekiyordu. Elric hızlı bir şekilde silkinerek kadının elinden kurtuldu ve şöyle dedi:

“Artık duramam çünkü ilgim ziyadesiyle arttı. Ya yolu göstermeye devam et ya da bana bildiklerini anlat ve burada kal. Kitap’ın bilgeliğinden tatmak istiyordun ama şimdi önümüze çıkan birkaç tehlike seni korkuttu. Öğrenmek istediğin şey neydi, Shaarilla?”

Kadın ona cevap vermek yerine şöyle dedi; “Peki senin istediğin neydi, Elric? Bana huzur olduğunu söylemiştin. Seni uyarıyorum, o kasvetli dağlarda huzur bulamazsın, tabii oraya ulaşabileceğimizi varsayarsak.”

“Bana karşı dürüst olmadın Shaarilla,” dedi Elric soğuk bir şekilde kara doruklara bakarak. “Bizi durdurmaya çalışan güçler hakkında bir şeyler biliyorsun.”

Kadın omuz silkti. “Önemli değil, çok az şey biliyorum. Babam ölmeden önce birkaç uyarıda bulundu, o kadar.”

“Ne dedi?”

“Kitap’ı koruyanın, insanlığın kitabın bilgeliğini kullanmasını engellemek için bütün gücünü kullanacağını söyledi.”

“Başka?”

“Başka bir şey demedi ama bu kadarı yeterli; çünkü babamın, uyarılarında haklı olduğunu gördüm. O muhafız onu öldürdü Elric; ya da muhafızın emrindekilerden biri. Kitap’taki bilgiyi ne kadar istesem de aynı kaderi paylaşmak istemiyorum. Bana yardım edebilecek kadar güçlü olduğunu düşünmüştüm ama şimdi bundan kuşku duyuyorum.”

“Seni şimdiye kadar korudum,” dedi Elric basitçe. “Şimdi bana Kitap’tan ne beklediğini söyle.”

“Utanıyorum.”

Elric, kadının üzerine gitmedi ama kadın usulca, neredeyse fısıldayarak, “Kanatlarımı,” dedi.

“Kanatların... yani Kitap’ın sana kanatlarını çıkaracak bir büyü vereceğini düşünüyorsun!” Elric alaycı bir şekilde gülümsedi. “Demek bu yüzden dünyanın en görkemli bilgeliğinin peşindesin!”

“Kendi topraklarında deforme olarak görülseydin, sana da önemli bir şeymiş gibi görünürdü,” dedi kadın.

Kızıl irisli gözleri garip bir duyguyla yanan Elric yüzünü ona çevirdi. Bir elini ceset beyazı derisine götürdü ve dudaklarında çarpık bir gülümseme peydah oldu. “Ben de senin gibi hissettim,” dedi sessizce. Başka bir şey demedi ve Shaarilla, utanmış bir şekilde tekrar peşine takıldı.

Hiç konuşmadan atını ikilinin önünde süren Ayhüznü, başını yana çevirip birden atını durduruncaya kadar sessiz bir şekilde atlarını sürdüler.

Elric küçük adamın yanına gitti. “Ne oldu Ayhüznü?”

“Bu yöne doğru atlıların geldiğini duyuyorum,” dedi. “Ve rahatsız edici derecede tanıdık olan sesler de. Yine o şeytan köpekler geliyor Elric ve bu sefer yanlarında biniciler de var!”

Elric de sesleri duydu ve arkasını dönüp Shaarilla’ya doğru seslendi.

“Belki de haklıydın,” dedi. “Bize doğru daha çok bela geliyor.”

“Şimdi ne yapacağız?” dedi Ayhüznü kaşlarını çatarak.

“Dağlara doğru gideceğiz,” dedi Elric, “ve onları geride bırakmaya çalışacağız.”

Atlarını dörtnala bir şekilde tepelere doğru sürmeye başladılar.

Ama işler planlandığı gibi gitmedi. Kısa bir süre sonra ufukta siyah bir sürü gördüler ve şeytan köpeklerin keskin, kuş sesine benzer ulumalarının giderek yaklaştığını duydular. Elric başını çevirip peşlerine düşmüş sürüye baktı. Gece bastırmaya başlıyordu ve her geçen an görüşleri azalıyordu; ama sürünün arkasından gelen binicileri şöyle böyle görebiliyordu. Kara pelerinler giyiyor, uzun mızraklar taşıyorlardı. Yüzleri, başlarını örten kukuletaların gölgelerinde kayıptı.

Elric ve yoldaşları atlarını dik bir yokuşa doğru sürerek üzerlerindeki kayalara sığınmaya çalıştılar.

“Burada duracağız,” diye emretti Elric, “ve onları yaklaştırmamaya çalışacağız. Açık alanda kolayca etrafımızı çevirebilirler.”

Ayhüznü başını sallayarak onayladı, Elric’in akıllıca konuştuğunun farkındaydı. Yorulmuş atlarını durdurup uluyan sürü ve kara pelerinli efendileriyle savaşmaya hazırlandılar.

Bir süre sonra şeytan köpekler yokuşu tırmanmaya başladı. Gaga-çenelerinden salyalar akıyor, pençeleri taşın üzerinde takırdıyordu. İki kayanın arasında durup yolu bedenleriyle kapatan Elric ve Ayhüznü, ilk saldırıyı karşıladılar ve hızlı bir şekilde üç hayvandan kurtuldular. Birkaç tanesi daha öldükten sonra öndeki biniciler köpeklerin arkasında görünmeye başladı.

“Arioch!” diye küfretti Elric binicileri tanıyarak. “Bunlar Dharzi Lordları! On asırdır ölüler. Ölülerle ve köpeklerinin somut hayaletleriyle savaşıyoruz Ayhüznü. Onları alt etmek için bir büyü bulamazsam sonumuz geldi demektir.”

Zombi adamlar bir an için savaşa katılmayacak gibi göründüler. Ölü gözleri, garip bir şekilde parlarken beklediler. Şeytan köpekler, Elric ve yoldaşının yarattığı sallanan çelik ağını kırmaya çalışıyorlardı. Elric, zihnini köşe bucak arayarak hafızasından bu yaşayan ölüleri yok edecek bir büyü bulmaya çalışıyordu. Sonra buldu ve çağıracağı güçlerin ona yardım etmeye karar vereceğini umarak konuşmaya başladı;

“Her şeyi yöneten Düzen

İtilmesin kenara elle;

Toprak Kralları’na karşı gelen

Öpülsün taze bir ölümle.”

Hiçbir şey olmadı. “Başarısız oldum,” diye mırıldandı Elric, bir yandan havlayan bir şeytan köpeğin saldırısını karşıladı ve kılıcıyla köpeği şişledi.

Ama sonra; sırtlarında ölü adamların oturduğu atların altındaki yer sallandı ve kaynar gibi oldu. Sarsıntı birkaç saniye sürdü, ardından dindi.

“Büyü yeterince güçlü değildi,” diyerek içini çekti Elric.

Yer tekrar sallandı ve ölü Dharzi Lordları’nın hareketsiz bir şekilde bekledikleri dağ eteğinin zemininde küçük kraterler oluşmaya başladı. Taşlar ufalandı ve atlar huzursuz bir şekilde burunlarından solumaya başladı. Sonra toprak gümbürdedi.

“Geri!” diye bağırdı Elric. “Geri çekil, yoksa biz de onlarla birlikte gideceğiz.” Ayaklarının altında toprak çökerken Shaarilla’ya ve onları bekleyen atlarına doğru gerilediler. Dharzi atları şaha kalkmıştı ve burunlarından solumaya devam ediyorlardı. Köpeklerin geri kalanları arkalarını dönmüş şaşkın gözlerle efendilerine bakıyorlardı. Yaşayan ölülerin dudaklarından düşük sesli bir inilti yayılıyordu. Birden etraflarını çeviren bütün zemin çatladı ve esneyen yarıklar oluştu. Ölü lordlar çığlık atarken toprak tarafından yutulup çağırıldıkları derinliklere geri dönerlerken Elric ve yoldaşları atlarına bindiler.

Yarıktan derin, lanetli bir kıkırdama sesi yükseldi. Bu, kendisine tabi olanları tekrar nezaretine alan toprak elementali Kral Grome’un alaycı gülüşüydü. Sızlanan şeytan köpekler çukura doğru gidip etrafını kokladılar. Sonra efendilerini bekleyen lanet her ne idiyse onların peşinden gidip hepsi birden çukura atladılar.

Ayhüznü ürperdi. “Çok garip insanlarla samimisin, dost Elric,” dedi titreyerek; ve atını tekrar dağa doğru çevirdi.

Ertesi gün kara dağlara ulaştılar. Shaarilla, huzursuz bir şekilde ezberlemiş olduğu taşlık yolda onlara rehberlik ediyordu. Artık Elric’e, dönmeleri için yalvarmıyordu; onları bekleyen kaderi kabul etmişti. Elric’in içinde Kitap’la ilgili saplantı yanıyor ve Elric gitgide sabırsızlanıyordu. Ölü Tanrılar’ın Kitabı’nda, en sonunda varoluşun nihai gerçeğini bulacaktı. Ayhüznü neşeli ve temkinli, Shaarilla ise tedirgindi.

Yağmur yağmaya devam ediyor, başlarının üzerinde fırtına gürlüyor ve homurdanıyordu. Yağmur yeni bir ısrarla şiddetini artırmaya başlamışken sonunda kocaman bir mağaranın siyah ağzına geldiler.

“Sizi daha fazla ileri götüremem,” dedi Shaarilla yorgun bir şekilde. “Kitap bu mağaranın girişinin ötesinde bir yerde.”

Elric ve Ayhüznü kararsız bir şekilde birbirlerine baktı. İkisi de ne yapacaklarını bilemiyordu. Hedeflerine ulaşmış olmak bir şekilde sıradan duruyordu –zira mağaraya girişi engelleyen bir şey yoktu– ve mağara korunmuyordu.

“Bize rahat vermeyen,” dedi Elric, “tehlikelerin bir şeyin ürünü olmaması mümkün değil ama işte buradayız ve kimse girmemizi engellemiyor. Bunun doğru mağara olduğundan emin misin, Shaarilla?”

Kadın girişin üzerindeki kayaya işaret etti. Kayada, Elric’in görür görmez tanıdığı bir sembol işliydi.

“Kaos işareti!” dedi Elric heyecanla. “Tahmin etmeliydim.”

“Bunun anlamı ne Elric?” diye sordu Ayhüznü.

“Bu sonu gelmez düzensizliğin ve anarşinin sembolüdür,” dedi Elric. “Entropi Lordları ya da onun emrindekilerden birinin hüküm sürdüğü topraklardayız. Demek düşmanımız buymuş! Bunun tek bir anlamı var; Kitap bu düzlemdeki şeylerin düzeni büyük ihtimalle çoklu evrenin sayısız düzlemi için de yüksek bir öneme sahip. Arioch bu yüzden bana yardım etmekte tereddüt etti çünkü o da bir Kaos Lordu!”

Ayhüznü şaşkın bir şekilde ona baktı. “Ne demek istiyorsun Elric?”

“Dünyayı yöneten, sonsuz bir savaşta olan iki kuvvetten haberin yok mu?” diye sordu Elric. “Düzen ve Kaos. Kaos durumunun destekçileri her şeyin mümkün olduğunu iddia ederler. Kaos’un rakipleri –Düzen’in güçleriyle ittifak kurmuş olanlar– Düzen olmadan maddenin mümkün olmadığını söylerler.

“Bazıları kenarda durup olması gerekenin, ikisinin dengesi olduğuna inanırlar ama bizim elimizden böyle bir şey gelmiyor. Biz iki kuvvet arasındaki anlaşmazlığa bulaştık. Kitap her iki taraf için de değerli ve sanırım Entropi destekçileri, kitabı elimize geçirdiğimizde ortaya çıkabilecek güçten korkuyorlar. Düzen ve Kaos, İnsanlar’ın yaşantılarına doğrudan neredeyse hiç müdahale etmezler; bu yüzden yalnızca efendiler onların varlıklarının tamamen farkındadır. Şimdi belki de aklımı kurcalayan sorunun cevabını bulacağım; birbirlerine karşıt olan Düzen ve Kaos’un üzerinde nihai bir güç var mı?”

Elric mağaranın girişine doğru ilerledi ve karanlığa baktı. Diğer ikisi de çekinerek onu izledi.

“Mağara oldukça derin. Yapabileceğimiz tek şey öteki duvarı bulana kadar ilerlemek,” dedi Elric.

“Dua edelim de öteki duvar aşağı doğru olmasın,” dedi Ayhüznü ve Elric’e önden gitmesi için işaret etti.

Mağara gittikçe daha karanlık bir hal alıyordu ve ancak sendeleyerek ilerleyebiliyorlardı. Mağaranın tavanı bir noktada keskin bir şekilde alçaldı ve konuşmaları yankı yapmaya başladı.

“Bu bir mağara değil,” diye fısıldadı Elric, “bir tünel... ama nereye gittiği konusunda hiçbir fikrim yok.”

Birkaç saat boyunca birbirlerine tutunarak zifiri karanlıkta ilerlediler. Bastıkları yeri görmeseler de hafif bir yokuştan indiklerinin farkındaydılar. Bütün zaman kavramını yitirdiler ve Elric bir rüyayı yaşıyormuş gibi hissetmeye başladı. Olaylar o kadar tahmin edilemez ve kontrolleri dışında gidiyordu ki, olanları normal şartlar altında vuku bulmuş şeyler olarak değerlendiremiyordu. Tünel uzun, karanlık, geniş ve soğuktu. Dinlenecek bir yeri yoktu ve bir süre sonra tek gerçeklik sahibi olan şey, yer haline geldi. Sağlam bir şekilde ayaklarının altındaydı. Hareket etmiyor olma ihtimali olduğunu hissetmeye başladı; belki de hareket eden zemindi ve o sabit şekilde duruyordu. Yoldaşları ona tutunuyorlardı ama Elric onların farkında değildi. Kaybolmuş, ve beyni uyuşmuştu. Arada sırada sendeliyor, bir uçurumun kenarında olduğunu hissediyordu. Bazen düşüyor; inleyen bedeni sert, taş zemine yığılıyordu ve düşeceğini zannettiği yüksekliği yalancı çıkarıyordu.

Bu sırada, gerçekten de ileri gidip gitmediğinden emin olmadan bacaklarına yürüme hareketi yaptırtıyordu. Zaman, anlamını kaybetmişti; hiçbir şeyle ilişkisi olmayan anlamsız bir kavram haline gelmişti.

En sonunda ilerisinde belli belirsiz, mavi bir parıltı gördü ve gerçekten de ileri doğru gittiğini fark etti. Yokuş aşağı koşmaya başladı ama çok hızlı gittiğini fark edip yavaşlamak zorunda kaldı. Mağara tünelinin soğuk havasında bir gariplik kokusu vardı ve korku, bedeninden ayrı bir şekilde içinde yükselen akışkan bir kuvvet gibiydi.

Hiçbir şey söylemeseler de diğerleri de bunu hissediyorlardı, Elric bunu biliyordu. Alt taraflarındaki soluk mavi parıltıya doğru çekilen robotlar gibi yavaş yavaş aşağı indiler.

Ve sonunda tünelden çıkarak karşılarına çıkan olağanüstü görüntüye huşu içinde bakakaldılar. Onları ilk başta kendisine çeken garip mavi renk, üzerlerindeki göğün rengiydi. Büyük bir kaya parçasının üzerinde duruyorlardı ve hava hâlâ bir şekilde karanlık olsa da garip mavi ışık, hemen altlarındaki gümüşi parıltıya sahip sahili aydınlatıyordu. Sahili kara bir deniz sarıyordu ve rahatsız bir uyku çeken sıvı bir dev gibi huzursuzca hareket ediyordu. Gümüş sahilin üzerinde yelkenli enkazlarının loş şekilleri saçılmıştı; garip tasarımlara sahip yelkenlilerin her biri diğerlerinden farklı bir şekle sahipti. Deniz, karanlığa karışıyordu ve ufuk yoktu; yalnızca siyahlık hakimdi. Arkalarında, deniz gibi belli bir noktadan sonra karanlıkta kaybolan keskin bir kayalık vardı. Ve soğuktu... can acıtacak derecede, inanılmaz bir keskinliğe sahip bir soğuk. Hemen altlarında deniz olmasına karşın havada nem ya da tuz kokusu yoktu. Kasvetli ve dehşet verici bir görüntüydü. Deniz dışında hareket eden tek şey onlardı ve deniz, huzursuz dalgalanmalarını tamamen sessiz bir şekilde gerçekleştirdiğinden dolayı onlar dışında ses çıkaran hiçbir şey yoktu.

“Peki ya şimdi Elric?” diye fısıldadı Ayhüznü titreyerek.

Elric başını iki yana salladı ve uzun bir süre orada öylece durdular. Sonra garip ışıkta beyaz yüzü ve elleri korkutucu görünen albino şöyle dedi; “Geri dönmek pratik olmadığından dolayı denizden geçeceğiz.”

Sesi derinden geliyordu ve kendi sözcüklerinin farkında olmayan biri gibi konuşuyordu.

Canlı kayaya sahile inen basamaklar oyulmuştu ve Elric inmeye başladı. Etraflarına bakıp gözleri korkunç bir hayranlıkla parıldayan diğerleri de onun arkasından indiler.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Gümüş sahilin kristal taşlarına ulaşıp üzerinde yürürlerken, ayakları sessizliğe saygısızlık ediyordu. Elric kırmızı gözlerini sahildeki objelerden birine dikip gülümsedi. Sanki zihnini boşaltmak istermişçesine hızlı bir şekilde başını iki yana salladı. Titreyerek yelkenlilerden bir tanesini işaret etti ve ikili, bu yelkenlinin, diğerlerinin aksine bozuk ve paramparça olmadığını gördü. Sarı ve kırmızıydı; bu ortamda küstah bir neşeye sahipti ve yoldaşlar sandala yaklaşınca ahşaptan yapılmış olduğunu gördüler ama daha önce gördükleri herhangi bir ahşaptan değildi. Ayhüznü, tıknaz parmaklarını yelkenliye sürdü.

“Demir kadar sert,” dedi. “Diğerleri gibi çürümemiş olduğuna şaşırmamak lazım.” Yelkenlinin içine bakınca ürperdi. “Alsak sahibi kızmaz,” dedi alaycı bir şekilde.

Yelkenlinin dibine yatan, doğal olmayan sebeplerden dolayı çarpılmış iskeleti görünce Elric ve Shaarilla, Ayhüznü’nün ne demek istediğini anladılar. Elric uzanıp iskeleti dışarı çıkardı ve taşların üzerine fırlattı. İskelet, parıldayan çakılların üzerinde tangırdadı ve yuvarlandı, kemik parçaları geniş bir alana yayıldı. Kafatası, sahilin kenarında, rahatsız edici okyanusa görmese de bakıyormuş gibiydi.

Elric ve Ayhüznü, yelkenliyi denize doğru itmeye çalışırlarken Shaarilla önden gitti, eğildi ve elini ıslaklığa sürdü. Hızlı bir şekilde ayağa kalktı ve elini silkelemeye başladı.

“Bu su değil,” dedi. İkili onu duydu ama bir şey söylemediler.

“Bir yelkene ihtiyacımız olacak,” diye mırıldandı Elric. Okyanusun üzerinde soğuk bir rüzgâr esiyordu. “Bir pelerin de iş görür.” Pelerinini çıkardı ve yelkenlinin direğine bağladı. “İkimiz bunu iki ucundan tutacağız,” dedi. “Böylelikle yelkenliye biraz da olsa yön verebiliriz. Derme çatma bir şey ama elimizden bu kadarı geliyor.”

Ayaklarını denize sokmamaya dikkat ederek denize açıldılar.

Rüzgâr yelkene doldu ve yelkenliyi okyanusun üzerinde itmeye başladı. Elric’in tahmin ettiğinden daha hızlı ilerliyorlardı. Yelkenli, sanki kendi iradesi varmış gibi ileri doğru savruluyordu ve yelkenin iki ucunu tutan Elric ve Ayhüznü’nün kasları ağrımaya başladı.

Bir süre sonra gümüş sahil görüş alanlarından çıktı ve çok az şey görebilmeye başladılar; üzerlerindeki soluk mavi ışık, karanlığı çok az yarabiliyordu. O sırada başlarının üstlerinde kuru kanat çırpışları duyup başlarını yukarı kaldırdılar.

Üzerlerine doğru sessiz bir şekilde büyük, deri kanatları olan, maymun benzeri üç tane devasa yaratık iniyordu.

“Clakarlar!”

Ayhüznü hızlıca kılıcını çekti ve omzunu silkti, “Bir isim yalnızca... ne ki bunlar?” Ama cevap alamadı çünkü en öndeki kanatlı maymun hızlı bir şekilde salyalar akıtıp anlaşılmaz sesler çıkararak üzerine indi. Uzun dişleri vardı. Ayhüznü yelkeni tutmayı bıraktı ve kılıcını hayvana doğru salladı. Hayvan, koca kanatlarını çarparak darbeden kurtuldu ve tekrar havaya yükseldi.

Elric, Fırtınayaratan’ı kınından çıkardı ve şaşkına döndü. Kılıç sessizdi, Elric’in aşina olduğu sevinç uluması duyulmuyordu. Kılıç elinde titredi ve Elric, koluna normalde dolan güç akıntısını değil, hafif bir karıncalanma hissetti. Bir an için paniğe kapıldı, kılıç olmadan bütün canlılığını kısa bir sürede kaybederdi. Suratını asarak korkusunu bastırmaya çalıştı ve kılıcını, kendini kanatlı maymunlardan birisinin saldırısından korumak için kullandı.

Maymun, kılıcı tutarak Elric’i yere devirdi ama kılıç, boğumlu elini kesince maymun acıyla haykırdı. Titreyen, kanlı parmaklar yelkenlinin içine düştü. Elric yelkenlinin sağ tarafını tuttu ve doğruldu. Acıyla haykıran maymun yeniden saldırdı ama bu sefer daha temkinliydi. Elric bütün gücünü topladı ve iki eliyle tuttuğu ağır kılıcı sallayarak hayvanın deri kanatlarından birini kopardı. Kanadı kopan hayvan yelkenlinin içine düşünce Elric, kalbinin olduğunu umduğu yere, hayvanın göğüs kemiğinin altına kılıcını soktu. Maymunun hareketleri kesildi.

Ayhüznü, her iki tarafından kendisine saldıran kanatlı maymunlara doğru çılgınca kılıcını savuruyordu. Tek dizi üzerine çökmüş bir halde havayı kesip biçiyordu. Bir hayvanın başının bir tarafını boydan boya yarmıştı ama maymun, acı içinde olsa da saldırmaya devam ediyordu. Elric, Fırtınayaratan’ı karanlığın içinden fırlattı ve kılıç, hayvanın boğazına saplandı. Maymun, pençeli elleriyle çeliği tuttu ve suya düştü. Elric hızlı bir şekilde yelkenlinin bir kenarına tutunup eğilerek kılıcının kabzasına doğru uzandı. Kılıç, inanılmaz bir şekilde hayvanla birlikte batıyordu; Fırtınayaratan’ın özelliklerini bilen Elric şaşkına dönmüştü. Sıradan, herhangi bir kılıç gibi suyun altına batıyordu. Kabzayı kavradı ve kılıcı kanatlı maymunun cesedinden çekip aldı.

Gücü yavaş yavaş tükeniyor, bedeninden akıp gidiyordu. Bu inanılmazdı. Bu mağara dünyasına ne gibi yabancı güçler hakimdi? Bunu tahmin edemiyordu ve umurunda olan tek şey azalan gücünü geri kazanmaktı. Rün kılıcının gücü olmadan bu imkânsızdı!

Ayhüznü’nün kıvrık kılıcı son maymunun bağırsaklarını deşmişti ve küçük adam, ölü hayvanı yelkenlinin yan tarafından suya atmakla meşguldü. Muzaffer bir şekilde gülümseyerek Elric’e döndü.

“Güzel bir dövüştü,” dedi.

Elric başını iki yana salladı. “Bu denizi hızlıca geçmeliyiz,” dedi, “yoksa işimiz bitti demektir. Gücümü yitirdim.”

“Nasıl yani? Neden?”

“Bilmiyorum, belki Entropi kuvvetleri burada daha fazla güce sahiptir. Çabuk! Boş konuşmaya zaman yok.”

Ayhüznü’nün gözleri bulanık görüyordu. Elric’in dediğini yapmaktan başka yapabileceği bir şey yoktu.

Elric zayıf düşmüş bir şekilde titriyor, rüzgârla şişen yelkeni zar zor tutuyordu. Shaarilla yardım etmek için yanına gelip ince ellerini onunkilerin üzerine koydu. Derin gözleri sempatiyle ışıl ışıldı.

“Onlar da neydi öyle?” dedi Ayhüznü nefesini tutarak. Kısa nefesler alıyordu ve ağzı açık bir şekilde nefeslenmeye çalışıyordu.

“Clakarlar,” dedi Shaarilla. “Benim halkımın ilk çağlardan ataları, kayıtlı tarihten öncesinden kalmalar. Halkımın, bu gezegenin en eski sakinleri olduğuna inanılır.”

“Bu arayışta bizi durdurmaya çalışan şey her ne ise daha orijinal şeyler bulsa iyi olur.” Ayhüznü sırıttı. “Eski metotlar işe yaramıyor.” Ama diğer ikisi gülümsemedi. Elric yarı baygın haldeydi ve kadın onun için endişelenmekle meşguldü. Ayhüznü omzunu silkerek ufka baktı.

Bir süre sonra tekrar konuştuğunda sesinde heyecan vardı. “Karaya yaklaşıyoruz!”

Gerçekten de hızlı bir şekilde karaya yaklaşıyorlardı. Fazla hızlı. Elric doğruldu, ağır bir şekilde ve zorlukla konuştu. “Yelkeni indirin!” Ayhüznü, Elric’in dediğini yaptı. Yelkenli hızını çok fazla kesmedi, tekrar gümüş bir sahile çıktı ve karaya vurdu. Pruvası parıltının üzerinde kara bir yara izi çizdi. Ani bir şekilde durdu ve bir tarafa doğru vahşice eğilince üçlü, yelkenlinin trabzanına doğru yalpaladı.

Shaarilla ve Ayhüznü doğrulup uyuşuk haldeki albinoyu sahile sürüklediler. Aralarına alarak taşıdıkları albinoyu sahil boyunca taşıdılar ve kristal parıltının bittiği yerde karşılarına ayak seslerini yutan kalın, yumuşak bir bataklık çıktı. Albinoyu yere yatırdılar ve ne yapacaklarını bilmeden endişeli bir şekilde ona baktılar.

Elric zorlanarak ayağa kalkmaya çalıştı ama başaramadı. “Bana zaman verin,” dedi nefes nefese. “Ölmeyeceğim ama görüşüm bulanıklaşmaya başladı bile. Umarım kılıcın gücü kuru toprak üzerinde bana döner.”

Zorlukla Fırtınayaratan’ı kınından çıkardı ve şeytani rün kılıcı hafifçe inleyince rahatlayarak gülümsedi. Sonra yavaş yavaş şarkısının gücü arttı ve kılıcın üzerinde siyah bir ateşin parıltısı görüldü. Güç, Elric’in bedenine akmaya başladı ve canlılık verdi; ama gücü döndüğü halde Elric’in kızıl gözlerinde ıstırap vardı.

“Bu siyah kılıç olmadan,” dedi inleyerek, “görebildiğiniz gibi ben bir hiçim. Peki bu benim ne olduğum anlamına gelir? Sonsuza dek ona bağlı mı olacağım?”

Diğerleri ona cevap vermedi ve tanımlayamadıkları bir duygu hissettiler; korku, nefret ve acıma karışımı bir duygu, bir miktar da başka bir his…

Elric sonunda titreyerek ayağa kalktı ve sessizce onları bataklık olan dağ eteğinden, üst taraflarından filtrelenerek gelen daha doğal bir ışığa doğru götürdü. Işığın geniş bir ağızdan geldiğini görebiliyorlardı ve oradan açık havaya çıkıldığını tahmin ediyorlardı. Işık sayesinde bir süre sonra boşluğun gölgesinde duran karanlık, düzensiz bir şekil gördüler.

Şekle yaklaştıklarında bunun kara taştan yapılma bir kale olduğunu fark ettiler. Neredeyse duyulara sahip bir korumacılık güdüsü olan ve kadim cüssesinin üzerine doğru kıvrılan kara yeşil yosunlarla kaplı büyük bir yapı. İçinden rastgele bir şekilde kuleler fışkırmış gibiydi ve geniş bir alanı kaplıyordu. Herhangi bir pencere göremediler; kalenin ısı yaymayan ama donuk bir kızıllıkla parlayan kalın metal parmaklıklarla engellenmiş bir girişi vardı. Bu kapının üzerinde kehribar renginde, parlak bir şekilde Entropi Lordları’nın işareti yer alıyordu. İşaretin merkezinden tüm yönlere doğru uzanan toplam sekiz adet ok çıkıyordu. Siyah, yosun kaplı taşa dokunmadan havada duruyordu.

“Sanırım arayışımız son buldu,” dedi Elric ciddi bir şekilde. “Başka bir yer olamaz.”

“Daha ileri gitmeden ne aradığını bilmek istiyorum,” diye mırıldandı Ayhüznü. “Sanırım bunu hak ettim.”

“Bir kitap,” dedi Elric umursamazca. “Ölü Tanrılar’ın Kitabı. Bu kalenin duvarlarının içinde, bundan eminim. Arayışımızın sonuna geldik.”

Ayhüznü omzunu silkti. “Sormasam da olurmuş,” gülümsedi. “Nasıl bir hazineye haiz olduğunu bilmiyorum ama umarım küçük bir pay alabilirim.”

Elric bağırsaklarını zorlayan soğukluğa rağmen sırıttı ama Ayhüznü’ne cevap vermedi.

“Önce kaleye girmemiz gerekiyor,” dedi.

Kapılar sanki dediklerini duymuş gibiydi. Metal parmaklıklar, soluk yeşil renkte parıldadılar ve sonra tekrar kırmızıya döndüler. Hemen ardından yok oldular. Giriş açılmıştı ve yolları görünüşe göre boştu.

“Bu hiç hoşuma gitmedi,” dedi Ayhüznü. “Fazla basit. Bizi bir tuzak bekliyor; kalenin içindeki her kimse onun istediği gibi tuzağa düşecek miyiz?”

“Başka ne yapabiliriz?” dedi Elric sessizce.

“Geri ya da ileri gidelim. Kaleden uzak duralım. Kitap’ı koruyanı kışkırtmayalım!” Shaarilla, yüzü korku dolu, gözleri yalvarır bir şekilde albinonun sağ kolunu tuttu. “Kitap’ı boşver Elric.”

“Şimdi mi?” Elric neşesizce güldü. “Yaptığımız yolculuktan sonra mı? Hayır Shaarilla, gerçek bu kadar yakınken olmaz. Bu kadar yakınken Kitap’ın bilgeliğine danışmayı denememiş olmaktansa ölmeyi yeğlerim.”

Shaarilla, Elric’i bıraktı ve umutsuzlukla omuzları çöktü. “Entropi’nin emrindekilerle savaşamayız…”

“Belki buna gerek kalmaz.” Elric kendi söylediklerine inanmıyordu ama dilini kara, yoğun ve korkunç bir duygu çarpıtmıştı. Ayhüznü, Shaarilla’ya baktı.

“Shaarilla haklı,” dedi ciddi bir şekilde. “Kalenin duvarları içinde büyük ihtimalle acı ve belki de ölümden başka hiçbir şey bulmayacaksın. Bunun yerine şu merdivenlerden çıkıp yüzeye ulaşmayı deneyelim.” Mağaranın tavanındaki yarığa çıkan eğri büğrü basamakları işaret etti.

Elric başını iki yana salladı. “Hayır. İsterseniz siz gidin.”

Ayhüznü şaşkın bir şekilde suratını astı. “Çok inatçısın dost Elric. Pekâlâ, madem ya hep ya hiç, o zaman seninleyim. Ama şahsen ben ödün vermeyi yeğleyen birisiyim.”

Elric soğuk ve yüksek kalenin kara girişine doğru yavaşça ilerlemeye başladı.

Geniş, gölgeli bir avluda uzun boylu, ateşle çevrelenmiş bir figür onları bekliyordu.

Elric kapıdan geçerek ilerledi. Ayhüznü ve Shaarilla ürkek bir şekilde arkasından geliyorlardı.

Devin ağzından şiddetli bir kahkaha yükseldi ve etrafındaki kızıl alev titredi. Çıplak ve silahsızdı ama üzerinden akan güç neredeyse üçlüyü geri itecekti. Derisi pulluydu ve dumanla karışık mor bir renge sahipti. Bedeni kaslıydı ve rahat bir şekilde duruyordu. Kafası uzundu, arkaya doğru eğikti ve gözleri, gözbebeklerinden yoksun mavi çelik kıymıklara benziyordu. Bütün bedeni haşmetli, kötücül bir neşeyle titriyordu.

“Selam olsun sana, Melnibonéli Lord Elric. Takdire şayan azmini kutluyorum!”

“Sen kimsin?” diye kükredi Elric. Eli kılıcının üzerindeydi.

“Ben Muhafız Orunlu’yum ve burası Entropi Lordları’nın bir kalesi.” Dev, alaycı bir şekilde gülümsedi. “Öyle huzursuzca elini aciz kılıcının üzerinde tutmana gerek yok zira sana zarar veremem. Senin diyarında kalma gücünü bir yemin karşılığında elde ettim.”

Elric her ne kadar heyecanlı değilmiş gibi konuşsa da sesinden aksi belli oluyordu. “Bizi durduramaz mısın?”

“Cüret etmem; dolaylı çabalarım da başarısız oldu. Ama kabul etmeliyim ki aptalca çabalarınız beni bir miktar şaşırttı. Tam üç yüz asırdır onu koruyorum ve Efendilerimin ona neden bu kadar önem verdiği konusunda meraka kapılmadım; neden güneşe doğru giderken durdurup İnsan adı verilen komik ve kısa ömürlü palyaçolarla dolu sıkıcı toprak topuna hapsettiklerini merak etmedim.”

“İçinde Gerçek’i arıyorum,” dedi Elric temkinli bir şekilde.

“Sonsuz mücadele dışında bir Gerçek yok,” dedi kızıl alevli dev ciddi bir şekilde.

“Düzen ve Kaos kuvvetlerinin üzerinde, hükmeden şey ne?” diye sordu Elric. “Senin ve benim kaderlerimizi ne kontrol ediyor?”

Dev kaşlarını çattı.

“Bu soruya cevap veremem. Yalnızca Denge var.”

“O halde belki de Kitap cevap verebilir,” dedi Elric kasıtlı olarak. “Geçmeme izin ver, bana nerede olduğunu söyle.”

Dev, geri çekilerek alaycı bir şekilde güldü. “Ortadaki kulede, küçük bir odada. Oraya gitmeyeceğime dair yemin etmemiş olsaydım seni bizzat götürürdüm. Git dilersen, benim görevim bitti.”

Elric, Ayhüznü ve Shaarilla kalenin girişine doğru yöneldiler ama içeri girmeden önce dev, arkalarından uyarıcı bir ses tonuyla konuştu.

“Kitap’taki bilginin, dengeyi Düzen kuvvetlerinin lehine bozabileceğini duymuştum. Bu beni rahatsız ediyor ama beni daha bile çok rahatsız eden başka bir olasılık daha var.”

“Neymiş o?” dedi Elric.

“Çoklu evrende yaratacağı muazzam etki, yalnızca entropinin ortaya çıkacağı bir duruma yol açabilir. Efendilerim bunu istemiyorlar; kaldı ki bu, sonunda bütün maddenin yok olması anlamına geliyor. Biz yalnızca savaşmak için varız, kazanmak için değil. Sonsuz mücadeleyi devam ettirmek amacımız.”

“Umurumda değil,” dedi Elric. “Benim kaybedeceğim çok az şey var, Muhafız Orunlu.”

“O halde git.” Dev, avluda yürüyüp karanlığa karıştı.

Kulenin içerisindeki yukarı çıkan dönen merdivenleri soluk bir ışık aydınlatıyordu. Elric, aklındaki lanetli hedefiyle sessizce merdivenleri çıkmaya başladı. Ayhüznü ve Shaarilla çekingen bir şekilde arkasından gidiyorlardı ve ikisinin de yüzünde umutsuz bir kabullenmişlik vardı.

Basamaklar üçlünün hedefine kıvrılarak çıkıyordu ve sonunda kör edici ışıkla dolu, parıldayan pek çok renk içeren bir odaya vardılar. Işık dışarı sızmıyor, yalnızca odanın sınırları içinde kalıyordu.

Gözünü kırpıp kırmızı gözlerini koluyla saklamaya çalışan Elric içeri girdi ve kıstığı gözleriyle ışığın kaynağının odanın ortasındaki küçük, taştan kürsünün üzerinde olduğunu gördü.

Parlak ışık tarafından aynı şekilde rahatsız olan Shaarilla ve Ayhüznü, Elric’in peşinden odaya girdiler ve gördükleri şey karşısında huşu duydular.

Ölü Tanrılar’ın Kitabı kocamandı. Kapağının üzerinde yabancı mücevherler vardı ve ışığın kaynağı bu taşlardı. Parlak renklerle parıldıyor, zonkluyordu.

“Sonunda,” dedi Elric tuttuğu nefesini vererek. “Sonunda... Gerçek!”

Alkol almış biri gibi sendeleyerek öne çıktı ve soluk ellerini vahşi bir yakıcılıkla aradığı şeye uzattı. Elleri Kitap’ın zonklayan kapağına dokundu ve titreyerek kapağı açtı.

“Şimdi öğreneceğim,” dedi.

Kapak çatırdayarak yere düştü ve parlak mücevherler parkelerin üzerine saçılıp dans etti.

Elric’in titrek elleri altında sarı bir toz yığını vardı.

“Hayır!” Çığlığı ıstırap doluydu. Buna inanamıyordu. “Hayır!” Ellerini tozun üzerinde gezdirirken çarpık yüzünden yaşlar akıyordu. Bütün varlığını sarsan bir inlemeyle yere düştü ve yüzünü parçalanan parşömene vurdu. Kitap’ı zaman yok etmişti; üç yüz asırdır unutulmuş, büyük ihtimalle dokunulmamıştı. Onu yaratan bilge ve güçlü tanrılar bile yok olmuştu ve şimdi Kitap’ın bilgisi onlarla birlikte yok olmuştu.

Yüksek dağın üzerinde durmuş, altlarındaki yeşil vadilere bakıyorlardı. Güneş parlıyordu, gök mavi ve berraktı. Arkalarında, Entropi Lordları’nın kalesine giden yarık vardı.

Elric’in gözlerinden hüzün okunuyordu; başını, yorgunluk ve umutsuzluktan dolayı önüne eğmişti. Kitap’ın odasında hıçkırırken yoldaşları onu dışarı çıkarmış, o zamandan beri konuşmamışlardı. Soluk yüzünü kaldırdı ve kendisiyle dalga geçen yakıcı bir ses tonuyla konuştu... yalnız bir adamın sesi; soluk kıyıların üzerindeki soğuk gökte daireler çizen aç deniz kuşlarının çağrısı.

“Artık,” dedi, “hayatımı neden yaşadığımı bilmeden yaşayacağım, amacı olup olmadığını bilmeden. Belki de Kitap bana bir cevap verebilirdi ama ona inanır mıydım? Ben gerçek bir kuşkucuyum. Hareketlerimi kendimin kontrol edip etmediğimden, beni yönlendiren nihai bir varlığın olup olmadığından asla emin olamayacağım.

“Bilenlere imreniyorum. Yapabileceğim tek şey, arayışıma devam edip buna bel bağlamadan ve yaşamım bitmeden gerçeğin bana verileceğini umut etmek.”

Shaarilla, Elric’in gevşek ellerini tuttu. Kadının gözleri yaşlıydı.

“Elric, izin ver seni teselli edeyim.”

Albino alaycı bir şekilde güldü. “Keşke hiç tanışmasaydık Dans Eden Puslu Shaarilla. Bir süre için bana umut verdin, sonunda kendimle barıştığımı zannetmiştim ama senin yüzünden, önceye nazaran daha umutsuzum. Bu dünyada kurtuluş diye bir şey yok, yalnızca kötü ve kör bir talih var. Elveda.”

Ellerini, kadının ellerinden kurtardı ve dağın yamacından inmeye başladı.

Ayhüznü, önce Shaarilla’ya sonra Elric’e baktı. Çantasından bir şey çıkarıp kıza verdi.

“İyi şanslar,” dedi ve koşarak Elric’e yetişti.

Yürümeye devam eden Elric, Ayhüznü’nün yaklaştığını duyunca ona doğru döndü ve kara düşüncelere dalmış olmasına rağmen şöyle dedi, “Ne oldu dost Ayhüznü? Neden beni takip ediyorsun?”

“Seni buraya kadar izledim Efendi Elric ve şimdi aksini yapmak için bir sebep göremiyorum,” diyerek sırıttı küçük adam. “Ayrıca senin aksine ben maddiyatçıyım. Karnımızı doyurmamız gerekecek.”

Elric kaşlarını çattı ve içinde bir sıcaklık hissetti. “Ne demek istiyorsun, Ayhüznü?”

Ayhüznü kıkırdadı. “Yer ve zaman fark etmeksizin her türlü durumda çıkar sağlamaya çalışırım,” dedi. Elini çantasına soktu ve baş döndürücü parlaklıkta bir şey çıkararak Elric’e gösterdi. Elinde Kitap’ın kapağındaki mücevherlerden bir tanesini tutuyordu. “Çantamda daha çok var,” dedi. “Her biri bir servet değerinde.” Elric’in kolunu tuttu.

“Gel Elric. Bu önemsiz şeyi şarap ve hoş sohbet birileriyle değiş tokuş edebileceğimiz yeni diyarları ziyaret edelim.”

Arkalarında, dağ yamacında hareketsiz bir şekilde duran Shaarilla, ikilinin ardından görüş alanından çıkana kadar baktı. Ayhüznü’nün ona verdiği mücevher, parmaklarının arasından kayıp düşmüş, fundaların arasında kaybolmuştu. Sonra arkasını döndü ve mağaranın kara ağzı önünde ağzını açmış, esnemeye devam ediyordu.

Bu üçüncü Elric hikâyesinde Rüzgâr ve Ateş güçleri bir

büyücünün kaderine karar vermek üzere büyük bir savaşta

karşı karşıya geliyor. Serideki diğer hikâyeler: “Rüya Gören Şehir”

(Sayı 47), ve “Tanrılar Gülerken” (Sayı 49).

–John Carnell, SCIENCE FANTASY Sayı 51, Şubat 1962

RUH HIRSIZI

BİRİNCİ BÖLÜM

Kuzeydoğudaki diğer şehirlerle kıyaslandığında diğer şehirleri yoksul gösterecek kadar zengin Bakshaan isimli şehirdeki büyük bir meyhanede bir gece; üzerinde duman tüten enkaz haline gelen Melniboné’nin Lordu Elric, bir dolandırıcı gibi gülümsüyor, birkaç gün içinde fakirleştirmeyi planladığı dört güçlü tüccar prensle kuru bir şekilde şakalaşıyordu.

Elric’in yoldaşı Dışdiyarlı Ayhüznü, uzun boylu albinoya hayranlık ve endişe karışımı bir ifadeyle bakıyordu. Elric’in gülüp şakalaşması nadiren görülürdü ama onun, tüccarlarla ettiği muhabbete katılması ve şakalarına gülmesi eşine daha önce rastlanmamış bir şeydi. Ayhüznü, Elric’in arkadaşı olduğu için kendini kutladı ve görüşmenin sonunda ne gibi bir sonuca varılacağını merak etti. Elric, her zamanki gibi Ayhüznü’yle planının çok küçük bir kısmını paylaşmıştı.

“Sahip olduğunuz kılıç ustası ve büyücü niteliklerine ihtiyacımız var Lord Elric ve bunun karşılığında size elbette ödeme yapacağız.” Üzerinde haddinden fazla kıyafet olan, sıska ve etkileyici tüccar Pilarmo, dörtlünün sözcüsüydü.

“Peki ödemeyi nasıl yapacaksınız beyler?” diye sordu Elric nazikçe ve gülümseyerek.

Pilarmo’nun meslektaşları kaşlarını kaldırdı; sözcüleri bile şaşırmıştı. Yalnızca altı adamın olduğu meyhanenin dumanlı havasında elini salladı.

“Altınla, mücevherlerle,” diye cevapladı Pilarmo.

“Zincirlerle,” dedi Elric. “Biz özgür gezginlerin o tür zincirlere ihtiyacı yoktur.”

Ayhüznü, içinde bulunduğu gölgelerden ileri doğru eğildi. Yüzünde Elric’in söyledikleriyle ciddi bir şekilde çeliştiğini belli eden bir ifade vardı.

Pilarmo ve diğer tüccarlar da oldukça afallamıştı. “Peki nasıl ödememizi istersiniz?”

“Buna daha sonra karar vereceğim,” diyerek Elric gülümsedi. “Ama zamanı gelmeden neden böyle şeyler hakkında konuşuyoruz ki. Ne yapmamı istiyorsunuz?”

Pilarmo öksürdü ve yanındakilere baktı. Adamlar başlarını salladılar. Pilarmo düşük bir sesle ve yavaşça konuşmaya başladı;

“Bu şehirde ticaretin çok fazla rekabet içerdiğini biliyorsunuz, Lord Elric. Halkın kendilerini seçmesi için pek çok tüccar birbiriyle rekabet ve yarış halinde. Bakshaan zengin bir şehir ve nüfusunun büyük oranı da oldukça varlıklı.”

“Bunu herkes biliyor,” dedi Elric; içten içe Bakshaan’ın varlıklı vatandaşlarını kuzulara, kendisini de onları soyacak olan kurda benzetiyordu. Aklından bunlar geçerken kızıl gözleri, Ayhüznü’nün kötülük ve alay dolu olduğunu bildiği bir şekilde parladı.

“Bu şehirde diğer herkesten çok deposu ve dükkânı olan bir tüccar var,” diye devam etti Pilarmo. “Kervanlarının boyutu ve gücü sayesinde Bakshaan’a daha çok mal sokup daha düşük fiyata satabiliyor. Düpedüz bir hırsız; adaletsiz metotları ile bizim sonumuzu getirecek.” Pilarmo’nun gerçekten kederli ve acı içinde olduğu söylediklerinden anlaşılıyordu.

“Ilmarlı Nikorn’u mu kast ediyorsun?” Elric’in arkasında duran Ayhüznü söze girdi.

Pilarmo sessizce başını salladı.

Elric kaşlarını çattı. “O adam kendi kervanlarının başında gidiyor; çöl, orman ve dağlardaki tehlikelere göğüs geriyor. Konumunu ziyadesiyle hak etti.”

“Konumuz bu değil,” diye çıkıştı şişman Tormiel. Parmağında yüzükler, yüzünde pudra vardı ve heyecanlıydı.

“Elbette değil.” Kıvrak dilli Kelos, meslektaşının omzuna teselli edercesine dokundu. “Ama umarım hepimiz cesareti takdir ediyoruzdur.” Arkadaşları başlarını salladı. Dörtlünün sonuncusu, sessiz kalan Deinstaf öksürdü ve başını salladı. Sağlıksız parmaklarını süslü ama aslında kullanışsız olan uzun ve hafif hançerinin mücevher kaplı kabzasının üzerine koydu ve omuzlarını dikleştirdi. “Ama,” diye devam etti Kelos, Deinstaf’a bakarak, “Nikorn, mallarını ucuza satarak risk almıyor, bizi düşük fiyatlarıyla öldürüyor.”

“Nikorn tenimize batan bir diken gibi,” diye bir benzetme yaptı Pilarmo gereksizce.

“Ve siz beyler; ben ve yoldaşımın bu dikeni ortadan kaldırmamızı istiyorsunuz,” dedi Elric.

“Kısaca, evet.” Pilarmo terliyordu. Gülümseyen albinoya karşı duyduğu korku hiç de az değildi. Elric ve korkunç, lanetli yiğitlikleri hakkındaki efsaneler sayıca çok ve oldukça ayrıntılıydı. Yalnızca umutsuzluklarından dolayı bu konuda onun yardımını istiyorlardı. Ölüm sanatlarına hakim ama aynı zamanda kılıç kullanmasını bilen birine ihtiyaçları vardı. Elric’in Bakshaan’a gelişi onların kurtuluşu anlamına gelebilirdi.

“Nikorn’un gücünü yok etmek istiyoruz,” diye devam etti Pilarmo. “Ve bu, Nikorn’un yok olmasını gerektirecekse, eh...” Omzunu silkti ve yarım ağızla gülümseyerek Elric’e baktı.

“Sıradan suikastçılar bulmak kolaydır, özellikle de Bakshaan’da,” dedi Elric usulca.

“Şey... evet,” dedi Pilarmo. “Ama Nikorn’un emrinde bir büyücü ve bir de özel bir ordu var. Büyücü, onu ve sarayını büyüsüyle koruyor. Ve çöl adamlarından oluşan muhafız birliği de olur da büyü sekteye uğrarsa diye doğal metotlar kullanmak üzere hazırda bekliyorlar. Tüccarı öldürmeyi deneyen suikastçılar daha önce oldu ama maalesef şansları yaver gitmedi.”

Elric güldü. “Ne kadar yazık, dostlarım. Yine de suikastçılar, toplumun en gözden çıkarılabilir üyeleridir, değil mi? Ve ruhları büyük ihtimalle bir iblisi yatıştırıyordur, böylece o da dürüst halka musallat olmuyordur.”

Tüccarlar yarım ağızla güldüler ve Ayhüznü bunu görünce sırıttı. Gölgelerin içinde oturmaya devam ediyor, ortamın tadını çıkarıyordu.

Elric diğer beşi için şarap koydu. Yasal olarak Bakshaan’daki nüfusun içmesinin yasak olduğu bir bağın üzümlerinden yapılmıştı. Şaraptan fazla içen deliriyordu ama Elric, daha önce oldukça fazla içmesine karşın herhangi kötü bir etkisini görmemişti. Sarı şarap kadehini kaldırıp dudaklarına götürdü ve hepsini bitirdi. Şarabın midesine doğru gitme hissini memnuniyetle karşılayıp derin bir nefes aldı. Diğerleri temkinli bir şekilde kadehlerinden küçük birer yudum aldılar. Tüccarlar albinoyla iletişime geçmekte aceleci davrandıklarına şimdiden pişman olmuşlardı. Efsanelerin doğru olduğunu ve kiralamak istedikleri garip gözlü adama hakkını yeterince veremediklerini hissediyorlardı.

Elric, kendine biraz daha şarap koydu. Eli hafifçe titredi ve kuru dili hızlıca dudaklarını yaladı. İçkinin boğazından geçmesine izin verirken nefes alış verişi hızlandı. Herhangi bir başkasını zırıldayan birer sarhoşa çevirecek miktardan çok daha fazlasını tüketmişti ama bu birkaç işaret, şarabın onun üzerinde etki ettiğine dair tek belirtilerdi.

Bu, farklı ve daha az somut dünya rüyaları görmek isteyenler için bir şaraptı. Elric en azından bir gece için rüya görmeyeceği umuduyla içiyordu.

“Peki bu büyük büyücü kim, Efendi Pilarmo?”

“İsmi Theleb K’aarna,” diye cevapladı Pilarmo huzursuzca.

Elric kızıl gözlerini kıstı. “Pan Tang’ın büyücüsü mü?”

“Evet, o adadan geliyor.”

Elric kadehini masanın üzerine koydu ve ayağa kalktı. Siyah demirden yapılma rün kılıcı Fırtınayaratan’a dokundu.

Sesinde ciddiyet vardı. “Size yardım edeceğim beyler.” Onları soymamaya karar vermişti. Aklında yeni ve daha önemli bir plan şekillenmeye başlamıştı.

Theleb K’aarna, diye geçirdi aklından. Demek bu delikte saklanıyorsun?

Theleb K’aarna kıs kıs güldü. Çirkin bir sesti. Oldukça becerikli bir büyücünün boğazından geliyordu. Kasvetli bir görünüşü ve siyah sakalları vardı, uzun boyluydu ve kızıl renkli bir pelerin giyiyordu. Gülüşü, görünüşüyle tezat içeriyordu. Onun gibi aşırı bilge birisine yakışmayan bir sesti.

Theleb K’aarna gülmeye devam ederken dalgın bir şekilde yanındaki kanepeye yayılmış kadına baktı. Kadının kulağına sakarca tatlı sözler fısıldadı. Kadın kıkır kıkır güldü ve adamın, bir köpeğin postuna benzeyen uzun, siyah saçını okşadı.

“O kadar bilgili olmana rağmen şapşalsın Theleb K’aarna,” diye mırıldandı kadın. Gölgeli gözleri adamın arkasına, yatak odasının taştan duvarlarını süsleyen parlak yeşil ve turuncu halılara bakıyordu. Tembelce kendini, böylece emrine amade eden bir adam olduğu zaman bir kadının istemeden de olsa durumdan çıkar sağlayacağını düşünürken buldu.

“Yishana, sen bir orospusun,” diye fısıldadı Theleb K’aarna, “ve dünyadaki hiçbir bilgi aşkla boy ölçüşemez. Seni seviyorum.” Basit ve dolaysız konuşuyor, yanında yatan kadını anlamıyordu. Cehennemin siyahlığını görüp aklını kaybetmeden oradan çıkmıştı ve sıradan bir insanın aklını titrek, yumuşak bir jöleye çevirecek sırlar biliyordu; fakat belli konularda en genç çırağı kadar acemiydi. Aşk sanatı bunlardan biriydi. “Seni seviyorum,” dedi tekrar ve kadının onu neden göz ardı ettiğini düşündü.

Jharkor Kraliçesi Yishana, büyücüyü itip çıplak, sütun gibi bacaklarını divandan çıkararak hızlı bir şekilde ayağa kalktı. Güzel bir kadındı ve saçları, ruhu kadar karaydı; gençliği yitip gidiyor olmasına rağmen erkekleri hem iten hem de cezbeden garip bir çekiciliği vardı. Alacalı ipek kıyafeti üzerinde hoş duruyor, hafif bir zarafetle odanın parmaklıklı penceresine gidip kara ve fırtınalı geceye baktığında arkasında dans ediyorlardı. Büyücü, kıstığı gözleriyle anlamadan kadının arkasından baktı. Sevişmelerinin böyle durmasından dolayı hayal kırıklığına uğramıştı.

“Sorun ne?”

Kraliçe geceye bakmaya devam etti. Dev kara bulutlar, avcı hayvanlar gibi süzülüyor, rüzgârın parçaladığı gökte hızlıca salınıyorlardı. Bakshaan’a çöken gece boğuk ve asabiydi; kötü şeyler olacağını haber veriyordu.

Theleb K’aarna sorusunu tekrarladı ama yine cevap alamadı. Sonra sinirli bir şekilde ayağa kalkıp pencerenin yanına gitti.

“Çok geç olmadan gidelim Yishana. Elric, Bakshaan’da olduğumuzu öğrenirse ikimiz de bunun ceremesini çekeriz.” Kadın cevap vermedi ama ince kumaşın altında göğüsleri inip kalkıyordu ve dudaklarını sıkı bir şekilde kapamıştı.

Büyücü homurdanarak kadının kolunu tuttu. “Kaçak yağmacın Elric’i unut, artık ben varım ve senin için kırık ve bunak bir imparatorluktan gelme kılıç sallayan bir büyücü doktordan çok daha fazla şey yapabilirim.”

Yishana nahoş bir şekilde güldü ve sevgilisine doğru döndü. “Sen bir aptalsın Theleb K’aarna ve Elric’in yarısı kadar adam değilsin. Elric, geceleyin senin peşinden gidip beni terk ettiğinden bu yana üç ağrılı sene geçti, ben derdimden zayıf düştüm! Ama vahşi öpücüklerini ve çılgınca sevişmesini hâlâ hatırlıyorum. Tanrılar adına! Bir dengi olsaydı keşke. O gittiğinden beri bir eşine daha rastlamadım; pek çoğu denedi ve senden daha iyilerdi, ta ki sen sinsice gelip büyülerinle onları defedip öldürene kadar.” Alaycı bir şekilde güldü ve onunla dalga geçti. “Parşömenlerin arasında çok zaman geçirdiğinden dolayı benim işime yaramıyorsun!”

Büyücünün esmer yüzündeki kaslar gerildi ve kaşlarını çattı. “O zaman neden kalmama izin veriyorsun? Bir iksirle seni kölem yapabilirim, bunu biliyorsun!”

“Ama yapmazsın ve dolayısıyla sen benim kölemsin büyük büyücü. Elric, seni benden uzaklaştırmak için geldiğinde bir iblis çağırdın ve onunla savaşmak zorunda kaldı. Hatırlarsan Elric kazandı ama gururlu olduğundan dolayı ödün vermeyi reddetti. Sen kaçıp saklandın ve o da beni terk edip senin peşinden gitti! Sen işte bunu yaptın. Sen aşıksın, Theleb K’aarna…” Adamın suratına güldü. “Ve aşkın, sanatını bana karşı kullanmana izin vermiyor; yalnızca diğer aşıklarıma karşı kullanıyorsun. Zaman zaman işime yaradığın için sana katlanıyorum ama Elric dönerse…”

Theleb K’aarna arkasını döndü ve uzun, siyah sakalını okşadı. Yishana adama doğru dönmeden konuştu. “Elric’ten kısmen nefret ediyorum, evet! Ama bu seni kısmen sevmekten iyidir!”

Büyücü hırladı, “O zaman neden Bakshaan’a, benim yanıma geldin? Neden kral naibi olarak tahta kardeşinin oğlunu geçirip buraya geldin? Haber saldım ve geldin. Bunu yaptığına göre bana karşı hislerin olmalı!”

Yishana tekrar güldü. “Kızıl gözlü, soluk yüzlü ve uluyan bir rün kılıcı olan büyücünün kuzeydoğuya doğru seyahat ettiğinin haberini aldım. Bu yüzden geldim Theleb K’aarna.”

Theleb K’aarna’nın yüzü öfkeyle çarpıldı ve öne uzanıp pençeli elleriyle kadının omuzlarını tuttu.

“O soluk yüzlü büyücünün senin kardeşinin ölümünden mesul olduğunu da hatırlıyor musun?” dedi tükürürcesine. “Kendi ve senin kanından olanları öldüren bir adamla yattın. Kendi topraklarını yağmalarken Ejderha Efendileri misilleme yaptığında donanmayı terk etti. Kardeşin Dharmit o gemilerden birindeydi ve şimdi okyanusun dibinde yanmış teniyle çürüyor.”

Yishana yorgun bir şekilde başını iki yana salladı. “Sürekli bundan bahsediyorsun, beni utandıracağını umuyorsun. Evet, kardeşimin katili olan birinin yatağına girdim ama Elric’in vicdanı da daha korkunç şeyler yüzünden sızlıyordu ve ben onu yine de seviyordum, onlara rağmen ya da onlardan dolayı. Sözcüklerin, üzerimde istediğin etkiyi yaratmıyor Theleb K’aarna. Şimdi git, yalnız uyumak istiyorum.”

Büyücünün tırnakları hâlâ Yishana’nın soğuk tenine batıyordu. Ellerini çekti. “Üzgünüm,” dedi çatallı sesiyle. “Kalmama izin ver.”

“Git,” dedi kadın usulca. Kendi zayıflığının ıstırabını hisseden Pan Tang büyücüsü Theleb K’aarna odadan çıktı. Melnibonéli Elric, Bakshaan’daydı ve Elric, Theleb K’aarna’dan intikam alacağına dair birden fazla yemin etmişti... Lormyr’de, Nadsokor’da, Tanelorn’da ve Jharkor’da. Siyah sakallı büyücü, olası bir düellonun galibinin kim olacağını içten içe biliyordu.

İKİNCİ BÖLÜM

Dört tüccar kara pelerinleri içinde ayrılmışlardı. Elric’le işbirliği içinde olduklarının öğrenilmesinin akıllıca olmayacağını düşünmüşlerdi. Onlar gittikten sonra Elric kendine yeni bir kadeh sarı şarap koymuş ve düşüncelere dalmıştı. Nikorn’un kalesini ele geçirmek istiyorsa özel ve güçlü bir tür yardıma ihtiyacı olacağını biliyordu. Kalenin ele geçirilmesi neredeyse imkânsızdı ve Theleb K’aarna’nın ölüm büyüsü korumasını da göz önünde bulundurunca ekstra güçlü bir büyünün kullanılması gerekecekti. Theleb K’aarna kadar iyi olduğunu ve büyücülük konusunda daha bile iyi olduğunu biliyordu; ama bütün enerjisini büyücüyle savaşmak için kullanırsa tüccar prensin tuttuğu çöl savaşçılarından oluşan muhafızları aşıp kaleye girmeye gücü kalmayacaktı.

Yardıma ihtiyacı vardı. Bakshaan’ın güneyindeki ormanlarda kendisine yardım edebilecek adamlar bulabileceğini biliyordu; ama ona yardım ederler miydi? Sıkıntısını Ayhüznü’ne açtı.

“Hemşehrim olan bir miktar kişinin geçenlerde Vilmir’e gelip birkaç büyük kasabayı yağmaladıklarını duydum,” dedi Doğulu’ya. “Dört yıl önceki büyük Imrryr savaşından sonra Melnibonéliler Ejderha Adası’nı terk edip paralı asker olup yağmacılık yapmaya başladılar. Imrryr benim yüzümden düştü ve bunu biliyorlar; ama onlara iyi bir servet sunarsam bana yardım edebilirler.”

Ayhüznü çarpık bir şekilde gülümsedi. “Ben olsam onlara pek güvenmem Elric,” dedi. “Senin yaptığın türden bir şey kolay kolay unutulmaz, açık sözlülüğümü mazur gör. Hemşehrilerin dünyanın en eski ve en büyük ama artık yerle bir edilmiş şehrinden kaçıp istemleri dışında gezgin haline geldiler. Güzel Imrryr düştükten sonra senin acı çekmeni isteyen pek çok kişinin ortaya çıktığından eminim.”

Elric’in yüzüne küçük bir gülümseme yayıldı. “Mümkün,” dedi, “ama onlar benim halkım ve onları tanıyorum. Biz Melnibonéliler eski ve sofistike bir ırkız, duygularımızın esenliğimizi etkilemesine pek izin vermeyiz.”

Ayhüznü ironik bir sırıtışla kaşlarını kaldırdı ve Elric, adamın hareketini doğru yorumladı. “Ben kısa bir süre için istisnaydım,” dedi. “Ama şimdi Cymoril ve kuzenim, Imrryr harabelerinde yatıyorlar ve kendi ıstırabım, yaptığım bütün kötülüklerin intikamını alıyor. Hemşehrilerim bunu fark edeceklerdir.”

Ayhüznü içini çekti. “Umarım haklısındır Elric. Bu grubun başında kim var?”

“Eski bir dost,” dedi Elric. “Bir Ejderha Efendisi’ydi ve saldırı bittikten sonra Imrryr’i yağmalayan gemilere yapılan saldırıyı yönetiyordu. İsmi Dyvim Tvar, bir zamanların Ejderha Mağaraları Lordu.”

“Peki ya hayvanları, onlara ne oldu?”

“Mağaralarda uyuyorlar. Nadiren uyandırılabilirler, zehirlerinin yeniden damıtılması ve enerjilerini toparlayabilmek için uzun yıllar boyunca dinlenmeleri gerekiyor. Zaten böyle olmasaydı Ejderha Efendileri dünyaya hükmediyor olurdu.”

“Şanslısın ki durum böyle,” dedi Ayhüznü.

Elric yavaşça konuştu. “Kim bilir? Başlarında ben olursam hâlâ bunu başarabilirler. En azından tıpkı atalarımız gibi bu dünyada yeni bir imparatorluk kurabiliriz.”

Ayhüznü bir şey demedi. Yalnızca aklından Genç Krallıklar’ın kolay kolay yenilmeyeceğini geçirdi. Melniboné ve halkı kadim, acımasız ve bilgeydi; ama onların acımasızlıkları bile yaşla gelen yumuşak hastalıktan nasibini almıştı. Imrryr’i ve uzun zaman önce unutulmuş kardeş şehirlerini inşa edenlerin ataları olan barbar ırkın enerjisine artık sahip değillerdi. Canlılığın yerini tolerans almıştı; yaşlıların, geçmişteki şanı bitip zamanı geçmiş olanların toleransı.

“Sabahleyin,” dedi Elric, “Dyvim Tvar’ı bulup onun, yağmacı donanmasına yaptıkları ve benim kendi vicdanımın ısırıklarının planıma objektif bir şekilde bakmasını sağlamayı umacağız.”

“Ve şimdi sanırım uyuyacağız,” dedi Ayhüznü. “En azından benim ihtiyacım var ve beni bekleyen hatun sabırsızlanıyor olabilir.”

Elric omzunu silkti. “Nasıl istersen. Ben biraz daha şarap içip daha sonra yatağıma gideceğim.”

• • •

Önceki gece Bakshaan üzerinde toplanmış olan bulutlar sabah olduğunda hâlâ gökteydi. Arkalarında güneş yükseliyordu ama şehrin sakinleri bundan haberdar değildi. Güneş habersiz bir şekilde doğuyordu ama taze ve yağmurla ıslanmış şafakta Elric ve Ayhüznü, şehrin dar sokaklarını gezip, güney kapısının ötesindeki ormanlara doğru yola çıktılar.

Elric her zaman giydiği kıyafeti değil, üzerinde Melniboné’nin kraliyet nişanı olan (bir altın tarlasında arka ayakları üzerinde duran kızıl bir ejderha) yeşile boyanmış deriden basit bir yelek giyiyordu. Parmağında rün işli gümüşün üzerinde nadir bulunan Actorios taşı duran Krallar’ın Yüzüğü vardı. Bu, Elric’in büyük atalarının taktığı yüzüktü; yaşı asırlarla ölçülüyordu. Omuzlarından kısa bir pelerin sarkıyordu ve mavi pantolonunu yüksek, siyah renkli at binme botlarının içine sokmuştu. Belinde Fırtınayaratan asılıydı.

Adam ve kılıç arasında bir ortak yaşam vardı. Kılıç olmadan adam kötürüm kalır, görüşü ve enerjisi çekilirdi; adam olmadan kılıç, yaşamak için gereksinim duyduğu kan ve ruhları içemezdi. Adam ve kılıç beraberlerdi, hangisinin efendi olduğunu anlamak mümkün değildi.

Arkadaşından ziyade soğuk havayı kafasına takan Ayhüznü, yüksek boyunluklu pelerinine sarınmış, arada sırada elementlere küfür ediyordu.

Bir saat boyunca atlarını dörtnala sürerek ormanın sınırına gelmişlerdi. Daha şimdiden Bakshaan’da Imrryrli yağmacıların geldiğine dair bir dedikodu dolaşmaya başlamıştı. Birkaç kez güney duvarının yakınındaki kuytu meyhanelerde uzun boylu bir yabancı görülmüş ve bu dikkat çekici bir şey olarak yorumlanmıştı ama Bakshaan vatandaşları; zengin ve güçlü olduklarından dolayı kısmen haklı olarak, Bakshaan’ın, nispeten daha zayıf olan Vilmir kasabalarına yapılan akınlardan çok daha şiddetlilerine dayanabileceğini düşünüyorlardı. Elric’in, hemşehrilerinin neden Bakshaan’ın kuzeyine gittikleri konusunda hiçbir fikri yoktu. Muhtemelen dinlenip yağmaladıkları malları pazarlarda yemek stoklarına dönüştüreceklerdi.

Birkaç büyük kamp ateşi gören Elric ve Ayhüznü, Melnibonélilerin nerede olduğunu anladı. Hızlarını azaltarak atlarını o yöne doğru sürmeye başladılar. Islak dallar yüzlerine sürtüyor, yaşam getiren yağmurun ortaya çıkardığı orman kokusu tatlı bir şekilde burunlarına doluyordu. Çalıların arasından orman yolunun ortasına çıkıp birden geçişlerini engelleyen muhafızı gördüğünde Elric kendini neredeyse rahat hissediyordu.

Imrryrli muhafız, kürk ve çeliğe bürünmüştü. İyi işçilik ürünü olan miğferin içinden temkinli gözlerle Elric’e baktı. Miğferin açılıp kapanan ön tarafından dolayı görüş alanı biraz kısıtlıydı ve üzerinden yağmur damlaları aktığı için Elric’i hemen tanıyamadı.

“Durun. Neden buraya geldiniz?”

Elric sabırsız bir şekilde konuştu. “Geçmeme izin ver, ben Elric’im, lordun ve imparatorun.”

Muhafız nefesini tuttu ve elindeki uzun mızrağı indirdi. Miğferini çıkarıp önündeki adama baktığında hissettiği farklı duygular, yüzünden okunur hale geldi. Bunlardan birkaçı; hayranlık, saygı ve nefretti.

Hızlı bir şekilde eğildi. “Burası size göre bir yer değil, efendim. Dört yıl önce kendi halkınızı bırakıp ihanet ettiniz ve damarlarınızda kralların kanı aktığını bilsem de beklemeye hakkınız olan itaat ve hürmeti size gösteremem.”

“Elbette,” dedi Elric gururlu bir şekilde atının üzerinde dik bir şekilde otururken. “Ama liderin –çocukluk arkadaşım Dyvim Tvar– benimle ne yapılacağına karar versin. Beni hemen ona götür ve yoldaşımın size bir kötülük yapmadığını hatırla. Ona bir Melniboné imparatorunun seçilmiş arkadaşına uygun, saygılı bir şekilde davran.”

Muhafız tekrar eğildi ve Elric’in atının dizginlerini eline aldı. İkiliyi patikadan geçirdi ve Imrryrli adamların çadırlarının bulunduğu açıklığa götürdü. Büyük çadırların oluşturduğu geniş merkezin ortasında yemek ateşleri yanıyordu ve yakışıklı Melniboné savaşçıları ateşin etrafına oturmuş usulca konuşuyorlardı. Kasvetli günün ışığında bile çadırların kumaşları parlak ve neşeliydi. Yumuşak tonların Melniboné işçiliği olduğu belliydi. Dumanlı yeşil, gök mavisi, toprak rengi, altın, lacivert... Renkler çarpışmıyor, iç içe geçiyorlardı. Elric, Güzel Imrryr’in ufalanan çok renkli kulelerini düşünüp üzgün bir şekilde nostaljiye kapıldı.

İki yoldaş ve muhafız yaklaşınca adamlar şaşkın bir şekilde başlarını kaldırdılar ve sıradan muhabbetin yerini düşük tonda bir fısıltı aldı.

“Lütfen burada bekleyin,” dedi muhafız, Elric’e. “Lord Dyvim Tvar’a sizin geldiğinizi bildireceğim.” Elric başını salladı ve bütün gözlerin üzerinde olduğunu hissederek eyerinde kıpırdandı. Kimse ona yaklaşmadı ve Elric, eski zamanlardan bizzat tanıdığı bazılarının utandığını gördü. Onlar Elric’e bakmayıp gözlerini kaçırıyorlar, ateşle ilgileniyorlar ya da kaliteli kılıç ve kamalarına karşı duydukları ani merakı gideriyorlardı. Birkaç kişi sesli bir şekilde homurdanıyordu ama azınlıktaydılar. Adamların çoğu sadece şaşkın ve aynı zamanda merak içindeydi. Bu adam; kralları ve onlara ihanet eden kişi neden kamplarına gelmişti?

En büyük çadır altın ve kızıl renkliydi, tepesinde de mavi ve beyaz renkte, uyuyan bir ejderha figürü olan bir sancak asılıydı. Bu Dyvim Tvar’ın çadırıydı ve Ejderha Efendisi, çadırın içinden hızlı bir şekilde çıktı. Kılıç kayışını kuşanıyordu, zeki gözlerinden şaşkınlık ve yorgunluk okunuyordu.

Dyvim Tvar, Elric’ten biraz daha yaşlı bir adamdı ve Melniboné soylularının niteliklerine sahipti. Annesi, Elric’in annesinin kuzeniydi ve bir prensesti. Elmacık kemikleri çıkık ve zarifti, gözleri biraz çekikti; kafası, dar ve çenesine doğru incelen bir yapıya sahipti. Elric gibi kulakları inceydi ve kulak memeleri neredeyse yoktu. Elleri uzun parmaklı ve derisinin geri kalanı gibi soluk renkliydi ama albinonun ölü beyazı kadar soluk değildi. Sol eli kılıcının kabzasının üzerindeydi. Melniboné’nin at üzerindeki lorduna doğru ilerliyor, duygularını kontrol altında tutmaya çalışıyordu. Elric’ten yaklaşık bir buçuk metre uzakta durup gözleri görünmeyecek kadar hafifçe öne doğru eğildi. Başını tekrar kaldırdığında Elric’in gözlerinin içine bakmaya başladı.

“Ejderha Mağaraları’nın Lordu Dyvim Tvar’dan, Melniboné’nin Efendisi, Gizli Sanatlar’ın Üstadı Elric’e selam olsun.” Ejderha Efendisi, çağlar kadar eski bir ritüel olan karşılamasını ciddi bir şekilde zikretti.

Elric konuşurken sözcüklerinin ima ettiğinin aksine kendine güven dolu değildi; “Melniboné’nin Efendisi Elric, sadık tebaasını selamlıyor ve Dyvim Tvar ile görüşmeyi talep ediyor.” Kadim Melniboné standartlarına göre kralın kendinden alt seviyedekilerden biriyle görüşmek istemesi münasip değildi ve Ejderha Efendisi bunu anlıyordu.

“Efendim kendisine çadırıma kadar eşlik etmeme izin verirse beni onurlandırır.”

Elric atından indi ve Dyvim Tvar’ın çadırına doğru önden yürümeye başladı. Ayhüznü de atından indi ve onunla beraber gelmek için ileri çıktı ama Elric elini sallayıp onu durdurdu. İki Imrryrli asilzade çadıra girdi.

İçeride renkli kumaşın arasından filtrelenip sızan loş gün ışığına ek olarak küçük bir gaz lambası yanıyordu. Çadır basit bir şekilde dekore edilmişti ve içinde yalnızca bir askerin sert yatağı, bir masa ve birkaç tane işlemeli ahşap tabure vardı. Dyvim Tvar eğildi ve sessizce taburelerden birini işaret etti. Elric oturdu.

Bir süre boyunca ikisi de sessizliği bozmadı. İki adam da kontrol altında tuttukları yüz hatlarında herhangi bir duygunun belirmesine izin vermedi. Oturup birbirlerine baktılar. Sonunda sessizliği bozan Elric oldu.

“Beni bir hain, hırsız, kendi akrabalarımın ve hemşehrilerimin katili olarak tanıyorsun, Ejderha Efendisi.”

Dyvim Tvar başını salladı. “Efendim eğer izin verirse onunla aynı fikirdeyim.”

“Eski günlerde, yalnızken böyle resmi değildik,” dedi Elric. “Ritüel ve gelenekleri unutalım. Melniboné kayboldu ve oğulları şu an birer gezgin. Eskiden olduğu gibi şu an eşitiz ama bu sefer, bu tamamen doğru. Biz eşitiz. Yakut Taht, Imrryr’in küllerinde parçalandı ve artık üzerinde hiçbir imparator oturamaz.”

Dyvim Tvar içini çekti. “Bu doğru Elric; ama buraya neden geldin? Seni unutmak bize yetiyordu. İntikam düşüncesi tazeyken bile seni aramaya çalışmadık. Buraya dalga geçmeye mi geldin?”

“Böyle bir şey yapmayacağımı biliyorsun, Dyvim Tvar. Bu günlerde nadiren uyuyabiliyorum ve uyuduğum zamanlarda da öyle rüyalar görüyorum ki hiç uyumamış olmayı diliyorum. Yyrkoon, tahtı ikinci kez zorla aldığında beni yaptığım şeyi yapmaya o zorladı, bunu biliyorsun; hem de ben ona naip olarak güvenmiştim ve ikinci bir defa aşık olduğum kız kardeşini büyüsüyle uyuttu. Yaptığı şeyi geri almasını ve Cymoril’i uykusundan uyandırmasını sağlamak için tek umudum o yağmacı donanmaya yardım etmekti. Beni harekete geçiren intikamdı ama Cymoril’i öldüren, kılıcım Fırtınayaratan’dı, ben değil.”

“Bunu biliyorum.” Dyvim Tvar tekrar içini çekti ve mücevherli elini yüzüne sürdü. “Ama bu, buraya neden geldiğini açıklamıyor. Sen ve halkın arasında bir bağ olmamalı. Senden çekiniyoruz, Elric. Bizi yönetmene tekrar izin versek bile bizi kendi lanetli yoluna katarsın. Burada ben ve adamlarım için bir gelecek yok.”

“Doğru. Ama bir seferlik yardımınıza ihtiyacım var, sonra tekrar yollarımızı ayırabiliriz.”

“Seni öldürmeliyiz Elric ama hangisi daha büyük bir suç olur o zaman? Adaleti yerine getirmemek ve bize ihanet edeni öldürmemek mi yoksa kralımızı öldürmek mi? Halihazırda bir sürü problem varken benim başıma yeni bir iş çıkarıyorsun. Bunu çözmeye çalışmalı mıyım?”

“Ben yalnızca tarihte bir rol oynadım,” dedi Elric dürüstçe. “Benim yaptığımı önünde sonunda zaman kendisi yapacaktı. Ben günü öne çektim ve bunu, sen ve halkımız bununla savaşıp yeni bir yaşam tarzı bulacak kadar çabuk toparlanabilecek bir haldeyken yaptım.”

Dyvim Tvar ironik bir şekilde gülümsedi. “Bu bir bakış açısı Elric ve doğruluk payı da var; ama bunu senin yüzünden akrabalarını ve evlerini kaybeden adamlara anlat. Kötürüm kalan yoldaşlarını, askerlerini, babalarını ve –hepsi gururlu Melnibonéli kadınlar olan– eşleri, kızları ve kız kardeşleri barbar yağmacıların gönüllerini eğlendiren kocaları avutmak zorunda kalan adamlara anlat.”

“Pekâlâ.” Elric gözlerini yere dikti. Bir süre sonra sessiz bir şekilde konuşmaya başladı. “Halkımızın kaybettiği şeyleri yerine koyamam, keşke yapabilseydim. Imrryr sık sık aklıma geliyor, kadınları, şarapları ve eğlenceleri; ama size ganimet sunabilirim. Bakshaan’daki en zengin sarayı sunabilirim. Eski yaraları unutup bir defalığına beni izleyin.”

“Bakshaan’ın servetini mi istiyorsun Elric? Sen hiçbir zaman mücevher ve değerli metallerin peşinde biri değildin! Neden, Elric?”

Elric ellerini beyaz saçlarında gezdirdi. Kızıl gözlerine keder çöktü. “Bir kez daha, intikam için Dyvim Tvar. Pan Tanglı bir büyücüye bir borcum var; Theleb K’aarna. Adını duymuş olabilirsin, nispeten genç bir ırktan olan birine göre oldukça güçlü biri.”

“O halde bu işte beraberiz Elric,” dedi Dyvim Tvar sert bir şekilde. “Theleb K’aarna’ya bir şey borçlu olan tek Melnibonéli sen değilsin! Jharkorlu o orospu kraliçe Yishana yüzünden adamlarımızdan biri bir sene önce rezil bir şekilde öldü. Adamımız, senin yerini doldurmaya çalışan Yishana’nın koynuna girdiği için Theleb K’aarna tarafından öldürüldü. O kanın intikamını almak için birleşebiliriz Kral Elric; ve bu, bıçaklarının ucunda senin kanını görmek isteyenler için de uygun bir bahane olur.”

Elric memnun değildi. Bu talihli tesadüfün ciddi ve beklenmedik sonuçları olacağı içine doğdu; ama gülümsedi.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Uzay ve zamanın sınırlarının ötesindeki bir yerde, üzerinde duman tüten bir çukurda bir yaratık kıpırdandı. Etrafındaki bütün gölgeler hareket etti. Bunlar, insanların ruhlarının gölgeleriydi ve parlak karanlıkta hareket eden bu gölgeler, yaratığın efendileriydi. Yaratık, bedelini ödedikleri sürece kendisinin efendisi olmalarına izin veriyordu. İnsanların dilinde bu yaratığın bir ismi vardı. İsmi Quaolnargn’dı ve bu isimle seslenildiği takdirde cevap verirdi.

Ve kımıldadı. İsminin, normalde Dünya’ya giden yolu tıkayan bariyerlerin ötesinden geldiğini duydu. İsminin zikredilmesi, o somut olmayan bariyerlerin içinden geçici bir yol açılmasına neden oluyordu. Neden ya da neye çağrıldığını bilmiyordu. Yalnızca tek bir gerçeğin farkındaydı. Yol ona açıkken beslenebilirdi. Et yemiyor, kan içmiyordu. Yetişkin erkek ve kadınların zihinleriyle besleniyordu. Arada sırada aperatif olarak tatlı niyetine çocuklardan emdiği masum yaşam gücünün tadını çıkarıyordu. Hayvanlardan uzak duruyordu, zira bir hayvanda tadına varılacak miktarda farkındalık yoktu. Yaratık her ne kadar aptal olsa da bir gurme ve işinin erbabıydı.

İsmi üçüncü kez zikredildi. Yaratık hareketlendi ve ileri doğru aktı. Beslenebileceği zaman bir kez daha yaklaşıyordu…

Theleb K’aarna ürperdi. Aslında barışçıl bir adam olduğunu düşünüyordu. Yishana’ya duyduğu hırslı aşkın onu deliye çevirmesi kendi suçu değildi. Onun yüzünden, emrinde birkaç güçlü ve kötü iblis olması, onlara beslenmeleri için verdiği köle ve düşmanlar karşılığında tüccar Nikorn’un sarayını korumaları onun suçu değildi. Onu bu hale getiren şartlardı. Üzgün bir şekilde Yishana’yla hiç tanışmamış olmayı, Tanelorn duvarlarının dışındaki talihsiz olaydan sonra ona dönmemiş olmayı diledi. Quaolnargn’ı çağırırken durduğu beş köşeli yıldızın içinde yine ürperdi. Doğuştan sahip olduğu önsezi yeteneği sayesinde yakın gelecekten bir kesit görmüştü ve Elric’in onunla savaşmaya hazırlandığını biliyordu. Theleb K’aarna fırsattan istifade kontrol edebildiği bütün yardımı topluyordu. Mümkünse albino kaleye ulaşmadan onu yok etmesi için Quaolnargn gönderilmeliydi. Theleb K’aarna, geçmişte Elric’e karşı –her ne kadar şimdi ölü olsa da– başka bir iblis göndermesini sağlayan beyaz saç tutamını hâlâ sakladığı için kendini kutladı.

Quaolnargn efendisine ulaşmak üzere olduğunu biliyordu. Tembel bir şekilde kendini öne doğru itti ve yabancı devamlılığa girince yakıcı bir acı hissetti. Efendisinin ruhunun onun önünde salındığını biliyordu ama bir sebepten dolayı ona ulaşamıyordu. Hayal kırıklığına uğramıştı. Önüne bir şey bırakılmıştı. Quaolnargn o şeyi kokladı ve ne yapması gerektiğini fark etti. Bu, yeni besininin bir parçasıydı. Minnettar bir şekilde süzüldü ve o garip yerde fazla kalırsa çekeceği acı çok yüksek olacağı için bir an önce avını bulmak üzere acele etmeye başladı.

Elric, atını hemşehrilerinin önünde sürüyordu. Sağ tarafında Ejderha Efendisi Dyvim Tvar, sol tarafında ise Elwherli Ayhüznü vardı. Arkalarında iki yüz tane asker ve onların da arkalarında ganimet, savaş makineleri ve kölelerini taşıyan vagonlar sıralanıyordu.

Kervan, mağrur sancakları ve Imrryr’in parlayan uzun mızrakları içinde muhteşem görünüyordu. Adamlar sivri baldır zırhları, miğferler ve omuzluklar giymiş, çeliğe bürünmüşlerdi. Göğüs zırhları cilalıydı ve uzun, kürkten yapılma yeleklerinin açık olduğu yerden parlıyordu. Yeleklerin üzerine bağladıkları Imrryr kumaşından yapılma parlak pelerinler ıslak gün ışığının altında ışıl ışıldı. Okçular, Elric ve yoldaşlarına yakın duruyorlardı. Ellerinde yalnızca kendilerinin kullanabileceği, inanılmaz derecede güçlü kemikten yapılma yaylar vardı. Sırtlarındaki sadaklarında siyah tüylü oklar taşıyorlardı. Onların hemen ardında mızraklılar vardı. Parlayan mızraklarını ağaçların alçak dallarına sürtünmesin diye bel hizasında tutuyorlardı. Onların arkasında ordunun ana gücü olan Imrryrli kılıç ustaları bulunuyordu. Ellerinin birinde bir uzun kılıç, diğerinde gerçek kılıç denmeyecek kadar kısa ve bıçak denmeyecek kadar uzun olan daha kısa birer kılıç vardı. Atlarını Bakshaan’ın yanından sürüyorlardı, zira Nikorn’un sarayı Bakshaan’ın kuzeyinde yer alıyordu. Adamlar sessizdi. Efendileri Elric, onları beş seneden beri ilk defa savaşa götürürken akıllarına söyleyecek bir şey gelmiyordu.

Siyah cehennem kılıcı Fırtınayaratan, Elric’in elinin altında yeni bir umutla sızlanıyordu. Ayhüznü eyerinin üzerinde kıpırdandı. İçinde kara büyünün olacağını bildiği savaş fikri onu huzursuz ediyordu. Ayhüznü’nün büyü sanatları ya da çağırdığı yaratıklara karşı hiçbir ilgisi ya da sevgisi yoktu. Ona göre yardım olmadan savaşılmalıydı. Huzursuz ve gergin bir şekilde atlarını sürmeye devam ettiler.

Fırtınayaratan sallanmaya başladı. Metalden hafif bir inilti yükseldi ve tonunda uyarı vardı. Elric elini kaldırdı ve alay durdu.

“Yalnızca benim başa çıkabileceğim bir şey yaklaşıyor,” dedi adamlara. “Önden gideceğim.”

Gözlerini önünden ayırmadan atını temkinli bir şekilde sürdü. Fırtınayaratan’ın sesi giderek yükseliyor ve keskinleşiyordu. Kılıcın çığlığı aniden kesildi. At titriyordu ve Elric de gerilmeye başladı. Bu kadar kısa bir süre içinde sıkıntı çıkmasını beklemiyordu ve ormanda dolanan kötülük her ne ise onunla bir işi olmaması için dua etti.

“Arioch, yanımda ol,” dedi. “Bana yardım et; ben de sana bir sürü savaşçı adayacağım. Bana yardım et, Arioch.”

Pis bir koku zorla Elric’in burnuna doldu. Elric öksürdü ve elleriyle ağzını kapadı. Gözleriyle kokunun kaynağını aradı. At kişnemeye başladı. Elric eyerden atladı ve atının kıçına vurarak atı geldiği yönden geri gönderdi. Temkinli bir şekilde uzandı ve Fırtınayaratan’ı eline aldı. Siyah metal, kabzadan kılıcın ucuna kadar titriyordu.

Kendi gözleriyle görmeden atalarının cadı sezisiyle hissetti. Ve şeklini tanıdı. Kendisi de efendilerden biriydi ama bu sefer, Quaolnargn üzerinde kontrolü yoktu; beş köşeli bir yıldızın içinde durmuyordu ve tek koruması silahı ve zekâsıydı. Ayrıca Quaolnargn’ın gücünü biliyordu. Ürperdi. Böyle bir dehşetin üstesinden kendi başına gelebilir miydi?

“Arioch! Arioch! Yardım et bana!” Yüksek sesli ve umutsuzluk içeren bir çığlık.

“Arioch!”

Büyü yapacak zaman yoktu. Quaolnargn karşısında duruyordu; devasa, yeşil renkli, kertenkelemsi bir şey. Patikanın üzerinde zıplıyor, dünyanın verdiği acıyla kendi kendine inliyordu. Elric’i görünce doğruldu ve aralarında yaklaşık dört metre mesafe olmasına rağmen albinonun üzerine gölgesi düştü. Elric hızlıca nefes aldı ve bir kez daha haykırdı, “Arioch! Bana şimdi yardım edersen sana kan ve ruhlar vereceğim!”

İblis kertenkele birden sıçradı.

Elric kenara atladı ama yaratığın uzun tırnaklı ayağı ona vurdu ve Elric, uçarak çalıların arasına düştü. Quaolnargn sakarca döndü ve pis ağzını aç bir şekilde açtı. İçinden pis koku gelen, derin, dişsiz bir mağara gözler önüne serildi.

“Arioch!”

Kötü ve sıradışı duyarlılığı ile kertenkele şey o denli güçlü bir iblis tanrının ismini tanımadı. Korkutulamazdı, dövüşmek zorundaydı.

Ve yaratık, Elric’e ikinci kez yaklaşırken bulutlar, içlerinde tuttukları yağmuru çıkardı ve bir sağanak, ormanı kamçılamaya başladı.

Yüzüne vuran yağmurdan yarı kör olan Elric kılıcını hazır tutarak bir ağacın arkasına geçti. Bilindik anlamıyla Quaolnargn da kördü. Elric’i ya da ormanı göremiyordu. Yağmuru hissedemiyordu. Yalnızca insanların ruhlarını görebiliyor ve kokusunu alabiliyordu; besininin... İblis kertenkele sendeleyerek yanından geçti ve bu sırada Elric, iki eliyle birden kılıcını tutarak zıpladı ve kılıcı, kabzasına kadar iblisin yumuşak ve titreyen sırtına soktu. Et –ya da iblisin bedeni ne gibi bir maddeden yapılmışsa– mide bulandıran bir ses çıkardı. Büyülü kılıç, cehennem yaratığının sırtını dağlarken Elric, Fırtınayaratan’ı çekti ve omurgasının olması gereken yeri kesti ama yaratığın omurgası yoktu. Quaolnargn acıyla kükredi. Sesi aşırı derecede acı çekiyor olmasına rağmen inceydi. Ve karşılık verdi.

Elric zihninin uyuştuğunu ve sonra başının hiçbir şekilde doğal olmayan bir acıyla dolduğunu hissetti. Çığlık bile atamıyordu. Neler olduğunu fark ettiği zaman gözlerine dehşet doldu. Ruhu bedeninden çekiliyordu. Bunu biliyordu. Fiziksel bir zayıflık hissetmiyordu, farkında olsa da nereye baktığını…

Ama farkındalığı da yitiyordu. Her şey yitip gidiyordu; acı, korkunç hatta cehennem kaynaklı acı bile.

“Arioch!” diye haykırdı çatallı sesiyle.

Ve vahşi bir şekilde, nereden geldiğini bilmediği bir güç toparladı. İçinden ya da Fırtınayaratan’dan gelmiyordu; başka bir yerdendi. Sonunda bir şey ona yardım ediyor, yapmak zorunda olduğu şeyi yapması için güç veriyordu.

Kılıcını iblisin sırtından çekip aldı. Quaolnargn’ın üzerinde duruyordu. Yukarısında. Bir yere doğru süzülüyordu ama Dünya’nın havasında değildi. İblisin üzerinde süzülüyordu. Yaratığın kafatasında bir nokta belirledi ve Fırtınayaratan’ı, yaratığı öldürebileceği tek nokta olan o yere doğrulttu. Yavaş ve dikkatli bir şekilde Fırtınayaratan’ı indirdi ve rün kılıcını Quaolnargn’ın kafatasına soktu.

Kertenkelemsi şey sızlandı, yere düştü ve ortadan kayboldu.

Elric çalıların içinde yatıyor, bütün bedeni ağrıyor ve titriyordu. Yavaşça ayağa kalktı. Bütün enerjisi çekilmişti. Fırtınayaratan da canlılığını yitirmiş gibiydi ama Elric, onun gücünün döneceğini ve bunun kendisine de yeni güç getireceğini biliyordu.

Ama sonra bütün bedeninin kaskatı kesildiğini hissetti. Şaşırdı. Neler oluyordu? Duyuları yok olmaya başladı. Hiçliğe uzanan uzun, siyah bir tünele bakıyormuş gibi hissediyordu. Her şey belirsizdi. Etrafındaki hareketin farkındaydı. Seyahat ediyordu. Nasıl ya da nereye, bilmiyordu.

Birkaç kısa saniye boyunca seyahat etti. Yalnızca dünyadışı bir hareket hissinin ve yaşam kaynağı Fırtınayaratan’ın sağ elinde olduğunun bilincindeydi.

Sonra altında sert, taştan bir zemin hissetti ve gözlerini açtı –ya da görme duyusu geri mi dönmüştü? – ve üzerinde durup pis pis gülen surata baktı.

“Theleb K’aarna,” diye fısıldadı çatlak sesiyle, “bunu nasıl yaptın?”

Büyücü eğildi ve eldivenli elleriyle Fırtınayaratan’ı Elric’in güçsüz elinden aldı. Sırıttı. “Elçim ile övgüye değer savaşını izledim, Lord Elric. Bir şekilde yardım çağırdığın belli olunca çabucak başka bir büyü yapıp seni buraya getirdim. Şimdi kılıcın ve dolayısıyla gücün elimde. Bu olmadan bir hiç olduğunu biliyorum. Benim elimdesin, Melnibonéli Elric.”

Elric ciğerlerine nefes çekti. Bütün bedeni acıyla paramparça olmuş gibi hissediyordu. Gülümsemeye çalıştı ama başaramadı. Yenildiği zaman gülümsemek doğasında yoktu. “Bana kılıcımı geri ver.”

Theleb K’aarna yapmacık bir şekilde yarım ağızla gülümsedi. Sonra kıkırdadı. “İntikam mı diyordun, Elric?”

“Bana kılıcımı ver!” Elric ayağa kalkmaya çalıştı ama çok zayıftı. Gözleri kaydı ve büyücüyü ancak bir süre sonra tekrar görebilmeye başladı.

“Peki karşılığında ne vereceksin?” diye sordu Theleb K’aarna. “Sağlıklı bir adam değilsin Lord Elric ve hasta adamlar pazarlık yapamaz. Yalvarır.”

Elric, aciz öfkesi içinde titredi. Ağzını sıktı. Yalvarmayacaktı, pazarlık da yapmayacaktı. Sessiz bir şekilde büyücüye ters ters baktı.

“Sanırım önce,” dedi Theleb K’aarna gülümseyerek, “bunu kilit altına alacağım.” Kınına soktuğu Fırtınayaratan’ı havaya kaldırdı ve arkasındaki bir dolaba doğru döndü. Cübbesinin içinden bir anahtar çıkardı, dolabın kilidini açtı ve rün kılıcını içine koydu. Kapısını dikkatlice kilitledi. “Sonra, sanırım pek güçlü kahramanımızı eski metresine göstereceğim; dört yıl önce ihanet ettiği adamın kız kardeşine.”

Elric konuşmadı.

“Sonra,” dedi Theleb K’aarna, “işeverenim Nikorn’a diğerlerinin beceremediği şeyi başarabileceğini zanneden suikastçıyı göstereceğim.” Gülümsedi. “Ne gün ama,” kıkırdadı. “Ne gün! Dolu dolu. Zevkle dolu.”

Theleb K’aarna kıs kıs güldü ve eline bir zil alıp çaldı. Elric’in arkasında bir kapı açıldı ve iki uzun çöl savaşçısı içeri girdi. Önce Elric’e sonra Theleb K’aarna’ya baktılar. Şaşkına dönmüşlerdi.

“Soru sormak yok,” diye çıkıştı Theleb K’aarna. “Bu süprüntüyü Kraliçe Yishana’nın odasına götürün.”

İki adamın kaldırdığı Elric burnundan soluyordu. Adamlar kara derili ve sakallıydı; kalın kaşlarının altında çukur gözleri vardı. Başlarının üzerinde ırklarının sembolü olan ağır, yün işli metal miğferleri takmışlardı ve zırhları demirden değil kalın, deri kaplı tahtadandı. Elric’in zayıf bedenini uzun bir koridorda sürüklediler ve bir tanesi sert bir şekilde bir kapıyı çaldı.

Elric, Yishana’nın sesini tanıdı. Kadın, onlara içeri gelmelerini söyledi. Çöl adamları ve yüklerinin ardından kıs kıs gülen ve boş konuşan büyücü geldi. “Sana bir hediyem var Yishana,” dedi.

Çöl adamları içeri girdiler. Elric, Yishana’yı göremiyordu ama kadının nefesini tuttuğunu duydu. “Kanepeye,” dedi büyücüye. Elric’i rahat kumaşların üzerine bıraktılar. Elric tamamen bitkin bir haldeydi ve tavana çizilmiş parlak, açık saçık bir resme bakmaya başladı.

Yishana üzerine doğru eğildi. Elric kadının erotik parfümünün kokusunu alabiliyordu. Elric çatlak sesiyle şöyle dedi; “Eşi benzeri görülmemiş bir buluşma, kraliçe.” Yishana’nın gözlerinde bir an endişe belirse de sonra kayboldu ve kadın alaycı bir şekilde güldü.

“Demek sonunda kahramanım bana döndü. Ama kendi isteğiyle gelmiş olmasını dilerdim, bir köpek yavrusu gibi ensesinden tutulup buraya getirilmesini değil. Kurdun bütün dişleri çekildi ve geceleri beni ısıracak kimse yok.” Boyalı suratında tiksintiyle doğruldu. “Götür şunu Theleb K’aarna. Rüştünü ispatladın.”

Büyücü başını salladı.

“Ve şimdi,” dedi, “Nikorn’u ziyaret edeceğiz, sanırım bizi bekliyor…”

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Ilmarlı Nikorn genç bir adam değildi. Elli yaşının üzerindeydi ama gençliğini muhafaza etmişti. Bir çiftçinin yüz hatlarına sahipti; sert kemikliydi ve yüzünde çok fazla et yoktu. Gözleri keskin ve bakışları sertti. Şimdi ise alay edercesine bir sandalyeye oturtulmuş Elric’e bakıyordu.

“Demek Hırlayan Deniz’in Kurdu, yağmacı, istilacı ve kadın katili Melnibonéli Elric sensin. Şu anda bir çocuğu bile öldüremezsin ama bir adamı böyle görmenin beni rahatsız ettiğini söylemeliyim; özellikle de senin kadar aktif olan bir adamı. Büyü-yapanın söyledikleri doğru mu? Buraya düşmanlarım tarafından beni öldürmek üzere mi gönderildin?”

Elric, adamları için endişeleniyordu. Onlar ne yapacaktı? Bekleyecek ya da devam edeceklerdi. Saraya şimdi girmeye çalışırlarsa sonları geldi demekti; onun da...

“Doğru mu?” diye sordu Nikorn tekrar.

“Hayır,” diye fısıldadı Elric. “Benim kavgam Theleb K’aarna’yla. Onunla görülecek eski bir hesabım var.”

“Eski hesaplar beni ilgilendirmiyor dostum,” dedi Nikorn kaba olmayan bir şekilde. “Ben hayatımı devam ettirmek istiyorum. Seni buraya kim gönderdi?”

“Theleb K’aarna benim buraya gönderildiğimi söylüyorsa sana yalan söylüyor,” diyerek yalan söyledi Elric. “Ben yalnızca borcumu ödemenin peşindeydim.”

“Korkarım bunu söyleyen yalnızca büyücü değil,” dedi Nikorn. “Şehirde pek çok casusum var ve iki tanesi, birbirlerinden haberi olmadan yerel tüccarlar tarafından beni öldürmek üzere tutulduğunu söyledi.”

Elric hafifçe gülümsedi. “Pekâlâ,” dedi. “Doğru ama istedikleri şeyi yapmaya niyetim yoktu.”

“Sana inanabilirim, Melnibonéli Elric ama seninle şimdi ne yapacağımı bilmiyorum. Kimseyi Theleb K’aarna’nın insafına bırakmam. Tekrar hayatıma kast etmeyeceğine dair bana söz verebilir misin?”

“Pazarlık mı yapıyoruz Efendi Nikorn?” diye sordu Elric sessizce.

“Evet.”

“Peki neye karşılık sözümü veriyorum beyim?”

“Hayatın ve özgürlüğün, Lord Elric.”

“Peki ya kılıcım?”

Nikorn üzgün bir şekilde omzunu silkti. “Üzgünüm, kılıcını veremem.”

“O zaman beni öldür,” dedi Elric.

“Hadi ama; sana iyi bir teklif sundum. Hayatını ve özgürlüğünü al, sonra da beni tekrar rahatsız etmeyeceğine dair söz ver.”

Elric derin bir nefes aldı. “Pekâlâ.”

Nikorn uzaklaştı. Gölgelerde duran Theleb K’aarna, elini tüccarın koluna koydu. “Onu serbest mi bırakacaksın?”

“Evet,” dedi Nikorn. “Artık ikimiz için de bir tehdit oluşturmuyor.”

Elric, Nikorn’un ona karşı bir arkadaş gibi davrandığının farkındaydı. O da ona karşı benzer hislere sahipti. Karşısında hem cesur hem de zeki bir adam vardı. Ama –Elric deliliğe teslim olmamak için savaş veriyordu– Fırtınayaratan olmadan nasıl savaşacaktı?

Alacakaranlık yerini geceye bırakırken iki yüz Imrryrli savaşçı çalılıkların içinde saklanarak bekledi. İzliyor ve merak ediyorlardı. Elric’e ne olmuştu? Şu anda Dyvim Tvar’ın düşündüğü gibi kalede miydi? Ejderha Efendisi’nin Melniboné’de kral soyundan gelen herkesin olduğu gibi ilahi sanatlar hakkında bir miktar bilgisi vardı. Yaptığı küçük büyülerin hepsi Elric’in kalenin duvarlarının içinde olduğunu gösteriyordu.

Ama Elric, Theleb K’aarna ile savaşmadığı takdirde kaleyi nasıl ele geçirebilirlerdi?

Nikorn’ın sarayı aynı zamanda siyah ve nahoş bir hisardı. Derin ve durgun bir suyla dolu olan bir hendekle çevriliydi. Etrafındaki ormanın arasından mağrur bir şekilde yükseliyordu ve kayanın üzerinden ziyade içine inşa edilmişti. Büyüktü, kıvrılarak uzanıyordu ve büyük bir alan kaplıyor, doğal payandalara dayanıyordu. Kayanın bazı noktaları gözenekliydi ve alçak kısımlardaki duvarlardan aşağı balçıklı su akıyor, kara yosunların ev sahipliği yapıyordu. Dışarıdan bakıldığında hoş bir yer gibi durmuyordu ve ele geçirmek neredeyse imkânsızdı. Büyü yardımı olmadan iki yüz adam orayı ele geçiremezdi.

Melnibonéli savaşçılardan bazıları sabırsızlanıyordu. İçlerinden kimileri Elric’in bir kez daha onlara ihanet ettiğini fısıldıyordu. Dyvim Tvar ve Ayhüznü buna inanmıyordu. Ormanda savaş işaretlerini görmüş ve duymuşlardı.

Kalenin içinden bir sinyal gelmesini umarak bekliyorlardı.

Kalenin büyük, ana giriş kapısına bakıyorlardı ve sabırları sonunda meyve verdi. Koca ahşap ve metalden yapılma kapı, zincirler üzerinde sürtünerek içeri doğru açıldı ve Melniboné’nin parçalanmış krallık sembolleriyle süslü kıyafetini giyen beyaz yüzlü bir adam iki çöl savaşçısının arasında göründü. Ona destek oluyor gibi görünüyorlardı. Onu ileri doğru ittiler ve beyaz yüzlü adam hendeğin üzerinden geçen köprüde sendeledi.

Sonra yere düştü. Yorgun ve acı içinde ileri doğru sürünmeye başladı.

Ayhüznü homurdandı. “Ona ne yapmışlar? Ona yardım etmeliyim.” Ama Dyvim Tvar onu tuttu.

“Hayır, burada olduğumuzu belli etmek iyi olmaz. Önce ormana ulaşsın sonra ona yardım ederiz.”

Elric’e küfür edenler bile albinonun, bedenini yavaş yavaş onlara doğru sürüdüğünü gördüklerinde ona acıdılar. Kalenin mazgallı siperlerinden aşağıdakilerin kulaklarına kıs kıs gülme sesi çalındı. Birkaç sözcüğü de seçebildiler.

“Ne oldu kurt?” diyordu bir ses. “Ne oldu?”

Ayhüznü yumruklarını sıktı ve öfkeyle titremeye başladı. Gururlu dostuyla zayıfken böyle dalga geçilmesini görmek onu çılgına çeviriyordu. “Ona ne olmuş? Ne yapmışlar?”

“Sabır,” dedi Dyvim Tvar. “Kısa bir süre sonra öğreneceğiz.”

Elric’in, dizleri üzerinde çalılığa kadar gelmesini beklemek acı vericiydi.

Ayhüznü öne çıkıp arkadaşına yardım etti. Elric’in omzuna destek olmak için kolunu koydu ama albino hırıldayarak küçük adamın kolunu silkeledi. Yüzü korkunç bir nefretle çarpılmıştı ve sinirli olduğu için daha da fena görünüyordu. Elric nefret ettiği şeyi yok etmek için hiçbir şey yapamıyordu. Hiçbir şey.

Dyvim Tvar aceleci bir şekilde konuştu, “Elric, bize neler olduğunu anlat. Sana yardım edeceksek neler olduğunu bilmeliyiz.”

Elric ağır bir şekilde nefes aldı ve başını salladı. Hissettiği duygu kısmen yüzünden silinmişti ve zayıf bir şekilde, kekeleyerek hikâyeyi anlattı.

“Demek,” diye homurdandı Ayhüznü, “planlarımız boşa çıktı ve sen sonsuza dek gücünü kaybettin.”

Elric başını iki yana salladı. “Bir yolu olmalı,” dedi zar zor nefes alarak. “Olmalı!”

“Ne? Nasıl? Bir planın varsa Elric, anlat da bilelim.”

Elric zorlukla yutkundu ve mırıldandı. “Şey, Ayhüznü... anlatacağım... ama dikkatli dinle, çünkü tekrarlayacak gücüm yok.”

Ayhüznü geceyi seviyordu; ama yalnızca şehirlerde bulunan meşalelerle aydınlatıldığı zaman. Taşradayken geceyi sevmiyordu ve Nikorn’unki gibi bir kalenin etrafındayken de sevmiyordu ama ilerlemeye devam edip her şeyin yolunda olacağını umdu.

Elric’in yorumları doğruysa savaş hâlâ kazanılabilir, Nikorn’un sarayı ele geçirilebilirdi; ama Ayhüznü için tehlike hâlâ vardı ve kendini bile bile tehlikeye atmaktan hoşlanan biri değildi.

Hendeğin durgun sularına hoşnutsuz bir şekilde bakarken bu yaptığının bir arkadaşlık sınavının en üst kademesi olduğunu düşündü. Soğukkanlılıkla suya girdi ve yüzmeye başladı.

Kalenin üzerindeki yosunlar kötü birer tutunma noktasıydı ama daha sağlam olan sarmaşığa doğru uzanıyorlardı. Ayhüznü yavaşça duvara tırmanmaya başladı. Elric’in haklı olduğunu, Theleb K’aarna’nın daha fazla büyü yapmadan önce bir süre dinlenmek zorunda olduğunu umdu. Elric bu yüzden acele etmesini istemişti. Ayhüznü tırmanmaya devam etti ve sonunda aradığı parmaklıkları olmayan küçük pencereye ulaştı. Normal boyutlardaki birisi içeri giremezdi ama Ayhüznü küçük bir adamdı.

Soğuktan titreyerek boşluktan süzüldü ve kalenin duvarının içinde hem yukarı hem de aşağı doğru uzanan dar merdivenlerin sert, taş zeminine düştü. Kaşlarını çattı ve sonra yukarı doğru çıkmaya başladı. Elric aradığı yere nasıl ulaşacağına dair yaklaşık bir şeyler söylemişti.

En kötüsünü bekleyerek hızlıca taş basamakları çıktı. Jharkor Kraliçesi Yishana’nın odasına doğru ilerledi.

Bir saat içinde Ayhüznü geri döndü. Soğuktan titriyor, üzerinden sular damlıyordu. Ellerinde Fırtınayaratan vardı. Rün kılıcını dikkatli bir şekilde taşıyordu, duyulara sahip kötülüğü onu huzursuz ediyordu. Kılıç tekrar canlanmıştı; siyah, nabız gibi atan yaşam belirtisi vardı.

“Tanrılara şükürler olsun ki haklıymışım,” diye mırıldandı Elric zayıfça. Etrafında birkaç Imrryrli savaşçı duruyordu. Onlara ek olarak Dyvim Tvar da endişeli bir şekilde Elric’e bakıyordu. “Tahminimde haklı olmak güzel. Theleb K’aarna’nın benim için kendini yorduktan sonra dinleniyor olması için dua etmiştim…”

Kıpırdandı; ve Dyvim Tvar doğrulmasına yardım etti. Elric uzun, beyaz elini uzattı, korkunç bir uyuşturucuya uzanan bir bağımlı gibi kılıcına doğru uzandı. “Ona mesajımı ilettin mi?” diye sordu minnettar bir şekilde kabzayı tutarken.

“Evet,” dedi Ayhüznü titreyerek, “ve kabul etti. Diğer yorumunda da haklı çıktın Elric. Yorgun Theleb K’aarna’yı ayartıp anahtarı alması uzun sürmedi. Büyücü aşırı derecede yorgundu ve Nikorn, Theleb K’aarna savaşa hazır değilken bir saldırı gelecek diye aşırı derecede endişeliydi. Yishana bizzat dolaba gidip kılıcı aldı.”

“Kadınlar bazen yararlı olabiliyor,” dedi Dyvim Tvar kuru bir şekilde. “Gerçi normalde böyle durumlarda daha çok engel olurlar.” Dyvim Tvar’ın aklını meşgul eden problemin, kaleyi ele geçirmek olmadığı belliydi ama onu rahatsız eden şeyin ne olduğunu sormak kimsenin aklına gelmedi. Kişisel bir mesele gibiydi.

“Bence de, Ejderha Efendisi,” dedi Elric neredeyse neşeli bir şekilde. Toplanmış adamlar albinonun yoksun damarlarına hızlı bir şekilde tekrar akan ve ona cehennemde doğmuş bir canlılık veren gücün farkındaydılar. “İntikam zamanımız geldi; ama unutmayın, Nikorn’a zeval gelmeyecek. Ona söz verdim.”

Sağ eliyle Fırtınayaratan’ı sıkıca kavradı. “Şimdi kılıçlarımızı kana doyurma zamanıdır. Kaleyi ele geçirirken büyücüyü meşgul tutacak müttefiklerin yardımını çağırabileceğimi düşünüyorum. Havadaki dostlarımı çağırmak için beş köşeli bir yıldıza ihtiyacım yok!”

Ayhüznü uzun dudaklarını yaladı. “Yani yine büyü. Doğruyu söylemek gerekirse Elric, bütün bu şehri büyü ve cehennem zebanileri kokuları sarmaya başladı.”

Elric arkadaşının kulağına eğilip fısıldadı, “Bunlar cehennemden gelen varlıklar değil; elementaller. Pek çok açıdan iblislerle eşit güçteler. Korkma Ayhüznü, biraz daha basit büyücülük ile Theleb K’aarna’nın misilleme yapmaya isteği olmayacak.”

Albino atalarının gizli anlaşmalarını hatırlayarak kaşlarını çattı. Derin bir nefes aldı ve acı dolu kızıl gözlerini kapadı. Rün kılıcını biraz gevşek tutarak iki yana salındı. Sesi zayıftı, rüzgârın uzaktan gelen inlemesi gibiydi. Göğsü hızlı bir şekilde inip kalktı ve Melniboné’nin eski büyülerine tanık olmamış en genç savaşçılardan bazıları huzursuz oldu. Elric, insanlara hitap etmiyordu; sözcükleri görünmez, elle tutulmazlara yönelikti, doğaüstü olanlara. Eski ve kadim bir kafiye, sözcük rünlerini çağırmaya başladı…

“Lanetli olanın kara tercihini duyun,

Rüzgâr Devi’nin duyulsun iniltisi

Graoll ve Misha’nın haşmetli feryadı

Göndersin düşmanımı bir kuş gibi.

Sıcak ve nemli kızıl taşlardan,

Saçtığı ölümden siyah kılıcımın,

Lasshaar’ın yalnız ağlamasından,

Güçlü bir rüzgâr yaratılsın.

Yurtlarından gelen güneş ışını hızında,

Ayrık fırtınadan daha ivedi bir şekilde,

Geyiğe doğru giden ok hızında,

Taşınsın büyücü de böyle.”

Sesi çatladı, yüksek ve net bir şekilde şöyle dedi;

“Misha! Misha! Atalarım adına çağırıyorum seni, Rüzgârların Lordu!”

Neredeyse o anda ormandaki ağaçlar sanki koca bir el onları süpürüyormuş gibi yana doğru eğildiler. Kaynağı belli olmayan, korkunç bir uğultuya benzeyen bir ses duyuldu. O anda transta olan Elric dışındaki herkes ürperdi.

“MELNİBONÉLİ ELRIC,” diye kükredi ses. Uzaktan gelen bir fırtınanın sesi gibiydi. “ATALARINI TANIRDIK. SENİ DE TANIYORUM. ELRIC’İN SOYUNA OLAN BORCUMUZ ÖLÜMLÜLER TARAFINDAN UNUTULDU AMA RÜZGÂRIN KRALLARI GRAOLL VE MISHA HATIRLIYORLAR. LASSHAAR SENİN İÇİN NE YAPSIN?”

Ses neredeyse dost canlısıydı; ama mağrur, soğuk ve huşu uyandırıcıydı.

Tamamen trans halinde olan Elric’in vücudu dalga dalga titremeye başladı. Sesi boğazından çığlık halinde çıkıyordu; ve sözcükler yabancı, insana ait olmayan, dinleyen insanların kulak ve sinirlerini ciddi bir şekilde bozan bir yapıya sahiplerdi. Elric kısaca konuştu ve görünmez Rüzgâr Devi’nin haşmetli sesi kükredi ve içini çekti;

“DİLEDİĞİN ŞEYİ YAPACAĞIM.” Sonra ağaçlar bir kez daha büküldü ve orman sessizliğe büründü.

Adamların safları arasında bir kişi yüksek sesle hapşurdu; bu işaretle diğerleri de tahminde bulunmaya ve konuşmaya başladı.

Elric uzun bir süre boyunca transta kaldı ve sonra birden gizemli gözlerini açıp ciddi bir şekilde etrafına baktı. Bir an için yüzünde şaşkın bir ifade vardı. Sonra Fırtınayaratan’ı daha sıkı bir şekilde kavrayıp öne doğru eğilerek Imrryrli adamlara seslendi. “Kısa bir süre sonra Theleb K’aarna elimizde olacak dostlarım; ve Nikorn’un sarayındaki ganimeti de ele geçireceğiz!”

Ama Dyvim Tvar irkildi. “Ezoterik sanatlar konusunda senin kadar becerikli değilim Elric,” dedi sessizce. “Ama içten içe üç kurdun bir sürüyü katliama götürdüğünü ve kurtlardan bir tanesinin ölmek zorunda olduğunu hissediyorum. Sanırım akıbetim belli oldu.”

Elric huzursuzca şöyle dedi; “Endişelenme Ejderha Efendisi. Kuzgunlarla dalga geçip Bakshaan’ın ganimetlerini harcayacak kadar yaşayacaksın.” Ama sesi iknadan uzaktı.

BEŞİNCİ BÖLÜM

İpek ve kürkler içindeki yatağında yatan Theleb K’aarna kıpırdandı ve uyandı. Bir belanın yaklaştığını hissediyordu ve bir süre önce bitkin bir haldeyken Yishana’ya akılsızlık edip vermesi gerekenden çok şey verdiğini hatırladı. Ne olduğunu hatırlayamıyordu ve şu anda bir tehlikenin yaklaştığı içine doğmuştu; o kadar yakındı ki geçmişe doğru olan düşüncelerinin hepsinin üzerine gölgesi düşüyordu. Aceleyle ayağa kalktı ve pelerinini giyip omzunu silkerek odasının duvarına asılı olan ve görüntüleri yansıtmayan garip, gümüş kaplı bir aynaya doğru yürüdü.

Uykulu gözler ve titrek elleriyle hazırlıklara başladı. Pencerenin kenarındaki tezgahta duran pek çok çanağın birinden, yurdu dünyanın diğer ucunda olan siyah yılanın sertleştirilmiş mavi zehriyle karıştırılmış kuru kana benzeyen bir şey döktü. Bunun üzerine hızlı bir büyü mırıldandı, bir kepçeyle maddeyi bir kaba boşalttı ve bir koluyla gözlerini kapatarak kabı aynaya fırlattı. Sert ve keskin bir kırılma sesi duyuldu; ortaya aniden parlak yeşil bir ışık çıkıp, geldiği hızla kayboldu. Ayna kendi içinde titreşti ve gümüş kaplaması dalgalanır gibi oldu. Sonra tekrar titreyip parladı; ardından içinde bir görüntü belirmeye başladı.

Theleb K’aarna gördüğü şeyin yakın geçmişte yaşandığını biliyordu. Ona, Elric’in Rüzgâr Devleri’ni çağırdığını gösteriyordu.

Theleb K’aarna’nın yüz hatları muazzam bir korkuyla çarpıldı. Elleri titremeye başladı. Anlamsız şeyler mırıldanarak tekrar tezgaha gitti ve ellerini üzerine koyarak pencereden, gecenin derinliklerine baktı. Ne beklemesi gerektiğini biliyordu.

Muazzam ve korkunç bir fırtına vardı; ve Lasshaar’ın saldırısının hedefi kendisiydi. Karşılık vermek zorundaydı aksi halde Rüzgâr Devleri, ruhunu ondan alacak ve sonsuza kadar dünyanın rüzgârlarında taşınması üzerine hava ruhlarına fırlatacaklardı. Sonra sesi bir ölüm perisi gibi sonsuza dek yüksek, buzla çevrili dağların soğuk tepelerinde yankılanacaktı... yitik ve yalnız... Ruhu, canları nereye isterse oraya esen dört rüzgârla seyahat etmek üzere lanetlenecek, dinlenmek nedir bilmeyecekti.

Theleb K’aarna, rüzgâr elementallerini kontrol edebilen hava büyücüsü güçlerine karşı korkudan doğan bir saygı duyuyordu; ve hava büyücülerinin sanatı, Elric ve atalarının sahip olduğu pek çok sanattan yalnızca biriydi. Theleb K’aarna o anda neyle savaştığını fark etti; Dünya’dan ve ötesinden binlerce yıl bilgi toplayıp, bu bilgileri kendisinin yok etmeyi denediği albinoya aktaran yüzlerce nesillik büyücüyle savaşıyordu. Theleb K’aarna o anda yaptıklarına pişman oldu. O anda... çok geçti.

Büyücünün, Elric’in aksine güçlü Rüzgâr Devleri üzerinde bir kontrolü yoktu. Tek umudu bir elemente bir başka elementi kullanarak karşılık vermekti. Ateş ruhlarını çağırmalıydı, hem de hemen. Kısa bir süre sonra hava ve toprağı sarsmaya başlayacak gözü dönmüş doğaüstü rüzgârları uzakta tutmak için bütün ateş büyüsü güçlerini kullanmak zorunda kalacaktı. Rüzgâr Devleri’nin gazabının sesi ve yıldırımları, cehennemi bile sarsacaktı.

Theleb K’aarna hızlıca aklını başına topladı ve titreyen elleriyle havada garip şekiller çizmeye; ona o anda yardım edecek güçlü ateş elementallerine sağlıksız anlaşmalar vaat etmeye başladı. Birkaç sene daha yaşayabilmek için kendisine sonsuz ölümü garantiliyordu.

Rüzgâr Devleri’nin toplanmasıyla yıldırım ve rüzgâr da geldi. Tek tük yıldırımlar düşüyordu ancak ölümcül değillerdi. Yere değmiyorlardı bile. Elric, Ayhüznü ve Imrryrli adamlar, atmosferde rahatsız edici hareketler olduğunu biliyorlardı ama yalnızca Elric, cadı-görüsüyle olan şeylerin bir kısmını görebiliyordu. Lasshaar Devleri diğer gözlere görünmezlerdi.

Imrryrliler’in önceden hazırladıkları ve şimdi bir araya getirdikleri savaş makineleri bile Rüzgâr Devleri’nin ihtişamıyla kıyaslandığında bir hiçti. Ama Lasshaar’ın savaşı doğal değil doğaüstü olan ile olacağından dolayı galibiyetleri bu makinelere bağlıydı.

Savaşçılar inanılmaz bir hızla çalışıyor, koçbaşları ve kuşatma merdivenleri yavaş yavaş şekil almaya başlıyordu. Saldırı zamanı yaklaşıyor, rüzgâr kükrüyor, yıldırım hırıldıyordu. Ay, devasa kara bulutlar tarafından gizlenmişti ve adamlar meşale ışığı altında çalışıyorlardı. Planladıkları tarzdaki saldırıda sürpriz unsuru çok da önemli değildi.

Şafaktan iki saat önce hazır duruma geldiler.

En sonunda Imrryrli adamlar; Elric, Dyvim Tvar ve Ayhüznü’nün arkasında Nikorn’un kalesine doğru harekete geçtiler. Bu sırada Elric, lanetli bir bağırışla sesini yükseltti ve ona cevap olarak şimşek çaktı. Kalenin üzerine gökten koca bir yıldırım düştü; leylak ve turuncu renkte bir ateş birden kalenin üzerinde belirip yıldırımı emince bütün kale sallandı! Ateş ve hava arasındaki savaş başlamıştı.

Etraflarındaki ormanda garip, kötü bir çığlık ve inleme vardı. İnleme, yürüyen adamların kulaklarını sağır ediyordu. Etraflarının savaşla çevrili olduğunu hissediyorlardı ama yalnızca çok küçük bir kısmını görebiliyorlardı.

Kalenin büyük bir kısmının üzerinde dünyadışı bir parıltı asılıydı ve büyüyüp küçülerek; Ateş Lordları, kükreyen Rüzgâr Devleri’ne yenildiği takdirde sonunun geldiğini bilen titrek bir büyücüyü savunuyorlardı.

Elric keyifsize gülümsedi ve savaşı izlemeye başladı. Doğaüstü düzlemde korkmasını gerektiren bir şey yoktu ama hâlâ kaleyi ele geçirmeleri gerekiyordu ve bu konuda onlara yardım edecek ekstra bir doğaüstü güç yoktu. Mazgallı siperleri dolduran ve kendilerine doğru gelen iki yüz adamı yok etmeye hazırlanan gaddar çöl savaşçılarına karşı tek umudu kılıç ustalığı ve savaş becerisiydi.

Ejderha Sancakları yükseldi ve altın bezeli kumaşlar, tüyler ürpertici aydınlıkta parıldadı. Alana yayılmış bir şekilde yavaşça ilerleyen Imrryr’in oğulları savaşa gidiyorlardı. Bölük komutanları savaşçılara saldırı emrini verdiklerinde kuşatma merdivenleri de yükseldi. Savunucuların yüzleri kara taş üzerinde soluk noktalara benziyordu ve ince sesleriyle bağırıyorlardı; ama ne dediklerini anlamak mümkün değildi.

Önceki günden hazırlanmış iki büyük koçbaşı, yaklaşmakta olan askerlerin öncülerine doğru götürüldü. Dar köprüden geçmek tehlikeliydi ama hendeği geçmenin tek yolu oydu. Koca, demir uçlu koçbaşlarının her birini yirmi kişi taşıyordu ve üzerlerine doğru ok yağarken ileri doğru koşmaya başladılar. Kalkanları, okların çoğunu engellemeyi başardı ve askerler köprüye ulaşıp üzerinden geçtiler. İlk koçbaşı kapıya vardı. Elric operasyonu izlerken tahta ve demirden yapılma hiçbir şey koçbaşına dayanamaz diye düşünüyordu ama kapılar yıkılmadı, hatta neredeyse titremedi bile!

Adamlar kana susamış vampirler gibi uludu ve sendeleyerek yengeç gibi kenara çekilip arkadaşlarının tuttuğu kütüğün geçmesine izin verdiler. Kapılar tekrar titredi ama yine de yıkılmadı.

Dyvim Tvar, kuşatma merdivenlerini kaldıran adamlara kükreyerek onlara cesaret veriyordu. Bunlar cesur ama aynı zamanda umutsuz adamlardı, çünkü tepeye tırmanan ilk adamlardan birkaç tanesinin –başarılı olsalar bile– arkadaşları gelene kadar hayatta kalma ihtimalleri çok düşüktü.

Makaraların üzerinde duran koca kazanlarda kaynar kurşun hazırlanmıştı. Bu sayede kolayca doldurulup, dökülebileceklerdi. Pek çok cesur Imrryrli savaşçı daha yere düşmeden üzerlerine dökülen sıvı metalden dolayı öldüler. Mazgallı siperlerin arkasına menteşeli, saldırganların üzerine kemik kıran bir ölüm yağdıran döner disklerin üzerindeki deri çantalardan devasa taşlar serbest bırakıldı. Saldırganlar yine de ilerlemeye devam ediyor, savaş naraları atıyor ve yavaş yavaş uzun merdivenleri doğrultuyorlardı. Bu sırada başlarını korumak için halen kalkandan bir bariyer kullanan arkadaşları kapıları yıkmaya çalışıyorlardı.

Elric ve iki arkadaşının, ne merdiveni doğrultan ne de koçbaşını iten adamlara yardım etmek için yapabilecekleri pek bir şey vardı. Üçü de yakın dövüşçülerdi ve okçuluğu, sıra halinde dizilmiş, oklarını kalenin savunucularına yağdıran okçulara bırakmışlardı.

Kapılar gedik vermeye başlamıştı. Üzerlerinde sürekli olarak genişleyen çatlak ve ayrıklar meydana geliyordu. Sonra beklenmedik bir anda sağdaki kapı, işkence görmüş menteşeleri üzerinde çatladı ve yere düştü. İstilacıların boğazlarından muzafferane bir kükreme yükseldi ve kütükleri yere bırakarak balta ve gürzlerini tırpan gibi sallayarak boşluktan içeri daldılar. Düşmanların kafaları, sapından kopan buğday gibi boyunlardan uçmaya başladı.

“Kale bizim!” diye bağırdı Ayhüznü öne doğru koşarak. “Kaleyi ele geçirdik.”

“Dereyi görmeden paçaları sıvama,” dedi Dyvim Tvar ama bu sırada gülüyor ve diğerleri kadar hızlı bir şekilde kaleye ulaşmak için koşuyordu.

“Peki akıbetine ne oldu?” diye bağırdı Elric hemşehrisine, sonra Dyvim Tvar’ın yüzü kararıp ağzını kapatınca Elric de aniden sustu. Koştukları sırada bile aralarında bir an için bir gerginlik oldu ama sonra Dyvim Tvar sesli bir şekilde güldü ve espri yaptı. “Buralarda bir yerde Elric, şurada bir yerde; ama böyle şeyleri düşünüp endişelenmeyelim, zira sonum geldiyse onu durduramam!” Elric’in omzuna vurdu ve albinonun normalde hiç şaşırmadığını bildiği için şimdi şaşırmasına güldü.

Sonra büyük kapıdan girip kalenin avlusuna doğru ilerlediler. Vahşice bir savaş değil, neredeyse teke tek yapılan düellolar vuku buluyordu. Düşman düşmanını seçiyor ve ölümüne savaşıyordu.

Üç adamın kılıçları arasından kan alıp bir çöl adamının ruhunu cehenneme gönderen ilk kılıç Fırtınayaratan’dı. Güçlü bir şekilde havada savrulurken kötü bir şarkı şakıyordu... kötü ve muzaffer.

Kara yüzlü çöl savaşçıları, cesaretleri ve kılıç becerileriyle nam salmışlardı. Sayıca Melniboné kuvvetlerinden çok üstün oldukları için kıvrık kılıçları Imrryr saflarına çok büyük hasar veriyordu.

Üst taraflarında cesaret bulmuş merdiveni doğrultan adamlar, mazgallı siperlerde kendilerine bir yer edinmişlerdi ve Nikorn’un adamlarının üzerine gidiyor, onları geriye doğru itiyor, içlerinden çoğunun trabzansız istihkam siperlerinden aşağı düşmesine sebep oluyorlardı. Düşen ve çığlık atan bir savaşçı aşağı yuvarlandı. Neredeyse Elric’in üzerine düşüyordu. Omzuna çarptı ve sert bir şekilde kan ve yağmurla ıslanmış zemine düşmesine sebep oldu. Bir şansı olduğunu fark eden ağır yaralı bir çöl adamı rezil suratında şeytani bir bakışla öne doğru çıktı. Palasını kaldırıp Elric’in boynunu kesmek üzere indirirken birden miğferi yarıldı ve alnından kan fışkırdı.

Albino ayağa kalkarken Dyvim Tvar, öldürdüğü savaşçının kafatasından ele geçirmiş olduğu baltayı çekip aldı.

“İkimiz de zaferi göreceğiz,” diye bağırdı üzerlerinde savaşan elementallerin ve çarpışan silahların sesinin üzerinden. “Benim akıbetim, şimdilik...” Güzel kemikli yüzünde bir şaşkınlık ifadesiyle sustu ve adamın sağ tarafında çelikten bir nokta gören Elric’in midesi burkuldu. Ejderha Efendisi’nin arkasında şeytani bir şekilde gülümseyen bir çöl savaşçısı, kılıcını Dyvim Tvar’ın bedeninden çekip aldı. Elric küfretti ve öne doğru atıldı. Adam kendini korumak için kılıcını kaldırdı ve üzerine doğru öfkeyle gelen albinodan hızlı bir şekilde geri geri kaçmaya başladı. Fırtınayaratan önce havaya kalktı ve sonra yere indi; bir ölüm şarkısı haykırdı ve Elric’in rakibinin kıvrık çeliğini ikiye böldü. Kılıç durmadı ve inmeye devam etti, adamın kürek kemiğini keserek bedenini ikiye böldü. Elric, hâlâ zar zor ayakta duran ama rengi atmış olan Dyvim Tvar’a döndü. Yarasından kan sızıyor, kıyafetlerini boyuyordu.

“Yaran ne kadar ciddi?” diye sordu Elric endişeli bir şekilde. “Biliyor musun?”

“O trol çocuğunun kılıcı kaburgalarımdan geçti ama sanırım hayati organlarıma zarar gelmedi.” Dyvim Tvar nefesini tuttu ve gülümsemeye çalıştı. “Daha çok yara açsaydı sanırım haberim olurdu.”

Sonra yere düştü. Elric, ona dönüp baktığında artık ölü bir adama bakıyordu. Ejderha Efendisi, Ejderha Mağaraları’nın lordu bir daha hayvanlarıyla ilgilenemeyecekti.

Elric ayağa kalkarken midesi bulanmaya başladı ve yorgun olduğunu hissetti. Kendi kanından olan adamın üzerinde durdu. Benim yüzümden diye geçirdi içinden, başka bir iyi adam daha öldü; ama aklından geçmesine izin verdiği tek bilinçli düşünce buydu. Aceleyle üzerine gelen birkaç çöl adamının savurduğu kılıçtan kendini savunmak durumunda kaldı.

Dışarıda işleri bitmiş olan okçular koşarak kapıdan içeri girdiler ve oklarını düşman saflarına boca etmeye başladılar.

Elric yüksek bir sesle bağırdı; “Akrabam Dyvim Tvar öldü, bir çöl savaşçısı tarafından sırtından bıçaklandı. İntikamını alın, kardeşlerim. Imrryr’in Ejderha Efendisi’nin intikamını alın!”

Melnibonélilerin boğazlarından düşük sesli bir inilti yükseldi ve önceye nazaran çok daha vahşi bir şekilde savaşmaya başladılar. Elric zafer kazanmış bir şekilde mazgallı siperlerden inen bir grup baltalı savaşçıya seslendi.

“Siz, beni takip edin. Theleb K’aarna’nın döktüğü kanın intikamını alabiliriz!” Kalede neyin nerede olduğuna dair bir miktar bilgisi vardı.

Ayhüznü bir yerlerden bağırdı. “Bir dakika Elric, ben de seninle geleceğim!” Sırtı Elric’e dönük olan bir çöl savaşçısı yere düştü ve adamın arkasından, kılıcının ucundan kabzasına kadar kanla dolu Ayhüznü belirdi.

Elric, yanındakilerle birlikte kalenin ana kulesinin içindeki küçük bir kapıya doğru ilerledi. Kapıyı işaret edip baltalı askerlere emretti. “Baltalarınızla alaşağı edin beyler ve acele edin!”

Yüzleri kara, baltalı askerler sert ahşabı dövmeye başladılar. Elric sabırsız bir şekilde kıymıkların uçuşmaya başlamasını izledi.

Savaş korkunçtu. Theleb K’aarna hüsranla hıçkırarak ağlamaya başladı. Ateş Lordu Kakatal ve emrindekilerin, Rüzgâr Devleri üzerindeki etkisi yok denecek kadar azdı. Hatta Rüzgâr Devleri’nin güçleri giderek artıyor gibiydi. Büyücü, parmaklarını ısırdı ve odasında titredi. Bu esnada altında insan savaşçılar dövüşüyor, kan akıtıyor ve ölüyorlardı. Theleb K’aarna tek bir şeye konsantre olmaya çalıştı; Lasshaar kuvvetlerinin tamamen yok edilmesine... Fakat o anda bile, o ya da bu şekilde sonunun geldiğini biliyordu.

Baltalar sert ahşaba daha derin bir şekilde saplanıyorlardı. Sonunda kapı çatladı. “Gedik açtık lordum,” dedi baltalı adamlardan biri yarığı göstererek.

Elric kolunu kapıdan içeri uzatıp kapıyı tutan sürgüyü kaldırdı. Sürgü kalktı ve sonra tekrar taş oyuğuna düştü. Elric kapıya omzunu dayadı ve itti.

Hemen üzerlerinde iki tane devasa, insana benzeyen şey asılıydı ve dış hatları gece vakti bile belli oluyordu. Bir tanesi altın rengindeydi ve güneş gibi parlıyordu. Elinde kocaman, ateşten bir kılıç var gibiydi. Diğeri lacivert ve gümüş renkteydi, duman gibi titriyordu ve elinde dalgalı turuncu renkte bir mızrak vardı.

Misha ve Kakatal çarpışıyorlardı. Bu büyük mücadelenin sonucu Theleb K’aarna’nın kaderini belirleyecekti.

“Çabuk,” dedi Elric. “Yukarı!”

Koşarak merdivenlerden yukarı çıktılar. Merdivenler, Theleb K’aarna’nın odasına çıkıyordu.

Adamların karşısına simsiyah, üzerinde kızıl demir çiviler olan bir kapı çıkınca durmak zorunda kaldılar. Üzerinde anahtar deliği, sürgü, parmaklık yoktu ama oldukça dayanıklıydı. Elric, baltalı adamlara kapıyı kesmelerini emretti. Altı adam aynı anda baltalarını kapıya doğru savurdular.

Hepsi birden çığlık atıp gözden kayboldu. Kayboldukları yerde bir duman bile belirmemişti.

Ayhüznü gözleri korkuyla açılarak geriye doğru sendeledi. Elinde Fırtınayaratan’ı tutarak kapının yanında duran Elric’ten uzaklaşıyordu. “Dışarı çık Elric; bu korkunç güce sahip bir büyü. Havadaki arkadaşların, büyücünün işini bitirsin!”

Elric yarı histerik bir şekilde bağırdı, “Büyüye büyüyle karşılık vermek en iyisidir!” Siyah kapıya savurduğu darbeye bütün bedeniyle destek oldu. Fırtınayaratan mızıldanarak kapıya girdi ve sanki zafer kazanmış gibi çığlık atıp ruhu aç bir iblis gibi uludu. Kör edici bir parıltı ortaya çıktı, Elric bir kükreme duydu ve bir hafiflik hissetti; ardından kapı içeri doğru kırıldı. Ayhüznü buna tanık oldu, iradesine karşı koyup orada kalmıştı.

“Fırtınayaratan beni neredeyse hiç hayal kırıklığına uğratmaz, Ayhüznü,” diye bağırdı Elric ve aralıktan içeri girdi. “Gel, Theleb K’aarna’nın yuvası...” Yerde titreyen şeyi görünce sustu. Bir zamanlar bir adammış gibi duruyordu. Bu Theleb K’aarna’ydı. Şimdi kamburu çıkmış ve vücudu bükülmüştü; kırık bir beş köşeli yıldızın ortasında oturuyor, kendi kendine kıs kıs gülüyordu.

Birden gözlerinde anlayış belirdi. “İntikam için çok geç kaldın, Lord Elric,” dedi. “Bak, ben kazandım; senin intikamını ben aldım.”

Elric suratı asık bir şekilde konuşmadan ileri çıktı, Fırtınayaratan’ı kaldırdı ve inleyen rün kılıcını büyücünün kafatasına indirdi. Birkaç dakika boyunca orada kalmasına izin verdi.

“Kana kana iç, cehennem kılıcı,” diye fısıldadı. “Sen ve ben, bunu hak ettik.”

Göğe ani bir sessizlik çöktü.

ALTINCI BÖLÜM

“Yalan! Yalan söylüyorsunuz!” diye bağırdı korkmuş adam. “Sorumlu biz değildik.” Pilarmo, vatandaşlardan oluşan grubun karşısındaydı. Üzerinde fazla kıyafet olan tüccarın arkasında üç meslektaşı duruyordu, meyhanede bir süre önce Elric ve Ayhüznü ile görüşenlerdi bunlar.

Suçlayıcı bakışlara sahip vatandaşlardan biri dolma gibi parmağını kuzeye, Nikorn’un sarayına doğrulttu.

“Şey... Nikorn, Bakshaan’daki bütün tüccarların düşmanıydı. Bunu kabul ediyorum ama kalesine iblislerin yardımıyla eli kanlı yağmacılar saldırıyor; bir de başlarında Melnibonéli Elric var! Sorumlu sizsiniz, bunu biliyorsunuz. Bütün şehirde dedikodu dolaşıyor. Elric’i siz tuttunuz ve işte bu oldu!”

“Ama Nikorn’u öldürmek için böyle şeyler yapacağını bilmiyorduk!” Şişman Tormiel ellerini ovuşturuyordu ve yüzünde üzgün ve korkmuş bir ifade vardı. “Bize yanlış yapıyorsunuz. Biz sadece…”

“Biz mi size yanlış yapıyoruz?” Vatandaşların sözcüsü Faratt dolgun dudaklı ve al yanaklı bir adamdı. Ellerini öfkeli bir şekilde salladı. “Elric ve çakallarının Nikorn’la işleri bitince şehre gelecekler. Aptal! Albino büyücünün başından beri planı buydu. Sizinle yalnızca dalga geçiyordu ve siz ona bir bahane verdiniz. Silahlı adamlarla savaşabiliriz ama kötü büyüye karşı elimizden bir şey gelmez!”

“Ne yapacağız? Ne yapacağız? Bakshaan bir gün içinde yerle bir olacak!” Tormiel, Pilarmo’ya döndü. “Bu senin fikrindi, sen bir şey düşün!”

Pilarmo kekeledi, “Fidye ödeyebiliriz... rüşvet teklif edebiliriz... onları tatmin edecek miktarda para verebiliriz.”

“Peki bu parayı kim verecek?” diye sordu Faratt.

Ve tartışma yeniden başladı.

Elric, hoşnutsuzca Theleb K’aarna’nın çarpık bedenine baktı. Arkasını döndü ve Ayhüznü’nün beti benzinin attığını gördü. Küçük adam şöyle dedi, “Gidelim artık Elric. Yishana söz verdiği gibi seni Bakshaan’da bekliyor. Senin adına yaptığım anlaşmada söz verdiğin şeyin arkasında durmalısın.”

Elric bitkin bir şekilde başını salladı. “Tamam. Seslere bakılırsa Imrryrliler kaleyi ele geçirmişler. Bırakalım diledikleri gibi kaleyi yağmalasınlar ve biz de çıkalım. Burada biraz yalnız kalmama izin verir misin? Kılıç, ruhu reddediyor.”

Ayhüznü memnun bir şekilde içini çekti. “On beş dakika içinde seninle avluda görüşürüz. Ben de ganimetten bir miktar pay almak istiyorum.” Elric’i düşmanının bedeninin yanında bırakarak merdivenlerden aşağı inmeye başladı. Elric, elindeki kılıçtan kan damlarken kollarını açtı.”

“Dyvim Tvar,” dedi, “sen ve hemşehrilerinin intikamı alındı. Dyvim Tvar’ın ruhunu tutan kötülük her ne ise şimdi serbest bıraksın ve onun yerine, Theleb K’aarna’nın ruhunu al.”

Odanın içinde görünmez ve maddesel olmayan ama yine de hissedilen bir şey Theleb K’aarna’nın bedeninin üzerine aktı ve durdu. Elric, bir ejderhanın kanatlarını çırptığını duyduğunu ve ejderhaların kekremsi nefesinin kokusunu aldığını düşünerek camdan dışarı baktı ve şafak göğünün, Ejderha Efendisi Dyvim Tvar’ı kanatları üzerinde götürdüğünü gördü.

Elric yarım ağızla gülümsedi. “Melniboné tanrıları her neredeysen seni korusunlar,” dedi sessizce ve cesede bakmadan odadan çıktı.

Merdivenlerde Ilmarlı Nikorn’la karşılaştı.

Tüccarın yüzü öfkeyle doluydu ve tir tir titriyordu. Elinde büyük bir kılıç vardı.

“Sonunda seni buldum kurt,” dedi. “Sana hayatını verdim ve sen bana bunu yaptın!”

Elric bitkin bir şekilde konuştu, “Nasılsa olacaktı ama senin hayatını almayacağıma dair söz verdim ve inan bana Nikorn, söz vermeseydim de seni öldürmezdim.”

Nikorn çıkış kapısının iki adım önünde duruyordu. “O zaman ben seninkini alacağım. Gel, savaş benimle!” Imrryrli, bir cesedin üzerine takılıp hafifçe sendeleyerek avluya çıktı, doğruldu ve öfkeyle burnundan soluyarak Elric’in gelmesini bekledi. Elric, dışarıya çıkarken rün kılıcı kınındaydi.

“Hayır.”

“Kendini koru kurt!”

Albinonun eli otomatik olarak kılıcının kabzasına gitti ama yine de kılıcını çıkarmadı. Nikorn küfretti ve beyaz yüzlü büyücünün yüzünü kıl payı ıskalayan, zamanlaması iyi ayarlanmış bir darbe savurdu. Elric geri doğru zıpladı, çekingen bir şekilde Fırtınayaratan’ı çıkardı ve ihtiyatlı bir şekilde durup Bakshaanlı’nın sonraki hamlesini beklemeye başladı.

Elric, Nikorn’u silahsız bırakmak istiyordu yalnızca. Tamamen insafında olmasına rağmen onu öldürmeyen bu cesur adamı öldürmek ya da sakat bırakmak istemiyordu.

Nikorn Elric’e doğru kuvvetli bir darbe daha savurdu ve albino darbeyi savuşturdu. Fırtınayaratan hafifçe inliyor, ürperiyor, ve zonkluyordu. Çarpışan metallerin sesi havaya yükseldi, Nikorn’un öfkesi soğukkanlılıkla birleşti ve çarpışmaya başladılar. Adam albinodan daha yaşlı olmasına ve bir şehir tüccarı olmasına rağmen Elric’ten daha iyi kılıç kullanıyordu. Aşırı derecede hızlıydı ve Elric zaman zaman savunma pozisyonunda olmasının yalnızca öyle istediği için olmadığını fark etti.

Ama rün kılıcına bir şey oluyordu. Elric’in elinde sızlanıyor, onu, karşı saldırıya geçmeye zorluyordu. Nikorn geriledi, Elric’in cehennemde dövülmüş çeliğinin ne kadar muktedir olduğunu görünce gözlerinde korkuya benzer bir ışık yandı. Tüccar amansızca dövüşüyordu ancak Elric dövüşmüyordu. Tamamen Nikorn’un gardına inen inleyen kılıcın kontrolünde olduğunu hissediyordu.

Fırtınayaratan birden Elric’in elinde döndü. Nikorn çığlık attı; rün kılıcı Elric’in elinden çıkıp kendi başına rakibinin kalbine girdi.

“Hayır!” Elric kılıcını tutmaya çalıştı ama başaramadı. Fırtınayaratan, Nikorn’un kalbine girdi ve şeytani bir zaferle inledi. “Hayır!” Elric kabzayı tuttu ve kılıcı Nikorn’dan çıkarmaya çalıştı. Tüccar cehennemden gelen acı içinde haykırdı. Ölmüş olmalıydı.

Hâlâ yarı canlıydı.

“Beni alıyor... bin kere lanet olasıca şey beni alıyor!” Nikorn korkunç bir şekilde ağzına gelen kanın arasından konuşuyor, pençeye dönmüş elleriyle siyah çeliğe tutunuyordu. “Durdur şunu Elric, yalvarırım, durdur! Lütfen!”

Elric kılıcı tekrar Nikorn’un kalbinden çekmeye çalıştı. Çekemiyordu. Ete, sinire ve damarlara gömülmüştü. Açgözlü bir şekilde inliyor, Ilmarlı Nikorn’un bütün varlığını içiyordu. Ölen adamdan yaşam gücünü çekti ve bu sırada sesi yumuşak ve mide bulandıracak kadar duygusaldı. Elric hâlâ kılıcı çekmeye çalışıyordu. Bunu başarmak imkânsızdı. “Lanet olsun sana!” diye inledi. “Bu adam neredeyse arkadaşımdı, onu öldürmeyeceğime dair söz vermiştim.” Fakat duyuları olan Fırtınayaratan, efendisini duyamıyordu.

Nikorn bir kez daha çığlık attı ve sesi düşük bir fısıltıya döndü. Sonra bedeni öldü.

Öldü; ve Nikorn’un ruhu, Melnibonéli Elric’i besleyeni besleyen diğerlerinin, arkadaşların, akrabaların ve düşmanların sayısız ruhlarının arasına katıldı.

Elric hıçkırarak ağladı.

“Üzerimde neden bu lanet var? Neden?”

Pislik ve kan dolu yere çöktü.

Dakikalar sonra Ayhüznü yüzüstü yatan arkadaşını buldu. Elric’i omzundan tuttu ve sırtüstü çevirdi. Albinonun yüzünün acıyla çarpılmış olduğunu görünce ürperdi.

“Ne oldu?”

Elric bir dirseği üzerinde doğruldu ve birkaç metre ötede, Nikorn’un cesedinin durduğu yeri işaret etti. “Bir kez daha, Ayhüznü. Lanet olsun bu kılıca!”

Ayhüznü huzursuz bir şekilde konuştu, “Şüphesiz ki seni öldürecekti. Takma kafana. Verenin suçu olmadığı halde ne çok söz bozulmuştur kim bilir. Gel dostum, Yishana bizi Mor Kuğu meyhanesinde bekliyor.”

Elric zorlukla doğruldu ve atların kendilerini beklediği parçalanmış kale kapılarına doğru yavaşça yürümeye başladı.

Şehrin halkının canını sıkan bir şey olduğunu bilmeden Bakshaan’a doğru atlarını sürerlerken Elric hafifçe belinde duran Fırtınayaratan’a dokundu. Gözleri sert ve huysuzdu, kendi içindeki duygulara çevrilmişti.

“Bu şeytan kılıcından sakın, Ayhüznü. Düşmanı öldürüyor ama en çok, dost ve akrabaların kanının tadını seviyor.”

Ayhüznü aklını boşaltmak istermiş gibi başını hızlı bir şekilde iki yana salladı ve bakışlarını çevirdi. Cevap vermedi.

Elric konuşmak üzere ağzını açtı ama sonra fikrini değiştirdi. O anda konuşmalıydı. Konuşması gerekiyordu ama söyleyecek hiçbir şey yoktu.

Pilarmo kaşlarını çattı. Köleleri büyük evinin dışına hazinesinin sandıklarını zar zor taşıyıp yığarken incinmiş bir şekilde bakıyordu. Şehrin diğer kısımlarında üç meslektaşı da kalp kırılmasının farklı aşamalarındaydı. Onların da serveti benzer bir şekilde muamele görüyordu. Bakshaan sakinleri olası bir fidyeyi kimin ödemesi gerektiğine karar vermişlerdi.

Ve sonra üzerinde yırtık pırtık giysiler olan bir vatandaş sokaktan koşarak geldi. Arkasını işaret edip bağırıyordu.

“Albino ve yoldaşı... kuzey kapısındalar!”

Pilarmo’ya yakın duran vatandaşlar birbirlerine baktılar. Faratt yutkundu.

“Elric pazarlık yapmaya geliyor. Çabuk. Sandıkları açın ve şehrin muhafızlarına onu içeri almalarını söyleyin.” Vatandaşlardan biri koşarak uzaklaştı.

Faratt ve geri kalan adamlar hızlı bir şekilde Pilarmo’nun hazinesini albino görsün diye gözler önüne sererlerken birkaç dakika içinde Elric, yanında Ayhüznü’yle birlikte atını dörtnala sürerek geldi. İki adam da söyleyecek bir şey bulamamıştı ama şaşkınlıklarını göstermeyecek kadar akıllılardı.

“Bu ne?” dedi Elric, Pilarmo’ya bakarak.

Faratt korkudan sindi. “Hazine,” diye mırıldandı. “Sizin, Lord Elric. Siz ve adamlarınız için. Dahası da var. Büyü kullanmaya gerek yok. Adamlarınızın bize saldırmasına da. Buradaki hazine muazzam; değeri inanılmaz. Alıp şehrimizi huzur içinde terk eder misiniz?”

Ayhüznü neredeyse gülümseyecekti ama kendini tuttu.

Elric soğuk bir şekilde konuştu, “Olur. Kabul ediyorum. Bu ve geri kalanının Nikorn’un kalesindeki adamlarıma iletildiğinden emin olun yoksa seni ve arkadaşlarını yarın sabah ateş üzerinde kızartırız.”

Faratt birden titreyerek öksürdü. “Tabii Lord Elric. İletiriz.”

İki adam atlarını Mor Kuğu Meyhanesi’ne doğru çevirdiler. Bakshaan sakinlerinin kendilerini duyamayacakları kadar uzaklaştıklarında Ayhüznü konuşmaya başladı. “Anladığım kadarıyla Efendi Pilarmo ve arkadaşları bir bedel ödüyorlar.”

Elric espriden anlamazdı ama hafifçe kıkırdadı. “Evet, başından beri onları soymayı planlıyordum zaten; ve şimdi kendi vatandaşları bunu bizim yerimize yapmış. Dönerken payımıza düşenlere bakalım.”

Atını sürmeye devam etti ve meyhaneye vardı. Yishana orada huzursuzca bekliyordu. Seyahat etmek için giyinmişti.

Elric’in yüzünü gördüğünde tatmin olarak içini çekti ve usulca gülümsedi. “Demek Theleb K’aarna öldü,” dedi. “Şimdi ara verdiğimiz ilişkimize devam edebiliriz Elric.”

Albino başını salladı. “Anlaşmada benim payıma düşen bu; Ayhüznü’ne benim kılıcımı verdiğinde sen kendi payını yerine getirdin.” Yüzünde herhangi bir duygudan eser yoktu.

Kadın onu kucakladı ama Elric geri çekildi. “Daha sonra,” diye mırıldandı. “Ama bu sözümü tutacağım Yishana.”

Şaşkın kadının, atına binmesine yardım etti. Pilarmo’nun evine doğru ilerlediler.

“Peki ya Nikorn? O güvende mi? O adamı severim.”

“Öldü.” Elric’in sesinde gerginlik vardı.

“Nasıl?” diye sordu kadın.

“Çünkü bütün tüccarlar gibi,” dedi Elric, “o da sıkı pazarlık ediyordu.”

Atlarını Bakshaan kapılarına doğru sürerken üçlü arasında doğal olmayan bir sessizlik vardı ve diğerleri, Pilarmo’nun hazinesinden bir şeyler seçmek için durduğunda Elric durmadı. Gözleri görmeden atını sürmeye devam etti ve diğerleri atlarını iki kat hızlı sürmek zorunda kaldı ve onu şehrin anca iki buçuk kilometre kadar uzağında yakalayabildiler.

Bakshaan’ın üzerinde, zenginlerin bahçelerinde rüzgâr esmiyordu. Yoksulların yerli yüzlerini serinleten bir rüzgâr yoktu. Gökte yalnızca yuvarlak ve kırmızı güneş parıldıyordu; ve önünden ejderha şekilli bir gölge geçip gitti.

Melnibonéli Elric’in Ayhüznü’yle birlikte korkulan Troos

Ormanı’na girdiği yeni bir macera. Ve Elric kendine bir eş buluyor.

–John Carnell, SCIENCE FANTASY, Sayı 54, Ağustos 1962

KARANLIKTAKİ KRALLAR

(James Cawthorn ile)

Üç Kral yatar Karanlıkta

Org’da doğan Gutheran ve Ben

Soluk ve güneşsiz bir gök altında,

Üçüncüsü Altında Tepenin.

–Veerkad’ın Şarkısı

BİRİNCİ BÖLÜM

Yitik ve bölünmüş Melniboné İmparatorluğu’nun Lordu Elric, atını delice, ağzından salyalar akarak ve neşeyle tuzaktan kaçan azılı bir kurt gibi sürüyordu;. Dilenciler Şehri Nadsokor’dan kaçıyordu. Orada aradığı sırrı elde edemeden eski düşmanları olduğu fark edilmiş, büyük bir nefretle peşine düşülmüştü. Şimdi onun ve Elric’in yanındaki gülünç, küçük adamın peşindeydiler; Haritalandırılmamış Doğu’dan, Elwher’den gelen Dışdiyarlı Ayhüznü.

Çığlıklar atan, paçavralar içindeki kalabalık, zayıf atlarını ikilinin peşinden sürerken gecenin kadife kumaşını kızgın demirlerin alevleri yuttu.

Açlıktan kıvranan ve üstü başı dökülen çakallar gibiydiler. Sayılarından güç buluyorlardı ve kızgın demirlerin ışığında uzun bıçakları ve kemikten yapılma yayları görülüyordu. Sayıca, bir av sırasında ciddi bir tehlike oluşturamayacak kadar az olsalar da birkaç kişinin savaşamayacağı kadar güçlü oldukları için Elric ve Ayhüznü herhangi bir çarpışmaya girmeden şehri terk etmeye karar vermişlerdi. Atlarını yükselmekte olan dolunaya doğru sürüyorlardı. Dolunay hastalıklı ışığıyla geceyi deliyor, onlara Varkalk Nehri’nin rahatsız edici sularını ve öfkeli kalabalıktan kaçış şansını gözler önüne seriyordu.

Tek alternatifleri Varkalk olduğu için dönüp kalabalıkla yüzleşmeyi akıllarından geçiriyorlardı ama dilencilerin onlara ne yapacaklarını biliyorlar, öte yandan nehre girdiklerinde başlarına ne geleceğini bilmiyorlardı. Atlar, Varkalk’ın eğimli kıyısına ulaşınca şaha kalktılar ve toynaklarıyla havayı dövdüler.

İki adam küfrederek dizginlere asıldı ve atlarını zorla suya doğru sürdüler. Atlar burunlarından soluyarak nehre atladı. Nehir gürleyerek cehennemden çıkma Troos Ormanı’na doğru akıyordu. Troos Ormanı ise ölüm büyücülüğünün ve çürüyen, kadim bir kötülüğün ülkesi olan Org’un sınırları içerisindeydi.

Elric ağzına gelen suyu tükürdü ve öksürdü. “Bizi Troos’a kadar takip edeceklerini sanmıyorum,” dedi bağırarak yoldaşına.

Ayhüznü konuşmadı. Yalnızca sırıttı ve beyaz dişlerini ve gözlerindeki saklamadığı korkuyu gösterdi. Atlar akıntıda güçlü bir şekilde yüzüyorlardı ve arkalarında kalmış olan paçavralar içindeki kalabalık her ne kadar kana susamış olsa da ikilinin nehre girdiğini görünce hüsranla haykırdı; içlerinden birkaç tanesi gülmeye ve onlarla dalga geçmeye başladı.

“Bırakalım da işimizi bizim yerimize orman yapsın!”

Atlar kara, düz, geniş ve derin nehirde güneşe aç, soğuk ve buzlu bir sabaha doğru yüzerlerken Elric de arkasını dönerek çılgınca bir kahkahayla karşılık verdi. İçinden nehrin hızlıca aktığı düz yatağın iki tarafında ince kayalar diziliydi. Siyah ve kahverengi çıkıntıları olan yeşil tondaki yosunlar, kayaların üzerine renk veriyordu ve çim sanki bir amacı varmış gibi sallanıyordu. Şafağın ışıkları arasında dilencilerden oluşan güruh onları kıyıdan takip etti ama sonunda avlarından vazgeçip titreyerek Nadsokor’a döndüler.

Kalabalık ayrıldığında Elric ve Ayhüznü atlarını kıyıya doğru sürdüler ve hayvanlar sendeleyerek nehirden çıktılar. Önlerinde kayaların ve çimlerin bittiğini, ormanın seyrek ağaçlarının başladığını gördüler. Tek tük yükselen ağaçlar toprağı mağrur gölgeleriyle lekeliyorlardı. Yapraklar ciddi bir şekilde sarsılarak titriyorlardı... duyulara sahiplermiş gibiydi.

Kötü, kan renginde ve garip alacalara sahip çiçekler açan bir ormandı. Ağaçların belleri bükük, düz, siyah ve parlaktı; kasvetli mor ve parlak yeşillerden oluşan iğneli yapraklar... neredeyse dayanılmaz olan çürüyen ot kokusuna bakıldığında sağlıksız bir yerdi ve Elric’le Ayhüznü’nün nazik burun deliklerini istila ediyordu.

Ayhüznü burnunu buruşturdu ve başını geldikleri yöne doğru salladı. “Geri mi döneceğiz?” diye sordu. “Troos’a girmeyip Org’un hemen köşesinden geçerek yaklaşık bir gün içinde Bakshaan’a varmış oluruz. Ne dersin Elric?”

Elric kaşlarını çattı. “Bizi Bakshaan’da, Nadsokor’daki gibi sıcak bir şekilde karşılayacaklarından şüphem yok. Oraya götürdüğümüz yıkımı ve tüccarlarından aldığımız hazineleriunutmamışlardır. Hayır, önce ormanı gezmek istiyorum biraz. Org ve doğal olmayan ormanı hakkında hikâyeler duydum ve ne kadar gerçek olduklarını görmek istiyorum. Gerektiği takdirde kılıcım ve büyüm bizi korur.”

Ayhüznü içini çekti. “Elric... bir seferlik olsun başımıza bela çağırmayalım.”

Elric buz gibi gülümsedi. Kızıl gözleri, ölü beyazı teninde garip bir yoğunlukla parıldadı. “Bela mı? Yalnızca ölüm getirebilir.”

“Ölümden de pek hazzetmiyorum,” dedi Ayhüznü. “Bakshaan’daki ya da Jadmar’daki lüks yerler ise…”

Ama Elric çoktan atını ileri doğru sürmüş, ormana doğru girmeye yaklaşmıştı. Ayhüznü içini çekti ve arkasından gitti.

Bir süre sonra zaten karanlık olan göğü kara ağaçlar kapladı ve etraflarını görememeye başladılar. Ormanın geri kalanı geniş ve büyük gibiydi; bunu bunaltıcı karanlıktan dolayı göremeseler de hissediyorlardı.

Ayhüznü, ormanı Nadsokor’un meyhanelerinin gölgelerinde sarhoş olmak için içen, gözleri deli gibi bakan yabancıların yaptığı betimlemelerden tanıdı.

“Burası Troos Ormanı,” dedi Elric’e. “Lanetli Halk’ın; dünyaya muazzam güçteki kuvvetleri nasıl serbest bıraktığı ve insanlar, hayvanlar ve bitkiler arasında korkunç değişimlere sebep oldukları anlatılır. Bu ormanı en son yarattılar ve en son yok olacak olan da yine burası.”

“Bazı zamanlarda bir çocuk, ebeveynlerinden hep nefret edecektir,” dedi Elric gizemli bir şekilde.

“Oldukça temkinli yaklaşılması gerekenlerin çocuklarından bahsediyorsun herhalde,” dedi Ayhüznü. Güçlerinin zirvesindeyken tanrılardan bile korkmadıkları söylenir.”

“Cesur bir halk,” dedi Elric hafif bir gülümsemeyle. “Saygı duyuyorum. Şimdi korku ve tanrılar geri döndü ve en azından bu rahatlatıcı bir şey.”

Ayhüznü şaşkın bir şekilde bir süre bunu düşündü ve sonra konuşmadı.

Kendini huzursuz hissetmeye başlıyordu.

Etrafları berbat hışırtılar ve fısıltılarla doluydu ama hiç hayvan görmemişlerdi. Kuşlar, kemirgenler ya da böceklerin olmaması rahatsız ediciydi ve normalde böyle şeylere bir sevgi duymasalar da bu huzursuz edici ormanda onları görmek iyi gelirdi.

Ayhüznü, moralini yükseltip aklını karanlık ormandan uzaklaştırır umuduyla titrek sesiyle şarkı söylemeye başladı.

“Bir gülümseme ve sözcüktür zanaatım;

Kazancımı bunlar sayesinde sağlarım.

Bedenim uzun, cesaretim çok olmasa da,

Öyle hemen solup gitmeyecek namım.”

Doğal cana yakınlığı böylece geri dönen Ayhüznü, dost olarak gördüğü adamın arkasından atını sürüyordu; ikisi de kabul etmese de, kendisinin efendisi gibi olan arkadaşının arkasından.

Elric, Ayhüznü’nün şarkısını duyunca gülümsedi. “Boy ve cesaret eksikliği hakkında şarkı söylemek düşmanları pek uzak tutmaya yaramaz, Ayhüznü.”

“Ama ben böylece provoke etmekten kaçınıyorum,” dedi Ayhüznü hızlıca. “Noksanlarım hakkında şarkı söylediğim sürece güvendeyim. Yeteneklerim hakkında böbürleniyor olsam biri çıkıp bunu bir meydan okuma olarak görebilir ve bana bir ders vermeye karar verebilir.”

“Doğru,” dedi Elric ciddi bir şekilde, “güzel söyledin.”

Yabancı dokulara sahip bazı filiz ve yaprakları işaret etmeye, Ayhüznü’nün anlayamadığı sözcüklerle adlarını söylemeye başladı. Ayhüznü, Elric’in kullandığı sözcüklerin yalnızca bir büyücünün kelime haznesinde olduğunu tahmin ediyordu. Albino, Doğulu’yu korkutan şeylerin farkında bile değil gibiydi ama Ayhüznü, mevzubahis Elric ise görünümün aslında tam tersi anlama gelebileceğini biliyordu.

Elric ağaç ve bitkilerden aldığı örnekleri incelemek istediği için kısa bir süre durdular. Bulduklarını dikkatli bir şekilde belindeki keseye yerleştirdi ama bunu neden yaptığını Ayhüznü’ne söylemedi.

“Gel,” dedi, “Troos’un gizemleri bizi bekler.”

Ama sonra karanlığın içinden usulca bir kadın sesi geldi, “Gezintiyi başka bir gün yaparsınız, yabancılar.”

Elric atını durdurdu ve elini Fırtınayaratan’ın kabzasına koydu. Ses, üzerinde tuhaf bir etki yaratmıştı. Düşük tondan ve derinden gelen ses, bir an için boğazında nabzının hızla atmasına sebep olmuştu. İnanılmaz bir şekilde Kader’in yollarından birinde durduğunu fark etti ama yolun onu nereye götüreceğini kestiremiyordu. Hızlı bir şekilde önce aklını ve sonra bedenini tekrar kontrol altına alarak sesin geldiği gölgelere doğru baktı.

“Bize tavsiye vermeniz büyük incelik madam,” dedi ciddi bir ses tonuyla. “Gelin, kendinizi gösterin ve açıklayın…”

Kadın, bunun üzerine çok yavaş bir şekilde güçlü olduğu için zar zor kontrol altında tutabildiği siyah renkli beygiriyle birlikte gölgelerin içinden çıktı. Ayhüznü, kadının ağırbaşlı bir duruşu olmasına rağmen inanılmaz derecede güzel olduğunu gördü. Yüzü ve tavırlarından soylu olduğu belliydi. Gri-yeşil gözlerinde sır ve masumiyet bir araya geliyordu. Çok gençti. Her ne kadar kadınsı ve güzel görünse de Ayhüznü, kadının on yedi yaşında ya da biraz daha büyük olduğunu tahmin etti.

Elric kaşlarını çattı, “Yalnız mısınız?”

“Artık öyle,” dedi ve albinonun rengini görüp şaşkınlığını gizlemeye çalıştı. “Yardıma... korunmaya ihtiyacım var. Bana Karlaak’a kadar eşlik edip beni güvende tutacak birilerini arıyorum. Orada kendilerine ücret ödenecektir.”

“Karlaak, şu Gözü Yaşlı Topraklar’ın yanında olan mı? Ilmiora’nın diğer tarafında kalıyor, yaklaşık beş yüz kilometre uzaklıkta. Yani hızlı bir şekilde atları sürersek varmamız bir hafta alır.” Elric, kadının buna cevap vermesini beklemedi. “Biz kiralık değiliz, madam.”

“O halde şövalyelik yemininize bağlı olmanız gerekir beyim; ve ricamı reddedemezsiniz.”

Elric kısaca güldü. “Şövalyelik mi madam? Biz garip kuralları ve davranış şekilleri olan Güney’in sonradan görme uluslarından gelmiyoruz. Arzuladığı şeyi yapan kişileriz ve daha eski bir ulusun soylularıyız. İsimlerimizi bilseydiniz böyle bir şey söylemezdiniz.”

Kız dolgun dudaklarını diliyle ıslattı ve neredeyse kayıtsız bir şekilde şöyle dedi, “Peki siz…?”

“Melnibonéli Elric madam, Batı’da Elric Kadınkatili olarak bilinirim ve bu da Elwherli Ayhüznü, kendisinin vicdanı yoktur.”

“Efsaneleri duydum; beyaz yüzlü yağmacı, cehennemden gelen ve kılıcı insanların ruhunu içen büyücü…”

“Evet, doğru. Ve anlatıla anlatıla ne kadar abartılmış olsalar da asıl hikâyenin haiz olduğu karanlık gerçekleri gösteremezler. Şimdi madam, hâlâ yardımımızı istiyor musunuz?” Elric’in sesi nazikti ve kızı tehdit etmeye çalışmıyordu. Kızın, korku duymadığını göstermeye çalışsa ve dudaklarını kararlı bir şekilde sıkı sıkı kapatmış olsa da ne kadar korktuğunu görebiliyordu.

“Başka seçeneğim yok. İnsafınıza sığınıyorum. Karlaak’ın Kıdemli Senatörü olan babam çok zengindir. Karlaak’a sizin de bildiğiniz gibi Yeşimtaşı Kuleli Şehir denir ve gerçekten de ender yeşimtaşlarına ve kehribarlara sahibiz. Pek çoğu sizin olabilir.”

“Beni sinirlendirmemeye özen gösterin madam,” dedi Elric uyarırcasına. Ayhüznü’nün gözleri açgözlü bir şekilde parlıyordu. “Biz kiralanabilecek atlar ya da satın alınabilecek mallar değiliz. Ayrıca,” küçümser bir şekilde gülümsedi, “ben ufalanmış, Rüya Gören Şehir Imrryr’den geliyorum, Kadim Melniboné’nin merkezindeki Ejderha Adası’ndan. Gerçek güzelliğin nasıl bir şey olduğunu bilirim. Değersiz mücevherlerinizle yumuşak Arioch’un Kalbi’ne, Yakut Taht’tan yayılan kör edici yanardöner ışıklara, Krallar’ın Yüzüğü’nün Actorios taşındaki baştan çıkarıcı ve isimleri olmayan renklere bakan birinin gözünü boyayamazsınız. Bunlar birer mücevherden daha fazlası madam, evrenin bizzat yapı taşlarını içerirler.”

“Lord Elric ve Efendi Ayhüznü, sizden özür diliyorum.”

Elric neredeyse şefkatli bir şekilde güldü. “Biz birer gaddar palyaçoyuz leydim ama Nadsokor’dan kaçmamıza Şans Tanrıları yardım etti ve onlara bir borcumuz var. Size Karlaak’a, Yeşimtaşı Kuleli Şehir’e kadar eşlik edeceğiz. Troos Ormanı’nı başka bir zaman inceleyebiliriz.”

Kızın minnettarlığı, gözlerindeki temkinli bakışla ıslah edilmişti.

“Ve biz kendimizi tanıttık,” dedi Elric, “belki siz de isminizi söyleyip hikâyenizi anlatacak kadar nazik olabilirsiniz.”

“Ben Karlaaklı Zarozinia’yım. Ilmiora’nın güneydoğusundaki en güçlü klan olan Voashoon klanındanım. Pikarayd’ın kıyılarındaki tüccar şehirlerinde akrabalarımız var; iki kuzenim ve amcamla beraber onları ziyaret etmeye gitmiştik.”

“Tehlikeli bir yolculuk, Leydi Zarozinia.”

“Öyle ve yalnızca doğal tehlikelerle dolu da değil, beyim. İki hafta önce şehirden ayrıldık ve eve doğru yola çıktık. Vilmir Kıyıları’nı güvenli bir şekilde geçtik ve orada silahlı adamlar tutarak Vilmir’den geçip Ilmiora’ya gitmek üzere güçlü bir kervan oluşturduk. Nadsokor’un etrafından dolandık zira Dilenciler Şehri’nin dürüst yabancılara karşı pek misafirperver olmadığını duymuştuk…”

Elric gülümsedi, “Ve bazen dürüst olmayan gezginlere karşı da, bize karşı olan davranışlarından anlaşılabileceği üzere pek misafirperver değiller.”

Kızın yüzündeki ifadeden Elric’in iyi huyluluğu ile kötü namını bağdaştırmakta zorlandığını gördüler. “Nadsokor’un etrafından dolandıktan sonra,” diye devam etti, “bu tarafa geldik ve içinde Troos’un bulunduğu Org sınırlarına ulaştık. Kara Org’un namını bildiğimizden ormanın kenarından çok temkinli bir şekilde ilerliyorduk. Sonra pusuya düşürüldük ve silahlı adamlar bizi terk edip gittiler.”

“Pusu mu?” diye araya girdi Ayhüznü. “Kimin yaptığını biliyor musunuz, madam?”

“Çirkin görünüşleri ve kambur bedenlerinden yerliler olduğunu düşündük. Kervanın üzerine çullandılar, amcam ve kuzenlerim cesurca savaşmalarına rağmen öldürüldü. Kuzenlerimden bir tanesi beygirimin kıçına vurup dörtnala koşturmaya başladı, kontrol edemedim. Korkunç çığlıklar; delice, kıkırdar gibi bağırışlar duydum ve sonunda atımı durdurmayı başardığımda kaybolmuştum. Sonra sizin yaklaştığınızı duydum ve korku içinde geçip gitmenizi bekledim, zira Orglu olduğunuzu düşündüm ama aksanınızı ve konuştuklarınızı duyduktan sonra bana yardım edebileceğinizi fark ettim.”

“Ve edeceğiz de madam,” dedi Ayhüznü, eyerinin üzerinde centilmence eğilerek. “Ve Lord Elric’i ikna etmeyi başardığınız için size borçluyum. Şu anda bu korkunç ormanın derinliklerinde olmalıyız. Garip korkular yaşadığımıza şüphe yok. Ölü akrabalarınız için başsağlığı diliyorum ve şu andan itibaren yalnızca kılıçlar ve cesur kalpler ile değil, aynı zamanda gerektiği takdirde büyü tarafından da korunacağınızı garanti ediyorum.”

“İhtiyaç olmayacağını umalım,” dedi Elric kaşlarını çatarak. “Büyüden pek neşeli bir şekilde bahsediyorsun dost Ayhüznü, büyü sanatından nefret etmene rağmen.”

Ayhüznü sırıttı.

“Genç bayanı teselli ediyordum Elric. Ve kabul etmem gerekir ki korkunç güçlerine minnettar olduğum zamanlar oldu. Bu gecelik kamp yapmayı ve şafakta yola çıkmayı öneriyorum.”

“Katılıyorum,” dedi Elric neredeyse utanarak kıza bakarken. Boynunda tekrar nabzını hissetti ve bu sefer kendini kontrol etmede daha fazla zorlandı.

Kız da albinodan etkilenmiş gibiydi. Aralarında bir çekim vardı ve bu, kaderlerini ikisinin de tahmin ettiğinden çok daha farklı yollara sevk edecek kadar güçlü olabilirdi.

Gece hızlı bir şekilde çöktü, çünkü o bölgede günler kısaydı. Ayhüznü gergin bir şekilde etrafına bakarak ateşle ilgilenirken; ateş ışığında işlemelerle süslü eşarbı parlayan Zarozinia, zarif bir şekilde topladığı bitkileri düzenlemekle meşgul olan Elric’in oturduğu yere doğru yürüdü. İhtiyatlı bir şekilde albinoya baktı ve işiyle meşgul olduğunu görünce meraklı bir şekilde onu izlemeye başladı.

Elric başını kaldırıp hafifçe gülümsedi. Gözleri gölgelerde saklı değildi, garip yüzünde samimi ve hoş bir ifade vardı. “Bunların bazıları şifalı bitkiler,” dedi, “ve diğerleri de ruhları çağırmak için kullanılır. Bazıları alkole doğal olmayan bir kuvvet verir ve bazıları da insanı deliye çevirir. İşime yarayacaklar.”

Kız, Elric’in yanına oturdu ve kalın parmaklı elleriyle siyah saçını başının arkasına doğru itti. Küçük göğüsleri hızlı bir şekilde inip kalkıyordu.

“Gerçekten efsanelerdeki korkunç kötülük getiren kişi misiniz, Lord Elric? Buna inanmakta zorlanıyorum.”

“Pek çok yere kötülük götürdüm,” dedi, “ama genellikle benim kadar kötü olan yerlerdi. Yaptıklarım için bahane aramıyorum, zira ne olduğumu ve ne yaptığımı biliyorum. Habis büyücüler ve zalimleri öldürdüm ama aynı zamanda iyi insanların ve sevdiğim, kuzenim olan kadının ölümüne sebep oldum; aslında bunu yapan kılıcımdı.”

“Kılıcınızın efendisi misiniz?”

“Bunu ben de merak ediyorum. O olmadan yardıma muhtacım.” Elini Fırtınayaratan’ın kabzasına koydu. “Ona minnettar olmalıyım.” Bir kez daha kızıl gözlerine bir derinlik çöktü. Ruhunun merkezinden köklerini alan yakıcı bir duyguyu koruyorlar gibiydi.

“Nahoş anılar canlandırdıysam özür dilerim…”

“Dilemeyin, Leydi Zarozinia. Acı içimde... onu oraya siz koymadınız. Hatta belirtmem gerekir ki varlığınız acıyı dindiriyor.”

Kız yarı şaşkın bir şekilde albinoya bakıp gülümsedi. “Ben iffetsiz bir kız değilim, beyim,” dedi, “ama…”

Elric hızlı bir şekilde ayağa kalktı.

“Ayhüznü, ateş ne durumda?”

“İyi, Elric. Gece boyu dayanacak.” Ayhüznü başını yana doğru eğdi. Elric’in böyle boş muhabbet yapması pek normal değildi ama Elric başka bir şey demeyince Ayhüznü omzunu silkti ve malzemelerine bakmak üzere ayağa kalktı.

Aklına diyecek bir şey gelmediği için Elric kıza doğru döndü, sessiz ve yoğun bir şekilde şöyle dedi, “Ben bir katil ve hırsızım, münasip…”

“Lord Elric, ben…”

“Aklınızı çelen yalnızca bir efsane, o kadar.”

“Hayır! Benim hissettiğimi siz de hissediyorsanız fazlası olduğunu biliyorsunuz.”

“Gençsiniz.”

“Yeterince olgunum.”

“Sakının. Kaderimin gerektirdiğini yapmam gerekiyor.”

“Kaderiniz mi?”

“Kader değil de, lanet adındaki berbat bir şey. Ve kendi ruhumda bir şey görmediğim zaman asla merhamet duymam. Ancak o zaman merhamet ederim ve acırım. Ama bakmaktan nefret ederim ve beni yoluma süren bu lanettir. Kader, Yıldızlar, İnsanlar, İblisler ya da Tanrılar değil. Bana bakın, Zarozinia; ben Elric’im, Zaman Tanrıları’nın seçilmiş, zavallı, beyaz oyuncağıyım. Kendi yavaş ve korkunç yıkımına sebep olan Melnibonéli Elric.”

“Bu bir intihar!”

“Öyle. Kendimi yavaş bir ölüme sürüklüyorum. Ve benimle gelenler de benim gibi acı çekiyorlar.”

“Yanılıyorsunuz Lord Elric; suçluluğun getirdiği delilik bu konuşan.”

“Suçluyum da ondan, leydim.”

“Peki Efendi Ayhüznü de sizinle birlikte akıbetine doğru mu gidiyor?”

“O diğerleri gibi değil, kendine güveni tam.”

“Ben de öyleyim, Lord Elric.”

“Ama özgüveniniz gençliğinizden kaynaklı. Arada fark var.”

“Gençliğimle birlikte özgüvenimi de kaybedeceğim diye bir kaide mi var?”

“Güçlüsünüz. Bizim kadar güçlüsünüz. O kadarı kesin.”

Kız kollarını açarak ayağa kalktı. “O halde razı olun, Melnibonéli Elric.”

Ve oldu. Kızı tuttu ve sırf tutkudan daha derin bir ihtiyaçla onu öptü. Beraber yumuşak toprağın üzerine yattıklarında ilk defa Imrryrli Cymoril aklına gelmemişti. Buruk bir kıskançlıkla kıvrık kılıcını parlatan Ayhüznü’ne aldırış etmediler.

Hepsi uyudu ve ateş söndü.

Elric sevinç içinde olduğundan dolayı nöbet tutması gerektiğini unutmuş ya da umursamamıştı ve elinden geldiğince uykuya karşı koyan Ayhüznü, ayakta durmaya hali kalmayınca kendini uykuya teslim etmişti.

Korkunç ağaçların gölgesinde oldukça dikkatli bir şekilde birileri hareket etti.

Deforme Orglu adamlar uyuyanlara doğru yaklaşmaya başladılar.

Sonra Elric içgüdülerinin dürtmesiyle uyandı, yanında yatan Zarozinia’nın huzurlu yüzüne baktı ve başını çevirmeden gözlerini döndürdüğünde tehlikeyi gördü. Kenara doğru yuvarlandı, Fırtınayaratan’ı eline aldı ve rün kılıcını kınından çıkardı. Kılıç sanki uyandırıldığı için sinirlenmiş gibi uğuldamaya başladı.

“Ayhüznü! Tehlike!” Elric korku içinde haykırdı, zira endişelenmesi gereken tek şey kendi hayatı değildi. Küçük adamın başı hızlı bir şekilde kalktı. Kıvrık kılıcı hemen dizlerinin yanında duruyordu. Ayağa sıçradı ve Orglu adamlar onlara doğru yaklaşırken Elric’in yanına doğru koştu.

“Özür dilerim,” dedi.

“Benim suçum, ben…”

Ve Orglu adamlar geldi. Elric ve Ayhüznü, kızın başında duruyorlardı. Zarozinia olanları gördü ve çığlık atmadı. Bunun yerine etrafına bakıp bir silah arandı ama göremedi. Yapabileceği tek şey, olduğu yerde durmaktı ve o da öyle yaptı.

Sakatat gibi kokan yaklaşık bir düzine yaratık anlamsız sesler çıkararak uzun ve tehlikeli olan, satıra benzeyen silahlarını Elric’le Ayhüznü’ne doğru savurmaya başladılar.

Fırtınayaratan mırıldandı ve bir satırı yararak sahibinin boynunu kesti. Adamın kafası yere uçtu. Ateşe doğru sendeleyen cesetten kan fışkırmaya başladı. Ayhüznü eğildiği sırada üzerinden uluyarak bir satır geçti. Küçük adam dengesini kaybedip yere düştü, rakibinin bacaklarını kesti ve adam çığlık atarak yere yığıldı. Ayhüznü yerden kalkmadı ve kılıcını adamın kalbine soktu. Sonra ayağa kalktı ve Zarozinia arkalarına doğru gelirken Elric ile omuz omuza verdi.

“Atlar,” diye homurdandı Elric. “Güvenliyse getirmeye çalış.”

Hâlâ yedi adamla karşı karşıyalardı. Satırlardan biri Ayhüznü’nün kolundan bir parça et kesti. Ayhüznü inledi ve sonra adamın boğazını kesti. Ardından hafifçe yana dönerek kılıcını başka bir tanesinin yüzüne sapladı. Elric ile birlikte ilerlemeye, öfkeli düşmanlarını geriletmeye başladılar. Sol eli kendi kanıyla kaplı olan Ayhüznü acı içinde uzun hançerini kınından çıkardı ve baş parmağını kabzasında tutarak bir rakibinin darbesini durdurdu; adama doğru yaklaştı ve hançerini yukarı doğru savurup bedenine sokarak onu öldürdü. Bunun sonucunda kendi yarası acıyla sızladı.

Elric, büyük rün kılıcını iki eliyle tutmuş havada yarı daireler çiziyor; uluyan, deforme şeyleri biçiyordu. Zarozinia hızlı bir şekilde atlara doğru koştu, kendi atının üzerine atladı, diğer ikisini savaşan adamlara doğru getirdi. Elric başka bir adamı daha kesti ve atına bindi. Bir tehlike durumuna karşı malzemelerini atların üzerinde bırakmış olmayı akıl etmiş olduğu için kendini kutladı. Ayhüznü, hızlı bir şekilde kendi atına atladı ve açıklıktan uzaklaştılar.

“Eyer çantaları,” dedi Ayhüznü. Sesindeki acı, kolundaki yaradan kaynaklanmıyordu. “Eyer çantalarını bıraktık!”

“Ee? Şansını zorlama dostum.”

“Ama bütün hazinemiz onların içindeydi!”

Elric kısmen savaştan kurtulmuş olmaktan dolayı, kısmen bunu komik bulduğu için güldü. “Yerine yenisini koyarız dostum, korkma.”

“Seni tanıyorum Elric, gerçekliklere değer vermiyorsun.”

Ama öfkeli Orgluları geride bırakmış olduklarından emin olup atlarını eşkin sürmeye başladıklarında Ayhüznü’nün de yüzünde bir gülümseme vardı.

Elric uzanıp Zarozinia’ya sarıldı. “Damarlarında asil klanının cesareti var,” dedi.

“Teşekkürler,” dedi kız. İltifat hoşuna gitmişti. “Ama biz, sen ve Ayhüznü’nün sergilediği ustalıkta kılıç kullanamıyoruz. İnanılmazdınız.”

“Kılıca teşekkür et,” dedi Elric kısaca.

“Hayır. Sana ediyorum. Ne kadar güçlü olursa olsun bence o cehennem silahına fazla itimat ediyorsun.”

“Ona ihtiyacım var.”

“Ne için?”

“Kendi gücüm için ve artık sana güç vermek için de.”

“Ben vampir değilim,” kız gülümsedi. “ve onun verdiği korkutucu güce de ihtiyacım yok.”

“Ama benim var,” dedi Elric ciddi bir şekilde. “Kılıç bana ihtiyacım olanı vermese beni sevmezdin. O olmadan ben omurgasız bir deniz canlısı gibiyim.”

“Buna inanmıyorum ama şu an seninle bunu tartışmayacağım.”

Atlarını bir süre tek bir kelime etmeden sürdüler.

Sonra durdular, atlarından indiler ve Zarozinia, Elric’in kendisine verdiği bitkileri Ayhüznü’nün yaralı koluna koydu ve yaranın üzerini sarmaya başladı.

Elric derin düşüncelere dalmıştı. Orman; ölümü hatırlatan, duyulara sahipmiş gibi duran seslerle hışırdıyordu. “Troos’un tam ortasındayız,” dedi, “ve ormanın etrafından dolaşma niyetimizi gerçekleştiremedik. Org Kralı’na gidip gezintimizi tamamlamayı düşünüyorum.”

Ayhüznü güldü. “Önceden kılıçlarımızı gönderelim mi? Sonra kendi ellerimizi bağlarız?” Acısı, hızlı etki eden bitkiler tarafından dinmeye başlamıştı.

“Ciddiyim. Orglu adamlara çok şey borçluyuz. Zarozinia’nın amcasını ve kuzenlerini öldürdüler, seni yaraladılar ve şimdi hazinemizi de ele geçirdiler. Kraldan bunların tazminini istemek için pek çok sebebimiz var. Ayrıca aptal gibi duruyorlar, kandırmak zor olmamalı.”

“Evet. Kral, sağduyu yoksunluğumuzu kollarımızı ve bacaklarımızı keserek ödeyecektir.”

“Ben ciddiyim. Bence gitmeliyiz.”

“Ben de hazinemizi geri istiyorum ama leydiyi riske atamayız Elric.”

“Ben Elric’in eşi olacağım Ayhüznü. Bu yüzden Org Kralı’nı ziyaret etmek istiyorsa ben de geleceğim.”

Ayhüznü bir kaşını kaldırdı. “Hızlı bir birliktelik.”

“Ama doğru. Hep birlikte Org’a gideceğiz ve büyü, bizi kralın yersiz gazabından koruyacak.”

“Bak, yine ölüm ve intikam peşindesin Elric,” diyerek omzunu silkti Ayhüznü ve atına bindi. “Eh, benim için fark etmez açıkçası, zira başka pek çok şey içerseler de, senin yolun hep kârlı çıkmama sebep oluyor. Kötü Şans Lordu olduğunu düşünebilirsin ama bana hep iyi şans getiriyorsun.”

“Artık ölümle oynamak yok,” diyerek gülümsedi Elric, “ama umarım biraz intikam alırız.”

“Yakında şafak sökecek,” dedi Ayhüznü. “Nadsokor’da ezberlediğim harita doğruysa Kadim Yıldız’ın güneybatısındaki Org hisarı altı saatlik uzaklıkta olmalı.”

“Yön konusunda hiç yanılmayan bir içgüdün var Ayhüznü. Her kervan senin gibi birine sahip olmak ister.”

“Elwher’de tamamen yıldızlara dayalı bir felsefemiz var,” dedi Ayhüznü. “Onları Dünya’da olan her şeyin nizami planı olarak görüyoruz. Gezegenin etrafında dönerlerken bir sürü şeyi; geçmişi, şimdiki zamanı ve geleceği görüyorlar. Onlar bizim tanrılarımız.”

“En azından hareketleri önceden kestirilebilir tanrılar,” dedi Elric; ve Org’a doğru aldıkları riskin büyüklüğü göz önünde bulundurulduğunda oldukça kaygısız bir şekilde yola çıktılar.

İKİNCİ BÖLÜM

Küçük Org Krallığı hakkında, Troos Ormanı’nın sınırlarının içinde bulunmasının dışında çok az şey biliniyordu. Halkı çoğunlukla deforme, bodur ve tuhaf, bozuk bedenlere sahipti. Efsaneye göre Lanetli Halk’ın neslindendiler. Hükümdarlarının bedensel olarak normal insanlara benzediği ama akıllarının tebaalarınınkinden çok daha çarpık olduğu söylenirdi.

Sakinleri çok değil ve genellikle dağınık bir şekilde yaşarlar, aynı zamanda kalenin de adı olan Org’daki hükümdarları tarafından yönetilirlerdi.

Elric ve yoldaşları da bu kaleye doğru gidiyorlardı ve bu sırada Elric, onlara Org yerlilerinden nasıl korunacaklarını anlatıyordu.

Ormanda belli büyülerle birlikte kullanıldığında (büyücünün çağırdığı ruhlar tarafından zarar görmesinin pek olası olmadığı, nispeten zararsız büyülerdi) kendisi ve yapraktan süzdüğü iksiri verdiği diğerleri için geçici bir fiziksel ölümsüzlük veren bir yaprak bulmuştu.

Büyü bir şekilde deri ve et yapısını örüyor, neredeyse bütün darbelere karşı dayanıklı bir hale getiriyordu. Elric kendisinden normalde beklenmeyecek denli konuşkan bir şekilde iksir ve büyünün birlikte nasıl bir etki yarattığını anlatmaya başladı ama kullandığı eski ve ezoterik terimler diğer ikisi için pek bir anlam ifade etmiyordu.

Ayhüznü’nün kaleye bir saat kaldığını düşündüğü yerde durdular ve Elric iksiri hazırlamaya ve büyüyü yapmaya başladı.

Bir simyacının havanı ve tokmağını kullanarak bir ateşin üzerinde kıydığı yaprağı bir miktar suyla karıştırdı. Karışım ateşin üzerinde fokurdarken yere garip rünler çizdi. Bazıları o kadar garipti ki başka bir boyuta geçip gözden kayboluyor, daha sonra tekrar beliriyor gibiydi.

“Kemik ve sinir, et ve kan,

Bağlansın birbirine büyü ve ruhla yeni baştan;

Kuvvetli iksir eylesin yaşam efsununu,

Alanları tehlikelerden koru.”

Elric bu şekilde büyülü sözcükleri söylerken ateşin üzerinde küçük, pembe bir bulut belirdi, dalgalandı, spiral bir şekil aldı ve sonra kıvrılarak kazanın içine daldı. Karışım cızırdadı ve sonra duruldu. Albino büyücü şöyle dedi, “Eski, çocukluğumdan kalma bir büyü. O kadar basit ki neredeyse unutmuşum. İksirin içindeki yaprak yalnızca Troos’ta yetiştiği için nadiren yapılan bir büyüdür.”

Sıvı olan karışım katı bir hal aldı ve Elric, bunu küçük topaklara böldü. “Tek seferde,” dedi uyarırcasına, “fazla alınırsa zehir etkisi yaratır. Normalde etkisi birkaç saat sürer. Her zaman değil ama bu küçük riski almalıyız.” İkisine de topağı uzattı ve ikili, şüpheli bakışlarla topaklara baktılar. “Kaleye girmeden hemen önce bunları yutun,” dedi, “ya da Org adamları bizi bulurlarsa ondan hemen önce.”

Sonra tekrar atlarına atlayıp yola koyuldular.

Troos’un birkaç kilometre güneydoğusunda, kör bir adam uykusunda tatsız bir şarkı söyleyip kendi sesine uyandı…

Havada alacakaranlık asılıyken Org’un kara kalesine ulaştılar. Org Kralları’nın kare şeklindeki eski yuvalarının mazgallı siperlerinden boğazdan gelen haykırışlarla karşılandılar. Kalın kaya nemli ve mide bulandırıcı, renk renk yosunlarla kaplıydı. Atlı birinin geçebileceği büyüklükteki tek girişe yarım metre derinliğinde kötü kokan siyah çamurun içinden geçerek ulaşılabiliyordu.

“Haşmetli Gutheran’ın Kraliyet Divanı’nda işiniz ne?”

Soruyu kimin sorduğunu göremiyorlardı.

“Misafirperverlik arıyoruz ve efendinizle görüşmek istiyoruz,” dedi Ayhüznü neşeli bir şekilde. Gergindi ama bunu başarılı bir şekilde saklayabilmişti. “Org’a önemli haberler getirdik.”

Mazgallı siperden çarpık bir yüz aşağı doğru baktı. “İçeri girin yabancılar, hoşgeldiniz,” dedi buyur etmez bir şekilde adam.

Ağır, ahşap kapı kalktı ve önlerindeki yol açıldı. Atlar yavaşça çamurun içinden geçtiler ve kalenin avlusuna girdiler.

Gri gökyüzünde siyah, paramparça bulutlar birbirleriyle yarışıyor, Org’un çirkin sınırlarından ve Troos Ormanı’ndan kaçarlarmış gibi ufka doğru ilerliyorlardı.

Avlu, çok derin olmasa da kaleye girişlerini yavaşlatan pis çamurla kaplıydı. İçerisi ağır, hareket etmeyen gölgelerle doluydu. Elric’in sağ tarafında bir takım basamaklar vardı ve bunlar kısmen dış duvarlarda ve Troos Ormanı’nda gördüğü yosunlarla kaplı, kemerli bir girişe doğru uzanıyordu.

Bu girişten yosunlara sürtünerek elleri yüzüklü, soluk yüzlü, uzun bir adam çıktı ve basamakların tepesinde durdu. Ziyaretçileri ağır kapaklı gözleriyle süzmeye başladı. Diğerlerinin aksine bu adam yakışıklıydı; büyük, aslan yelesi gibi ve Elric’inki kadar beyaz saçları vardı ama bu büyük, sağlam adamın başındaki saç pis, iç içe geçmiş ve taranmamıştı. Elde dikilmiş, kabartmalı, ağır bir ceket, bileklerine kadar gelen sarı bir fistan giyiyor ve çıplak belinde keskin tarafı geniş olan bir hançer taşıyordu. Elric’ten daha yaşlıydı, kırk ile elli yaşları arasındaydı, güçlü ve kısmen çökmüş olan yüzünde yara ve çiçek bozuğu izleri vardı.

Onlara sessizce baktı ve içeri buyur etmedi; mazgallı siperdeki adamlardan birine kapının indirilmesini işaret etti. Kapı çarparak kapandı ve kaçış yolları kapanmış oldu.

“Adamları öldürün, kadını bağlayın,” dedi tekdüze bir şekilde. Elric, ölü adamların bu şekilde konuştuğunu duymuştu.

Tıpkı planladıkları gibi Elric ve Ayhüznü, Zarozinia’nın iki tarafında duruyorlardı ve kollarını kavuşturmuş bir şekilde kıpırdamadan beklediler.

Şaşıran yaratıklar, ayaklarını sürüyerek ihtiyatlı bir şekilde onlara yaklaştı. Gevşek pantolonları çamurun içine batıyordu ve elleri pis kıyafetlerinin uzun, şekilsiz kolluklarının içinde görünmüyordu. Satırlarını savurdular. Satır koluna çarpınca Elric yalnızca hafif bir sarsıntı hissetti. Ayhüznü de benzer bir deneyim yaşadı.

Adamlar hayvansı yüzlerinde şaşkın bakışlarla gerilediler.

Uzun adamın gözleri fal taşı gibi açıldı. Yüzük kaplı ellerinden birini kalın dudaklarına götürüp tırnaklarını yemeye başladı.

“Kılıçlarımız onlara zarar vermiyor kralım! Kesmiyorlar, onlardan kan akmıyor. Bunlar da neyin nesi?”

Elric yapmacık bir şekilde güldü. “Biz sıradan insanlar değiliz, küçük insan; bundan emin ol. Biz tanrıların elçileriyiz ve büyük efendilerimizden kralınıza haber getirdik. Korkmayın, zarar görme ihtimalimiz olmadığından dolayı size zarar vermeyeceğiz. Kenara çekilin ve bizi buyur edin.”

Elric, Kral Gutheran’ın kafasının karıştığını ama yine de söylediklerine tamamen inanmadığını görebiliyordu. Elric kendi kendine küfretti. Aptal olduklarına, daha önce karşılarına çıkanları göz önüne alarak karar vermişti. Deli olsun ya da olmasın, bu kral çok daha zekiydi ve onu aldatmak çok daha zor olacaktı. Öfkeli bir şekilde onlara bakan Kral Gutheran’a doğru çıkan merdivenlerden ilerlemeye başladı.

“Selamlar, Kral Gutheran. Krallar en sonunda Org’a döndü ve sizin de bunu bilmenizi istiyorlar.”

“Org neredeyse ezelden beri tanrılara tapmıyor,” dedi Gutheran derin sesiyle ve kaleye doğru döndü. “Onları şimdi neden kabul edelim?”

“Küstahsınız.”

“Ve siz de öyle. Tanrılardan geldiğinizi nereden bileyim?” Önlerinde yürüyor, onları alçak çatılı salonlardan geçiriyordu.

“Emrinizdekilerin kılıçlarının bize zarar vermediğini gördünüz.”

“Doğru. Bu olayı şimdilik bunun kanıtı olarak kabul edeceğim. Sanırım onurunuza bir ziyafet düzenlemek gerekir; pekâlâ, bunu da yapacağım. Hoşgeldiniz, elçiler.” Sözleri zarafetten uzaktı ama Gutheran’ın ses tonundan bir çıkarım yapmak neredeyse imkânsızdı zira adam tekdüze tonda konuşuyordu.

Elric, ağır pelerinini omuzlarından attı ve usulca şöyle dedi, “Nezaketinizden efendilerimize bahsedeceğiz.”

Divan kasvetli salonlardan ve sahte kahkahalardan oluşan bir yerdi ve Elric, Gutheran’a pek çok soru yöneltse de kral bunları ya cevaplamıyor ya da hiçbir anlama gelmeyen belirsiz ifadelerle geçiştiriyordu. Dinlenebilecekleri birer oda verilmemiş, birkaç saat boyunca kalenin ana salonunda bekletilmişlerdi. Gutheran, ziyafet için emirler yağdırmayıp onlarla birlikte olduğu zaman gevşek bir şekilde tahtına oturup onlara aldırış etmeden tırnağını yemişti.

“Ne kadar misafirperverler,” diye fısıldadı Ayhüznü.

“Elric, iksirin etkisi ne kadar sürecek?” Zarozinia hemen yanındaydı. Elric, kolunu kızın omuzlarına doladı. “Bilmiyorum. Uzun süre dayanmaz ama iş gördü. Bize tekrar saldırmayı deneyeceklerini düşünmüyorum ama yaşamlarımıza daha gizli bir şekilde kast edebilirler, dikkatli olun.”

Diğerlerinden daha yüksek bir çatısı ve üst bir balkon ile çevrili olan ana salon serindi, ısıtılmıyordu. Yere bitişik olan şöminelerde ateş yanmıyordu. Duvarlardan nem damlıyordu ve üzerlerinde herhangi bir süs eşyası bulunmuyordu; nemli, taştan yapılma, zamanın aşındırdığı duvarlar sıskaydı. Eski kemikler ve çürüyen yemek parçalarıyla kaplı duvarların üzeri ahşapla bile kaplanmamıştı.

“Çok titiz oldukları söylenemez, değil mi?” dedi Ayhüznü etrafına memnuniyetsiz bir şekilde bakarak. Sonra gözlerini onlar yokmuş gibi davranan, düşüncelere dalmış Gutheran’a çevirdi.

Bir uşak sendeleyerek salona girdi ve kralın kulağına birkaç kelime fısıldadı. Gutheran başını sallayıp ayağa kalktı ve Büyük Salon’dan çıktı.

Bir süre sonra ellerinde oturma sıraları ve masalar olan adamlar içeri girmeye ve bunları salona yerleştirmeye başladılar.

Ziyafet sonunda başlayacaktı ancak havada tehlike kokusu vardı.

Üç ziyaretçi, boynuna üzeri bol mücevher kaplı bir kraliyet zinciri takmış olan kralın sağ tarafına oturmuştu. Gutheran’ın diğer tarafında ise oğlu ve kraliyet ailesinin soluk yüzlü birkaç dişi üyesi oturuyordu. Kendi aralarında bile konuşmuyorlardı.

Babasına karşı içerlemiş bir tavra sahipmiş gibi duran asık yüzlü Prens Hurd önündeki iştah kapatan yemeğe baktı.

Lezzetsiz ama sert şaraptan büyük bir yudum aldı ve bu biraz içini ısıtır gibi oldu.

“Peki tanrılar biz zavallı Org halkından ne istiyorlar?” diye sordu Hurd, Zarozinia’ya gözlerinde dostane bir ilgiden daha fazlasıyla bakarken.

Ona Elric cevap verdi, “Kendilerini tanımanız dışında bir şey istemiyorlar. Bunun karşılığında zaman zaman size yardım edecekler.”

“Hepsi bu mu?” Hurd güldü. “Tepe’dekilerin sunduklarından çok daha fazla bu, değil mi baba?”

Gutheran büyük başını yavaşça çevirip oğluna baktı.

“Evet,” diye mırıldandı ve kelimede bir uyarı tutamı varmış gibiydi.

Ayhüznü söze girdi, “Tepe mi; o da ne?”

Ona kimse cevap vermedi. Bunun yerine Büyük Salon’un girişinden yüksek sesli bir kahkaha geldi. İnce, zayıf bir adam durmuş, sabit bakışlarını öne dikmişti. Bir deri bir kemik kalmış olsa da yüz hatları Gutheran’ınkilere benziyordu. Elinde telli bir enstrüman vardı ve kirişine dokununca melankolik bir ısrarla feryat etti.

Hurd ateşli bir şekilde konuştu, “Bak baba, kardeşin kör ozan Veerkad gelmiş. Bizim için şarkı mı söyleyecek?”

“Şarkı mı?”

“Şarkılarından söylesin mi baba?”

Gutheran’ın ağzı titredi ve çarpıldı; kısa bir süre sonra cevap verdi, “Dilerse misafirlerimizi bir kahraman baladıyla eğlendirebilir ama…”

“Ama bazı şarkıları söylemeyecek…” Hurd pis pis sırıttı. Elric’in tahmin edemediği bir şekilde babasına bilerek işkence ediyor gibiydi. Hurd, kör adama doğru bağırdı, “Gel Veerkad Amca, şarkı söyle!”

“Yabancılar var,” dedi Veerkad kendi müziğinin inlemesinin üzerinden. “Org’da yabancılar.”

Hurd kıkırdadı ve biraz daha şarap içti. Gutheran kaşlarını çattı ve tırnaklarını yiyerek titremeye devam etti.

Elric, Veerkad’a doğru baktı. “Bir şarkı dinlemek isteriz, ozan.”

“O halde Karanlık’taki Üç Kral şarkısını dinleyeceksiniz yabancılar ve Org Kralları’nın korkunç hikâyesini duyacaksınız.”

“Hayır!” diye bağırdı Gutheran yerinden zıplayarak ama Veerkad şarkısına başlamıştı;

“Üç Kral yatar Karanlıkta

Org’da doğan Gutheran ve Ben

Soluk ve güneşsiz bir gök altında,

Üçüncüsü Altında Tepenin.

Üçüncüsü ne zaman yükselecek peki?

Ancak öldüğünde bir diğeri…”

“Dur!” Gutheran delice bir öfkeyle titreyerek ileri doğru atıldı, masanın kenarına çarpıp sendeledi ve yüzünden renk çekilmiş bir halde kardeşi olan kör adama vurdu. İki darbe sonrasında ozan hareketsiz bir şekilde yere düştü. “Onu dışarı götürün! Tekrar girmesine izin vermeyin.” Kral kükredi, ağzından köpükler saçıyordu.

Bir an için ayılan Hurd, tabakları ve kupaları devirerek masanın üzerinden atladı ve babasının kolunu tuttu.

“Sakin ol baba. Bizi eğlendirecek yeni bir fikrim var.”

“Sen! Senin tahtımda gözün var. Veerkad’a o korkunç şarkıyı söyleten sendin. O şarkıyı…” Kapıya doğru baktı. “Bir gün efsane gerçek olacak ve Tepe Kralı gelecek. O zaman ben, sen ve Org yok olacak.”

“Baba,” Hurd korkunç bir şekilde gülümsüyordu, “kadın ziyaretçi bize tanrıların dansını göstersin.”

“Ne?”

“Kadın bizim için dans etsin baba.”

Elric onu duydu. İksirin etkisi artık geçmiş olmalıydı. Yoldaşlarına daha çok doz verip kendini ele vermeyi göze alamazdı. Ayağa kalktı.

“Nasıl bir saygısızlıktır bu söylediğin, prens?”

“Biz size eğlence sunduk. Org’da ziyaretçilerin buna karşılık bize eğlence sunması adettendir.”

Salonun havasında gerginlik asılıydı. Elric, Orglu adamları kandırma planı kurduğuna pişman oldu ama yapabileceği bir şey yoktu. Onlardan tanrılar adına haraç isteyecekti ama bu adamların tanrılardan ziyade daha somut ve dolaysız tehlikelerden korktuğu belliydi.

Bir hata yapmış, kendi ve arkadaşlarının hayatını tehlikeye atmıştı. Ne yapmalıydı? Zarozinia eğilip Elric’in kulağına fısıldadı, “Ilmiora’ya gittiğimde oradaki bütün leydiler gibi ben de dans etme sanatını öğrenmiştim. Bırak onlar için dans edeyim. Onları yatıştırıp akıllarını bulandırabilirsen işimiz kolaylaşır.”

“Arioch biliyor ya, işimiz zaten zor. Nasıl oldu da böyle aptalca bir plan yapabildim? Pekâlâ Zarozinia, dans et ama dikkatli ol.” Hurd’a doğru bağırdı, “Yoldaşımız tanrıların yarattığı güzelliği göstermek adına sizin için dans edecek ama sonra haracı ödemeniz icap ediyor, efendilerimiz sabırsızlanıyorlar.”

“Haraç mı?” Gutheran başını kaldırdı. “Böyle bir şeyden bahsetmemiştiniz.”

“Tanrıları tanıdığınızı değerli taş ve metalleri vererek göstermelisiniz Kral Gutheran. Bunu anlayacağınızı düşünmüştüm.”

“Sıradışı elçilerden ziyade sıradan hırsızlara benziyorsunuz dostlarım. Org’daki bizler yoksuluz ve şarlatanlara verecek malımız yok.”

“Sözcüklerine dikkat et kral!” Elric’in uyarı içeren tondaki sesi salonda yankılandı.

“Dansı izledikten sonra bize söylediğinizin gerçeklik payına karar vereceğiz.”

Elric yerine oturdu, kız ayağa kalkarken masanın altından elini tuttu ve onu rahatlattı.

Zarozinia, zarif ve özgüvenli bir şekilde salonun ortasına doğru yürüdü ve dans etmeye başladı. Onu seven Elric, kızın inanılmaz zarafeti ve becerisine hayran olmuştu. Ilmiora’nın eski, güzel danslarını sergiliyor, Org’un en kalın kafalı adamlarını bile etkiliyordu. Ve bu sırada salona büyük ve altından yapılma Misafir Kupası getirildi.

Hurd, babasının yanında eğildi ve Elric’e seslendi, “Misafir Kupası, lordum. Misafirlerimizin dostça bundan içmeleri adettendir.”

Elric kızın harika dansını izlerken rahatsız edildiği için siniri bozulsa da başını salladı. Zarozinia bir o yana bir bu yana salınıyor, süzülüyordu. Salonda çıt çıkmıyordu.

Hurd, Elric’e kupayı uzattı ve albino, dalgın bir şekilde kupayı dudaklarına götürdü; bunu gören Zarozinia dansına masanın üzerinde devam etti ve Elric’in oturduğu yere doğru büküldü. Elric ilk yudumunu alırken Zarozinia haykırdı ve ayağıyla albinonun elindeki kupaya vurdu. Şarap, Gutheran ve Hurd’un üzerine sıçrayınca prens şaşkın bir şekilde ayağa kalktı. “İçine ilaç katılmıştı Elric,” dedi Zarozinia.

Hurd elinin tersiyle kıza vurunca Zarozinia masadan düştü ve inleyerek pis yere kapaklandı. “Orospu! Tanrıların elçileri azıcık ilaçlı şaraptan zarar görürler mi?”

Öfkeye kapılan Elric, Gutheran’ı bir kenara itip Hurd’a şiddetli bir tokat atınca genç adamın ağzına kan doldu ama ilaç etkisini göstermeye başlamıştı. Gutheran bağırdı ve Ayhüznü başını yukarı kaldırıp kılıcını çekti. Elric yalpalıyordu, duyuları allak bullak olmuştu ve etrafında olanlar gerçekmiş gibi gelmemeye başlamıştı. Uşakların Zarozinia’yı tuttuklarını gördü ama Ayhüznü’nün ne yaptığını ya da nerede olduğunu göremedi. Midesi bulanıyor, başı dönüyordu ve ayakta durmakta zorlanıyordu.

Son gücünü toplayan Elric, Hurd’a çok sert bir darbe indirdikten sonra bilincini kaybetti.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Bilekleri etrafında zincirlerin soğuk pençesini hissetti ve yüzündeki Hurd’un tırnaklarının kopardığı, sızlayan yere doğru su çiseliyordu.

Etrafına baktı. Devasa bir defin tepeciği üzerindeki iki taştan abide arasına zincirlenmişti. Geceydi ve soluk ay gökyüzünde salınıyordu. Hemen alt tarafındaki adamlara baktı. Aralarında Hurd ve Gutheran da vardı. Dalga geçer bir şekilde ona bakıyor, sırıtıyorlardı.

“Selametle, elçi. İşimize yarayacak, Tepe’den Olanları yatıştıracaksın!” diye bağırdı Hurd. Etrafındaki adamlar kalenin olduğu yöne doğru hızlıca ilerlemeye başladılar.

Neredeydi? Zarozinia’ya ve Ayhüznü’ne ne olmuştu? Neden böyle zincirlenmişti ve sonra fark etti ve hatırladı... Tepe!”

Onu tutan güçlü zincirlerin arasında çaresizce ürperdi. Her ne kadar zincirlere asılsa da hiçbir umudu yoktu. Bir plan bulmak için beynini alt üst etti ama arkadaşlarının güvenliği ve hissettiği acı aklından çıkmıyordu. Alt tarafından korkunç bir koşturma sesi duydu ve iğrenç, beyaz bir şeyin karanlığa doğru girdiğini gördü. Çılgın bir şekilde kendini tutan demirden kurtulmaya çalıştı.

Kalenin Büyük Salonu’ndaki gürültülü kutlama doruk noktasına ulaşıyordu. Gutheran ve Hurd tamamen sarhoş olmuş, delice gülerek zaferlerini kutluyorlardı.

Salonun dışında Veerkad, suratında nefret dolu bir ifadeyle içerisine kulak veriyordu. Özellikle de onu tahttan indirip kör ederek büyü çalışmasını engellemiş olan kardeşinden nefret ediyordu. Veerkad böylece Tepe’nin Altındaki Kral’ı kaldırmayı planlıyordu.

“Sonunda, zaman geldi,” diye fısıldadı kendi kendine ve yanından geçen bir uşağı durdurdu.

“Kız nerede tutuluyor?”

“Gutheran’ın odasında, efendim.”

Veerkad adamı bırakıp el yordamıyla kasvetli koridorların duvarlarına dokunarak dönen merdivenleri çıkmaya başladı. Sonunda aradığı odayı buldu. Gutheran’ın haberi olmadan yaptığı pek çok anahtardan birini çıkardı ve kapının kilidini açtı.

Zarozinia, kör adamın içeri girdiğini gördü ama elinden bir şey yapmak gelmiyordu. Ağzına kendi elbisesinin parçaları tıkılmıştı ve Hurd’un darbesi yüzünden hâlâ sersemlemiş bir haldeydi. Ona, Elric’e neler yaptıklarını anlatmışlardı ama Ayhüznü onların elinden kurtulmuştu. Muhafızlar şu anda Org’un pis kokan koridorlarında onu arıyorlardı.

“Seni yoldaşına götürmeye geldim leydim,” dedi gülümseyerek kör adam ve deliliğinin ona verdiği güçle kızı kucakladı. Taşıdığı kızla birlikte sakarca kapıdan geçti. Org’un yollarını avucunun içi gibi biliyordu çünkü çocukluğu orada geçmişti.

Ama Gutheran’ın odasının dışındaki koridorda iki adam vardı. Biri; babasının kıza el koymasına içerleyen, onu kendisi için isteyen Org Prensi Hurd’du. Veerkad’ın kızı götürdüğünü görünce amcasını sessizce izledi.

Diğeri ise kendisini arayan muhafızlardan saklandığı gölgelerden olan biteni izleyen Ayhüznü’ydü. Hurd, dikkatli bir şekilde Veerkad’ı izlerken Ayhüznü de onu izliyordu.

Veerkad küçük bir yan kapıyı kullanarak kaleden çıktı ve canlı yükünü uzakta görünen Defin Tepesi’ne doğru taşımaya başladı.

Korkunç tepeciğin hemen altında cüzzamlı beyaz hortlaklar dolanıyordu. Org halkının kendilerine adağı olan Elric’in varlığına doğru çekiliyorlardı.

Elric artık anlıyordu.

Org’un tanrılardan daha çok korktuğu şeyler bunlardı. Bunlar, Büyük Salon’da sefa sürenlerin yaşayan-ölü atalarıydı. Bunlar, Lanetli Halk’ın ta kendisi bile olabilirdi. Lanetleri bu muydu? Asla huzur bulmamak? Asla ölmemek? Akılsız hortlaklara dönmek? Elric ürperdi.

Umutsuzluk hafızasını tazeledi. Sesi kara göğe ve zonklayan toprağa yönelik acı içinde bir feryattı.

“Arioch! Taşları yok et. Hizmetkârını kurtar! Arioch –efendim– bana yardım et!”

Yeterli değildi. Hortlaklar bir araya gelip hızlı bir şekilde elinden bir şey gelmeyen albinonun bulunduğu tepeciğe doğru ilerlemeye başladılar.

“Arioch! Bunlar seni unutacak şeyler! Bana yardım et ki onları yok edeyim!”

Yer sarsıldı ve gök bulutlarla kaplanıp ayı gözlerden saklasa da neredeyse ona ulaşmış beyaz yüzlü kansız hortlakları saklamadı.

Ve sonra gökte bir ateş topu belirdi ve etrafındaki hava titreyip dalgalandı. Kükreyen bir çatırtıyla iki adet yıldırım düştü, taşları ufaladı ve Elric serbest kaldı.

Arioch’un ödülünü isteyeceğini bilerek ilk hortlaklar kendi üzerine saldırdığı sırada ayağa kalktı.

Geri çekilmedi. Öfkeli ve umutsuz bir şekilde aralarına atladı ve kollarına bağlı zincirlerle onları dövmeye başladı. Korku ve sinirden anlaşılmaz sesler çıkaran hortlaklar geri çekilip Tepe’den aşağı kaçıştılar.

Elric üzerinde bulunduğu tepeciğin hemen altında bir giriş olduğunu fark etti; karanlığa açılan bir karanlık. Ağır ağır nefes alırken belindeki kesenin kendisinden alınmamış olduğunu gördü. İçinden ince, altın bir tel çıkardı ve çılgına dönmüş bir şekilde kelepçelerinin kilitlerini çözmeye çalıştı.

Veerkad kendi kendine kıkırdadı ve onu duyan Zarozinia korkudan aklını kaçıracak gibi oldu. Kızın kulağına durmadan sözcükler akıtıyordu, “Üçüncü ne zaman kalkacak? Yalnızca bir başkası öldüğünde. O diğerinin kanı kırmızı aktığında ölülerin ayak seslerini duyacağız. Sen’le ben onu dirilteceğiz ve lanet, işte kardeşimden böyle intikam alacak. Senin kanın, tatlım, onu senin kanın serbest bırakacak.” Hortlakların ortada olmadığını görünce çıkardıkları ziyafetten dolayı yatışıp gittiklerini düşündü. “Sevgilin işime yaradı,” diye güldü ve tepeciğin altındaki mağaraya girmeye başladı. Kör ve deli olan adam, onu Tepe’nin kalbine doğru indirirken Zarozinia ölüm kokusundan dolayı bayılacak gibi oldu.

Soğuk havadaki yürüyüşünden sonra ayılan Hurd, Veerkad’ın nereye gittiğini görünce dehşete düştü; tepecik, Kral’ın Tepesi, Org diyarında en çok korkulan yerdi. Hurd, siyah girişin önünde durdu ve kaçmak için arkasını döndü. Aniden büyük ve kanlar içindeki Elric’in tepenin yamacından aşağı indiğini ve kaçış noktasını engellediğini gördü.

Deli gibi haykırarak Tepe’nin girişinden içeri doğru koşmaya başladı.

Elric, prensi fark etmemişti. Çığlığı duyunca şaşırmış ve sesin kimden geldiğini görmeye çalışmıştı ama geç kalmıştı. Tepenin dik yamacından aşağı koşup mağaranın girişine gelmişti. Karanlıktan aceleyle koşan başka birisi karşısına çıktı.

“Elric! Yıldızlar ve Dünya’nın bütün tanrılarına şükürler olsun! Yaşıyorsun!”

“Arioch’a teşekkür et, Ayhüznü. Zarozinia nerede?”

“İçeride. Deli ozan onu içeri soktu ve Hurd da peşlerinden gitti. Hepsi deli bu kral ve prenslerin, hareketlerinde hiçbir mantık göremiyorum.”

“Ozanın Zarozinia’ya kötülük yapacağını düşünüyorum. Çabuk, biz de peşlerine düşelim.”

“Yıldızlar adına, ölüm kokusu! Ben hayatımda böyle bir koku duymadım; Elwher ordularının tahtı zorla ele geçirmiş Tanghensi Prensi Kaleg Vogun’un ordusuyla çarpışıp vadiyi baştan başa yarım milyon ceset kapladığı zaman bile böyle bir koku duymamıştım.”

“Miden kaldırmıyorsa…”

“Keşke midem olmasaydı. O kadar da kötü olmazdı. Gel…”

Hızla mağaranın ağzından girdiler. İlerilerinde Veerkad’ın delice kahkahaları ve iki düşman arasında sıkışmış ama bir üçüncüden daha fazla korkan; ve korkusundan deliye dönmüş Hurd’un daha yakından gelen ayak sesleri vardı.

Hurd karanlıkta tökezleyerek koşuyor, dehşete kapılmış bir halde hıçkırarak ağlıyordu.

Atalarının mumyalanmış cesetleriyle çevrili olan, ışıl ışıl parıldayan Merkez Lahit’te Veerkad, Tepe Kralı’nın büyük tabutunun (uzun bir adam olan Veerkad’ın bir buçuk katı büyüklüğündeydi) önünde diriltme ritüelinin büyülü sözcüklerini fısıldadı. Veerkad kendi güvenliğini düşünmüyor, yalnızca kardeşi Gutheran’dan intikam almak istiyordu. Tabutun yanında elleri bağlı ve korku içinde duran Zarozinia’nın hemen üzerinde uzun bir hançer tutuyordu.

Zarozinia’nın kanının saçılması, ritüeli sonlandıracaktı ve sonra...

Ve sonra, kelimenin tam anlamıyla Cehennem serbest kalacaktı. Daha doğrusu Veerkad öyle planlıyordu. Mırıldanması bitince bıçağı havaya kaldırdı. Bu sırada Hurd, elinde kılıcıyla çığlıklar atarak Merkez Lahit’e girdi. Veerkad arkasını döndü. Kör yüzü öfkeyle çarpılmıştı.

Hurd bir an bile durmadan, vahşice kılıcını Veerkad’ın bedenine soktu. Kılıç, kabzasına kadar adamın bedenine girdi ve sırtından çıktı. Veerkad acıyla inleyerek ve ölüm spazmları yaşarken ellerini prensin boğazına sardı. Hareket ettirilemeyecek bir şekilde Hurd’un boğazına yapışmıştı.

Bir şekilde iki adamda da yaşam belirtisi hâlâ vardı ve ürkütücü ölüm danslarını ederlerken parlak odanın içinde salındılar. Tepe Kralı’nın tabutu titremeye ve sallanmaya başladı ama gözle görmek zordu.

Elric ve Ayhüznü, Veerkad ve Hurd’u bu halde buldular. İkisinin de neredeyse ölmüş olduklarını görünce Elric odayı hızla arşınlayıp bayılmış Zarozinia’nın yanına gitti. Kızı kucakladı ve geri dönmek üzere arkasını döndü.

Gözüne, zonklayan tabut ilişti.

“Çabuk, Ayhüznü. O kör aptal ölü çağırmış, belli ki. Çabuk dostum, cehennemin sahipleri gelmeden gidelim.”

Ayhüznü nefesini tuttu ve temiz gece havasına doğru koşan Elric’in peşinden gitmeye başladı.

“Şimdi nereye gideceğiz Elric?”

“Kaleye gitme riskini almamız gerekiyor. Atlarımız ve eşyalarımız orada. Çabucak uzaklaşmak için atlara ihtiyacımız var, zira içgüdülerim doğruysa korkunç bir kıyım olacak.”

“Karşı koyacak durumda değiller, Elric. En son gördüğümde kör kütük sarhoşlardı. Zaten bu sayede kolayca sıvışabildim. Eğer onları son gördüğüm zamanki gibi içmeye devam etmişlerse şu anda hareket bile edemiyorlardır.”

“O halde acele edelim.”

Tepe’yi arkalarında bırakıp kaleye doğru koşmaya başladılar.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Ayhüznü doğru söylemişti. Büyük Salon’daki herkes sarhoşluktan kaynaklı bir uykudaydı. Şöminelerde ateşler yakılmıştı ve alevler, gölgelerin salonun etrafında sıçramasına sebep oluyordu. “Ayhüznü, Zarozinia’yla ahıra gidip atları hazırlayın. Ben önce Gutheran’la olan hesabımı göreceğim,” dedi Elric usulca ve eliyle işaret etti, “bak, zaferlerini zevkle seyretmek adına ganimeti masaya yığmışlar.”

Fırtınayaratan; Zarozinia’nın amcası ve kuzenlerinden, Elric ve Ayhüznü’nden çalınmış malların bulunduğu eyer çantaları ve keselerle birlikte masanın üzerine yığılmıştı.

Bilinci yerine gelmiş ama kafası karışmış olan Zarozinia, Ayhüznü ile birlikte ahıra gitti. Elric, Orglu sarhoş ve etrafa yayılmış adamların arasından geçerek masaya doğru ilerleyerek minnettar bir şekilde cehennemde dövülmüş rün kılıcını tekrar eline aldı.

Sonra masanın üzerine zıpladı ve boynunda hâlâ o harika, mücevher kaplı krallık zinciri olan Gutheran’ı tutacaktı ki salonun büyük kapıları çatırdayarak açıldı. Buz gibi havanın uluması meşaleleri zıplatıp dans ettirdi. Elric, Gutheran’ı unutup arkasını döndü ve gözleri fal taşı gibi açıldı.

Kapı aralığında Tepe’nin Altındaki Kral duruyordu.

Uzun zamandır ölü olan hükümdar, Veerkad tarafından kaldırılmış, adamın kendi kanıyla ilgili olan ritüeli tamamlamıştı. Çürüyen bir pelerini vardı ve paramparça, sıkı derisi etsiz kemiklerini sarıyordu. Kalbi atmıyordu, çünkü bir kalbi yoktu; nefes almıyordu, çünkü ciğerleri öyle şeylerle beslenen hayvanlar tarafından yenmişti. Ama korkunç bir şekilde yine de yaşıyordu…

Tepe’den gelen Kral. Öfkeli bir şekilde dünyanın yarısını, Troos Ormanı’nı yok eden Lanetli Halk’ın son büyük hükümdarıydı. Ölü kralın arkasında, efsanevi geçmişlerinde onunla birlikte gömülen diğer korkunç ölüler vardı.

Ve kıyım başladı!

Ne gibi gizli bir intikamın alındığı konusunda Elric’in bir fikri yoktu ama sebep her ne olursa olsun, tehlike gerçekti.

Uyanmış ordu, öfkelerini yaşayanlardan çıkartırken Elric, Fırtınayaratan’ı eline aldı. Salona talihsiz Orgluların korku içindeki çığlıkları doluyordu. Elric dehşetten dolayı yarı felçli bir halde tahtın yanında duruyordu. Sesleri duyan Gutheran uyandı ve Tepe’den gelen Kral ve yanındakileri gördü. Neredeyse minnettar bir şekilde haykırdı;

“Sonunda dinlenebileceğim!”

Ve bir nöbet geçirerek öldü, Elric’i intikamından etti.

Elric’in aklında Veerkad’ın kasvetli şarkısı çınlıyordu. Karanlık’taki Üç Kral; Gutheran, Veerkad ve Tepe’nin Altındaki Kral. Şimdi yalnızca sonuncusu yaşıyordu ve bin yıldır ölüydü.

Kral’ın soğuk, ölü gözleri salonu taradı ve Gutheran’ın, boynunda eski makam zinciriyle birlikte tahta yayılmış bir şekilde oturduğunu gördü. Elric, zinciri adamın boynundan aldı ve Tepe’nin Altındaki Kral ona doğru yaklaşırken geriledi. Sırtı bir sütuna dayanınca etrafına baktığında, her tarafta kendilerine ziyafet çeken hortlaklar olduğunu gördü.

Ölü Kral yaklaştı ve çürüyen bedeninin derinliklerinden gelen fısıltıya benzer bir inlemeyle Elric’e doğru saldırdı. Elric, Tepe Kralı’nın pençelerine, anormal gücüne ve kanamayan ya da acı hissetmeyen tenine karşı umutsuzca dövüşmeye başladı. Büyülü rün kılıcı bile alınacak ruhu ve akacak kanı olmayan bu dehşete karşı hiçbir şey yapamıyordu.

Elric delice Tepe Kralı’nı kesip biçiyordu ama kralın tırnakları etini dağlıyor, dişlerinin boğazına saplanmaması için Elric’in sürekli hareket etmesi gerekiyordu. Üstüne üstlük Büyük Salon’u dolduran hortlaklar canlı ve ölülerle kendilerine ziyafet çekerken burnuna ölüm kokusu doluyordu.

Elric sonra Ayhüznü’nün kendisine seslendiğini duydu. Küçük adam salonu çevreleyen üst balkondaydı ve elinde büyük bir yağ küpü tutuyordu.

“Onu ortadaki ateşe doğru çek Elric. Yenilgiye uğratmanın bir yolu olabilir. Çabuk ol, yoksa işin bitecek!”

Melnibonéli, delice bir enerjiyle haşmetli kralı ateşe doğru gitmeye zorladı. Etraflarındaki hortlakların bazıları, halen yaşamakta olan kurbanlarının bedenlerinden besleniyor, adamların çığlıkları kıyım sesinin arasında umutsuzca yankılanıyordu.

Tepe Kralı, sonunda ortadaki ateşin hemen dibine kadar gelmişti ama Elric’e saldırmaya devam ediyordu. Ayhüznü küpü fırlattı.

Küp taştan şöminenin üzerinde parçalandı ve Kral’ın üzerine yanan yağ sıçradı. Ölü kral sendeledi ve Elric, Tepe Kralı’na tüm gücüyle vurup onu geriye doğru itti. Kral alevlerin içine düştü ve ateş onu yutmaya başladı.

Tepe Kralı alevler içinde yok olurken korkunç, yitik bir uluma salonu doldurdu.

Büyük Salon alevler içindeydi ve bir süre sonra oda Cehennem gibi olacaktı. Hortlaklar alevlerin arasında koşturuyor, yok olacaklarını fark etmeden ziyafetlerine devam ediyorlardı. Çıkış kapısını tıkıyorlardı.

Elric etrafına baktı ve yalnızca tek bir kaçış yolu olduğunu gördü.

Fırtınayaratan’ı kınına sokarak birkaç adım koştu ve tam da az önce durduğu yeri alevler yuttuğu sırada sıçrayıp balkonun trabzanını yakaladı.

Ayhüznü, elini uzatıp albinonun trabzanın üzerinden tırmanmasına yardım ettim.

“Hayal kırıklığına uğradım Elric,” dedi sırıtarak, “hazineyi getirmeyi unutmuşsun.”

Elric sol elindeki şeyi ona gösterdi; mücevherlerle bezeli kral zincirini.

“Bu ucuz şey yaşadığımız zorlukları bir miktar karşılar,” dedi gülümseyip parlayan zinciri göstererek. “Arioch adına, hiçbir şey çalmadım! Org’da bunu takacak kral kalmadı! Gel, Zarozinia’nın yanına gidip atlarımızı alalım.”

Balkondan koşarak uzaklaşırlarken Büyük Salon’a taşlar dökülmeye başlamıştı.

Org’un salonlarından hızlıca kaçtılar ve arkalarına dönüp baktıklarında duvarlarda büyük çatlaklar olduğunu gördüler. Alevler, bir zamanlar Org olan yerdeki her şeyi yutarken yıkımın sesini duydular. Monarşinin yerini, Karanlık’taki Üç Kral’ın kalıntılarını, şimdiyi ve geçmişi yok etmişlerdi. Org’dan geriye bir mezar ve atalarının yüzyıllarca yattığı Merkez Lahit’te birbirine kenetlenmiş iki ceset dışında hiçbir şey kalmayacaktı. Önceki çağ ile olan son bağı yok etmiş, dünyayı kadim bir kötülükten temizlemişlerdi. Lanetli Halk’ın gelip geçtiğinin kanıtı olarak yalnızca korkunç Troos Ormanı kalmıştı.

Ve Troos Ormanı bir uyarıydı.

Üçlü, yorgun ama rahatlamış bir şekilde uzakta Troos’u gördüler. Arkalarında hâlâ yanmakta olan cenaze ateşi vardı.

Tehlike geçmiş olmasına rağmen bu mutlu anlarında bile Elric’in kafasına yeni bir problem vardı.

“Neden kaşlarını çatıyorsun aşkım?” diye sordu Zarozinia.

“Çünkü haklıydın. Rün kılıcıma çok güvendiğimi söylemiştin, hatırlıyor musun?”

“Evet ve seninle bu konuyu tartışmayacağımı.”

“Evet; ama kısmen haklı olduğunu düşünüyorum. Lahit odasında yanımda Fırtınayaratan yoktu. Yine de dövüşüp kazandım çünkü senin için endişeleniyordum.” Fısıltıyla konuşuyordu. “Belki zaman içinde Troos’ta bulduğum bazı bitkiler sayesinde gücümü muhafaza edip kılıçtan sonsuza dek ayrılabilirim.”

Ayhüznü bu sözcükleri duyunca kahkaha attı.

“Elric, buna tanık olacağım aklımın ucundan geçmezdi. O kötü silahından kurtulmayı düşünmeye cesaret ediyorsun. Bunu yapabilir misin bilmiyorum ama düşüncesi bile güzel.”

“Öyle, dostum... öyle.” Eyerinde eğildi ve Zarozinia’nın omuzlarını tuttu. Onu tehlikeli bir şekilde kendisine çekti, zira atlarını dörtnala sürüyorlardı. Ve atlarını ne kadar hızlı sürdüklerini umursamadan onu öptü.

“Yeni bir başlangıç!” diye bağırdı rüzgârı bastıran sesiyle. “Yeni bir başlangıç, aşkım!”

Kendilerini tanıtmak, zengin olmak ve Kuzey diyarlarının o zamana dek gördüğü en garip düğüne katılmak için Gözü Yaşlı Topraklar’ın yanındaki Karlaak’a doğru atlarını sürerken hepsinin yüzünde gülümseme vardı.

Elric’i çevreleyen kötülük dalgası, Zarozinia ile

evlendikten (“Karanlık’taki Krallar,” Sayı. 54) sonra

değişmeye başlıyor ama kendi şehrini ve başka bir büyücüyü

kurtarmak için ölüm büyüsünü kullanması gerekiyor.

–John Carnell, SCIENCE FANTASY Sayı 55, Ekim 1962

UNUTULMUŞ RÜYALAR KERVANI

(Orijinal adı Alev Getirenler)

BİRİNCİ BÖLÜM

Gagaları kanlı şahinler buz gibi rüzgârın içinden süzülüp amansız bir şekilde Gözü Yaşlı Topraklar’dan geçmekte olan atlı bir ordunun üzerinden uçtular.

Ordu, oraya varmak için iki çöl ve üç dağ sırasını aşmıştı ve devam etmelerini sağlayan şey açlıktı. Doğu’daki evlerine gelmiş gezginlerden duydukları hikâyeleri hatırlıyorlar, eyerinin üzerinde, hepsinin önünde atını süren, bir elinde istilalarından elde ettiği kanlı ganimetlerle süslü yaklaşık iki buçuk metrelik bir mızrak taşıyan ince dudaklı liderlerinin teşviklerine kulak veriyorlardı.

Atlılar hedeflerine yaklaştıklarının farkında olmadan atlarını yavaş ve yorgunca sürüyorlardı.

Ordunun arkasında, Doğu’nun şanlı ve şen başkenti Elwher’den tıknaz bir atlı yola çıktı ve bir vadiye vardı.

Ağaçların sert iskeletleri bozuk bir görünüşe sahipti ve sahibi, atını bir zamanlar Doğu’nun altın bahçesi olan zarif Eshmir’in hasta, kül rengi topraklarında sürüyordu.

Eshmir’e bir felaket çökmüş ve çekirgeler, güzelliğini ondan almıştı. Hem felaketin hem de çekirgelerin adı aynıydı. Çökük yüzüyle yıkım taşıyan Terarn Gashtek, Atlı Ordular’ın Lordu; deli ve kan içici, feryat eden, ateş getiren Terarn Gashtek.

Terarn Gashtek’in zarif Eshmir’e götürdüğü kötülüğe sebep olan atlının adı Ayhüznü’ydü ve şimdi, atını Gözü Yaşlı Topraklar’ın yanındaki Doğuluların hakkında pek bir şey bilmediği, Batı medeniyetinin son sınır savunma hattı olan Karlaak’a doğru sürüyordu. Karlaak’ta, eşinin zarif şehrinde yaşamaya başlayan Melnibonéli Elric’i bulacağını biliyordu. Ayhüznü, Karlaak’a ulaşıp Elric’i uyarmak ve yardımını istemek için acele ediyordu.

Küçük ve ukalaydı, geniş bir ağzı ve bir tutam kırmızı saçı vardı; ama şu anda yüzünde bir sırıtış yoktu ve atını Karlaak’a doğru sürerken bedenini atın üzerine eğmişti. Çünkü zarif Eshmir, Ayhüznü’nün eviydi; ataları ve kendisini oldukları kişiler haline getiren oydu.

Ayhüznü küfrederek atını Karlaak’a doğru sürüyordu.

Terarn Gashtek de öyle. Ve Alev Getiren, Gözü Yaşlı Topraklar’a varmıştı bile. Ordu yavaş ilerliyordu çünkü arkalarında bir ara geriye düşmüş olan ama şimdi taşıdıkları erzaklara ihtiyaç duydukları vagonlar vardı. Vagonlardan birinde sırt üstü yatmış, elleri bağlı olan ve Terarn Gashtek ve çekik gözlü savaşçılarına küfreden bir büyücü vardı.

Drinij Bara, yalnızca deri kayışlarla bağlı değildi ve bu yüzden küfrediyordu. Drinij Bara normalde böyle bir şekilde zapt edilemeyecek bir büyücüydü. Alev Getiren, onun kaldığı kasabaya geldiği sırada şarap ve kadınlara olan zayıflığının etkisinde olmamış olsaydı böyle paketlenmiş bir durumda ve ruhu Terarn Gashtek’in elinde olmazdı.

Drinij Bara’nın ruhu küçük, siyah beyaz bir kedinin bedeninde dinleniyordu; Terarn Gashtek’in yakalayıp her zaman beraberinde taşıdığı kediydi bu. Drinij Bara, Doğulu büyücülerin âdeti olduğu üzere ruhunu, korumak için bir kedinin bedenine saklamıştı. Bu yüzden Atlı Ordular’ın Lordu’nun bir kölesi olmuştu ve adam kediyi öldürüp ruhunu cehenneme göndermesin diye ona itaat etmek zorundaydı.

Gururlu büyücü için bu hoş bir durum değildi ama bu ona revaydı.

Melnibonéli Elric’in soluk yüzünde kötü bir rüyanın hafif bir izi olsa da gülümsüyor, Karlaak’ın teraslı bahçelerinde birlikte yürüdüğü genç, siyah saçlı kadına kızıl gözlerinde huzurla bakıyordu.

“Elric,” dedi Zarozinia, “mutluluğunu buldun mu?”

Elric başını salladı. “Sanırım. Fırtınayaratan şu anda babanın silah deposunda, örümcek ağları içerisinde asılı. Troos’ta bulduğum ve yalnızca belli aralıklarla almam gereken ilaçlar sayesinde gücümü muhafaza ediyorum, görüşümde de sıkıntı yok. Gezmeyi ya da yeniden savaşmayı aklıma getirmeme gerek bile yok. Burada zamanımı seninle ve Karlaak’ın kütüphanesindeki kitapları inceleyerek geçirmekten memnunum. Daha ne isterim ki?”

“Beni fazla şımartıyorsunuz lordum. Kendimi beğenmeye başlayacağım.”

Elric güldü. “Kendinden şüphe etmendense bu daha iyidir. Korkma Zarozinia, artık seyahat etmek için bir sebebim yok. Ayhüznü’nü özlüyorum ama bir şehirde yaşamaktan sıkılıp anayurdunu ziyaret etmek istemesi de doğaldı.”

“Huzurlu olduğuna seviniyorum, Elric. Babam burada yaşamana izin verme konusunda başta çekingendi, sana eşlik eden kara kötülükten korkuyordu ama üç ay geçti ve ona kötülüğün gittiğini, arkanda öfkeli yabanıllarla bırakmadığını kanıtladın.”

Birden alt taraflarından bir bağırış geldi. Sokakta bir adam sesini yükseltmiş, evin kapılarına vuruyordu.

“Beni içeri alın, lanet olsun hepinize, efendinizle görüşmem gerek.”

Bir uşak koşarak geldi, “Lord Elric, kapıda mesaj vermek isteyen bir adam var. Sizin arkadaşınız olduğunu iddia ediyor.”

“Adı ne?”

“Yabancı bir isim; Ayhüznü, diyor.”

“Ayhüznü! Elwher ziyaretin kısa sürmüş. İçeri alın!”

Zarozinia’nın gözlerine hafif bir korku doldu ve Elric’in kolunu sıkıca tuttu. “Elric, umarım seni buradan uzaklaştıracak haberler getirmemiştir.”

“Buna hiçbir şey sebep olamaz. Korkma Zarozinia.” Bahçeden aceleyle çıkıp evin avlusuna indi. Ayhüznü, atıyla birlikte kapıdan hızlıca girdi ve sonra atından indi.

“Ayhüznü, dostum! Ne bu acele? Seni bu kadar kısa bir süre sonra gördüğüme sevindim tabii ama atını hızlı sürmene sebep olan şey nedir?”

Küçük Doğulu’nun yüzünü kısmen karartan kukuletasının üzeri toz kaplıydı ve kıyafetleri ise atını hızlı sürmekten dolayı kirlenmişti.

“Alev Getiren, büyünün de yardımıyla geliyor,” dedi nefes nefese. “Şehri uyarmalısın.”

“Alev Getiren mi? İsim bana hiçbir anlam ifade etmiyor; hezeyan içinde sayıklıyor gibisin dostum.”

“Öyle, evet. Nefretten sayıklıyorum. Yurdumu yok etti, ailemi ve arkadaşlarımı öldürdü ve şimdi de Batı’yı fethetmeye hazırlanıyor. İki yıl önce sıradan bir çöl akıncısıydı ama sonra etrafına koca bir barbar ordusu toplamaya başladı. Doğu topraklarını yağmalayıp şehirleri yok etti. Saldırılarından yalnızca Elwher nasibini almamıştı; bunun sebebi de şehrin, onun bile ele geçiremeyeceği kadar büyük olmasıydı. Ama üç yüz elli bin kilometre uzunluğundaki güzel yurdumu, üzerinden dumanlar tüten bir yıkıntıya çevirdi. Bütün dünyayı fethetmeyi planlıyor ve beş yüz bin savaşçıyla birlikte batıya doğru ilerliyor!”

“Büyüden bahsettin; bu barbar, sofistike bir sanat olan büyüden ne anlar?”

“Kendisi bir şey anlamıyor ama en güçlü büyücülerimizden biri elinde; Drinij Bara. Phum’daki bir meyhanede iki kadının arasında sarhoş bir şekilde yatarken ele geçirildi. Rakip bir büyücü, o uyurken çalamasın diye ruhunu bir kedinin bedenine yerleştirmişti. Ama Alev Getiren Terarn Gashtek bu numarayı biliyordu. Kediyi yakaladı, bacaklarını, gözlerini ve ağzını bağlayarak Drinij Bara’nın ruhunu hapsetti. Şimdi büyücü onun kölesi; barbara itaat etmezse kediyi demir bir bıçakla öldürüp Drinij Bara’nın ruhunu cehenneme gönderecek.”

“Bu tarz büyüleri ilk defa duyuyorum,” dedi Elric. “Batıl inançmış gibi duruyorlar.”

“Kim bilir ama Drinij Bara buna inandığı sürece Terarn Gashtek’in emrinde olacak. Onun büyüsünün yardımıyla mağrur birkaç şehir şimdiden yok edildi bile.”

“Bu Alev Getiren ne kadar uzakta?”

“Atla üç günlük mesafede. Onun gözcülerine görünmemek için ben de daha uzun bir yoldan dolanmak zorunda kaldım.”

“O halde kuşatmaya hazırlanmalıyız.”

“Hayır Elric; kaçmaya hazırlanmalısınız!”

“Kaçmak... Karlaak vatandaşlarına güzel şehirlerini korumasız bırakıp evlerini terk etmelerini mi söylemeliyim?”

“Onlar gitmezse sen gelinini al ve git. Böyle bir düşmana karşı kimse dayanamaz.”

“Benim kendi büyüm de öyle yabana atılacak bir şey değil.”

“Ama bir adamın büyüsü, büyü yardımı gören beş yüz bin adamı geride tutamaz.”

“Ve Karlaak bir ticaret şehri, bir savaşçı kalesi değil. Pekâlâ, Yaşlılar Konseyi’yle konuşup onları ikna etmeye çalışacağım.”

“Onları hızlı bir şekilde ikna etmelisin Elric; aksi halde Terarn Gashtek’in uluyan kan akıtanlarına karşı Karlaak yarım gün bile dayanamaz.”

“İnatçılar,” dedi Elric, ikili o gecenin ilerleyen saatlerinde Elric’in çalışma odasındayken. “Tehlikenin büyüklüğünü kavramayı reddediyorlar. Gitmeyi de reddediyorlar ve beni buyur edip Karlaak vatandaşı yaptıklarından dolayı onları böylece bırakıp gidemem.”

“O halde burada kalıp ölecek miyiz?”

“Belki de. Alternatiflerimiz yok gibi görünüyor ama başka bir planım var. Terarn Gashtek’in esiri olan bir büyücü olduğunu söyledin. Ruhunu tekrar ele geçirirse ne yapar?”

“Kendini esir alandan intikam alır tabii ki; ama Terarn Gashtek, ona bu şansı verecek kadar aptal değil. Bunun bize yardımı dokunmaz.”

“Peki Drinij Bara’ya yardım etmeyi başarırsak?”

“Nasıl? İmkansız gibi bir şey bu.”

“Tek şansımız bu gibi duruyor. O barbar beni ya da geçmişimi biliyor mu?”

“Bildiğim kadarıyla hayır.”

“Seni tanıyor mu?”

“Yok.”

“O halde ona katılmayı öneriyorum.”

“Ona katılmak mı, Elric. Beraberce özgür bir şekilde seyahat ederken olduğundan daha delisin!”

“Ne yaptığımı biliyorum. Ona yaklaşıp yenilgiye uğratmak için gizli bir yol bulmanın tek yolu bu. Şafak vakti yola çıkacağız, kaybedecek zamanımız yok.”

“Pekâlâ. Eski şansının yanında olduğunu umalım ama bundan o kadar da emin değilim; zira eski âdetlerini terk ettin ve şansın da onlarla birlikte gitmiş olmalı.”

“Görelim bakalım.”

“Fırtınayaratan’ı alacak mısın?”

“O cehennemde dövülmüş kılıcı bir daha kullanmama asla gerek olmayacağını umuyordum. O hain bir kılıç.”

“Öyle ama sanırım bu işte ona ihtiyacın olacak.”

“Evet, haklısın. Alacağım.”

Elric yumruklarını sıkıp kaşlarını çattı. “Zarozinia’ya verdiğim sözü bozmuş olacağım.”

“Onu Atlı Ordu’ya vermektense sözünü bozmak yeğdir.”

Elric, bir elinde meşale yanarken silah deposunun kapısının kilidini açtı. Bir asırdır kullanılmayan, körelmiş silahların iki tarafında asılı olduğu dar koridordan geçerken midesi bulandı.

Başka bir kapıya gelip Karlaak’ın uzun zamandır ölü olan Savaş Şefleri’nin artık kullanılmayan kıyafetleri ve Fırtınayaratan’ın bulunduğu küçük odanın sürgüsünü açarken kalbi deli gibi çarpıyordu. Siyah kılıç onu buyur edermişçesine inlemeye başladı. Elric, küf kokan odada derin bir nefes aldı ve kılıca uzandı. Kabzayı tutunca bütün vücuduna lanetli ve dehşet verici bir coşku hissi ile bir acı yayıldı. Kılıcı kınına sokup depodan neredeyse koşarak temiz havaya çıkarken yüzünde çarpık bir ifade vardı.

Sıradan paralı askerler gibi giyinmiş olan Elric ve Ayhüznü, sade bir şekilde donanmış atlarına bindiler ve Karlaak Konsey Üyeleri’ne hızlı bir şekilde veda ettiler.

Zarozinia, Elric’in soluk elini öptü.

“Bunun gerekliliğinin farkındayım,” dedi gözleri yaşlarla dolu bir şekilde, “ama dikkatli ol aşkım.”

“Olacağım. Ve yapmaya karar verdiğimiz şeyde başarılı olmamız için dua et.”

“Beyaz Tanrılar sizinle olsun.”

“Hayır; Karanlıklar’ın Lordları’na dua et, zira bu işte onların kötü yardımına ihtiyacım olacak. Ve söylediklerimi güneybatıya gidip Dyvim Slorm’u bulmasını istediğim elçiye iletmeyi unutma.”

“Unutmayacağım,” dedi genç kız, “ama tekrar eski karanlık usullerine boyun eğmenden korkuyorum.”

“An için kork; kendi kaderim hakkında sonra endişelenirim.”

“O halde uğurlar olsun lordum ve şans yanında olsun.”

“Selametle, Zarozinia. Sana olan aşkım bana bu kötü kılıçtan çok daha fazla güç verecek.” Atıyla kapıdan çıktı, Gözü Yaşlı Topraklar ve belalı bir geleceğe doğru Ayhüznü’yle birlikte atını sürmeye başladı.

İKİNCİ BÖLÜM

Sonsuz yağmurun diyarı, yumuşak topraklı koca bir ova olan Gözü Yaşlı Topraklar’da minik birer nokta olan ikili, atlarını dörtnala hafifçe çiseleyen yağmurun içinden sürüyorlardı.

Havadan dolayı kıyafetlerinin içine iyice gizlenmiş olan titreyen bir çöl savaşçısı, ikilinin kendisine doğru yaklaştığını gördü. Yağmurun arasından gözlerini kısıp bakarak atlıları ayrıntılı olarak görmeye çalıştı, sonra tıknaz midillisini döndürdü ve geldiği yöne doğru hızlıca gitmeye başladı. Birkaç dakika içinde kendisi gibi kürk ve püsküllü demir miğferler giyen bir savaşçı grubunun yanına vardı. Ellerinde kısa, kemikten yapılma yaylar; sırtlarında, üzerinde şahin tüyü olan uzun oklar vardı. Bellerinde pala taşıyorlardı.

Arkadaşlarıyla bir süre konuştuktan sonra hepsi atlarını ikiliye doğru sürmeye başladı.

“Terarn Gashtek’in kampı ne kadar uzakta, Ayhüznü?” Elric nefes nefeseydi, zira ikili bir gündür atlarını hiç ara vermeden sürüyorlardı.

“Çok kalmadı Elric. Yakında, bak!”

Ayhüznü ileriyi işaret etti. Yaklaşık on atlı hızlıca onlara doğru yaklaşıyordu. “Çöl barbarları, Alev Getiren’in adamları. Savaşa hazırlan; müzakere ile vakit kaybetmeyeceklerdir.”

Fırtınayaratan kınından çıktı ve Elric, kılıcı kaldırdığında ağır metalin ona yardım ettiğini hissetti. Kılıcın ağırlığı yok gibiydi.

Ayhüznü her iki kılıcını da çekti. Kısa kılıcını, atın dizginlerini tuttuğu eline aldı.

Doğulu savaşçılar atlarını ikiliye doğru sürerlerken yarım bir daire oluşturacak şekilde yayılıp çılgınca savaş naraları atmaya başladılar. Elric, atını vahşice ve aniden durdurup ona doğru gelen ilk atlının boğazına Fırtınayaratan’ı soktu. Savaşçı ölürken boğulur gibi nefes almaya çalıştı, havaya kükürt kokusuna benzer bir koku saçıldı, korkunç kaderinin ne olduğunun farkına varınca gözleri fal taşı gibi açıldı; Fırtınayaratan, kan olduğu kadar ruh da içiyordu.

Elric vahşice başka bir çöl adamına saldırdı; adamın kılıç tutan kolunu kesti ve Fırtınayaratan’ı, ibikli miğferini delip kafasına sapladı. Beyaz, gergin yüzünden parlak, kızıl gözlerine yağmur ve ter akıyordu ama gözlerini kırptı, eyerinden beline kadar yana doğru çekildi ve uluyan bir pala darbesini engelledi, darbeyi savuşturdu, kendi rün kılıcını uzattı ve bileğinin bir hareketiyle savaşçıyı kılıçsız bıraktı. Sonra kılıcını adamın kalbine soktu ve çöl savaşçısı, aya karşı uluyan bir kurt gibi uludu, hemen sonra Fırtınayaratan, adamın ruhunu aldı.

Elric, insan üstü güçle ciddi bir şekilde dövüşürken yüzü kendine karşı duyduğu tiksintiyle çarpılmıştı. Ayhüznü, albinonun kılıcından uzak duruyordu çünkü kılıcın, Elric’in arkadaşlarının yaşamlarını ne kadar sevdiğini biliyordu.

Kısa bir süre sonra tek bir düşman kalmıştı. Elric, adamın silahını düşürdü ve kendi açgözlü kılıcını adamın boğazından çekmek zorunda kaldı.

Dehşetli bir ölümün kendisini beklediğini bilen ve bunu kabullenen adam gırtlaktan çıkan bir sesle Elric’in kısmen tanıdığı bir dilde bir şeyler söyledi. Hafızasını yokladı ve bir büyücü olarak yıllar önce öğrenmiş olduğu pek çok eski dilden bir tanesine yakın olduğunu fark etti.

Aynı dilde şöyle dedi, “Alev Getiren Terarn Gashtek’in savaşçılarından birisin.”

“Doğru. Sen de efsanelerdeki Beyaz Yüzlü İblis olmalısın. Beni elindekinden daha temiz bir silahla öldürmen için sana yalvarıyorum.”

“Seni öldürme gibi bir niyetim yok. Terarn Gashtek’e katılmak üzere geliyorduk. Bizi ona götür.”

Adam hızlıca başını salladı ve tekrar atına bindi.

“Halkımın Yüksek Dili’ni konuşan sen de kimsin?”

“Bana Melnibonêli Elric derler, bu ismi duymuş muydun?”

Savaşçı başını iki yana salladı. “Hayır ama Yüksek Dil, şamanlar dışında nesillerdir konuşulmuyor ve sen şaman değilsin. Kıyafetine bakılırsa bir savaşçısın.”

“İkimiz de paralı askeriz ama daha fazla konuşma. Gerisini liderine anlatacağım.”

Arkalarında çakallar için bir ziyafet bırakarak korkudan titreyen Doğulu’nun peşinden gittiler.

Kısa bir süre sonra bir sürü kamp ateşinin alçak dumanlarını gördüler ve barbar kumandanının büyük ordusunun kampını seçebilmeye başladılar.

Kamp, büyük ovada yaklaşık bir buçuk kilometrelik bir alanı kapsıyordu. Barbarlar, yuvarlak iskeletli, deriden yapılma çadırlar kullanıyorlardı ve kamp büyük, ilkel bir kasabaya benziyordu. Kampın yaklaşık olarak ortasına tekabül eden yerde cırtlak renkli ipek ve rengarenk sırmalı kumaşlarla süslü, çok daha büyük bir yapı vardı.

Ayhüznü, Batı dilinde şöyle dedi, “Bu Terarn Gashtek’in çadırı olmalı. Bak, yarı ıslah ettiği kürklerin üzerini pek çok Doğu savaş bayrağıyla kaplamış.” Eshmir’in yırtık sancağını, Okara’nın aslanlı bayrağını ve yas içindeki Chang Shai’ın kana bulanmış flamasını görünce yüzü daha da asıldı.

Önlerindeki asker, onları sakin bir şekilde bakan ve aralarında fısıldaşan barbarların saflarının arasından geçirdi. Terarn Gashtek’in zevksiz çadırının dışında büyük savaş mızrağının üzeri, fetihlerinin ganimetleriyle süslüydü; Doğulu prens ve kralların kafatasları ve kemikleri.

“Böyle birinin Genç Krallıklar’ın yeniden doğmuş nüfusunu yok etmesine izin verilmemeli,” dedi Elric.

“En yeni krallıklar dirençlidir,” dedi Ayhüznü, “ama yaşlanınca çökerler ve onları yıkan genelde Terarn Gashtek gibi adamlardır.”

“Ben yaşadığım sürece Karlaak’ı yok edemeyecek, Bakshaan’a kadar ulaşamayacak.”

“Ama bence Nadsokor’a bir uğrasa iyi olur. Dilenciler Şehri, Alev Getiren gibi misafirleri hak ediyor. Elric, başarısız olursak onu yalnızca deniz durdurabilir ve belki o bile durduramaz.”

“Dyvim Slorm’un yardımıyla onu durdurabiliriz. Karlaak’ın elçisinin akrabamı çabucak bulmasını umalım.”

“Aksi halde yarım milyon savaşçıyla kendi başımıza dövüşmek zorunda kalacağız dostum.”

Barbar bağırdı, “Ey Fatih –haşmetli Alev Getiren– burada seninle konuşmak isteyen adamlar var.”

Ağızda gevelenen birkaç kelime duyuldu, “İçeri getirin.”

Taşlardan oluşan bir dairede yanan titrek bir ateşle aydınlatılmış, kötü kokan çadıra girdiler. Özensizce parlak ve dikkat çeken kıyafetler giymiş sıska bir adam ahşap bir sırada oturuyordu. Çadırda birkaç tane kadın vardı ve bir tanesi, adamın uzattığı elindeki kadehe şarap döküyordu.

Terarn Gashtek kadını kenara itti, doğruldu ve yeni gelenlere baktı. Yüzü, neredeyse çadırının dışında duran kafatasları kadar kemiksizdi. Yanakları çökmüştü ve çekik gözlerinin üzerinde kalın kaşları vardı.

“Bunlar kim?”

“Bilmiyorum Lordum ama on adamımızı öldürdüler ve az kalsın beni de öldüreceklerdi.”

“Silahsız kalıyorsan hak ediyorsun da. Çık dışarı ve yeni bir kılıç bul yoksa bağırsaklarıno geleceği okusunlar diye şamanlara veririm.” Adam hemen çadırdan sıvıştı.

Terarn Gashtek tekrar sıraya oturdu.

“Demek on kan akıtanımı öldürdünüz, bir de buraya böbürlenmeye mi geldiniz? Açıklamanız nedir?”

“Biz yalnızca savaşçılarınıza karşı kendimizi savunduk, çarpışmayı başlatan biz değildik.” Elric nispeten ilkel olan dilde elinden geldiğince iyi bir şekilde konuşmaya başlıyordu.

“Kendinizi oldukça iyi savunmuşsunuz. Normalde üç tane evde oturan sakin yaşayan, bizim bir adamımıza denk sayarız. Sen Batılı’sın ama sessiz arkadaşında Elwherli siması var. Doğu’dan mı Batı’dan mı geliyorsunuz?”

“Batı,” dedi Elric, “özgürce seyahat eden askerleriz. Kılıçlarımızı bize ödeme yapacak ya da ganimet vaat edeceklere kiralarız.”

“Bütün Batılı askerler sizin kadar iyi kılıç kullanırlar mı?” Terarn Gashtek, topraklarını işgal etmek istediği adamları hafife almış olabileceğini düşününce şaşkınlığını gizleyemedi.

“Çoğundan biraz daha iyiyiz,” diye yalan söyledi Ayhüznü, “ama çok da değil.”

“Peki ya büyü? Orada güçlü büyü de var mı?”

“Hayır,” dedi Elric, “o sanat çoğu için yitik bir şey.”

Barbarın ince ağzı kısmen iç rahatlamasından kısmen de gelecekteki zaferleri düşünmekten dolayı bir gülümseme şeklini aldı. Başını salladı, cırtlak renkteki ipeklerin altına elini soktu ve küçük, siyah-beyaz ve bağlı bir kedi çıkardı. Sırtını sıvazlamaya başladı. Hayvan kıpırdandı ama kendisini esir alana tıslamak dışında elinden bir şey gelmiyordu. “O halde endişelenmemize gerek yok,” dedi.

“Peki ama buraya neden geldiniz? En iyi on gözcümü öldürdüğünüz için size günlerce işkence ettirebilirim.”

“Size yardım ederek zengin olabileceğimizi fark ettik, Lord Alev Getiren,” dedi Elric. “Size en zengin kasabaları, en kötü korunan ve ele geçirmesi az zaman alacak şehirleri gösterebiliriz. Bizi ordunuza katar mısınız?”

“Sizin gibi adamlara ihtiyacım var. Hemen gidip yazılabilirsiniz ama şunu unutmayın, bana sadık olduğunuzu kanıtlayana kadar size güvenmeyeceğim. Şimdi gidip çadırınızı bulun ve bu geceki ziyafete gelin. O zaman size elimdeki gücün bir kısmını gösterebilirim. Bu güçlü Batı’nın gücünü ezecek ve on ben bin kilometrelik alanı yerle bir edeceğim.”

“Teşekkürler,” dedi Elric, “bu geceki ziyafet için sabırsızlanıyorum.”

Çadırdan çıkıp, rastgele dizili olan çadır ve yemek ateşleri, vagon ve hayvanların arasında dolanmaya başladılar. Fazla yemek yok gibiydi ama şarap su gibi akıyordu ve barbarların gergin, aç karınlarını bu yatıştırıyordu.

Bir savaşçıyı durdurup ona Terarn Gashtek’in onlara verdiği emirlerden bahsettiler. Savaşçı asık bir yüzle onları bir çadıra götürdü.

“İşte, öldürdüğünüz üç adam burada kalıyordu. Savaş hakkından dolayı sizindir, içindeki silahlar ve ganimetle birlikte.”

“Şimdiden zenginiz,” diye sırıttı Elric sahte bir memnuniyetle.

Terarn Gashtek’in çadırından daha pis olan çadırlarında yalnız kaldıklarında konuşmaya başladılar.

“Kendimi olağanüstü derecede rahatsız hissediyorum,” dedi Ayhüznü, “etrafımız bu hain ordu ile çevrili ve Eshmir’e yaptıkları aklıma her geldiğinde ellerim kaşınıyor. Adamlara saldırmamak için kendimi zor tutuyorum. Şimdi ne yapacağız?”

“Şu an hiçbir şey yapamayız, bu geceki ziyafeti bekleyelim ve neler oluyor görelim.” Elric içini çekti. “Görevimizi başarmamız imkânsız gibi duruyor, daha önce hiç bu kadar büyük bir ordu görmemiştim.”

“Zaten güçlüler,” dedi Ayhüznü. “Drinij Bara’nın gücünü kullanarak şehir duvarlarını yıkmasalar bile hiçbir ulus tek başına karşılarında duramaz. Batılı uluslar zaten kendi aralarında sürekli didişiyorlar, zamanında birleşmeleri mümkün değil. Tüm medeniyet bizzat tehdit altında. Dua edelim; senin karanlık tanrıların en azından sofistike ve umalım ki barbarların ihlallerinden en az bizim kadar rahatsız olacaklar.”

“İnsan piyonlarıyla garip oyunlar oynarlar,” dedi Elric, “ve ne planladıklarını kim bilir?”

Elric ve Ayhüznü içeri girdiklerinde Terarn Gashtek’in duman kaplı çadırına daha fazla meşale getirilmiş ve çoğunlukla şaraptan oluşan ziyafetin başlamış olduğunu gördüler.

“Hoşgeldiniz dostlarım,” diye bağırdı Alev Getiren kadehini sallayarak. “Bunlar yüzbaşı; gelin, onlara katılın!”

Elric daha önce hiç bu kadar kötücül görünen bir grup barbar görmemişti. Hepsi çakırkeyifti ve liderleri gibi üzerlerinde yağmaladıkları yerlerden aldıkları kıyafetler vardı. Ama kılıçları kendilerine aitti.

Herkes ikili oturak sırasına diziliydi. Elric ve Ayhüznü de yerlerine oturup azar azar şaraptan içmeye başladı.

“Kölemizi getirin!” diye bağırdı Terarn Gashtek. “Uysal büyücümüz Drinij Bara’yı getirin.” Önünde, masanın üzerinde bağlı, kıpırdanan kedi ve kedinin yanında demir bir bıçak vardı.

Yüzlerinde birer sırıtış olan askerler asık suratlı bir damı ateşin yanına getirip barbar şefin önünde zorla diz çöktürttüler. Zayıf bir adamdı; Terarn Gashtek ve küçük kediye ters ters baktı. Sonra demir kılıcı gördü ve bakışlarını kaçırdı.

“Şimdi ne istiyorsunuz?” dedi somurtarak.

“Efendinle böyle mi konuşuyorsun, büyü yapıcı? Neyse, fark etmez. Eğlendirmemiz gereken misafirlerimiz var, bizi tüccar şehirlerine götüreceklerine dair söz veren misafirler. Onlar için birkaç küçük numara yapmanı istiyoruz.”

“Ben zavallı bir hokkabaz değilim. Dünyadaki en büyük büyücülerden birinden böyle bir şey talep edemezsiniz!”

“Talep etmiyoruz, emrediyoruz. Haydi, geceyi şenlendir. Büyü için ne gerekiyor? Birkaç köle, bakire kanı? Ayarlarız.”

“Ben laf geveleyen bir şaman değilim, öyle şeylere ihtiyacım yok.”

Büyücü birden Elric’le göz göze geldi. Albino, adamın güçlü zihninin kendisininkine girmeyi denediğini hissetti. Onun bir büyücü olduğunu fark etmişti. Drinij Bara ona ihanet edecek miydi?

Elric ele verilmeyi bekledi. Gergindi. Sandalyesinde arkasına yaslandı ve bu sırada eliyle Batılı büyücüler tarafından ne anlama geldiği bilinen bir işaret yaptı; Doğulu büyücü bunu tanıyabilecek miydi?

Tanıdı. Bir an için duraksadı ve barbar liderine baktı. Sonra arkasını döndü ve elini havada sallayarak bir şeyler mırıldandı.

Çatının yakınlarında altın bir duman bulutu belirdi, sonra şekil değiştirip üzerinde herkesin Terarn Gashtek olduğunu anladığı atlı bir figür halini aldı. Bunu gören barbarlar nefeslerini tuttular. Barbar lideri öne eğilerek dumana baktı.

“Bu ne?”

Atın toynakları altında büyük topraklar ve denizler oluşmaya başladı. “Bir kehanette bulunuyorum.”

“Nedir?”

Hayaletimsi at haritayı çiğnemeye başladı. Harita yırtıldı ve binlerce duman parçasına bölündü. Sonra atlı da ortadan kayboldu.

“Alev Getiren, Batı’nın zengin uluslarını işte böyle parçalayacak,” diye bağırdı Drinij Bara.

Barbarlar yüksek sesle tezahüratta bulundular ama Elric hafifçe gülümsedi. Doğulu büyücü, Terarn Gashtek ve adamlarıyla dalga geçiyordu.

Duman altın bir küre halini aldı ve sonra parlayıp ortadan kayboldu.

Terarn Gashtek gülümsedi. “Güzel numara, büyü yapıcı; ve gerçek bir kehanet. İşini iyi yaptın. Onu kulübesine geri götürün!”

Drinij Bara çadırdan götürülürken soran gözlerle Elric’e baktı ama bir şey demedi.

O gecenin ilerleyen saatlerinde, barbarlar bilincini kaybetme noktasına gelene kadar içerlerken Elric ve Ayhüznü, çadırlarından çıkıp Drinij Bara’nın tutulduğu yere doğru yola çıktılar.

Küçük kulübeye geldiler ve girişte bir savaşçının durduğunu gördüler. Ayhüznü, bir şarap tulumu çıkarıp sarhoş taklidi yapıp adama doğru sendeleyerek yürümeye başladı. Elric olduğu yerde kaldı.

“Ne istiyorsun, Dışdiyarlı?” diye kükredi muhafız.

“Hiçbir şey dostum, çadırımıza dönmeye çalışıyoruz o kadar. Nerede olduğunu biliyor musun?”

“Ben nereden bileyim?”

“Doğru diyorsun, nereden bileceksin? Al, biraz şarap var –en iyisinden– Terarn Gashtek’in kendi stoğundan.”

Adam elini uzattı. “Alalım bakalım.”

Ayhüznü şaraptan bir yudum aldı. “Yok, fikrimi değiştirdim. Sıradan savaşçılara verilmeyecek kadar iyi bu.”

“Öyle miymiş?” Savaşçı, Ayhüznü’ne doğru birkaç adım ilerledi. “Göreceğiz birazdan. Belki tat katsın diye senin kanından da koyarız içine biraz küçük dostum.”

Ayhüznü arkasını dönüp koşmaya başladı. Savaşçı peşine düştü.

Elric usulca çadıra doğru koştu ve eğilince Drinij Bara’nın bilekleri bağlı bir şekilde işlenmemiş bir kürk yığınının üzerinde yattığını gördü. Büyücü başını kaldırdı.

“Sen... ne istiyorsun?”

“Sana yardım etmeye geldik, Drinij Bara.”

“Yardım etmek mi? Ama neden? Arkadaşım değilsiniz. Elinize ne geçecek ki? Çok fazla risk alıyorsunuz.”

“Ben de bir büyücüyüm, sana yardım edeyim dedim,” dedi Elric.

“Ben de öyle düşünmüştüm ama benim yurdumda büyücüler birbirlerine dostça yaklaşmaz; hatta düşmanca yaklaşırlar.”

“Sana doğruyu söyleyeyim; barbarın kanlı ilerlemesini durdurmak için yardımına ihtiyacımız var. Ortak bir düşmanımız var. Ruhunu geri almana yardım edersek bize yardım eder misin?”

“Yardım... tabii ki. Zaten tek yaptığım nasıl intikam alabileceğimi planlayıp durmak. Ama dikkatli olun, bana yardım etmek için geldiğinizi fark ederse kediyi ve bizi öldürür.”

“Kediyi sana getirmeye çalışacağız. Bu işini görür mü?”

“Evet. Kediyle kanlarımızı değiştirmemiz gerekiyor ve o zaman ruhum tekrar kendi bedenime girecek.”

“Pekâlâ, ben...” Elric, dışarıda sesler duyup arkasını döndü. “Bu da ne?”

Büyücü korku içinde cevapladı. “Terarn Gashtek olmalı, her gece gelip benimle dalga geçiyor.”

“Muhafız nerede?” Barbarın sert sesi küçük çadıra girerken duyuldu. “Bu…?” Elric’i büyücünün yanında dururken gördü.

Gözleri şaşkın ve temkinliydi. “Burada ne yapıyorsun Batılı; ve muhafıza ne yaptın?”

“Muhafız mı?” dedi Elric, “muhafız falan görmedim ben. Kendi çadırımı ararken bu itin bağırdığını duydum, ben de içeri girdim. Böyle büyük bir büyücüyü pis kıyafetler içinde ve böyle bağlanmış bir halde görmek ilgimi çekti.”

Terarn Gashtek kaşlarını çattı. “Böyle dikkatsizce ve meraklı bir şekilde takılmaya devam edersen kendi kalbinin neye benzediğini öğrenirsin dostum. Şimdi git, sabah yola çıkıyoruz.”

Elric adamdan çekinirmiş gibi yapıp hızlıca çadırdan çıktı.

Karlaak’ın Resmi Elçisi üniforması giyen yalnız bir adam, atını güneye doğru sürüyordu. Dörtnala bir tepenin zirvesinden geçti ve ileride bir köy gördü. Hızlı bir şekilde oraya doğru gitti ve gördüğü ilk adama seslendi.

“Çabuk, Dyvim Slorm ve Imrryrli paralı askerleri hakkında bir şey biliyor musun? Bu taraftan geçtiler mi?”

“Evet, bir hafta önce. Vilmir sınırındaki Rignariom’a doğru gittiler, Ilmior tahtında hak iddia eden birine hizmetlerini sunacaklardı.”

“Atlı mı yayanlar mıydı?”

“Hem atlı, hem yayan.”

“Teşekkürler dostum,” diye bağırdı elçi arkasına doğru ve durmadan atını Rignariom yönüne doğru sürmeye başladı.

Karlaaklı elçi, gece boyu atını dinlendirmeden yoluna devam etti, yakın zaman önce oluşmuş bir iz üzerinden gidiyordu. Büyük bir kuvvet bu yönden geçmişti. Bunların Dyvim Slorm ve Imrryrli savaşçıları olduğunu umdu.

Güzel kokulu bahçeli evler şehri Karlaak’ta ortam gergindi. Vatandaşlar yakın zamanda gelmeyeceğini bildikleri haberleri bekliyorlardı. Hem Elric’e hem de elçiye güveniyorlardı. İkisi birden başarılı olmadığı takdirde hiçbir şansları yoktu. İkisi de başarılı olmalıydı. İkisi de...

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Hareket eden adamların sesi ağlayan sabahı deldi ve Terarn Gashtek’in aç sesi onları aceleye sevk etti.

Çadırını köleler topladı ve bir vagona tıktılar. Gashtek atını ileri doğru sürdü, uzun savaş mızrağını yumuşak topraktan çıkardı ve atını batıya doğru sürmeye başladı. Aralarında Elric ve Ayhüznü’nün de olduğu yüzbaşılar hemen arkasındaydı.

Elric ve Ayhüznü, problemlerini Batı dilinde konuşmaya başladılar. Barbar, onları kurbanlarına götürmelerini bekliyordu. Gözcüleri çok büyük bir alanı tarıyordu ve dolayısıyla herhangi bir yerleşkeyi görmeden geçmeleri mümkün değildi. İkilemdelerdi, çünkü Karlaak’a birkaç gün kazandırmak için başka bir kasabayı feda etmek rezil bir durumdu ama yine de…

Kısa bir süre sonra iki tane gözcü bağıra çağıra ve atlarını dörtnala sürerek Terarn Gashtek’in yanına geldiler.

“Bir kasaba, lordum! Küçük ve alması kolay!”

“Sonunda! Böylece kılıçlarımızı sınayabilecek ve Batı etini kesmenin kolay olup olmadığını göreceğiz. Sonra daha büyük bir hedefe saldırırız.” Elric’e döndü. “Bu kasabayı biliyor musun?”

“Nerede yer alıyor?” diye sordu Elric kalın bir sesle.

“Üç – dört kilometre güneybatıda,” dedi gözcülerden biri.

Kasabanın sonunun gelmiş olduğunu fark etmesine rağmen Elric neredeyse rahatladığını hissetti. Gorjhan kasabasından bahsediyorlardı.

“Biliyorum,” dedi.

Dışarıdaki çiftliklerden birine yeni bir mobilya seti teslim etmek üzere atını süren Saraç Cavim; uzaktan gelen, parlak miğferlerinden güneş ışığı yansıyan atlıları gördü. Atlıların, Gözü Yaşlı Topraklar’dan geldiğine şüphe yoktu ve toplu şekilde ilerlemelerinden tehditkâr olduklarını sezdi.

Atını döndürdü ve korkunun hızıyla Gorjhan kasabasına geldiği yönden döndü.

Sokağın sert çamuru, Cavim’in atının toynakları ve kapalı pencerelerden içeri girsin diye bağırdığı sesinin altında titriyordu.

“Atlılar geliyor! Sakının!”

On beş dakika içerisinde kasabanın önde gelen adamları hızlı bir toplantı yapıp ne yapmaları gerektiğine karar vermeye çalıştılar; kaçacak mı yoksa saklanacaklar mıydı? Yaşlı adamlar, komşularına kaçmaları nasihatini verdiler. Diğer genç adamlar silahlı bir şekilde hazır bekleyip saldırıyı karşılamayı tercih ettiler. Bazıları yaşadıkları kasabanın, atlıları oraya çekmeyecek kadar yoksul olduğunu söyledi.

Gorjhan kasabası halkı konuşup tartışırken ilk yağmacı dalgası duvarlarına doğru çığlık atarak geldi.

Daha fazla tartışacak zamanları olmadığını fark edince üstlerine bir kadercilik çöktü ve acınası silahlarıyla istihkam siperlerine doğru koştular.

Terarn Gashtek, etrafında vızıldayan ve liderlerinin etrafındaki çamuru kaldıran barbarların arasından Gorjhan’a doğru kükredi, “Kuşatmayla vakit kaybetmeyelim. Büyücüyü getirin!”

Drinij Bara’yı öne doğru sürdüler. Elbisesinin içinde bir yerlerden Terarn Gashtek küçük, siyah beyaz kediyi çıkardı ve boğazına doğru demir bıçağı tuttu.

“Büyünü yap büyücü; ve hızlı bir şekilde duvarları yık.”

Büyücü kaşlarını çattı. Gözleriyle Elric’e bakındı ama gözleri kesiştiği sırada albino kendi gözlerini kaçırıp atını başka yöne doğru çevirdi.

Büyücü, belindeki bir keseden bir avuç dolusu toz çıkarıp havaya doğru fırlattı. Toz önce gaza, sonra titrek bir alev topuna, en sonunda da alevin içinde korkunç, insana ait olmayan bir yüze dönüştü.

“Yok Edici Dag-Gadden,” dedi düz bir sesle Drinij Bara, “eski anlaşmamıza yeminle bağlısın; bana itaat edecek misin?”

“Zorundayım, dolayısıyla edeceğim. Emrin ne?”

“Bu kasabanın duvarlarını yok et ve içerideki adamları kabukları olmayan yengeçler gibi çıplak bırak.”

“Yok etmek benim için zevktir ve yok edeceğim şimdi.” Yanan yüz soldu, değişti, yanarak havaya doğru fırladı ve göğü gizleyen, çiçek açan kızıl bir gölgelik haline geldi.

Sonra kasabanın üzerine doğru süzüldü ve geçerken Gorjhan duvarları inledi, ufalandı ve yok oldu.

Elric ürperdi; Dag-Gadden, Karlaak’a giderse onların kaderi de böyle olacaktı.

Barbar savaş çığırtkanları, muzaffer bir şekilde savunmasız kasabaya akın etti.

Kıyıma dahil olmak istemeyen Elric ve Ayhüznü’nün elinden kıyılan kasaba halkına yardım etmek de gelmiyordu. Etraflarında vahşi bir şekilde kan döken adamları görmek morallerini bozuyordu. Yağmacı barbarlar tarafından henüz dokunulmamış gibi görünen küçük bir eve girip çöktüler. İçeride yumuşak ellerinde eski bir tırpan tutan bir kız ve onun arkasında korkudan sinmiş ve birbirine sokulmuş olan üç çocuk gördüler. Eli silahlı olan kız korkudan titrerken onlara kafa tutmaya hazırlanıyordu.

“Zamanımızı harcama küçük kız,” dedi Elric, “yoksa hayatlarınızı harcarsın. Bu evin tavanarası var mı?”

Kız başını salladı.

“O halde çabuk oraya çıkın. Zarar görmemeniz için elimizden geleni yapacağız.”

Evde kalıp yüzlerinde nefret dolu bir ifadeyle uluyan barbarların kıyım deliliğini izlediler. Katliamın korkunç seslerini, ölü etin ve akan kanın kokusunu duydular.

Kendine ait olmayan bir kanla kaplı bir barbar, eve saçından sürüklediği bir kadını soktu. Kadın direnmiyordu. Yüzünde tanık olduğu dehşetin izleri vardı ve donmuş gibiydi.

Elric kükredi, “Başka bir yuva bul şahin; bu bizim.”

“İstediğim şey için burada yeterince yer var.”

Sonra Elric’in sıktığı kasları kendisine rağmen harekete geçti. Sağ eli, belinin sol tarafına uzandı ve uzun parmakları Fırtınayaratan’ın siyah kabzasını kavradı. Kılıç kınından sıçrayarak çıkarken, Elric kızıl gözlerinde tiksinti ve nefret karışımı bir ifadeyle kılıcını adamın bedenine soktu. Gerek olmamasına rağmen kılıcını çıkarıp tekrar savurdu ve adamın bedenini ikiye böldü. Kadın olduğu yerde kaldı. Bilinci yerindeydi ama hareket etmiyordu.

Elric, kadının hareketsiz bedenini kucaklayıp nazikçe Ayhüznü’ne uzattı. “Onu yukarı, diğerlerinin yanına çıkart,” dedi kaba bir şekilde.

Barbarlar kasabanın bir kısmını ateşe vermeye başlamışlar, neredeyse herkesi öldürmüşlerdi. Şimdi ganimet toplama zamanıydı. Elric dışarı çıktı.

Alabilecekleri çok az şey vardı ama vahşete susamış olan adamlar enerjilerini cansız şeylere vurmak ve kırık, yağmalanmış evleri ateşe vermek için kullanıyorlardı.

Elric, alevler içindeki kasabaya bakarken Fırtınayaratan elinde gevşek bir şekilde duruyordu. Ateş, uzun dillerini sisli göğe yükseltirken yüzünde gölgeden ve oynak ışıktan bir maske vardı.

Etrafında barbarlar değersiz ganimet için birbirleriyle tartışıyorlardı; ve arada sırada bir kadının çığlığı diğer sesleri deliyor, kaba saba bağırtılar ve metal çarpışma seslerine karışıyordu.

Sonra hemen etrafında bulunan seslerden farklı bir tona sahip bir ses duydu. İstilacıların aksanlarında yeni bir ton vardı; mızmızlanan, yalvaran bir ton. Terarn Gashtek önderliğindeki bir grup, dumanın arasından göründü.

Terarn Gashtek’in elinde kanlı bir şey vardı –bilekten kesilmiş bir insan eli– ve arkasında birkaç yüzbaşısı, aralarında çıplak, yaşlı bir adamı tutuyorlardı. Bedeni kanla kaplıydı, kopuk elinden yavaşça kan fışkırmaya devam ediyordu.

Terarn Gashtek, Elric’i görünce kaşlarını çattı. Sonra bağırdı, “Şimdi, Batılı, tanrılarımıza bu domuzun bir zamanlar yaptığı gibi yemek, acı süt ve daha değerli hediyeler adadığımızı göreceksin. Yakında hoş bir melodiyle dans ediyor olacağını garanti ederim; değil mi Lord Rahip?”

Yaşlı adamın sesinden o anda yalvaran ton kesildi ve ateşten parlayan gözleriyle Elric’e baktı. Sesinde nahoş bir tonla delirmiş gibi tiz bir sesle bağırmaya başladı.

“Siz itler uluyun!” dedi tükürürcesine, “ama Mirath ve T’aargano’nun yok edilen rahip ve tapınaklarının intikamı alınacaktır. Buraya ateş getirdiniz ve ateşin eliyle öleceksiniz.” Kesik elini Elric’e doğru kaldırdı; “Ve sen... sen bir hainsin. Pek çok yerde bunu kanıtladın, üzerinde yazılı olduğunu görebiliyorum. Ama şimdi… Sen...” rahip nefes aldı…

Elric dudaklarını yaladı.

“Neysem oyum,” dedi, “ve sen birazdan ölecek yaşlı bir adamsın. Tanrıların bize zarar veremez, zira biz onları onurlandırmıyoruz. Bunamış sözcüklerini dinlemek istemiyorum artık!”

Elric, yaşlı rahibin gözlerinde albinonun geçmişindeki ve geleceğindeki bütün ıstırapların bilgisi olduğunu gördü. Bir an bunu düşünür gibi oldu ve sonra sustu.

“Nefesini çığlık atmaya sakla,” dedi Terarn Gashtek, yaşlı rahibe.

Sonra Elric şöyle dedi, “Bir rahip öldürmek kötü şans getirir, Alev Getiren!”

“Miden mi kaldırmıyor dostum? Kendi tanrılarımıza adak olarak onu vermemiz bize iyi şans getirecek, korkma.”

Elric arkasını döndü. Tekrar eve girmek üzereyken delice bir acı çığlığı geceyi deldi ve hemen ardından gelen kahkaha hoş değildi.

Daha sonra, hâlâ yanmakta olan evler geceyi aydınlatırken Elric ve Ayhüznü, omuzlarında her birinin içinde birer kadın olan ağır çuvallarla sarhoş taklidi yaparak kampın kenarına kadar yürüdüler. Ayhüznü, çuvalları ve kadınları Elric’le bırakıp gitti ve üç atla geri döndü.

Çocukların çıkması için çuvalları açtılar ve sessizce, kadınların çocuklara da yardım ederek atlara binmesini izlediler.

Sonra kadınlar dörtnala uzaklaştı.

“Şimdi,” dedi Elric vahşi bir şekilde, “elçi Dyvim Slorm’a ulaştı mı ulaşmadı mı bilmememize rağmen planımızı bu gece yürürlüğe koymalıyız. Böyle bir kıyıma daha tanıklık etmem mümkün değil.”

Terarn Gashtek kör kütük sarhoş olmuş ve sızmıştı. Yanmamış evlerin bir tanesinin üst katında yayılmış bir şekilde uyuyordu.

Elric ve Ayhüznü ona doğru yaklaştı. Elric gelen giden var mı diye kontrol ederken Ayhüznü barbar liderinin yanında eğildi, eli hızlıca ve dikkatli bir şekilde adamın elbisesinin içine doğru uzandı. Kıvranan kediyi kaldırıp daha önceden hazırlamış olduğu içi doldurulmuş tavşanı yerine koyarken kendi kendine gülümsedi. Hayvanı sıkı sıkı tutarak ayağa kalktı ve Elric’e bakıp başını salladı. Dikkatli bir şekilde oradan ayrılıp kampın kaosu içinde yürümeye başladılar.

“Drinij Bara’nın büyük vagonda olduğunu doğruladım,” dedi Elric arkadaşına. “Çabuk, asıl tehlikeyi atlattık.”

“Kedi ve Drinij Bara kan değiştirdikleri zaman büyücünün ruhu bedenine dönecek. Peki ya sonra Elric?”

“Birlikteyken güçlerimiz barbarları geride tutmaya yetebilir ama...” büyük bir savaşçı grubunun onlara doğru yalpalayarak geldiğini görünce sustu.

“Batılı ve arkadaşı değil mi bu,” dedi bir tanesi gülerek. “Nereye gidiyorsunuz yoldaşlar?”

Elric, adamların nasıl bir ruh halinde olduğunu anladı. Gün içindeki katliam, kan bürümüş gözlerini tamamen doyurmamıştı. Bela arıyorlardı.

“Öyle geziyoruz,” dedi. Barbarlar salınarak etraflarını çevrelediler.

“Kılıcın hakkında çok şey duyduk yabancı,” diyerek sırıttı sözcüleri, “ve gerçek bir silaha karşı neler yapabileceğini görmek isterim.” Belinden palasını çıkardı. “Ne dersin?”

“Kalsın, derim,” dedi Elric soğuk bir şekilde.

“Cömertsin ama davetimi kabul etmeni yeğlerim.”

“Kalsın,” dedi Ayhüznü.

Barbarların yüzünde sert bir ifade oluştu. “Dünyanın fatihleriyle böyle mi konuşuyorsunuz?” dedi liderleri.

Ayhüznü bir adım geriledi ve kılıcını çekti. Sol elindeki kedi rahatsız olmuş bir şekilde kıpırdanıyordu.

“Halledelim bari şu işi,” dedi Elric arkadaşına. Rün kılıcını kınından çıkardı. Kılıç, usulca ve alaycı bir tonda şakıdı. Bunu duyan barbarlar endişelendi.

“Ee?” dedi Elric kısmen duyulara sahip kılıcını uzatarak.

Ona meydan okuyan barbar ne yapacağını bilemiyor gibiydi. Sonra zoraki bir şekilde haykırdı, “Temiz demir her tür büyüye karşı koyabilir,” dedi ve ileri atıldı.

Daha çok intikam alma şansı bulduğu için minnettar olan Elric, adamın darbesini savuşturup adamın palasını geri itti ve adamı kalçasının üzerinden ikiye ayırdı. Barbar çığlık atarak öldü. Birkaç kişiyle çarpışmakta olan Ayhüznü bir tanesini öldürdü ama diğeri hızlı davranarak palasıyla küçük Doğudiyarlı’nın sol omzunu çizdi. Ayhüznü acıyla inledi ve kediyi elinden düşürdü. Elric araya girdi, Ayhüznü’nün rakibini öldürdü ve Fırtınayaratan muzafferane bir feryatta bulundu. Barbarların geri kalanı arkasını dönüp kaçtı.

“Yaran ne kadar kötü?” dedi Elric nefes nefese; ama Ayhüznü dizleri üzerine çökmüş karanlığa bakıyordu.

“Çabuk, Elric. Kediyi görebiliyor musun? Çarpışma sırasında elimden düşürdüm. Kaybedersek işimiz bitti demektir.”

Deli gibi kampta aranmaya başladılar.

Ama kediyi bir türlü bulamıyorlardı çünkü hayvan, türünün çevikliğiyle bağlarından kurtulmuş ve saklanmıştı.

Birkaç dakika sonra Terarn Gashtek’in kaldığı evden kargaşa sesleri gelmeye başladı.

“Kedinin çalındığını fark etti!” dedi Ayhüznü. “Şimdi ne yapacağız?”

“Bilmiyorum, aramaya devam edelim ve bizden şüphelenmeyeceğini umalım.”

Aramaya devam ettiler ama kediyi bulamıyorlardı. Bu sırada birkaç barbar yanlarına geldi.

“Liderimiz sizinle konuşmak istiyor.”

“Neden?”

“Kendisi size anlatacak. Hadi bakalım.”

Gönülsüzce barbarlarla birlikte gittiler. Terarn Gashtek öfkeden kuduruyordu. Pençe gibi sıktığı elinde doldurulmuş tavşanı tutuyordu ve yüzü öfkeyle çarpılmıştı.

“Büyücü üzerindeki kontrolüm elimden çalındı,” diye kükredi. “Bu konuda ne biliyorsunuz?”

“Anlamıyorum,” dedi Elric.

“Kedi kayıp; onun yerinde bunu buldum. Geçenlerde Drinij Bara’yla konuşurken yakalanmıştınız, dolayısıyla sizin sorumlu olduğunuzu düşünüyorum.”

“Bu konuda hiçbir bilgimiz yok,” dedi Ayhüznü.

Terarn Gashtek bağırarak konuşuyordu. “Kamp kargaşa içinde, adamlarımı yeniden düzene sokmam bir günümü alacak. Böyle kargaşa oldu mu kimseye itaat etmiyorlar ama düzeni sağlayınca bütün kampı sorgulayacağım. Doğruyu söylerseniz serbest bırakılacaksınız ama bu esnada büyücüyle konuşmak için bol bol zamanınız olacak.” Başını salladı. “Bunları götürün, silahlarını alın, bağlayın ve Drinij Bara’nın yanına atın.”

Elric götürülürlerken, Ayhüznü’ne doğru mırıldandı. “Kaçıp kediyi bulmalıyız ama Drinij Bara’yla konuşma fırsatını da boşa harcamasak iyi olur.”

Drinij Bara karanlığın içinde konuştu, “Hayır Kardeş Büyücü, size yardım etmeyeceğim. Kediyle ben bir araya gelene kadar riske giremem.”

“Ama Terarn Gashtek artık seni tehdit edemez.”

“Ya kediyi yine yakalarsa? O zaman ne olacak?”

Elric cevap vermedi. Bağlı bedenini rahatsız bir şekilde vagonun sert zemininde döndürdü. İkna çabalarına devam edecekti ki tente kenara doğru açıldı ve onlara doğru başka birisinin daha fırlatıldığını gördü. Karanlığın içinde Doğu dilinde şöyle sordu, “Sen kimsin?”

Adam Batı dilinde cevap verdi. “Seni anlamıyorum.”

“Batılı mısın?” diye sordu Elric ortak dilde.

“Evet. Karlaak’ın Resmi Elçisi’yim. Bu pis kokan çakallar tarafından şehrime dönerken yakalandım.”

“Ne? Akrabam Dyvim Slorm’a gönderdiğimiz adam sen misin? Ben Melnibonéli Elric’im.”

“Lordum, o zaman hepimiz tutsak mıyız şimdi? Tanrılar adına! Karlaak gerçekten çaresiz durumda.”

“Dyvim Slorm’a ulaştın mı?”

“Evet, onu ve grubunu buldum. Neyse ki Karlaak’a tahmin ettiğimden daha yakınlardı.”

“Peki talebime cevabı ne oldu?”

“Birkaç genç olanın hazır olabileceğini ama büyünün yardımıyla bile Ejderha Adası’na gitmesinin biraz zaman alacağını söyledi. Bir ihtimal yani.”

“İhtiyacımız olan da bu ama planımızın gerisini uygulayamazsak işe yaramaz. Drinij Bara’nın ruhunu bir şekilde geri almalıyız ki Terarn Gashtek, onu barbarları savunması için zorlayamasın. Bir fikrim var; biz Melnibonéliler’in Meerclar adındaki bir varlıkla olan eski bir yakınlığının anısı var aklımda. Tanrılara şükürler olsun ki Troos’ta o bitkileri buldum ve hâlâ gücüme sahibim. Şimdi kılıcımı kendime çağırmalıyım.”

Gözlerini kapayıp beden ve zihinini tamamen rahatlatmaya çalıştı. Sonra tek bir şeye konsantre oldu: Fırtınayaratan.

Yıllardır kılıç ve adam arasında kötü bir asalak ilişkisi vardı ve eski bağlılıklar devam ediyordu.

Haykırmaya başladı, “Fırtınayaratan! Fırtınayaratan, kardeşinle bir araya gel! Gel güzel rün kılıcı, gel cehennemde dövülmüş akraba katili, efendinin sana ihtiyacı var...”

Dışarıda birdenbire uluyan bir rüzgâr peydah oldu ve Elric, korku içinde bağırışlar ve bir ıslık sesi duydu. Sonra vagonun tentesi delindi, içeri ay ışığı girdi ve inleyen kılıç, başının üzerinde durmaya başladı. Yapmak üzere olduğu şey midesini bulandırsa da Elric kalkmaya çalıştı; ama bu sefer kişisel çıkarlardan dolayı değil, dünyayı barbar tehlikesinden kurtarma gerekliliğinden dolayı hareket ediyordu.

“Bana gücünü ver kılıcım,” diye inledi ve bağlı elleriyle kabzayı tuttu. “Bana gücünü ver ve umalım da bu son kez yaşansın.”

Kılıç, Elric’in elinde kıvrandı ve vampir gibi yüzlerce cesur adamdan çaldığı gücü albinonun ürperen bedenine akarken Elric korkunç bir coşku hissetti.

Tamamen fiziksel olmayan garip bir güç bütün bedenine doldu. Yeni gücü ve kılıcı onu tamamen ele geçirmeye çalışıyordu. İkisini birden kontrol etmeye çalışırken beyaz yüzü çarpıldı ve odaklanmaya çalıştı. Bağlarını koparıp ayağa kalktı.

O sırada barbarlar vagona doğru koşuyorlardı. Elric, hızlı bir şekilde diğerlerinin de deriden bağlarını kesti ve yaklaşan savaşçıların bilincinde olmadan farklı bir isme seslendi.

Normalde hatırlayamadığı değişik, garip bir dilde konuşuyordu. Elric’in ataları olan Melniboné’nin Büyücü Kralları’na, daha ortada Rüya Gören Şehir Imrryr bile yokken on binlerce yıl öncesinden beri öğretilen bir dildi.

“Kediler’den Meerclar, benim, yakının Melnibonéli Elric. Sen ve halkınla dostluk yeminleri eden ırkın son varisi. Beni duyuyor musun, Kediler’in Lordu?”

Dünyanın ötesinde, gezegeni idame ettiren fiziksel uzay ve zaman yasalarından ayrı olan, derin, sıcak mavi ve kehribar renginde parıltı yayan bir yerde insana benzeyen bir yaratık gerinip esneyince küçük ve sivri dişleri gözler önüne serildi. Başını yavaş bir şekilde tüylü omzuna bastırıp kulak verdi.

Duyduğu ses, sevdiği ve koruduğu kendi halkından birinden değildi. Hatırlayıp dostluğun hoş hissi bedenine yayılınca kendi kendine gülümsedi. (Küçümsediği) Diğer insanların aksine onun niteliklerine sahip olan ırkı hatırladı; onun gibi zevki, acımasızlığı ve sofistikeliği bir araç değil, bir amaç olarak seven ırkı hatırladı. Melniboné ırkı.

Kediler’in Lordu, Tüylü Irkın Koruyucusu Meerclar, zarif bir şekilde sesin kaynağına kendini gösterdi.

“Sana nasıl yardım edebilirim?” diye mırladı.

“Halkından birini arıyoruz Meerclar, buralara yakın bir yerde olması gerekiyor.”

“Evet, onu hissediyorum. Ondan ne istiyorsunuz?”

“Ona ait olan bir şeyi değil; iki ruhu var, biri kendisinin değil.”

“Öyle... ismi Fiarshern ve büyük Trrrechoww ailesinden. Onu çağıracağım. Bana gelecektir.”

Dışarıda barbarlar, vagonda olan doğaüstü olaylara karşı duydukları korkuyu kontrol altına almaya çalışıyorlardı. Terarn Gashtek adamlara küfrediyordu, “Biz beş yüz bin kişiyiz, onlar bir avuç kadar. Çabuk zapt edin şunları!”

Savaşçıları dikkatli bir şekilde ilerlemeye başladı.

Kedi Fiarshern, içgüdüsel olarak itaat etmemenin aptalca olacağını bildiği bir ses duydu. Hızlı bir şekilde sesin kaynağına doğru koşmaya başladı.

“Bakın! Kedi... işte şurada. Yakalayın çabuk.”

Terarn Geshtak’ın adamlarından iki tanesi, liderlerinin dediğini yapmak üzere ileri doğru atladılar ama küçük kedi onlardan kaçtı ve vagonun içine zıpladı.

“İnsana ruhunu geri ver Fiarshern,” dedi Meerclar usulca. Kedi, efendisine doğru yürüdü ve zarif dişlerini büyücünün damarlarına geçirdi.

Bir an sonra Drinij Bara vahşice gülmeye başladı. “Ruhum tekrar bedenimde. Teşekkürler, büyük Kedi Lordu. İzin ver sana olan borcumu ödeyeyim!”

“Gerek yok,” dedi ve gülümsedi Meerclar alay edercesine, “zaten ruhunun çoktan bir takastan geçmiş olduğunu görüyorum. Güle güle, Melnibonéli Elric. Atalarının eski meşgaleleriyle meşgul olmasan da çağrına kulak verdiğime sevindim. Yine de eski sadakat yeminleri adına bu hizmeti senden sakınmıyorum. Elveda, bu soğuk yeri bırakıp daha sıcak bir yere gidiyorum.”

Kedilerin Lordu oradan kayboldu ve uyandırıldığı uykusuna devam etmek üzere mavi ve kehribar rengi dünyasının sıcaklığına geri döndü.

“Gel, Kardeş Büyücü,” diye şakıdı Drinij Bara heyecanlı bir şekilde. “İntikamımızı alalım.”

Elric’le beraber vagondan çıktılar ama diğer ikisi o kadar hızlı değildi.

Karşılarına Terarn Gashtek ve adamları çıktı. Pek çoğunun elinde, üzerlerinde uzun oklar olan yaylar vardı.

“Hızlı bir şekilde öldürün,” diye bağırdı Alev Getiren. “Başka iblis çağıramadan hemen öldürün şunları!”

Bir ok yağmuru, ıslık çalarak üzerlerine gelmeye başladı. Drinij Bara gülümsedi, birkaç sözcük zikretti ve ellerini neredeyse umursamaz bir şekilde havada salladı. Oklar havada oldukları yerde durdular, arkalarını döndüler ve her biri kendisini atan okçunun boğazına saplandı. Terarn Gashtek nefesini tutup bir adım geriledi, diğer adamlarını ileri itti ve dörtlüye saldırmalarını emretti.

Kaçmalarının, sonlarının gelmesi anlamına geldiğini fark eden barbar topluluğu dörtlüye doğru yaklaşmaya başladı.

Ayhüznü başını kaldırdığında bulut kaplı gökyüzünde şafak sökmeye başlıyordu. “Bak Elric,” diye bağırdı eliyle işaret ederek.

“Yalnızca beş tane,” dedi albino. “Sadece beş; ama belki de yeterli gelir.”

Kendi kılıcıyla birkaç darbeyi savuşturdu ve insan üstü bir güce sahip olmasına rağmen kılıcın hiç gücü kalmamış, sıradan bir kılıçmış gibiydi. Dövüşmeye devam ederken bedenini gevşetti ve gücün kendisinden çıkıp tekrar Fırtınayaratan’a aktığını hissetti.

Rün kılıcı yeniden mırıldanmaya başladı ve susamış bir şekilde vahşi barbarların boğaz ve kalplerine doğru saldırdı.

Drinij Bara’nın kılıcı yoktu ama bir kılıca ihtiyacı da yoktu. Kendini savunmak için daha zarif bir yöntemi vardı. Etrafı bunun sonuçlarıyla doluydu; iğrenç bir görüntü oluşturan kemiksiz et yığınları.

İki büyücü, Ayhüznü ve elçi, kısmen delirmiş olan ve onları umarsızca öldürmeye çalışan barbarların arasından zorla geçiyorlardı. Kargaşanın içinde düzgün bir hareket planı yapmak mümkün değildi. Ayhüznü ve elçi, barbarların cesetlerinden birer pala alıp savaşa katıldılar.

En sonunda kampın dış sınırına ulaştılar. Barbarların büyük bir kısmı kaçmış, atlarını batıya doğru sürmüşlerdi. Elric o sırada Terarn Gashtek’in elinde bir yay gördü. Alev Getiren’in niyetini anlayınca barbara sırtı dönük olan büyücü arkadaşına doğru uyarı maiyetinde bağırdı. Drinij Bara rahatsız edici bir büyü okurken arkasını tam dönemeden ilk okuduğu büyüyü bırakıp yenisini yapmaya başlamıştı ki ok gözüne girdi.

“Hayır!” diye çığlık attı.

Ve öldü.

Müttefikinin öldüğünü gören Elric durdu ve başını göğe kaldırdı. Büyük, kanat çırparak gelen hayvanları tanıyordu.

Elric’in kuzeni, Ejderha Efendisi Dyvim Tvar’ın oğlu olan Dyvim Slorm, akrabasına yardım etmek için Imrryr’in efsanevi ejderhalarını getirmişti. Ama koca hayvanların çoğu uyuyordu ve bir asır boyunca uyumaya devam edeceklerdi; bu yüzden yalnızca beş ejderha uyandırılmıştı. Yine de Dyvim Slorm, Elric ve yoldaşlarına zarar vermemek adına o sırada bir şey yapamıyordu.

Terarn Gashtek de devasa hayvanları görmüştü. Büyük fetih planları çoktan bozulmuştu ve Elric’e doğru koşmaya başladı.

“Seni beyaz yüzlü pislik,” diye uludu, “bütün bunların sorumlusu sensin; ve Alev Getiren bunun bedelini ödetecek!”

Elric deliye dönmüş barbardan korunmak için Fırtınayaratan’ı kaldırırken güldü. Göğü işaret etti, “Bunlara da Alev Getiren denebilir Terarn Gashtek; ve isimlerini senden daha çok hak ediyorlar!”

Sonra kötü kılıcı dibine kadar Terarn Gashtek’in bedenine soktu ve adam, ruhu içinden çekilirken boğulur bir şekilde inledi.

“Ben bir yok edici olabilirim, Melnibonéli Elric” dedi adam, “ama benim usullerim seninkilerden daha temiz. Sen ve kalbine yakın tuttuğun her şey sonsuza dek lanetlensin!”

Elric güldü ama barbarın cesedine bakarken sesi biraz titriyordu. “Böyle lanetlerden kendimi bir kez kurtarmıştım, dostum. Seninkilerin de pek etkisi olmaz sanırım.” Durdu. “Arioch adına, umarım haklıyımdır. Kaderimde lanet ve ölüm kalmadığını düşünmüştüm ama belki de yanılmışımdır…”

Büyük barbar ordusunun neredeyse hepsi atlarına binmiş, batıya doğru kaçmaya başlamışlardı. İlerledikleri hıza bakılırsa bir süre sonra Karlaak’ta olacaklardı ve korumasız şehre ne yapacaklarını yalnızca tanrılar bilirdi. Durdurulmaları gerekiyordu.

Elric, üzerinde on metrelik kanatların çırpışlarını duydu ve yıllar önce doğduğu şehre saldırmış yağmacı donanmasıyla kaçarken peşine düşen büyük, uçan kertenkelelerin tanıdık kokusunu işitti. Sonra Ejderha Boynuzu’nun garip notalarını duydu ve en baştaki hayvanın sırtında Dyvim Slorm’un oturduğunu; zırhlı bir eldiven giydiği sağ elinde uzun bir mızrak olduğunu gördü.

Ejderha kavisler çizerek aşağı doğru indi ve on metre ötede zemine oturdu. Deri kanatlarını topladı. Ejderha Efendisi, Elric’e el salladı.

“Selamlar, Kral Elric. Gördüğüme göre az kalsın geç kalıyormuşuz.”

“Zamanında geldiniz, hısmım,” dedi ve gülümsedi Elric. “Dyvim Tvar’ın oğlunu tekrar görmek güzel. Talebimi cevaplamayabileceğinden korkuyordum.”

“Babam Dyvim Tvar, Bakshaan Savaşı’nda Nikorn’un kalesini kuşatırken size yardım ettiği sırada öldükten sonra eski hesaplar unutuldu. Tek üzüntüm yalnızca genç hayvanların uyandırılmaya hazır olmasıydı. Diğerlerinin birkaç yıl önce kullanıldığını hatırlarsınız.”

“Hatırlıyorum,” dedi Elric. “Bir iyilik daha rica edebilir miyim, Dyvim Slorm?”

“Nedir?”

“Baştaki ejderhaya ben bineyim. Ejderha Efendileri’nin sanatında eğitildim ve barbarlara bizzat saldırmayı istemek için geçerli sebeplerim var. Bir süre önce merhametsizce yapılan bir kıyım izledik ve kendi anladıkları dilden onlara bunu ödetmek istiyorum.”

Dyvim Slorm başını salladı ve bineğinden indi. Hayvan huzursuzca kıpırdandı ve ileri doğru sivrilen ağzındaki dudaklarını yukarı doğru çekerek bir insanın kolu kadar kalın ve bir kılıç kadar keskin dişlerini gözler önüne serdi. Çatal dili titreşti ve devasa, soğuk gözlerini Elric’e çevirdi.

Elric, ona eski Melniboné dilinde şakıdı, Dyvim Slorm’dan mızrağı ve Ejderha Boynuzu’nu alıp dikkatli bir şekilde ejderhanın boynunun arkasındaki yüksek eyere çıktı. Botlarını büyük, gümüş üzengilere yerleştirdi.

“Şimdi uç, ejderha kardeşim,” diye şarkı söyledi, “yukarı, yukarı... ve zehrini hazırla.”

Kanatlar havayı kamçıladığında yön değiştiren rüzgârın sesini duydu ve etrafındaki hava uğuldamaya başladı. Ardından devasa canavar yerden yükseldi, gri ve solgun göğe doğru çıktı.

Diğer dört ejderha da ilkinin peşine takıldılar ve Elric, yükseldikçe ejderha boynuzundan yapılma borusuyla belirli notalar çalarak hayvanlara yön veriyordu. Kılıcını kınından çıkardı.

Asırlar önce Elric’in ataları ejderhalara binip bütün Batı Dünyası’nı ele geçirmişlerdi. O günlerde Ejderha Mağaraları’nda çok daha fazla ejderha vardı. Artık bir avuç kalmışlardı ve onların da en genç olanları uyandırılabilecek kadar dinlenmişlerdi.

Devasa kertenkeleler kış göğüne tırmandılar ve Elric, uzun beyaz saçları ve lekeli siyah peleriniyle birlikte neşeli bir şekilde Ejderha Efendileri’nin Şarkısı’nı söylüyor, ejderhasını batıya doğru sürüyordu.

Vahşi rüzgârdan atlar bulut izlerinde süzülür,

Lanetli boynuz yayar sesini göklerde,

Sen ve ben, bizdik ilk fatihler,

Sen ve ben, biz olacağız son fatihler de!

O eski Genç Krallıklar Çağı üzerinde asılı olan öfkeli gökte umursamaz bir şekilde süzülürken aklında ne sevgi ne barış ne de intikam düşüncesi vardı. Mağrur ve kendi yoksun kanının bile, Melniboné’nin Büyücü Kralları’nın kanı olduğu bilgisinden dolayı küçük gören bakışlara sahip Elric her şeyden kopmuştu.

O sırada bağlılıkları, arkadaşları yoktu ve içinde onu ele geçirmiş bir kötülük varsa bile bu saf, insan dürtüleriyle lekelenmemiş harika bir kötülüktü.

Ejderhalar yükseklerde süzülmeye devam ettikten bir süre sonra altlarında inip kalkan kara kütle göründü. Korkudan dolayı kaçan barbar ordusu, haberleri olmadan Melnibonéli Elric’in sevdiği diyarları işgal etmeyi planlamışlardı.

“Hey, ejderha kardeşlerim; zehrinizi salın... yakın... yakın! Ve alevlerinizle temizlensin dünya.”

Fırtınayaratan da vahşi haykırışa katıldı ve aşağı doğru dalışa geçen ejderhalar, delirmiş barbarların üzerine suyun söndüremediği yanıcı zehirlerini boşaltmaya başladılar. Yukarı doğru duman ve alevlerin arasından dağlanmış et kokuları yükseldi ve ortalık resmen cehennemden bir kesite döndü. Mağrur Elric, korkunç intikamını alan bir İblis Lordu’ydu.

Ama benden keyif almadı, çünkü yalnızca gerekeni yapmıştı o kadar. Daha fazla bağırmadı, ejderhasını geri çevirdi ve tekrar göğe yükseldi. Boynuzu çaldı ve diğer ejderhaları da çağırdı. Göğe doğru yükselirken neşesi gitti. Yerine soğuk bir dehşet geldi.

Hâlâ bir Melnibonéli’yim, diye düşündü, ve ne yaparsam yapayım kendimi bundan kurtaramıyorum. Ve güçlü olduğumda bile zayıfım; en ufak acil durumda bu lanetli kılıcı kullanmaya hazırım. Tiksintiyle bağırarak kılıcı havaya doğru fırlattı. Bir kadın gibi çığlık atan kılıç aşağı, yere doğru dimdik düşmeye başladı.

“İşte,” dedi, “sonunda bitti.” Sonra sakinleşerek arkadaşlarını bıraktığı yere döndü ve ejderhasını yere indirdi.

Dyvim Slorm onu görünce şöyle dedi, “Atalarınızın kılıcı nerede, Kral Elric?” Ama albino cevap vermedi. Akrabasına, ejderha liderini ödünç verdiği için teşekkür etmekle yetindi. Sonra hepsi tekrar ejderhalara binip haberleri vermek üzere Karlaak’a doğru uçtular.

Zarozinia, kocasını ilk ejderhanın üzerinde gördü ve Karlaak ile Batı Dünyası’nın kurtarıldığını, Doğu Dünyası’nın da intikamının alındığını anladı. Kızla şehrin dışında buluşmaya giderken Elric’in mağrur bir duruşu vardı ama yüzünde ciddi bir ifade asılıydı. Zarozinia, albinonun unuttuğunu sandığı eski bir kederin ona dönmüş olduğunu gördü. Ona doğru koştu. Elric kızı kollarına aldı ama hiçbir şey söylemedi.

Dyvim Slorm ve Imrryrli hemşehrileriyle vedalaştıktan sonra arkasında Ayhüznü ve elçiyle birlikte şehre girip eve gitti. Sokaktan geçerken vatandaşların onu tuttukları tebrik yağmurundan rahatsız olmuştu.

“Ne oldu lordum?” dedi Zarozinia içini çekerek. Elric bu sırada yorgun bir şekilde büyük yatağa yatmaya hazırlanıyordu. “Anlatmanın yardımı dokunur mu?”

“Büyü ve kılıçtan sıkıldım Zarozinia, hepsi bu. Ama sonunda kaderimin onu sürekli taşımak olduğunu düşündüğüm cehennem kılıcından tamamen kurtuldum.”

“Fırtınayaratan’ı mı kast ediyorsun?”

“Tabii, başka ne olacak?”

Kız cevap vermedi. Ona, görünüşe göre kendi isteğiyle çığlıklar atarak Karlaak’a gelip silah deposundaki eski karanlık yerine asıldığını söylemedi.

Elric gözlerini kapadı ve uzun bir şekilde içini çekti.

“İyi uykular lordum,” dedi kız usulca. Yaşlı gözlerle yanına uzandı.

Zarozinia, güneşin doğmasını istemiyordu.

ASNO GÖREVİ!

Elric’ten önce ilk olarak fanzinlerde ortaya çıkan, daha sonra profesyonel dergilere geçen Sojan vardı. Bu, Tarzan Weekly’deki ilk seri fantazi kahramanım olan Sojan’ın ikinci kez sahneye çıkışı. Noksanları, önsezi yoksunluğu ve benzeri sebeplerden ötürü özür dilemeyeceğim, çünkü gençtim, talihimin yaver gittiğinin büyük bir oranda farkında değildim ve hayatın tadını çıkarmakla meşguldüm. Ama bunlar şimdi düşünmek istediğim kadar sofistike şeyler değildi…

ASNO GÖREVİ!

(1957)

Motorlar mırlıyor, yüzbaşılar emirler yağdırıyor, kanvas silah örtülerinin, alaca bayrakların hışırtısı duyuluyor, parlayan çelik ve renk renk uçan pelerinler görülüyordu; Hatnor savaş donanması hızlı bir şekilde göğe yükseliyordu.

Sancak gemisinin güvertesinde uzun, güçlü bir adam duruyordu: “Kalkantaşıyan” lakaplı, Hatnor’un büyük Savaş Lordu olan Nornos Kad’ın yardımcısı Sojan.

Belinde kılıcı, sırtında yuvarlak kalkanı vardı; sağ eli ağır hava tabancasının (aşırı derecede güçlü bir silahtı) kabzasında duruyordu. Üzerinde gök mavisi bir yelek, koyu kırmızı, ayrık bir fistan ve kara deriden botlar vardı. Omzuna deri koşumları asılıydı. Parlak kıyafetlere olan sevgisi efsane olmuş tipik bir Zylor paralı askeri gibiydi.

Büyük savaş donanması, Hatnor İmparatorluğu’nun bir sömürgesi olan Asno’ya doğru gidiyordu. Asno, casusların söylediğine göre, Yundrot’a saldırmak üzere paralı askerlerden bir ordu toplayan bir kralın olduğu, Hatnor’un kuzeyindeki bir ülkeydi.

Büyük bir savaşı engellemek adına Nornos Kad, saldırıyı başlamadan bitirmek için güçlü bir donanma göndermeye karar vermişti. Başka işleri olduğu için liderliği Sojan’a bırakmış ve onlara karşı yapılan bütün saldırılarda topyekün bir yok etme emri vermişti.

Savaşma fırsatı bulduğu için memnun olan Sojan bunu hemen kabul etmiş ve yola çıkmıştı. Bütün donanma onun emrindeydi.

Donanma, Asno’nun üzerine doğru uçuyordu. Kar ve buz kaplı, vahşi hayvanlarla dolu ve üzerinde yaşam olmayan büyük alanlara sahip bir yerdi; yani en azından medeni varlıkların olmadığı bir yerdi.

Bir saat içinde başkent Boitil’in üzerinde olacaklardı.

“Topçular yerlerinize!” diye kükredi Sojan ellerini ağzının iki yanında bir daire oluşturacak bir şekilde birleştirerek. Daha sonra bir megafon aldı –zira Zylor’da telsiz yoktu– ve aynı emirleri verdi. Emirleri gemiden gemiye ulaştı ve en sonunda topçular ateşe hazır şekilde yerlerinde beklemeye başladılar.

“Altmış metre alçal!” diye tekrar kükredi Sojan dümenciye ve aynı emirleri diğer yüzbaşılarına da söyledi. Onlar da kendi dümencilerine ilettiler.

“El silahlarını hazırlayın ve gevşek eşyalarınızı sıkın, benzin mataralarınızın kapaklarını kontrol edin, herkes yerine!” diye bağırdı Sojan gemilerin hepsi altmış metre alçalınca.

“Yavaşlayın!” Gemiler yavaşlayarak ikinci hıza geçtiler.

Zylor denizcilik lügatında beş hız vardır; “No. 1” en hızlı, “No. 2” öncekinin beşte biri hızda ve sonraki için de aynı oran vs. Bir kumandan No. 1 hızıyla ilerlerken yavaşlama emri verdiğinde gemi otomatik olarak No. 2’ye geçer; No. 2’deyse ve yavaşlaması söylenirse No. 3’e geçer.

Sonunda şehrin sınırlarına geldiler. O kadar alçaldılar ki Sojan, gemilerin Boitil’in kulelerine değeceğini düşündü. Etrafta ordu var mı diye bakıyor, şehrin meydanlarını ve uçuş alanlarını inceliyordu. Şehrin yarısını geçmişlerdi ki Sojan’a büyük bir ordu kampı görüldüğü haberi geldi, şehrin sınırlarının hemen dışındaydı. Bu esnada birisi ona bağırdı ve adamın işaret ettiği yere bakınca büyük şehrin uçuş alanlarından neredeyse kendisininki kadar büyük bir donanmanın yükseldiğini gördü.

“Savaşa hazırlanın!” diye bağırdı.

Aynı anda silahların emniyetlerini açtılar.

“Ateş serbest!” diye bağırdı Sojan.

Hatnor araçlarının patlayıcı kovanları yıkım görevlerine doğru uçarken boğuk bir “pop” ve hava kaçırma sesi duyuldu. Neredeyse aynı anda düşman misilleme yaptı.

Bir tanesi hafifçe zarar görmüş, diğeri kükreyen sarı ve kırmızı ateş yığınına dönmüş olan iki Hatnor gemisi yere doğru düşmeye başladı.

Büyük hava savaşı on iki saat sürdü ve karşıt taraflar yaklaştıkça gemiden gemiye yapılan düellolar vuku bulmaya başladı. Savaş yavaş yavaş güneye doğru kaydı ve bir süre sonra büyük, buzlu toprakların üzerine vardı.

Ama araçlarını ustaca kullanan, daha iyi nişancı olan ve az da olsa daha fazla sayıda adama sahip olan Hatnor donanması, yavaş ama emin adımlarla Asno donanmasını zayıflatıyordu. Subay platformundaki bir silahı yöneten Sojan savaşta aktif bir rol oynuyordu. Esrarengiz bir şekilde nişan aldığı neredeyse her şeyi vurabilme yeteneği karşı tarafa büyük kayıplar verdiriyordu. Her yerde gemiler aşağı doğru düşüyor, cehennemden çıkma gibi olan bir ateş çıkararak patlıyor ya da benzin çantaları çok delinmemişse yalnızca hafifçe zıplıyordu.

Sonunda teker teker düşmanları kaçmaya başladı. Yoldaşlarının kaçtığını gören diğer gemiler de savaştan çekilip onlarla birlikte kaçmaya başladı. Üzerlerinde çoğunlukla paralı askerlerin bulunduğu kiralık gemiler bütün yönlere doğru kaçıyorlardı ama sadece bir tane Asno aracı dönüp üssüne doğru ilerlemeye başladı. Hatnor gemileri yeni bir formasyon alıp birbirlerine yakın bir şekilde durarak ve No. 1 hıza çıkarak onun peşine takıldılar. Bir gemiye yetişirlerse acımasızca düşürüyorlardı; ama yaklaşık yarım düzine gemi şanslıydı ve onlardan kaçabilmişti. Üç saat içinde tekrar Asno’nun üzerine döndüler ve yangın bombalarıyla asker kampını bombalamaya başladılar. Bir süre sonra büyük kamptan geriye yanan kumaş ve çarpık çelik dışında hiçbir şey kalmadı. Şehrin güney kapısından düzensiz bir kiralık asker grubu halen daha mümkünken kaçmak üzere çıkmaya çalıştı. Hatnor sömürgesine saldırı planı daha yürürlüğe konmamıştı bile. Nornos Kad adil bir şekilde misilleme yapıyordu. Sojan tarafından yönetilen bir misilleme; ama işi bitmemişti ve zarar görmemiş bir piste inerek korku içindeki kumandana kendisini, Asno’nun Kralı Tremorn’a götürmesini emretti.

“İmparator’dan bir mesaj getirdim!” diye haykırdı kralın divanındaki büyük odadayken. Etrafında korku ve endişe içinde şartlarını dinlemeyi bekleyen hizmetçiler vardı. Çatıyı büyük sütunlar destekliyordu ve tavandan aşağı doğru harika kilimler sarkıyordu. Duvarlardaki resimlerde yerde, havada ve sudaki savaşlar resmedilmişti.

“Mesajını aktar,” diye emretti kral. “Şartların nedir? Yenildiğimi kabul ediyorum! Şimdilik!” diye de ekledi.

“Nornos ailesinden birisi Hatnor tahtında oturduğu sürece sadece şimdilik değil, sonsuza kadar, efendim!” dedi Sojan. “Şimdi, şartlarımı duymak istiyor musunuz?”

“Konuş!”

“İlk olarak Hatnor’a bağlı olduğunuzu kabul edecek ve on yılda bir, ordularımızda eğitilmek üzere beş yüz bin genç adam vereceksiniz. İkinci olarak hâlâ ordunuz varsa onu dağıtacaksınız, tabii şehrinizin düzeni için gereken sayı hariç. Bir saldırı işareti görürseniz İmparatorluk’a haber vereceksiniz ve biz de yardımınıza geleceğiz. İmparatorluk’un bir üyesi olarak İmparatorluk’un bütün yasa ve ticari koşullarına tabi olacaksınız; büyük savaş zamanlarında savaşma gücünüzün üçte ikisini Hatnor ordusuna verecek, istendiği takdirde kalan üçte birini de vereceksiniz. Savaş gemileri ya da savaş silahları yapmayacaksınız, tabii kendi kullanımınız için yapacağınız el silahları hariç. Bununla birlikte bütün savaş gemileri ve silahlar doğrudan başkente gönderilecek. Bu koşulları kabul ediyor musunuz?”

Kral durdu ve başkahyasına döndü. Ona birkaç sözcük fısıldadı. Adam başını salladı.

“Evet, ediyorum,” dedi içini çekerek.

“O halde bu kâğıda adınızı ve yemininizi yazarak kraliyet mührünüzle ağzını kapayın. Sözünüzü bozmanız takdirinde hatanız, hatanızın büyüklüğüne göre cezalandırılacak.”

Sojan, kâğıdı bir hizmetçiye verdi ve o da krala götürdü. Zylor gezegeninde kralların önünde eğilmek nedir bilinmez, bunun yerine halk, tümden bağlılık duyduklarını göstermek için sağ elini kalbine götürür.

Sojan işte böyle amacına ulaştı ama Hatnor’daki sarayına dönmeden başından daha çok macera geçecekti.

KÖKENLER

Elric’in dergi ve kitaplarda ilk kez

göründüğü zamanlarda onunla ilişkilendirilen çizimler.

“Asno Görevi!” için baş sayfa çizimi James Cawthorn, Tarzan Ad- ventures, cilt 7, sayı 25, Eylül 1957

“ e A air of the Bronze Basilisk,” için kapak çizimi Eric Par- ker, Sexton Blake Library, 3. seri, sayı 49, Haziran 1943; Bu Albino Mösyö Zenith’in son hikâyesiydi.

“Rüya Gören Şehir,” için kapak çizimi Brian Lewis, Science Fan- tasy, cilt 16, sayı 47, Haziran 1961; bu Melnibonéli Elric’in ilk hikâyesiydi.

“Alev Getirenler” için kapak çizimi James Cawthorn, Science Fan- tasy, cilt 19, sayı 55, Ekim 1962

“Üzgün Devin Kalkanı” için kapak çizimi James Cawthorn, Scien- ce Fantasy, cilt 21, sayı 63, Şubat 1964.

“Genç Krallıklar Çağı” haritası James Cawthorn, 1962; ilk olarak e Fantastic Swordsman’de “Şarkı Söyleyen Hisar,” ile birlikte basılmıştı, editörlüğü L. Sprague de Camp tarafından yapılmıştır, Pyramid Books, 1967.

Fırtınayaratan için kapak çizimi James Cawthorn, ilk baskı, Her- bert Jenkins, 1965.

FIRTINAYARATAN

Serinin oldukça popüler olması bizi çok şaşırtmıştı. Derginin tirajlarını yükseltmek için elinden gelen her şeyi yaptığını düşündüğüm Ted Carnell, bir Elric serisinin siparişini verdi. Aklımızda ayrı ayrı isimlendirilmiş, kısmen birbirinden bağımsız bölümler vardı ve bir noktada bir araya gelip bir roman oluşturacaklardı. Hikâyeleri ayrı ayrı okumak da mümkündü tabii. Sonra Ted, satıcı bulunamazsa dergilerin iflas edeceğini söyledi. O üç ayda bir çıkan bir bilimkurgu antolojisi olan New Writings in SF’te editörlük işi bulmuştu bile. Son Elric hikâyesini Science Fantasy’nin son sayısında yayımlayacaktık. Bunu, benim daha New Wave bir hikâyem olan “The Deep Fix” (ki bu James Colvin ismiyle görünecekti) ile birlikte yayımlayacaktık ve “Aspects of Fantasy” serim de yarıda kesilecekti. Gelecekte Elric hikâyeleri olmayacak diye düşünüp iç çekmiştim. Hikâyeleri biraz olaylı bitirme fırsatı bulduğumdan dolayı memnundum. İsmi Happily Compact Books satın aldı ve New Worlds, bana ve Science Fantasy’den arkadaşım olan, kahramanlık fantazisinden nefret eden Kyril Bonfiglioli’ye geldi. Bon ve filizlenen türe duyduğu yoğun nefret arasına dostluk giremedi. Yeni başlangıcında doğaüstü bir macera hikâyesi isteyip istemediği sorulduğunda ürperdi. “Mümkün değil Mike. Siyanüv içevim daha iyi,” dedi peltekçe ve her zamanki nezaketiyle. Lovecraft ve Peake’i bir görüyordu, “Pekâlâ Mike, karanlığını seviyovsan söyle!” derdi abartılı sesiyle ve kendine bir bardak daha viski-süt koyardı (“ülsevim için…” diye de açıklardı). Elric, böylece Büyük Britanya’da ciltli, Birleşik Devletler’de karton kapaklı kitap formatında çıktı. Sonra yeni hikâyelerin de siparişi verildi; ama aradan belli bir süre geçtikten sonra. Bir süre boyunca yalnızca bunlar vardı, müdavim olarak kütüphaneleri dolaşan kitabın yayımcısının sayfa gerekliliklerine uymak için Fırtınayaratan kesilip biçilirdi. Burada, aşağı yukarı 1960’larda olduğu gibi aktarılan orijinal dergi anlatımına geçilmesinin bir başka sebebi de budur. O zamanlarda ilk hikâyeler basılıyordu ve neredeyse bugünlerde internette olduğu kadar hızlı bir şekilde büyük fanzin ağları sayesinde yorumlar çıkıyordu. Bu fanzinler temel olarak Birleşik Devletler ve Büyük Britanya’da olsa da, aynı zamanda İtalya, İsviçre, Fransa, Almanya, İskandinavya, Japonya ve birkaç başka yerde daha mevcuttu.

Elric’e karşı duyduğu coşku, ilk uzun denemem olan bu kitaba başlamam için bana cesaret veren J.G. Ballard, fikirlerimden yola çıkarak yaptığı çizimler bu kitaptaki bazı sahneler için bana eser veren Jim Cawthorn; ve serinin ilk çıktığı dergileri saklayan ve bu romanı orijinal şekil ve uzunluğuna çevirebileyim diye nazikçe bana veren Dave Britton’a.

Şimdiye kadar Elric hikâyeleri, Elric’in kadim dünyadaki rastgele ve nispeten amaçsız seyahatlerini içeriyordu ama hepsi bu kısa romanda belirmeye başlayan daha büyük bir motifin parçalarıydı. Düzen ve Kaos arasındaki büyük savaşın başlangıcındayız.

–John Carnell, SCIENCE FANTASY, Sayı 59, Haziran 1963

ÖNSÖZ

Toprak ve üzerinde büyük hareket olduğu, İnsan ve Tanrılar’ın kaderlerinin Kader’in ocağında dövüldüğü, devasa ve korkunç savaşların tertiplendiği ve muazzam eylemlerin tasarlandığı bir zaman geldi. Ve Genç Krallıklar Çağı adı verilen bu zamanda kahramanlar ortaya çıktı. Bu kahramanların en büyüğü; nefret ettiği, mırıldanan bir rün kılıcı taşıyan, kaderinin motive ettiği bir maceracıydı.

İsmi Melnibonéli Elric’ti. Harabelerin kralı, bir zamanlar kadim dünyayı yönetmiş ama şimdi etrafa saçılmış bir ırkın lordu. Elric; büyücü ve kılıç ustası, akraba katili, kendi yurdunun yağmacısı, beyaz yüzlü albino, soyunun sonuncusu…

Gözü Yaşlı Topraklar’ın sınırındaki Karlaak’a gidip yanında biraz huzur bulduğu, içindeki işkenceyi bir süreliğine kesen bir kadınla evlenen Elric…

Ve Elric; kaderi zannettiğinden daha büyük olan ve eşi Zarozinia’yla birlikte Karlaak’ta yaşayan; uykusu huzursuz, rüyası kara, Anemon Ayı’nın kasvetli bir gecesinde…

BİRİNCİ KİTAP

ÖLÜ TANRI’NIN DÖNÜŞÜ

Elric’in dünyasının geleceğini belirleyecek

Son savaş için

Düzen ve Kaos kuvvetlerini toplarken

Sonunda Elric’in kaderi ortaya serilmeye başlıyor…

BİRİNCİ BÖLÜM

Gürüldeyen toprağın üzerinde devasa bulutlar altüst oluyor, yıldırımlar düştükçe gece yarısının siyahı parçalanıyor, ağaçlar ikiye yarılıyor ve çatılar çatlayıp yıkılıyordu.

Koca bir siyah kütleye benzeyen orman şok içinde titredi ve içinden altı tane kamburu çıkmış, insan olmayan yaratık çıktı. Alçak tepelerin ötesine, bir şehrin dış hatlarına baktılar. Yüksek olmayan duvarları, ince uzun kuleleri ve zarif kubbeleri olan bir şehirdi; ve ismini yaratıkların lideri biliyordu. Buraya Gözü Yaşlı Topraklar’ın sınırındaki Karlaak adı veriliyordu.

Doğal bir şekilde oluşmamış olan fırtına meşumdu. Yaratıklar; gizlice açık kapılardan girip gölgelerin içinden geçerek Elric’in uyuduğu zarif saraya doğru ilerlerken fırtına, Karlaak’ın etrafında inliyordu. Yaratıkların lideri siyah demirden yapılma baltasını pençeli eliyle havaya kaldırdı. Grup olduğu yerde durdu ve baştan çıkarıcı kokulara sahip bahçelerle çevrili bir tepenin eteğinde bulunan geniş saraya dikkatle baktı. Yıldırım bir kamçı gibi düşüp yeri salladı ve fırtınalı gökte şimşekler sinsi sinsi dolaşmaya başladı.

“Kaos bize yardım etti,” diye homurdandı lider olan yaratık. “Bakın! Muhafızlar büyü sayesinde uykuya dalıyorlar. İçeriye girişimiz kolay olacak. Kaos Lordları hizmetkârlarına iyi davranıyorlar.”

Doğru söylüyordu. Doğaüstü bir güç iş başındaydı ve Elric’in sarayını koruyan savaşçılar yere düşmüş, horultuları yıldırım seslerine karışmıştı. Kaos’un hizmetkârları yüzükoyun yere yatmış, muhafızların yanından geçip önce ana avluya, oradan da kararmış saraya girdiler. Emin adımlarla dönen merdivenleri tırmandılar, loş koridorlardan usulca geçtiler, Elric ve eşinin huzursuz bir şekilde uyudukları odanın hemen dışında durdular.

Lider elini kapıya doğru uzatınca odanın içinden bir haykırış geldi; “Bu da ne? Cehennemin hangi yaratıkları istirahatimi bölüyor?”

“Bizi görüyor!” diye fısıldadı yaratıklardan biri.

“Hayır,” dedi liderleri, “uyuyor; ama Elric gibi bir büyücünün tamamen bilincinin kapanması kolay kolay olacak bir şey değil. Acele edip işimizi yapsak iyi olacak, uyanırsa işimiz çok zorlaşır!”

Tokmağı döndürdü ve baltasını bir miktar havaya kaldırarak kapıyı açtı. Altüst olmuş kürk ve ipeklerin yığılı olduğu yatağın yanındaki pencereden beliren yıldırım geceyi tekrar kesince siyah saçlı eşinin ve albinonun beyaz yüzü göründü.

İçeri girerlerken Elric yatakta doğruldu ve kızıl gözlerini açıp yaratıklara baktı. Bir an için gözleri sırlı gibi olsa da albino kendisini uyanmaya zorlayıp bağırdı; “Defolun rüyamdaki yaratıklar!”

Liderleri küfretti ve öne doğru atıldı. Bu adamı öldürmeme talimatı almıştı. Baltasını tehditkâr bir şekilde kaldırdı.

“Sessiz ol, muhafızların sana yardım edemezler!”

Elric yataktan sıçradı ve o şeyin bileğini tuttu. Yüzü yaratığın sivri dişli ağzına yakındı. Albinizminden dolayı fiziksel olarak zayıftı ve kendisine güç vermesi için büyüye ihtiyacı vardı; ama o anda çok hızlı bir şekilde hareket etti ve baltayı yaratığın elinden alıp yaratığın gözlerinin arasına sapladı. Hırıldayan şey yere düşünce diğerleri ileri doğru atıldılar. Beşinin de kürklü derilerinin altındaki devasa kasları şişmişti.

Diğerleri onunla boğuşurken Elric ilkinin kafatasını ikiye böldü. Üstüne o şeyin kanı ve beyni sıçradı, o kadar kötü kokuyorlardı ki nefesini tutmak zorunda kaldı. Kolunu hafifçe burkarak baltayı kaldırdı ve bir diğerinin köprücük kemiğine sapladı; fakat sonra bir tanesi bacaklarına sarılınca düştü. Biraz şaşırsa da karşı koymaya devam ediyordu. Sonra başına sert bir darbe aldı ve acının alevlendiğini hissetti. Kalkmaya çalıştı ama başaramadı ve baygın bir şekilde yere düştü.

Başı zonklar bir halde uyanıp bir karyola direğinden destek alarak ayağa kalkarken yıldırım ve şimşek geceyi taciz etmeye devam ediyordu. Sersemlemiş bir şekilde etrafına baktı.

Zarozinia ortada yoktu. Yalnızca yerde öldürmüş olduğu hayvanın katılaşmış cesedi vardı. Siyah saçlı eşi kaçırılmıştı.

Titreyerek kapıya doğru gitti ve hızlıca açtı. Muhafızlarına seslendi ama cevap alamadı.

Rün kılıcı Fırtınayaratan şehrin silah deposundaydı ve Elrin’in onu alması zaman alacaktı. Acı ve öfke boğazını sıkarken koridor ve merdivenlerden koşarak geçti. Kaygıyla sersemlemiş bir şekilde eşinin ortadan kaybolmasının ne gibi anlamlara gelebileceğini düşünmeye çalıştı.

Sarayın üzerinde şimşek hâlâ çakıyor, gürültülü gecede fırıl fırıl dönüyordu. Saray tenha gibiydi ve aniden tamamen yalnız, terk edilmiş olduğunu hissetti. Koşarak ana avluya doğru çıkınca dünyadan habersiz muhafızları gördü ve uykularının doğal bir şekilde gerçekleşmiş olamayacağını fark etti. Bahçelerin içinden geçti, kapıdan çıktı ve şehre doğru koşmaya başladı. Bu sırada olayları hatırlamaya başlıyordu ama eşini kaçıranlardan iz yoktu.

Nereye gitmişlerdi?

Başını kaldırıp haykıran göğe baktı. Beyaz yüzü sert ve yılmış öfkeyle çarpılmıştı. Hiçbir manası yoktu. Onu neden almışlardı? Kendisinin düşmanları vardı, bunu biliyorlardı ama hiçbiri böyle doğaüstü bir yardım çağırabilecek durumda değildi. Kendisi dışında kim göğü titretip şehri uyutacak kadar güçlü bir büyü yapabilirdi?

Elric, Karlaak’ın Baş Senatörü ve Zarozinia’nın babası olan Lord Voashoon’un evine doğru sık nefesler alarak bir kurt gibi koşuyordu. Yumruk yaptığı ellerini kapıya vurmaya ve içerideki şaşkın hizmetçilere bağırmaya başladı.

“Açın! Benim, Elric. Çabuk!”

Kapılar ardına kadar açıldı ve Elric içeri girdi. Lord Voashoon yalpalayarak merdivenlerden indi ve Elric’e doğru yaklaştı. Gözünden uyku akıyordu.

“Ne oldu Elric?”

“Savaşçılarını topla. Zarozinia kaçırıldı. Onu iblisler aldı ve şu anda buradan çok uzakta olabilirler; ama yayan kaçmış olma ihtimallerine karşın aramaya çıkmalıyız.”

Lord Voashoon derhal silkinip kendine geldi ve hizmetçilerine kısa emirler yağdırdı. Bu sırada Elric’i dinlemeye devam ediyordu.

“Ve silah deposuna girmem lazım,” dedi Elric anlattıkları bitince. “Fırtınayaratan’ı almam lazım!”

“Ama üzerinde olan kötü gücünden dolayı o kılıçtan feragat etmiştin!” dedi Lord Voashoon usulca.

“Öyle ama ondan vazgeçmemin başka bir nedeni de Zarozinia’ydı. Onu geri getirebilmek için Fırtınayaratan’a ihtiyacım var. Basit mantık. Çabuk, anahtarları ver.”

Lord Voashoon sessizce anahtarları getirdi ve Elric’i atalarının asırlardır kullanılmamış silah ve zırhlarının bulunduğu depoya götürdü. Elric tozlu depoda yaşayan bir şeyi koruyormuş gibi duran karanlık bir oyuğa doğru gitti.

İnce parmaklı beyaz elini uzattığında büyük savaş kılıcı yumuşak bir şekilde inledi. Ağırdı ama mükemmel bir dengeye sahipti. İki elle kullanılan, fevkalade, geniş ağızlı bir kılıçtı. Kılıç ile kabzasının birleştiği nokta geniş, keskin tarafı kabzadan itibaren yaklaşık bir buçuk metre uzunluğundaydı ve pürüzsüzdü. Kabzanın kenarına mistik rünler işliydi ve Elric bile ne anlama geldiklerini tamamen bilmiyordu.

“Seni tekrar kullanmak zorundayım Fırtınayaratan,” dedi kılıcı belindeki kınına sokarken, “ve itiraf etmeliyim ki birbirimize ancak ölümün ayırabileceği denli bağılıyız.”

Silah deposundan hızlıca çıktı ve atlarının eyerlerinin üzerinde huzursuzca onun emirlerini bekleyen muhafızların olduğu avluya döndü.

Adamların karşısına geçince Fırtınayaratan’ı çıkardı ve kılıcın garip, siyah ışıltısı etrafa saçıldı. Kireçlenmiş kemik kadar beyaz yüzünü atlılara dikti.

“Bu gece iblislerin peşine düşeceksiniz. Kırsal alanları, ormanı, ovayı arayın ve prensesimize bunu yapanı bulun! Onu kaçıranların kaçmak için doğaüstü yollar kullanmış olma ihtimalleri olmasına karşın bundan emin olamayız. Gidin ve her yeri didik didik edin!”

Sinirden kuduran gecenin içinde aramalarını yaptılar ama ne yaratıkların ne de Elric’in eşinin izine rastlamadılar. Şafak göğe sürülmüş kan gibi söktüğünde adamları Karlaak’a, Elric’in onları beklediği yere döndüler. Onlar aramaya çıktıkları sırada kılıcı Elric’e ölüm büyüsünün getirdiği bir canlılık vermişti.

“Lord Elric, tekrar çıkıp gün ışığında bir ipucu var mı diye bakalım mı?” diye sordu bir tanesi adamların.

“Seni duymuyor,” diye mırıldandı bir diğeri Elric cevap vermeyince.

Elric kısa bir süre sonra acı dolu başını çevirdi ve soğuk bir şekilde, “Aramayı bırakın. Meditasyon yapacak zamanım oldu ve eşimi büyünün yardımıyla aramalıyım. Dağılın. Yapabileceğiniz başka bir şey yok,” dedi.

Sonra adamların yanından ayrılıp sarayına doğru yürümeye başladı. Zarozinia’nın nereye götürüldüğünü öğrenmenin bir yolu olduğunu biliyordu. Nahoş bulduğu bir yöntemdi ama uygulanması gerekiyordu.

Sarayına ulaşınca ters bir şekilde herkese odasından çıkmasını emretti, kapıyı kapattı ve ölü şeye baktı. Donmuş kanı hâlâ üzerindeydi ama onu öldürdüğü baltayı yoldaşları alıp götürmüşlerdi.

bedeni hazırlamaya Elric kol ve bacakları yere yayarak başladı. Odaya ışık girmesin diye pencerelerin kepenklerini kapadı ve bir köşede ateş yaktı. Yağa bulanmış sazlar alev alırken zincirleri üzerinde sallandı. Elric pencerenin yanındaki küçük bir sandığa gitti ve bir kese çıkardı. İçinden bir miktar kurumuş bitki aldı ve hızlı bir şekilde ateşe attı. Etrafa kötü bir koku yayıldı ve odaya duman dolmaya başladı. Sonra cesedin başında kaskatı bir şekilde durdu ve atalarının, Melniboné’nin Büyücü İmparatorları’nın eski dilinde büyülü sözler fısıldamaya başladı. Şarkı herhangi bir insan diline benzemiyor, derin bir iniltiden yüksek tondaki bir çığlığa yükselip iniyordu.

Ateş, Elric’in yüzüne parlak kırmızı ışık çaldı ve odaya garip gölgeler yayıldı. Yerdeki ceset titreşti, parçalanmış başı iki yana sallanmaya başladı. Elric rün kılıcını çekti ve iki eliyle kabzasından tutarak önüne doğru uzattı. “Kalk, ruhsuz olan!” diye emretti.

Yaratık, yavaşça ve titreyerek kaskatı kesilmiş bir şekilde doğrulup pençeli elinin bir parmağını Elric’e doğru uzattı. Sırlı gözleri sanki ona değil, arkasına bakıyormuş gibiydi.

“Bütün bunlar,” diye fısıldadı, “önceden tertip edilmişti. Kaderinden kaçabileceğini zannetme Melnibonéli Elric. Benim cesedimi kurcaladın ve ben Kaos’un bir yaratığıyım. Efendilerim intikamımı alacaklardır.”

“Nasıl?”

“Kaderin çoktan belirlendi. Yakında öğreneceksin.”

“Söyle, ölü olan, neden eşimi kaçırdınız? Sizi buraya kim gönderdi? Eşim nereye götürüldü?”

“Üç soru, Lord Elric. Üç cevap gerekiyor. Büyüyle kaldırılan ölülerin hiçbir şeye doğrudan cevap veremeyeceğini biliyorsun.”

“Evet, biliyorum. Cevapla dilediğince.”

“O halde iyi dinle, zira bunu tek bir kez söyleyebilirim. Sonrasında varlığımın huzur içinde çürüyüp hiçlik olacağı aşağı bölgelere gitmeliyim. Dinle:

“Okyanusun ötesinde bir savaş pişiyor;

Savaşın ötesinde dökülecek kan.

Elric’in akrabası onunla birlikte atılırsa tehlikeye

(Elinde taşıdığının ikiziyle)

İnsanların terk ettiği yere

Yaşaması gerekenin yaşadığı yere gitmeye

O halde bir pazarlık yapılacak.

Elric’in eşi ona geri verilecek.”

Bunları söyledikten sonra yaratık yere düştü ve bir daha kımıldamadı.

Elric pencereye gitti ve kepenkleri açtı. Gizemli alamet içeren dizelere alışkın olsa da bunu anlaması gerçekten zordu. Odaya güneş ışığı girdiğinde ateş cızırdadı ve duman dağıldı. Okyanusun ötesinde… Pek çok okyanus vardı.

Kılıcını tekrar kınına soktu ve dağınık yatağa uzandı. Dizeleri düşünmeye başladı. Uzun dakikalar sonra Soluk Deniz’in ötesinde, Batı Kıtası’nın bir ülkesi olan Tarkesh’ten Karlaak’a gelen bir gezginden duyduğu bir şeyi hatırladı.

Gezgin, ona, Dharijor ile Batı’daki diğer ülkeler arasında sıkıntılar olduğunu söylemişti. Dharijor, komşu krallıklarla imzaladığı anlaşmalara uymamaya başlamış ve Pan Tang’ın Teokratı ile yeni bir anlaşma imzalamıştı. Pan Tang, savaşçı-büyücülerin kara aristokrasisinin bulunduğu korkunç bir adaydı. Elric’in eski düşmanı Theleb K’aarna da o adada doğmuştu. Başkenti Hwamgaarl’a Çığlık Atan Heykeller Şehri adı verilirdi ve yakın zamana kadar sakinlerinin dış dünyadaki insanlarla ilişkisi pek yoktu. Yeni Teokrat Jagreen Lern hırslı bir adamdı. Dharijor ile yaptığı ittifak yalnızca Genç Krallıklar Ülkeleri üzerinde daha fazla güç elde etmek istediği anlamına gelebilirdi. Gezginin söylediğine göre her an bir ihtilaf yaşanabilirdi çünkü Dharijor ve Pan Tang’ın bir savaş ittifakı yaptığı yönünde pek çok kanıt vardı.

Hafızasını tazeleyen Elric bu bilgiyi yakın zamanda duyduğu başka bir bilgi ile ilişkilendirdi. Dharijor’un komşu krallıklarından olan Jharkor’un kraliçesi Yishana, Dyvim Slorm ve Imrryrli paralı askerleri kendi saflarına çağırmıştı. Ve Dyvim Slorm, Elric’in tek akrabasıydı. Bu, Jharkor’un Dharijor’a karşı savaşa hazırlanıyor olduğu anlamına geliyordu. Bu iki bilgi göz ardı edilemeyecek kadar kehanet ile ilişkiliydi.

Bu konular üzerine düşünürken bir yandan kıyafetlerini toplamaya başlamıştı bile. Seyahate hazırlanıyordu. Hızlı bir şekilde Jharkor’a gitmek dışında aklına bir şey gelmiyordu, çünkü akrabasıyla orada karşılaşabilirdi. Ve aynı zamanda bütün kanıtlar doğruysa orada yakında bir savaş olacaktı.

Yine de uzun günler sürecek bir seyahat düşüncesi kalbine soğuk bir sızı yayılmasına sebep oldu. Eşinin nasıl olduğunu bilmeden haftalar geçirecekti.

“Buna zaman yok,” dedi kendi kendine siyah, içi yün dolu ceketini giyerken. “Şu anda yapmam gereken şey harekete geçmek... hızlı bir şekilde.”

Kınındaki rün kılıcını kaldırdı ve dalgın bir şekilde etrafı süzdü. “Arioch adına yemin ederim ki bunu yapanlar ister insan ister ölümsüz olsunlar yaptıklarının cezasını çekecekler. Duy beni Arioch! Budur yeminim!”

Ama sözcüklerine cevap gelmedi ve koruyucu iblisi Arioch’un ya onu duymadığını ya da duyup etkilenmediğini hissetti.

Ölüm ağırlığı çekmiş olan odadan hızlıca çıkıp atının getirilmesini emretti.

İKİNCİ BÖLÜM

Oflayan Çölü’nün yerini Ilmiora sınırlarına bıraktığı, Doğu Kıtası’nın kıyıları ile Tarkesh, Dharijor, Jharkor ve Shazaar toprakları arasındaki yerde Soluk Deniz bulunurdu.

Buz gibi soğuk ve aksi bir denizdi ama gemiler, Ilmiora’dan Dharijor’a gitmek için sonsuz fırtınalarla dövülen kötü niyetli deniz yaratıklarının bulunduğu Kaos Kıyıları’nın garip tehlikelerine atılmaktansa buradan geçmeyi tercih ederlerdi.

Melnibonéli Elric, bir Ilmiora ıskunasının güvertesinde pelerinine sarınmış titriyor, huysuz bir şekilde bulut kaplı göğe bakıyordu.

Mavi ve neşeli gözlere sahip tıknaz bir adam olan kaptan sendeleyip yürüyerek Elric’in yanına geldi. Elinde bir kupa sıcak şarap vardı. Trabzana tutunarak dengesini sağladı ve kupayı Elric’e uzattı.

“Teşekkürler,” dedi albino minnettar bir şekilde. Şaraptan bir yudum aldı. “Banarva limanına varmamıza ne kadar kaldı kaptan?”

Kaptan deri yeleğinin yakasını tıraşsız yüzüne kadar çekti. “Yavaş ilerliyoruz ama güneş batmadan Tarkesh yarımadasını görmüş oluruz.” Banarva, Tarkesh’in ana ticaret merkezlerinden biriydi. Kaptan trabzanın üzerine yaslandı. “Batı Krallıkları arasında savaş çıktı ya, acaba bu sulara açılmak daha ne kadar bedava olacak. Hem Dharijor hem de Pan Tang geçmişte korsan aktiviteleriyle nam salmışlardı. Savaş kılıfı altında bunu devam ettirmelerinden korkuyorum.”

Elric hafifçe başını salladı. Aklı korsanlık dışındaki meselelerle meşguldü.

Banarva limanında gemiden inip soğuk akşama çıkan Elric, bir süre sonra savaşın Genç Krallıklar topraklarını karartmış olduğuna dair pek çok kanıt gördü. Bir sürü dedikodu vardı ve insanlar sürekli kazanılan savaşlardan, ölen savaşçılardan bahsediyorlardı. Dedikodular karmakarışık olduğu için savaşın nasıl gittiği hakkında net bir fikre kavuşamadı ama işi nihayete erdirecek savaşın henüz vuku bulmamış olduğunu öğrendi.

Geveze Banarvalılar ona bütün Batı Kıtası’ndaki adamların yürüyüşe geçtiğini söylediler. Anlatılanlara göre Myyrrhn’den kanatlı adamlar uçmaya, Jharkor’dan Kraliçe Yishana’nın kişisel muhafızları olan Beyaz Leoparlar Dharijor’a doğru koşmaya başlamışlardı. Dyvim Slorm ve paralı askerleri de onlarla buluşmak için kuzeye doğru ilerlemektelermiş.

Dharijor, Batı’nın en güçlü ulusu ve Pan Tang da hatırı sayılır bir müttefikiydi. Sayıca fazla olmamalarına karşı halkının okült bilgisi korkutucuydu. Dharijor’dan sonra güç sırasında Jharkor geliyordu ama müttefikleri olan Tarkesh, Myyrrhn ve Shazaar’la birlikte bile Genç Krallıklar’ı tehdit edenler kadar güçlü değillerdi.

Birkaç yıldır Dharijor fetih için bir fırsat aramıştı ve ona karşı yapılan bu hızlı ittifak, işgale tamamen hazır olmadan onu durdurmak içindi. Bu çabaların başarıya ulaşıp ulaşmayacağını Elric bilmiyordu ve ona hikâyeleri anlatan adamlar da emin değillerdi.

Banarva sokakları askerler, atların ve öküzlerin çektiği ikmal vagonlarıyla; liman ise savaş gemileriyle doluydu. Çoğu han ve eve ordu tarafından el koyulduğu için kalacak bir yer bulmak zordu. Bütün Batı Kıtası’nda durum böyleydi. Her yerde adamlar üzerleri metal dolu bir şekilde geziyor, büyük savaş atlarına biniyor, silahlarını biliyor, öldürmek ve ganimet elde etmek adına ipekten sancaklar altında seyahat ediyordu.

Elric, kehanetteki savaşı orada bulacağından emindi. Kendisine acı veren Zarozinia’dan haber alamama düşüncesini aklından çıkarmaya çalışıp aksi gözlerini batıya doğru çevirdi. Fırtınayaratan belinde bir çapa gibi asılıydı ve Elric, kılıç kendisine canlılığını verirken bile ondan nefret ettiğini hissetti.

Geceyi Banarva’da geçirdi ve sabah olduğunda iyi bir at kiralayıp çayırlar üzerinden Jharjor’a doğru gitmeye başladı.

Elric, atını savaşın böldüğü bir dünyada sürüyor, kızıl gözleri tanık olduğu nedensiz yıkım karşısında yakıcı bir öfke ile parlıyordu. Kendisi, senelerini kılıcı elinde geçirmiş ve cinayetler işlemiş, soygunlar yapmış ve şehirler yıkmış olsa da insanların birbirlerini anlaşılmaz sebeplerden dolayı öldürdüğü bu tür saçma savaşlardan hazzetmiyordu. Öldürülenlere acıdığı ya da öldürenlerden nefret ettiği yoktu; yaptıkları şeyi umursamayacak kadar sıradan insanlardan uzaktı; ama kendi ıstırabı içinde bir idealistti çünkü kendisinin huzuru ve güvenliği yoktu ve savaşın ona gösterdiği ihtilaf manzarası sinirlerini bozuyordu. Atalarının da olaylara mesafeli olduklarını biliyordu ama onlar Genç Krallıklar’ın adamlarının ihtilaflarından zevk almış, onları belli bir uzaklıktan izlemiş ve kendilerinin böyle aktivitelerin üzerinde olduklarını düşünmüşlerdi; bu yeni insanların debelendiği hassasiyet ve duygu bataklığının üzerinde... Vicdan ya da ahlaki bir öğretisi olmayan, fetih eylemleri için sebebe gerek duymayan, doğal, kötücül eğilimlerini haklı çıkarmaya çalışmayan Melniboné’nin Büyücü Kralları bu dünyaya on bin yıl boyunca hükmetmişlerdi; ama hükümdarların soyunun sonuncusu olan Elric onlar gibi değildi. Gaddar olabilir, kötü büyüler yapabilirdi ve merhameti çok azdı ama atalarından çok daha vahşi bir şekilde sevip nefret etmek de yetileri arasındaydı. Ve belki de Melniboné’de kendisi gibi hisseden kimseyi bulamadığı için yurdundan ayrılıp kendini bu yeni insanlarla kıyaslamak adına dünyayı gezmesi de bu güçlü tutkulardan kaynaklanıyordu. Ve Elric’in nişanlısı Cymoril’i büyüyle uyutan ve düşen Parlak İmparatorluk’un son toprak parçası olan Ejderha Adası’ndaki Melniboné’nin krallığını gasp eden kuzeni Yyrkoon’dan intikam almak üzere yurduna dönmesinin sebebi de bu ikiz sevgi ve nefret gücüydü. Yağmacılardan oluşturduğu bir donanmanın yardımıyla Elric intikam almak için Imrryr’i yerle bir etmiş, Rüya Gören Şehri yok etmiş ve onu kuran ırkın dünyaya yayılmasına sebep olmuştu. Bu ırkın üyeleri sonradan dünyayı gezip en yüksek fiyatı veren kişilere hizmet sunan paralı askerler haline gelmişlerdi. Sevgi ve nefret; ölümü hak eden Yyrkoon’u öldürmesine ve ölümü hak etmeyen Cymoril’i kazara öldürmesine sebep olmuştu. Sevgi ve nefret! Acı duman boğazını yakarken bu duygular içini kapladı. Nereye gittiklerini bilmeden kaçan bir grup, başıboş kasaba sakininin yanından geçiyordu. Etrafta dilediğince gezen ve yıkım saçan Dharijor askerleri Tarkesh’in bu kısmına kadar girmişlerdi ve ana kuvveti daha kuzeyde büyük savaş için hazırlanan Tarkesh Kralı Hilran’ın orduları bu konuda bir şey yapamamışlardı.

Elric, Jharkor sınırı yakınlarındaki Batı Hududu’ndan uzaklaşmadan atını sürüyordu. Normal zamanlarda bile oralarda ormancılar ve hasatçılar yaşardı. Şimdi ormanlar kararıp yanmış, tarlalardaki ekinler mahvolmuştu.

Hiç boşa zaman harcamadığı için hızlı bir şekilde yol alan Elric, ağaç kalıntılarının gri, kaynar göğe soğuk siluetlerini yansıttığı ıssız bir ormana girdi. Siyah kumaş yüzünü tamamen örtecek şekilde pelerininin kukuletasını başının üzerine iyice çekti. Birden yağmaya başlayan yağmur ağaçların iskeletlerine çarpıyor, uzaklardaki diyarları süpürüyordu. Yağmurun tıslaması sürekli ve depresif bir ses halini aldığında bütün dünya gri ve siyah gibi görünmeye başladı.

Sonra yarı kulübe, yarı koyak olan yıkık bir konutun yanından geçerken gaklamaya benzer bir ses duydu;

“Lord Elric!”

Tanınmış olmasından dolayı şaşıran Elric solgun yüzünü sesin geldiği yere çevirip kukuletasını başının arkasına itti. Deliğin açıklığından pejmürde kıyafetlere sahip biri çıktı. Eliyle Elric’e yaklaşmasını işaret ediyordu. Şaşkınlığı daha da artan Elric atını o yöne doğru ilerletince kendisine seslenenin yaşlı bir adam ya da kadın olduğunu gördü ama cinsiyeti tam olarak ayırt edemedi.

“Adımı biliyorsun? Nasıl?”

“Genç Krallıklar’da bir efsanesiniz. Beyaz yüzünüzü ve taşıdığınız ağır kılıcı kim tanımaz ki?”

“Belki de doğru söylüyorsun ama beni tamamen şans eseri tanıdığını düşünmüyorum. Sen kimsin ve Melniboné’nin Yüksek Dili’ni nereden biliyorsun?” Elric kasten kaba ortak dilde konuşuyordu.

“Kara büyüyle uğraşan herkesin bu sanatların geçmişteki ustaları olanların Yüksek Dili’ni çalıştığını biliyor olmalısınız. Bir süre misafirim olur musunuz?”

Elric konuta baktıktan sonra başını iki yana salladı. Normalde bile müşkülpesent bir adamdı. Gariban adam gülümsedi ve alaycı bir şekilde eğildi. Sonra ortak dilde konuşmaya başladı. “Demek büyük lord fakirhanemi şereflendirmeyi çok görüyor. Ama bir süre önce bu ormanda köpüren yangının neden bana zarar vermediğini merak etmiyor mu?”

“Evet,” dedi Elric düşüncelere dalmış bir şekilde, “bu gerçekten ilginç bir bilmece.”

Yaşlı kadın ona doğru bir adım attı. “Bir ay olmadı askerler geleli, Pan Tang’dan geliyorlardı. Av kaplanlarıyla birlikte gelen İblis Biniciler. Hasadı alıp içine kaçanlar bir şey bulup yiyemesin diye ormanı yaktılar. Bütün hayatım boyunca ben bu ormanda yaşadım, ihtiyaçlarım için basit büyüler yapıp kehanetlerde bulunurdum ama ateş duvarlarının beni yutmak üzere olduğunu gördüğümde ismini bildiğim bir iblisi çağırdı; son zamanlarda çağırmaya cüret etmediğim bir Kaos yaratığını. Ve geldi.

“‘Kurtar beni,’ diye yakardım, ‘Peki karşılığında ne yapacaksın?’ dedi iblis. ‘İstediğin her şeyi,’ dedim. ‘O halde efendilerim için bu mesajı ilet,’ dedi. ‘Melnibonéli Elric olarak bilinen akraba katili bu yoldan geçerken ona öldürmeyeceği bir akrabası olduğunu ve onu Sequaloris’te bulacağını söyle. Elric eşini seviyorsa rolünü oynamak zorunda. Eğer iyi bir şekilde oynarsa eşini geri alabilecek.’ Ben de mesajı zihnime kazıdım ve şimdi söz verdiğim gibi sana iletiyorum.”

“Teşekkürler,” dedi Elric, “peki böyle bir iblisi çağırmak için ne verdin?”

“E ruhumu tabii ki. Ama zaten yaşlıydı ve pek değeri yoktu. Cehennem bu yaşamdan daha kötü olamaz.”

“O zaman neden ruhunu pazarlıkta sunmadan yanmayı beklemedin?”

“Yaşamak istiyorum,” dedi biçare kadın tekrar gülümseyerek. “Hayat güzel. Kendi hayatım sefil olabilir ama etrafımdaki hayatı seviyorum. Sizi tutmayayım lordum, zira aklınızda daha ciddi meseleler var.” Yaşlı kadın tekrar dalga geçercesine eğildi ve Elric şaşkın ama yüreklendirilmiş bir şekilde atıyla birlikte uzaklaştı. Eşi hâlâ yaşıyordu ve güvendeydi ama onu geri almak için nasıl bir pazarlık yapması gerekecekti?

Vahşi bir şekilde atını dörtnala sürmeye başladı ve atını Jharkor’daki Sequaloris’e doğru döndürdü. Yağan yağmurun arasından belli belirsiz bir şekilde hem alaycı hem de sefil bir kahkaha duydu.

Artık istikameti o kadar da belirsiz değildi ve atını dikkatli ama çok hızlı bir şekilde sürüyordu. Başıboş gezen istilacı gruplarından uzak durarak ilerledi ve sonunda çorak topraklar yerini Jharkor’un Sequa bölgesinin gür buğday tarlalarına bıraktı. Atını bir gün daha sürdükten sonra Elric henüz saldırıya uğramamış, küçük, etrafı duvarlarla çevrili bir şehir olan Sequaloris’e vardı. Orada savaş hazırlıkları yapıldığını gördü ve kendisini çok daha fazla ilgilendiren haberler aldı.

Elric’in kuzeni ve eski arkadaşı Dyvim Tvar’ın oğlu olan Dyvim Slorm’un liderliğindeki Imrryrli paralı askerler ertesi gün Sequaloris’e geleceklerdi.

Albino, onların Rüya Gören Şehri terk etmeleri ve paralı asker olarak yaşamaya başlamalarının sorumlusu olduğu için Elric ve Imrryrliler arasında bir zamanlar belli bir düşmanlık vardı; ama o zamanlar geride kalmıştı ve daha önce tam iki kez Elric ve Imrryrliler aynı safta savaşmışlardı. Elric doğuştan gelen hakkı dolayısıyla onların lideriydi ve eski ırkta gelenek bağları güçlüydü. Elric, Dyvim Slorm’un eşinin nerede olduğuna dair bir fikri olması için Arioch’a dua etti.

Ertesi gün öğlen saatlerinde paralı asker ordusu kasıla kasıla şehre girdi. Elric onları şehir kapısına yakın bir yerde karşıladı. Imrryrli askerlerin uzun yolculuktan dolayı yorgun oldukları belliydi. Üstüne üstlük yüklü miktarda ganimet taşıyorlardı; çünkü Yishana, onlara haber göndermeden önce Sis Bataklıkları’na yakın olan Shazaar’ı yağmalıyorlardı. Imrryrliler ince yüzleri, çekik gözleri ve yüksek elmacık kemikleriyle diğer bütün ırklardan farklıydılar. Ten renkleri soluk, bedenleri inceydi ve uzun, yumuşak saçları omuzlarına kadar düşerdi. Üzerlerindeki elbiselerin çalıntı olmadığı, Melniboné tasarımı olduğu belliydi; ince işçilik ürünü ve karmaşık desenlere sahip metaller, altın, mavi ve yeşil, parlak kıyafetler. Ellerinde uzun, geniş ağızlı mızraklar, bellerinde ince kılıçlar vardı. Diğer ölümlülerden üstün olduklarından emin bir şekilde eyerlerinde kibirli bir edayla oturuyorlardı ve Elric gibi etraflarına tamamen dünyevi olmayan güzelliklerini saçıyorlardı.

Atıyla öne çıkıp Dyvim Slorm’u karşıladı. Kendi mütevazı giysileri paralı askerlerinkilerle tezat halindeydi. İçi yün dolu, pamuktan yapılma, uzun yakalı bir ceket giyiyordu ve belindeki siyah, sade kemerine uzun bir hançer ve Fırtınayaratan asılıydı. Süt beyazı saçı siyah bronzdan yapılma bir saç bandıyla alın bölgesinde tutturulmuştu, pantolon ve botları da siyahtı. Bütün bu siyahlık, beyaz derisi ve kızıl, parlak gözleri ile keskin bir karşıtlık içindeydi.

Dyvim Slorm eyerinin üzerinde eğildi. Onu gördüğüne çok fazla şaşırmamıştı.

“Kuzen Elric. Demek kehanet doğruymuş.”

“Hangi kehanet Dyvim Slorm?”

“Bir şahin, yanlış hatırlamıyorsam senin isim kuşun.”

Melnibonéliler’in yeni doğan çocukları kendi seçtikleri bir kuşla tanımlamaları adettendi; Elric’inki de bir av kuşu olan şahindi.

“Size ne söyledi, kuzen?” diye sordu Elric ilgiyle.

“Karışık bir mesaj verdi. Sis Bataklıkları’ndan henüz çıkmamışken geldi, omzuma kondu ve insan dilinde konuşmaya başladı. Bana Sequaloris’e gitmemi, orada kralımla buluşacağımı söyledi. Birlikte Sequaloris’ten yola çıkıp Yishana’nın ordusuna katılacağımızı, ve kazansak da kaybetsek de savaşın akabindeki bağlı kaderlerimizi ortaya sereceğini söyledi. Bu senin için bir anlam ifade ediyor mu kuzen?”

“Biraz,” Elric kaşlarını çattı. “Ama bırakalım şimdi bunları. Sizin için handa yer ayırttım. Bildiğim her şeyi şarap içerken anlatacağım. Bu terk edilmiş köyde düzgün şarap bulabilirsek tabii. Yardıma ihtiyacım var kuzen; her tür yardıma açığım, zira Zarozinia doğaüstü güçler tarafından kaçırıldı ve içimden bir ses, bu ve savaşların çok daha büyük bir oyundaki iki unsur olduğunu söylüyor.”

“O halde çabucak hana gidelim. Merakım daha da arttı. Bu iş giderek daha da ilginç bir hal alıyor. Önce şahin ve kehanet, şimdi de insan kaçırma ve ihtilaf! Acaba karşımıza daha neler çıkacak?”

Göçebe yaşamın daha dayanıklı hale getirdiği yaklaşık yüz Imrryrli savaşçı, taş döşeli yolda Elric ve Dyvim Slorm’un peşinden yürüyordu. İkili hana girdi ve Elric, hızlı bir şekilde öğrendiği her şeyi özetledi.

Bir şey demeden önce kuzeni şarabından bir yudum aldı, dikkatli bir şekilde kadehi masaya koydu ve dudağını büktü. “İçimden bir ses tanrılar arasındaki bir çekişmedeki kuklalar olduğumuzu söylüyor. Kanımız, etimiz ve irademize rağmen birkaç uzaktan alakalı detay dışında büyük resmi göremiyoruz.”

“Olabilir,” dedi Elric sabırsızca, “ama müdahil olmaktan dolayı aşırı derecede öfkeliyim ve eşimin serbest bırakılmasını istiyorum. Neden ikimizin beraber onun geri dönüşü için pazarlık yapmamız gerekiyor anlamıyorum, onu kaçıranların bizde olup da istedikleri ne, onu da bilmiyorum; fakat kehanetler aynı güçler tarafından gönderildiyse şimdilik, büyük resmi daha net görene kadar söylenildiği gibi yapmak en iyisi. Belki sonra kendi irademize göre hareket edebiliriz.”

“Zekice,” Dyvim Slorm başını salladı, “ve bu işte senin yanındayım.” Hafifçe gülümseyip ekledi, “İstesem de istemesem de, sanırım.”

“Dharijor ve Pan Tang’ın ana ordusu nerede? Toplandıklarını duydum.”

“Toplandılar ve yaklaşıyorlar. Gerçekleşecek savaş Batı topraklarına kimin hükmedeceğini gösterecek. Ben yalnızca kendisine yardım etmek için bizi tuttuğu için değil, aynı zamanda Pan Tang’ın çarpık lordları bu uluslara hükmederse tirana dönüşüp bütün dünyayı tehdit edecekleri için Yishana’nın tarafındayım. Bir Melnibonéli’nin böyle şeyleri düşünmek zorunda olması üzücü bir şey.” İronik bir şekilde gülümsedi. “Ayrıca o sonradan görme büyücüleri sevmiyorum; Parlak İmparatorluk’u taklit etmeye çalışıyorlar.”

“Evet,” dedi Elric. “Bizimki gibi onlar da bir ada kültürüne sahipler. Atalarımız gibi onlar da büyücü ve savaşçılar ama onların büyüsü bizimkinden çok daha az sağlıklı. Atalarımız korkunç şeyler yapıyorlardı ama bu onlar için doğaldı. Bizden daha fazla insan olan bu yeni gelenler insanlıklarını saptırdılar, oysa biz hiç o oranda bir insanlığa sahip değildik. Ne yeni bir Parlak İmparatorluk gelecek ne de onların güçleri on bin yıldan fazla dayanacak. Mahirane büyücülük zamanının sonu geliyor. İnsanlar doğal güç kullanmanın yeni yollarını buluyorlar.”

“Bizim bilgilerimiz eski,” dedi Dyvim Slorm, “ama o kadar eski ki sanırım günümüz olaylarıyla pek bir alakası yok. Mantığımız ve öğrendiklerimiz geçmişe ait ve uygun şeyler...”

“Sanırım haklısın,” dedi Elric. Kendisinin karışık duyguları geçmiş, şimdiki zaman ya da geleceğe ait değildi. “Gezgin olmamız reva, zira bu dünyada yerimiz yok.”

Akıllarında felsefi sorular, sessizce ve karamsar bir şekilde içkilerini içtiler. Yine de Elric’in aklı sürekli olarak Zarozinia’ya kayıyor, başına gelmiş olabilecekleri düşündükçe içini korku kaplıyordu. Kızın masumiyeti, incinebilirliği ve gençliği, en azından bir derece onun kurtuluşu olmuştu. Kıza duyduğu koruyucu sevgi, kendi lanet dolu hayatı üzerine kara kara düşünmesini belli bir derece engellemiş, refakati sayesinde melankolisi dinmişti. Ölü yaratığın garip dizeleri aklında dolanıyordu. Dizeler kesinlikle bir savaştan bahsediyordu ve Dyvim Slorm’un konuştuğu şahin de bir savaştan bahsetmişti. Savaşın Yishana’nın kuvvetleri ile Dharijorlu Sarosto ve Pan Tanglı Jagreen Lern arasında gerçekleşecek olana tekabül ettiği kesindi. Zarozinia’yı bulmak istiyorsa Dyvim Slorm ile birlikte gidip savaşta çarpışmak zorundaydı. Ölme ihtimali olmasına karşın kehanetlerin gösterdiği şekilde davranmanın en iyisi olacağına karar verdi; aksi halde zaten çok yüksek olmayan Zarozinia’yı tekrar görme şansını kaybedecekti. Kuzenine döndü.

“Yarın sizinle yola çıkacak ve savaşta kılıcımı kullanacağım. Yishana’nın Teokrat ve müttefiklerine karşı bulabildiği bütün savaşçılara ihtiyacı olduğunu düşünüyorum.”

Dyvim Slorm başını salladı. “Bu meselede yalnızca bizim değil birçok ulusun da kaderi tehlikede…”

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

On korkunç adam, sarı at arabalarını mavi ve kızıl ateş kusan, yıkımla sallanan siyah bir dağdan aşağı doğru sürüyorlardı.

Dünyanın her yerinde doğa kuvvetleri aynı bu şekilde altüst olmuştu ve isyankârdı. Çok az kişinin farkında olmasına karşın Dünya değişiyordu. On’lar sebebini biliyordu ve Elric’i tanıyor, bilgilerinin onunla nasıl bağlı olduğunu da biliyorlardı.

Gece soluk mordu ve yazın sonu gelmiş olmasına karşın güneş, dağların üzerinde kanlı bir küre gibi asılı duruyordu. Tüten lav, samandan yapılma çatılarını döverken vadilerdeki kulübeler alevler içindeydi.

En öndeki atlı arabasında bulunan Sepiriz, şaşkına dönmüş bir topluluk halinde köylülerin kaçıştığını gördü; tepeleri yıkılan karıncalar gibilerdi. Arkasındaki mavi zırhlı adama döndü ve neredeyse neşeli bir şekilde gülümsedi.

“Baksana nasıl kaçıyorlar,” dedi. “Bak kardeşim. Ne kadar da hoş... öyle kuvvetler iş başında ki!”

“Bu zamanda uyanmak güzel,” dedi kardeşi. Sesi yanardağın gümbürtüsünü bastırsın diye bağırıyordu.

Sonra Sepiriz’in yüzünden gülümseme silindi ve gözlerini kıstı. İkiz atlarına boğa derisinden yapılma kamçısıyla vurunca büyük savaş atlarının yanlarına kan doldu ve dik dağdan daha da hızlı bir şekilde, dörtnala inmeye başladılar.

Köydeki bir adam uzaktan On’ların geldiğini gördü. Sesinde korkuyla çığlık attı.

“Ateş onları dağdan sürdü. Saklanın... kaçın! Yanardağdaki adamlar uyandılar; geliyorlar. On’lar kehanetteki gibi uyandı... dünyanın sonu geldi!” Sonra dağ yeniden sıcak kaya ve yanan lav kustu ve lavlar adama isabet etti. Adam yanmaya başladı, çığlıklar attı ve öldü. Gereksiz yere ölmüştü, zira On’ların o ya da diğerleriyle bir işi yoktu.

Sepiriz ve kardeşleri köyden geçtiler. Atlı arabalarının tekerlekleri kaba saba sokaklarda tıkırdadı, atlarının toynakları yeri dövdü.

Arkalarında kalmış olan dağ öğürüyordu.

“Nihrain’e!” diye bağırdı Sepiriz. “Çabuk kardeşlerim, yapacak çok iş var. Araf’tan bir kılıcın getirilmesi ve onu Xanyaw’a taşıyacak birkaç adam bulunması gerekiyor!”

Etrafında yerin sarsıldığını görüp arkasında ateş ve kayanın coştuğunu duyunca içine neşe doldu. Siyah bedeninden yanan evlerin alevleri yansıyordu. Atlar koşum takımlarını eğmiş, sıçrayan arabayı çılgınca bir hızda peşleri sıra sürüklüyorlardı. Toynakları o kadar hızlı hareket ediyordu ki yerin üzerinde bir bulanıklık olarak görünürken, toprak üzerinde akıyor hissi yaratıyordu..

Belki de öyleydi, çünkü Nihrain atları sıradan hayvanlardan farklıydı.

Bir iki dağ arasındaki geçitten geçiyor, bir dağ yolunu tırmanıyor, hızlı bir şekilde on bin yıldır dönmedikleri On’ların eski evi olan Nihrain Uçurumu’na doğru gidiyorlardı.

Sepiriz tekrar güldü. O ve kardeşlerinin korkunç bir sorumlulukları vardı. İnsan ya da tanrılara herhangi bir bağlılıkları olmamasına karşın Kader’in sözcüleriydiler ve ölümsüz kafalarında korkunç bir bilgi taşıyorlardı.

Asırlar boyunca dağdaki odalarında uyumuş, aşırı ısı veya soğuk onları rahatsız etmediği için volkanın aktif olmayan kalbinde kalmışlardı. Sonra kusan kaya onları uyandırmıştı ve zamanlarının geldiğini anlamışlardı; binlerce yıldır bekledikleri anın...

Sepiriz’in neşe içinde şakımasının sebebi buydu. Sonunda o ve kardeşlerinin nihai işlevlerini yerine getirmelerine izin verilecekti; ve bu meseleye iki tane Melnibonéli dahildi, Parlak İmparatorluk’un kraliyet soyunun hayatta olan iki üyesi.

Sepiriz onların yaşadığını biliyordu; yaşıyor olmak zorundalardı, çünkü onlar olmadan Kader’in planını gerçekleştirmek imkânsızdı ama Sepiriz, aynı zamanda Dünya üzerinde Kader’i aldatabilecek kadar güçlü olanların bulunduğunu da biliyordu. Yardakçıları her yerdeydi, özellikle de yeni insan ırkının arasında bulunuyorlardı ama hortlak ve iblisleri de kullanıyorlardı.

Bu, görevini daha da zorlaştırıyordu.

Ama şimdi; Nihrain’e! Yontulmuş şehre! Kaderin ağlarını daha temiz bir şekilde örmesine yardım etmeye. Çok az zamanları vardı ve Bilinmeyen Zaman her şeyin efendisiydi…

Kraliçe Yishana ve müttefiklerinin çadırları bir dizi küçük, ağaçlıklı tepenin etrafına sık bir şekilde dizilmişti. Ağaçlar uzaktan bakıldığında bir örtü görevi görüyordu. Konumlarını ele vermemek için kamp ateşi yakılmıyordu. Büyük ordu elinden geldiğince ses de çıkartmamaya çalışıyordu. Gözcüler sürekli olarak geziyor, düşmanın konumunu bildiriyor ve casuslara karşı gözlerini dört açıyorlardı.

Ama Elric ve Imrryrliler atlarıyla kampa rahatça girdiler, çünkü albino ve adamları tanınıyordu, korkulan Melnibonéli paralı askerlerin Yishana’ya yardım etmeye karar verdikleri biliniyordu.

Elric, Dyvim Slorm’a şöyle dedi; “Kraliçe Yishana’ya eski bağımızın hatırına saygılarımı sunsam iyi olur ama eşimin kaybolduğunu öğrenmesini istemiyorum; aksi halde beni engellemeye çalışabilir. Yalnızca dostluğumuz hatırına ona yardım etmeye geldiğimi söyleyeceğim.”

Dyvim Slorm başını salladı ve Elric, kamp kurmayla ilgilensin diye kuzenini bırakıp uzun kraliçenin kendisini sabırsızlıkla beklediği Yishana’nın çadırına gitti.

Elric içeri girerken kadının gözlerinde ihtiyatlı bir bakış vardı. Yaşlanma belirtileri gösteren ağır, insanda erotik duygular uyandıran bir yüze sahipti. Siyah uzun saçları parlıyordu. Göğüsleri büyük, kalçaları Elric’in hatırladığından daha genişti. Ufak bir sandalyenin üzerine oturmuştu ve önündeki masanın üzerinde savaş haritaları, yazı yazma materyalleri, parşömenler, mürekkep ve tüy kalemler duruyordu.

“Günaydın, kurt,” dedi kadın hem alaycı hem de kışkırtıcı olan yarım bir gülümsemeyle. “Gözcülerim hemşehrilerinle birlikte geldiğini bildirmişlerdi. Güzel. Eski eşini terk edip daha ince zevklerin peşine mi düştün?”

“Hayır,” dedi Elric.

Ağır seyahat pelerinini çıkardı ve bir masanın üzerine koydu. “Günaydın Yishana. Hiç değişmiyorsun. Hemen öldürmeden önce Theleb K’aarna’nın sana Sonsuz Yaşam sularından bolca verdiğinden şüphelenmeye başlıyorum.”

“Belki de vermiştir. Evliliğin nasıl?”

“İyi,” dedi. Bu sırada Yishana ona doğru yaklaştı ve Elric, kadının bedeninin sıcaklığını hissetti.

“Hayal kırıklığına uğradım,” dedi ve ironik bir şekilde gülümseyip omzunu silkti. Elric’in Imrryr saldırısı sırasında kısmen kadının kardeşinin ölümünden sorumlu olmasına rağmen farklı zamanlarda sevgili olmuşlardı. Jharkorlu Dharmit’in ölümü sayesinde Yishana tahta geçmiş ve hırslı bir kadın olduğundan dolayı ölüm haberini büyük bir üzüntüyle karşılamamıştı. Ama Elric’in, ilişkilerine devam etme gibi bir isteği yoktu.

Hemen yaklaşmakta olan savaş meselesine girdi.

“Gördüğüme göre bir çarpışmadan fazlasına hazırlanıyorsun,” dedi. “Elindeki kuvvetler neler ve kazanma şansın ne?”

“Kendi Beyaz Leoparlar’ım var,” dedi, “atlar kadar hızlı koşabilen, dağ kedileri kadar güçlü olan ve gözünü kan bürümüş köpekbalıkları kadar vahşi beş yüz seçkin asker. Öldürmek için eğitildiler ve tek bildikleri şey bu. Bir de diğer askerlerim var; piyadeler ve süvariler, yaklaşık seksen lordun emrindeler. En iyi süvariler Shazaar’dan gelme, atlarını çılgın gibi sürüyorlar ama zeki ve disiplinli savaşçılar. Tarkesh daha az adam gönderdi zira anladığıma göre Kral Hilran’ın ağır bir saldırıya karşı güney sınırlarını koruması gerekiyormuş. Ama yine de Tarkesh’ten neredeyse bin elli piyade ve iki yüz kadar da atlı adam geldi. Toplamda aşağı yukarı altı bin adam sürebiliriz savaş alanına. Köleler vesaire de savaşıyor olacak ama tabii ilk hücumu karşılayıp savaşın ilk kısmında ölecekler.”

Elric başını salladı. Bu standart bir askeri taktikti. “Peki ya düşman?”

“Sayıca üstünüz ama Şeytan Binicileri ve av kaplanları var. Ayrıca kafeslerde tuttukları hayvanlar da bulunuyor ama üzerleri örtülü olduğu için içlerinde ne olduğu hakkında hiçbir fikrimiz yok.”

“Myyrrhnlilerin de buraya doğru uçtuklarını duydum. Yuvalarını bırakıp buraya geliyorlarsa çok büyük bir olay var demektir.”

“Bu savaşı kaybedersek,” dedi Yishana ciddi bir surat ifadesiyle, “Kaos dünyayı kolayca yutacak ve ona hükmedecektir. Buradan Shazaar’a kadar bütün kâhinler aynı şeyi söylüyor; Jagreen Lern daha az doğal olan efendilerin bir aracı ve Kaos Lordları tarafından yardım görüyor. Sadece topraklarımız için değil, bütün insan ırkı için savaşıyoruz Elric!”

“O halde kazanacağımızı umalım,” dedi Elric.

Elric hareket halindeki düşman ordusunu izleyen yüzbaşıların arasında duruyordu. Hemen yanında uzun boylu, zayıf bedeni üzerine gevşek ve altın bir gömlek giymiş Dyvim Slorm vardı. Kendinden emin ve mağrur bir havaya sahipti. Etraflarına da daha küçük savaşlar görmüş deneyimli savaşçılar dizilmişti; Tarkesh’ten gelen, kalın zırhlı ve siyah, yağlı saç, sakallara sahip kara yüzlü, kısa boylu adamlar. Dalgın gözleri ve şahine benzeyen yüzleri olan yarı çıplak Myyrrhnli kanatlı adamlar gelmiş, büyük kanatlarını sırtlarında toplamış, sessiz ve mağrur bir şekilde duruyor, nadiren konuşuyorlardı. Gri, kahverengi ve siyah ceketler üzerine pas rengi bronz zırhlar giyen Shazaarlı komutanlar da yerlerini almıştı. Onların yanında Yishana’nın saçını bir boğaya aitmiş gibi duran boynunun arka tarafında toplamış, şaha kalkmış ve öfkeyle soluyan, Elric gibi bir albino olan bir leopar armasıyla süslü gümüş bir zırh giyen, uzun bacaklı, kalın gövdeli bir adam olan Beyaz Leoparlar’ın kumandanı duruyordu.

Savaş zamanı yaklaşıyordu…

Gri şafakta iki ordu etrafı alçak, ağaçlıklı tepelerle çevrili geniş bir vadinin iki tarafından birbirine doğru ilerlemeye başladı.

Pan Tang ve Dharijor’un kara metalden bir dalgaya benzeyen ordusu onlara karşı sığ vadiden harekete geçti. Zırhsız Elric, adamların yaklaşmasını izledi. Atının toynakları yeri dövüyordu. Yanında duran Dyvim Slorm elini uzatıp konuşmaya başladı; “Bak –başları şurada– solda Sarosto ve sağda Jagreen Lern!”

Miğferlerinin üzerinde kara ipekten sancakların hışırdadığı liderler ordunun başını çekiyorlardı. Kral Sarosto ve kızgın gibi duran ve öyle olma ihtimali yüksek olan; parlak, kırmızı bir zırh giymiş sıska müttefiki gaga burunlu Jagreen Lern. Lern’in miğferinin üzerinde Pan Tang’ın Deniz Adamı arması vardı çünkü deniz-insanlarıyla akraba olduğu iddiasındaydı. Sarosto’nun zırhı mat, koyu sarı renkteydi ve üzerinde tarihin, Sarosto’nun atası Şehir-Kuran Atarn’ın taşıdığını söylediği Ayrık Kılıç bulunan Dharijor Yıldızı işlenmişti.

Arkalarında büyü ile yaratıldıkları söylenen altı bacaklı sürüngenlerine binen Pan Tang’ın Şeytan Binicileri vardı. Esmerlerdi, keskin yüzlerinde kayıtsız bir ifade vardı ve kemerlerinde uzun, kıvrık kılıçlar taşıyorlardı. Etrafları ise yüzdenden fazla, köpekler gibi eğitilmiş, tek bir darbesiyle bir adamı ikiye bölebilecek uzun dişleri ve pençeleri olan av kaplanları ile çevriliydi. Onlara doğru yaklaşmakta olan ordunun arka tarafına bakan Elric, gizemli kafes-vagonlarının üstlerini görebiliyordu. İçlerinde ne gibi garip hayvanlar var acaba? diye geçirdi içinden.

Sonra Yishana bağırarak emrini verdi.

Elric ilk piyade dalgasını düşman ordusunun öncü grubuna karşı tepeden aşağı indirirken, okçular üzerlerinden hızlı ve kapkara bir ok bulutu geçirdi. Hayatını tehlikeye atmak zorunda olmak canını sıkıyordu ama Zarozinia’nın nerede olduğunu öğrenmek istiyorsa buyurulmuş rolünü oynamalı ve yaşamak için dua etmeliydi.

Piyadenin arkasından süvarinin ana kuvveti geliyor, mümkünse düşmanın etrafını çevirme emri aldıklarından dolayı bazen piyadenin yanından ilerliyorlardı. Bir tarafta ışık kaplı gibi duran Imrryrliler ve bronz zırhlı Shazaarlılar, diğer tarafta hemen yanlarında düz bir şekilde tuttukları uzun mızraklarının ucunda çarpıcı kırmızı, mor ve beyaz kuş tüyleri bulunan Tarkeshliler ile altın zırhlı, kılıçlarını kınlarından çekmiş, atlarını dört nala süren Jharkorlular vardı. Elric’in birliğinin ortasında Yishana’nın Beyaz Leoparlar’ı uzun adımlarla yürüyorlardı ve kraliçenin kendisi atını ilk alayın arkasında, peşinde bir tabur şövalyeyle birlikte sancağının altında sürüyordu.

Hızlı bir şekilde okları yükselen ve sonra ya miğferlere çarpan ya da ete saplanan düşmana doğru ilerliyorlardı.

Yokuştan inip buluştuklarında durgun şafakta savaş naraları duyulmaya başlandı.

Elric, sıska Jagreen Lern ile çarpışmaya başladı. Hırlayan Teokrat, Fırtınayaratan’ın darbesini kendisini başarılı bir şekilde koruyan ateş kırmızısı bir kalkan ile savuşturdu. Elric kılıcın büyülü silahlara karşı özel olarak yapılmış olduğunu fark etti.

Jagreen Lern, Elric’i tanıyınca yüzünde pis bir gülümseme peydah oldu. “Burada olacağın söylenmişti, Beyazyüz. Seni tanıyorum Elric ve akıbetini biliyorum!”

“Kaderimi benden daha iyi bilen ne kadar da çok insan var,” dedi albino. “Ama seni öldürürsem Teokrat, belki de bu sırrı sen ölmeden ağzından zorla alabilirim?”

“Yo hayır! Efendilerimin planı bu şekilde değil.”

“Belki benimki böyledir!”

Kılıcını tekrar Jagreen Lern’e doğru savurdu ama Fırtınayaratan tekrar kalkandan sekti ve öfkeyle çığlık attı. Elric kılıcın elinde hareket ettiğini, hüsrana uğrayıp zonkladığını hissetti; normalde cehennemde dövülmüş kılıç ne kadar iyi yapılmış olursa olsun metali kesebilirdi.

Jagreen Lern, zırhlı eldiven giymiş olduğu sağ elindeki koca savaş baltasını Elric’in atının korunmasız olan başına doğru salladı. Bu garipti çünkü kendisi Elric’e de saldırabilecek bir konumdaydı. Albino, atının başını hızlıca bir kenara çekip darbeden kurtardı ve tekrar kılıcının ucunu Jagreen Lern’in göğsüne doğru savurdu. Rün kılıcı zırhı delmeyi başaramayınca çığlık attı. Savaş baltası tekrar savruldu ve Elric korunmak için kılıcını kaldırdı ama darbenin kuvvetiyle eyerinde gerileyince şaşırdı ve atının kontrolünü bir miktar kaybettiğinde bir ayağı üzenginin üzerinden kaydı.

Jagreen Lern tekrar saldırdı ve Elric’in atının kafatasını parçalamayı başardı. Kan ve beyin etrafa saçılırken at dizleri üzerine çöktü ve büyük gözleri kapandı.

Attan düşen Elric acı içinde ayağa kalktı ve Jagreen Lern’in sonraki darbesine hazırlandı ama büyücü kral arkasını döndü ve savaşın keşmekeşine karıştı.

“Maalesef senin hayatını ben almayacağım, Beyazyüz! Bu diğer güçlere verilen bir imtiyaz. Sen yaşarsan ve biz galip gelirsek belki o zaman seni arayıp bulurum.”

Sersemlemiş durumda olduğundan buna bir anlam veremeyen Elric başka bir at bulmak için umutsuzca etrafına bakındı, başı ve ön kısmı bereli, siyah bir zırhla korunan, başıboş bir şekilde savaştan kaçmaya çalışan bir Dharijor atı gördü.

Hızlı bir şekilde koşum takımına doğru zıpladı ve havada salınan dizgini tuttu. Hayvanı tekrar sakinleştirdi, bir ayağını üzenginin üzerine koydu ve zırhsız bir adam için rahatsız olan eyerin üzerine doğru kendini savurdu. Üzengilerin üzerinde ayakta duran Elric tekrar savaşa girdi.

Düşman süvarileri biçerek kendine yol açıyordu. Bir Şeytan Binici öldürüyor, bir kendisine doğru sivri dişleriyle atılan av kaplanını kesiyordu. Güzel zırhlı bir Dharijor kumandanını öldürdükten sonra kargılarıyla üzerine gelen iki piyadeyi kılıcıyla ikiye böldü. Atı bir canavar gibi şaha kalkarken canhıraş bir şekilde Yishana’nın sancağına yaklaşmaya çalışıyordu. Sonunda haberci adamlardan bir tanesini gördü.

Yishana’nın ordusu cesurca çarpışıyordu ama disiplinlerini kaybetmişlerdi. Etkili olmak istiyorsa tekrar grup halini almaları gerekiyordu.

“Süvariyi geri çağır!” diye bağırdı Elric. “Süvariyi geri çağır!”

Genç haberci başını kaldırdı. İki Şeytan Binicisi onu kötü bir şekilde sıkıştırmışlardı. Dikkati dağılınca Şeytan Biniciler’den birisi adamı kılıcıyla şişledi ve iki adam onu katlederlerken haberci çığlıklar atarak öldü.

Elric küfrederek atıyla ilerlemeye devam etti ve kılıcını Şeytan Biniciler’den bir tanesinin başının yan tarafına sapladı. Genç adam atından devrildi ve çamur üzerine düştü. Diğer Binici arkasını döndü ama Elric, uluyan Fırtınayaratan’ı çoktan ona doğru çevirmişti. Rün kılıcı ruhunu içerken çığlıklar atarak öldü.

Ölü olmasına rağmen hâlâ atının üzerinde olan habercinin bedeni kesikler içindeydi. Elric öne doğru eğildi ve kanlı boynuzu cesedin boynundan kopararak aldı. Boynuzu dudaklarına götürdü ve Süvariyi Geri Çağırma notasını üfledi. Kısa bir süre sonra gözünün ucuyla bazı atlıların arkalarına döndüklerini gördü. Sonra sancağın düşmeye başladığını ve sancak taşıyan adamın öldüğünü fark etti. Eyerine yükseldi ve Jharkor’un parlak sancak direğini tuttu. Bir elinde bu, dudaklarında boynuzla birlikte orduyu düzene sokmaya çalışmaya başladı.

Hırpalanmış ordudan geri kalanlar yavaş yavaş etrafında toplanmaya başladılar. Savaşın kontrolünü ele alan Elric elinden gelen tek şeyi yaptı; günü kurtarabilecek tek şeyi...

Boynuz ile uzun, yas içinde bir nota üfledi. Buna karşılık olarak Myyrrhnli adamların havaya yükselirken çıkan ağır kanatlarının sesini duydu.

Bunu gören düşman ordusu gizemli kafeslerin kapaklarını açtı.

Elric çaresizlik içinde sızlandı.

Önce garip bir baykuş sesi duyuldu ve sonra dev baykuşlar görüş alanlarına girdi. Doğdukları topraklar olan Myyrrhn’de bile soyları tükenmiş olmasına karşın o anda önlerinde havaya doğru yükseliyorlardı.

Düşman havadan gelecek bir saldırıya karşı hazırlanmıştı ve bir şekilde Myyrrhn halkının çok eski düşmanlarını bulmuşlardı.

Bu beklenmedik görüntü karşısında çok az şaşıran Myyrrhnliler, ellerindeki uzun mızraklarla büyük kuşlara saldırdılar. Karada savaşan güç durumdaki savaşçıların üzerine kan ve tüyler yağmaya başladı. İnsan ve kuş cesetleri yere düşüyor, altlarındaki süvari ve piyadeleri eziyorlardı.

Bu karmaşanın içinde Elric ve Yishana’nın Beyaz Leoparlar’ı düşmanları; Dyvim Slorm, Imrryrli askerler, Tarkesh süvarilerinden geri kalanlar ve yaklaşık yüz adet Shazaar askeriyle bir araya gelmek için yararak geçtiler. Elric başını kaldırdığında büyük baykuşların çoğunun öldürülmüş olduğunu gördü ama havadaki savaştan sonra Myyrrhnli adamlardan da yalnızca bir avuç kalmıştı. Baykuşlara karşı ellerinden geleni yapan adamlar bölgenin üzerinde dönüyor, savaştan uzaklaşmaya hazırlanıyorlardı. Büyük ihtimalle durumlarının ne kadar umutsuz olduğunu fark etmişlerdi.

Kuvvetleri birleştiği sırada Elric, Dyvim Slorm’a seslendi; “Savaşı kaybettik. Burada Sarosto ve Jagreen Lern’in hükmü geçiyor!”

Dyvim Slorm kılıcını havaya kaldırdı ve Elric’e onunla aynı görüşte olduğunu belirten bir bakış attı. “Kaderimizi gerçekleştirmek için yaşamak istiyorsak buradan hızlıca kaçmalıyız!” diye bağırdı.

Yapabilecekleri başka bir şey yoktu.

“Zarozinia’nın hayatı benim için her şeyden daha önemli!” diye bağırdı Elric. “Kendi başımızın çaresine bakalım!”

Ama düşman kuvvetlerinin ağırlığı, Elric ve adamlarını sıkıştıran bir mengene gibiydi. Alnına aldığı bir darbeden dolayı Elric’in alnı kan içindeydi. Gözlerine doğru akıp görüşünü bozduğundan sürekli olarak sol elini kaldırıp kanı silmek zorunda kalıyordu.

Fırtınayaratan’ı tekrar tekrar savurup umutsuzca etrafındaki düşmanları kesip biçerken sağ kolu ağrıyordu. Korkunç kılıcın bir yaşamı, neredeyse kendine ait bir zekâsı olmasına karşın o bile Elric’in tamamen dinç kalması için gerekli olan canlılığı sağlayamıyordu. Bir açıdan bundan dolayı memnundu çünkü rün kılıcından nefret ediyordu ama ondan kendisine akan kuvvete bağımlıydı.

Fırtınayaratan, Elric’in düşmanlarını öldürmekten fazlasını yapıyordu; ruhlarını içiyordu ve o yaşam gücünün bir miktarını Melnibonéli krala aktarıyordu…

Düşman safları geri çekildi ve açılır gibi oldu. Bu kendiliğinden oluşan yarıktan hayvanlar koşmaya başladı: Işıl ışıl gözleri ve kırmızı, uzun dişlerle dolu çeneleri olan hayvanlar. Pençeleri olan hayvanlar.

Pan Tang’ın av kaplanları.

Kaplanlar havaya sıçrayıp çığlıklar atan atları biçmeye başladılar. At veya insan ayırt etmeden kurbanlarının boğazına doğru atılıyorlar, sonrasında kanlı ağızlarını kaldırıp yeni kurbanlar var mı diye etraflarına bakıyorlardı. Elric’in küçük kuvvetinde korkuya kapılan adamlar çığlıklar atarak kaçmaya başladılar. Tarkeshli süvarilerin çoğu safları terk edip bölgeden uzaklaştı. Bunu gören Jharkorlular da çılgına dönmüş atlarıyla birlikte kaçmaya başladı ve hemen peşlerinden atlı Shazaarlılar da gitti. Bir süre sonra Dharijor ve Pan Tang’ın haşmetine karşı orada yalnızca Elric, Imrryrliler ve yaklaşık kırk Beyaz Leopar kalmıştı.

Elric boynuzunu kaldırdı ve Geri Çekilme notasını üfledi. Siyah atını arkaya döndürdü ve peşinde Imrryrliler ile birlikte vadide hızlıca kaçmaya başladı. Ama Beyaz Leoparlar son adamlarına kadar savaşıyorlardı. Yishana, adamların öldürmek dışında bir şey bilmediğini söylemişti. Görünüşe göre ölmeyi de biliyorlardı.

Elric ve Dyvim Slorm, Imrryrlileri vadiden yukarı doğru sürdüler. Beyaz Leoparlar’ın onlar kaçarken kalıp savaşmış olması, peşlerine hemen düşülmesini engelleyeceği için kendilerini şanslı sayıyorlardı. Melnibonéli, Jagreen Lern ile çarpıştıktan sonra Yishana’yı hiç görmemişti. Ona ne olduğunu merak ediyordu.

Vadideki bir dönemeçten dönerlerken Elric, Jagreen Lern ve müttefikinin tam savaş planını gördü; vadinin diğer uzunda güçlü, dinç bir piyade ve süvari grubu toplanmış, ordudan kaçanları öldürmek üzere bekliyorlardı.

Elric neredeyse düşünmeden, atını tepenin yokuşuna doğru sürdü. Dharijorlular kaçış yollarını kesmek için etrafa doğru yayılırken adamları albinonun peşinden geliyor, huş ağaçlarının alçak dallarına takılmamak için sürekli eğiliyorlardı.

• • •

Elric atını arkaya döndürdüğünde Beyaz Leoparlar’ın hâlâ Jharkor’un sancağı altında çarpıştıklarını gördü ve tepe yolundan ayrılmayarak o yöne doğru ilerledi. Yanında Dyvim Slorm ve bir avuç Imrryrli ile birlikte tepelerin zirvelerinden geçtiler; Dharijor ve Pan Tang süvarileri peşlerinden kovalarken atlarını dörtnala sürerek açık kırlara doğru ilerlediler. Düşman, Elric’i büyük ihtimalle tanımıştı ve onu ya öldürmek ya da yakalamak istiyordu.

Elric ilerilerinde daha önce kaçan Tarkesh, Shazaar ve Jharkorlular’ın onlarla aynı yolu kullanmış olduklarını gördü; ama onlar atlarını birlikte sürmüyor, yayılmış bir şekilde ilerliyorlardı.

Elric ve Dyvim Slorm, bilmedikleri topraklarda batıya doğru gitmeye ve dikkati liderlerinden kendi üzerlerine çekmek isteyen diğer Imrryrliler atlarını kuzeydoğuya, Tarkesh’e doğru birkaç günlük sığınak olur umuduyla sürmeye başladılar.

Savaş kazanılmıştı. Kötülüğün hizmetkârları galip gelmişti ve Batı’daki Genç Krallıklar’ın topraklarına dehşet çağı yerleşmişti.

Birkaç gün sonra Elric, Dyvim Slorm, iki Imrryrli, bedeninin sol tarafında ağır bir yara bulunan Yedn-pad-Juizev adındaki Tarkeshli bir kumandan ve savaştan bir at almış Shazaarlı bir piyade olan Orozn; sonunda peşlerinden gelenlerden kurtulmayı başarmış, atlarını yorgun bir şekilde kırmızı akşam göğüne kara gölgelerini vuran ince tepeli dağlara doğru sürüyorlardı.

Uzun saatler boyunca kimse konuşmamıştı. Yedn-pad-Juziev’in öldüğü belliydi ve onun için yapabilecekleri bir şey yoktu. Bunu kendisi de biliyordu ve herhangi bir beklentisi olmadan, yalnızca refakat etmek adına atını diğerleriyle birlikte sürüyordu. Bir Tarkeshli’ye göre oldukça uzundu, kızıl kuş tüyü hâlâ bereli mavi-metalden miğferinin üzerinde salınıyordu, göğüs zırhının bazı kısımları göçüktü; kendisinin ve başkalarının kanıyla boyalıydı. Sakalı siyah ve yağdan dolayı parlaktı, sert bir kayaya benzeyen burnu asker yüzünde sarp bir uçurum gibiydi ve gözleri sırlıydı. Dağ menzilinin görece güvenliğine ulaşmak için sabırsızlansalar da diğerleri kısmen saygıdan, kısmen de bir adamın bu kadar uzun süre hayata tutunabilmesine duydukları hayranlıktan dolayı hızlarını ona göre ayarlıyorlardı.

Gece bastırdı ve dağların üzerindeki göğe büyük, sarı bir ay asıldı. Hava bulutsuzdu ve yıldızlar ışıl ışıl parlıyorlardı. Savaşçılar gecenin karanlık ve fırtınalı olmasını diliyorlardı çünkü o halde gölgelerde daha güvende olurlardı; ama gece aydınlıktı ve ellerinden yalnızca kısa bir süre sonra dağlara ulaşacaklarını ummak dışında bir şey gelmiyordu; Pan Tang’ın av kaplanları izlerini bulup o korkunç hayvanların keskin pençeleri arasında ölmeden önce...

Elric kasvetli ve dalgın bir haldeydi. Dharijor ve Pan Tanglı istilacılar bir süre için yeni elde ettikleri imparatorluklarını güçlendirmekle meşgul olacaklardı. Bu olurken belki aralarında tartışmalar olurdu, belki de olmazdı ama bir süre sonra çok güçlenecek ve Güney ve Doğu Kıtaları’ndaki diğer uluslar için bir tehdit haline geleceklerdi.

Her ne kadar bütün dünyanın kaderini gölgelese de bunlar Elric için pek anlam ifade etmiyordu. Albino hâlâ Zarozinia’ya nasıl ulaşacağını bilmiyordu. Ölü yaratığın kısmen gerçekleşmiş kehanetini hatırladı ama bu hâlâ çok az anlam ifade ediyordu. Sürekli olarak batıya çevriliyormuş gibi hissediyordu, sanki Jharkor’un ötesindeki fazla yerleşke olmayan topraklara gitmeliymiş gibi. Kaderi orada mıydı? Zarozinia’yı kaçıranlar orada mıydı? Okyanusun ötesinde bir savaş pişiyor; Savaşın ötesinde dökülecek kan…

Eh, kan dökülmüştü ya da başka bir kandan mı bahsediliyordu? Elric’in akrabası Dyvim Slorm’un taşıdığı “ikiz” neydi? Yaşamaması gereken kimdi?

Belki de sır önlerindeki dağlarda saklıydı?

Atlarını ayın altında sürdüler ve bir süre sonra iki dağ arasında bulunan bir geçide vardılar. Yolun yarısını ilerleyince bir mağara buldular ve dinlenmek için içine girdiler.

• • •

Sabah olduğunda Elric mağaranın dışında bir ses duyup uyandı. Hızlı bir şekilde Fırtınayaratan’ı çekti ve mağaranın ağzına doğru süründü. Geçitten mağaraya doğru atıyla gelen, üzerindeki kıyafetler yıpranmış olan adamı görünce kılıcını kınına soktu ve usulca adama seslendi. “Buraya gel, haberci! Biz dostuz!”

Adam Yishana’nın habercilerinden biriydi. Zırhının üzerine giydiği cübbesinde şerit şerit kesikler ve zırhında da göçükler vardı. Kılıcı ve miğferi yoktu. Genç bir adamdı, yüzünde bitkinlik ve umutsuzluk izleri taşıyordu. Başını kaldırdı, Elric’i tanıyınca rahatlar gibi oldu.

“Lord Elric, savaşta öldürüldüğünüz söyleniyordu.”

“Bu güzel, peşimize düşme ihtimalleri az demektir. İçeri gel.”

Diğerleri de uyanmışlardı, bir kişi hariç. Yedn-pad-Juziev geceleyin uyurken ölmüştü. Orozn esnedi ve baş parmağıyla cesedi dürttü. “Yakında yemek bulamazsan ölü dostumuzu yemeyi düşünmeye başlayacağım.”

Adam bu espriyi duyunca Elric ne cevap verecek diye baktı ama albinonun yüzündeki ifadeyi görünce utandı, homurdanarak ve yerdeki taşlara vurarak mağaranın derinliklerine doğru çekildi.

Elric mağaranın girişinin hemen yanındaki bir duvara dayandı. “Ne haberler getirdin?” diye sordu.

“Kara haberler, lordum. Shazaar’dan Tarkesh’e kara ıstırap hakim oldu, demir ve ateş lanetli bir fırtına gibi ulusları içine alıyor. Tamamen yenilgiye uğradık. Düşmana karşı yalnızca küçük gruplar umutsuz bir mücadele veriyorlar. Halkımızın bir kısmı şimdiden haydutluğa başladı. Birbirlerini soyuyorlar, düşünün ki ne kadar kötü zamanlar.”

Elric başını salladı. “Dost topraklarında yabancı müttefikler yenilince böyle olur. Peki ya Kraliçe Yishana?”

“Başarısız oldu lordum. Metaller içinde pek çok adama karşı savaştı ama sonunda öldü; bedeni saldırıların kuvvetinden parçalandı. Sarosto yadigar olarak başını aldı ve Pan Tang ittifakına karşı çıkan üvey kardeşi Karnarl’ın eli ve kendisine karşı bir ordu toplayan Nargesserli Penik’in gözleri gibi ganimetlerinin arasına kattı. Teokrat Jagreen Lern diğer bütün esirlerin işkence edilerek öldürülmesini ve bir ayaklanmaya karşı uyarı maiyetinde olsun diye zincirlerle bütün diyar boyunca asılmaları emrini verdi. Gerçekten korkunç bir ikili lordum!”

Bunu duyan Elric dudaklarını sıktı. Tek yolunun batı olduğu apaçık ortadaydı fakat geri dönerse istilacılar onu aramaya başlayacaklardı. Dyvim Slorm’a döndü. Imrryrli’nin gömleği paramparçaydı ve sol kolu kuru kanla kaplıydı.

“Kaderimiz batıda gibi duruyor,” dedi sessizce.

“O halde çabuk olalım,” dedi kuzeni, “zira bu işi bitirmek ve en azından sonunda ölecek miyiz ölmeyecek miyiz öğrenmek için can atıyorum. Düşmanla çarpışarak bir şey kazanmadık, üstüne bir de zaman kaybettik.”

“Ben bir şey kazandım,” dedi Elric, Jagreen Lern ile olan çarpışmasını düşünerek. “Jagreen Lern’in bir şekilde eşimin kaçırılmasıyla ilgili olduğu bilgisini edindim ve alakası olmasa bile ben yine de intikamımı alacağım.”

“Şimdi,” dedi Dyvim Slorm, “hızlı bir şekilde batıya gidelim.”

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

O gece dağlık bölgenin daha da içlerine girdiler. İşgalciler tarafından gönderilmiş birkaç grup vardı ama onlardan kaçınmayı başardılar. Buna rağmen iki Imrryrli, liderlerinin özel bir yolculukta olduklarını fark edip farklı bir yöne gittiler. Haberci de iç karartıcı haberleri yaymak için güneye doğru gidince geriye yalnızca Elric, Dyvim Slorm ve Orozn kaldı. Orozn’un orada olması ikilinin hoşuna gitmiyordu ama bir süre katlanmaya karar verdiler.

Bir gün sonra Orozn ortadan kayboldu, Elric ve Dyvim Slorm kara kayalıklarda ilerlemeye, uzun ve bunaltıcı kanyonlardan ve dar yollardan geçmeye devam ettiler.

Keskin siyah üzerine parlak beyaz bir şekilde dağlara kar yağınca dağlar arasındaki geçitler kaygan ve tehlikeli bir hale geldi. Sonra bir akşam dağların geniş bir vadiye açıldığı bir yere vardılar ve dağların eteklerinden zorlukla inmeye başladılar. Atlarının ayak izleri karda büyük siyah yaralar açıyordu ve hem kendilerinin hem de atlarının nefesleri soğuk havada beyaz bir duman olup dalgalanıyordu.

Vadinin öbür tarafından kendilerine doğru bir atlının geldiğini gördüler. Bir atlıdan korkmaları için bir sebep yoktu, bu yüzden kendilerine yaklaşmasını beklediler. Gelenin Orozn olduğunu görünce şaşırdılar. Adam kurt derisinden ve geyik postundan yapılma kıyafetler giymişti. Onları dostça selamladı.

“İkinizi arıyordum. Benimkinden daha meşakkatli bir yol seçmiş olmalısınız.”

“Nereden geliyorsun?”diye sordu Elric; yüzü asıktı ve çökük derisi elmacık kemiklerinin daha çok çıkmasına sebep oluyordu. Işıl ışıl kırmızı gözleriyle o anda hiç olmadığı kadar kurda benziyordu. Zarozinia’nın kaderini düşünmek canını sıkıyordu.

“Yakınlarda bir yerleşke var. Gelin, sizi götüreyim.”

Bir süre boyunca Orozn’u takip ettikten sonra akşam karanlığı bastırmaya başladı. Batan güneş, dağları kızıl bir şekilde lekelerken vadinin diğer ucuna vardılar ve uzakta birkaç huş ağacı, onların da arkasında çam ağaçlarından oluşan bir küme gördüler.

Orozn onları o ağaçlığa soktu.

Karanlığın içinden bir düzine nefret dolu esmer adam haykırarak çıktı; ve bir de başka bir şey... Zırhlı ellerindeki silahlarını kaldırmışlardı. Zırhlarına bakılırsa Pan Tang’dan geliyor olmalılardı. Orozn yakalanmış, Elric ve kuzenini pusuya düşürmek zorunda bırakılmış olmalıydı.

Elric şaha kalkan atını geriye doğru döndürdü.

“Orozn! Bize ihanet ettin!”

Ama Orozn atını öbür tarafa doğru sürüyordu. Soluk yüzünde suçlulukla bir kez dönüp arkasına baktı. Sonra gözlerini Elric ve Dyvim Slorm’dan çekti ve atını ıslak yosunla dolu tepeden gecenin uluyan karanlığına doğru sürmeye devam etti.

Elric belinden Fırtınayaratan’ı çıkardı, kabzasını tuttu, pirinç alaşımla güçlendirilmiş bir gürzün darbesini engelledi, kılıcını gürzün sapından aşağı kaydırdı ve saldırganın parmaklarını kesti. Bir süre sonra adamlar ikilinin etrafını sardılar. Fırtınayaratan çılgın, serkeş bir ölüm şarkısı şakımaya başladı.

Ama Elric ve Dyvim Slorm, geçmişteki maceralarından dolayı hâlâ zayıflardı. Fırtınayaratan’ın kötü gücü bile Elric’in yoksun damarlarını tamamen canlandırmaya yetmiyordu. Albino korku içindeydi; saldırganlardan değil, kaderinde ölmek ya da yakalanmak olmasından korkuyordu. Bu savaşçılarının kehanet hakkında efendileri gibi bilgili olmadıklarını ve o anda ölmemesi gerektiğinin farkında olmadıklarını hissediyordu.

Tam o anda çarpışırken büyük bir hatanın yapılmak üzere olduğunu düşündü…

“Arioch!” diye haykırdı korkuyla Melniboné’nin iblis tanrısına. “Arioch! Bana yardım et! Yardımına karşılık kan ve ruhlar al!”

Ama dik kafalı varlık yardım göndermedi.

Dyvim Slorm’un kılıcı bir adamın boğaz zırhını geçip gırtlağına saplandı. Diğer Pan Tanglı atlılar onun üzerine atıldılar ama Dyvim Slorm, kılıcını havada daire çizecek şekilde savurduğundan dolayı gerilemek durumunda kaldılar. Dyvim Slorm, Elric’e şöyle dedi; “Neden kafasına estiği şekilde davranan bir tanrıya tapıyoruz ki?”

“Belki de zamanımızın geldiğini düşünüyordur!” diye bağırdı Elric rün kılıcı başka bir düşmanının yaşam gücünü emerken.

Yorgun argın savaşmaya devam ediyorlardı ki çarpışan kılıçların sesini başka bir ses bastırdı; at arabalarının sesi ve alçaktan gelen, iniltiye benzeyen çığlıklar.

İnce, mağrur ağızları olan esmer ve yakışıklı adamlar hemen çarpışmaya girdiler. Muazzam bedenleri yarı çıplaktı ve beyaz tilki kürkünden yapılma pelerinleri arkalarında dalgalanıyordu. Mızraklarını şaşkın Pan Tanglı askerlere korkunç bir isabet oranıyla fırlatıyorlardı.

Elric kılıcını kınına soktu ve savaşmak ya da kaçmak için hazırlandı. “İşte şuradaki, beyaz yüzlü olan!” diye bağırdı kara derili at arabası binicisi Elric’i görünce. At arabaları durdu. Uzun boylu atlar burunlarından soluyarak toynaklarıyla yeri dövmeye başladılar. Elric, at arabası binicilerinin liderine doğru ilerledi.

“Minnettarım,” dedi. Bunu derken yorgunluktan neredeyse atından düşüyordu. Sarkık omuzlarını iyice eğerek adamları selamladı. “Beni tanıyor gibisin; bu maceraya çıkalıberi beni tanıyan ama benim maalesef tanımadığım üçüncü kişisin.”

Lider, çıplak göğsündeki pelerinin bağına asıldı ve ince dudaklarıyla gülümsedi. “Benim adım Sepiriz ve yakında beni tanıyacaksın. Sana gelince, seni binlerce yıldır tanıyoruz. Elric... Melniboné’nin son kralı değil misin?”

“Evet.”

“Ve sen de,” dedi Sepiriz, Dyvim Slorm’a bakarak, “Elric’in kuzenisin. İkiniz Melniboné’nin saf soyunun sonunu temsil ediyorsunuz.”

“Öyle,” dedi Dyvim Slorm meraklı bir bakışla.

“Bu yoldan geçmenizi bekliyorduk. Bir kehanet...”

“Zarozinia’yı siz mi kaçırdınız?” Elric kılıcına uzandı.

Sepiriz başını iki yana salladı. “Hayır ama eşinin nerede olduğunu söyleyebiliriz. Sakin ol. Ne kadar sıkıntılı olduğunu tahmin etsem de bildiğim her şeyi bizim alanımıza döndüğümde daha iyi açıklayabilirim.”

“Önce kim olduğunuzu söyleyin,” dedi Elric sert bir şekilde.

Sepiriz hafifçe güldü. “Sanırım bizi tanıyorsunuz; en azından bizim hakkımızda bir şeyler biliyorsunuzdur. Sizin atalarınız ve bizim halkımız arasında Parlak İmparatorluk’un ilk zamanlarında belli bir dostluk vardı.” Bir an duraksadıktan sonra devam etti. “Imrryr’de hiç dağdaki On’lar hakkında efsaneler duydunuz mu? Ateş dağında uyuyan On’lar?”

“Pek çok kez.” Elric nefesini tuttu. “Şimdi betimlemelerden sizi çıkardım ama ateş dağında asırlar boyunca uyuduğunuz söylenir. Neden böyle yabancı topraklarda dolanıyorsunuz?”

“İki bin yıldır hareketsiz olan volkandaki evimizden bir patlamadan dolayı çıktık. Son zamanlarda Dünya’nın her yerinde doğada böyle hareketlenmeler var. Yeniden uyanmamızın zamanının geldiğini anladık. Biz Kader’in hizmetkârlarıydık ve görevimiz sizin kaderinizle aşırı derecede bağlı. Zarozinia’yı kaçıranlardan size bir mesaj getirdik; bir mesaj da farklı bir kaynaktan. Şimdi bizimle birlikte Nihrain Uçurumu’na dönüp anlatacaklarımızı dinler misiniz?”

Elric bir an durup düşündükten sonra beyaz yüzünü kaldırdı. “İntikam almak için sabırsızlanıyorum Sepiriz; ama anlatacakların intikam almamı hızlandıracaksa ben geleceğim.”

“O halde gelin!” Siyah dev, atının dizginlerine asıldı ve at arabasını geriye döndürdü.

Bir dağın üst kısımlarındaki koca bir yarık olan Nihrain Uçurumu’na varmaları bir gün bir gece sürdü; buradan herkes uzak duruyordu çünkü dağların yakınında yaşayanlar için doğaüstü bir değere sahipti.

Soylu Nihrain yolculuk sırasında fazla konuşmadı. Uçurumun tepesine geldiklerinde at arabalarını yarığın karanlık diplerine doğru dik yoldan aşağı doğru sürdüler.

Yaklaşık yarım kilometre derine indiklerinde etrafta hiç ışık yoktu ama ileride titrek meşale ışıklarının olağanüstü bir duvar resminin yontulmuş çerçevesini ve kayaya gömülü bir açıklık gördüler. Sonra, atlarını aşağı doğru bir süre daha sürdükten sonra yabancıların asırlardır görmediği, insanda huşu uyandıran Nihrain şehri karşılarına çıktı. Nihrain’den geriye kalanlar artık burada yaşıyorlardı; Melniboné’den bile daha eski bir ırktan gelen, yirmi bin yıllık bir geçmişe sahip on ölümsüz adam.

Etraflarında çağlar önce canlı kayadan oyulmuş devasa sütunlar, büyük heykeller ve sıra sıra geniş balkonlar vardı. Uçurumun yüzüne otuz metre yüksekliğinde pencereler ve geniş basamaklar oyulmuştu. On’lar at arabalarını büyük bir kapıdan geçirdi ve garip semboller ve daha da garip duvar resimleriyle bezeli Nihrain mağaralarına girdiler. İçeride asırlardır süregelen uykularından efendilerinin ihtiyaçlarını karşılamak için uyanan köleler koşuşuyordu. Onlar bile Elric’in bildiği şekliyle insana benzemiyorlardı.

Elric ve Dyvim Slorm, atlarından inip huşu içinde etrafa bakarlarken Sepiriz, atın dizginlerini bir köleye verdi.

“Şimdi benim odama gidelim. Orada size bilmek istediklerinizi; ve ne yapmanız gerektiğini söyleyeceğim.”

İki akraba, Sepiriz’in peşinden sabırsız bir şekilde yürüdüler. Sayısız dehlizden geçtikten sonra kara heykellerle dolu büyük bir odaya geldiler. Bu salonun arkasındaki büyük şöminelerde ateş yakılmıştı. Sepiriz, büyük bedenini katlayarak bir sandalyeye oturdu ve ikiliye de abanoz ağacından yapılma iki eş sandalyeye oturmalarını işaret etti. Hepsi bir ateşin önüne oturduklarında Sepiriz derin bir nefes aldı ve etrafına baktı. Bunu gören Elric ve Dyvim Slorm, adamın belki de oranın eskiden nasıl olduğunu aklına getirdiğini düşündüler.

Bu sıradanlık gösterisinden dolayı biraz sinirlenen Elric aciliyet içeren bir ses tonuyla konuşmaya başladı, “Affedersin Sepiriz ama bize mesajını ileteceğini söylemiştin.”

“Evet,” dedi Sepiriz, “ama anlatmam gereken o kadar şey var ki toparlamak için bir an bekledim.” Sözüne devam etmeden önce sandalyeye yayıldı.

“Eşinin nerede olduğunu biliyoruz,” dedi sonunda, “ve güvende olduğunu da. Sende olan bir şeyle pazarlık yapılması planlandığı için zarar görmeyecek.”

“O zaman bana bütün hikâyeyi anlat,” dedi Elric durgun ve soğukça.

“Atalarınla dosttuk Elric. Ve onların yerini aldığı, taşıdığın kılıcı dövenlerle de dosttuk.”

Endişeli olmasına rağmen Elric’in ilgisi uyanmıştı. Yıllar boyunca rün kılıcından kurtulmaya çabalamış ama başarılı olamamıştı. Bütün çabaları boşa gitmişti ve her ne kadar gücünün çoğunu artık ilaçlardan sağlasa da kılıcı hâlâ taşıması gerekiyordu.

“Kılıcından kurtulmak istiyor musun, Elric?” diye sordu Sepiriz.

“Evet... bunu herkes bilir.”

“O halde şu hikâyeyi dinle.

“Kılıcın –ve ikizinin– kimin için ve ne amaçla dövüldüğünü biliyoruz. Özel bir amaç ve özel insanlar için dövüldüler. Onları yalnızca damarlarında kraliyet soynunun kanı akan Melnibonéliler taşıyabilir.”

“Melniboné tarih ya da efsanelerinde herhangi özel bir amaçtan bahsedilmiyor,” dedi Elric öne doğru eğilerek.

“Bazı sırların tamamen saklanması en iyisidir,” dedi Sepiriz sakin bir şekilde. “O kılıçlar çok güçlü varlıklardan oluşan bir grubu yok etmek için dövülmüşlerdi. Bunların arasında Ölü Tanrılar da var.”

“Ölü Tanrılar... ama isimlerinden de belli olduğu üzere onların uzun zaman önce yok olduklarını biliyorsun.”

“Sen ‘yok oldular,’ diyorsun. İnsanların bildikleri anlamıyla ölüler ama ölmeyi, kendilerini maddesel bir şekilden kurtarmayı seçtiler. Yaşam yapı taşlarını sonsuzluğun siyahlığına attılar çünkü o günlerde korku içindeydiler.”

Elric, Sepiriz’in anlattığı şeyi tam olarak algılayamıyordu ama Nihrainli’nin dediğini kabul edip dinlemeye devam etti.

“Bir tanesi geri döndü,” dedi Sepiriz.

“Neden?”

“Onu ve onun gibi olan diğer tanrılar için tehlike yaratan iki şeyi ne pahasına olursa olsun ele geçirmek için; her nerede olurlarsa olsunlar, bu şeyler onlara zarar verebilir.”

“Nedir bu şeyler?”

“Maddi boyutta iki kılıç görünümleri var, rün işliler ve büyülüler... Yaskılıcı ve Fırtınayaratan.”

“Bu!” Elric kılıcına dokundu. “Tanrılar bundan neden korkuyorlar ki? Ve diğeri uzun yıllar önce öldürdüğüm kuzenim Yyrkoon ile birlikte Araf’a gitti. Kayboldu.”

“Bu doğru değil. Biz kılıcı geri aldık; bu Kader’in bize verdiği bir amaçtı. Burada, Nihrain’de şu an. Kılıçlar, Ölü Tanrılar’ı def etsinler diye atalarınıza verilmişti ve onlar da bunu yaptılar. Ölü Tanrılar ile düşman olan ve insan olmayan demirci ustaları tarafından dövüldüler. Bu demirci ustalarının kendileri Kaos’a değil Düzen’e bağlı olsalar da kötülüğe kötülükle karşı savaşmak zorunda kaldılar. Kılıcı birkaç sebepten ötürü dövdüler; dünyayı Ölü Tanrılar’dan kurtarmak bunlardan yalnızca bir tanesiydi!”

“Diğer sebepler neler?”

“Bunu zamanla öğreneceksin; zira bütün yazgı ortaya serilmeden bizim ilişkimiz bitmeyecek. Münasip zaman gelene kadar diğer sebepleri size vermememiz gerekiyor. Tehlikeli bir kaderin var Elric, seni kıskandığımı söyleyemem.”

“Peki bize vermen gereken mesaj ne?” diye sordu Elric sabırsızca.

“Jagreen Lern’in yarattığı karışıklık sayesinde size daha önce söylediğim gibi Ölü Tanrılar’dan bir tanesi Dünya’ya dönmeyi başardı. Etrafına yardımcılar da topladı. Eşini kaçıranlar onlar.”

Elric üzerine derin bir umutsuzluk çöktüğünü hissetti. Bu kadar büyük güçlere mi karşı gelmek zorundaydı?

“Neden?..” diye fısıldadı.

“Darnizhaan, Zarozinia’nın senin için önemli olduğunu biliyor. Pazarlık yaparak onu verip iki kılıcı almak istiyor. Biz yalnızca elçiyiz. Sen ya da Dyvim Slorm istediği takdirde elimizde olan kılıcı vermeliyiz, zira onu taşımak kraliyet soyundan olanların doğal bir hakkı. Darnizhaan’ın koşulları basit. Ona varlığını tehdit eden kılıçları vermezsen Zarozinia’nın ruhunu Araf’a gönderecek. Kızın ölümü bizim anladığımız anlamda ölüm olmayacak, nahoş ve sonsuz olacak.”

“Peki ben bunu kabul edersem ne olacak?”

“Bütün Ölü Tanrılar geri dönecekler. Bunun önünde yalnızca kılıçların gücü duruyor!”

“Peki Ölü Tanrılar geri dönerse ne olur?”

“Ölü Tanrılar olmadan bile Kaos, gezegeni işgal etmeye çalışıyor ama onlar da yanında olursa tamamen yenilmez olur. Dünyayı kötülük sarar. Kaos, bu Dünya’yı korkunç bir dehşet ve yıkıma götürür. Neler olduğuna bir miktar şahit oldun ve Darnizhaan döneli daha çok kısa bir zaman oldu.”

“Yishana’nın ordularının yenilmesinden ve Sarosto ve Jagreen Lern’in işgallerinden mi bahsediyorsun?”

“Evet. Jagreen Lern, Kaos ile bir anlaşma yaptı –bütün Kaos Lordları ile, yalnızca Ölü Tanrılar ile değil– ve Kaos, Kader’in Dünya’nın geleceği için yaptığı plandan korkuyor ve gezegenimizde hüküm sürerek bunu engellemeye çalışıyor. Kaos Lordları, Ölü Tanrılar’ın yardımı olmadan bile yeterince güçlüler. Darnizhaan yok edilmeli.”

“Önümde yapması imkânsız bir seçim var, Sepiriz. Fırtınayaratan’dan vazgeçersem bitkiler ile hayatta kalabilirim ama Zarozinia için takas edersem Kaos tüm gücüyle yayılacak ve vicdanımda korkunç bir suçluluk duygusu olacak.”

“Seçim yalnızca senin.”

Elric bunun üzerine düşündü ama problemi çözmek için aklına bir yol gelmiyordu.

“Diğer kılıcı getir,” dedi en sonunda.

Sepiriz bir süre sonra elinde Fırtınayaratan’dan çok da farklı olmayan bir kılıçla birlikte yanlarına geldi.

“Ee Elric... kehanet anlam kazandı mı?” diye sordu Yaskılıcı’nı tutarak.

“Evet, benim taşıdığımın ikizi bu. Ama son olarak; nereye gitmemiz gerekiyor?”

“Birazdan söyleyeceğim. Ölü Tanrılar ve Kaos kuvvetleri, kardeş kılıcın bizde olduğunu bilmelerine rağmen bizim aslında kime hizmet ettiğimizi bilmiyorlar. Daha önce söylediğim gibi bizim efendimiz Kader ve kendisi, bu Dünya için değiştirilmesi zor bir ağ ördü. Ama değiştirilebilir; ve Kader’in aldatılmadığından emin olmak bizim görevimiz. Bir sınavdan geçmek üzeresin. Nihrain’e dönüşünden sonra sana ne söyleyeceğimiz seçimlerine ve hareketlerinde göre belirlenecek.”

“Buraya dönmemi mi istiyorsunuz?”

“Evet.”

“Yaskılıcı’nı ver,” dedi Elric hızlıca.

Sepiriz kılıcı ona uzattı. Elric, kardeş kılıçların ikisini birden ellerinde tuttu. Aralarındaki bir şeyi ölçüyormuş gibiydi.

İki kılıç da birbirini tanıyarak figan etmeye başladılar. Elric’in bedeninden güçler akmaya başlayınca kendini çelik sertliğinde bir ateşten yapılmış gibi hissetti.

“Şimdi ikisini birden elimde tutunca güçlerinin zannettiğimden çok daha fazla olduğunun farkına varıyorum. Bir araya geldiklerinde sahip oldukları ve Ölü Tanrı’ya karşı kullanabileceğimiz bir nitelikleri var.” Kaşlarını çattı. “Ama bunu daha sonra konuşuruz.” Keskin bakışlarını Sepiriz’e çevirdi. “Şimdi, Darnizhaan nerede?”

“Myyrrhn’de, Xanyaw Vadisi’nde!”

Elric, Yaskılıcı’nı Dyvim Slorm’a verdi. Kuzeni, kılıcı temkinli bir şekilde kabul etti.

“Ne tercih yapacaksın?” diye sordu Sepiriz.

“Kim bilir?” Elric kısmen gücenmiş, kısmen neşeli bir şekilde konuşuyordu. “Belki de bu Ölü Tanrı’yı yenmenin bir yolu vardır…

“Ama şunu söyleyeyim Sepiriz; elime fırsat geçerse o Ölü Tanrı’yı buraya geldiğine pişman edeceğim zira beni gerçekten öfkelendirebilecek tek şeyi yaptı. Melnibonéli Elric’in öfkesi ve kılıcı Fırtınayaratan dünyayı yok edebilir!”

Sepiriz sandalyesinden kalktı ve kaşlarını kaldırdı.

“Peki ya tanrıları Elric, tanrıları yok edebilir mi?”

BEŞİNCİ BÖLÜM

Elric, Nihrain atının üzerinde dev bir korkuluk gibi cılız ve büyük bir şekilde duruyor, Dyvim Slorm ile birlikte ilerliyordu. Yüzünde bütün duygularını saklayan bir maske vardı ve kızıl gözleri göçük yuvalarında birer kömür gibi yanıyorlardı. Rüzgâr, saçını bir o yana bir bu yana savuruyordu ama Elric eyerde sabit bir şekilde oturmuş, gözlerini ileri dikmişti. Uzun parmaklarının biri Fırtınayaratan’ın kabzasının üzerindeydi.

Yaskılıcı’nı hem mağrur hem de temkinli bir şekilde taşıyan Dyvim Slorm, arada sırada kılıcın kardeşine doğru figan ettiğini duyuyor, belinde resmen ürperdiğini hissediyordu. Yalnızca daha sonra kendine kılıcın onu ne hale getirebileceğini, ona ne verip ondan ne talep edebileceğini sormuştu. Ondan sonra da elini kılıçtan mümkün olduğunda uzak tutmuştu.

Myyrrhn sınırlarına yaklaştıklarında bir grup Dharijorlu paralı asker –fatihlerin kıyafetlerini giymiş Jharkor sakinleri– ikilinin üzerine doğru gelmeye başladı. Rezil adamlardı ve Elric’in yoluna çıkmamaları gerektiğini bilmeleri gerekirdi. Atlarını sırıtarak ikilinin üzerine sürdüler. Miğferlerindeki siyah kuş tüyleri inip kalkıyor, zırh levhaları gacırdıyor ve metalden madeni bir ses çıkıyordu. Şaşı bir zorba olan liderlerinin belinde bir balta vardı ve atını Elric’in hemen önüne doğru çekti.

Efendisinin dizginlere asılması üzerine albinonun atı durdu. Yüzündeki ifade değişmeyen Elric, Fırtınayaratan’ı hızlı bir şekilde çıkardı. Dyvim Slorm da kendi kılıcını çekti ve sessizce gülen adamlara baktı. Bu sırada kılıcın kınından ne kadar hızlı bir şekilde çıkmış olduğunu düşünüyordu.

Sonra herhangi bir meydan okuma olmamasına karşın Elric adamlara saldırdı.

Bir makine gibi hızlı, etkili ve ifadeden yoksun bir şekilde çarpışıyordu. Bir darbeyle liderin omuz zırhını kesti ama orada durmayan Fırtınayaratan, zırh ve eti yararak adamın midesine kadar girdi. Bedeni öylesine kesti ki koca bir kırmızı yarık oluştu, siyah metalin üzeri de kana boyandı. Lider yavaşça ölürken ağladı. Bir an için atının üzerine çöktü, sonra yere düştü ve ayağının biri üzenginin üzerinde kısılı kaldı.

Fırtınayaratan, metali bir mırlama yaydı, Elric kol ve kılıcını savurarak sanki silahsız ve zincirliymişler gibi atlıları hissizce öldürdü.

Kısmen duyulara sahip olan Yaskılıcı’na alışık olmayan Dyvim Slorm, onu sıradan bir kılıçmış gibi tutmaya çalıştı ama kılıç, adamın elinde hareket etti ve normalde onun yapacağından daha zekice hamleler yaptı. Hem bedensel hem de harika olan garip bir güç hissi Dyvim Slorm’un içine doldu ve çılgınca bağırırken atalarının savaşta böyle olmuş olabileceklerini düşündü.

Çarpışma hızlıca bitti. İkilinin ardında ruhları çekilmiş cesetler kaldı. Bir süre sonra Myyrhn topraklarına vardılar. İki kılıç da ekseriyetle kanlıydı.

Elric artık daha sağlıklı düşünüp daha tutarlı bir şekilde hareket edebiliyordu ama atını hemen yanında süren Dyvim Slorm ile konuşmuyorlardı. Kuzeninin, ona yardımcı olsun diye çağırılmadığından dolayı canı sıkkındı.

Elric aklının geçmiş, şimdiki zaman ve geleceği içine alacak şekilde zaman üzerinde düşünmesine izin verdi ve bir bütün oluşturdu... bir motif. Motife şüpheyle yaklaşıyordu, şekli hoşuna gitmiyordu çünkü şekle güven duymuyordu. Ona göre hayat; kaotik, şans egemenliği altında ve tahmin edilemez bir şeydi. Bir motif görebilmek bir numaraya kanmaktı, aklın bir illüzyonu.

Birkaç şey bilir, hiçbir konuda hükme varmazdı.

Fiziksel ve psikolojik olarak taşımak zorunda olduğu bir kılıca sahip olduğunu biliyordu. Bu, içinde olan ve değiştiremediği bir zayıflık durumuydu; ya kendine ya da sebep sonuç felsefesine duyduğu güvensizlikten kaynaklanıyordu. Kendisini bir realist olarak konumlandırırdı.

Zaman zaman anlaşılmaz gelse de eşi Zarozinia’yı sevdiğini ve kızın zarar görmemesi anlamına gelecekse ölümü kabulleneceğini biliyordu.

Hayatta kalırsa ve elde ettiği, elde tutmak için savaştığı özgürlüğünü yitirmezse Ölü Tanrı’nın olduğu yere gidip durumu değerlendirdikten sonra uygun olan şeyi yapmak zorunda olduğunu biliyordu. Kaos’u her ne kadar kabul etmiş olursa olsun bir derece Düzen tarafından hüküm sürülen bir dünyada istediği şeyi daha iyi yapma şansı olduğunu biliyordu.

Rüzgâr o ana kadar sıcaktı ama gün batarken soğumaya başladı. Alçak, bulutlu bir göğün ağır gri şeritleri, soğuk bir denizdeki adalar gibi grinin daha açık tonlarından ayırt edilebiliyordu. Ve Elric’in burnunda duman kokusu, kulaklarında tekdüze bir şekilde esen rüzgârı bastıran kuşların çılgınca cıvıltısı ve ıslık çalan bir çocuğun sesi vardı.

Dyvim Slorm, atını ıslık sesinin geldiği yöne doğru çevirdi. Bir çalılığa doğru ilerledi, eyerinin üzerinde eğildi ve tuniğinin kenarından yakaladığı, elinde çırpınan bir çocukla birlikte tekrar doğruldu.

“Evin nerede delikanlı?” diye sordu Dyvim Slorm.

“Birkaç kilometre uzaklıktaki bir köyde efendim,” dedi çocuk. Nefessiz kalmıştı ve korku içindeydi.

Kocaman açtığı gözlerini Elric’e dikti. Uzun boylu albinonun sert ve acımasız suratına büyülenmiş gibi bakıyordu.

Kafasını keskin bir şekilde yukarı kaldırıp Dyvim Slorm’a baktı. “Bu Elric Dostkatili, değil mi?” diye sordu.

Dyvim Slorm çocuğu serbest bıraktı. “Xanyaw Vadisi nerede?”

“Buranın kuzeybatısında; ama ölümlüler gitmez oraya. Bu Elric Dostkatili değil mi, efendim, söyler misiniz?”

Dyvim Slorm hüzünlü bir şekilde kuzenine baktı ve çocuğa cevap vermedi. İkili atlarını kuzey batıya doğru sürmeye başladı. Elric elinden geldiğince acele ediyordu.

Atlarını vahşi bir rüzgârın örselediği soluk gecede sürdüler.

Ve Xanyaw Vadisi’ne yaklaştıkça bütün göğün, yerin ve havanın ağır, zonklayan bir müzikle dolduğunu fark ettiler. Ahenkli ve hoş akorlar yükselip alçalıyordu; ve peşinden beyaz-yüzlüler geldi.

Her birinin siyah bir cübbesi, ucu üçe ayrılan kılıçları ve suratlarında bir sırıtış vardı. Peşleri sıra müziği getirerek ve deli gibi koşarak geldiklerinde ikili dönüp kaçmamak için kendilerine ve atlarına zor hakim oldular. Elric hayatında dehşet verici, diğer insanların akıllarını kaybetmesine yol açacak pek çok şey görmüştü ama bir sebepten ötürü bunlar onu diğer her şeyden daha derin bir şekilde etkilemişti. Görünüşlerine bakıldığında sıradan insanlardı ama içlerinde dehşet verici bir ruh vardı.

Kendilerini savunmaya hazırlanan Elric ve Dyvim Slorm, kılıçlarını çekip çarpışmayı beklediler ama hiçbir şey olmadı. Müzik ve adamlar yanlarından hızlıca geçip, ikilinin geldikleri yöne doğru devam ettiler.

Aniden üzerlerinde kanatların çırpıldığını, gökten gelen bir çığlığı ve korkunç bir feryat duydular. Yanlarından iki kadın koşarak geçti ve Elric, kadınların kanatlı Myyrrhn ırkından olup kanatsız olduklarını görünce rahatsız oldu. Elric’in hatırladığı bir kızın aksine bu kadınların kanatları kasten kesilmişti. İki biniciye dönüp bakmadan gecenin içine doğru koşarak kayboldular. Gözleri boştu ama yüzlerinde delilik vardı.

“Neler oluyor Elric?” diye sordu Dyvim Slorm rün kılıcını kınına sokarken. Diğer eliyle kasılan atını kontrol etmeye çalışıyordu.

“Bilmiyorum. Ölü Tanrılar’ın hükmünün geri döndüğü bir yerde ne olur?”

Etrafları acele bir ses ve keşmekeş içerisindeydi; gece hareket ve dehşetle doluydu.

“Gel!” Elric, kılıcını atının kıçına vurdu ve hayvan dörtnala koşmaya başladı. Birlikte korkunç gecenin içine doğru girdiler.

Tepelerin arasından Xanyaw Vadisi’ne girerlerken onları kudretli bir kahkaha sesi karşıladı. Vadi zifiri karanlıktı ve tepeler canlı gibi duruyor, etraflarına gözdağı veriyorlardı. Nereye gittiklerini anlayamadıkları için yavaşladılar ve Elric göremediği kuzenine seslenmek zorunda kaldı. Karanlığın içinden gelip yankılanan kahkaha tekrar duyuldu ve yer sallandı. Bütün gezegen korkularını kontrol etme ve vadide devam etme çabalarına ironik bir neşeyle gülüyormuş gibiydi.

Elric ihanete uğramış olabileceğini düşünmeye başladı. Belki de Ölü Tanrılar tarafından hazırlanmış bir tuzağın içine düşmüştü. Zarozinia’nın burada olduğuna dair elinde ne gibi bir kanıt vardı? Sepiriz’e neden güvenmişti? Yanından geçen bir şey bacağına sürtününce elini kılıcının kabzasına koydu. Çekmeye her an hazırdı.

Ama sonra yerin içinden karanlık göğe doğru devasa bir figür yükseldi ve yollarını kapadı. Altın ışıkla kaplı, maymun yüzlü şeyin elleri belindeydi. Her nasılsa kendisine asalet ve çılgınca bir ihtişam verecek farklı bir şekille karışmış gibi duruyordu. Bedeninde dans eden renkler ve ışıklar, dudaklarında zevk aldığını ve bilgiye sahip olduğunu belli eden bir gülümseme vardı; Darnizhaan, Ölü Tanrı!

“Elric!”

“Darnizhaan!” diye haykırdı Elric öfkeli bir şekilde. Ölü Tanrı’nın yüzüne bakmak için başını dik bir şekilde yukarı kaldırmak zorunda kalmıştı. “Eşim için geldim!”

Ölü Tanrı’nın topuklarının etrafında geniş dudaklı, soluk ve üçgen yüzlü, başlarında koni şeklinde şapkalar ve gözlerinde delilik olan yardımcıları belirdi. Darnizhaan’ın grotesk ve güzel bedeninin etrafında kıkırdadı, çığlık attı ve ürperdiler. İki atlıya doğru bakıp anlaşılmaz bir şeyler söylediler ve onlarla dalga geçtiler ama Ölü Tanrı’nın topuklarının dibinden ayrılmadılar.

Elric dudağını büktü. “Dejenere ve acınası hizmetkârlar,” dedi.

“Senin kadar acınası değiller, Melnibonéli Elric,” diyerek güldü Ölü Tanrı.

“Pazarlık yapmaya mı yoksa eşinin ruhunu sonsuzluğu ölerek geçirsin diye benim vesayetime bırakmaya mı geldin?”

Elric nefretinin yüzüne yansımasına izin vermedi.

“Seni yok ederdim; içimden bu geçiyor. Ama...”

Ölü Tanrı neredeyse merhametli bir şekilde gülümsedi. “Sen yok edilmelisin Elric. Sen tarihteki bir hatasın. Zamanın geçti.”

“Kendi adına konuş Darnizhaan!”

“Ben seni yok edebilirim.”

“Ama bunu yapmayacaksın.” Varlıktan tutkulu bir şekilde nefret etse de Elric, Ölü Tanrı’ya karşı rahatsız edici bir arkadaşlık hissi de duyuyordu. İkisi de geçmiş olan bir çağı temsil ediyorlardı; ve ikisi de yeni Dünya’nın bir parçası değillerdi.

“O halde onu yok ederim,” dedi Ölü Tanrı. “Bunu yapmam yanıma da kalır.”

“Zarozinia! Nerede?”

Darnizhaan’ın kuvvetli kahkahası bir kez daha Xanyaw Vadisi’ni sarstı. “Eski halka ne olmuş böyle? Melnibonéli hiç kimsenin, özellikle de kraliyet soyundan olanların başka bir ölümlüyü, özellikle de hayvan-ırkına ait, Genç Krallıklar adı verilen çağın yeni ırkından birini umursadıklarını göstermeyeceği bir zaman vardı. Ne? Hayvanlarla mı çiftleşiyorsun Melniboné Kralı? Kanın, acımasız ve harika kanın nerede? Şanlı şer nerede? Kötülük nerede Elric?”

Ejderha Adası’nın Büyücü İmparatorları olan ataları aklına gelince Elric’in içinde garip duygular belirdi. Ölü Tanrı’nın bu duyguları bilinçli bir şekilde uyandırdığını hissedince kendisi de çaba sarf ederek bunların kendisini kontrolleri altına almasına izin vermedi.

“Onlar geçti,” diye bağırdı, “Dünya’da yeni bir çağ var. Bizim zamanımız yakında geçecek... ve seninki bitti bile!”

“Hayır, Elric. Ne olursa olsun, söyleyeceklerimi iyi dinle. Şafak geçti ve yakında sabah rüzgârının karşısındaki ölü yapraklar gibi süpürülüp gidecek. Sen, ataların, hatta yeni ırkların bu insanları bile tarihin başlangıcı dışında bir şey değilsiniz. Dünya’nın gerçek tarihi başladığı anda hepiniz unutulacaksınız. Ama bunu engelleyebiliriz –hayatta kalıp Dünya’yı ele geçirir ve Düzen Lordları, bizzat Kader’in kendisine ve Kozmik Terazi’ye karşı tutabiliriz– yaşamaya devam edebiliriz ama bana kılıçları vermek zorundasın!”

“Seni anlayamıyorum,” dedi Elric. İnce dudaklarının ardında, dişlerini sıkıyordu. “Buraya pazarlık etmeye ya da eşim için savaşmaya geldim.”

“Anlamıyorsun,” dedi kahkaha atarak Ölü Tanrı, “çünkü hepimiz, tanrılar ve insanlar gerçek oyun başlamadan önce kukla rolü oynayan gölgeleriz. Benimle savaşmaman daha iyi olur. Benim yanımda yer al çünkü ben gerçeği biliyorum. Kaderimiz ortak. Hiçbirimiz var değiliz. Bana kılıçları vermezsen eski halk, sen, ben ve kardeşlerimin sonu gelecek. Birbirimizle savaşmamalıyız. Korkunç bilgiye haiz ol; bizi deliye çeviren bilgiye. Hiçbir şey yok Elric... geçmiş, şimdiki zaman ya da gelecek. Hiçbirimiz var değiliz!”

Elric hızlı bir şekilde başını iki yana salladı. “Seni hâlâ anlamıyorum. Anlayabilsem de anlamazdım. Yalnızca eşimin bana geri verilmesini istiyorum; kafa karıştırıcı bilmeceler dinlemeyi değil!”

Darnizhaan tekrar güldü. “Hayır! Kılıçların kontrolü elimize geçmediği takdirde kadınını sana vermeyeceğim. Kılıçların özelliğini anlamıyorsun. Yalnızca bizi yok etmek ya da sürmek için tasarlanmadılar; kaderlerinde dünyayı yok etmek de var. Eğer ki kılıca sahip olmaya devam edersen senden sonra geleceklerin senin hakkındaki anılarının silinmesinden sorumlu olacaksın.”

“Memnuniyetle,” dedi Elric.

Dyvim Slorm sesini çıkarmıyor, Elric’in dediklerine tam olarak katılmıyordu. Ölü Tanrı’nın söylediklerinde gerçeklik payı var gibiydi.

Darnizhaan bedenini sallayınca altın ışık dans etti ve alanı bir an için genişledi. “Kılıçları vermezsen hepimiz hiç var olmamış gibi olacağız,” dedi sabırsızca.

“Varsın olsun,” dedi Elric inatçı bir ses tonuyla, “anıların yaşamasını istediğimi mi düşünüyorsun; kötülük, yıkım ve izmihlal anılarının? Damarlarında yoksun kan olan bir adamın anısı; Dostkatili, Kadınkatili ve benzeri pek çok isme sahip bir adamın hatırası?”

Darnizhaan neredeyse dehşete kapılmış gibi konuşuyordu. “Elric, oyuna getirilmişsin! Eskisi gibi vicdansız değilsin. Bize katılmalısın. Yalnızca Kaos Lordları hüküm sürerse hayatta kalabiliriz. Başarısız olurlarsa silinip gideceğiz!”

“Güzel!”

“Araf, Elric. Araf! Bunun ne demek olduğunu anlıyor musun?”

“Umurumda değil. Eşim nerede?”

Elric aklını gerçeğe, Ölü Tanrı’nın sözcüklerinin anlamındaki dehşete kapadı. Dinlemeyi ya da tamamen anlamayı göze alamazdı. Zarozinia’yı kurtarmalıydı.

“Kılıçları getirdim,” dedi, “ve eşimin bana verilmesini istiyorum.”

“Pekâlâ,” diyerek rahat bir şekilde gülümsedi Ölü Tanrı. “En azından Dünya’nın ötesinde gerçek formlarında kılıçları tutabilirsek dünyanın kontrolünü ele geçirmeyi başarabiliriz. Senin ellerinde yalnızca bizi değil seni, dünyanı ve temsil ettiğin her şeyi yok edecekler. Zekâ çağı tekrar başlamadan önce Dünya’ya milyonlarca yıl boyunca hayvanlar hükmedecek. Ve bu şu ankinden çok daha sıkıcı bir çağ olurdu tabii. Bunun gerçekleşmesini istemiyoruz; ama kılıçları vermezsen bu neredeyse kaçınılmaz!”

“Sessiz ol ya!” diye bağırdı Elric. “Bir tanrıya göre fazla konuşuyorsun. Kılıçları al ve eşimi bana geri ver!”

Ölü Tanrı’nın emri üzerine yardımcılarından birkaç tanesi alelacele koşuşturdular. Elric, ışık yayan bedenlerinin karanlığın içinde yok olduklarını gördü. Endişeli bir şekilde beklerken Zarozinia’nın çırpınan bedenini taşıyarak geri döndüler. Kızı yere koydular ve Elric, eşinin yüzünde şokun boş ifadesini gördü.

“Zarozinia!”

Kızın gözleri Elric’i görmeden önce bir süre etrafta dolandı. Ona doğru ilerlemeye çalışacakken Ölü Tanrı’nın yardımcıları kıkırdayarak kızı tuttular.

Darnizhaan kocaman ve parlayan iki elini öne doğru uzattı.

“Önce kılıçlar.”

Elric ve Dyvim Slorm, kılıçları Ölü Tanrı’nın ellerine koydu. Ölü Tanrı doğruldu, ganimetleri göğsüne bastı ve neşe içinde kükredi. Zarozinia’yı serbest bıraktılar. Kız koşarak kocasının yanına gidip elini tuttu. Ağlıyor ve titriyordu. Elric elini uzatıp kızın saçını okşadı. Konuşamayacak kadar huzursuzdu.

Sonra Dyvim Slorm’a dönüp bağırdı, “Bakalım planımız işe yarayacak mı kuzen!”

Elric, Darnizhaan’ın elinde kıvranan Fırtınayaratan’a baktı. “Fırtınayaratan! Kerana soliem, o’glara…”

Dyvim Slorm da Melniboné’nin yirmi bin yıllık tarihi boyunca rün büyüsü yapma ve iblis çağırma için kullanılan mistik, büyülü Yüksek Melniboné Dili’ni kullanarak Yaskılıcı’nı çağırdı.

Sanki ellerindeymiş gibi kılıçlara emrettiler. Emirler savuran Elric ve Dyvim Slorm harekete geçti. Ortak bir savaşa girdiklerinde iki kılıcın niteliğinin bu olduğunu hatırlıyorlardı. Kılıçlar Darnizhaan’ın parlayan ellerinde döndüler. Ölü Tanrı arkasına baktı ve bocaladı. Bazen insanımsı, bazen hayvanımsı, bazen de tamamen yabancı bir şekil aldı ama dehşete kapılmış olduğu belliydi.

Kılıçlar kendilerini tutan ellerden kurtulup ona karşı döndüler. Ölü Tanrı onlara karşı savaştı, havada savurdukları darbeleri savuşturdu ama kılıçlar, kötü ve muzaffer bir şekilde inleyerek korkunç bir güçle Darnizhaan’a saldırmaya devam ettiler. Elric emir verince Fırtınayaratan doğaüstü varlığı kesti ve Dyvim Slorm’un Yaskılıcı da kardeşinin yaptığını yaptı. Rün kılıçları da doğaüstü olduklarından dolayı ne zaman bedenine bir darbe alsa Darnizhaan korkunç bir şekilde yaralanıyordu.

“Elric!” dedi deliye dönmüş bir şekilde, “Elric, ne yaptığını bilmiyorsun! Durdur şunları! Durdur! Sana dediklerimi daha dikkatlice dinlemeliydin! Durdur şunları!”

Ama Elric’in gözünü kötücül bir nefret bürümüştü ve kılıçları Ölü Tanrı’nın varlığına batmaları için yönlendirmeye devam ediyordu. Darnizhaan’ın şekli arada gidip gelmeye, solmaya ve parlak güzelliğinin renkleri donuklaşmaya başladı. Yardımcıları, lordlarının sonunun geldiğini düşündüklerinden dolayı vadiden yukarı doğru kaçmaya başladılar. Lordları da böyle düşünüyordu. Atlı adamlara doğru atıldı ama sonra kılıçların saldırısı karşısında varlığının dokusu çözülmeye başladı; bedenini oluşturan şeyler tutam tutam koptu ve havaya karışıp kara gece tarafından yutuldu.

Vahşi ve yırtıcı bir şekilde Elric ve Dyvim Slorm’un iç içe geçmiş gaddar ve neşe içindeki sesleri kılıçlara emirler yağdırmaya devam ediyordu.

“Aptallar!” diye bağırdı Darnizhaan, “beni yok ederek kendinizi de yok ediyorsunuz!”

Ama Elric, Ölü Tanrı’ya kulak asmadı ve sonunda Darnizhaan’dan geriye hiçbir şey kalmadı. Kılıçlar hallerinden memnun bir şekilde efendilerinin ellerine döndü.

Birden gelen bir ürpertiyle Elric, Fırtınayaratan’ı kınına soktu.

Atından indi ve eşinin, büyük atının sırtına çıkmasına yardım etti. Sonra tekrar eyerin üzerine çıktı. Xanyaw Vadisi oldukça sessizdi.

ALTINCI BÖLÜM

Eyerleri üzerinde yorgunluktan iki büklüm olmuş üç kişi, günler sonra Nihrain Uçurumu’na ulaştılar. Dağ şehrinin siyah derinliklerine kıvrılan yollardan indiler ve yüzündeki ifade ciddi olsa da yüreklendirici bir şekilde konuşan Sepiriz tarafından karşılandılar.

“Demek başarılı oldun Elric,” dedi hafifçe gülümseyerek.

Elric atından inerken bir an durdu ve sonra Zarozinia’nın inmesine yardım etti. Sepiriz’e doğru döndü. “Bu maceradan çok memnun olduğum söylenemez,” dedi kasvetli bir ifadeyle, “ama eşimi kurtarmak için gereken şeyi yaptım. Seninle yalnız konuşmak istiyorum Sepiriz.”

Siyah Nihrainli ciddi bir şekilde başını salladı. “Yedikten sonra,” dedi, “konuşuruz.”

Yorgun argın bir şekilde dehlizlerin içinden geçtiler. Şehrin eskiye nazaran daha hareketli olduğunu fark ettiler ama Sepiriz’in diğer dokuz kardeşi ortalıkta yoktu. Elric ve yoldaşlarını kendi odasına götüren Sepiriz bu durumun sebebini açıkladı. “Kader’in hizmetkârları olarak Dünya’nın birkaç farklı ve olası geleceklerini gözlemlemek üzere başka bir düzleme gittiler. Onlar gözlemlerini yapıp bana haber verecekler, ben de bu düzlemde ne yapmam gerektiğini bileceğim.”

Odaya girdiklerinde yemeğin hazır olduğunu gördüler. Karınlarını doyurduktan sonra Dyvim Slorm ve Zarozinia, Elric ve Sepiriz’i yalnız bıraktı.

Şöminede ateş yanıyordu. Elric ve Sepiriz konuşmadan sandalyelerine çöktü.

En sonunda lafı gevelemeden Elric; Sepiriz’e neler olduğunu, hatırladığı kadarıyla Ölü Tanrı’nın dediklerini ve söylediklerinin onu ne kadar rahatsız ettiğini anlattı. Hatta doğru olduğunu düşündüğünü de.

Elric konuşmayı bitirince Sepiriz başını salladı. “Öyle,” dedi. “Darnizhaan doğruyu söylemiş ya da en azından anladığı kadarıyla gerçeğin büyük bir kısmını anlatmış.”

“Yani yakında hepimiz yok mu olacağız? Hiç nefes almamış, düşünmemiş, savaşmamışız gibi mi olacak?”

“Mümkün.”

“Ama neden? Hiç adil değil bu.”

“Dünya’nın adil bir yer olduğunu da nereden çıkardın?”

Elric gülümsedi. Kendi şüpheleri de doğrulanmıştı. “Pekâlâ, tam da beklediğim gibi adalet yok.”

“Ama var,” dedi Sepiriz, “bir tür adalet var; varlığın kaosundan yontulması gereken bir adalet. İnsanoğlu adalet olan bir dünyaya doğmadı ama böyle bir dünyayı yaratabilir!”

“Ben de öyle düşünüyorum,” dedi Elric, “ama akıbetimiz bizim ve yaptıklarımızın sonuçlarının da ölümüyse çabalamamız neden?”

“Bu tam olarak doğru değil. Bir şeyler devam edecek. Bizden sonra gelenler bizden bir şeyler miras alacaklar.”

“Nedir o?”

“Kaos’un büyük kuvvetlerinin olmadığı bir Dünya.”

“Sanırım büyü olmayan bir dünyayı kastediyorsun?”

“Tamamen değil; sadece Kaos ve büyü bu dünyada olduğu gibi geleceğin dünyasında hüküm süremeyecek.”

“O halde bu savaşmaya değer, Sepiriz,” dedi Elric neredeyse rahatlayarak. “Ama rün kılıçlarının nasıl bir rolü var bu işte?”

“İki işlevleri var. Birincisi bu dünyayı kötülüğün hüküm süren büyük kaynaklarından temizlemek...”

“Ama kılıçlar da kötü!”

“Öyle. Güçlü bir kötülükle savaşmak için güçlü bir kötülük gerekir. Önümüzdeki günlerde iyi güçler kötü güçlere üstün gelebilecek. Henüz yeterince güçlü değiller. Söylediğim gibi, uğruna savaşmamız gereken şey bu.”

“Peki kılıçların diğer işlevi nedir?”

“Son işlevleri; senin kaderin. Artık sana söyleyebilirim. Sana artık söylemek zorundayım aksi halde kaderini bilmeden hayatını yaşayacaksın.”

“O zaman söyle,” dedi Elric sabırsızca.

“Nihai amaçları bu dünyayı yok etmek!”

Elric ayağa kalktı. “Yo, hayır Sepiriz. İşte buna inanamam. Vicdanımda böyle bir suçluluk duygusu mu olacak yani?”

“Bu bir suç değil, tamamen doğal bir şey. Parlak İmparatorluk, hatta Genç Krallıklar’ın çağı bile sonuna yaklaşıyor. Bu Dünya’yı Kaos şekillendirdi ve çağlar boyunca Kaos hüküm sürdü. İnsanlar bu egemenliğe son versinler diye yaratıldılar.”

“Ama atalarım Kaos güçlerine taparlardı. Koruyucu iblisim Arioch da bir Cehennem Dükü, Kaos’un başlıca lordlarından biri!”

“Öyle. Sen ve ataların sonuçta insan değil, belirli bir amaç için yaratılmış aracı bir türdünüz. Kaos’u gerçek insanların asla anlayamayacağı şekilde anlıyorsun. Kaos’un kuvvetlerini hiçbir gerçek insanın yapamayacağı şekilde kontrol ediyorsun. Ve Ebedi Şampiyon’un bir tecellisi olarak Kaos kuvvetlerini zayıflatabilirsin; zira Kaos’un niteliklerini biliyorsun. Yaptığın şey de onları zayıflattı. Şans Lordları’na tapmalarına karşın senin ırkın Dünya’ya bir tür düzen getiren ilk ırktı. Genç Krallıklar’ın halkı bunu sizden miras aldılar ve sağlamlaştırdılar; ama Kaos halen daha güçlü olan taraf. Rün kılıçları Fırtınayaratan ve Yaskılıcı, bu nispeten düzenli çağ, senin ve benim ırkımın edindiği bilgelik; hepsi İnsanoğlu’nun tarihinin gerçek başlangıcını yaratmakta bir temel vazifesi görecek. Bu tarih, önümüzdeki binlerce yılda başlamayacak; insanlar daha düşük bir form alabilir, yeniden evrimleşmeden önce hayvanlara yaklaşabilirler ama yeniden evrimleştiğinde dünya daha güçlü olan Kaos kuvvetlerinden yoksun olacak. Bir savaşma şansları olacak. Hepimiz lanetliyiz ama onların da böyle olmasına gerek yok.”

“Demek Darnizhaan bizim gerçek oyun başlamadan önce rollerimizi yerine getiren kuklalar olduğumuzu söylediğinde bunu kastediyormuş…” Elric derin bir şekilde içini çekti ve büyük sorumluluğunun yükünün ruhunu sıktığını hissetti. Bunu memnuniyetle karşılamıyordu; ama kabul ediyordu.

Sepiriz nazik bir şekilde konuşmaya devam etti. “Bu senin amacın Melnibonéli Elric. Bugüne dek hayatın nispeten anlamsızdı. Hayatın boyunca yaşamak için bir sebep aradın, bu doğru değil mi?”

“Öyle,” dedi Elric hafifçe gülerek, “doğduğum günden beri hep huzursuzdum; Zarozinia’nın kaçırıldığı an ile şimdi arasında ise bunu çok daha fazla hissettim.”

“Bu münasip bir şey,” dedi Sepiriz, “çünkü senin bir amacın var; Kader’in amacı. Bütün ölümlü günlerinde hissettiğin de işte bu kaderdi. Melniboné’nin kraliyet soyunun sonuncusu olan sen yakın zamanda kaderini gerçekleştirmelisin. Dünya kararıyor; doğa, Kaos Lordları’nın kendisine yaptığı şeylere isyan ediyor. Okyanuslar köpürüyor ve ormanlar sallanıyor, binlerce dağdan sıcak lav fışkırıyor, rüzgârlar öfkeyle ıstıraplarını haykırıyor ve gökler korkunç hareketlerle çalkalanıyor. Dünya üzerindeki savaşçılar dünyanın kaderini belirleyecek bir savaş veriyorlar ve bu, tanrılar arasındaki daha büyük ihtilaflarla bağlantılı. Sırf bu kıtada bile milyonlarca kadın ve küçük çocuk cenaze ateşlerine verildi. Yakında savaş bir sonraki kıtaya, oradan da bir diğerine sıçrayacak. Kısa bir süre sonra Dünya’daki insanlar taraflarını bile seçmiş olacaklar ve Kaos kolayca kazanma şansı elde edecek. Bunun önünde tek bir şey duruyor; sen ve kılıcın Fırtınayaratan.”

“Fırtınayaratan. Benim başıma pek çok fırtına saldı. Belki de bu sefer olan fırtınayı dindirir. Peki ya Düzen kazanırsa?”

“Düzen kazanırsa da bu dünya ölecek, biz unutulacağız; ama Kaos kazanırsa... O zaman göğü ölüm dolduracak, rüzgârda ıstırap sesleri duyulacak ve batık, tedirgin, büyü ve kötü nefretle dolu dünyada sefalet hüküm sürecek. Ama sen Elric; sen ve kılıcın bizim yardımımızla bunu durdurabilirsiniz. Bunun yapılması gerekiyor.”

“O halde yapılacak,” dedi Elric sessizce, “yapılması gerekiyorsa düzgün yapılsın.”

“Yakında Pan Tang’ın haşmetine karşı ordular toplanacak. Bunlar bizim ilk savunmamız olmalı. Sonra kaderinin geri kalanını gerçekleştirmen için seni çağıracağız.”

“Rolümü gönüllü bir şekilde üstleniyorum,” dedi Elric, “her şeyi geçtim, hakaretleri ve başıma çıkardığı rahatsızlıklardan dolayı Teokrat’la görülecek bir hesabım var. Zarozinia’nın kaçırılmasına önayak olmamış olsa da onu kaçıranlara yardım etti ve bunun için yavaşça ölecek.”

“Git o halde ve acele et zira boşa geçen her an Teokrat yeni elde ettiği imparatorluğunu sağlamlaştırıyor.”

“Elveda,” dedi Elric. Nihrain’den ayrılıp tanıdık topraklara dönmek için hiç olmadığı kadar sabırsızdı. “Tekrar karşılaşacağımızı biliyorum Sepiriz ama buluşmamızın bundan daha sakin zamanlarda gerçekleşmesi için dua edeceğim.”

Üçlü, atlarını onları Soluk Deniz’den Ilmiora’ya geçirecek gizli bir gemi bulma umuduyla Tarkesh kıyılarına doğru, doğuya sürüyordu. Oradan da Gözü Yaşlı Topraklar’ın sınırındaki Karlaak’a geçeceklerdi. Büyülü Nihrain atlarıyla tehlikeleri umursamadan savaşın heder ettiği, ihtilaf dolu ve Teokrat’ın ellerinde rezil bir hal almış olan dünyada ilerliyorlardı.

Elric ve Zarozinia sık sık göz göze geliyor ama fazla konuşmuyorlardı; çünkü ikisinin de içinde üzerine konuşamadıkları, kabul etmeye cesaret edemedikleri bir bilgiden dolayı garip duygular belirmişti. Zarozinia, Karlaak’a döndüklerinde bile ikisinin çok fazla zaman geçiremeyeceğini biliyordu. Elric’in müteessir olduğunun farkındaydı ve kendisi de üzgündü, kocasındaki değişimi anlayamıyordu. Yalnızca yanında olan kara kılıcın bir daha asla silah deposuna kaldırılmayacağını biliyordu. Kendisini Elric’i hayal kırıklığına uğratmış gibi hissediyordu ama aslında durum böyle değildi.

Bir tepeye çıkarken Toraunz Ovası’nın üzerinden siyah ve yoğun bir duman tüttüğünü gördüler. Bir zamanlar muhteşem olan ova artık harap olmuştu. Dyvim Slorm, Elric ve gelininin arkasından seslendi, “Bir şey diyeceğim kuzen; her ne olursa olsun, Teokrat ve müttefikinden intikam almalıyız.”

Elric dişlerini sıktı.

“Evet,” dedi ve gözlerini yere dikmiş olan Zarozinia’ya baktı.

Tarkesh’ten Myyrrhn’e kadar bütün topraklar Kaos uşakları tarafından bölünmüştü. Geleceğe Düzen’in mi yoksa Kaos’un mu hükmedeceğini belirleyecek nihai savaş gerçekten bu muydu? Düzen kuvvetleri zayıf ve bölük pörçüktü. Bu gerçekten de Kötülük Lordları’nın Dünya’daki son vahşi gösterisi miydi? Şimdi ordular arasında dünyanın bir kısmının kaderi belirleniyordu. Kanlı savaşın zulmü altında topraklar inliyordu.

Kaderinin son kısmını gerçekleştirip yaşadığı dünyayı yok etmeden önce Elric’in başka ne gibi kuvvetlerle savaşması gerekecekti? Geceyi müjdeleyen Kader Boynuzu üflenmeden önce daha başka ne olacaktı?

Şüphesiz ki Sepiriz, zamanı geldiğinde ona söyleyecekti.

Ama bu sırada daha dünyevi olayların halledilmesi gerekiyordu. Doğudaki topraklar savaşa hazır hale getirilmeliydi. Mor Kentler’in deniz lordlarından yardım istenmeli, Batı Kıtası’na saldırmak için Güney’deki krallar bir araya getirilmeliydi. Bunları yapmak zaman alacaktı.

Elric, kısmen bu geçecek zaman düşüncesinden memnundu.

Kısmen de ağır kaderinden dolayı gönülsüzdü çünkü bu Genç Krallıklar Çağı’nın sonu, atalarının on bin yıl boyunca hüküm sürdüğü Parlak İmparatorluk Çağı’nın anısının ölümü anlamına geliyordu.

Sonunda deniz göründü. Sıkıntılı bir şekilde yuvarlanan dalgalar ufuk noktasında kaynar sularla birleşiyorlardı. Martıların çığlıklarını duydu ve burnuna tuzlu havanın keskin kokusunu çekti.

Vahşi bir haykırışla üzengileri atının iki tarafına vurdu ve denize doğru hızlıca ilerlemeye başladı…

Elric’in Düzen ve Kaos’un Dünya egemenliği için savaştığı rastgele

olaylar dizisindeki yerinin anlatıldığı bu ikinci uzun hikâyede

mistik rün kılıçlarının rolü hayati bir önem taşıyor.

–John Carnell, SCIENCE FANTASY, Sayı 61, Ekim 1963

İKİNCİ KİTAP

SİYAH KILIÇ’IN KARDEŞLERİ

Elric ve Kaos Lordları arasındaki meseleyi

bir milyon kılıç karara bağlıyor…

BİRİNCİ BÖLÜM

Bir gün Gözü Yaşlı Topraklar’ın sınırındaki, Ilmiora’ya bağlı olan barış içindeki Karlaak şehrinde krallar, yüzbaşılar ve savaş lordları toplandı.

Büyük bir tantana ya da göz alıcı bir kafileyle gelmediler. Yakın zamanda kurtardığı eşiyle birlikte Karlaak’ta ikamet eden Elric’in çağrısına karşılık kasvetli yüzleriyle alelacele geldiler. Bir zamanlar Karlaaklı hükümdarların savaş planlarını yaptıkları büyük bir odada toplandılar. Elric, bu odayı aynı amaçla kullanıyordu.

Parlak meşalelerin ışığı altında Elric’in yanında durduğu kürsünün üzerinde büyük, renkli bir dünya haritası seriliydi. Üzerine büyük Doğu, Batı ve Güney kıtaları çiziliydi. Jharkor, Shazaar, Tarkes, Myyrrhn ve Pan Tang adasından oluşan Batı kıtasının üzerinde siyah bir gölge vardı; çünkü bu topraklar orada toplanmış asilzadelerin güvenliğini tehdit eden Pan Tang-Dharijor İmparatorluğu tarafından işgal edilmişti.

Elric’in önünde zırhları içinde duran adamlardan bazıları bu işgal edilmiş yerlerden gelmiş sürgünlerdi ama sayıları azdı. Sequa Savaşı’nda yer almış ve kötü ittifakın birleşik gücüne karşı topladıkları ordu yenilmiş olan Imrryrli birkaç akrabası da orada mevcuttu. Ürkütücü Imrryrlilerin başında Elric’in kuzeni Dyvim Slorm yer alıyordu. Belindeki sağlam kının içinde, Elric’in Fırtınayaratan’ının ikizi olan rün kılıcı Yaskılıcı bulunuyordu.

Ayrıca Güneydiyarları’nın diğer hükümdarları olan Filkharlı Jerned, Argimiliarlı Hozel ve demir, kadife, ipek ve yünle bezeli olan Pikaraydlı Kolthak ile birlikte Lormyr Lordu Montan da o gün oradaydı.

Mor Kentler Adası’nın deniz lordları ise oldukça süslü bir şekilde gelmişlerdi. Sade bronzdan yapılma miğfer ve göğüs zırhları, temiz deriden yapılma yelek, dizlik ve botları, bellerinde geniş ağızlı kılıçları vardı. Hepsinin yüzünü uzun ve kabarık saçları ve kalın ve kıvırcık sakalları kaplıyordu.

Bütün hepsi, bütün krallar ve deniz lordları Elric’e şüpheyle yaklaşmaya meyillilerdi çünkü albino, seneler önce kendi kraliyet soyundan olan kişileri Imrryr’i yağmalamaya götürmüştü ve şimdi üzerlerinde oturdukları tahtların onlar için boş kalmış olması ondan şüphe duymamaları için yeterli değildi.

Başka bir grup da Doğu Kıtası’ndaki Oflayan Çöl ve Gözü Yaşlı Topraklar’ın doğusunda yer alan kısımdan gelmişti. Bu iki çorak diyarın arasında Eshmir, Chang Shai ve Okara krallıkları yer alıyordu ama Elric’in yaşadığı yer ve onlarınki arasında herhangi bir bağ yoktu. Doğulu bir maceracı olan ve yanında duran kızıl saçlı, Elwherli Ayhüznü dışında.

On aylık kralın amcası olan Vilmir Kral Naibi, Ilmiora’yı oluşturan şehir devletlerinin senatörlerinden oluşan grubun lideriydi; kırmızı pelerinli okçu Rackhir, Tanelorn şehrini temsil ediyordu; ve Vilmir’in hamiliği altında olan kentlerden de tüccar prensler gelmişti.

Dünyanın toplu gücünü temsil eden büyük bir toplantı vuku buluyordu.

Ama Batıdiyarları’nda büyümekte olan tehlikeyi ortadan kaldırmak için acaba bu bile yeterli olacak mı, diye geçirdi içinden Elric.

Buraya çağırdığı adamlara hitap eden albinonun beyaz yüzü ciddi, kızıl gözleri huzursuzluk doluydu.

“Bildiğiniz gibi, lordlarım, Pan Tang ve Dharijor tehdidi yakın zamanda yalnızca Batı Kıtası’nı ilgilendiren bir sorun olmaktan çıkacak. Galibiyet elde etmelerinin üzerinden yaklaşık olarak yalnızca iki ay geçmesine rağmen geçinmeleri ve savunmaları için gemilerine bağımlı olan kralları yok etmek üzere büyük bir donanma toplamaya başladılar.”

Mor Kentler’in deniz lordlarına ve Güney Kıtası’nın krallarına baktı.

“Görünüşe göre Doğu’daki bizler planları için bir tehdit oluşturmuyoruz ve eğer şimdi birleşmezsek önce Güney’in deniz kuvvetlerini yenilgiye uğratma ve sonra da Doğu’nun dağınık şehirlerini işgal etme ihtimalleri oldukça yüksek olacak. Onların gücüne denk gelecek bir ittifak kurmak zorundayız.”

“Planlarının bu olduğunu nereden biliyorsun Elric?”

Konuşan, düzinelerce ensest birliktelik ve akraba evliliği sonucu delilik nöbetleri geçirdiği söylenen, mağrur yüzlü bir adam olan Argimiliarlı Hozel’dı.

“Casuslar, mülteciler... ve doğaüstü güçler. Hepsi bunu bildiriyor.”

“O raporlar olmadan bile planlarının bu olduğu belli,” diye kükredi deniz lordlarının sözcüsü Kargan Keskingöz. Gözlerinde nefrete yakın bir duyguyla Hozel’a bakıp konuşuyordu. “Ve Pan Tanglı Jagreen Lern, Güneyliler arasında da müttefik arıyor olabilir. Yumuşak hayatlarını ve kolay kazandıkları hazineyi kaybetmektense yabancı bir işgalciye teslim olmaya hazır birileri var.”

Hozel, Kargan’a bakıp soğuk bir şekilde gülümsedi. “Hayvan şüpheleri çok geç olmadan Teokrat’a karşı harekete geçmesini engelleyebilecek birileri de var.”

Dayanıklı deniz lordları ve onların daha uysal komşuları arasındaki eski husumeti bilen Elric hızlıca söze girdi: “Ama onlara en büyük yardımı dokunacak şey bizim saflarımızdaki çekişmelerdir, kardeşlerim. Hozel, seni temin ederim ki söylediklerim doğru ve sunduğum bilgiler kesin.”

Yüzü, sakalı ve saçlarına ak düşmüş Lormyr Lordu Montan kibirli bir şekilde söze girdi, “Kuzeyli ve Doğulu sizler zayıfsınız. Güneyli bizler ise güçlüyüz. Kıyılarınızı savunabilesiniz diye neden gemilerimizi size verelim ki? Mantığını doğru bulmuyorum, Elric. Senin düşüncelerini dinlemek daha önce iyi adamları yoldan çıkarıp ölümüne götürdü!”

“Eski münakaşaları gömdüğümüzü düşünmüştüm!” dedi Elric neredeyse sinirle. Yaptığı şeyden dolayı duyduğu suçluluk hâlâ vicdanını gölgeliyordu.

“Evet,” dedi başını sallayarak Kargan. “Geçmişi unutamayan bir adam gelecek için plan yapamaz. Elric’in mantığı bence iyi!”

“Siz tüccarlar, gemilerinize gelince hep umursamaz oldunuz, şık sözler duyduğunuzda da kolaylıkla aldanıyorsunuz. Bu yüzden bizim zenginliğimizi kıskanıyorsunuz.” İnce bir sakalı olan ve gözleri yeren bakan genç Filkharlı Jerned hafifçe gülümsüyordu.

Kargan hiddetlendi. “Fazla dürüst demek istedin herhalde Güneyli! Atalarımız şişman Güneylilerin onları nasıl aldattıklarını çok geç öğrendiler. Onların ataları sizin kıyılarınızı yağmalarlardı, hatırladın mı? Belki biz de onlar gibi yapmalıydık! Bunun yerine biz yerleşik düzene geçtik ve ticarete başladık; ve bizim alnımızın teriyle elde ettiğimiz kârla siz midenizi şişirdiniz! Tanrılar adına! Bir Güneyli’nin sözüne güven olmaz...”

Elric araya girmek için öne doğru eğildi ama Hozel ondan önce davrandı “Olay şu; Teokrat’ın ilk saldırısını Doğu’ya yapmak ihtimali daha yüksek. Sebepleri de şunlar: Doğu toprakları zayıf. Doğu toprakları iyi korunmuyor. Doğu toprakları onların kıyılarına daha yakın ve dolayısıyla ulaşması daha kolay. Daha yeni bir araya getirdiği gücünü neden daha güçlü olan Güneydiyarları’na saldırarak riske atsın? Ya da neden denizden geçme riskini alsın?”

“Çünkü,” dedi Elric sesini yükseltmeden, “gemilerine büyü yardım edecek ve mesafenin bir önemi olmayacak. Çünkü Güney daha zengin ve oradan maden, yemek...”

“Gemi ve adam!” dedi tükürürcesine Kargan.

“Ya! Demek daha şimdiden size ihanet etmeyi planladığımızı düşünüyorsunuz!” Hozel önce Elric’e, sonra Kargan’a baktı. “O halde bizi buraya neden çağırdınız ki?”

“Ben öyle bir şey demedim,” dedi Elric hızlıca. “Kargan kendi düşüncesini söyledi, benimkini değil. Sakin olun –birleşmek zorundayız– yoksa üstün ordular ve doğaüstü güç karşısında yok olacağız!”

“Hayır!” Hozel diğer Güneyli hükümdarlara döndü. “Siz ne diyorsunuz lordlar? Onlara kendi ve bizim kıyılarımızı korusunlar diye gemilerimizi ve savaşçılarımızı verelim mi?”

“Böyle nankör bir şekilde konuşacaklarsa kalsın,” diye fısıldadı Jerned. “Lagreen Jern, enerjisini onlar üzerinde harcasın. Başını Güney’e çevirdiğinde zayıf olur, biz de onun için hazır oluruz!”

“Ahmaklar!” dedi Elric şiddetli bir şekilde. “Ya bizimle bir olursunuz ya da hepimiz yok oluruz! Teokrat’ın arkasında Kaos Lordları var. İstediği şeyleri yaparsa bunun anlamı bir adamın bazı bölgeleri fethetmesi anlamına gelmeyecek. Dünya ve üzerinde topyekûn anarşinin dehşetine maruz kalacağız. Risk altında olan şey bizzat insan ırkı!”

Hozel sert bir şekilde Elric’e baktı ve gülümsedi. “O halde insan ırkı insan olmayan bir liderin altında savaşmasın da kendini korusun. Melnibonélilerin gerçek insanlar olmadığını herkes bilir.”

“Olabilir.” Elric başını eğdi ve ince, beyaz bir parmağını Hozel’a doğru uzattı. Kral ürperdi ve gözlerini kaçırmamak için kendine zar zor hakim oldu. “Ama ben çok şey biliyorum Argimiliarlı Hozel. Genç Krallıklar’daki insanların, tanrıların yalnızca ilk kalıpları olduğunu biliyorum; bizim sizden önce gelmemiz gibi, gerçek insan ırkından önce gelen gölgelerin yani. Ve fazlasını da biliyorum! Hem Jagreen Lern’i hem de doğaüstü güçleri olan müttefiklerini yenilgiye uğratmazsak insanların kaderlerini gerçekleştiremeden çılgına dönmüş bir gezegenin köpüren topraklarından süpürülüp gideceğini de biliyorum!”

Hozel yutkundu ve sesi titreyerek konuşmaya başladı.

“Senin gibi homurdananları pazar yerlerinde görmüştüm Elric. Hiç gerçekleşmeyen kıyamet günlerinden bahseden türlü türlü kehanetler; senin gibi deli bakışları olan insanlar yapıyor bunu. Ama Argimiliar’da biz böyle insanların yaşamalarına izin vermeyiz. Onları kehanetlerinin yalan olduğunu kabul edene kadar yavaş yavaş, santim santim kızartırız. Belki de böyle bir fırsat elimize geçer!”

Sallanarak ve yarı koşar adımlarla salonda yürüdü. Diğer Güneyli hükümdarlar bir an ayağa kalkıp ne yapacaklarını bilmeden onun arkasından baktılar.

Elric şiddetli bir şekilde konuştu, “Ona kulak asmayın lordlarım. Söylediklerimin doğru olduğuna dair yemin ederim!”

Jerned kendi kendine konuşur gibi usulca mırıldandı, “Bu hiçbir anlam ifade etmiyor. Senin ölümsüz olduğuna dair söylentiler var.”

Ayhüznü arkadaşına doğru yaklaştı ve kulağına fısıldadı, “İkna olmadılar Elric. Aradığımız adamlar olmadıkları aşikâr.”

Elric başını salladı ve Güneyli asilzadelere döndü, “Şunu unutmayın; ittifak önerimi ahmakça reddetseniz dahi kararınıza pişman olacağınız bir gün gelecek. Kendi sarayımda hakarete uğradım, arkadaşlarım hakarete uğradılar ve hepiniz sonradan görme birer ahmaksınız ama verdiğiniz kararın yanlış olduğunu anladığınız gün geldiğinde eğer elimizden gelirse size yardım edeceğimize dair yemin ediyorum. Şimdi gidin!”

Güneyliler telaşlı ve sessiz bir şekilde salondan çıktılar.

Elric, Kargan Keskingöz’e döndü. “Sen neye karar verdin, deniz lordu?”

“Senin yanındayız,” dedi Kargan. “Kardeşim Smiorgan Kelkafa senden hep iyi bahsederdi ve senin liderliğinde ölmesinden sonraki söylentileri değil, onun söyledikleri var aklımda. Ayrıca,” geniş bir gülümseme bütün yüzüne yayıldı, “bir Güneyli zavallının verdiği bir kararın her daim yanlış olduğuna inanmak bizim doğamızda var. Mor Kentler müttefikindir; ve Güney’in birleşik donanmasından daha az sayıda olsalar da gemilerimiz sorunsuz savaş gemileridir ve savaş için gerekli donanıma sahipler.”

“Güneyliler’in yardımı olmadan savaşı kazanma şansımızın çok yüksek olmadığını söylemeliyim,” dedi Elric ciddi bir şekilde.

“Riyakârlıkları ve aramızda olacak çekişmelerden dolayı destekten çok köstek olurlardı gibi geliyor bana,” dedi Kargan. “Ayrıca... bize yardım edecek büyülerin yok mu?”

“Yarın o işle ilgilenmeyi planlıyorum,” dedi Elric. “Ayhüznü’yle birlikte ayrılacak, komutayı Dyvim Slorm’a bırakacağız. Melniboné’nin ötesindeki Büyücü Adası’na gideceğiz. Orada Ak Sanatlar’ı inzivaya çekilerek tatbik edenler arasında Düzen Lordları ile iletişime geçmenin yollarını arayacağım. Bildiğin gibi ben kısmen Kaos’a bağlıyım. Şimdi ona karşı savaşıyorum. Ayrıca bugünlerde kendi iblis-tanrım bana yardım etmeye pek gönülsüz. Şu anda Beyaz Lordlar, tıpkı Dünya’daki bizler gibi zayıf ve püskürtülmüş durumdalar zira Karanlık Varlıklar’ın gücü artıyor. Onlarla iletişime geçmek çok zor. Münzeviler umarım bana yardımcı olabilirler.”

Kargan başını salladı. “Yurdu Mor Kentler olan bizler için karanlık ruhlarla çok büyük bir iş birliği içinde olmadığımızı bilmek içimizi rahatlatır.”

Elric kaşlarını çattı. “Aynı fikirdeyim ama o kadar zayıf bir durumdayız ki uzatılan bütün yardım ellerini kabul etmeliyiz; ister siyah ister beyaz olsun. Anladığım kadarıyla Kaos Efendileri arasında ne kadar ileri gitmeleri konusunda bir görüş ayrılığı var, bu yüzden Kaos’tan hâlâ birazcık yardım görüyorum. Belimde asılı olan bu kılıç ve Dyvim Slorm’un taşıdığı ikizi kötülük taşıyorlar. Ama Kaos yaratıkları tarafından en azından Dünya üzerinde efendilerinin hükmüne son versin diye dövüldüler. Kanımın bağlılığı nasıl ki bölünmüşse kılıcımınki de bölünmüş durumda. Tamamen güvenebileceğimiz doğaüstü müttefiklerimiz yok.”

“Acını paylaşıyorum,” dedi Kargan kaba sesiyle ama adamın söylediğinde ciddi olduğu belliydi. Elric’in konumu ya da kaderi kıskanılacak şeyler değildi.

Kargan’ın eşinin kuzeninin eşi olan Orgon sert bir biçimde söze girdi, “Şimdi uyumaya gidiyoruz. Akrabana tamamen güveniyor musun?”

Elric, Dyvim Slorm’a bakıp gülümsedi. “Tamamen güveniyorum; bu mesele hakkında benim kadar bilgiye sahip. Planımın temel noktalarını bildiği için benim adıma konuşabilir.”

“Pekâlâ. Yarın onunla görüşürüz. Ayrılmadan önce seni göremezsek Büyücü Adası’nda işler umarım iyi gider.”

Deniz lordları odadan çıktı.

Vilmir’in Kral Naibi ilk kez söz aldı. Sesi net ve soğuktu. “Biz de sana ve akrabana güveniyoruz Elric. Sizi zeki savaşçılar ve kurnaz planlar yapan kişiler olarak tanıyoruz. Vilmir bunu Bakshaan ve başka bölgelerimizde yaptığınız maceralardan iyi öğrendi ve sanırım eski mevzuları gömecek kadar sağduyu sahibiyiz.” Onay bekler bir şekilde tüccar prenslere döndü. Adamlar kafalarını salladı.

“Güzel,” dedi Elric. Hakkındaki efsaneler neredeyse kendisininki kadar fazla olan dostu, ince yüzlü okçu Rackhir’e döndü.

“Tanelorn’un sözcüsü olarak geldin Rackhir. Bu Kaos Lordları’yla ilk savaşımız olmayacak.”

“Doğru,” dedi Rackhir ve başını salladı. “Yakın zamanda Gri Lordlar’ın da yardımıyla bir tehditten kurtulduk ama Kaos, Gri Lordlar’a açılan geçitlerin ölümlülere kapanmasına sebep oldu. Size yalnızca savaşçılarımızın sadakatini sunabiliriz.”

“Buna minnettar oluruz.” Elric kürsünün yanından geçti. Karlaak ve Ilmiora’daki diğer şehirlerin senatörlerine aynı şeyleri sormasına gerek yoktu; çünkü diğer hükümdarlar çağırılmadan önce ne olursa olsun onu desteklemeye söz vermişlerdi.

Aynı durum, başını Myyrrhnli kanatlı bir genç adam olan Viri-Sek’in başını çektiği Batı’dan gelen soluk yüzlü mülteci grubu için de geçerliydi. Viri-Sek soyunun sonuncusuydu ve Jagreen Lern’in askerleri, hüküm süren ailenin diğer bütün fertlerini öldürmüşlerdi.

Karlaak’ın duvarlarının hemen ötesinde sıcak, nemli bir rüzgâr esiyor, pek çok farklı ulusun çadırından oluşan bir denizin üzerindeki sancakları dalgalandırıyordu. Elric o anda Güneyli mağrur lordların kendilerine şaşkınca bakan Shazaar, Jharkor ve Tarkeshli savaşın yıprattığı savaşçılara bakmamaya çalışarak kendi sancaklarını söküp çadırlarını topluyor olduklarını biliyordu. O donuk gözlü tecrübeli askerlerin bakışları Güneyli asilzadelerin Doğu ile ittifak yapmasını sağlaması gerekiyordu ama belli ki böyle bir şey gerçekleşmemişti.

Elric içini çekti ve odadaki diğer kişilere sırtını dönüp büyük dünya haritasındaki gölgeli bölgelere baktı.

“Şimdi yalnızca çeyreği siyah,” dedi Ayhüznü’ne usulca. “Ama kara dalga hızlıca yayılıyor ve yakında hepimizi yutabilir.”

“Geldiği zaman akışı engelleyecek; ya da en azından deneyeceğiz,” dedi Ayhüznü kaygısızmış gibi görünmeye çalışarak. “Ama eşin buradan ayrılmadan önce seninle biraz zaman geçirmek isteyecektir. Hadi yataklarımıza gidelim ve rüyalarımızı ışığa emanet edelim!”

İKİNCİ BÖLÜM

İki gece sonra Jadmar şehrinin rıhtımında durmuş, soğuk bir rüzgârın şehrin iç kısımlarına doğru yolundaki şeyleri keserek girmesini izliyorlardı.

“İşte,” dedi Elric yanlarında, suyun içinde durmuş sallanan küçük yelkenliyi göstererek.

“Küçük bir araç,” dedi Ayhüznü kuşkuyla. “Denize çıkmaya elverişli gibi durmuyor.”

“Güçlü bir fırtına karşısında daha büyük bir araca kıyasla daha uzun süre sağlam kalır.” Elric demir merdivenlerden inmeye başladı. “Ayrıca,” dedi Ayhüznü temkinli bir şekilde ayağını basamağa koyarken, “fark edilmesi daha zor ve bu sularda gezen düşman gemilerinin dikkatini çekmeyecektir.”

Üzerine zıplayınca yelkenli deli gibi sallandı. Eğildi, bir basamağı tuttu ve Ayhüznü binebilsin diye yelkenliyi dengeledi.

Ukala ve küçük Doğulu, bir elini kızıl saç demetinin içinden geçirdi ve çalkantılı havaya baktı.

“Yılın bu zamanına göre hava çok kötü,” dedi. “Anlamak mümkün değil. Karlaak’tan gelirken türlü türlü hava durumu gördük; kar fırtınaları, yıldırım fırtınaları, dolu, şömine ateşi kadar sıcak rüzgârlar. Söylentiler de rahatsız ediciydi; Bakshaan’daki kan yağmuru, Vilmir’in batısında kızgın metal topları yağması, biz gelmeden birkaç saat önce Jadmar’daki emsalsiz depremler. Doğa deliye dönmüş gibi sanki.”

“Dediğin çok da yanlış değil,” dedi Elric bir yandan palamarı çözerken. “Yelkeni kaldırıp rüzgârı yakalasana.”

“Nasıl yani?” Ayhüznü yelkeni çözmeye başladı. Yüzünün önünde şişen yelken sesinin boğuk çıkmasına sebep oldu. “Jagreen Lern’in orduları dünyanın bu kısmına henüz gelmediler.”

“Gelmelerine gerek yok ki. Kaos’un doğanın kuvvetlerini bozduğunu söylemiştim. Batı’da olanların yalnızca serpintileri bunlar. Bu hava şartlarının garip olduğunu düşünüyorsan dünyada hükmünün neredeyse tam olduğu kısımlarında Kaos’un etkisini görsen dehşete kapılırsın!”

“Bu savaşta üzerine çok fazla sorumluluk aldığından kuşkulanıyorum.” Ayhüznü yelkeni ayarladı ve dolan yelken, onları limanın iki uzun duvarı arasından hızlıca açık denize çıkardı.

Şamandıraların yanından geçtiklerinde soğuk bir rüzgâr esmeye başladı ve Elric, dümen yekesini daha sıkı bir şekilde tutup yelkenliyi Vilmir yarımadasının güneybatısına doğru çevirdi. Gökteki yıldızlarla aralarına sık sık rüzgârın soğuk, anormal esintilerinden dolayı bulut parçaları giriyordu. Elric’in yüzüne doğru su parçacıkları çarpıyor, yüzünü binlerce yerinden ısırıyorlardı ama bunu umursamadı. Ayhüznü’ne cevap vermemişti çünkü kendisi de dünyayı Kaos’tan kurtarıp kurtaramayacağından emin değildi.

Ayhüznü, dostunun ruh halini okumayı öğrenmişti. Birkaç yıl öncesine kadar dünyayı beraber gezerken birbirlerine saygı duymayı öğrenmişlerdi. Son zamanlarda Elric, eşinin şehri Karlaak’ta neredeyse kalıcı bir şekilde ikamet etmeye başlamış ama Ayhüznü, bir yandan seyahat etmeye devam etmiş, bir yandan da Pikarayd’ın Güney Sınırları’nda devriye gezen küçük bir paralı asker grubuna liderlik edip o bölgenin ötesinde yaşayan barbarları geri püskürtmeye başlamıştı. Elric ona haber uçurunca bu görevini hemen bırakmıştı ve şimdi küçük yelkenli, onları belirsiz ve tehlikelerle dolu bir kadere doğru götürürken Elric’in kaderiyle yakınen ilintili olan, bilinmeyen doğaüstü güçlerin bulunduğu maceralardan çok iyi hatırladığı ve pek çok kez hissettiği heyecan ve endişe karışımı duygunun tadını çıkardı. Kendi kaderinin Elric’inkiyle bir olduğunu kabullenmişti ve içten içe zamanı geldiğinde büyük bir macera sırasında birlikte öleceklerini hissediyordu.

Bu ölüm yakın mı? diye geçirdi içinden. Bir yandan da yelkene odaklanıyor ve kabaran rüzgârda titriyordu. Belki henüz değildi ama tevekkül içeren bir şekilde uzakta olmadığını hissetti; çünkü insanların eylemlerinin karanlık, umutsuzluk içeren bir halde muazzam olacağı bir zaman geliyordu ve bunlar bile Kaos yaratıklarının akınına karşı bir kale oluşturmaya yetmeyebilirdi.

Elric hiçbir şey düşünmemeye, aklını boş tutmaya ve rahatlamaya çalışıyordu. Beyaz Lordlar’ın yardımını isteme işi tamamen faydasız olabilirdi ama kesin olarak yardım edip etmeyeceklerini öğrenene dek bunun üzerine düşünmek istemiyordu.

Şafak ufkun üzerinden yüzerek geldi ve kabaran gri suları gözler önüne serdi ama etrafta kara görünmüyordu. Rüzgâr dinmiş, hava ısınmıştı. Safran ve kızıl damarlı mor bulut kümeleri devasa bir ateşin dumanı gibi gökyüzüne dökülüyorlardı. Bir süre sonra huysuz güneşin altında terlemeye başladılar. Rüzgâr dindiği için yelkene dolmuyor, oldukça yavaş ilerliyorlardı. Buna karşın deniz sanki bir fırtına tarafından kamçılanıyormuşçasına kabarıyordu.

Deniz, kâbuslardan çıkmışa benzer yaşayan bir varlık gibiydi. Ayhüznü, Elric’e bakınca yelkenlinin pruvasında sereserpe yatıyor olduğunu gördü. Elric de başını kaldırıp ona baktı, başını iki yana salladı ve farkında olmadan dümen yekesine sıkı sıkı sarılmış olan elini gevşetti. Bu tür koşullarda yelkenliye yön vermeye çalışmak anlamsızdı. Çılgın dalgalar tarafından sürükleniyor olsalar da yelkenliye su girmiyor, yüzlerine ıslaklık gelmiyor gibiydi. Her şey o kadar gerçekdışı bir hale gelmişti ki bir an için Elric konuşmak istese bile bunu yapamayacağını düşündü.

Sonra uzaktan gelen tekdüze bir ses duydular. Ses bir süre sonra zırıltı gibi bir çığlık halini aldı ve yelkenli, birden yuvarlanan dalgaların üzerinden yarı uçarcasına fırlayıp denizde açılan alçak sulara düştü. Hemen üzerlerindeki mavi ve gümüş su bir an için metalden bir duvara benzedi ve sonra üzerlerine çökmeye başladı.

Sakinliği kaybolan Elric, Ayhüznü’ne doğru bağırarak dümen yekesine tutundu, “Bir yere tutun Ayhüznü! Tutun yoksa kaybolur gidersin!”

Ilık su inleyerek çöktü ve altında devasa bir avuç tarafından ezilmiş gibi oldular. Yelkenli, o denli suyun dibine batıyordu ki darbenin etkisiyle denizin dibine çarpıp geminin parçalanacağını düşündüler. Sonra yukarı doğru çıktılar ve tekrar aşağı battılar; ve bu sırada Elric, suyun köpüren yüzeyine baktığında ateş ve lav kusarak yükselen üç adet dağ gördü. Yarısı su dolu olan yelkenli debelenirken ikili de suyu boşaltmaya çalışıyorlardı. Yelkenli öne arkaya sallanıyor, yeni oluşmuş volkanlara doğru giderek yaklaşıyordu.

Elric yelkenlideki suyu tekrar denize dökmek için kullandığı kabı bir kenara bırakıp bütün ağırlığını dümen yekesine vererek yelkenliyi ateş dağlarından uzaklaştırmaya çalıştı. Çok yavaş bir biçimde olsa da yelkenli ters yöne doğru ilerlemeye başladı.

Elric, yelkendeki suyu silkeleyen, beti benzi atmış Ayhüznü’ne baktı. Volkanların yaydığı ısı neredeyse dayanılmayacak bir seviyedeydi. Biraz olsun nefes alabilmek için başını havaya kaldırdı ama güneş şişmiş ve kırılmış gibiydi, havada milyonlarca alev parçası gördü.

“Bu Kaos’un eseri, Ayhüznü!” diye bağırdı. “Ve sanırım tam gücünün yalnızca küçük bir kısmı!”

“Burada olduğumuzu biliyor olmalılar! Bizi yok etmeye çalışıyorlar!” Ayhüznü elinin tersiyle gözlerinin üzerindeki ter damlacıklarını sildi.

“Belki... ama sanmam.” Başını tekrar kaldırdığında güneşin neredeyse normal olduğunu gördü. Kerteriz alarak yelkenliyi alev dağlarından uzaklaştırmaya çalıştı fakat ilk başta belirledikleri istikametlerinden kilometrelerce uzaktalardı.

Melniboné’nin, Ejderha Adası’nın güneyine gitmeyi ve sularında hâlâ son büyük deniz canavarlarının yaşadığı bilinen kuzeydeki Ejderha Denizi’nden uzak durmayı planlamıştı. Ama o anda Melniboné’nin kuzeyinde oldukları ve sürekli olarak kuzeye doğru gittikleri aşikârdı... Pan Tang’a doğru gidiyorlardı!

Melniboné’ye doğru gitme şansları da yoktu. Bu kabarmaların Ejderha Adası’nı nasıl etkilemiş olabileceğini düşündü. Belki de sular tarafından yutulmuştu. Mümkünse direkt olarak Büyücü Adası’na doğru yönelmeliydi.

Okyanus birazcık sakinleşmiş olsa da su neredeyse kaynama noktasına geldiği için tenine değen her damla haşlanıyormuş gibi hissetmesine sebep oluyordu. Suyun üzerinde köpükler beliriyordu ve devasa bir cadının kazanında seyahat ediyorlarmış gibilerdi. Ölü balık ve yarı-kertenkele türü canlılar suyun yüzeyine vurmuş, yosunlar kadar sık bir motif oluşturarak yelkenlinin geçişini engelleme ihtimali taşıyorlardı; ama rüzgâr, güçlü bir şekilde ve tek bir yöne doğru esmeye başladı ve Ayhüznü, yelkene dolmasını izlerken rahat bir nefes alarak gülümsedi.

Ölümün dolduğu suda yavaşça Büyücü Adası’na, yani güneybatıya doğru ilerlemeye başladılar. Okyanusun üzerinde buhar bulutları oluşmuş, görüşlerini engelliyordu.

Saatler sonra sıcak suları arkalarında bırakmış, berrak bir göğün altında, sakin sularda ilerlemeye başlamışlardı. Birazcık kestirmeyi kendilerine hak gördüler. Bir günden daha az bir sürede Büyücü Adası’na ulaşacaklardı ama o anda başlarına gelenleri düşünüyor, korkunç fırtınadan nasıl kurtulduklarına hayret ediyorlardı.

Elric şok içinde aniden gözlerini açtı. Uzun süre uyumadığından emindi ama gök kararmış ve soğuk yağmur damlaları atıştırmaya başlamıştı. Başına ve yüzüne düşen damlalar yapış yapış jöle gibi aşağı doğru akıyorlardı. Birkaç damla ağzına girince hızlı bir şekilde tadı acı olan şeyi tükürdü.

“Ayhüznü,” dedi kasvetli havanın içinden, “saat kaç biliyor musun?”

Doğudiyarlı’nın uykulu sesi duyuldu. “Bilmiyorum ama gece olmadığına yemin edebilirim.”

Elric, dümen yekesini denemek için sağa sola çevirdi. Yelkenlinin yönünde herhangi bir değişim olmadığını görünce etrafa bakındı.

Havada ilerliyorlarmış gibiydi. Yelkenlinin gövdesinin etrafında boğuk ve parlak bir gaz fırıl fırıl dönüyor gibiydi ve Elric suyu göremiyordu. Ürperdi. Dünya düzleminden mi ayrılmışlardı? Korkutucu, doğaüstü bir denizde mi yolculuk ediyorlardı? Çaresiz olduğunu hissederek uyuduğu için kendisine küfretti; kendini fırtınayla cebelleşirken olduğundan daha çaresiz hissediyordu. Ağır, jelatinimsi yağmur şiddetli bir şekilde yağmaya başladı. Elric beyaz saçlarının üzerine pelerininin kukuletasını çekti. Belindeki keseden çakmaktaşı ve kav çıkardı ve ufacık ışıkta Ayhüznü’nün neredeyse deliye dönmüş olduğunu gözlerinden okudu. Küçük Doğudiyarlı’nın yüzü korkudan kasılmıştı. Elric dostunun yüzünde daha önce hiç böyle bir korku görmemişti ve kendisine zar zor hakim olduğunu, biraz gevşese kendi yüzünün de aynı şekli alacağını biliyordu.

“Sonumuz geldi.” Ayhüznü titriyordu. “Korkarım sonunda öldük Elric.”

“Boş boş konuşma Ayhüznü. Böyle bir ölümden sonra yaşam duymadım hiç.” Ama içten içe Ayhüznü’nün söylediklerinin doğru olup olmadığını düşünüyordu. Gemi gaz denizinde hızlı bir şekilde ilerliyor, bilinmeyen bir istikamete doğru sürülüyor ya da çekiliyor gibiydi. Oysa ki Elric, Kaos Lordları’nın yelkenlilerinin varlığından haberleri olmadığına yemin edebilirdi.

Yelkenli giderek daha çok hızlanıyordu ve sonra omurgasında o tanıdık su çarpma sesini duyduklarında ikilinin içi rahatladı. Tekrar tuzlu deniz üzerindelerdi. Yapışkan yağmur bir süre daha yağmaya devam etti ve sonra o da durdu.

Siyahlık, yerini ışığa bırakıp etraflarında tekrar normal okyanusu gördüklerinde Ayhüznü içini çekti.

“Neydi peki bu?” dedi bir süre sonra.

“Doğanın bozulmuş dengesinin bir sonucu.” Elric sakin olmaya çalışıyordu. “Ya da insanlar ve Kaos’un diyarları arasındaki bariyerde bir sapma. Şansımızı sorgulama. Tekrar rotamızdan sapmış bir durumdayız ve,” ufku işaret etti, “ileride doğal bir fırtına görünüyor.”

“Ne kadar tehlikeli olursa olsun doğal bir fırtına kabulüm,” diye mırıldandı Ayhüznü ve hızlı bir şekilde hazırlık yapmaya başladı. Yelkeni sararken rüzgâr şiddetini artırdı ve deniz çalkalanmaya başladı.

Elric, üzerlerine gelen fırtınayı bir açıdan hoş karşıladı; bu gelen fırtına en azından doğa kanunlarına tabiydi ve doğal bir şekilde karşı konabilirdi. Yağmur yüzlerini ferahlattı, rüzgâr saçlarını dalgalandırdı ve cesur yelkenlileri dalgalarla boğuşurken fırtınaya karşı delice bir zevkle karşı koydular.

Ama buna rağmen istikametlerinin tam tersi olan kuzeydoğuya, işgal edilmiş Shazaar kıyılarına doğru sürüklenmeye devam ediyorlardı.

Bütün kader ve doğaüstü tehlike düşünceleri akıllarından silinene ve kasları ağrıyıp soğuk dalgalar bitkin bedenlerini yalayıp nefes nefese kalana dek sağlıklı fırtına şiddetli bir şekilde devam etti.

Yelkenli sendeleyip sallanıyor, elleri ahşap ve iplere sıkı sıkı tutunmaktan sızlıyordu ama sanki Kader onların yaşamasına ya da daha az temiz bir ölüm için hayatta kalmalarına karar vermiş gibi kabaran suların üzerinde ilerlemeye devam ediyorlardı.

Elric bir süre sonra ilerilerinde yükselen kayalıklar gördü ve bu görüntü karşısında şok oldu. Ayhüznü de başını o tarafa çevirince bağırdı, “Yılan Dişleri!”

Yılan Dişleri, Shazaar’a yakındı ve Batılı kıyı seven tüccarların en çok korktuğu şeylerden biriydi. Elric ve Ayhüznü burayı daha önce uzaktan görmüşlerdi ama o anda fırtına tarafından oraya doğru sürükleniyorlardı ve yelkenlinin oraya doğru gitmesini engellemeye çalışsalar da kayalıklara çarpıp ölecekleri kesin gibi görünüyordu.

Yelkenlinin altında bir dalga yükseldi ve onları kaldırıp tekrar suya çaldı. Elric, yelkenlinin kenarına tutundu ve Yılan Dişleri’ne çarpmadan önce fırtınanın sesi arasında Ayhüznü’nün çılgınca bağırışını duyar gibi oldu.

“Elveda!”

Ve sonra ahşabın kayalara çarptığında çıkardığı korkunç parçalanma sesini duydu ve keskin taşların yuvarlanan bedenini yaraladığını hissetti. Dalgalar albinoyu altına aldı ve Elric zar zor yüzeye ulaşıp nefes aldı. Kısa bir süre sonra başka bir dalga onu savurup kolunu kayalıklara çarptı.

Canhıraş bir şekilde, belindeki yaşam veren rün kılıcı kendisini aşağı doğru çekerken uzakta görünen Shazaar’ın yükselen tepelerine doğru yüzmeye başladı. Hayatta kalsa bile düşman topraklarına gittiğinin ve Beyaz Lordlar’a ulaşma ihtimalinin neredeyse sıfır olduğunun bilincindeydi.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Elric soğuk çakılların üzerinde bitkin bir şekilde yatıyor, taşların üzerinden çekilen dalgaların yaptığı müziği dinliyordu. Dalgaların çıkardığından farklı bir ses duydu ve bunun teknelerin çıkardığı bir ses olduğunu fark etti. Birisi ona doğru yaklaşıyordu. Shazaar’da olduğundan dolayı bu kişinin bir düşman olma ihtimali yüksekti. Kenara doğru yuvarlandı ve bitkin bedenindeki son gücü kullanarak ayağa kalkmaya çalıştı. Sağ eli Fırtınayaratan’ı kınından neredeyse yarısına kadar çıkarmıştı ki gelenin Ayhüznü olduğunu gördü. Küçük adam yorgun bir şekilde albinonun üzerine doğru eğildi. Yüzünde bir sırıtış vardı.

“Tanrılara şükürler olsun ki yaşıyorsun!” Ayhüznü çakılların üzerine çöktü ve kollarını kendisini destekleyecek şekilde arkaya doğru uzatıp sakin denizi ve Yılan Dişleri’ni izlemeye koyuldu.

“Öyle, yaşıyorum,” dedi Elric huysuz bir şekilde, “ama bu harabeye dönmüş topraklarda bu ne kadar sürer bilmiyorum. Belki de bir yerlerden bir gemi bulabiliriz ama bunun için önce bir kasaba ya da şehir gitmemiz gerekir ve bizi fiziksel görünüşümüzden dolayı tanımaları zor olmaz.”

Ayhüznü başını iki yana salladı ve hafifçe güldü. “Ümitsizliğin bunca zamandan sonra değişmedi dostum. Yaşadığın için minnettar ol bence.”

“Bu savaşta küçük lütuflar anlamsız,” dedi Elric. “Şimdi ben nöbet tutacağım, bu sırada sen dinlen. Sonra sen nöbet tutarsın. Bu maceraya başladığımızda kaybedecek zaman yoktu, şimdi ise günler harcadık.”

Ayhüznü sesini çıkarmadan hemen uykuya daldı. Uyandığında sızıları geçmemiş olmasına rağmen kendini yenilenmiş hissediyordu. O uyanınca Elric uykuya daldı ve ay tırmanıp berrak gökte parlamaya başlayana kadar uyudu.

Gecenin içinde yürümeye başladılar. Kıyıdaki seyrek yeşillik yerini ıslak ve kararmış bir zemine bıraktı. Kırsal bölgede bir soykırım yaşanmış, sonrasında da ardında bir kül bataklığı bırakan sağanak tarafından yıkanmış gibiydi. Shazaar’ın bu kısmının yemyeşil ovalarını hatırlayan Elric bu nedensiz yıkıma insanların mı yoksa Kaos yaratıklarının mı sebep olduğunu kestiremiyordu.

Parlak bulutlu gökyüzünde garip bir çalkantı işareti ile birlikte öğlen saatleri yaklaşırken kendilerine doğru uzun bir insan sırasının geldiğini gördüler. Küçük bir yükseltinin arkasına geçip yaklaşmakta olan gruba baktılar. Bunlar düşman askerleri değil; zayıf kadınlar ve aç çocuklar, tökezleyerek yürüyen ve paçavralar içindeki adamlardı. Yanlarında büyük ihtimalle Jagreen Lern’e karşı gelip yenilmiş olan bir gerilla grubunun kalıntıları olan birkaç tane de pestili çıkmış atlı vardı.

“Sanırım bunların arasında bize dostça davranacak birilerini bulabiliriz,” diye mırıldandı Elric minnettar bir şekilde, “hatta bize yardımcı olabilecek bilgiler bile verebilirler.”

Saklandıkları yerden çıkıp perişan haldeki gruba doğru yürüdüler. Atlılar hızlı bir şekilde sivillerin etrafını çevirip silahlarını çektiler ama herhangi bir konuşma bile olmadan grubun içinden birisi bağırdı:

“Melnibonéli Elric! Elric... bizi kurtarmaya mı geldin?”

Elric sesi tanımıyordu ama ölü beyaz derisi ve parlak kızıl gözlerini taşıyan yüzünün bir efsane olduğunu biliyordu.

“Benim kurtarılmaya ihtiyacım var, dostum,” dedi neşeli olmaya çalışıp başaramayarak. Jagreen Lern’in Batı üzerindeki boyunduruğunu kaldırmamıza yardımcı olacak bir yolculuğa çıkmışken yelkenlimiz kıyılarınızda parçalandı ve başka bir gemi bulamazsak istediğimiz şeyi başarma ihtimalimiz pek yok.”

“Hangi yöne doğru gidiyordunuz?” diye sordu görünmeyen sözcü.

“Güneybatıdaki Büyücü Adası’na gidiyorduk. Orada mümkünse Beyaz Lordlar’ın yardımını çağırmayı deneyecektik,” dedi Ayhüznü.

“O zaman yanlış yöne gidiyormuşsunuz!”

Elric parmaklarının ucuna yükselip grubun içinde gözlerini gezdirdi. “Kimdir bunu bize söyleyen?”

Kalabalığın içinde bir hareketlenme oldu ve beli bükük, açık tenli yüzünde uzun ve kıvırcık bir bıyığı olan orta yaşlı bir adam öne çıktı. Bir bastona dayanarak yürüyordu. Atlılar birazcık gerileyince Elric adamı net olarak görebilmeye başladı.

“Benim adım Kâhin Ohada. Bir zamanlar Aflitain’de ünlü bir kâhindim. Ama Shazaar yağmalanırken Aflitain yerle bir edildi ve şansım yaver gittiğinden dolayı hepsi Aflitainli olan bu grupla birlikte kaçtım. Aflitain, Pan Tang’ın büyü destekli gücü karşısında düşen son şehirlerden birisiydi. Neyse... Elric, sana çok önemli bir mesaj getirdim. Yalnızca ve yalnızca senin için bu mesaj ve bunu tanıdığım birinden aldım; sana ve dolaylı olarak da bize yardım edebilecek birinden.”

“Merakımı uyandırdın ve umudumu artırdın,” dedi Elric ve eliyle adamı çağırdı. “Gel, kâhin ve bana haberlerini aktar. Umalım da düşündüğün kadar iyi olsunlar.”

Kâhin yaklaşırken Ayhüznü bir adım geriledi. Ohada, Elric’e fısıldarken hem o hem de Aflitainliler meraklı bir şekilde onları izlediler. Elric adamın söylediklerini duymak için kulak kesilmek durumunda kaldı. “Sepiriz adındaki garip bir adamdan haber getirdim. Senin yapmakta başarısız olduğun şeyi onun yaptığını ama onun yapamadığı bir şeyi senin yapman gerektiğini söylüyor. Oyuk şehre gitmeni, orada seni aydınlatacağını iletiyor.”

“Sepiriz! Seninle nasıl iletişime geçti?”

“Ben gaipten haber alırım. Bana rüyamda geldi.”

“Sözcüklerin beni Jagreen Lern’in ellerine teslim etme amacı taşıyan bir hainin sözcükleri de olabilir.”

“Sepiriz benim için de bir şey söyledi; tam olarak bu noktada buluşacağımızı. Jagreen Lern bunu bilebilir miydi?”

“Pek olası değil ama aynı mantıktan yola çıkarsak bunu herhangi birinin bilmesi nasıl mümkün ki?” Başını salladı. “Teşekkürler, kâhin.” Sonra arkasını dönüp atlılara doğru seslendi. “Bir çift ata ihtiyacımız var... elinizdekilerin en iyileri!”

“Atlar bizim için çok değerli,” diye homurdandı yaralı zırhlı bir atlı, “elimizdeki tek şeyler onlar.”

“Dünyayı Kaos’tan kurtarmak için yoldaşımla birlikte hızlı hareket etmek zorundayız. Haydi, topraklarınızı işgal edenlerden intikam alma ihtimali için bir çift atınızı feda etmeyi göze alın.”

“Pekâlâ, pekâlâ.” Konuşan atlı ve yanındaki adam atlarından indiler. Atları Elric ve Ayhüznü’ne doğru götürdüler.

“Atlara iyi bakın, Elric.”

Elric dizginleri tuttu ve belinde koca rün kılıcı sallanırken zıplayarak eyere çıktı. “Elbette,” dedi. “Şimdi planınız ne?”

“Elimizden geldiğince savaşmaya devam edeceğiz.”

“Dağlarda ya da Sis Bataklıkları’nda saklanmak daha akıllıca olmaz mı?”

“Jagreen Lern’in saltanatının dalalet ve dehşetine tanık olsaydın böyle bir soru sormazdın,” dedi atlı durgun ve soğuk bir şekilde. “Hizmetkârları toprağı okyanus gibi kabartabilen, gökten tuzlu su sağanakları indiren ve tarifi olanaksız şekillerde biçare çocukları yok etmek üzere yeşil bulutlar gönderen bir büyücüye karşı kazanmayı ummasak da elimizden geldiğince intikam alacağız. Kıtanın bu kısmı diğer yerlere nazaran daha sakin. Korkunç jeolojik değişimler vuku buluyor. On kilometre kuzeydeki tepe ya da ormanları görsen tanımazsın. Ve bir tanesinin yanından bir gün geçtin diyelim, ertesi gün gittiğinde orası değişmiş ya da tamamen yok olmuş olabilir.”

“Deniz yolculuğumuzda buna benzer bir şey yaşadık,” dedi Elric başını sallayarak. “Size bol bol intikam alabileceğiniz uzun bir yaşam diliyorum dostum. Benim de Jagreen Lern ve yardakçısıyla görülecek bir hesabım var.”

“Yardakçısı mı? Dharijorlu Kral Sarosto’yu mu kastediyorsun?” Adamın bitkin yüzünden hafif bir gülümseme geçti. “Sarosto’dan intikam alamazsın. Bizim ordularımız Sequa Savaşı’nda yenildikten kısa bir süre sonra suikaste uğradı. Herhangi bir kanıt olmamasına rağmen neredeyse herkes tarafından Teokrat’ın emriyle öldürüldüğü söyleniyor. Zira böylece kendi başına hüküm sürmeye başladı.” Adam omzunu silkti. “Ve kumandanlarını geçtim, Jagreen Lern’e karşı kim ne kadar dayanabilir?”

“Kim bu kumandanları?”

“Cehennemin Dükleri’ni çağırdı. Efendiliğini ne kadar süre kabul ederler bilmiyorum. Jagreen Lern’in yakında öleceğini düşünüyoruz ve onun yerine bizzat Cehennem gelecek!”

“Umarım böyle olmaz,” dedi Elric usulca, “zira intikamımı almak istiyorum.”

Adam içini çekti. “Müttefikleri Cehennemin Dükleri olduğundan dolayı Jagreen Lern yakında tüm dünyaya hükmedecek.”

“Umalım da karanlık aristokrasiden kurtulmanın ve Jagreen Lern’i öldürme yeminimi tutmanın bir yolunu bulabileyim,” dedi Elric ve elini teşekkür maiyetinde kâhine ve iki adama doğru sallayarak atını Jharkor dağlarına doğru çevirdi. Ayhüznü hemen arkasındaydı.

Sepiriz’in dağdaki evine doğru yaptıkları tehlikeli yolculukta durup dinlenmediler. Atını Elric’e veren adamın söylediği üzere toprak canlanmış gibiydi ve etrafları anarşiyle çevriliydi. Elric; sonraki zamanlarda o yolculuğu düşündüğünde aşırı bir dehşet hissi ve kulağındaki lanetli çığlıkları, kara renkleri, altını, kırmızıları, maviyi, siyahı ve Dünya üzerinde Kaos’un simgesi olan parlak turuncuyu hatırlayacak ama aklında başka bir şey kalmamış olacaktı.

Nihrain’e yakın olan dağlık bölgede Kaos’un hükmünün diğer kısımların aksine henüz tamamlanmamış olduğunu gördüler. Bu, Sepiriz ve dokuz siyah kardeşinin onları yutmak isteyen güçler üzerinde en azından bir miktar kontrol sahibi olduğunu kanıtlıyordu.

Yükselen kara kayaların arasındaki keskin yarıklardan, hain patikalardan, kaygan taşlı ve çığ ihtimali bulunan yokuşlardan geçerek eski dağların kalbinin derinliklerine doğru ilerlediler. Bunlar dünyadaki en eski dağlardı ve Dünya’nın en eski sırlarından birini saklıyorlardı; Melnibonéliler bile gelmeden önce asırlar boyunca dünyaya hükmetmiş ölümsüz Nihrain’in diyarını. En sonunda yüksek sarayları, tapınakları ve kaleleri canlı siyah granite oyulmuş, dipsiz olma ihtimali olan yarığın derinliklerinde saklı Oyuk Nihrain Şehri’ne vardılar. Güneş ışığından neredeyse tamamen izole olan bu yer dünyanın ilk zamanlarında beri aynı yerinde bulunuyordu.

Çekingen atlarını dar yollardan geçirip sütunları titan ve yarı-insan figürleriyle süslü koca bir kapının önüne geldiler. Bunları gören Ayhüznü’nün nefesi kesildi ve hemen susarak devasa mühendislik ve güçlü sanatı birleştiren böylesi bir deha karşısında huşu içinde kaldı.

Duvarlarına Nihrain efsanelerinden enstantaneler oyulmuş olan mağaraların içinde Sepiriz, ince dudaklı siyah yüzünde bir gülümsemeyle onları bekliyordu.

“Selamlar Sepiriz,” dedi Elric atından inerken. Atını almaya gelen köleye dizginleri verdi. Ayhüznü de bir miktar çekinerek aynısını yaptı.

“Doğru haber almışım,” dedi Sepiriz elini Elric’in omzuna koyarak. “Sevindim çünkü Beyaz Lordlar’ın yardımını almak için Büyücü Adası’na gittiğini duymuştum.”

“Doğru. Onların yardımını almak mümkün değil mi?”

“Hâlâ mümkün. Adadaki münzevi büyücülerle birlikte onlarla iletişim kurmaya çalışıyoruz ama Kaos, çabalarımızı engelliyor. Sen ve kılıcının eve daha yakın bir yerde yapacaklarınız var. Odama gelin ve tazelenin. Sizi canlandıracak şarabımız var ve yeterince içtikten sonra Kader’in sana bu sefer ne biçtiğini anlatacağım.”

Sandalyesinde oturmuş, şarabını yudumlayarak Sepiriz’in yalnızca şöminelerdeki ateşle aydınlatılmış karanlık odasında etrafına bakan Elric, bilinçli halinin hemen altındaymış gibi duran tanımlanamaz kanılara dair aklını altüst edip bir ipucu arıyordu. Oda gizemliydi; ve bu gizem yalnızca odanın genişliğinden ve içini dolduran gölgelerden kaynaklanmıyordu. Elric nedenini bilmeden bütün yönlere doğru uzanan kayadan odanın normal ölçüm şekilleriyle ölçülemeyeceğini düşündü; sanki Dünya’nın uzay zamanına bağlı olmayan düzlemlere uzanıyormuş gibiydi, zamansız ve mekânsız olan düzlemlere. Odanın içinde bir duvardan karşısındaki duvara yürümeyi denediğinde diğer duvara ulaşmayı başaramayacağını düşündü. Bu düşünceleri aklından uzaklaştırmaya çalışarak derin bir nefes alıp kadehini masaya koydu. Şarap, kendisini rahatlatmış ve canlandırmıştı. Taş masanın üzerindeki şarap sürahisini işaret etti. “İnsanın buna bağımlı olması işten bile değil!”

“Ben bağımlı oldum bile,” dedi sırıtarak Ayhüznü ve kendine bir kadeh daha koydu.

Sepiriz başını iki yana salladı. “Garip bir özelliği vardır bizim Nihrain şarabının. Tadı hoştur ve yorgun adamı canlandırır ama gücünü toparladıktan sonra içenin midesini bulandırır. Şarabın bugünlere kalmasının sebebi de bu. Ama stoklarımız azaldı, üzümlerinin alındığı bağlar Dünya’yı terk edeli çok oldu.”

“Sihirli bir iksir,” dedi Ayhüznü kadehini masaya koyarak.

“Öyle de denebilir. Elric ve ben, sizin büyü diye adlandırdığınız şeyin normal hayatın bir parçası olduğu ve şu ankinden daha sakince olsa da Kaos’un saltanatının tam olduğu bir zamandan kalmayız. Genç Krallıklar Çağı’nda yaşayan sizler belki de büyüye şüpheyle yaklaşmakta haklısınızdır zira dünyayı Düzen’e hazır hale getirmeye çalışıyoruz ve belki de sonraları daha çok çaba gerektiren ve daha iyi anlayabildiğiniz metotları kullanarak bizim şarabımıza benzer içkiler bulabilirsiniz.”

“Ben o kadar emin değilim,” dedi Ayhüznü gülerek.

Elric içini çekti. “Şansımız yaver gitmezse Kaos tüm dünyaya hükmedecek ve Düzen sonsuza kadar yenilmiş olacak,” dedi kasvetli bir şekilde.

“Düzen kazanırsa da bizim işimiz bitiyor.” Sepiriz kendisine bir kadeh şarap koydu.

Ayhüznü keskin bir şekilde başını çevirip Elric’e baktı. Dostunun imrenilmeyecek çıkmazını daha iyi anlamaya başlamıştı.

“Ben ve kılıcımın yapması gereken şeyler olduğunu söylemiştin,” dedi Elric. “Nedir?”

“Jagreen Lern’in adamlarına kumandanlık yapmak ve işgal ettiği toprakları kontrol altında tutmak üzere bazı Cehennem Dükleri’ni çağırdığını öğrendin, değil mi?”

“Evet.”

“Bu ne demek anlıyor musun? Jagreen Lern bir zamanlar Düzen’in yarattığı, Kaos yaratıklarının gezegene tamamen hükmetmelerini engelleyen bariyerde oldukça büyük bir gedik açmayı başardı. Gücü arttıkça bu gediği genişletmeye devam ediyor. Geçmişte bir tanesini bile bizim düzlemimize getirmek çok zorken şimdi buraya cehennemin asilzadelerini işte böylece çağırabildi. Aralarında Arioch da var...”

Arioch eski zamanlardan beri Elric’in koruyucu iblisi olmuştu ve atalarının taptığı tanrı da oydu. Olayların bu raddeye ulaşmış olması Düzen veya Kaos tarafından korunmadığını, tamamen dışlanmış olduğunu diğer her şeyden çok yüzüne vurdu.

“Doğaüstü tek yakın müttefikin kılıcın,” dedi Sepiriz kasvetli bir şekilde. “Ve bir ihtimal kardeşleri.”

“Ne kardeşleri? Tek kardeşi Dyvim Slorm’un taşıdığı Yaskılıcı!”

“İkiz kılıçların aslında doğaüstü benliklerinin dünyevi birer tecellisi olduğundan bahsetmiştim, hatırlıyor musun?” dedi Sepiriz sakince.

“Evet.”

“Pekâlâ. Fırtınayaratan’ın ‘gerçek’ benliği başka bir düzlemdeki farklı doğaüstü güçler ile bağlı. Nasıl çağırılacaklarını biliyorum ama bu varlıklar Kaos yaratıkları ve dolayısıyla kontrol edilmeleri zor. Durum kontrol edilemez bir hal alabilir, sana düşman bile kesilebilirler. Geçmişte öğrendiğin üzere Fırtınayaratan ile aranızda, onu düşük varlıklar olan kardeşlerine bağlayan bağdan daha kuvvetli bir bağ var. Kardeşleri sayıca fazlalar ve Fırtınayaratan, seni onlara karşı koruyamayabilir.”

“Neden böyle bir şeyi ilk defa duyuyorum?”

“Bir anlamda biliyordun. Karanlık Olanlar’dan yardım istediğin ve onların da gönderdikleri zamanları hatırlıyor musun?”

“Evet. O yardımların Fırtınayaratan’ın kardeşlerinden geldiğini mi söylemek istiyorsun?”

“Çoğunlukla, evet. Yardımına pek çok kez geldiler. Duyulara sahip olsalar da senin ve benim zeki olarak adlandıracağımız varlıklar olmadıkları için Kaos’un zekâya sahip hizmetkârları kadar ona bağlı değiller. Senin kardeşlerinden bir tanesi üzerinde sahip olduğun güce benzer bir güce sahip olan herkes tarafından belli bir dereceye kadar kontrol edilebilirler. Yardımlarına ihtiyaç duyarsan sana daha sonra öğreteceğim bir rünü hatırlaman gerekecek.”

“Peki görevim ne?”

“Cehennem’in Dükleri’ni yok etmek.”

“Yok et... Sepiriz, bu imkânsız. Onlar Kaos’un Lordları, bütün Şans Diyarı’ndaki en güçlü gruplardan biri. Sepiriz, bunu yapamam!”

“Doğru; ama gelmiş geçmiş en güçlü kılıçlardan birine sahipsin. Tabii ki Dükler’i hiçbir ölümlü tamamen yok edemez... yalnızca Dünya’da beden olarak kullandıkları maddeyi parçalayarak kendi düzlemlerine dönmelerini sağlayabilir. Senin görevin de bu. Şimdiden Cehennem’in Dükleri’nin –Arioch ve Balan ve Maluk– Jagreen Lern’in gücünün bir kısmını elinden aldıklarına dair işaretler var. Ahmak hâlâ o kadar güçlü varlıklara sözünün geçeceğini zannediyor. Onun böyle düşünmesi belki de Dükler’in işine geliyordur ama Dükler’in yardımıyla Jagreen Lern’in minimum silah, gemi ve adam harcayarak Güneydiyarları’nı işgal edeceği kesin. Onlar olmadan da bunu başarır ama daha çok zaman ve çaba harcaması gerekir ve dolayısıyla o Güneydiyarları’nı zapt ederken biz hazırlanmak için zaman kazanmış oluruz.”

Elric, Sepiriz’e Güneyliler’in Jagreen Lern’le kendi başlarına savaşmaya karar verdiklerini nasıl bildiğini sormaya gerek görmedi. Elric’le kâhin üzerinden görüşmesinin de kanıtladığı üzere pek çok güce sahipti. “Teokrat’a karşı bizim yanımızda olmayı reddetmelerine rağmen Güneyliler’e yardım edeceğime dair söz verdim,” dedi sakince.

“Sözünü tutacaksın da... dükleri yok etmeyi deneyerek.”

“Arioch, Balan ve Maluk’u yok etmek...” Elric isimleri fısıldarken bile onları çağırmaktan korktu.

“Arioch hiç yardımsever bir iblis değildi ki,” diye söze girdi Ayhüznü. “Sana yardım etmediği çok oldu Elric.”

“Çünkü,” dedi Sepiriz, “gelecekte ikinizin savaşacağınıza dair bir miktar fikri vardı.”

Şarap bedenini yenilemişti ama Elric aklını kaybedecekmiş gibi hissediyordu. Ruhu o kadar gerilmişti ki kopacak gibiydi. Atalarının iblis-tanrısıyla savaşacak olmak... Eski kan hâlâ içinde ve muktedirdi, eski sadakatler de kaybolmamıştı.

Sepiriz ayağa kalktı ve Elric’in omzunu tutup kendi siyah gözleriyle sersemlemiş ve için için yanan kızıl gözlere baktı.

“Bu görevi yapacağına dair söz verdin, hatırlıyor musun?”

“Evet ama Sepiriz... Cehennem’in Dükleri... Arioch... ben... Keşke şu anda ölsem...”

“Ölmene izin verilmeden önce yapacak çok şeyin var Elric,” dedi Sepiriz sessizce. Kılıcının ve senin Kader’in amaçları için ne kadar önemli olduğunu anlaman gerek. Sözünü unutma!”

Elric sırtını dikleştirdi ve hafifçe başını salladı. “Bunu sözümü vermeden önce öğrenmiş olsaydım bile yine de söz verirdim. Ama...”

“Ne?”

“Bu görevi yapabileceğime dair güvenin tam olmasın Sepiriz.”

Siyah Nihrainli bir şey demedi. Koca salonun ortasında belinde büyük rün kılıcı asılı bir şekilde kollarını göğsünde kavuşturmuş, etrafında ateşin dans ettiği ve yüzünde şaşkınlıktan donmuş bir ifade bulunan Elric’e bakan Ayhüznü’nün yüzünde her zaman bulunan neşeli ifadenin yerini ciddi bir bakış almıştı. Sepiriz karanlığın içine girdi ve kısa bir süre sonra üzerine eski rünlerin işli olduğu beyaz bir tabletle geri döndü. Tableti albinoya uzattı.

“Büyüyü ezberle,” dedi Sepiriz usulca, “ve sonra tableti yok et. Ama unutma, bunu yalnızca başa çıkamayacağın bir durum olduğunda kullan, zira daha önce dediğim gibi Fırtınayaratan’ın kardeşleri sana yardım etmeyi reddedebilirler.”

Elric zorlukla elini kaldırıp tableti aldı. Bir yandan duygularına hakim olmaya çalışıyordu. Ayhüznünün, yatağına gidişinden uzun bir zaman geçmesine rağmen Nihrainli ile birlikte büyüyü çalışmaya devam etmişti. Yalnızca kelimeleri nasıl kullanacağını değil, aynı zamanda girmesi gereken ruh halini de öğrenmeliydi ve anlaması gereken mantık sapmaları vardı.

Hem kendisi hem de Sepiriz tatmin olduktan sonra Elric, bir kölenin kendisine yatak odasına kadar eşlik etmesine izin verdi. Uyumakta zorlandı ve geceyi huzursuz bir işkence içinde geçirdi. Sabah olup köle onu uyandırmaya geldiğinde Elric çoktan giyinmiş ve atını Cehennem’in Dükleri’nin toplandığı Pan Tang’a sürmeye hazırdı.

Dördüncü Bölüm

Elric ve Ayhüznü, dinlenmeye gereksinmeyen ve hiçbir şeyden korkmayan balaban Nihrain atlarını Batı’nın yaralı topraklarında sürüyorlardı. Nihrain atları birer hediyeydi ve doğal olmayan güçleri ve dayanıklılıkları dışında başka güçleri de vardı. Sepiriz, onlara atların dünya düzleminde tam bir varlığa sahip olmadıklarını ve bilindiği anlamıyla toynaklarının yere değmeyip başka bir düzlemdeki zemine bastıklarını söylemişti. Bu sayede havada ya da suda yürüyebiliyorlardı.

Etrafları dehşet sahneleri ile çevriliydi. Bir keresinde korkunç bir şey gördüler; çılgına dönmüş, cehennemden çıkmış gibi duran bir kalabalık, bir kalenin etrafında bulunan bir köyü yok ediyordu. Kale de alevler içindeydi ve ufukta bir dağ duman ve ateş kusuyordu; eskiden bu bölgede hiç volkan bulunmamasına rağmen şimdi bol bol vardı. Yağmacılar dış görünüş olarak insana benzeseler de dejenere yaratıklardı. Kan döküyor, döktükleri kanı içiyorlardı. Aleme katılmadan onları yönlendiren şey ise bir atın canlı iskeletine binmiş, üzerinde parlak kıyafetler, elinde yanan bir kılıç ve başında altın bir miğfer bulunan bir cesetti.

O bölgenin etrafından dolaşıp hızlıca geçip gitmişlerdi. Kanatlı iğrenç şeylerin daha da iğrenç şeyler taşıdığı figürlerle dolu bir göğün altında kan gibi görünen ve kokan sisleri, ölümle tıkanmış nehirleri, onları takip edermiş gibi duran hışırtılı ormanları aştılar.

Kimi zaman da savaşçı gruplarıyla karşılaşıyorlardı. Çoğu zırhlıydı ve işgal ettikleri uluslara ait süslü kıyafetler giymişlerdi ama yoldan çıkmış ve Kaos’a satılmış oldukları belliydi. Bunlarla duruma göre ya onlarla savaşıyor ya da onlardan uzak duruyorlardı. En sonunda Jharkor tepelerine ulaşıp onları Pan Tang adasına götürecek olan denizi gördüklerinde Cehennem’in geldiği bir diyardan geçtiklerini anladılar.

Tepelerden geçtiler dörtnala, çalkalanan, gri denizin kenarından, alçalan kara ve soğuk gökten; suyun kenarında ikinci bir kez durmak üzere sahile indiler.

“Gel!” dedi Elric atını ileri sürerek. “Pan Tang’a!”

Neredeyse hiç durmadan büyülü atlarını suyun üzerinden Jagreen Lern ve korkunç müttefiklerinin kocaman donanmalarıyla yelken açmaya ve Güneydiyarlar’ı işgal etmeden Güney deniz gücünü ezmeye hazır olduğu kötülükle dolu Pan Tang adasına doğru sürmeye başladılar.

“Elric!” diye bağırdı Ayhüznü inleyen rüzgârı bastırmaya çalışarak. “Daha dikkatli olmamız gerekmez mi?”

“Dikkatli mi? Cehennem’in Dükleri dönek hizmetkârlarının kendisiyle savaşmak için geldiğini kesinlikle biliyorlardır, neyin dikkati!”

Ayhüznü rahatsız bir şekilde dişlerini sıktı çünkü Elric çılgına dönmüş gibiydi. Sepiriz’in emrinde bulunan birkaç beyaz büyü ile kendi kısa kılıcı ve palasını büyülemiş olması canını daha fazla sıkmaktan başka bir işe yaramıyordu.

Kısa bir süre sonra Pan Tang’ın soluk tepeleri görüş alanlarına girdi. Dalgalarla dövülen ve meşum olan tepelerin etrafındaki deniz, Kaos’un doğaya uygulamış olduğu özel bir işkenceye maruzmuş gibi inliyordu.

Ayrıca adanın etrafında değişen ve yön değiştiren garip bir karanlık asılıydı.

Nihrain atları dik ve kayalık Pan Tang sahiline varınca karanlığa girdiler. Burası her daim kara bir ruhbanlığın, gaddar bir teokrasinin hüküm sürmüş olduğu, efsanevi Parlak Melniboné İmparatorluğu’nun Büyücü İmparatorları’na özenmiş olunan bir yerdi. Ama bu imparatorların sonuncusu ve kendisine bağlı az sayıda tebaası olan ve artık bir toprağı olmayan Elric, kara sanatların ataları için doğal ve mubah olduğunu, oysaki bu insanların zar zor anladıkları kutsal olmayan bir hiyerarşiye tapmak adına kendilerini saptırdıklarını biliyordu.

Sepiriz onlar için rotalarını çizmişti. Çalkantılı adanın içinden atlarını dörtnala sürüyor, başkent olan ve Çığlık Atan Heykeller Şehri adı verilen Hwamgaarl’a doğru gidiyorlardı.

Pan Tang, garip yansımalar yayan yeşil, obsidiyen taşlarla dolu bir adaydı; canlı gibi görünen taşlarla doluydu.

Bir süre sonra ilerilerinde Hwamgaarl’ın duvarlarını gördüler. Şehre yaklaşırlarken kulağa aşırı derecede korkunç gelen dualar eden siyah kukuletalı bir kılıçlı ordu yerin içinden çıkıp yollarını tıkadı.

Elric’in bunlara harcayacak zamanı yoktu. Jagreen Lern’in savaşçı-rahip müfrezesinden oldukları belliydi.

“Yukarı, at!” diye bağırdı ve Nihrain atı havaya doğru sıçrayarak fantastik bir atlayışla telaşlı rahiplerin üzerinden geçti. Ayhüznü de Elric’i taklit etti ve dostuyla birlikte Hwamgaarl’a doğru ilerlemeye devam ederken kahkaha atarak rahiplerle dalga geçti. Bir süre boyunca yollarına hiçbir engel çıkmadı. Jagreen Lern, müfrezenin ikiliyi uzun bir süre meşgul edeceğini düşünmüş olmalıydı ama Çığlık Atan Heykeller Şehri ile aralarındaki mesafe bir kilometreye kadar inince yer homurdanmaya başladı ve yüzeyinde çatlaklar açıldı. Bu onları fazla rahatsız etmedi çünkü Nihrain atlarının ilerlemek için dünyadaki toprağa ihtiyaçları yoktu.

Üzerlerinde gök kabardı ve titredi, karanlığın içerisinde parlak abanoz şeritleri belirdi ve yerdeki çatlakların içinden korkunç şeyler çıktı!

Yaklaşık beş metre boyundaki akbaba başlı aslanlar aç bir şekilde onlara doğru ilerlemeye başladı. Yaklaşırken yeleleri hışırdıyordu.

Elric’in güldüğünü gören Ayhüznü korkuyla karışık şaşırdı ve arkadaşının delirmiş olduğuna karar verdi; ama Elric bu yaratıkları tanıyordu çünkü yaklaşık on asır önce kendi ataları, kendi amaçları için bunları yaratmışlardı. Görünüşe göre Jagreen Lern, Kaos ve Dünya arasında dolanan bu grubu görmüş ve nasıl yaratıldıklarını bilmeden istifade etmek istemişti.

Elric’in soluk dudaklarında eski sözcükler şekillendi ve yüksekteki kuş-hayvanlara doğru bakarak şefkatli bir şekilde konuştu. Ona doğru ilerlemeyi bıraktılar ve ne yapacaklarını bilmeden etraflarına baktılar. Belli ki sadakatleri bölünmüştü. Tüylü kuyruklarını kamçı gibi havada şaklatırlarken pençeleri bir havaya kalkıp bir iniyor, obsidiyen taşların yüzeyini çiziyordu. Bundan yararlanan Elric ve Ayhüznü, atlarını sürünün arasından geçirip arkalarından çıktılar. Tam bu sırada gökten gelen monoton ve sinirli bir ses Melniboné’nin Yüksek Dili’nde konuştu, “Onları yok edin!”

Aslan-akbabalardan bir tanesi kararsız bir şekilde ikiliye doğru koşmaya başladı; ve sonra bir tane daha ve sonra bir tane daha derken bütün sürü bir süre sonra peşlerine takıldı.

“Daha hızlı!” diye fısıldadı Elric, Nihrain atının kulağına ama at, hayvanlarla arasındaki mesafeyi zar zor muhafaza edebiliyordu. Aklının derinliklerinde çocukken öğrendiği bir büyüyü hatırladı. Melniboné’nin eski büyülerinin hepsi ona babası tarafından, bu zamanlarda çoğunun kullanışsız olduğu ikazıyla birlikte aktarılmıştı. Ama bir büyü vardı; akbaba başlı aslanları çağırmak için bir büyü, ve bir diğeri… O anda hatırladı! Onları Kaos diyarına geri gönderme büyüsü. İşe yarayacak mıydı?

Zihnini tanzim etti ve hayvanlar, üzerine doğru gelirken ihtiyacı olan kelimeleri aradı.

“Yaratıklar! Melnibonéli Matik yaptı sizi,

Şekillendirilmemiş deliliğin maddesinden!

Şimdi olduğunuz gibi yaşamak istiyorsanız,

Defolun, yoksa olacaksınız tekrar Matik’in tertibi!”

Yaratıklar durdu ve Elric, can havliyle büyüyü tekrarladı. Aklının içinde ya da sözcüklerde küçük bir hata yapmış olabileceğinden korkuyordu.

Atını Elric’inkinin yanına çekmiş olan Ayhüznü korkularını dile getirmeye cesaret etmedi çünkü albino büyücünün büyü yaparken rahatsız edilmemesi gerektiğini biliyordu. Onlara en yakın olan hayvanın gaklama ve kükreme arası bir ses çıkardığını duyunca ürperdi.

Ama Elric sesi duyunca rahatladı; çünkü bu, hayvanların albinonun tehdidini anlamış ve hâlâ büyüye itaat etmek zorunda oldukları anlamına geliyordu. Yavaşça ve kısmen çekinerek yerdeki çatlakların içine girip gözden kayboldular.

Terden sırılsıklam olmuş Elric muzaffer bir şekilde konuştu, “Şans şimdiye kadar yanımızdaydı! Jagreen Lern ya gücümü küçümsedi ya da elinden gelenin en iyisi bu! Belki de onun Kaos’u değil Kaos’un onu kullandığının en açık kanıtı budur!”

“Konuşup da şansımızın içine etme şimdi,” diye uyardı onu Ayhüznü. “Bana söylediğine göre yakında yüzleşmemiz gereken şeyle kıyaslandığında bu küçük bir şeydi.”

Elric arkadaşına sinirli bir şekilde baktı. Bir süre sonra yapacağı şeyi düşünmek istemiyordu.

Hwamgaarl’ın devasa duvarlarına yaklaşıyorlardı. Şehri kuşatanlar için işleri zorlaştırsın diye belli bir açıyla dışarı doğru eğik olan duvarların üzerinde aralıklarla dizilmiş çığlık atan heykelleri gördüler; Jagreen Lern’in ve atalarının taşa çevirdiği ama yaşamalarına ve konuşmalarına engel olmadığı erkek ve kadınlar... Az konuşuyor, çok çığlık atıyorlardı ve feci çığlıkları lanetlilerin ıstırap içindeki sesleri gibi iğrenç şehrin içinde yankılanıyordu... ve lanetlilerdi de. Bu hıçkırıklara boğulmuş ses dalgaları, böyle seslere aşina olan Elric’e bile korkunç geliyordu. Sonra Hwamgaarl’ın büyük kale kapısının açılırken çıkardığı gıcırtı bu seslere karıştı ve şehrin içinden bir sürü iyi silahlanmış adam çıktı.

“Görünüşe göre Jagreen Lern’in büyü gücü şu an için tükenmiş ve Cehennem’in Dükleri de bir çift ölümlüye karşı onun savaşına katılmayacak kadar kendilerini büyük görüyorlar!” dedi Elric siyah rün kılıcının kabzasına uzanırken.

Ayhüznü söyleyecek bir şey bulamıyordu. Konuşmadan büyülü kılıçlarını çekti. Onlara doğru koşan adamlarla savaşmaya başlamadan önce kendi korkularıyla savaşması gerektiğini biliyordu.

Heykellerin çığlıklarını boğan çılgınca bir ulumayla Fırtınayaratan kınından dışarı tırmandı ve Elric’in elinde durup içebileceği yeni ruhları beklemeye başladı. Böylece yaşam gücü Elric’e geçecek, onu kara ve çalınmış bir canlılıkla dolduracaktı.

Elric nemli elinde kılıcını hissedince korkudan siner gibi olduysa da üzerlerine gelen askerlere doğru bağırdı, “Bakın çakallar! Kılıca bakın! Kaos tarafından Kaos’u yenilgiye uğratsın diye dövüldü! Gelin, gelin ki ruhlarınızı içsin ve kanınızı döksün! Hazırız!”

Durup beklemeden arkasında Ayhüznü ile birlikte Nihrain atını adamların saflarına doğru sürdü ve içinde eskiden aldığı zevkle birlikte savaşmaya başladı.

Cehennem kılıcıyla parazitik bir ilişki içinde olduğundan dolayı aç bir katletme neşesi bütün bedenini sardı. Ruh çalmanın verdiği neşenin yanında, yoksun damarlarına kutsal olmayan, giderek artan bir canlılık doluyordu.

Yollarını kapatan yaklaşık yüz adam olmasına karşın içlerinden geçti ve arkasında kanlı bir yol bıraktı. Arkadaşının ruh haline benzer bir havada olan Ayhüznü de kendi üzerine gelenleri öldürmekte Elric kadar başarılıydı. Askerler dehşete aşina olsalar da bir süre sonra garip bir ışıkla parlayan ve uluyan rün kılıcına yaklaşmaktan çekinmeye başladılar, Fırtınayaratan siyahlığı bile delen siyah bir ışık yayıyordu.

Yarı çılgına dönmüş bir şekilde zaferine gülen Elric, atalarının uzun zaman önce bütün dünyayı fethedip Parlak İmparatorluk’un önünde diz çöktürdüklerinde hissetmiş olduklarına benzer katı yürekli bir neşe hissetti. Kaos, Kaos’la savaşıyordu; ama daha eski ve nispeten daha temiz olan bir Kaos, kendilerini Melniboné’nin Ejderha Efendileri kadar haşmetli zanneden sonradan görme sapkınları yok etmek için gelmişti. Düşmanın saflarında yarattıkları kızıl yıkımın içinden geçen ikili, şehrin kapısı önlerinde devasa bir canavarın ağzı gibi görünene kadar ilerlemeye devam etti. Elric durmadan atıyla birlikte kapıdan geçti. İnsanlar onun geldiğini görünce saklanmak için kaçıştılar. Garip bir zafer hissiyle birlikte en sonunda Elric ve Ayhüznü, Çığlık Atan Heykeller Şehri’ne girmişlerdi.

“Şimdi nereye?” dedi Ayhüznü nefes nefese kalmış bir şekilde. Korkusu da dinmişti.

“Teokrat’ın Tapınak Sarayı’na tabii ki. Arioch ve diğer dükler bizi orada bekliyorlardır!”

Mağrur ve dehşete kapılmış bir şekilde şehrin çığlıklar yankılanan sokaklarında atlarını sürdüler. Peşlerinde bir ordu varmış gibi hissediyorlardı. Her taraftan kara binalar yükseliyordu ama hiç kimse pencereden başını çıkarıp bakmaya cüret edemiyordu. Pan Tang dünyayı fethetmeyi planlamıştı –ve edebilirdi de– ama o anda şehrin sakinleri koca şehri fetheden iki adamı görüp demoralize olmuşlardı.

Büyük meydana ulaştıklarında Elric ve Ayhüznü atlarını durdurdular ve ortasından zincirler sallanan devasa bronz çeşmeye baktılar. Arkasında Jagreen Lern’in kocaman sütunları ve kuleleri olan, meşum bir şekilde sessizliğe bürünmüş sarayı bulunuyordu. Elric ve Ayhüznü çeşmeye yaklaşırken atların toynakları herhangi bir ses çıkarmıyordu ve heykeller bile çığlık atmayı kesmişlerdi. Elric iki eliyle birden kandan kızıla boyanmış rün kılıcını tutuyordu ve bronz çeşmeye ulaştığında kılıcı başının üzerine kaldırıp sonra kenara doğru eğdi. Ardından çeşmeyi tutan zincirlere doğru Fırtınayaratan’ı çaldı. Doğaüstü güçlere sahip kılıç metali ısırdı ve bağlarını kopardı. Çeşme düşüp parçalanırken Jagreen Lern’in atalarının kemikleri etrafa saçıldı ve çıkan ses sessizlikten ötürü sanki çok yüksekmiş gibi geldi. Ses, bütün Hwamgaarl boyunca yankılandı ve şehrin sakinleri bunun ne anlama geldiğini anladılar.

“Sana böylece meydan okuyorum Jagreen Lern!” diye bağırdı Elric. Sözcüklerinin herkes tarafından duyulduğunu biliyordu. “Söz verdiğim gibi borcumu ödemeye geldim! Gel, kukla!” Bir an durdu. Zaferi bile o anda yapmak zorunda olduğu şey konusundaki şüphelerini tamamen gidermiyordu. “Gel! Cehennem’in Dükleri’ni de beraberinde getir...”

Ayhüznü yutkundu ve fal taşı gibi açtığı gözlerini Elric’in çarpık yüzüne dikti. Albino konuşmaya devam etti,

“Arioch’u getir. Balan’ı getir. Maluk’u getir. Kaos’un mağrur prenslerini beraberine getir, getir ki onları sonsuza dek kendi diyarlarına geri göndereyim!”

Tehditkâr konuşmasının ardından yeniden sesizlik çöktü ve sözcüklerinin yankılarının şehrin uzak noktalarında solmasını dinledi.

Sonra sarayın içinden bir hareket duydu. Kalbi göğüs kafesini zonklatıp kemiklerini delip geçecekmiş gibi oldu ve ölümlü olduğunu hatırlatmak istermişçesine deli gibi atmaya devam etti. Devasa toynakların yere vurma sesine benzer bir ses ve bir insana ait olduğunu düşündüğü ölçülü adımların sesini duydu.

Gözlerini sarayın büyük, altın kapılarına dikti. Albino, sütunların gölgesinde, yarı saklı bir şekilde duruyordu. Kapılar yavaşça açılmaya başladı. Sonra kapıların yanında küçük duran yüksek omuzlu biri dışarı çıkıp durdu ve için için yanan yüzünde korkunç bir öfkeyle gözlerini Elric’e dikti.

Giydiği kızıl zırh yanıyormuş gibi parlıyordu. Sol kolunda aynı maddeden yapılma bir kalkan, sağ elinde de çelikten bir kılıç vardı. Dar, bir kartalın kafasına benzer bir başı vardı, siyah sakalı ve bıyığı tıraşlıydı. Süslü miğferinin üzerinde Pan Tang’ın Deniz Adamı arması bulunuyordu. Öfkeden titreyen sesiyle Jagreen Lern konuşmaya başladı. “Demek sözünü tuttun Elric. Şansım varken seni keşke Sequa’da öldürseydim ama Darnizhaan’la bir anlaşma yapmıştım…”

“Öne çık Teokrat,” dedi Elric aniden gelen bir sakinlikle. “Sana şansı tekrar sunuyorum, teke tek dövüşte adilce karşıma çık.”

Jagreen Lern dudağını büktü. “Adilce mi? Elinde o kılıç varken mi? Bir kere onun karşısına çıktım ve ölmedim ama şimdi en iyi savaşçı-rahiplerimin ruhlarıyla yanıyor. Gücünü biliyorum. Ona karşı duracak kadar aptal değilim. Hayır! meydan okudukların çıksın karşına.”

Biraz kenara çekildi. Kapılar daha da açıldı ve Elric devasa figürlerin dışarı çıkmasını beklediyse de hayal kırıklığına uğradı. Dükler normal insan boyutlarında ve formundaydılar. Ama Jagreen Lern’e küçümser bir bakış atıp sarayın en üst basamağında durdukları sırada bedenlerinden yayılan güç havayı dolduruyor gibiydi.

Elric, Dükler’in güzel, gülen yüzlerine baktı ve tekrar ürperdi çünkü suratlarında bir tür sevgi vardı. Bu gurur ve özgüven ile iç içe olan sevgiyi gören Elric bir an için atından atlayıp bu hale geldiği için özür dilemek üzere kendini ayaklarına atıp yakarma isteğiyle doldu. İçindeki bütün özlem ve yalnızlık dışarı akıyor gibiydi ve bu güzel varlıkların ona sahip çıkacağını, onu koruyacaklarını ve umursayacaklarını biliyordu…

“Evet Elric,” dedi liderleri Arioch usulca. “Tövbe edip bize dönecek misin?”

Seste gümüşi bir güzellik vardı ve Elric atından inecek gibi oldu; ama sonra elleriyle kulaklarını kapadı ve bağırdı, “Hayır! Hayır! Yapmam gereken şeyi yapmalıyım! Benimki gibi sizin zamanınızın da sonu geldi!”

“Böyle konuşma Elric,” dedi Balan ikna edercesine, “saltanatımız daha başlamadı bile. Yakında Dünya ve üzerindeki yaratıklar Kaos Düzlemi’nin bir parçası olacaklar, sonrasında çılgınca ve harika bir çağ başlayacak!” Sözcükleri Elric’in ellerinin arasından geçip aklını doldurdu. “Kaos, Dünya üzerinde hiç bu kadar güçlü olmamıştı; ilk günlerinde bile. Seni çok büyük biri yapacağız. Seni kendimize denk bir Kaos Lordu yapacağız! Sana ölümsüzlük veriyoruz Elric. Ahmakça davranırsan kendine yalnızca ölüm getireceksin ve seni kimse hatırlamayacak.”

“Bunu biliyorum! Düzen’in egemen olduğu bir dünyada hatırlanmak istemiyorum!”

Maluk usulca güldü. “Öyle bir şey asla olmayacak. Düzen’in Dünya’ya yardım getirmek için yapmaya çalıştığı bütün hamleleri engelliyoruz.”

“Ve bu yüzden yok edilmelisiniz!” diye bağırdı Elric.

“Biz ölümsüzüz, öldürülemeyiz!” dedi Arioch ve sesinde sabırsızlık vardı.

“O zaman sizi Kaos’a öyle bir şekilde göndereceğim ki Dünya’da bir daha asla güç sahibi olamayacaksınız!”

Elric, rün kılıcını eline aldı ve Fırtınayaratan’ın kendisi gibi özgüvenden yoksun bir şekilde sessizce inleyerek titrediğini gördü.

“Bak!” Balan birkaç adım aşağı indi. “Bak, güvendiğin kılıcın bile gerçeği söylediğimizi biliyor!”

“Bir tür gerçek,” dedi Ayhüznü titreyen sesiyle kendi cesaretine şaşırarak. “Ama daha üstün bir gerçeklik hatırlıyorum –hem Kaos’un hem de Düzen’in bağlı olduğu bir yasa– Terazi Düzeni. Dünya’da bu dengeye uyuluyor, Kaos ve Düzen’in de bunu bozmamaları gerekiyor. Terazi bazen bir tarafa, bazen diğer tarafa kayıyor ve Dünya’nın çağları işte böyle yaratılıyor. Ama bu ölçüde bir dengesizlik olması yanlış. Çabalarınız sırasında siz, Kaos’tan gelenler bunu unutmuş olabilirsiniz!”

“Belli nedenlerle unuttuk, ölümlü. Terazi o denli bizim lehimize döndü ki artık düzeltilemez. Biz kazandık!”

Elric, Ayhüznü’nün konuşmasını fırsat bilip toparlandı. Gücünün yenilendiğini hisseden Fırtınayaratan da özgüven dolu bir şekilde mırladı.

Bunu Dükler de hissetti ve birbirlerine baktılar.

Arioch’un güzel yüzü öfkeyle parladı ve kullandığı beden, basamakları inip Elric’e doğru ilerlemeye başladı. Diğer Dükler de hemen arkasındaydı.

Elric’in atı birkaç adım geriledi.

Arioch’un elinde canlı bir ateş noktası belirdi ve Dük bunu albinoya doğru fırlattı. Elric göğsünde soğuk bir acı hissetti ve eyerinin üzerinde yalpaladı.

“Bedenin önemsiz Elric ama aynı darbeyi ruhuna yediğini düşün!” Arioch’un sabır maskesi düşmüştü.

Elric başını geriye attı ve güldü. Arioch kendini ele vermişti. Sakin kalmış olsaydı daha çok avantajı olacaktı ama şimdi söylediklerinin aksine tedirgin olduğu belli oluyordu.

“Arioch, geçmişte bana çok yardım ettin, beni hayatta tuttun. Buna pişman olacaksın!”

“Hatamı düzeltmek için hâlâ zamanım var, küstah seni!” Başka bir yıldırım daha fırlattı ama Elric, Fırtınayaratan’ı kendine siper etti ve lanetli kılıcın büyüyü savuşturduğunu görüp rahatladı.

Ama böyle bir güce karşı doğaüstü bir yardım bulamazlarsa pek bir şansları yoktu. Elric, rün kılıcının kardeşlerini çağırmaya cesaret edemezdi. Henüz zamanı değildi. Başka bir yol bulmalıydı. Dağlayan yıldırımlardan dolayı gerilerken arkasında Ayhüznü neredeyse tamamen etkisiz tılsımlar fısıldıyordu. Elric’in aklına Kaos’a geri gönderdiği akbaba-aslanlar geldi. Belki de onları çağırabilirdi; farklı bir amaç için...

Büyü aklında tazeydi,ruh halini ve sözcükleri yalnızca birazcık değiştirmesi gerekiyordu. Sakin bir şekilde, yüzlerinde önceki güzelliklerinden eser kalmayıp çirkinleşmiş ve kötücül bakışlar atan Dükler’in yıldırımlarını mekanik bir şekilde savuşturarak büyüyü yaptı.

“Yaratıklar! Melnibonéli Matik yaptı sizi,

Şekillendirilmemiş deliliğin maddesinden!

Bana yardım edin yaşamak istiyorsanız,

Buraya gelin, yoksa olacaksınız tekrar Matik’in tertibi!”

Meydanın karanlıklarından gelen gümbürtülerle birlikte gagalı hayvanlar ortaya çıktı. Elric Dükler’e seslendi. “Ölümlü silahları size zarar veremez! Ama bunlar kendi düzleminizden gelen hayvanlar! Yırtıcılıklarının tadına bakın!” Melniboné’nin garip dilini kullanarak akbaba-aslanlara Dükler’e saldırmalarını emretti.

Endişeye kapılan Arioch ve diğerleri tekrar basamaklara doğru gerileyip dev hayvanlara emirler yağdırmaya başladılar ama akbaba-aslanlar giderek hızlanarak üstlerine gitmeye devam ettiler.

Elric, Arioch’un bağırdığını ve sayıkladığını gördü. Sonra hayvanlar saldırırken bedeni parçalara bölündü ve yeni, daha az tanınır bir şekilde tekrar yükseldi. Kıyafet parçaları etrafa saçılıyor, tiz sesler ve intizamsız maddeler havayı dolduruyordu. Güç durumdaki iblislerin ardında Elric, Jagreen Lern’in sarayına geri kaçtığını gördü. Çağırdığı yaratıkların Dükler’i tutacağını uman Elric, atını keşmekeşin etrafından dolandırdı ve dörtnala basamaklardan yukarı sürdü.

İki adam kapıdan girdiler ve gözlerinin ucuyla korkuya kapılmış Teokrat’ın koştuğunu gördüler.

“Müttefiklerin zannettiğin kadar güçlü değilmiş, Jagreen Lern!” diye bağırdı Elric adamın peşinden giderken. “Ah ahmak sonradan gelen, sahip olduğun bilgilerin bir Melnibonéli’ninkilere denk olduğunu nasıl düşünürsün?”

Jagreen Lern dönen merdivenleri tırmanmaya başladı. Korkudan arkasına bile dönüp bakmadan hızlıca basamakları çıkıyordu. Elric tekrar güldü ve koşan adama bakarak atını durdurdu.

“Dükler! Dükler!” dedi Jagreen Lern neredeyse ağlayarak. “Beni terk etmeyin!”

Ayhüznü, Elric’e doğru fısıldadı, “O yaratıklar cehennemin aristokrasisini yenilgiye uğratamaz herhalde?”

Elric başını iki yana salladı. “Böyle bir beklentim de yok ama Jagreen Lern’in işini bitirebilirsem en azından işgallerine ve iblis-çağırmasına bir son vermiş olurum.” Nihrain atını Teokrat’ın ardından merdivenlere sürdü. Elric’in geldiğini duyan adam kendini bir odaya attı. Elric bir sürgünün çekildiğini duydu.

Kapıya ulaştığında kılıcını savurarak tek darbede kapıyı parçaladı ve küçük bir odaya girdi. Jagreen Lern ortada yoktu.

Elric atından inerek odanın diğer ucundaki küçük bir kapıya gitti ve onu da parçaladı. Dar bir merdiven yukarı, büyük ihtimalle bir kuleye doğru çıkıyordu. En sonunda intikamını alabileceğini düşündü. Merdivenlerin sonunda bir başka kapının önüne geldi ve parçalamak üzere kılıcını çıkardı. Darbeyi savurdu ama kapı parçalanmadı.

“Lanet olsun, tılsımlarla korunuyor!”

Başka bir darbe vurmak üzereyken Ayhüznü’nün merdivenlerin alt tarafından seslendiğini duydu.

“Elric! Elric! Yaratıkları yendiler. Saraya dönüyorlar!”

Jagreen Lern’le uğraşacak vakti yoktu. Merdivenlerden koşarak indi, odaya girdi ve sonra diğer merdivenlere geçti. Büyük salona girdiğinde korkunç üçlünün akan formlarını gördü. Merdiveni yarısına kadar çıkmış olan Ayhüznü tir tir titriyordu.

“Fırtınayaratan,” dedi Elric, “kardeşlerini çağırma zamanı.”

Onaylarmışçasına kılıç elinde hareket etti. Elric, Sepiriz’in kendisine öğrettiği zor rünü mırıldanmaya başladı. Savaştan yorulmuş Dükler melodileri farklı şekiller alıp tehditkârca Elric’e doğru ilerlerlerken Fırtınayaratan, Elric’in ağıta benzeyen şakımasına inleyerek eşlik etti ve farklı olsa da birbirlerine uyum sağladılar.

Sonra Elric havada şekiller oluştuğunu gördü; yarısı kendi düzleminde, yarısı Kaos düzleminde olan gölgemsi şekillerdi. Hareket etmelerini izledi ve havaya aniden Fırtınayaratan’ın aynı olan bir milyon kılıç doldu.

İçgüdüsel olarak hareket eden Elric kabzayı gevşek bir şekilde tutup kendi kılıcını diğerlerinin yanına fırlattı. Fırtınayaratan havada, diğerlerinin yanında asılı kaldı ve diğer kılıçlar onu tanır gibi oldu. “Onlara liderlik et Fırtınayaratan! Dükler’e karşı öncülük et onlara yoksa efendin yok olacak ve bir daha insan ruhu içemeyeceksin!”

Kılıç denizi hışırdadı ve havaya korkunç bir inleme yaydılar. Dükler yukarı, albinoya doğru atıldılar ve Elric çarpık şekillerin yaydığı nefretin karşısında geriledi.

Alt tarafına bakınca Ayhüznü’nün atının eyerinin üzerine yığılmış olduğunu gördü. Ölmüş müydü yoksa bayılmış mıydı bilmiyordu.

Sonra kılıçlar, Dükler’in üzerine çullandı ve Elric’in gözlerinin önünde bir milyon kılıç Dükler’in varlıklarının maddesine daldı.

Savaşın feryat sesleri kulağını doldurdu ve korkunç çarpışmayı izlemeye başladı. Fırtınayaratan’ın verdiği canlılık olmadan kendini zayıf hissediyordu ve dizleri titriyordu. Cehennem’in Dükleri’yle çarpışmakta olan Siyah Kılıç’ın kardeşlerine yardım etmek için elinden hiçbir şey gelmiyordu.

O dehşet sahnelerini izlemeye devam ederse delireceğini bilerek yere yığıldı. Neyse ki zihni boşaldı ve hangi tarafın kazanacağını bilmeden bilincini kaybetti.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Bedeni kaşınıyordu. Kolları ve sırtı ağrıyordu. Bilekleri acıyla zonkluyordu. Elric gözlerini açtı.

Hemen karşısındaki duvara kolları ve bacakları ayrık bir şekilde Ayhüznü zincirlenmişti. Odanın ortasında donuk bir ateş yanıyordu ve Elric, çıplak dizinde bir acı hissedip başını yere eğdiğinde Jagreen Lern’i gördü.

Teokrat, Elric’in suratına tükürdü.

“Demek,” dedi Elric boğuk bir şekilde, “başarısız oldum. Sonunda kazandın.”

Jagreen Lern muzaffermiş gibi görünmüyordu. Gözlerinde hâlâ öfke yanıyordu.

“Seni nasıl cezalandırsam acaba?” diye fısıldadı.

“Cezalandırmak mı? O zaman?” Elric’in kalp atışları hızlandı.

“Son büyün başarılı oldu,” dedi Teokrat durgun bir şekilde. Arkasını dönüp maltıza baktı. “Hem senin hem benim müttefiklerim yok oldu ve Dükler’le pek çok kez iletişim kurmaya çalışsam da başarısız oldum. Tehdidini yerine getirdin –ya da emrindekiler getirdi– ve onları sonsuza dek Kaos’a gönderdin!”

“Kılıcım... peki ya o?”

Teokrat hafifçe gülümsedi. “Keyfimi yerine getiren tek şey o. Kılıcın da diğerleriyle birlikte yok oldu. Artık zayıf ve acizsin Elric. Hayatımın sonuna kadar sana işkence edeceğim.”

Elric şaşkınlıktan küçük dilini yutmuştu. Bir taraftan Dükler’in yenilmiş olmasına sevinirken diğer yandan kılıcını kaybetmiş olmasına üzülüyordu. Jagreen Lern’in söylemiş olduğu gibi kılıç olmadan albinizmi kendisini zayıflattığından ötürü yarım bir insan bile değildi. Görüşü şimdiden kötüleşmişti ve bacaklarını hareket ettiremiyordu.

Jagreen Lern, Elric’e döndü.

“Kalan nispeten acısız günlerinin tadını çıkar Elric. Sana yapacaklarını hayal gücüne bırakıyorum. Gidip yakında Güney’e yelken açacak olan savaş donanmasının son hazırlıklarıyla ilgilenmeliyim. Şimdi alelade bir işkence yapıp zaman harcamayacağım. Zamanımı akla gelebilecek en seçkin işkenceleri bularak geçireceğim. Ölmen uzun yıllar sürecek, söz veriyorum.”

Hücreden çıktı ve kapıyı çarptıktan sonra Elric, Jagreen Lern’in muhafıza emir verdiğini duydu.

“Maltızı sürekli canlı tut. Lanetli ruhlar gibi terlesinler. Üç günde bir yaşamaya devam edebilecekleri kadar yemek ver. Bir süre sonra su için yalvarmaya başlarlar. Hayatta kalacakları kadar ver ondan da. Bundan çok daha kötüsünü hak ediyorlar ve problem üzerine düşündükten sonra tatlı niyetine bir şeyler de alacaklar.”

Bir gün sonra gerçek ıstırap başladı. Bedenleri son terlerini attı. Dilleri şişti ve acıyla inlerlerken bu korkunç işkencenin yakında başlayacak olanın yanında bir hiç olacağının farkındalardı. Elric’in zayıf bedeni umarsız debelenmesine cevap vermiyordu ve sonunda aklı da köreldi. Acı daimi ve tanıdık hale geldi, zaman mefhumunu kaybetti.

Sonunda, acının yoğunlaştırdığı bir pusun arasından tanıdık bir ses duydu: Jagreen Lern’in nefret dolu sesi.

Odada başkaları da vardı. Adamların ellerinin kendisini tuttuğunu hissetti ve acıyla inlerken bedeni hücreden dışarı taşındı.

Kopuk cümleler duysa da Jagreen Lern’in dediklerini anlamadı. Kavruk göğsü yanarken karanlık bir yere götürüldü.

Belli bir zaman geçtikten sonra Ayhüznü’nün sesini duydu ve dediklerini anlamak için kendini zorladı.

“Elric! Neler oluyor? Gemideyiz, valla bak!”

Ama Elric ilgisizce mırıldandı. Yoksun bedeni normal bir insan bedenine nazaran daha çabuk zayıflıyordu. Bir daha asla görmeyeceği Zarozinia’yı düşündü. Düzen’in mi yoksa Kaos’un mu kazandığını ya da Güneyliler’in Teokrat’ı yenilgiye uğratıp uğratamayacağını öğrenecek kadar yaşamayacaktı.

Ve bu problemler aklından tekrar silindi.

Sonra yemek ve su gelmeye başladı, biraz olsun canlandı. Bir ara gözlerini açtı ve başını kaldırdığında Jagreen Lern’in yüzünde hafif bir gülümseme olduğunu gördü.

“Tanrılara şükürler olsun,” dedi Teokrat. “Öldüğünü düşünüp korkmuştum. Pek bir narinsin dostum. Hayatta kalmaya devam etmelisin. Eğlence başlarken senin sancak gemimde olmanı uygun gördüm. Şu anda Ejderha Denizi’ne yaklaşıyoruz. Donanmamız bu kısımlardaki canavarlara karşı tılsımlarla korunuyor.” Kaşlarını çattı. “Senin sayende Kaos’un çalkaladığı denizlerden geçmek için gerekli olan tılsımlara ihtiyacımız yok. Denizler şu anda neredeyse normal. Ama yakında bu değişecek.”

Bir an için Elric’in eski ruh hali döndü ve düşmanına ters bir şekilde baktı ama hissettiği nefreti sözcüklere dökemeyecek kadar zayıftı.

Jagreen Lern usulca güldü ve botunun ucuyla Elric’in sıska beyaz elini dürttü. “Sanırım sana biraz daha canlılık verecek bir iksir hazırlayabilirim.”

Nihayet gelen yemeğin tadı çok kötüydü ve Elric’in mırıltı dolu ağzından içeri zorla sokulmak durumunda kalınmıştı; ancak bir süre sonra doğrulabildi ve Ayhüznü’nün iki büklüm bedenine baktı. Görünüşe göre küçük adam işkenceye tamamen teslim olmuştu. Elric, kendisinin zincirlenmiş olmadığını fark edince şaşırdı, kendisi ve Doğulu arasındaki meşakkatli mesafeyi acı içinde sürünerek geçip Ayhüznü’nü omzundan sarstı. Küçük adam inledi ama başka herhangi bir tepki vermedi.

Bölmenin karanlığını aniden bir ışık şeridi kesti ve Elric gözlerini kırptı. Başını kaldırdığında ambarın ağzının açıldığını ve Jagreen Lern’in sakallı yüzünün kendisine baktığını gördü.

“Güzel, güzel. Demek karışım etki etmiş. Gel Elric, canlandırıcı denizin kokusunu ciğerlerine çek ve güneşin sıcaklığını bedeninde hisset. Argimiliar kıyılarına ulaşmamıza çok kalmadı ve gözcü gemilerimiz oraya doğru yaklaşmakta olan büyük bir donanma olduğunu bildirdiler.”

Elric küfretti. “Arioch adına, umarım hepinizi denizin dibine gömerler.”

Jagreen Lern alaylı bir şekilde dişlerini sıktı. “Kimin adına? Arioch mu? Sarayımda neler olduğunu hatırlamıyor musun? Arioch artık çağırılamaz. Ne sen ne de ben çağırabiliriz ama. Lanet olası büyülerin sayesinde.”

Elric’in göremediği bir teğmenine döndü. “Onu bağlayın ve güverteye çıkarın. Ne yapacağınızı biliyorsunuz.”

İki savaşçı ambara indi, zayıf düşmüş Elric’in kol ve bacaklarını bağlayarak ite kaka güverteye çıkardılar. Güneşin ışınları gözüne vurunca Elric’in nefesi kesildi.

“Bir yere yaslayın da her şeyi görsün,” dedi Jagreen Lern.

Savaşçılar, Teokrat’ın söylediğini yapıp Elric’i ayakta bir konuma getirdiler. Albino, Jagreen Lern’in devasa, siyah sancak gemisinin güvertesindeki ipekten güneşlikleri gördü ve geminin batıdan esen sabit bir rüzgârla ilerlediğini fark etti. Geminin üç sıra kürekçisi ve uzun, abanoz ağacından yapılma direğinin üzerinde koyu kırmızı bir yelken vardı.

Geminin trabzanlarının ötesinde, sancak gemisinin ardında devasa bir donanma vardı. Pan Tang ve Dharijor gemilerinin yanı sıra Jharkor, Shazaar ve Tarkesh’e ait gemiler de oradaydı ama her kızıl yelkenin üzerinde Pan Tang’ın Deniz Adamı arması bulunuyordu.

Elric umutsuzlukla doldu çünkü ne kadar güçlü olurlarsa olsunlar Güneylilerin böyle bir donanmaya karşı koyamayacaklarını biliyordu.

“Yalnızca üç gündür denizdeyiz,” dedi Jagreen Lern, “ama bir cadı rüzgârı sayesinde istikametimize neredeyse vardık. Bir gözcü gemisinin yakın zamanda söylediğine göre üstün deniz gücümüzün haberini alan Lormyr donanması bize katılmak üzere yanımıza geliyormuş. Kral Montan’dan akıllıca bir hamle; en azından şu an için. İşime geldiği sürece onu kullanacak ve artık işime yaramadığı zaman hain bir dönek olduğunu söyleyip onu öldüreceğim.”

“Bana bunları neden anlatıyorsun?” diye fısıldadı Elric. Yüzü ya da bedeninin en ufak hareketinde hissettiği acıyla dişlerini gıcırdattı.

“Çünkü Güney’in yenilgisine bizzat tanık olmanı istiyorum. Tüccar prensler bizimle savaşmak üzere geliyorlar ve onları kolaylıkla yeneceğiz. Engellemeye çalıştığın şeyin olacağını bilmeni istiyorum. Güney’i ele geçirip ganimetlerini aldıktan sonra Mor Kentler Adası’nı işgal edip Vilmir ve Ilmiora’yı yağmalamaya gideceğiz. Kolay olacak, sence? Senin yenilgiye uğrattığının haricinde de müttefiklerimiz var.”

Elric cevap vermeyince Jagreen Lern sabırsızca adamlarına işaret etti.

“Şunu ana direğe bağlayın da savaşı iyice izleyebilsin. Bedeninin etrafına koruyucu bir tılsım koyacağım, rastgele bir okla ölüp intikamımın elimden alınmasını istemiyorum.”

Elric’i tutup kaldıran adamlar onu direğe bağladı ama kendisi bunun farkında değildi. Başı sağ omzunun üzerinde gevşek bir şekilde salınıyordu ve bilinci yarı açıktı.

Koca donanma zaferden emin bir şekilde ilerlemeye devam ediyordu.

İkindi saatlerini çok geçmemişti ki Elric, serdümenin haykırışıyla kendine geldi.

“Güneydoğuda yelkenler! Lormyr donanması yaklaşıyor!”

Aciz bir öfkeyle Elric parlak yelkenlerin, Jagreen Lern’in gemilerinin koyu kızıl yelkenleriyle tezat oluşturan elli tane iki direkli geminin gelip Teokrat’ın gemilerinin ardında sıraya dizildiğini gördü.

Argimiliar’dan daha az bir kuvvete sahip olmasına rağmen Lormyr’in donanması daha büyüktü. Elric; Kral Montan’ın ihanetinin Güney’e, gücünün çeyreğinden fazlasına mal olduğunu düşündü.

O anda Güney için hiçbir umut olmadığını ve Jagreen Lern’in zaferden emin olmakta haklı olduğunu anladı.

Gece bastırdı ve devasa donanma demir attı. Bir muhafız gelip Elric’e karışımın bir dozunu içeren yumuşak yulaf lapası yedirdi. Canlanınca öfkesi de arttı ve Jagreen Lern, iki kez direğin yanına gelip vahşice onunla alay etti.

“Şafak söktükten bir süre sonra Güney donanmasıyla karşı karşıya geleceğiz,” dedi Jagreen Lern gülümseyerek, “ve öğlen olduğunda onlardan geriye kana boyalı, suyun üzerinde yüzen odun parçaları kalacak. Sonra savunma için deniz gücüne güvenen o ahmak ulusların topraklarında saltanatımızı kuracağız.”

Elric, Teokrat’a karşı tek başlarına savaşırlarsa başlarına bunun geleceğine dair Güneydiyarlı kralları uyardığını hatırladı. Yanılıyor olmayı dilerdi. Güney yenildikten sonra Doğu’nun işgali başlayacaktı ve Jagreen Lern bütün dünyayı ele geçirdiğinde Kaos hüküm sürecek, Dünya milyonlarca yıl önce yoğrulduğu maddeye dönecekti.

Gökte ayın olmadığı geceyi sürekli düşünerek geçirdi. Aklını toparladı, bir plan yapmak için bütün gücünü kullandı ve aklının içinde bir planın ufak gölgesi belirmeye başladı.

ALTINCI BÖLÜM

Çapaların çekilme sesine uyandı. Soluk güneşin altında gözlerini kırptı ve ufukta Güneyli donanmanın içi boş bir şatafat ile Jagreen Lern’in gemilerine doğru yaklaştığını gördü. Güneyli krallar ya çok cesurlardı ya da düşmanlarının ne kadar güçlü olduğunu anlamıyorlardı.

Hemen altında, Jagreen Lern’in güvertesinde büyük bir mancınık duruyordu ve köleler, içine üzeri zift kaplı devasa bir top yerleştirmişlerdi. Elric normalde böyle mancınıkların aşırı yük olduğunu biliyordu, çünkü kolu geriye sarmak çok zordu ve bu durum daha hafif savaş gemilerine avantaj veriyordu; ama belli ki Jagreen Lern’in mühendisleri aptal değildi. Elric büyük mancınığın gövdesinde hızlı sarmaya yarayacak ekstra bir mekanizma olduğunu gördü.

Rüzgâr durmuş olduğundan dolayı beş yüz çift kas küreklere asılmış, Jagreen Lern’in gemisini ilerletiyorlardı. Güvertenin üzerindeki savaşçıları disiplinli bir şekilde düşmanların gemilerine çıkacak ve araçlar arasında bir köprü oluştururken gemiye kenetlenecek büyük platformların üzerinde yerlerini almışlardı.

Elric, Jagreen Lern’e hakkını verip öngörülü olduğunu kabul etmeliydi. Yalnızca doğaüstü güce güvenerek diğer şeyleri boş vermemişti. Gemileri şimdiye kadar gördüğü en iyi donanıma sahip gemilerdi. Güneyli donanmasının hiçbir şansı olmadığını düşündü. Jagreen Lern’le savaşmak çılgınlıktı.

Ama Teokrat tek bir hata yapmıştı. İçini yiyen intikam alma arzusundan dolayı Elric’in bedenini birkaç saatliğine dinçleştirmişti ve bu canlılık aklını da etkilemişti.

Fırtınayaratan ortada yoktu. O kılıçla insanlar arasında yenilmezdi ama onsuz yardıma muhtaçtı. İşin gerçeği buydu. Bu yüzden kılıcı geri almak için bir şey yapmalıydı. Ama nasıl? Kardeşleriyle birlikte Kaos düzlemine dönmüş, büyük ihtimalle diğerlerinin gücüne karşı koyamayıp götürülmüştü.

Onunla iletişim kurmalıydı.

Büyü ile bütün kılıç ordusunu çağırmaya cüret edemezdi; bu, şansını fazla zorlamak olurdu.

Dev mancınık ilk atışını yaptı ve çıkardığı pat sesi havayı doldurdu. Alevler içindeki top kavis çizerek okyanusu geçti ve suya düştü. Batmadan önce suyu kaynattı ve tısladı. Savaş makinesi hızlıca geri sarıldı ve Elric, başka bir yanan zift topunun mancınığa ne kadar hızlı yerleştirildiğini görünce gözlerine inanamadı. Jagreen Lern başını kaldırıp ona baktı ve güldü.

“Keyfim uzun sürmeyecek. Uzun süre savaşacak sayıları yok. Yok olmalarını izle Elric!”

Elric sersemlemiş ve korkmuş taklidi yaparak sessiz kaldı.

Sonraki alev topu doğrudan öndeki gemilerden bir tanesinin üzerine düştü ve Elric, küçük figürlerin etrafa koşuşmasını, canhıraş bir şekilde etrafa yayılan alevi söndürmeye çalışmasını izledi. Buna rağmen birkaç dakika içinde gemi yanan bir kütle haline geldi ve gemilerini kurtaramayan siluetler canlarını kurtarmak için denize atladılar.

Ateş toplarının telaşlı ısısı etrafındaki havayı sardı. Güneyliler daha hafif olan savaş makineleriyle karşılık vermeye başlayınca gök binlerce kuyrukluyıldızla doldu. Isı, Elric’in işkence odasında hissettiği kadar yoğundu. Gemilerin uçlarındaki bronz koçbaşlarının boynuzları diğer gemileri delip şişe geçmiş balığa çevirirken siyah dumanlar yükselmeye başladı. Bunu savaşan adamların çatlak sesli haykırışları ve çarpışan demirin sesleri izledi.

Ama Elric derin düşüncelere dalmış olduğu için sesleri yarım yamalak duyuyordu.

Aklı tamamen hazır olduğunda umutsuz ve acı dolu sesiyle insanların savaşın sesinden dolayı duyamayacakları bir şekilde bağırdı, “Fırtınayaratan!”

Haykırışı yorgun aklında yankılandı ve bir an için okyanusun, savaşın karmaşasının ve Dünya’nın ötesinde, dehşet ve korku ile dolu bir yer görür gibi oldu. Orada bir şey kımıldadı. Orada pek çok şey hareket halindeydi.

“Fırtınayaratan!”

Alt tarafından birinin küfrettiğini duyunca başını eğdi ve Jagreen Lern’in onu işaret ettiğini gördü. “Beyaz yüzlü büyücünün ağzını tıkayın.” Jagreen Lern ve Elric gözgöze geldi ve Teokrat dudaklarını ısırdı. Hemen arkasından şöyle ekledi, “Ve gevezeliği bırakmazsa öldürün!”

Teğmen direğe tırmanmaya başladı.

“Fırtınayaratan! Efendin öldürülüyor!”

Bileklerini kesen iplerin içinde debeleniyor ama hareket edemiyordu.

“Fırtınayaratan!”

Bütün hayatı boyunca bel bağlamış olduğu kılıçtan nefret etmişti; giderek daha fazla ona ihtiyacı oluyordu ama o anda bir aşığın sevgilisine seslendiği gibi sesleniyordu.

Savaşçı, Elric’in ayağını tuttu ve salladı. “Sessiz ol! Efendimin dediğini duydun!”

Çılgına dönmüş gözleriyle Elric, savaşçıya baktı. Adam ürperdi, bir eliyle direği tutarken diğer eliyle kılıcını çekti ve Elric’in midesini deşmeye hazırlandı.

“Fırtınayaratan!” Elric, ismi hıçkırıklar içinde zikretti. Yaşamak zorundaydı. O ölürse Kaos’un dünyaya hükmetmesi işten bile değildi.

Adam, Elric’e doğru atıldı ama kılıç albinoya ulaşmadı. Elric o anda bir miktar keyifle Jagreen Lern’in ona bir koruma tılsımı yaptığını hatırladı! Teokrat’ın kendi büyüsü düşmanını kurtarmıştı!

“Fırtınayaratan!”

Savaşçının nefesi kesildi ve kılıç, parmaklarının arasından kayıp düştü. Boğazında, görünmeyen bir şeyle boğuşuyor gibiydi ve Elric, adamın parmaklarının kesildiğini, elinden kan fışkırdığını gördü. Sonra yavaş yavaş bir şekil madde boyutunu aldı ve albino, büyük bir rahatlamayla bunun bir kılıç olduğunu gördü. Savaşçıyı öldüren ve ruhunu emen onun rün kılıcıydı!

Savaşçı aşağı düştü ama Fırtınayaratan havada asılı kaldı ve Elric’in ellerini bağlayan ipleri kestikten sonra sağlam ve korkunç bir sevgiyle efendisinin sağ eline yerleşti.

Savaşçının çalınan yaşam maddesi hemen Elric’e dolmaya başladı ve bedenindeki acı yok oldu. Hızlı bir şekilde yelkenin halatlarından birisini tutup diğer bağlarını da kesti. Tek eliyle ipe asılı halde kaldı.

“Şimdi, Jagreen Lern, bakalım kim intikam alıyor,” dedi yüzünü buruşturarak. Güverteye doğru salındı ve hafifçe atladı. Kılıcın kendisine verdiği lanetli canlılık bedenini dolduruyor, tanrısal bir coşkunluk veriyordu. Daha önce bu kadar güçlü olduğunu hissetmemişti.

Ama sonra platformların indirilmiş olduğunu ve sancak gemisinde yalnızca mürettebatın kalmış olduğunu gördü. Jagreen Lern, ana gücünü kancalarla tutulan gemiye yöneltmiş olmalıydı.

Yakınlarında ateş toplarını yaratmak için kullanılan büyük zift varillerinden bir tane olduğunu gördü. Onun yakınlarında da yanan bir meşale vardı. Elric meşaleyi tutup zift varilini tutuşturdu.

“Jagreen Lern bu savaşı kazanmış olabilir ama sancak gemisi, Güneyli donanmasıyla birlikte denizin dibini boylayacak,” dedi kasvetli bir şekilde ve esir tutulduğu yere doğru alelacele koşmaya başladı. Ayhüznü’nün orada olduğunun farkındaydı.

Ambarın kapağını açtı ve acınacak bir halde olan arkadaşını gördü. Açlıktan ölmeye bırakıldığı belliydi. İçeri ışık vurunca bir fare etrafta koşuştu.

Elric içeri atladı ve Ayhüznü’nün sağ kolunun bir kısmının yenmiş olduğunu görüp dehşete kapıldı. Bedenini omuzlarına aldı ve zayıf olsa da kalbinin attığını kontrol ettikten sonra güverteye tırmandı. Hem dostunun güvende olmasını sağlayıp hem de Jagreen Lern’den nasıl intikam alacağını düşünüyordu; ama üzerinden Teokrat’ın geçmiş olduğunu tahmin ettiği platforma doğru gitti. Bu sırada üzerine üç savaşçı atladı. Bir tanesi şöyle bağırdı, “Albino! Yağmacı kaçıyor!”

Elric, bileğini hafifçe hareket ettirerek onu öldürdü. Gerisini Siyah Kılıç halletti. Diğerleri Elric’in Hwamgaarl’a nasıl girdiğini hatırlayarak gerilediler.

Bedeninde yeni bir enerji akıyordu. Yarattığı her cesetle birlikte gücü artıyordu; çalınmış bir güçtü ama hayatta kalıp o gün için Düzen adına bir galibiyet almak istiyorsa bu gerekliydi.

Yükünün köstek olmadığı Elric, platformun üzerinden koştu ve Güney gemisinin güvertesine atladı. Önünde Argimiliar’ın sancağı ve etrafında başlarını Kral Hozel’ın çektiği küçük bir grup olduğunu gördü. Ölümün geldiğini anlayınca kralın yüzü gerildi. Hak ettiğin bir ölüm, diye düşündü Elric ama yine de Hozel’ın ölümü Kaos adına bir galibiyet anlamına geliyordu.

Sonra farklı nitelikte bir haykırış duydu ve bir an için fark edildiğini düşündü ama Hozel’ın adamlarından bir tanesi kuzeyi işaret edip bir şeyler söylüyordu.

Elric de o tarafa bakınca Mor Kentler’in cesur yelkenlerini gördü. Gelenler tüccar prenslerin gemilerine nazaran savaş için daha iyi donanıma sahip savaş gemileriydi. Canlı renklere boyanmış yelkenlerinden ışık yansıyordu. Sert deniz lordlarının gemide bulunmasına izin verdikleri tek zengin süs parçası yelkenin üzerindeydi. Onlara liderlik eden, Elric’in eski dostu Kargan olmalıydı.

Ama geç kalmışlardı. Diğer Güneyli gemileriyle birlikte gelmiş olsalardı bile büyük ihtimalle Pan Tang’a karşı koyamazlardı.

O anda etrafına bakan Jagreen Lern, Elric’i gördü ve adamlarına bağırdı. Savaşçılar yorgun ve çekingen bir şekilde geniş bir yarım daire formasyonu alarak albinoya yaklaşmaya başladılar.

Elric kararsızlığını daha da artıran cesur deniz lordlarına küfretti.

İnleyen rün kılıcını tehditkâr bir şekilde havada savurarak dehşete kapılmış Pan Tang savaşçılarına doğru ilerledi. Adamlar geriledi ve kılıcın isabet ettiği bazıları inledi. Şimdi Jagreen Lern’e giden yol açıktı.

Ama Mor Kent gemileri yaklaşıyorlardı. Mancınık mesafesine neredeyse girmişlerdi.

Elric, Jagreen Lern’in korku dolu yüzüne baktı ve hırladı, “Kılıcım tek bir darbeyle yanan zırhını delip geçecek kadar güçlü mü bilmiyorum ve yalnızca tek bir darbe için zamanım var. Seni şimdi bırakıyorum Teokrat ama Doğu’daki bilinmeyen topraklar dahil bütün Dünya’yı işgal etsen bile kılıcımın, siyah ruhunu dibine kadar içeceğini unutma.”

Bunları söyledikten sonra Ayhüznü’nün baygın bedenini gemiden aşağı atıp kendisi de onun ardından çalkalanan denize atladı.

Kılıç, kendisine insanüstü bir güç verirken Ayhüznü’nün sürüklediği bedeniyle birlikte deniz lordlarının en öndeki gemisine doğru yüzdü. Geminin Kargan’a ait olduğunu gördü.

Arka tarafında Jagreen Lern ve adamları kendi sancak gemilerinin yandığını gördüler. Elric işini iyi yapmıştı.

Bu da dikkatleri Kargan’ın donanmasına uzaklaştırmaya yarayacaktı.

Deniz lordunun meşhur denizcilik bilgisine güvenerek ve Kargan’ın ismini haykırarak en öndeki gemiye doğru yüzmeye başladı.

Gemi hafifçe yana doğru döndü ve Elric trabzana sakallı yüzlerin geldiğini gördü. Kendisine ipler atıldı. Bir tanesini tuttu ve adamların, yüküyle birlikte onu yukarı çekmelerine izin verdi.

Denizciler ikisini de trabzanların üzerinden alırken Elric, Kargan’ın şok geçirmiş bir halde ona baktığını gördü. Deniz lordunun üzerinde halkı arasında meşhur olan sert, kahverengi deri zırh vardı. Büyük kafasının üzerinde demir bir miğfer bulunuyordu, kara sakalı kısa ve sertti. “Elric! Öldüğünü düşünmüştük... güneye giderken kaybolduğunu!”

Elric, ağzında kalan tuzlu suyu tükürdü ve hızlı bir şekilde konuşmaya başladı, “Donanmanı geri çevir Kargan! Geldiği yöne döndür, Güneylileri kurtarmanın imkânı yok, sonları geldi. Gücümüzü daha sonraki bir savaş için muhafaza etmeliyiz.”

Bir an tereddüt ettikten sonra Kargan, Elric’in söylediği emri verdi ve emir, altmış gemilik donanmasına ağızdan ağıza yayıldı.

Gemiler geriye dönerken Elric neredeyse hiçbir Güneyli gemisinin sağlam kalmamış olduğunu gördü. Yaklaşık bir kilometre boyunca denizin üzeri yanıyor ve yanan gemilerin püskürttüğü alevler yaralı ve boğulan adamların çığlıklarına karışıyordu.

“Güneylilerin deniz gücünün böyle bir hezimete uğramış olması,” dedi Kargan, Ayhüznü’yle ilgilenen doktora bakarak, “Pan Tang’ın gelmekte olan ordularına karşı topraklarının uzun süre dayanmayacağını gösteriyor. Tıpkı bizim gibi Güneyliler de gemilerine çok güvendiler. Eğer ki kazanma şansımız olmasını istiyorsak kara savunmalarımızı da güçlendirmemiz gerekiyor.”

“Şu andan itibaren senin adanı karargah olarak kullanacağız,” dedi Elric. “Bütün adayı güçlendirecek ve Güney’de neler olduğunu yakından takip edeceğiz. Dostum nasıl doktor?”

Adam başını kaldırdı. “Savaşta alınan bir yara yok. Kötü bir şekilde zarar görmüş ama yaşayacak. Bir ay kadar dinlenirse sapasağlam olur.”

“Dinlenecek,” dedi Elric. Belindeki rün kılıcını tutup Düzen ve Kaos arasındaki son büyük savaş gerçekleşmeden önce daha ne gibi şeylerle karşılaşacaklarını düşündü.

Kuvvetlerine ciddi bir darbe vurup Cehennem’in Dükleri’ni sonsuza kadar kendi düzlemlerine hapsetmesine karşın bir süre sonra Kaos dünyanın yarısından fazlasına hükmedecekti; Jagreen Lern güç kazandıkça Kaos’un tehdidi o denli artacaktı.

İçini çekti ve gözlerini kuzeye dikti.

İki gün sonra Mor Kentler Adası’na geri döndüler. Donanma, Utkel’deki en büyük limanda kaldı çünkü donanmayı dağıtmadan hazır halde tutmanın daha akıllıca olduğunu düşündüler.

O günün gecesinde Elric, deniz lordlarıyla konuşup Vilmir ve Ilmiora’ya elçiler gönderilmesini emretti. Sabaha karşı odanın kapısı nazikçe çalındı.

Kargan kapıyı açmak üzere ayağa kalktı ve karşısında uzun boylu, siyah yüzlü bir adam görünce şaşırdı.

“Sepiriz!” dedi Elric. “Buraya nasıl geldin?”

“At sırtında,” dedi dev adam gülümseyerek, “Nihrain atlarını biliyorsun. Seni uyarmaya geldim. En sonunda Beyaz Lordlar’la iletişime geçebildik ama şu anda yapabilecekleri bir şey yokmuş. Kaos’un onlara karşı inşa ettiği barikatları geçip onların düzlemine giden bir yol oluşturmak gerekiyor. Jagreen Lern’in gemileri, içindekileri Güney kıyılarına kustu ve savaşçıları iç bölgelere doğru ilerliyorlar. Oradaki işgali engellemek için yapabilecek bir şeyimiz yok. İyice yerleştikten sonra dünyevi gücü artacak ve Kaos’tan daha giderek fazla müttefik çağıracak.”

“O zaman sonraki görevim ne?” diye sordu Elric usulca.

“Henüz emin değilim ama bu yüzden gelmedim. Kılıcın kardeşleriyle olan kısa ikametinden sonra daha da güçlendi. Bedenine ne kadar hızlı bir şekilde güç doldurduğunu fark ettin mi?”

“Evet ama şimdi gücüne daha fazla muhtaçmışım gibi hissediyorum.” Durgun bir şekilde konuşuyordu. “Güç daha fazla ama ben daha zayıfım.”

Sepiriz ciddi bir şekilde konuşmaya başladı. “O güç kötülük yaparak kazanılıyor ve kendisi de zaten kötü. Kılıcın gücü artmaya devam edecek ama Kaos’tan doğan güç içine doldukça içindeki gücü kontrol etmek için ona karşı daha güçlü bir şekilde savaşman gerekecek. Bunun için de güçlü olman gerekiyor. Yani gördüğün üzere aldığın gücün bir kısmını kullanarak gücün kendisiyle savaşmalısın.”

Elric içini çekti ve Sepiriz’in kolunu tuttu.

“Uyarı için teşekkürler dostum ama daha önce bağlılık yemini ettiğim Cehennem’in Dükleri’ni yendiğimde birkaç çizik ya da bereyle kurtulabileceğim yanılgısına kapılmamıştım. Şunu bil ki,” dedi ve kendilerini izleyen deniz lordlarına döndü, “ve siz de bilin.”

İnleyen rün kılıcını kınından çıkardı ve havaya kaldırdı. Kılıç parladı ve korkunç gücü hissedildi.

“Bu kılıç Kaos tarafından Kaos’u yensin diye dövüldü ve artık benim kaderim de bu. Dünya ufalanıyor ve köpüren gaza dönüyor olsa da ben hayattayım. Kozmik Terazi üzerine yemin ederim ki Düzen kazanacak ve Dünya’ya Yeni Çağ gelecek.”

Bu tatsız yeminden dolayı afallayan deniz lordları birbirlerine baktılar. Sepiriz gülümsedi.

“Öyle umalım Elric,” dedi. “Öyle umalım.”

Elric’in Düzen ve Kaos arasındaki büyük savaşta rol aldığı

dört uzun hikâyenin üçüncüsü. Bu hikâyede Düzen kuvvetleri

neredeyse yeniliyorlar ama hâlâ Kaos’un bir parçası olan Elric,

bütün ihtimaller kendisine karşıyken bile umutlu bir şekilde

savaşmaya devam ediyor.

–John Carnell, SCIENCE FANTASY Sayı 63, Şubat 1964

ÜÇÜNCÜ KİTAP

ÜZGÜN DEV’İN KALKANI

On üç kere on üç kadardır üzgün devin inine giden basamaklar;

Ve Kaos Kalkanı orada yatar.

Yedi kere yedi kadardır yaşlı ağaçlar

On iki kere on iki kadardır gördüğü savaşçılar

Ama Kaos Kalkanı orada yatar.

Kederli bir zafer gününde

İyi ve adil kahraman üzgün deve meydan okuyacak,

Ve kırmızı bir kılıç üzgün devin kalkanına karşı sallanacak.

–Siyah Kılıç Tarihçesi

BİRİNCİ BÖLÜM

Bütün dünyaya anarşinin gölgesi düşmüştü. Kaos’un kuvvetleri kendi ve insan hizmetkârlarının güçlerini artırırken ne tanrı ne insanlar ne de ikisine de hükmedenler geleceği net bir şekilde okuyor, Dünya’nın kaderini görebiliyordu.

Batı’daki dağlardan Güney ovalarına uzanan aradaki çalkantılı okyanusa kadar olan her yerde Kaos korkunç hükmünü sürüyordu. Kaos’un tüketici ve çarpık etkisinden kurtulma umudunu yitirmiş, işkence gören ve sefil haldeki ırkların hayatta kalan üyeleri, siyah sınırlarını genişleten, insan akbabalarına ve doğaüstü yaratıklara hükmeden, parlak kızıl zırhlı, yüksek omuzlu, çarpık, burnu gagaya benzeyen ve güce aç olan Pan Tanglı Teokrat Jagreen Lern’in liderlik ettiği Düzensizlik’in insan hizmetkârlarının ele geçirdiği iki kıtadan kaçıyorlardı.

Bütün Dünya üzerinde karmaşa ve bolca keder vardı. Bunun tek istisnaları az nüfuslu ve daha çok tehdit altında olan Doğu Kıtası; ve Jagreen Lern’in ilk şiddetli saldırısına karşı hazırlanan Mor Kentler Adası’ydı. Durduracak büyük bir güç çağrılamadığı takdirde Kaos’un yükselen dalgası bir süre sonra bütün dünyayı süpürecekti.

Melnibonéli Elric’in emri altında Jagreen Lern’e direnmeye devam eden az sayıdaki kişi durgun ve amansız bir şekilde strateji ve taktikler üzerine konuşuyor ama bir yandan da Jagreen Lern’in korkunç ordusunu yenilgiye uğratmak için bunlardan çok daha fazlasının gerektiğini biliyorlardı.

Elric umutsuz bir şekilde imparator atalarının kadim büyüsünü kullanılır hale getirip Düzen’in Beyaz Lordları ile iletişim kurmaya çalışıyordu; ama bu tür bir yardım istemeye alışkın değildi ve buna ilaveten Kaos’un kuvvetleri artık o kadar güçlüydü ki Düzen kuvvetleri daha önceden olduğu gibi Dünya’ya kolaylıkla ulaşamıyorlardı.

Yaklaşan savaşa hazırlanan Elric ve müttefiklerinin içleri sıkıntılıydı, yaptıkları şeyin beyhude olduğunu hissediyorlardı. Elric’in aklının bir köşesinde Kaos’a karşı zafer kazansa bile kazanma eyleminin dünyayı yok edeceği ve Düzen kuvvetlerinin hükmetmesi için elverişli bir hale getireceği vardı; ve o dünyada çılgın albino büyücüye yer yoktu.

Dünyevi düzlemin ötesinde, sınırındaki diyarlardaki Yüksek Dünyalar’ın Lordları mücadeleyi izliyorlardı ama onlar bile Elric’in kaderinin bütününü göremiyorlardı.

Kaos kazanıyordu. Düzen kuvvetleri, artık Dünya’ya ulaşmanın tek yolu olan Kaos alanından her geçmeye çalıştıklarında engelleniyorlardı. Ve Düzen Lordları da Elric gibi yılmışlardı.

Kaos ve Düzen, Dünya’yı ve Dünya’nın verdiği mücadeleyi izliyorsa onları kim izliyordu? Kaos ve Düzen bir terazideki ikiz ağırlıklardı ve onların mücadelelerine ve insanların meselelerine nadiren müdahale etse de Terazi’yi dengeleyen el alışılagelmedik bir karara varıp statükoyu değiştirmeye karar vermişti. Hangi ağırlık üstün gelecekti? Hangisi yükselecekti? İnsanlar konu üzerinde söz sahibi miydi? Peki ya Lordlar? Dünya’nın hamurunu yeniden yoğurabilecek, maddeye yeniden şekil verebilecek, spiritüel içeriğini değiştirip onu farklı bir yola, taze bir kadere sevk edebilecek olan yalnızca Kozmik El miydi?

Belki de işler nihayete varmadan hepsinin oynayacak rolleri vardı.

Evren ve Çağları’nı etkileyen büyük Zodyak on iki döngüsünü tamamlamıştı ve döngüler yakında yeniden başlayacaklardı. Çark dönecekti ama dönmesi durduğunda hangi sembol üstün gelecek ve ne kadar değişmiş olacaktı?

Dünya ve ötesinde büyük hareketlilikler; büyük kaderler şekilleniyor, büyük olaylar planlanıyordu ve Yüksek Dünyalar’ın Lordları, Kozmik El ve çoklu evreni dolduran doğaüstü varlıklar varken olayı karara bağlayacak olanın İnsan olması mümkün müydü?

Hatta tek bir kişinin?

Tek bir adam, tek bir kılıç, tek bir kaderin?

Melnibonéli Elric, eyerinin üzerinde kambur bir şekilde oturmuş Bakshaan’ın şehir merkezinde etrafta koşuşan savaşçıları izliyordu. Yıllar önce bu şehrin en önde gelen tüccarının sarayını kuşatmış, başka tüccarları kandırmış ve şehirden zengin bir şekilde ayrılmıştı ama ona karşı besledikleri nefret gömülmüş, savaş tehdidinden ve onları Elric de kurtaramazsa hiç kimsenin kurtaramayacağını bildiklerinden dolayı akıllarından uzaklaştırılmıştı. Şehrin duvarları genişletiliyor ve yükseltiliyor, askerlere aşina olmadıkları savaş makineleri üzerine dersler veriliyordu. Tembel bir tüccar şehri olan Bakshaan, işlevsel ve geldiği zaman savaşa hazır olacak bir şehir haline gelmişti.

Elric son ayını Doğu’daki Ilmiora ve Vilmir Krallıkları’nı bucak bucak gezip hazırlıkları kontrol ederek ve iki ulusun kuvvetlerini etkili bir savaş makinesi haline getirmekle harcamıştı.

O sırada teğmenlerinin kendisine verdiği parşömenleri inceliyor, atalarının eski taktik becerilerini anımsayarak kararlarını veriyordu.

Güneş batıyor, keskin ve metalik bir mavi gökte asılı duran ağır ve siyah bulutlar ufka doğru uzanıyorlardı. Elric, pelerininin iplerini gevşetti ve elbisesinin içine gömüldü, çünkü bir ürperti gelmişti.

Sonra sessiz bir şekilde batıya doğru bakarken kendisine doğru hızlı bir şekilde ilerleyen parlak, altın bir yıldız görünce kaşlarını çattı.

Yaklaşan Kaos’un işaretlerine karşı sürekli tetikte olduğundan dolayı eyerinde dönüp bağırdı;

“Herkes yerine! Altın küreye dikkat!”

Yaklaşan şey bir süre sonra şehrin üzerinde asılı kaldı. Bütün adamlar ellerinde silahlarıyla birlikte şaşkın bir şekilde ona baktılar. Siyah gece bastırıp bulutlar ayın ışığının geçmesine izin vermediği sırada garip bir ışıkla zonklayan küre Bakshaan’ın kulelerine doğru düşmeye başladı. Elric, Fırtınayaratan’ı kınından çekince kılıç hafifçe inledi ve metalinin üzerinde siyah bir ateş titreşti. Küre şehir meydanının kaldırım taşlarına değdi, milyonlarca parçaya bölündü ve bu parçalar bir an için parladıktan sonra yok oldu.

Altın kürenin yok olduğu yerde duran kişiyi görünce Elric rahatlayarak güldü ve Fırtınayaratan’ı kınına soktu.

“Sepiriz, dostum. Nihrain Uçurumu’ndan buraya gelmek için garip bir ulaşım aracı seçmişsin.”

Uzun, siyah yüzlü kâhin gülümseyince sivri, beyaz dişleri parladı. “Bu türden araçlarımın sayısı sınırlı olduğu için onları yalnızca acil durumlarda kullanıyorum. Sana haber getirdim; çok sayıda...”

“Umarım iyi haberlerdir, hayatımızın sonuna kadar yetecek kadar kötü haber aldık.”

“İkisinden de biraz var. Yalnız konuşabileceğimiz bir yer var mı?”

“Karargahım şuradaki malikane,” dedi Elric ve meydanın diğer tarafındaki zengin bir şekilde dekore edilmiş evi işaret etti.

İçeri girdiklerinde Elric, misafirine sarı şarap ikram etti. İçinde bulundukları evin sahibi olan tüccar Kelos, eve el koymasını memnuniyetle kabul etmediği için Elric, onun en iyi şarabını istediği gibi kullanıyordu.

Sepiriz kadehi tuttu ve sert şaraptan bir yudum aldı.

“Beyaz Lordlar ile tekrar iletişim kurmayı başardınız mı Sepiriz?” diye sordu Elric.

“Evet.”

“Tanrılara şükürler olsun. Bize yardım etmeye niyetliler mi?”

“Hep niyetlilerdi ama henüz Kaos’un bu gezegenin etrafına kurduğu savunmalarda yeterli bir gedik açamadılar. Ama en sonunda onlarla iletişim kurabilmiş olmam bile son aylarda olduğundan daha iyi bir işaret.”

“Demek haberler gerçekten de iyi,” dedi Elric neşeli bir şekilde.

“Hepsi değil. Jagreen Lern’in donanması tekrar denize açıldı ve binlerce gemiyle birlikte Doğu Kıtası’na doğru ilerliyorlar, doğaüstü güçlere sahip müttefikleri de var.”

“Bunu bekliyorum zaten Sepiriz. Buradaki işim de bitti. Derhal Mor Kentler Adası’na gitmek üzere yola çıkacağım ve donanmayı Jagreen Lern’e karşı yöneteceğim.”

“Kazanma şansınız hemen hemen sıfır Elric,” dedi Sepiriz ciddi bir ifadeyle. “Cehennem Gemileri diye bir şey duydun mu daha önce?”

“Evet. Güvertesinde ölü mürettebata sahip, denizin derinliklerinde yol alan gemiler, değil mi?”

“Öyle; onlar Kaos’un bir parçası ve en büyük ölümlü savaş gemilerinden bile daha büyükler. Teokrat’ın ayrıca donanması olmasaydı bile onlara karşı dayanamazdınız.”

“Savaşın zor olacağının farkındayım Sepiriz ama başka ne yapabiliriz ki? Kaos’a karşı bir silahım var; kılıcım. Başka bir şansımız varsa söyle.”

“O küçük iğne yeterli değil. Kara Lordlar’a karşı bir savunmanız yok. Sana bunu anlatmaya geldim; sana mücadelende yardım edebilecek bir şey var ama onu şu andaki sahibinden almalısın.”

“Sahibi kim?”

“Oflayan Çöl’ün ötesinde, dünyanın ucundaki büyük bir kalede sonsuz bir ıstırap ile yaşayan bir dev. Adı Mordaga ve bir zamanlar tanrıydı; ama uzun çağlar önce diğer tanrılara karşı işlediği günahlardan dolayı ölümlü yapıldı.”

“Ölümlü mü? Hem o kadar uzun yaşayıp hem nasıl ölümlü oluyor?”

“Mordaga ölümlü ama yaşam süresi sıradan bir insanınkinden çok daha uzun. Bir gün ölecek olduğunu bilmek kendisinde takıntı halini aldı. Bu onu üzüyor.”

“Peki ya silah?”

“Tam olarak bir silah değil, bir kalkan. Amacı olan bir kalkan. Mordaga, tanrılar arasında bir isyan çıkarıp en büyükleri olmayı ve Sonsuz Terazi’yi onu tutanın elinden gasp etmeyi denediği zaman kendisi için dövdü bu kalkanı. Bu sebepten de Dünya’ya sürüldü ve bir gün öleceği söylendi, bir ölümlünün kılıcıyla öldürüleceği. Tahmin edebileceğin gibi Kaos herhangi bir şekilde kalkana işlemiyor.”

“O nasıl oluyor?”

“Kaotik kuvvetler yeterince güçlülerse nizami maddeden yapılmış bütün savunmaları aşabilirler; düzen prensiplerine bağlı kalan hiçbir yapım saf kaosun yıkımına karşı uzun süre dayanamaz.” Sepiriz hafifçe öne doğru eğildi. “Fırtınayaratan, sana Kaos’a karşı etkili olan tek silahın Kaos-yapımı olduğunu gösterdi. Aynısı Kaos Kalkanı için de söylenebilir. Kendisinin kaotik bir doğası var ve bu yüzden rastgele kuvvetlerin üzerine hamle yapıp yok edebilecekleri bir organizasyona sahip değil. Kaos’a Kaos’la karşılık veriyor ve böylece düşman güçlerini deviriyor.”

“Son zamanlarda böyle bir kalkanım olsaydı işler çok farklı olurdu!”

“Sana söyleyemezdim. Ben Kader’in bir hizmetçisiyim ve onun onayı olmadan herhangi bir eylemde bulunamam. Tahmin ettiğim kadarıyla Kaos’un önce dünyaya yayılmasını ve ancak ondan sonra yenilmesini görmek istiyor; tabii yenilirse. Böylece yeni döngü başlamadan önce gezegenimizin doğası tamamen değişmiş olacak. Değişecek de... ama gelecekte Düzen mi yoksa Kaos tarafından mı yönetileceği senin ellerinde Elric!”

“Bu kalkanın ayırt edici özellikleri neler?”

“Tam ortasındaki kabartıdan Kaos’un işareti olan sekiz ok yayılıyor. Bir dev için küçük bir kalkan olsun diye yapılmış ağır, yuvarlak bir kalkan. Ama rün kılıcından aldığın canlılıkla taşımak için yeterli gücün olacak; ama önce onu şu anki sahibinden alma cesaretini göstermelisin. Mordaga kehanetin farkında; onu buraya gönderen tanrılardan bizzat dinledi.”

“Sen biliyor musun peki kehaneti?”

“Evet. Bizim dilimizde basit bir kafiye oluşturuyor;

“Mordaga’nın gururu; Mordaga’nın laneti,

Dört tane kaderin adamı tarafından öldürüldüğünde

İnsan gibi ölmek

Mordaga’nın kaderi.”

“Dört adam mı? Diğer üçü kim?”

“Kaos Kalkanı’nı ararken öğreneceksin. Ne yapacaksın? Mor Kentler’e mi gideceksin yoksa kalkanı bulmaya mı?”

“Keşke bu tarz bir arayışa çıkmaya zamanım olsaydı ama yok. Kalkan olsun olmasın gidip adamlarımın başında durmalıyım.”

“Yenileceksiniz.”

“Göreceğiz, Sepiriz.”

“Pekâlâ Elric. Kaderinin çok az bir kısmı senin elinde olduğu için arada sırada kendi kararını vermene izin vermeliyiz,” dedi Sepiriz, Elric’e acıyarak.

“Kader gerçekten de nazik,” dedi Elric ironik bir şekilde. Oturduğu yerden kalktı. “Kaybedecek zaman olmadığı için yolculuğa derhal çıkacağım.”

İKİNCİ BÖLÜM

Süt beyazı saçları arkasında dalgalanıp kızıl gözleri hedefine kilitlenmiş bir şekilde yanarken Elric, atını gecenin soğuk karanlığında, Jagreen Lern’in saldırısını korkuyla bekleyen çalkantılı topraklarda sürüyordu. Jagreen Lern’in saldırısı yalnızca ölümleri anlamına gelmeyecekti; ruhları Kaos’a hizmet etmeleri için bedenlerinden alınacaktı.

Bir düzine Batılı ve Doğulu hükümdarın sancakları şimdiden Jagreen Lern’in sancaklarıyla değiştirilmişti çünkü işgal edilmiş toprakların kralları ölümü seçmektense onun emrine girmeyi yeğliyorlardı; ve tebaalarını da onun emrine soktuklarından dolayı eşleri ve çocukları ölmüş insanlar da durgun yüzlü, köle ruhlu askerler haline gelmiş, rahiplerin Kaos Lordları’na çağrılarda bulundukları Pan Tang sunaklarında ya işkence görüyorlar ya da kanlarıyla sunakları besliyorlardı. Dünya’da güçlerini artırmaya istekli olan lordlar da onlara cevap ve destek veriyorlardı.

Ve yalnızca varlıkların kendileri değil aynı zamanda kendi garip kozmoslarının maddeleri de Dünya’ya giriyordu. Güçlerinin bulunduğu yerlerde topraklar deniz gibi kabarıyor, deniz lav gibi akıyor, dağlar şekil değiştiriyor ve Dünya’da eşi benzeri görülmemiş bir şekilde iğrenç ağaçlar filiz veriyorlardı. Doğa dengesini yitirmişti ve Dünya’nın Kaos Düzlemi ile aynı olmasına çok zaman kalmamış gibiydi.

Jagreen Lern’in işgal ettiği bütün topraklarda Kaos’un çarpık etkisi görülebiliyordu. Doğanın ruhları işkence edilerek olmamaları gereken şeylere dönüşüyorlardı; hava, ateş, su ve toprak dengesizleşmişti çünkü Jagreen Lern ve müttefikleri yalnızca insanların yaşam ve ruhlarıyla değil, bizzat gezegenin yapı taşlarıyla oynuyorlardı. İşin kötü yanı, onları bu suçlardan dolayı cezalandıracak yeterli güç yoktu. Hem de hiç.

Elric kafasının bir köşesinde bu bilgilerle birlikte hızlı ve çılgınca ilerliyor, acınası derecede yetersiz donanma Kaos’la çarpışmaya gitmeden önce Mor Kentler Adası’na ulaşmaya çalışıyordu.

İki gün sonra üç Vilmir yarımadasının en küçüğünün ucunda yer alan Uhaio limanına vardı ve derhal Mor Kentler Adası’na gitmek üzere bir gemiye bindi. Karaya varır varmaz atına bindi ve kadim bir kale olan Ma-ha-kil-agra’ya doğru ilerlemeye başladı. Bu kale kendisine karşı yapılan bütün kuşatmalara dayanmıştı ve Kaos’un olmadığı topraklardaki zapt edilmesi en zor kale olarak kabul ediliyordu. İsmi Genç Krallıklar Çağı’nda yaşayanların konuştuğu bütün dillerden daha eski bir dildeydi. İsmin ne anlama geldiğini yalnızca Elric biliyordu. Mevcut ırklar yaşamaya başlamadan, hatta Elric’in ataları fetihlerine bile başlamadan önce kale orada bulunuyordu. Ma-ha-kil-agra; yani Akşam Kalesi, uzun zaman önce yalnız bir ırkın ölmeye gittiği bir yer.

Avluya vardığında Doğulu Ayhüznü bir kulenin girişinden koşarak onu karşıladı.

“Elric! Seni bekliyorduk. Düşmana karşı harekete geçmeliyiz, zamanımız neredeyse hiç yok. Jagreen Lern’in donanmasının büyüklüğü ve gücünü öğrenmek üzere gemiyle gözcüler gönderdik. Yalnızca dört tanesi geri döndü ve hepsi de delirmişti, bu yüzden yararlı bilgi veremediler. Beşincisi döneli çok olmadı, ama...”

“Ama ne?”

“Kendin gör. O... değişmiş, Elric.”

“Değişmiş! Değişmiş! Beni ona götür.” Elric onu karşılamaya gelmiş diğer yüzbaşılara bakıp hızlı bir şekilde başını salladı. Ayhüznü’yle birlikte adamların yanından geçip yanan sazların kötü bir şekilde aydınlattığı taş koridorlarda ilerlemeye başladılar.

Elric’i küçük bir odaya götüren Ayhüznü odanın dışında durdu ve parmaklarını sık, kızıl saçlarında gezdirdi. “İçeride. Onunla yalnız görüşsen olur mu? Ona tekrar bakmamayı yeğlerim!”

“Pekâlâ.” Elric bu casusun nasıl değişmiş olabileceğini merak ederek kapıyı açtı. Ahşap bir masada oturan adam, bir insanın kalıntılarıydı. Başını kaldırdı. Ayhüznü’nün uyardığı gibi; değişmişti.

Elric adama acıdı ama Ayhüznü’nün aksine ne midesi bulandı ne de dehşete kapıldı; çünkü büyüsünün etkisi olarak çok daha fena yaratıklar görmüştü. Casusun bedeninin bir bölümü tamamen sıvı hale gelip akmış, sonra kıvrılarak rastgele bir şekil almış gibiydi. Başı, omzu, kolu, gövdesi ve bacaklarının bir kısmı tamamen bir farenin kuyruğu gibi şerit şerit, şişmiş çıbanlar gibi topak topak olmuştu ve garip beneklere sahipti. Casus sağlam elini açınca şeritlerin bazıları hareketlendi ve aynı anda dalgalandılar.

Elric sessizce konuştu. “Bu büyük değişikliğe hangi büyü sebep oldu?”

Yüzünün bozuk tarafından bir tür kıkırdama duyuldu.

“Kaos Diyarı’na girdim ben lordum. Ve bunu Kaos yaptı, beni gördüğünüz şeye dönüştürdü. Sınırlar genişliyor. Bilmiyordum. Neler olduğunu fark edemeden içeri girmişim. Kaos alanı genişliyor!” Öne doğru eğildi. Titreyen sesi neredeyse çığlık halini almıştı. “Ve beraberinde Jagreen Lern’in toplu donanması geliyor; devasa savaş gemisi dalgaları, işgal gemileri birlikleri, binlerce nakil gemisi, büyük savaş makineleri taşıyan gemiler, ateş gemileri... üzerinde envai tür sancak dalgalanan envai tür gemi. Güney’in öldürülmeyen kralları Jagreen Lern’e sadakat yemini ettiler ve o da bu deniz ordusunu toparlamak için onların ve kendi kaynaklarının hepsini kullandı! Gemileri ilerlerken Kaos’un alanını genişletiyor. Normalde olduğundan daha yavaş ilerlese de bize burada ulaştığı zaman Kaos onunla olacak. Dünyevi bir icat olması mümkün olmayan gemiler gördüm –kale büyüklüğünde– her birinin bütün renklerin kombinasyonundan oluşmuş sersemletici bir şekli vardı!”

“Demek kendi emri altına daha fazla doğaüstü müttefik toplamayı gerçekten de başarmış,” dedi Elric kendi kendine. “Bunlar Sepiriz’in bahsettiği Cehennem Gemileri…”

“Evet; ve doğal yollarla yapılmış gemileri yensek bile,” dedi elçi isterik bir şekilde, “hem Kaos’un gemilerini hem de etraflarında kaynayan ve bana bu gördüğün şeyi yapan Kaos’un maddesini yenmemiz mümkün değil! Kaynıyor, çarpıtıyor, sürekli olarak değişiyor. Jagreen Lern ve insan müttefiklerinin bunun tarafından benim gibi zarar görmedikleri dışında bütün bildiklerim bu kadar. Bedenimde bu değişim vuku bulmaya başladığında Melniboné’nin Ejderha Adası’na kaçtım zira orası bu sürece dayanmış gibiydi ve dünyanın bütün suları içinde güvenli olan tek yer orası. Bedenim hızlı bir şekilde iyileşti ve beni buraya getirecek başka bir deniz yolculuğuna çıkma riskini aldım.”

“Cesurmuşsun,” dedi Elric durgun bir şekilde. “İyi ödüllendirileceksin, söz veriyorum.”

“Tek bir ödül istiyorum lordum.”

“Nedir?”

“Ölüm. Bedenim aklımdaki dehşeti yansıtırken yaşayamam!”

“İlgileneceğim,” diye söz verdi Elric. Birkaç saniye durduktan sonra başıyla casusa selam verdi ve odadan çıktı.

Dışarıda Ayhüznü onu bekliyordu.

“Durumumuz pek iç açıcı değil Elric,” dedi usulca.

Elric içini çekti. “Öyle. Belki de önce gidip Kaos Kalkanı’nı aramalıyım.”

“O ne?”

Elric, Sepiriz’in ona anlattığı her şeyi Ayhüznü’ne aktardı.

“Böyle bir savunma işimize yarar,” dedi Ayhüznü. “Ama öncelik yarınki denize açılma. Yüzbaşılar seni toplantı odasında bekliyorlar.”

“Kısa bir süre sonra oraya gideceğim,” dedi Elric. “Önce kendi odama gidip kafamı toparlamak istiyorum. Gidip onlara işim bitince geleceğimi söyle.”

Elric, odasına gidince aklında casusun söyledikleri varken dalgın bir şekilde kapısını kilitledi. Doğaüstü bir yardım olmadan ne kadar büyük ya da cesur adamlarla dolu olursa olsun sıradan hiçbir donanmanın Jagreen Lern’e karşı koyamayacağını biliyordu ve diğer donanmaya kıyasla küçük bir donanması olduğu, doğaüstü müttefikleri olmadığı, yıkıcı kaotik kuvvetlere karşı koyacak silahları olmadığı da ortadaydı. Kaos Kalkanı’na sahip olsaydı… Ama yaptığı karara pişman olmak bir işe yaramıyordu. Kalkanı aramaya o anda başlasa savaşta yer alamazdı.

Haftalardır odasına doldurduğu parşömen, tablet, kitap ve değerli metal tabletlerin üzerine işlenmiş kadim sembollerden oluşan büyüleri inceliyordu. Elementaller geçmişte işine yaramıştı ama Kaos tarafından o kadar çarpılmışlardı ki artık zayıflardı.

Cehennem kılıcının kayışını çıkarıp ipek ve kürklerin buruşuk bir şekilde bulunduğu yatağının üzerine fırlattı. Yüzünde alaylı bir gülümsemeyle umutsuzluğa yenik düştüğü zamanları ve ruh halini değiştiren o olayların şimdi aklındaki düşüncelere nispeten birer neşeli macera olduğunu düşündü. Yorgun olmasına karşın Fırtınayaratan’ın çalıntı enerjisini çekmek istemedi; çünkü coşkuya çok yakın olan o his suçlulukla mayalıydı. Mesafeli babasının yüzündeki ifadenin sevgi değil, yoksun ve zayıf bir çocuğa sahip olmaktan doğan hayal kırıklığı olduğunu ilk fark ettiği zamandan beri aynı suçluluk duygusunu hissediyordu. İlaçlar ya da büyünün yardımı olmadan hiçbir işe yaramayan soluk bir albinoydu.

Elric içini çekti ve pencerenin kenarına gidip alçak tepelerin ve arkasındaki denizin ötesine baktı. Belki de bilinç altındaki şeylerin dayatmasıyla, sözcükleri zikretmenin içindeki gerginliği bir miktar azaltacağı umuduyla sesli bir şekilde konuşmaya başladı.

“Bu sorumluluk umurumda değil,” dedi. “Ölü Tanrı’yla savaşırken hem tanrıların hem de insanların birer gölge olduğunu, Dünya’nın gerçek tarihi başlamadan ve insanlar kaderlerini kendi ellerine almadan önce kukla rolünü oynadıklarını söylemişti. Sonra Sepiriz bana Kaos’a sırt çevirmez ve dünyanın bütün doğasının yok edilmesine yardım etmezsem tarihin bir daha asla başlayamayabileceğini, ve Kader’in büyük amacına ulaşamayacağını söyledi. Bu yüzden kaderimdeki rolümü oynamak için bölünüp tekrar sertleşerek ortaya çıkan ben olmalıyım; hiç huzur bulmamalıyım, hiç durmadan insanlar, tanrılar ve Kaos’un yapı taşları ile savaşmalıyım, bu çağın sonunu getirmeliyim ki gelecekte doğacak bir çağda büyü ya da Yüksek Dünyalar’ın Tanrıları hakkında çok az şey bilen insanlar Kaos’un büyük kuvvetlerinin artık giremediği, adaletin bütün filozofların aklındaki bir kavram değil, bir gerçeklik olarak var olduğu bir dünyada yaşayabilsinler.”

Kızıl gözlerini ovdu.

“Demek kader Dünya’ya Düzen hükmedebilsin diye Elric’i feda ediyor. Ona dost düşman dinlemeden yok eden ve ihtiyacı olan canlılığı sahibine vermek için ruhlarını çeken korkunç kötülükte bir kılıç veriyor. Kötülük ve Kaos’u yok edebileyim diye beni kötülük ve Kaos’a bağlıyor ama beni kolaylıkla ikna olan ve kendini isteyerek feda eden akılsız bir budalaya çevirmiyor. Hayır, beni Melnibonéli Elric yapıyor ve ihtişamlı bir ıstırapla besliyor…”

“Lordum kendi kendine sesli bir şekilde konuşuyor ve düşünceleri karanlık. Bana anlat ki taşımana yardım edeyim Elric.”

Yumuşak sesi tanıyan ama yine de şaşıran Elric hızlı bir şekilde sesi duyduğu yere döndü ve eşi Zarozinia’nın genç yüzünde derin bir sevgi hissi ile kollarını açmış durduğunu gördü.

Ona doğru bir adım attıktan sonra durdu ve sinirli bir şekilde konuştu: “Buraya ne zaman geldin? Neden? Bu iş bitene kadar, biterse tabii, Karlaak’ta babanın sarayında kalmanı söylemiştim!”

“Biterse…” diyerek tekrarladı genç kız, kolları iki yanına düştü ve hafifçe omzunu silkti. Küçük bir kızdan kısmen daha yaşlı olsa da dolgun kırmızı dudakları ve uzun siyah saçıyla bir prenses nasıl davranması gerekiyorsa öyle davranıyordu ve olduğundan yaşlı görünüyordu.

“O soruyu sorma,” dedi Elric alaylı bir şekilde. “Burada o soruyu kendimize sormayız. Benim soruma cevap ver. Buraya nasıl ve neden geldin?” Kızın cevabının ne olacağını biliyordu, ama kızın tehlikeye bu kadar yakın bir yere gelmesinden dolayı duyduğu korkudan doğan öfkesinin belirli olması için soruyordu; kızı bir kez böyle bir tehlikeden kurtarmıştı.

“Kuzenim Opluk’un iki bin adamıyla birlikte geldim,” dedi Zarozinia başını meydan okurcasına kaldırarak, “Uhaio savunmasına katılmaya geldi. Ben de kendisini rahatlatmama ihtiyacı olabileceği düşüncesiyle kocama geldim. Tanrılar biliyor ya, kendisinden neredeyse hiç haber alamadım!”

Elric endişeli bir şekilde odada volta atmaya başladı. “Seni sevdiğime inandığın gibi Karlaak’a gitmek için en ufak bir bahane yaratabilsem gelmiş olacağıma inan Zarozinia. Ama hiçbir bahanem yok; rolümü, kaderimi, lanetimi biliyorsun. Kendinle birlikte yardım değil, keder getiriyorsun. Bu mesele tatmin edici bir sona ulaşırsa, birbirimize tekrar neşe içinde kavuşacağız, şimdi olduğu gibi ıstırap içinde değil!”

Elric kıza yaklaştı ve ona sarıldı. “Ah Zarozinia, hiç denk gelmemeli, tanışmamalı, evlenmemeliydik. Şu anda birbirimize yalnızca zarar veririz. Mutluluğumuz çok kısaydı…”

“Ben seni incitiyorsam, incin,” dedi usulca, “ama rahatlıyorsan, seni rahatlatmaya geldim lordum.”

Elric içini çekerek insafa geldi. “Bunlar sevgi dolu sözcükler sevgilim ve sevgi dolu zamanlarda değiliz. Şu an için sevgiyi bir kenara koydum. Sen de aynısını yapmaya çalış ki işler daha da çetrefilli bir hal almadan ayrılalım.”

Kız sinirlenmeden ondan yavaşça uzaklaştı ve ironi yüklü bir gülümsemeyle Fırtınayaratan’ın bulunduğu yatağı işaret etti.

“Diğer gözdenle hâlâ yatağı paylaşıyorsun demek,” dedi. “Ve artık ondan kurtulmayı denemene de gerek kalmadı, zira Nihrainli o siyah lord sana onu sonsuza kadar yanında tutman için bir bahane verdi. Kader... bu mu kullanılan sözcük? Kader! Ah kader adına insanların yaptığı şeyler… Ve kader nedir Elric, cevaplayabilir misin?”

Elric başını iki yana salladı. “Soruyu kötü niyetle sorduğundan dolayı cevaplamaya çalışmayacağım.”

Zarozinia birden ağlamaya başladı: “Elric! Seni görmek için günlerdir yolculuk ediyorum, beni görünce hoş karşılayacağını düşünmüştüm. Ve şimdi sinirle konuşuyoruz!”

“Korku!” dedi Elric hızlı bir şekilde. “Korku, sevgi değil. Dünyanın kaderi için korktuğum gibi senin için de korkuyorum! Sabah gemime gel ve sonra hızla Karlaak’a git, yalvarırım.”

“Madem böyle istiyorsun.”

Kız odadan çıkıp avluya doğru ilerledi.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

“Yalnızca yenilgiden bahsediyoruz!” diye kükredi Mor Kentler’den gelen Kargan ve yumruğunu masaya vurdu. Sakalı öfkeyle diken diken olmuştu.

Şafakta birkaç yüzbaşı dışında hepsi yorgunluktan dolayı odalarına çekilmişlerdi. Kargan, Ayhüznü, Elric’in kuzeni Dyvim Slorm ve ay yüzlü Tarkeshli Dralab odada kalmışlardı ve taktikler üzerine konuşuyorlardı.

Elric ona sakine cevap verdi, “Yenilgiden bahsediyoruz Kargan çünkü bu sonuca hazırlıklı olmalıyız. Muhtemelen öyle olacak, değil mi? Yenilgi kaçınılmazsa kaçmalı, kuvvetlerimizi Jagreen Lern’in başka bir saldırısı için muhafaza etmeliyiz. Başka bir büyük savaş için kuvvetlerimiz olmayacağı için deniz veya karada bir pusu kurmak için akıntılar, rüzgârlar ve bölge hakkında sahip olduğumuz üstün bilgiyi iyi bir şekilde kullanmalıyız. Belki böylece askerleriniz demoralize edebilir, onların bizden aldığından çok onların canını alabiliriz.”

“Öyle... kurduğun mantığı anlıyorum,” diye homurdandı Kargan isteksizce. Bu konuşma belli ki canını sıkmıştı çünkü büyük savaş kaybedilirse Kaos’a karşı Vilmir ve Ilmiora kara uluslarının kalesi olan Mor Kentler Adası da kaybedilmiş olacaktı.

Ayhüznü kıpırdandı ve hafifçe homurdandı. “Ve bizi geri püskürtürlerse geriye gitmeli, kırılmaktansa bükülmeli ve saldırıp onları şaşırtmak adına farklı yönlerden dönmeliyiz. Elimizden geldiğinden daha çabuk bir şekilde hareket etmek zorunda olacağız gibi geliyor zira yorgun olacağız ve erzakımız azalmış olacak…” Hafifçe sırıttı. “Kötümserliğimi affedin. Zamanlaması kötü.”

“Hayır,” dedi Elric. “Bütün bunlarla yüzleşmezsek hazırlıksız yakalanırız. Haklısın. Düzenli bir geri çekilme yaşanabilmesi için Oflayan Çöl ve Gözü Yaşlı Topraklar’a bol miktarda yemek fazladan ok, mızrak ve benzer şeyleri toprağa gömmeleri için birkaç müfreze gönderdim. Çorak topraklara kadar geri çekilmemiz gerekirse Yüksek Dünyalar’daki müttefiklerinin aşırı derecede güçlü olmaması halinde ve Kaos alanını genişletmesi için zamana ihtiyacı olduğunu varsayarsak durumumuz Jagreen Lern’den daha iyi olacak.”

“Gerçekliklerden bahsediyordun…” dedi Dyvim Slorm kıvrık dudaklarını büküp bir kaşını kaldırarak.”

“Öyle ama bazı şeylerle yüzleşmek ya da değerlendirmek imkânsız; zira daha savaşın başında Kaos tarafından tamamen yutulursak planlara ihtiyacımız yok. Gördüğün üzere diğer sonuç üzerine plan yapıyoruz.”

Kargan tuttuğu nefesini bıraktı ve ayağa kalktı. “Tartışacak başka bir şey kalmadı,” dedi. “Yatağa gidiyorum. Yarınki öğlen dalgasıyla denize açılmaya hazır olmalıyız.”

Hepsi onayladıklarını gösteren hareketlerde bulundular ve sandalyelerini arkaya itip odadan çıktılar.

İçinde kimse kalmayan odada lambaların cızırtısı, sıcak bir rüzgârın hışırdattığı harita ve kâğıtların sesi dışında çıt çıkmıyordu.

Elric öğlene doğru uyandı ve Zarozinia’nın çoktan kalkmış ve giyinmiş olduğunu gördü. Genç kız bir etek, zerbaf bir yelek ve yere kadar uzanan uzun, üzeri gümüş şeritli ve siyah dantelli bir pelerin giymişti.

Elric yıkandı, tıraş oldu ve Zarozinia’nın kendisine verdiği bitkiye benzer tadı olan meyveleri yedi.

“Neden böyle güzel bir şekilde giyindin?” diye sordu.

“Limanda sana elveda demek için,” dedi kız.

“Dün gece doğruyu söylediysen cenazeye yaraşır şekilde kırmızı giymeliydin,” dedi, sonra yumuşayarak kıza sarıldı. Onu sıkı sıkı sardı ve ardından bir adım geri attı, kızın çenesini tuttu ve başını hafifçe yukarı kaldırdı. “Bu trajik zamanlarda,” dedi, “aşk oyunları ve nazik sözcüklere yer yok. Sevgi derin ve güçlü olup kendini eylemlerimizde bulmalı. Benden nazik sözcükler bekleme Zarozinia, yalnızca tek sesin birbirine karışan nabızlarımız olduğu geceleri hatırla.”

Kendisi de Melniboné savaş kıyafetlerine bürünmüştü; parlak, siyah metalden bir göğüs zırhı, siyah kadifeden yüksek yakalı bir yelek, dizine kadar gelen siyah deriden yapılma botlar ve siyah bir pantolon giymişti. Sırtında koyu kırmızıdan bir pelerin asılıydı ve beyaz, ince parmaklarının birisinin üzerinde ender bulunan Actorios taşından yapılma, gümüş, Krallar’ın Yüzüğü vardı. Uzun beyaz saçları omuzlarına kadar iniyordu ve bronz bir taç ile tutturulmuştu. Fırtınayaratan belinde asılıydı ve masanın üzerinde açık kitapların yanında üzerine eski rünler işlenmiş, taç kısmındaki telleri dibinden yaklaşık yarım metre yükselen sivri bir siyah miğfer vardı. Miğferin alınla gözler arasına denk gelen kısmında kanatlarını ve ağzını açmış bir ejderha bulunuyordu. Bu, Parlak İmparatorluk’un imparatorları olan atalarının Ejderha Ustaları olduğunu ve belki de Melniboné’nin ejderhalarının yer altındaki mağaralarda hâlâ uyuyor olabileceğine dair bir hatırlatmaydı. Miğferi eline aldı ve taktı. Miğfer, yüzünün üst kısmının yarısını kapladı ve yalnızca gölgelerin içinden parlayan kızıl gözleri görünür kaldı. Yandaki kanatları yüzünün alt tarafına çekmedi ve miğferin alt tarafında sallanır bir şekilde bıraktı.

Kızın sessiz kaldığını fark edince kendisinin içi sıkılsa da Elric şöyle söze girdi, “Gel sevgilim, limana gidip zarafetimizle medeniyet görmemiş müttefiklerimizi şaşırtalım. Bugünün savaşından canlı çıkamayacağımdan korkma; Kader’in işi benimle henüz bitmedi ve bir annenin çocuğunu koruyacağı gibi beni koruyor... koruyor ki her şey tamamen bitene kadar daha çok ıstıraba tanık olabileyim.”

Akşam Kalesi’nden beraber çıktılar, büyülü Nihrain atlarına bindiler ve diğer deniz lordları ve yüzbaşıların parlak güneşin altında toplanmış bekledikleri limana gittiler.

Hepsi askeri şan belirten şık kıyafetler giymişlerdi ama hiçbiri Elric’in kıyafetlerine denk değildi. Onu gördüklerinde eski ırksal anılar canlandı ve huzursuz oldular, sebebini bilmeden ondan korktular. Onların atalarının Melniboné’nin dünyaya hükmettiği günlerde Parlak İmparatorlar’dan korkmaları için çok fazla sebep vardı ve Elric kadar donanımlı birisinin emrinde bir milyon korkutucu savaşçı vardı. Rıhtıma yaklaşınca bir avuç Imrryrli, Elric’i selamladı. Kıyıdaki gemiler renkli sancaklara ve rüzgârda mağrurca yükselen hanedan armalarına sahipti.

Dyvim Slorm koruyucu parçalarının bir ejderhanın kırmızı, yeşil ve gümüş renkteki başını temsil eden, sıkıymış gibi duran bir ejderha miğferi giymişti. Zırhı sarı, cilalanmış olsa da giydiği diğer şeylerin hepsi Elric’in kıyafetleri gibi siyahtı. Belinde Fırtınayaratan’ın kardeşi Yaskılıcı asılıydı.

Elric gruba doğru yaklaşırken Dyvim Slorm ağır zırhlı başını açık denize doğru çevirdi. Sakin su ya da berrak gökte Kaos’un ihlalinin yalnızca küçük bir izi vardı.

“En azından Jagreen Lern’le karşılaştığımızda hava güzel olacak,” dedi Dyvim Slorm.

“Ufak bir merhamet,” dedi ve hafifçe gülümsedi Elric. “Sayıları hakkında başka bir haber aldık mı?”

“Dün dönen casus ölmeden önce en azından dört bin savaş gemisi, on bin de nakil gemisi olduğunu söylemişti, yaklaşık olarak yirmi tane de Kaos gemisi. Ne gibi güçleri olduğunu bilmediğimiz için dikkat etmemiz gereken gemiler onlar olacak.”

Elric başını salladı. Onların donanması beş bin savaş gemisinden oluşuyordu. Gemilerin çoğunda mancınıklar ve diğer ağır savaş makineleri vardı. Olasılıkları tersine çevirmelerine rağmen nakil gemileri yavaş ve hantal; alanlara bölünmüş bir deniz savaşında kullanışsız olacaklardı. Ayrıca savaş kazanıldığı takdirde nakil gemileri ile sonra da mücadele edilebilirdi, çünkü büyük ihtimalle Jagreen Lern’in savaş donanmasının arkasında olacaklardı.

Yani Jagreen Lern’in sayısal üstünlüğüne rağmen normal şartlar altında geçen bir deniz savaşını kazanma ihtimalleri vardı. Rahatsız edici faktör ise doğaüstü gemilerin varlığıydı. Casusun tasviri açık değildi. Elric’in daha fazla objektif bilgiye ihtiyacı vardı ve donanmalar savaşa girene kadar büyük ihtimalle bu bilgiyi alamayacaktı.

Gömleğinin içinde hayvan derisi üzerine yazılmış, Deniz Kralı Straasha’yı çağırmaya yarayan aşırı derecede güçlü bir büyü vardı. Bunu kullanmayı daha önce denemiş ama başarılı olamamıştı. Yine de açık denizin başarılı olma ihtimalini artıracağını umuyordu çünkü deniz kralı, Jagreen Lern’in ve okült müttefiklerinin doğanın dengesini bozmalarına öfkelenirdi. Uzun zaman önce bir keresinde deniz kralı ona yardım etmiş ve Elric’in onun yardımına tekrar ihtiyaç duyacağını öngörmüştü.

Halkının kalın ama ağır olmayan deniz zırhını giymiş olan Kargan, yüzü kıl dolu bir tespihböceğine benziyordu. Donanmanın arasından birkaç geminin ayrılıp rıhtıma doğru geldiğini görünce onları işaret etti.

“Bizleri gemilerimize götürecek botlar geliyor lordlarım!”

Toplanmış kaptanlar kıpırdandılar. Hepsinin yüzünde ciddi birer ifade vardı ve kendi kalplerinin derinliklerine bakıp kişisel bir sıkıntılarını çözmeye çalışır gibilerdi; belki de içlerindeki korkuya ulaşmaya çalışıyorlardı, ona ulaşıp parçalayıp içlerinden çıkarmaya. Savaş düşüncesi onları normalde olduğundan daha çok korkutuyordu çünkü Elric gibi onlar da Kaos gemilerinin neler yapabildiklerini bilmiyorlardı.

Umutsuz bir gruplardı ve ufukta onları ölümden daha lezzetsiz bir şeyin bekliyor olabileceğinin farkındaydılar.

Elric, Zarozinia’nın kolunu sıktı.

“Hoşçakal.”

“Elveda Elric... Dünya’da kalmış iyi tanrılar varsa seni korusun.”

“Dualarını yoldaşlarıma sakla,” dedi sessizce, “zira yüzleşeceğimiz şeylere benden daha az hazırlıklılar.”

Ayhüznü ikiliye seslendi, “Zarozinia’yı öp Elric ve bota gel. Zafer haberleriyle döneceğimizi söyle ona!”

Elric böyle bir laubaliliğe normalde asla tahammül etmezdi, akrabası Dyvim Slorm bunu söylemiş olsaydı bile öfkelenirdi ama söyleyen Ayhüznü olduğu için altında kötü bir niyet aramadı. Zarozinia’ya döndü ve usulca konuştu, “Bak, küçük Ayhüznü kendinden emin ve normalde meşum alametlerin uyarılarını taşır!”

Genç kız bir şey demeden hafifçe Elric’i dudağından öptü, bir an için elini tuttu ve sonra rıhtım boyunca yürüyüp Ayhüznü ve Kargan’ın kendisini bekledikleri bota çıkmasını izledi.

Kürekler suya vurdu ve kaptanları sancak gemisi Ahşap-koparan’a doğru götürmeye başladı. Elric boyun pruvasına çıkıp gözlerini önüne dikti. Başını yalnızca bir kez, bot gemiye yaklaştığında arkasına çevirdi ve sonra siyah miğferi aşağı yukarı sallanırken ipten merdivene tırmandı.

• • •

Güvertedeki trabzanlara tutunan Elric, savaşçı-kürekçileri izlemeye koyuldu. Büyük mor yelkene hafif bir rüzgâr doluyor, zarif bir dalga ile kıvrılmasına sebep oluyordu.

Mor Kentler Adası görüş alanına girdiğinde donanmanın etrafında yalnızca yeşil ve ışıldayan deniz vardı. Deniz sancak gemisinin arkasına, en arkadaki gemilerin küçük şekillerine kadar uzanıyordu. Donanma savaş düzenini almaya başlamış, beş tabur halinde dizilmişti. Her birinin başında Mor Kentler’den gelen deneyimli bir deniz lordu vardı çünkü diğer yüzbaşılar çabuk öğrenen kişiler olsalar da deniz taktikleri konusunda çok fazla deneyimi olmayan karacı askerlerdi.

Ayhüznü sallanan güvertede sendeleyerek yürüdü ve dostunun yanına geldi.

“Dün gece rahat uyudun mu?” diye sordu Elric’e.

“Birkaç kâbus dışında iyiydi.”

“O zaman hepimizle ortak bir şey paylaşmışsın. Uykunun gelmesi herkes için zor oldu, gelen de huzursuz bir uykuydu. Canavar ve iblis, korkutucu şekiller, dünyevi olmayan güçlere sahip yaratıklarla dolu çukurlar gördük hepimiz.”

Elric başını salladı ama dikkatini Ayhüznü’ne vermiyordu. Kaos’un elementleri kendi varlıklarında Kaos ordusunun yaklaşmasına karşılık uyanıyordu. Rüyalarda hayatta kaldıkları gibi gerçekte karşılarına çıktıklarında da onlara karşı koyabilecek kadar güçlü olabileceklerini umuyordu.

“İleride karışıklık!”

Bu gözcünün sesiydi. Adam şaşkın ve endişeli bir haldeydi. Elric elleriyle ağzının etrafında bir daire oluşturdu ve başını yukarı doğru kaldırdı.

“Ne tür bir karışıklık?”

“Daha önce böyle bir şey görmedim lordum, tarif edemiyorum.”

Elric, Ayhüznü’ne döndü. “Emri donanmanın geri kalanına ilet; hızı dörtte bir davul vuruşu kadar alçaltsınlar, tabur komutanları son savaş emirlerini almak üzere hazır bulunsunlar.” Direğe doğru koştu ve gözcünün bulunduğu yere doğru tırmanmaya başladı. Bölme sallandı, yalnızca tek kişilikti.

“Düşman mı lordum?” dedi adam, Elric onun yerine geçerken. Elric gözlerini kısıp ufka baktığında arada sırada havaya yaydığı madde ana kütleye geri düşmeden önce bir süre havada asılı kalan sersemletici bir siyahlık gördü. Dumansı ve betimlemesi zor olan şey sürekli olarak yaklaşıyor, denizin üzerinden onlara doğru sürünüyordu.

“Düşman,” dedi Elric sessizce.

Bir süre daha gözcünün yanında kalıp uzakta can çekişen şekilsiz bir canavar gibi kendini havaya atan Kaos maddesini inceledi. Bunlar can çekişen bir şeyin hareketleri değildi. Kaos kesinlikle ölü değildi.

Elric yüksek bir noktada olduğundan dolayı yeniden şekil alan kendi donanmasını da görebiliyordu. Geriye doğru yaklaşık üç kilometre, yanlara doğru yaklaşık bir buçuk kilometre uzanıyor, siyah bir takoza benziyordu. Kendi gemisi diğerlerinden bir miktar önde, tabur komutanlarının görebileceği bir yerdeydi. Elric ana direğin yanından geçtiğini gördüğü Kargan’a seslendi. “İleri doğru gitmeye hazırlan Kargan!”

Deniz lordu başını sallayıp geçti. Savaş planını tamamen biliyordu, üzerine yeterince konuşmuşlardı. Elric’in emri altında olan en öndeki tabur, düşman donanmasının merkezine saldırıp düzenini bozmaya çalışacak; bulabilirse Jagreen Lern’in gemisini hedef alacaklardı ve bu yüzden en ağır savaş gemileri buradaydı. Jagreen Lern’i öldürmeyi ya da yakalamayı başarabilirlerse zafer kazanma ihtimalleri yükselecekti.

Kara madde daha da yaklaşmıştı ve Elric arka arkaya dizilmiş ilk araçların yelkenlerini seçebilmeye başladı. Daha fazla yaklaştıklarında bu öndeki formasyonun her iki tarafında Jagreen Lern’in devasa savaş gemisini bile gölgede bırakan parlak şekiller gördü.

Kaos Gemileri.

Elric kendi okült bilgilerinden bunları tanımıştı. Bunlar normalde okyanusların diplerinde gezdiği, mürettebat olarak boğulmuş denizcileri kullandığı, hiçbir zaman insan olmamış yaratıkların kaptanı olduğu söylenen gemilerdi. Zamanın başlangıcından bu yana çalkantılı (bunun sebebi kralları Straasha’nın emrindeki su elementalleri ile Dünya’daki temel toprakları olarak suların derinliklerini gören Kaos Lordları arasındaki çekişmeydi) bir alan olan devasa su altı alanının en derin ve karanlık bölgelerinden gelme bir donanmaydı. Efsaneye göre bir zamanlar denize Kaos, toprağa Düzen hükmetmişti. Belki de bu bazı insanların halen daha denizden korkmalarını ve diğerlerinin de denize doğru çekilmelerini açıklayan sebepti.

Ama elementallerin denizin nispeten sığ bölgelerini kazanmış olmalarına karşın Kaos Lordları ölülerden oluşan donanmalarıyla denizlerin daha derin bölgelerini ellerinde tutmuşlardı. Gemiler dünyada yapılmamıştı ve kaptanları asıl olarak Dünya’dan değillerdi ama mürettebatları bir zamanlar insandı fakat artık sıradan bir şekilde yok edilemezlerdi.

Yaklaşırlarken Elric’in bunların gerçekten de o gemiler olduğuna dair şüphesi kalmadı. Yelkenlerinin üzerinde Kaos Simgesi parlıyordu; merkezinden sekiz kehribar ok ışıyordu. Bu, Kaos’un kendisiyle iftiharını simgeliyordu çünkü kendisinin bütün imkânları kapsadığını iddia ediyordu. Öte yandan Düzen’in ise olasılığı yok ettiği ve sonsuz durgunluğu temsil ettiği zaman içinde varsayılmaya başlandı. Düzen’in Simgesi yukarı doğru çıkan tek bir oktu ve dinamik gelişimi sembolize ediyordu.

Elric aslında Kaos’un durgunluğu müjdelediğini biliyordu çünkü sürekli değişmesine karşı gelişmiyordu ama kalbinin derinliklerinde hâlâ buna karşı bir çekim duyuyordu çünkü geçmişte Kaos Lordları’na sadık olmuştu ve bu düzenli gelişimden ziyade vahşi yıkım isteyen kendisi için daha uygundu.

Ama şimdi Kaos, Kaos’la savaşmalıydı; Elric bir zamanlar sadık olduklarına sırtını dönmeli, Kaotik kuvvetler tarafından dövülmüş bir kılıcı kullanarak Kaotik kuvvetleri bu ironik çağlarda yok etmeliydi.

Bulunduğu yerden aşağı indi ve direkten kaydı. Güverteye birkaç metre kala zıpladı ve Dyvim Slorm’u gördü. Hızlı bir şekilde kuzenine gördüğü şeyleri anlattı.

Dyvim Slorm şaşkına dönmüştü. “Ama ölü donanması hiç yüzeye çıkmamıştı; şey dışında…” gözleri fal taşı gibi açıldı.

Elric omzunu silkti. “Efsaneye göre öyle; son mücadele başladığında, Kaos kendi içinde bölündüğünde, Düzen zayıf olduğu ve insanlık tamamen Kaos ya da neredeyse tamamen Düzen’in hükmedeceği bir Dünya ile sonuçlanacak savaşta taraf seçmek zorunda kaldığında ölü donanması yükselecek. Sepiriz bize durumun böyle olduğunu söylediğinde bir yanıt duydum. O zamandan sonra el yazmalarını incelemeye başladım ve tamamen hatırladım.”

“Peki yani şimdi bu son savaş mı?”

“Olabilir,” dedi Elric. “Düzen mi yoksa Kaos’un mu hükmedeceğinin belli olacağı son savaşlardan biri olduğu kesin.”

“Yenilirsek Kaos rahatça hüküm sürecek.”

“Belki, ama mücadelede söz sahibi olan tek şeyin savaşlar olmadığını unutma.”

“Sepiriz demişti bunu ama bugün yenilirsek bu cümlenin ne kadar doğru olduğunu öğrenemeyeceğiz.” Dyvim Slorm, Yaskılıcı’nın kabzasını tuttu. “İşleri sonuca bağlayacak düello zamanı geldiği zaman bu kılıçları –bu kader kılıçlarını– birisinin tutması gerekecek. Müttefiklerimiz azalıyor Elric.”

“Öyle; ama birkaç kişiyi çağırabileceğimi umuyorum. Su Elementalleri’nin Kralı Straasha ölüm donanmasına karşı uzun zamandır savaşıyor ve kendisi Rüzgâr Lordları Graoll ve Misha’nın kardeşi. Belki de Straasha’yı çağırarak dolaylı olarak doğaüstü güçlere sahip akrabalarını da çağırabiliriz. Böylece düşman kuvvetlerine en azından kısmen denk oluruz.”

“Su kralını çağırma büyüsünün yalnızca bir parçasını biliyorum,” dedi Dyvim Slorm.

“Ben bütün rünü biliyorum. Meditasyona başlasam iyi olacak zira donanmalarımız yaklaşık iki saat içerisinde çarpışmaya başlayacaklar ve o zaman ruhları çağırmak için zamanım olmayacak. Bir Kaos yaratığı serbest bırakmasın diye sıkı sıkıya kendi ruhuma tutunuyor olmam lazım.”

Elric geminin pruvasına doğru yürüdü ve trabzanların üzerinden eğilerek okyanusun derinliklerine baktı. Zihnini kendi içine döndürdü ve aklındaki garip ve kadim bilgiye daldı. Kendi kişiliğiyle bağını kaybetti, hipnotize olmuş gibi oldu ve kendini hemen altında dönen okyanus sularıyla bağdaştırmaya başladı.

İstemeden boğazında eski sözcükler şekillenmeye başladı; atalarının onlar ve Dünya elementallerinin hepsi birer müttefikken, on bin yıldan daha uzun bir zaman önce Parlak İmparatorluk’un şafağında birbirlerine yardım etmeye ant içmişken öğrendikleri rüne dudakları şekil vermeye başladı.

“Denizin suları, bizi doğurdunuz

Sütümüz ve anamızdınız

Geldiğinde göklerin karardığı günler

Son olacaksınız siz ilkler.

Denizin hükümdarları, babalarımızın kanından olanlar,

Sizin yardımınıza ihtiyaç var, sizin yardımınıza ihtiyaç var,

Tuzunuz kan, kanımız tuzunuz

Kanınız İnsan’ın kanı.

Straasha, ebedi kral, sonsuz deniz

Yardımını istiyorum çaresiz;

Zira senin ve benim düşmanlarım

Kaderimizi yenip denizimizi tüketmek derdinde şüphesiz.”

Zikredilen rün, yalnızca mental olarak üretilen ve denizin koyu yeşil koridorlarından geçip derinliklere doğru dalan, kısmen doğal denizin bir parçası, kısmen de elementallerin ölümsüz yaşamlarını büyük oranda geçirdikleri bir yer olan kıvrık, mercan renkli ve rahme benzer bir yapıda ikamet eden Straasha’ya ulaşan asıl çağrının bir seslendirilmesiydi.

Straasha, Cehennem Gemileri’nin yüzeye çıkmış olduğundan haberdardı ve kendi alanının onlardan kurtulmuş olmasına seviniyordu ama Elric’in çağrısı anılarını tazeledi ve bir zamanlar bütün elementallerin yoldaşları olarak gördüğü Melnibonélileri hatırladı; eski çağırıyı da hatırladı ve halkının Kaos’un dünyanın diğer kısımlarına olan etkisi yüzünden zayıflamış olduğunu bilmesine rağmen kendini çağrıyı cevaplamak zorunda hissetti. Acı çekenler yalnızca insanlar değildi; doğanın elemental ruhları da baskı altındaydı.

Straasha harekete geçti ve hem su hem de diğer düzlemdeki madde hareketlendi. Takipçilerinin birkaç tanesini çağırdı ve yukarı, Hava bölgesine doğru süzülmeye başladı.

• • •

Elric, yarı bilinçli bir halde çağrısının başarılı olduğunu hissetti. Güverteye yayılarak beklemeye koyuldu.

Bir süre sonra sular kabardı ve kırıldı, içinden turkuvaz sakal ve saçları olan, bizzat denizden yapılmış gibi duran soluk yeşil derili büyük, yeşil bir figür çıktı. Sesi şiddetli bir dalga gibiydi.

“Straasha bir kez daha çağrına yanıt veriyor ölümlü. Kaderlerimiz birbirine bağlı. Sana ve dolayısıyla kendime nasıl yardım edebilirim?”

Elric, elementalin boğazını acıtan dilinde cevap verdi ve deniz kralına, yaklaşmakta olan savaşın ve bunun ne gibi sonuçları olabileceğinden bahsetti.

“Demek en sonunda geldi! Korkarım sana fazla yardımcı olamam zira halkın ortak düşmanımızın yıkımından dolayı oldukça zarara uğradı. Elimizden gelirse sana yardım etmeye çalışacağız. Yalnızca bu sözü veriyorum.”

Deniz kralı tekrar sulara gömüldü; Elric, Straasha’nın ardından şiddetli bir hüsran hissiyle bakakaldı. Pruvayı aklında kasvetli düşüncelerle geçti ve yüzbaşılara haberleri vermek üzere ana kamaraya girdi.

Bu haberi herkes farklı hislerle karşıladı çünkü yalnızca Dyvim Slorm elementaller ile yapılan anlaşmalara alışıktı. Ayhüznü, Elric’in çılgın elemental dostlarını kontrol etme gücünden şüphe ediyordu. Kargan ise Straasha’nın, Elric’in halkının bir müttefiki olabileceğini kabul etse de kendi halkı için ona dosttan çok düşman gibi görünüyordu; ama dördü de savaşa bir miktar daha iyimser bakmaya başladılar ve yaklaşan çetin durum karşısında kendilerine olan güvenleri biraz daha arttı.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Jagreen Lern’in donanması onlara doğru geliyordu ve hemen arkasında Kaos’un kaynayan maddesi salınıyordu.

Elric emri verdi ve kürekçiler küreklerine asılıp Ahşap-koparan’ı düşmana doğru hızlıca ilerletmeye başladılar. Henüz elemental müttefikleri ortaya çıkmamıştı ve onları bekleme riskini göze alamazdı.

Ahşap-koparan köpüklü sularda ilerlerken Elric kılıcını kınından çıkardı, miğferinin yanındaki kanatlarla yüzünü kapattı ve Melniboné’nin eski, ulumaya benzer savaş narasını kükredi; neşeli bir kötülükle dolu bir feryattı bu. Fırtınayaratan’ın kendisine ziyafet çekeceği kan ve ruhların beklentisiyle çıkardığı ürkütücü sesi efendisininkiyle birleşti ve şarkısını tamamladı.

Jagreen Lern’in yeni sancak gemisi üç sıra savaş gemisinin arkasındaydı ve onun da arkasında Kaos gemileri yer alıyordu.

Ahşap-koparan’ın ucundaki demir koçbaşı ilk düşman gemisine girdi ve kürekçiler küreklerinin üzerine eğilip gerilediler. Hızlıca dönüp su yolunun altındaki başka bir gemiye doğru ilerledi. Gövdesinde delik açılmış gemiden yağan ok yağmuru Ahşap-koparan’ın güvertesine ve adamların zırhına çarpıp tangırdıyordu. Birkaç kürekçi öldü.

Elric ve üç yoldaşı ana güvertede adamlarını yarıp geçerek etraflarında olan biteni görmek üzere öne çıktılar. Altıncı hissinin uyarısına kulak veren Elric aniden başını kaldırınca yeşil ateş toplarının gökte bir kavis çizerek üzerlerine doğru geldiğini gördü.

“Çıkacak ateşleri söndürmeye hazır olun!” diye bağırdı Kargan ve buna zaten hazırlıklı olan adamlar Elric’in daha önce kendilerine nasıl hazırlanacağını anlattığı özel bir karışımı içeren fıçılara doğru seğirttiler. Bunu güverteye yaydılar ve yelkenlerin üzerine sürdüler. Ateş topları düştüğünde ateşi hızlı bir şekilde söndürdüler. “Zorda kalmadığınız sürece angaje olmayın,” diye bağırdı Elric denizcilere. “Sancak gemisini hedef almaya devam edin. Onu batırırsak avantajlı oluruz!”

“Müttefiklerin nerede Elric?” diye sordu Kargan alaycı bir şekilde. Kaos’un ileride aniden harekete geçip göğe siyah madde filizleri püskürttüğünü görünce biraz ürperdi.

“Gelecekler, korkma,” diye cevapladı Elric ama bundan emin değildi.

Düşman donanmasının arasına girdiler. Arkalarında kendi bölükleri ilerliyor, büyük kürekleri okyanusun köpüğünü kesiyordu. Donanmalarının savaş makineleri sürekli olarak ateş ve ağır kaya yağmuruna devam ediyordu. Düşmanın ilk hattını Elric’in yalnızca birkaç gemisi yardı ve açık denize çıktı. Jagreen Lern’in sancak gemisine doğru ilerliyorlardı.

Ne yapmak istediklerini anlayan düşman gemileri sancak gemisini ve kıvılcımlar saçan ölüm gemilerini korumak üzere harekete geçtiler. Ebatlarına göre fazla hızlı bir şekilde harekete geçip Teokrat’ın gemisinin etrafını sardılar.

Suların üzerinden bağıran Kargan, donanmanın yeni bir formasyona geçmesi emrini verdi. Ayhüznü şaşkın bir şekilde başını iki yana salladı. “Bu büyüklükte şeyler denizin üzerinde nasıl duruyor?” diye sordu Elric’e.

“İşin aslının bu olmaması mümkün.” Gemileri yeni pozisyona girmek üzere manevra yaparken denizdeki diğer her şeyi küçük gösteren devasa yirmi gemiye baktı. Renk spektrumundaki bütün renklerini yansıtan bir tür parlak sıvıyla kaplı gibiydi, ve bu şeklini kestirmeyi zorlaştırıyor, kocaman güvertelerinde hareket eden gölgemsi figürleri seçmeyi imkânsız hale getiriyordu. Kara madde tutamları suya yakın bir yerde süzülmeye başladı ve alt güvertedeki Dyvim Slorm eliyle işaret ederek bağırdı, “Bakın! Kaos geliyor! Straasha ve halkı nerede?”

Elric endişeli bir şekilde başını iki yana salladı. Yardımın gelmiş olmasını bekliyorum.

“Bekleyemeyiz. Saldırmak zorundayız!” Kargan’ın sesi normaldekinden daha tizdi.

Sallanan güvertede dengesini sağlamak üzere trabzanı tutan Elric içinde yakıcı bir umursamazlık hissetti ve sonra gülümsedi. “Gelin o halde. Saldıralım!”

Donanma hızlı bir şekilde rahatsız edici ölüm gemilerine doğru ilerlemeye başladı. Ayhüznü mırıldandı, “Sonumuza gidiyoruz Elric. Bu gemilere kim bile bile yaklaşır? Onlara yalnızca ölüler çekilir ve onlar bile bundan neşe duymaz!”

Elric arkadaşına kulak asmadı.

Suların üzerine garip bir sessizlik çökünce suya vuran küreklerin ritmik sesi çok keskin bir hale geldi. Ölüm donanması sakin bir şekilde onları bekliyordu, sanki çarpılmaya hazırlanmaya gereksinmiyorlar gibiydi. Fırtınayaratan’ın kabzasını daha sıkı kavradı. Atan nabzına kılıç cevap verdi; kalbinin her atışıyla kılıç sanki damarlarına bağlıymış gibi elinde kıpırdandı. Kaos gemilerine o kadar yaklaşmışlardı ki devasa güvertelerdeki figürleri kolaylıkla seçebiliyorlardı. Elric dehşet içinde ölülerin kuru yüzlerine bakınca birkaç tanesini tanıdığını düşündü ve istemsiz bir şekilde deniz halkının kralına seslendi.

“Straasha!”

Sular kabardı, köpürdü ve yükselirmiş gibi oldu ama sonra tekrar alçaldı. Straasha duymuştu ama Kaos kuvvetleriyle savaşmak zordu.

“Straasha!”

Yararı yoktu, sular hareket bile etmedi.

Elric umutsuzluğun verdiği çılgınlıkla Kargan’a bağırdı, “Yardımı bekleyemeyiz. Gemiyi Kaos donanmasının etrafında döndür, Jagreen Lern’in sancak gemisine arkasından ulaşmaya çalışacağız.”

Kargan’ın ustaca yönlendirmesi ile gemi, Cehennem Gemileri’nin etrafında geniş bir yarım daire çizdi. Elric’in suratına su çarpıyor, güverteye beyaz köpük doluyordu. Suratına vuran su yüzünden diğer gemilere yanaşmış ve tahtalarının doğasını değiştiren Kaos gemilerini zar zor görüyordu. Doğası değişen tahtalar düşüyor ve talihsiz mürettebat ya donanıyor ya da onlar da değişim geçirip yabancı şekiller alıyorlardı.

Kulağına ölenlerin perişan çığlıkları ve Doğu gemilerini yok etmek üzere ilerleyen Kaos donanmasının yükselen yıldırımının muzaffer müziği geliyordu. Ahşap-koparan fena bir şekilde sallanıyordu ve kontrol etmesi zordu ama en sonunda cehennem donanmasının etrafından dönmeyi başarmışlardı ve Jagreen Lern’in gemisine arkasından yaklaşıyorlardı.

Teokrat’ın gemisine koçbaşıyla tam vuracaklardı ki dalgalar onları uzaklaştırdı ve yeniden manevra yapmak zorunda kaldılar. Düşmanın güvertelerinden yükselen oklar üzerlerine düşüyor, zırhlara çarpıp takırdıyorlardı. Büyük bir dalganın üzerinde ilerlerlerken onlar da karşılık verdiler, ardından sancak gemisinin yanına geçip borda kancalarını fırlattılar. Birkaç tanesi tutununca Pan Tanglı adamlar kancaları kesmeye çalışmaya başladığı sırada Teokrat’ın gemisine doğru yaklaştılar. Daha fazla kanca fırlattılar, sonra Jagreen Lern’in güvertesine bir geçiş platformu indirdiler. Ardından bir tane daha. Elric kendisine en yakın olan platforma doğru koştu. Hemen arkasında Kargan, onun arkasında da bir sürü savaşçı vardı. Jagreen Lern’i arıyorlardı. Elric ana güverteye çıkmadan önce Fırtınayaratan birkaç düzine can ve ruh aldı. Güvertede etrafı bir grup askerle çevrili görkemli bir kumandan duruyordu ama bu Jagreen Lern değildi. Elric borda iskelesinden tırmandı ve yolunu kapamaya çalışan bir savaşçıyı belinden ikiye böldü. Gruba doğru bağırdı, “Lanet olası lideriniz nerede? Jagreen Lern nerede?”

Kumandanın yüzü soldu çünkü daha önce Elric ve cehennemden gelme kılıcının neler yapabildiğini görmüştü.

“Burada değil Elric, yemin ederim.”

“Ne? Yine mi elimden alınacak intikamım? Yalan söylediğini biliyorum!” Elric grubun üzerine doğru yürüyünce kılıçları çekili adamlar gerilediler.

“Teokrat’ımızın kendisini yalanlarla korumaya ihtiyacı yok, akıbetinin yol gösterdiği adam!” diye hırladı diğerlerinden daha cesur olan genç bir asker.

“Belki de yoktur,” dedi Elric. Sesi bir fısıltı gibiydi ve tehditkârdı. Genç adama doğru koştu ve çığlık atan Fırtınayaratan’la havada bir kavis çizdi. “Ama en azından söylediklerinin doğru olup olmadığını sınamadan önce canını alacağım.”

Adam Fırtınayaratan’ın darbesini engellemek üzere kılıcını havaya kaldırdı. Rün kılıcı muzaffer bir haykırışla metali kesti, tekrar savruldu ve adamın kaburgalarına girdi. Genç adamın nefesi kesildi ama ayakta kaldı.

Elric gülümsedi. “Kılıcımla benim canlanmaya ihtiyacımız var ve ruhun, Jagreen Lern’in ruhunu almadan önce bir aperatif görevi görecek!”

“Hayır!” diye inledi genç adam. “Hayır, hayır, ruhumu bırak!” Gözleri açıldı, içinden yaşlar aktı ve Fırtınayaratan doyup Elric kılıcını geri çekmeden hemen önce deliliğin ışığı yandı. Adama acımıyordu. “Ruhun zaten cehennemin diplerine gidecekti,” dedi usulca. “Ama en azından ben onun için yapacak bir iş buldum.”

Diğer iki asker arkadaşlarının kaderini paylaşmamak için trabzanın oradan kaçmayı düşünüyorlardı.

Elric bir tanesinin elini kesti. Adamın eli trabzanın üzerinde kaldı ama kendisi çığlık atarak güverteye düştü. Elric diğerinin bağırsaklarını deşti ve Fırtınayaratan ruhunu emerken anlaşılmaz sözler sarf ederek kaçınılmazdan kurtulmak için yalvardı.

Elric o kadar canlanmıştı ki kumandanın etrafındaki gruptan geri kalan adamlara doğru koşarken güvertenin üzerinde uçuyormuş gibi hissetti, adamları; ve organlarını çiçek saplarıymış gibi kesti. En sonunda kumandanla baş başa kaldı. Adam bitkin bir şekilde konuştu: “Teslim oluyorum. Ruhumu alma.”

“Jagreen Lern nerede?”

Komutan, Kaos donanmasının Doğulu gemileri yıkıma uğrattığı yeri gösterdi. “Orada! Kaoslu Pyaray’ın gemisinde seyahat ediyor. Ona ulaşamazsın çünkü oraya korunmadan –ya da ölmeden– giden herkes donanmaya yaklaştığı anda akan ete dönüşür.”

“Lanet olası alçak beni aldatmaya devam ediyor,” diyerek Elric yüzünü astı. “Verdiğin bilgiye karşı ödemen...” İki kıtaya yıkım götürüp boyunduruk altına sokan adamlardan bir tanesine acımadan Elric kılıcını süslü zırha soktu ve narince, büyücü atalarının bütün art niyetiyle adamı öldürmeden önce kalbine hafifçe dokundu.

Etrafına bakıp Kargan’ı aradı ama göremedi. Sonra Kaos donanmasının dönmüş olduğunu fark etti. Önce bunun en sonunda Straasha’nın yardım etmiş olduğundan dolayı olduğunu düşünse de sonra kendi donanmasından batmamış olan gemilerin kaçtığını gördü. Jagreen Lern kazanmıştı. Planları, formasyonları, cesaretleri... bunların hiçbiri Kaos’un korkunç çarpıklığına karşı koymaya yetmemişti ve şimdi, korkunç donanma kancalarla birbirine bağlı olan iki sancak gemisine doğru yaklaşıyordu. Donanma gelmeden önce kancaları kesip bir tanesini kurtarmak mümkün değildi. Elric güvertenin diğer ucundan kendisine doğru koşan Dyvim Slorm ve Ayhüznü’ne seslendi.

“Atlayın! Yaşamak istiyorsanız atlayın ve mümkün olduğunca uzağa yüzün!”

Şaşkın bir şekilde ona baktıktan sonra söylediklerinin doğru olduğunu fark ettiler. Diğerleri geminin her iki tarafından kanlı suya atlamaya başlamışlardı bile. Elric kılıcını kınına soktu ve suya atladı. İçi sıcak kanla dolu olsa da deniz soğuktu. İleride gördüğü Ayhüznü’nün kırmızı saçına ve ona yakın olan Dyvim Slorm’un bal rengi saçına doğru yüzmeye başladı. Bir kere arkasını döndü ve Cehennem Gemisi gelince iki geminin tahtalarının erimeye başladığını, çarpılıp garip şekiller aldığını gördü. Güvertede olmadığı için rahatladı. Yoldaşlarına ulaştı.

“Ucuz kurtulduk,” dedi Ayhüznü ağzından deniz suyu tükürerek. “Şimdi ne yapacağız Elric? Mor Kentler’e mi atıyoruz kulaçları?” Görünüşe göre donanmalarının yenilmiş olması ve Kaos’un zaferine rağmen Ayhüznü’nün espritüelliği etkilenmemişti. Ada çok uzaktaydı.

Kaos gemileri etraflarının doğasını bozuyordu. Yakında etkileri onları da yutacaktı.

Sonra sol taraflarında suyun köpürüp tanıdıkları bir şekil aldığını gördüler.

“Straasha!”

“Sana, size yardım edemedim. Denediysem de kadim düşmanım çok güçlü. Beni affedin. Telafi etmek adına seni ve arkadaşlarını kendi diyarıma götürüp en azından Kaos’tan kurtarmama izin ver.”

“Ama biz denizin altında nefes alamıyoruz!”

“Buna gerek olmayacak.”

“Pekâlâ.”

Elementalin sözüne güvenerek Straasha’nın kendilerini suların altına, denizin serin ve yeşil derinliklerine, güneş ışığının giremediği, her yerin ıslak ve karanlık olduğu, onların yaşadıkları yere götürmesine izin verdiler. Normalde böyle bir şeyi denemeye kalksalar basınçtan dolayı ezilirlerdi.

Gizemli sualtı mağaralarının arasından geçerek kilometrelerce seyahat etmiş gibi hissettikten sonra en sonunda tembel bir akıntıda yavaşça süzülürmüş gibi duran mercan rengi yuvarlak yapıların olduğu bir yere geldiler. Deniz Kralı Straasha’nın şehri.

Elemental, onları en büyük yapıya götürdü ve yapının bir bölümü onları görünce geçmelerine izin vermek için gözden kayboldu. Hafif gölgeli, zarif bir pembe dokusu olan koridorlardan geçerlerken suda olmadıklarını fark ettiler. Artık elemental halkın düzlemindelerdi. Devasa bir dairesel mağarada durdular.

Deniz kralı garip bir koşuşturma sesiyle sütümsü yeşim taşı rengindeki büyük bir tahta oturdu ve yeşil başını yeşil yumruğunun üzerine yasladı.

“Elric, tekrar söylemek istiyorum ki sana yardım edemediğim için çok üzgünüm. Şu anda yapabileceğim tek şey siz burada biraz dinlendikten sonra halkıma sizi kendi diyarınıza götürmesini söylemek. Görünüşe göre Kaos’un son zamanlarda elde ettiği güce karşı elimizden bir şey gelmiyor.”

Elric başını salladı. “Çarpık etkisine karşı hiçbir şey duramıyor; Kaos Kalkanı dışında.”

Straasha doğruldu. “Kaos Kalkanı. Evet. Sürgün edilmiş bir Tanrı’ya ait, değil mi? Ama kalesine girmek neredeyse imkânsız.”

“Neden?”

“Yüz altmış basamakla çıkılan uzun ve yalnız bir dağın uçurumunun başında yer alıyor. Bu basamaklara dizili kırk dokuz kadim ağaç var ve bunlardan özellikle sakınmanız gerekiyor. Ayrıca Mordaga’nın yüz kırk dört tane savaşçı koruması var. Sayıları alenen veriyorum, zira mistik bir değerleri var.”

“Savaşçılara temkinli yaklaşırım tabii. Ama kadim ağaçlar neden?”

“Her bir kadim, Mordaga’nın takipçilerinden cezalandırılmış olanların bir tanesinin ruhuna sahip. Kinci ağaçlardır; bölgelerine giren herkesin canını almaya hazırlar.”

“Kalkanı almak zor bir görev,” dedi Elric. “Ama almak zorundayım zira aksi halde Kader’in planı sonsuza dek engellenmiş olacak ve kalkanı aldığım takdirde Kaos donanmasına komuta edenden de; ve onunla birlikte olan Jagreen Lern’den intikamımı alabileceğim.”

“Cehennem Donanması’nın Lordu Pyaray’ı öldürdüğünde ne yapacağını bilmeyen donanma kendiliğinden yok olacaktır. Yaşam enerjisi başının tepesindeki mavi bir kristalin içinde saklı ve onu öldürmenin tek yolu özel bir silahla o noktaya vurmak.”

“Bilgi için teşekkürler,” dedi Elric minnettarca. “Zira zamanı gelince ihtiyacım olacak.”

“Ne yapmayı planlıyorsun Elric?” diye sordu Dyvim Slorm.

“Her şeyi bir kenara bırakıp üzgün devin kalkanını bulmayı. Bunu yapmak zorundayım zira kalkan olmadan girdiğimiz her savaş az önce kaybettiğimizin bir tekrarı olacak.”

“Ben de seninle geleceğim Elric,” dedi Ayhüznü.

“Ben de,” dedi Dyvim Slorm.

“Kehanete uymak istiyorsak bir dördüncü bulmamız gerek,” dedi Elric. “Kargan’a ne oldu acaba…”

Ayhüznü başını yere eğdi. “Fark etmedin mi?”

“Neyi?”

“Jagreen Lern’in sancak gemisinde ana güverteye çıkmaya çalışırken ne yaptığını fark etmedin mi ya da daha doğrusu lanetli kılıcının ne yaptığını?”

Elric’in üzerine birden bitkinlik çöktü. “Hayır. Yoksa... yoksa onu öldürdü mü?”

“Evet.”

“Tanrılar adına!” Yumruk yaptığı elini diğer elinin avucuna vurarak odada volta atmaya başladı. “Bu cehennem kılıcı bana hizmet etmesinin karşılığında haraç almaya devam ediyor. Hâlâ dostların ruhlarını içiyor. Nasıl oluyor da siz ikiniz hâlâ benimlesiniz merak ediyorum!”

“Kabul etmeliyim ki bu gerçekten şaşılacak bir şey,” dedi Ayhüznü.

“Kargan için yas tutuyorum. İyi bir dosttu.”

“Elric,” dedi Ayhüznü aceleci bir tonla. “Kargan’ın ölümünün senin sorumluluğun olmadığını biliyorsun. Bu kader.”

“Evet ama kaderin celladı neden hep ben oluyorum? Kılıcımın çaldığı iyi dostlarım ve yararlı müttefiklerin isimlerinin listesini yapmaya çekiniyorum. Bana canlılığımı vermek için ruh emmek zorunda olduğu gerçeğinden zaten yeterince tiksiniyorum ama dostlarıma bir ayrıcalık tanıması beni çileden çıkarıyor. Bazen diyorum ki Kaos’un kalbine gidip ikimizi de kurban edeyim! Suç da dolaylı olarak bana ait zira bu kalıcı taşımak zorunda olacak kadar zayıf olmasaydım benimle arkadaş olmuş olan çoğu kişi şu anda hayatta olurdu.”

“Ama kılıcın aslında soylu bir hedefi var,” dedi Ayhüznü şaşkın bir sesle. “Ya, ben bütün bunları anlayamıyorum; paradoks, paradoks üstüne paradoks. Tanrılar deli mi yoksa akıllarının nasıl çalıştığını anlayamayacağımız kadar zekiler mi?”

“Bu gibi zamanlarda büyük amaçları hatırlamak zordur,” dedi Dyvim Slorm. “O kadar sıkışık bir durumdayız ki durup düşünemiyoruz, sürekli savaş halindeyiz ve neden savaştığımızı bile bazen unutuyoruz.”

“Şu amaç, büyük mü yoksa küçük mü,” Elric acı acı gülümsedi. “Tanrıların oyuncaklarıysak tanrılar da çocuk mudur?”

“Bu sorular şu an için önemli değil,” dedi Straasha tahtından.

“Ve en azından,” dedi Ayhüznü, Elric’e bakarak, “kaderinde olan şeyi yerine getirebilirse gelecek nesiller Fırtınayaratan’a müteşekkir olacaklar.”

“Sepiriz haklıysa,” dedi Elric, “gelecek nesiller hiçbirimiz hakkında bir şey bilmeyecekler; ne kılıçları ne de insanları tanıyacaklar!”

“Belki de bilinçliyken ama ruhlarının derinliklerinde bizi hatırlayacaklar. Yaptıklarımız başka kahramanlara ait şeylermiş gibi anlatılacak, o kadar.”

“Tek isteğim dünyanın beni unutması,” dedi Elric ve içini çekti.

Bu amaçsız tartışmadan dolayı sabrı taşan deniz kralı tahtından kalktı ve şöyle dedi, “Gelin, buraya geldiğiniz şekilde dönmeyle ilgili bir sıkıntınız yoksa karaya dönüşünüzü ayarlayayım.”

“Yok,” dedi Elric.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Mor Kentler Adası’nın sahilinde yorgun bir şekilde sendelediler ve Elric arkasını dönüp sığ sulardaki deniz kralına seslendi.

“Bizi kurtardığın için tekrar teşekkürler, Deniz Lordu,” dedi saygılı bir şekilde. “Ve bana üzgün devin kalkanı hakkında daha çok bilgi verdiğin için de. Belki de bize Kaos’u okyanustan temizleme fırsatı vermiş olabilirsin; ve topraktan da.”

“Aahh,” deniz kralı başını salladı, “başarılı olsan ve deniz temizlense bile bu ikimizin de ölümü anlamına gelecek, değil mi?”

“Doğru.”

“Varsın olsun; en azından ben uzun varlığımdan yoruldum ama haydi, şimdi halkımın yanına dönüp Kaos’a karşı biraz daha dayanmaya çalışmalıyım. Elveda!”

Ve deniz kralı dalgaların arasına girip gözden kayboldu.

Akşam Kalesi’ne ulaştıklarında onlara eşlik etmek üzere haberciler geldi.

“Savaş nasıldı? Donanma nerede?” diye sordu bir tanesi Ayhüznü’ne.

“Hayatta kalanlar henüz dönmediler mi?”

“Hayatta kalanlar mı? O zaman?”

“Yenildik,” dedi Elric durgun bir şekilde. “Eşim hâlâ burada mı?”

“Hayır, donanma yola çıktıktan bir süre sonra atıyla birlikte Karlaak’a gitti.”

“Güzel. En azından oraya kadar ulaşmadan önce Kaos’a karşı yeni savunmalar hazırlamak için vaktimiz olacak. Şimdi yemek yiyip şarap içmeliyiz. Yeni bir savaş planı bulmamız gerekiyor.”

“Savaş mı lordum? Neyle savaşacağız?”

“Göreceğiz,” dedi Elric, “göreceğiz.”

Daha sonra donanmadan hayatta kalan bitkin adamların gemileriyle limana doğru yanaştığını gördüler. Ayhüznü umutsuz bir şekilde sayım yaptı. “Çok az,” dedi. “Bugün kara bir gün.”

Arkalarından avluda borazan sesi geldi.

“Anakaradan gelen var,” dedi Dyvim Slorm.

Birlikte avluya doğru gittiklerinde kızıla bürünmüş bir okçunun atından indiğini gördüler. Neredeyse bir gram et olmayan yüzüne kemikten şekil verilmiş gibiydi. Yorgunluktan omuzları çökmüştü.

Elric şaşırmıştı. “Rackhir! Ilmir kıyılarının kumandası sende. Neden buradasın?”

“Püskürtüldük. Teokrat bir değil iki donanma gönderdi. Diğeri Soluk Deniz’den gelip bizi gafil avladı. Savunmalarımız çöktü, Kaos yayıldı ve kaçmak zorunda kaldık. Düşman Bakshaan’dan yüz kilometre kadar uzakta karaya indi ve çıkartma yapmaya başladı; çıkartmadan ziyade akmaya. Tahminen Teokrat’ın buraya inmesini beklediği orduyla buluşmak üzere geliyor.”

“Ah, tamamen yenildik…” Ayhüznü’nün sesinde bir iç çekmeden fazlası vardı.

“O kalkanı bulmamız gerek Elric,” dedi Dyvim Slorm.

Elric kaşlarını çattı ve omuzlarına bir ağırlık çöktü. “Kalkanın koruması olmadan Kaos’a karşı hiçbir şey yapamayız. Sen, Rackhir, kehanetteki dördüncü kişi olacaksın.”

“Ne kehaneti?”

“Daha sonra açıklarım. Derhal bizimle ata binecek kadar kuvvetin var mı?”

“İki saat uyumam gerekli, sonra olur.”

“Pekâlâ. İki saat. Hazırlanın dostlarım, üzgün devin kalkanını almaya gidiyoruz!”

• • •

Kaos iki taraftan Doğu’nun üzerine kapanıyordu ve dört adam Akşam Kalesi’nden ayrılırken kıtanın bunu kaldıramayabileceğinin bilincindeydi. Suların üzerinden geçip ana karaya vardıklarında adamların korkunç Kaos tehdidinden kaçıp garnizonları boşaltmış olduklarını gördüler. Bir gün sonra savaşıp hayatta kalmış askerlere rastladılar, pek çoğunun bedenleri Kaos tarafından çarpılıp ürkütücü şekiller almıştı. Hâlâ ele geçirilmemiş bir şehir olan Jadmar’a giden beyaz yoldaydılar. Onlardan Ilmiora’nın yarısının, Vilmir’in bir kısmının ve küçük ve bağımsız Org Krallığı’nın düşmüş olduğunu öğrendiler. Kaos yayılıyor, zaferleri arttıkça gölgesi daha hızlı düşüyordu.

Elric ve yoldaşları Karlaak’a ulaşıp şehre henüz saldırılmamış olduğunu gördüğünde bir nebze rahatladılar ama raporlara göre Kaos ordusu iki yüz kilometre uzaklıktaydı ve yaklaşıyordu.

Zarozinia huzursuz bir neşeyle Elric’i karşıladı. “Öldüğüne dair söylentiler duydum; deniz savaşında öldüğünü söylüyorlardı.”

“Uzun süre kalamam. Oflayan Çöl’ün ötesine geçmeliyim.”

“Biliyorum.”

“Biliyor musun? Nasıl?”

“Sepiriz geldi. Ahıra sizin için birer hediye bıraktı. Dört Nihrain atı.”

“Faydalı bir hediye. Diğer hayvanlardan çok daha hızlı bir şekilde bizi taşıyacaklar. Ama yeterince hızlı olacak mı? Kaos bu hızda yaklaşırken seni burada bırakmak konusunda tereddütlerim var.”

“Zorundasın, Elric. Eğer burada umut kalmadığını görürsek Gözü Yaşlı Topraklar’a kaçacağız. Jagreen Lern bile o çorak topraklara ilgi duymayacaktır.”

“Bana kaçacağına dair söz ver.”

“Söz veriyorum.”

İçi biraz daha rahatlayan Elric kızın elini tuttu. “Hayatımın en huzurlu dönemini bu sarayda geçirdim,” dedi. “Bu son geceyi seninle birlikte geçirmeme izin ver ve belki bir zamanlar sahip olduğumuz huzurun birazını bulabiliriz... üzgün devin mağarasına gitmeden önce.”

Seviştiler ama uyudukları zaman rüyaları o kadar karanlık alametlerle doluydu ki inleyerek birbirlerini uyandırdılar. Şafak sökene kadar birbirlerine sarılıp yan yana yattılar, sonra Elric yataktan kalktı, kızı hafifçe öptü, elini tuttu ve ahıra gitti. Arkadaşları onu bekliyordu; dördüncü bir kişi daha vardı: Sepiriz.

“Sepiriz, hediyen için teşekkürler. Büyük ihtimalle gecikip gecikmememiz arasındaki farkı onlar belirleyecek,” dedi Elric samimi bir şekilde. “Ama şu anda neden buradasın?”

“Çünkü asıl yolculuğunuz başlamadan önce küçük bir yardımda daha bulunabilirim,” dedi kara kâhin. “Ayhüznü dışında hepinizin kılıçları özel güçlere sahip. Elric ve Dyvim Slorm’un rün kılıçları, Rackhir’in Büyücü Lamsar’ın Tanelorn Kuşatması sırasında kendisine verdiği Düzen Okları var ama Ayhüznü’nün kılıcının sahibinin yeteneği dışında bir özelliği yok.”

“Böyle olmasını yeğliyorum,” dedi Ayhüznü. “Büyülü bir kılıcın insandan ne aldığını gördüm.”

“Sana Fırtınayaratan kadar güçlü –ya da kötü– bir şey veremem,” dedi Sepiriz. “Ama kılıcını büyülü hale getirebilirim. Beyaz Lordlar ile iletişime geçtiğim için kullanabildiğim bir büyü var. Kılıcını bana ver Ayhüznü.”

Biraz istemeden de olsa Ayhüznü kıvrık, çelikten kılıcını çıkardı ve Nihrain’e verdi. Kara kâhin, urbasının içinden küçük bir keski çıkardı, bir rün fısıldadı ve kabzanın hemen yanına birkaç sembol işledi. Sonra kılıcı Doğulu’ya geri verdi.

“Evet. Artık kılıcında Düzen’in kutsaması var ve Düzen’in düşmanlarına karşı dayanma gücü arttı.”

Elric sabırsızlanıyordu. “Artık gitmeliyiz Sepiriz zira zaman çok az.”

“Gidin o halde ama Jagreen Lern’in devriye gezen savaşçılarına karşı dikkatli olun. Oraya giderken karşınıza çıkacaklarını sanmıyorum ama dönerken dikkatli olun.”

Elric’e birden fazla kez yardım etmiş olan büyülü Nihrain atlarına binip Gözü Yaşlı Topraklar’ın başındaki Karlaak’tan uzaklaştılar. Belki de sonsuza kadar.

• • •

Kısa bir süre sonra Gözü Yaşlı Topraklar’a varmışlardı çünkü Oflayan Çöl’e gitmenin en kısa yolu buradan geçiyordu. Yalnızca Rackhir bu toprakları iyi bildiği için yol gösteren de oydu.

Kendi garip düzlemlerinin zemininde ilerleyen Nihrain atları resmen uçuyor gibiydi; toynakları Çorak Topraklar’ın nemli çimlerine değmiyordu. İnanılmaz bir hızla ilerliyorlardı ve Rackhir hıza alışana kadar dizginlerini sıkı sıkı tutmuş, hiç elinden bırakmamıştı. Bu sonsuz yağmur topraklarında ileriyi görmek zordu ve çiseleyen yağmur yüzlerini yıkıyor, gözlerine giriyordu. Gözü Yaşlı Topraklar’ı Oflayan Çöl’den ayıran yüksek sıradağları görmeye çalışıyor, zorlanıyorlardı.

İki gün sonra uzun kayalıkları gördüler ve çölün kıyısında olduklarını anladılar. Bir süre sonra atlarını dağlar arasındaki derin geçitlerden sürüyorlardı ve yağmur durmuştu. Üçüncü günde ılık bir esinti peydah oldu ve dağlardan çıkıp çöle girdiklerinde rüzgâr sert ve sıcak esmeye başladı. Güneş kavuruyor, rüzgâr sürekli olarak kum ve kayalar üzerinde uğulduyordu. Çöl, ismini rüzgârın devamlı iniltisinden alıyordu. Ellerinden geldiğince yüzlerini, özellikle de gözlerini başlıklarıyla korumaya çalışıyorlardı çünkü kum sürekli tenlerini ısırıyordu.

Durduklarında yalnızca birkaç saat dinlenerek Rackhir’in önderliğinde geniş çölde yol almaya devam ettiler. Çok az konuşuyorlardı çünkü rüzgârdan dolayı söyledikleri çoğu zaman anlaşılmıyordu.

Elric uzun bir süredir bilinçsiz bir trans haline girmişti ve atının kendisini çölde taşımasına izin vermişti. Kendi köpüren duygu ve düşüncelerine karşı savaşmıştı, çoğu zaman olduğu gibi içinde bulunduğu vaziyete objektif bir şekilde bakmakta zorlanıyordu. Geçmişi o kadar sıkıntılı, o kadar maraziydi ki şu anda önünü net olarak göremiyordu.

Melankolik duygularının, fiziksel yetersizliklerinin ve damarlarında akan kanın hep bir kölesi olmuştu. Yaşamın tutarlı bir motif değil, bir dizi rastgele olayın birleşimi olduğunu düşünüyordu. Diğerlerinin aksine hayatı boyunca düşüncelerini toparlamak için savaşmıştı. Gerektiği takdirde şeylerin kaotik doğasını ve bununla yaşamak zorunda olduğu gerçeğini de kabul ediyordu ama aşırı kişisel kriz döneminden geçerken uzun süreli tutarlı düşünmeyi hiç başaramamıştı. Belki de serseri hayatı, albinizmi ve güç için kendi rün kılıcına bağımlı olduğu gerçeğinden dolayı kendi akıbetinin ne olduğunu öğrenmek bir takıntı haline gelmişti.

Düşünce nedir, diye sordu kendine, duygu nedir? Kontrol nedir ve elde etmeye değer midir? Teoriler yerine içgüdülere göre yaşamak daha iyi; kendi kaderini kontrol etmeye çalışmak, Yüksek Dünyalar’ın iradesiyle çatışıp acıları tarafından yok edilmektense kukla olarak kalmak ve tanrıların onu dilediğince yönlendirmesine izin vermek daha iyi.

Rüzgârın yakıcı kamçısının içinde ilerlerken böyle düşünüyor, doğal bir felakete karşı mücadele ediyordu. Maddi bir felaket ile kontrolsüz düşünce ve duygu tehlikesi arasındaki fark neydi? İkisi de benzer niteliklere sahipti.

Ama ırkı, dünyaya on bin yıl boyunca hükmetmiş olmasına karşın farklı bir yıldızın egemenliği altında yaşamıştı. Ne insanların ne de insanlardan önceki eski ırkların gerçek birer üyesi olmuşlardı. Bir geçiş türüydü ve Elric bunun yalnızca kısmen bilincindeydi; efor sarf etmeden Kaos’un verdiği büyüyü kendi yararları için kullanmış, kendi soyu içinde üreyen bir ırkın sonuncusuydu. Irkı Kaos’a aitti ve Genç Krallıklar Çağı ile ortaya çıkan yeni ırkların oto-kontrol veya oto-kısıtlamalarına ihtiyacı yoktu. Ve kâhin Sepiriz’in dediğine göre bu yeni ırklar bile bir gün düzen ve ilerlemenin egemen olacağı, Kaos’un nadiren etkileyeceği Dünya’da yer alacak insanlar değillerdi; Elric başarılı olup bildiği dünyayı yok ederse...

Bu düşünce kasvetini artırdı çünkü kaderinde ölümden başka bir şey, kaderin istediğinden başka bir amaç yoktu. Buna karşı neden savaş vermeli, neden zekâsını sivriltip aklını düzene koymalıydı ki? Kader sunağındaki bir kurbandan çok da farklı değildi. Sıcak, kuru havayı derin derin içine çekti ve yanan ciğerlerinden dışarı verdi, aynı zamanda ağzına ve burun deliklerine girmiş olan kumları tükürdü.

Dyvim Slorm da Elric’in ruh haline benzer bir ruh halinde olsa da onun duyguları o kadar güçlü değildi. Aynı kandan olmalarına rağmen Elric’ten daha düzenli bir hayat yaşıyordu. Elric, Genç Krallıklar’da yeni diyarlar keşfetmek ve yaşam tarzlarını kendisininkiyle karşılaştırmak için halkının âdetlerini sorgulamış ve krallık hakkından feragat etmişti. Dyvim Slorm ise böyle bir sorgulamada bulunmamıştı. Elric, Rüya Gören Imrryr Şehri’ni, eski Melniboné ırkının son kalesini yerle bir ettiği zaman Dyvim Slorm’un damağında acı bir tat kalmıştı; geri kalan Imrryrliler ile birlikte dünyaya yayılmak zorunda kaldığında bir tür şok da geçirmişti. Düşük ve aşağılık halkların sonradan görme kralları olarak nitelendirdikleri kişiler için paralı askerlik yapmaya başlamışlardı. Hiçbir şeyi sorgulamamış olan Dyvim Slorm o anda da sorgulamıyordu ama durumdan rahatsızdı.

Ayhüznü diğer ikili kadar dalgın değildi. Uzun yıllar önce Elric’le tanışıp Dharzi’de beraber savaşmalarından itibaren arkadaşına karşı garip bir sempati beslemiş, hatta empati yapmıştı. Elric o anda olduğu gibi bir ruh haline girdiği zamanlarda Ayhüznü sadece ona yardım edemediğinden dolayı acı çekerdi. Pek çok kez Elric’i kasvetli depresyonundan çıkarmayı denemişti ama zamanla bunun imkânsız olduğunu anlamıştı. Doğasından ötürü neşeli ve iyimser olmasına karşın üzerlerinde asılan lanet onu bile etkiliyordu.

Yoldaşlarından daha sakin ve felsefi bir havaya sahip olan Rackhir de görevlerinin tam olarak ne anlama geldiğini tamamen anlayamadığını hissediyordu. Yaşamının geri kalanını sakinlerinin hepsine garip, sakinleştiren bir hava veren barışçıl Tanelorn şehrinde düşünerek ve meditasyon yaparak geçirmeyi planlamıştı. Ama Kaos’a karşı savaşmak için yardımı istendiğinde bunu göz ardı etmesi imkânsızdı ve istemeden de olsa sadağına Düzen Okları’nı doldurup yayını eline almış, Elric’e yardım etmek isteyen küçük bir grupla birlikte Tanelorn’dan ayrılmıştı.

Kum dolu havada başını kaldırınca ileride bir şey olduğunu gördü; doğal olmayan yollardan oraya konmuş gibi duran, çölün toprağından yükselen tek bir dağ.

Eliyle işaret ederek bağırdı, “Elric! Orada! Mordaga’nın kalesi bu olmalı!”

Elric başını kaldırdı ve Rackhir’in işaret ettiği yere baktı. “Evet,” dedi içini çekerek. “Geldik. Yolun geri kalanını almadan önce biraz dinlenelim!”

Durup atlarından indiler, ağrıyan bacaklarını rahatlattılar ve kan akışını düzene sokmak için gerindiler.

Rüzgârlı havada kumun üzerine çadır kurdular ve dostane bir hava içerisinde yemeklerini yediler. Dağa ulaştıktan sonra bir daha birbirlerini görememe ihtimali olduğunu hepsi biliyordu.

ALTINCI BÖLÜM

Basamaklar dağın etrafını dolaşarak yükseliyordu. Başlarını kaldırdıklarında taş işçiliğiniin parıltısını görebiliyorlardı ve basamakların kıvrılıp ilk gözden kaybolduğu yerde kadim bir ağaç gördüler. Sıradan bir ağaca benziyordu ama onlar için bu bir semboldü; ilk düşmanları oradaydı. Nasıl savaşacaktı? Elric ayağını ilk basamağa koydu. Yüksekti, bir devin ayaklarına göre inşa edilmişti. Merdivenleri çıkmaya başladı ve diğerleri arkasından geldi. Onuncu basamağa ulaştığında Fırtınayaratan’ı kınından çıkardı. Kılıcın titrediğini ve ona enerji gönderdiğini hissetti. Tırmanış birden daha kolay bir hale geldi. Kadim ağaca yaklaştıkça hışırdaması duyulur hale geldi ve dallarında bir hareket olduğunu gördü. Evet, kesinlikle canlıydı. Ağaçtan yalnızca birkaç adım uzaklıktayken Dyvim Slorm’un bağırdığını duydu, “Tanrılar adına! Yapraklar... yapraklarına bakın!”

Damarları güneş ışığında zonkluyormuş gibi duran yeşil yapraklar dallardan ayrılıyor, hedef gözetircesine gruba doğru süzülüyorlardı. Bir tanesi Elric’in eline kondu. Elric yaprağı silkelemeyi denese de yaprak yapışmıştı. Diğerleri bedeninin farklı kısımlarına konmaya başladı. Yeşil bir dalga halinde geliyorlardı ve elinde garip bir ısırık hissi duydu. Küfrederek yaprağı soydu ve kalktığı yerde küçücük, iğne deliği gibi yerlerin kanadığını gördü. Bedeni mide bulantısından dolayı sarsıldı. Yüzündeki yaprakları eliyle soydu ve geri kalanını rün kılıcıyla kesti. Kılıç yapraklara değince yapraklar kırış kırış oldu ama yerlerine hemen yenileri geldi. Elric yaprakların yalnızca damarlarından kan değil, varlığından ruh-maddesini de emdiklerini hissetti.

Dehşet içinde bağırmaya başlayan yoldaşları da belli ki aynı şeyi fark etmişti. Bu yapraklar yönlendiriliyorlardı ve bunun kimin tarafından yapıldığını biliyordu; ağacın kendisi tarafından. Çekirgeler gibi üzerine üşüşen yapraklarla mücadele ederek geri kalan basamakları çıktı. Ağacın gövdesine kılıcıyla vurmaya başlayınca ağaç sinirli bir şekilde inledi ve dallarını Elric’e doğru uzattı. Kılıcıyla bunları da savuşturan Elric daha sonra Fırtınayaratan’ı ağaca soktu. Kökleri dövünmeye başlayınca yukarı doğru toprak parçaları püskürdü. Ağaç çığlık attı ve sanki ölüyormuş da onu da yanında götürmek istiyormuş gibi Elric’e doğru uzandı. Açgözlü bir şekilde canlı ağacın yaşam maddesini emen Fırtınayaratan’ı burktu ama kılıcı çıkarmayı başaramayınca ağaç, merdivenlerin üzerine doğru çöktüğünde kenara doğru zıpladı. Bir dalı suratını çizdi ve kanattı. Elric nefes nefeseydi. Sendeledi ve içinden yaşamın çekildiğini hissetti.

Tökezleyerek düşmüş ağaca doğru gittiğinde ölmüş olduğunu gördü. Geri kalan yapraklar da kahverengiye dönmüş ve kırış kırış olmuşlardı. “Çabuk,” dedi nefes nefese kalmış bir şekilde, “şunu çevirelim. Kılıcım altında kaldı ve o olmadan ben ölüyüm!”

Hızlıca işe koyuldular. Ağacı diğer tarafa doğru çevirdiler ve Elric, ağacın gövdesine gömülü kılıcının kabzasını zayıf bir şekilde tuttu. O anda içine ağacın gücü dolduğunda öyle bir güç hissetti ki neredeyse çığlık atacaktı. İçinde zonklayan güçten dolayı kendini bir tanrı gibi hissetti. İçine bir iblis girmiş gibi güldü ve diğerleri şaşkınca ona baktılar. “Gelin, dostlarım, beni takip edin. Artık böyle milyonlarca ağaçla başa çıkabilirim!”

Basamakları zıplayarak çıktı ve üzerine doğru başka bir yaprak sürüsü geldi. Isırıklara aldırış etmeden ikinci kadimin gövdesine gitti ve kılıcını tam ortasına soktu. Bu ağaç da çığlık attı.

“Dyvim Slorm!” diye bağırdı yaşam gücünden sarhoş olmuş bir şekilde. “Sen de benim yaptığımı yap; kılıcın birkaç kadim ruhu içerse dokunulmaz hale geliriz!”

“Bu tarz bir güç nadiren hoştur,” dedi Rackhir bedeninden ölü yaprakları silkerken. Elric kılıcını tekrar çekti ve bir sonrakine doğru koşmaya başladı. Sonraki kadimler daha büyüktü ve ona ulaşmak için dallarını uzatıyor, etrafını sarıyor, birer parmak gibi onu ikiye bölmeye çalışıyorlardı.

Elric kadar düşünmeden olmasa da Dyvim Slorm da aynı metodu kullanmaya başladı ve bir süre sonra kadimlerin içinde hapis olmuş iblislerin çalınmış ruhlarıyla doldu. Vahşi kahkahası Elric’inkine karıştı ve acımasız oduncular gibi saldırmaya devam ettiler. Her bir zaferle birlikte giderek daha güçleniyorlardı; Ayhüznü ve Rackhir korku, hatta şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Arkadaşları korkunç bir şekilde değişmişlerdi.

Ama metotlarının kadimlere karşı işe yaradığına şüphe yoktu. Bir süre sonra arkalarında devrilmiş ve kararmış ağaçlardan bir sıra oluştu.

Melniboné’nin ölü krallarının bütün eski, lanetli coşkunlukları, eski savaş-şarkıları söyleyen, uyumlu bir şekilde rahatsız edici bir lanet ve kötülük melodisi yayan ikiz kılıçlarını savuran iki akrabanın yüzlerinden okunabiliyordu. Dudakları ayrılmış, beyaz dişleri gözler önüne serilmişti; kırmızı gözlerinde korkunç bir ateş yanıyordu; süt beyaz saçı yakıcı rüzgârda salınırken Elric kılıcını göğe kaldırdı ve yoldaşlarına döndü.

“Şimdi, dostlarım, Melnibonéliler eskiden nasıl insan ve iblise üstün gelip on bin yıl süreyle dünyaya hükmetmişlerdi göreceksiniz!”

Ayhüznü, Elric’in Batı’da kazandığı ve uzun zamandır taşıdığı Kurt ismini hak ettiğini düşündü. İçindeki kaos-kuvveti, diğer bütün kısımlar üzerinde topyekûn kontrol sahibiydi. Elric’in sadakatinin artık dağınık olmadığını gördü, içinde bir ikilem yoktu. Atalarının kanının egemenliği altındaydı ve diğer bütün ırklar azametlerinden ve kötülüklerinden korkup atalarından kaçtıklarında onlar nasılsa Elric de şu anda büyük ihtimalle aynı durumdaydı. Dyvim Slorm da aynı durumdaydı. Ayhüznü evrende ola ki iyi tanrılar kalmışsa onlara dua etti ve samimi bir şekilde Elric’in düşmanı değil hâlâ dostu olduğunu diledi.

Neredeyse tepeye varmışlardı. Elric ve kuzeni insanüstü bir şekilde zıplayarak önden gidiyorlardı. Merdivenler loş bir tünelin ağzında son buldu ve ikili gülerek ve birbirlerine seslenerek karanlığa daldı. Ayhüznü ve Rackhir daha yavaş bir şekilde arkalarından gidiyorlardı. Kızıl Okçu yayına bir ok yerleştirdi.

Vücudunun bütün gözeneklerinden güç fışkırdığını hissettiğinden dolayı aklı biraz bulanmış olan Elric karanlığın içine baktı. Kendisine doğru zırhlı birinin yaklaştığını duydu ve bunların yalnızca insan olduğunu fark etti. Yaklaşık yüz elli kişi olmalarına rağmen gözü korkmamıştı. İlk grup üzerine çullandığında darbeleri kolayca savuşturdu ve hepsini öldürdü. Aldığı ruhlar zaten içinde olan canlılıkta yalnızca ufacık bir fark yaratıyordu. İki akraba omuz omuza verip askerleri silahsız birer çocukmuş gibi katlediyorlardı. Ayhüznü ve Rackhir yanlarına geldiklerinde tüneli kaygan hale getirmiş olan kan selini görüp dehşete düştüler. Ölüm kokusu çok şiddetliydi. Elric ve Dyvim Slorm, ölülerin arasından geçip geri kalanlara saldırmaya başladılar.

Rackhir homurdandı, “Düşman ve savaştıklarımızın hizmetçileri olsalar da böylesi bir katliama seyirci kalamam. Burada bize ihtiyaç yok, dost Ayhüznü. Bunlar savaş halindeki iblisler, insan değiller!”

“Öyle,” dedi Ayhüznü endişeli bir şekilde. Tekrar gün ışığına çıktılar ve ilerideki kaleyi gördüler. Elric ve Dyvim Slorm, içlerindeki kötücül neşeyle saldırılarına devam ederlerken geri kalan savaşçılar yeniden bir araya geldiler.

Havada bağırış ve çarpışan çeliğin sesleri vardı. Rackhir, savaşçılardan birini hedef aldı ve adamın sol gözüne doğru okunu gönderdi. “Birkaç tanesi daha temiz bir ölüm yaşasınlar,” diye mırıldandı yayına bir ok daha yerleştirirken.

Elric ve kuzeni düşman saflarında gözden kaybolduklarında Rackhir ve Ayhüznü’nün daha az tehlike teşkil ettiğini düşünen diğerleri ikilinin üzerine doğru saldırdı. Ayhüznü birden kendisini üç adamla birden çarpışır halde buldu. Bu sırada kılıcının aşırı derecede hafif olduğunu ve savaşçıların kılıçlarıyla çarpışıp onları kolayca kenara doğru savuşturduğunda tatlı, net bir tonda şakıdığını fark etti. Kılıç ona enerji vermiyordu ama körelmiyordu da, ağır kılıçlar onu kolayca bastıramazlardı. Rackhir bir merhamet göstergesi niteliğinde bütün oklarını tüketmişti. Kılıcıyla düşmanlara saldırıp iki tanesini öldürdü, Ayhüznü’nün üçüncü rakibine arkasından yaklaşıp kılıcını kaburgalarından sokup kalbine sapladı.

Sonra mideleri hafif bulanarak asıl savaşın olduğu yere gittiklerinde yerin bir sürü cesetle dolu olduğunu gördüler. Rackhir, Elric’e bağırdı, “Dur! Elric... bırak bunları biz öldürelim. Ruhlarını almana gerek yok. Biz onları doğal yollarla öldürebiliriz!”

Ama Elric güldü ve işine devam etti. Başka bir savaşçıyı öldürdükten sonra yakın çevresinde başka bir düşman olmadığını gören Rackhir, Elric’i kolundan tuttu. “Elric...”

Fırtınayaratan, Elric’in elinde dönerken neşeyle uludu ve Rackhir’e doğru savruldu. Kaderini gören Kızıl Okçu içini çekti ve darbeden kaçınmaya çalıştı ama kılıç kürek kemiğine indi ve kaburgasına kadar kesti. “Elric!” diye bağırdı. “Benim ruhumu da mı!”

Doğudiyarı’nda Tanelorn’un koruyucusu olarak ünlenmiş Kızıl Okçu Rackhir işte böyle öldü. Hain bir kılıç tarafından kesilerek. Uzun zaman önce Ameeron şehri yakınlarında hayatını kurtardığı arkadaşının eliyle.

Ve Elric güldü; ta ki ne yaptığını fark edip çok geç olmasına rağmen kılıcını çekene kadar. Çaldığı enerji, içinde hâlâ zonkluyordu ama büyük acısı yüzünden tamamen bir kontrol sağlayamıyordu. Elric’in ıstırap içindeki yüzünden yaşlar süzüldü ve acı içinde inledi.

“Ah, Rackhir... bu son bulmayacak mı?”

Ceset dolu alanın karşılıklı taraflarında hayatta kalmış iki yoldaşı durup ona baktı. Dyvim Slorm artık kimseyi öldürmüyordu ama bunun sebebi öldürecek kimsenin kalmamış olmasıydı. Nefesini tuttu ve şaşkın bir şekilde etrafına baktı. Ayhüznü dehşet içinde Elric’e baktı ama yine de arkadaşına acıyordu çünkü Elric’in lanetini ve Elric’e yakın olanların Fırtınayaratan tarafından tehdit altında olduğunu biliyordu.

“Rackhir’den daha nazik bir kahraman yoktu,” dedi, “ondan daha çok barış ve düzen isteyen kimseyi görmedim.” Ürperdi.

Elric ayağa kalktı ve arkasını dönüp sanki sonraki hareketini beklermiş gibi gizemli bir sessizlikle bekleyen granit ve göztaşından yapılma devasa kaleye baktı. En üstteki kulenin mazgallı siperinde bir figür görüyordu, bu yalnızca dev olabilirdi.

“Çalınmış ruhun üzerine yemin ederim ki Rackhir, olmasını istediğin şey olacak, ben Kaos’a ait olsam da bunu başaracağım. Düzen galip gelecek ve Kaos geri püskürtülecek! Kaos’un kalkanı ve kılıcıyla gerekirse cehennemdeki bütün yaratıklarla savaşacağım. Kaos, ölümünün dolaylı sebebi oldu. Ve bunun cezasını Kaos çekecek ama önce kalkanı almalıyız.”

Neler olduğunu tam olarak anlamayan Dyvim Slorm sevinçle akrabasına bağırdı. “Elric, şimdi üzgün devi ziyaret edelim!”

Ama Rackhir’in kesik bedenine bakmaya gelen Ayhüznü mırıldandı, “Öyle. Sebebi Kaos, Elric. Cehennem kılıcının gözü üzerimde olmadığı sürece,” ürperdi, “intikam almana yardım edeceğim.”

Yan yana Mordaga’nın kalesinin açık kapısından girdiler ve kendilerini zengin ve barbarca döşenmiş bir salonda buldular.

“Mordaga!” diye bağırdı Elric. “Bir kehaneti yerine getirmeye geldik!”

Sabırsız bir şekilde beklemeye koyulmuşlardı ki büyük salonun diğer ucundaki büyük bir kemerin altından kocaman bir figür onlara doğru gelmeye başladı. Mordaga iki insan boyundaydı ama sırtı büküktü. Uzun, kıvırcık siyah saçları vardı ve belindeki kemerle tutturulmuş lacivert bir önlük giyiyordu. Büyük ayaklarına yalnızca basit, deri sandaletler geçirmişti. Gözlerinde öyle bir keder vardı ki Ayhüznü bir benzerini yalnızca Elric’in gözlerinde görmüştü.

Üzgün devin kolunda, üzerinde Kaos’un sekiz kehribar rengi ok olan kalkan vardı. Gümüşi yeşil bir renkteydi ve çok güzeldi. Devin üzerinde silah yoktu.

“Kehaneti biliyorum,” dedi yalnız, kükreyen bir rüzgâra benzeyen bir sesle. “Ama yine de kaçınmak istiyorum. Kalkanı alıp beni rahat bırakır mısın, insan? Ölüm istemiyorum.”

Elric üzgün Mordaga’ya sempati duydu ve düşmüş tanrının o anda ne hissettiğini anladı. “Kehanet ölüm diyor,” dedi usulca.

“Kalkanı al,” dedi ve kalkanın asılı olduğu büyük kolunu Elric’e doğru kaldırdı. “Kalkanı al ve bu seferlik kaderi değiştir.”

Elric başını salladı. “Olur.”

İçini çeken dev Kaos Kalkanı’nı yere bıraktı.

“Binlerce yıldır kehanetin gölgesinde yaşıyordum,” dedi sırtını düzleştirerek. “Şimdi yaşlılıktan ölecek olsam da huzurla öleceğim ve eskiden böyle düşünmemiş olsam da sanırım bütün bu zamandan sonra böyle bir ölümü memnuniyetle karşılayacağım.”

“Bütün dünya ölümle nefes alıyor,” dedi Elric, “ama sen doğal bir şekilde ölemezsin çünkü Kaos geliyor ve durduramazsam her şeyi yutacağı gibi seni de yutacak; ama en azından görünüşe göre onu karşılarken daha felsefi düşüncelere sahip olacaksın.”

“Elveda... ve teşekkürler,” dedi dev, arkasını döndü ve geldiği yönden geri gitmeye başladı.

Mordaga gözden kaybolduğunda Ayhüznü hızlı bir şekilde peşinden gitti, Elric veya Dyvim Slorm ona seslenemeden o da gözden kayboldu.

Sonra tek bir çığlık duydular. Ses sonsuzlukta yankılanır gibi oldu, sonra salonu sallayan bir gürültü ve geri dönen ayak sesleri...

Ayhüznü elinde kanlı bir kılıçla tekrar belirdi.

“Cinayetti,” dedi. “Kabul ediyorum. Fark edemeden sırtından bıçakladım. İyi, hızlı bir ölümdü ve mutluyken öldü. Hizmetçilerinin bize bahşetmeye çalıştıklarından çok daha iyi bir ölümdü. Cinayetti ama bana göre gerekliydi.”

“Neden?” dedi Elric şaşkın bir şekilde.

Ayhüznü tatsız bir şekilde cevapladı. “Kader’in buyurduğu gibi ölmeliydi. Artık Kader’in hizmetçileriyiz Elric ve dediğinden en ufak biçimde şaşmak hedeflerini aksatmak anlamına gelir. Ayrıca kendi intikamımın başlangıcıydı. Mordaga etrafına onları toplamamış olsaydı Rackhir ölmemiş olurdu.”

Elric başını iki yana salladı. “Bunun için beni suçla Ayhüznü. Benim kılıcımın suçundan dolayı devin ölmesine gerek yoktu.”

“Birisinin ölmesi gerekiyordu,” dedi Ayhüznü ısrarlı bir şekilde, “ve kehanette Mordaga’nın ölümü geçtiğinden dolayı ölmesi gereken oydu. Başka kimi öldürebilirdim ki burada Elric?”

Elric arkasını döndü. “Keşke ben olsaydım öldürdüğün,” dedi ve içini çekti. Yuvarlak kalkana, kehribar rengi oklarına ve gizemli, gümüş-yeşil rengine baktı. Yerden kolayca kaldırdı ve koluna yerleştirdi. Bedenini çenesinden ayak bileğine kadar koruyordu.

“Hızlıca bu ölüm ve ıstırap topraklarından ayrılalım. Ilmiora ve Vilmir yardımımızı bekliyor; Kaos’a düşmemişlerse tabii!”

YEDİNCİ BÖLÜM

Genç Krallıklar’ın sonuncusunun kaderini ilk defa Oflayan Çöl ile Gözü Yaşlı Topraklar’ı ayıran dağlardayken öğrendiler. Zarozinia’nın babası Lord Voashoon tarafından liderlik edilen altı kişilik yorgun bir savaşçı grubuyla karşılaştılar.

“Ne oldu?” diye sordu Elric tedirgin bir şekilde. “Zarozinia nerede?”

“Kayıp mı oldu, öldü mü yoksa yakalandı mı bilmiyorum Elric. Kıtamız Kaos’a yenik düştü.”

“Onu aramadın mı?” diye sordu Elric suçlarcasına.

Adam omuzlarını silkti. “Evladım, bu geçtiğimiz günlerde gözlerimle öyle dehşet şeyler gördüm ki şu anda duygulardan yoksunum. Bütün bunlardan hızlıca kurtulmak dışında başka bir şey istemiyorum. Dünya’da insanlığın günleri bitti. Buradan öteye gitmeyin çünkü Gözü Yaşlı Topraklar, Kaos’un sürünen dalgası önünde değişmeye başlıyor. Hiçbir umut yok.”

“Hiçbir umut yok! Hayır! Biz hâlâ yaşıyoruz; belki de Zarozinia da hayattadır. Onun hakkında hiç mi bir şey duymadın?”

“Yalnızca Jagreen Lern’in onu en öndeki Kaos gemisinde tutsak aldığı dedikodusunu duydum.”

“Denizde mi?”

“Hayır. O lanetli gemiler toprakta da ilerleyebiliyor, gerçi denizle karayı ayırmak artık pek mümkün değil ya, neyse. Karlaak’a saldıran onlardı, koca bir atlı ordusu ve arkalarından da piyadeler. Her yer karmakarışık. Dönersen orada ölümden başka bir şey bulamazsın evladım.”

“Göreceğiz. Sonunda Kaos’a karşı koruma buldum; ayrıca kılıcım ve Nihrain atım var.” Yoldaşlarına seslenmek üzere eyerde arkasını döndü. “Burada Lord Voashoon ile mi kalacaksınız yoksa benimle Kaos’un kalbine gelecek misiniz?”

“Seninle geleceğiz,” dedi Ayhüznü sessizce. İkisi adına da konuşuyordu. “Seni şimdiye kadar izledik ve kaderlerimiz seninkiyle bağlı. Başka hiçbir şey yapamayız.”

“Güzel. Elveda Lord Voashoon. Bir iyilik yapmak isterseniz Gözü Yaşlı Topraklar’dan Esmir ve Ayhüznü’nün anayurdunun bulunduğu Bilinmeyen Doğu’ya gidin ve her ne kadar büyük ihtimalle artık kurtarılamayacak olsalar da onlara ne beklemeleri gerektiğini anlatın.”

“Denerim,” dedi Voashoon bitkince, “ve oraya Kaos’tan önce varmaya çalışırım.”

Sonra Elric ve yoldaşları toplanmış Kaos ordularına doğru yola çıktılar; karanlığın serbest kalmış güçlerine karşı üç kişi. Yollarına büyük bir sadakatle devam ettikleri için kaçmanın artık bir opsiyon olmadığı üç gözü kara adam. Ardından ister uluyan gece, ister sakin gün gelsin son roller oynanmalıydı.

Bir süre sonra Kaos’un ilk işaretlerini gördüler. Bir zamanlar yemyeşil olan alanlar soğumuş olmasına karşın sanki bir hedefi varmış gibi duran erimiş kayalarla dolu sarı bir bataklık haline gelmişti. Dünya düzleminde ilerlemediklerinden dolayı Nihrain atları buradan nispeten kolayca geçti ve Kaos Kalkanı’nın ilk kez işlediğini gördüler çünkü onlar geçerken sarı sıvı kaya bir an için tekrar çim halini aldı.

Bir ara hâlâ bir çeşit organları ve konuşabilir durumda bir ağzı olan bir şeye rastladılar. Bu zavallı yaratıktan Karlaak’ın düştüğünü, kavurucu bir hiçlik haline geldiğini ve yerine hem insan hem de doğaüstü güçlerden oluşan Kaos kuvvetlerinin kamp kurduğunu öğrendiler. Aynı zamanda Elric’i özel olarak ilgilendiren bir şey daha söyledi. Söylentiye göre Kaos’un etkileyemediği tek yer Melniboné’nin Ejderha Adası’ydı.

“İşimiz bittikten sonra Melniboné’ye dönebilirsek,” dedi Elric arkadaşlarına yollarına devam ederlerken, “Beyaz Lordlar’ın bize yardım etmesini orada bekleyebiliriz. Ayrıca mağaralarda uyuyan ejderhalar var ve onları uyandırabilirsek Jagreen Lern’e karşı kullanabiliriz.”

“Artık savaşmanın ne yararı var?” diye sordu Dyvim Slorm yenilgiyi kabul etmiş bir şekilde. “Jagreen Lern kazandı Elric. Kaderimizi gerçekleştiremedik. Rolümüzün sonu geldi ve Kaos egemen durumda.”

“Öyle mi? Ama hâlâ savaşıp bize karşı gücünü test etmeliyiz. O zaman sonucun ne olduğuna karar veririz.”

Dyvim Slorm şüpheli bir bakış attıysa da bir şey demedi.

• • •

Ve sonra Kaos Kampı’na vardılar.

Ölümlülerin gördüğü hiçbir kâbus bu korkunç görüntüyle yarışamazdı. Uzaktan baktıklarında büyük Cehennem Gemileri’nin alana hakim olduğunu gördüler ve tamamen dehşete kapıldılar. Kampın üzerinde bütün renkleri içeren alevler titreşiyor, insanlar ve canavarlar birlikte yaşıyor, cehennemin kötücül güzellikteki asilleri Jagreen Lern’le ittifak yapmış ve belki de o anda buna pişman olan sert bakışlı krallarla konuşuyordu. Arada bir yer kabarıyor ve orada olacak kadar talihsiz olan bütün canlılar ya yutulup tamamen değişime uğruyor ya da bedenleri tarifsiz bir şekilde çarpılıyordu. Havadaki uğultu; korkunç insan sesleri ve kükreyen Kaos sesleri, iblislerin feryada benzeyen kahkahaları, belki de sadakat sözü verdiği taraftan dolayı pişman olup deliliği yudumlayan bir insan ruhunun ıstırap içindeki haykırışlarının bir karışımıydı. Koku mide bulandırıcıydı; çürüme, kan ve kötülük kokusu. Cehennem Gemileri kralların üzerinde ipek sancaklarının dalgalandığı büyük çadırlarının birer nokta olarak arasında bulunduğu kilometrelerce uzanan ordu arasında yavaşça ilerliyordu; krallarınki Kaos’un azametinin yanında içi boş bir gururdu. İnsanların çoğunu Kaos yaratıklarından ayırmak mümkün değildi; formları Kaos’un etkisi altında işte o kadar değişmişti.

Eyerlerinde oturmuş kampı izlerlerken Elric arkadaşlarına mırıldandı. “Kaos’un çarpık etkisinin insan safları arasında da giderek güçlendiği ortada. Jagreen Lern ve hain krallar insanlıklarına dair her şeylerini kaybedip Kaos’un çalkalanan maddesinin yalnızca bir parçası haline gelseler bile bu devam edecek. Bu da insan ırkının sonunun gelmesi demek; insanlık tamamen yok olacak, Kaos tarafından yutulacak.

“İnsanoğlunun son kalıntılarına bakıyorsunuz dostlarım, kendimiz dışında tabii. Yakında diğerlerinden ayırt edilemez hale gelecek. Bütün bu dengesiz dünya Kaos Lordları’nın ayakları altında eziliyor ve onlar giderek kendi diyarlarına, kendi düzlemlerine çekiliyorlar. Önce yeniden yoğuracak sonra da Dünya’yı toptan çalacaklar; istedikleri grotesk şekle sokmak için yoğurabilecekleri bir kil haline gelecek.”

“Ve biz de bunu durdurmak istiyoruz,” dedi Ayhüznü umutsuzca. “Bunu başaramayız Elric!”

“Tamamen yenilene kadar denemeye devam etmeliyiz. Deniz Kralı Straasha’nın dediğine göre Kaos donanmasının kumandanı Pyaray öldürülürse gemiler kendi başlarına var olamazlar. Bunu denemeyi düşünüyorum. Ayrıca eşimin o gemide bir tutsak olabileceğini ya da Jagreen Lern’in orada olabileceğini de unutmadım. Oraya gitmek için üç tane iyi sebebim var.”

“Hayır Elric! Bu intihardan bile daha kötü!”

“Bana eşlik etmenizi sizden istemiyorum.”

“Sen gidersen biz de geleceğiz ama bu hoşuma gitmiyor.”

“Bir adam başaramazsa üç adam da başaramaz. Yalnız gideceğiz. Beni bekleyin. Dönmezsem Melniboné’ye dönmeye çalışın.”

“Elric!” diye bağırdı Ayhüznü ve Kaos Kalkanı zonklayan Elric’in Nihrain atını kampa doğru sürmesini izledi.

Kaos’un etkisine karşı korunur bir halde ilerleyen Elric gemiye doğru yaklaşırken birtakım asker tarafından görüldü. Onu tanıyıp bağırarak üzerine doğru ilerlediler.

Elric askerlerin suratına bakıp güldü. “Kılıcımın gemide ziyafet çekmesinden önce tam da yemler!” diye bağırdı ve üzerine gelen ilk adamın kafasını bir düğün çiçeğiymiş gibi keserken. Yuvarlak kalkanının da artırdığı güvenle kılıcını etrafına savuruyordu. Fırtınayaratan kadim ağaçlarda hapis olan iblisleri öldürmüş olduğu için kılıcın ona aktardığı canlılık neredeyse sınırsızdı ama yine de Elric’in Jagreen Lern’in savaşçılarından çaldığı her ruh, aldığı intikamın bir parçasıydı. İnsanlara karşı dokunulmazdı. Ağır zırhlı bir savaşçıyı başından kasığına kadar kesti, eyerinde yana doğru yattı ve atının omurgasını parçaladı.

Geri kalan savaşçılar aniden gerileyince Elric bedeninin garip bir şekilde titrediğini fark etti. Kaos gemisinin etki alanında olduğunu ve Kaos Kalkanı tarafından korunduğunun ayırdına vardı. Kısmen kendi düzleminde değildi; kendi dünyası ve Kaos dünyası arasındaydı. Nihrain atından indi ve kendisini beklemesini emretti. En öndeki devasa geminin yanlarından ipler sarktığını gördü ve dehşet içinde diğer figürlerin bu iplere tırmandıklarını fark etti ve içlerinden birkaç tanesini Karlaak’tan tanıyordu. Ama gemiye varmadan önce etrafını korkutucu şekiller sardı; karga gibi gaklayarak üzerine doğru uçan, insan başı ve kuş gagaları olan, köpüren topraktan kıvranarak çıkıp üzerine gelen, elleri üzerinde ilerleyen, mızırdayan ve çığlık atan ve onu da kendilerine doğru çekmeye çalışan şeyler. Fırtınayaratan’ı çılgınca savurup Kaos yaratıklarını keserek açtığı yolda ilerleyen Elric, onlar gibi olmaktan sol koluna asılı, zonklayan Kaos Kalkanı tarafından korunuyordu. En sonunda ölülerin korkunç saflarına katılarak onlarla birlikte büyük ve parlak geminin kenarından tırmanmaya başladı. Kendisinin görünmesini engelledikleri için içten içe minnettardı.

Geminin trabzanına ulaşınca üzerinden atladı, garip bir karanlık bölgeye girdi, midesi ağzına gelince boğazındaki mide suyunu tükürdü ve basamaklar gibi sıralanmış güverteleri gördü. En üstteki güvertede birileri olduğunu görebiliyordu; insana benzeyen biri, ve kocaman, kan kırmızısı, ahtapota benzeyen bir şey. İlki büyük ihtimalle Jagreen Lern, ikincisi de Pyaray’dı. Elric, Pyaray’ın Dünya’da belirdiği zaman bu kılığa girdiğini biliyordu.

Uzakta gördüğü gemilerin aksine Elric bu geminin güvertesine çıktığında hareket eden ipliklerle dolu, kızıl, mavi, sarı, yeşil ve morlardan oluşan ışığın kara, gölgemsi doğasını fark etti. Bunların içinde yürüdüğünde ışık dağılıp yeniden şekil alıyordu. Sürekli olarak gezen kadavralara çarpıyor ve yüzlerine çok yakından bakmamaya özen gösteriyordu çünkü yıllar önce Imrryr’den kaçarken terk ettiği birkaç yağmacıyı tanımıştı.

Yavaş yavaş üst güverteye doğru ilerlerken Jagreen Lern ve Lord Pyaray’ın henüz kendisini görmemiş olduklarını fark etti. Büyük ihtimalle bilinen dünyanın tamamını işgal ettikleri için herhangi bir saldırıya uğramalarının mümkün olmadığını düşünüyorlardı. İlerlemeye devam ederken yüzünde kötülük dolu bir gülümseme belirdi ve kalkanını sıkı sıkı tuttu. Kaos Kalkanı’nı kaybetmesi halinde bedeni ya bilinmeyen bir şekle dönüşür ya da tamamen Kaos maddesi içine akıp kaybolurdu. Elric’in aklında Lord Pyaray’ın dünyevi tecellisini yok etmek dışında hiçbir şey yoktu. En üstteki güverteye gidip Kaos Lordu’yla hesaplaşmalıydı. Sonra Jagreen Lern’i öldürecek ve Zarozinia da oradaysa onu kurtarıp güvenli bir yere götürecekti.

Kara güvertelerden, garip renk ağlarının arasından geçen Elric’in süt beyazı saçları etrafındaki huysuz karanlık ile tezat halindeydi. En üstteki güvertenin bir altındayken omzunda nazik bir dokunuş hissetti ve başını çevirince Pyaray’ın kan kırmızısı dokunaçlarından birisinin kendisini bulmuş olduğunu görüp dehşete kapıldı. Geriye doğru sendeleyip kalkanını yukarı kaldırdı.

Dokunacın ucu kalkana dokundu ve aniden kırışarak geri sekti. Üst güvertedeki Kaos Lordu korkunç bir çığlık attı ve kükredi.

“Bu da ne? Bu da ne? Bu da ne?”

Elric kalkanının böyle bir etkisi olduğunu fark edince muzaffer ve küstah bir şekilde bağırdı. “Ben Melnibonéli Elric’im, ihtişamlı lord. Seni yok etmeye geldim!”

Üzerine doğru başka bir dokunaç atıldı. Kalkanın etrafından dolanıp onu yakalamaya çalışıyordu. Sonra bir başkası geldi, sonra bir başkası. Elric bir tanesinin hassas ucunu kılıcıyla kesti, bir diğerine kalkanla dokunduğunda dokunacın büzüşüp gerilediğini gördü ve üçüncü dokunaçtan kaçınarak üst güverteye çıkan merdivene doğru elinden geldiğince hızlı koştu. Jagreen Lern’in gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Teokrat, Elric’in daha önce de gördüğü kızıl zırhı içindeydi. Kolunda kalkanı ve sol elinde baltası, sağ elinde de büyük kılıcı vardı. Adam başını eğip silahlarına baktı çünkü kendisi de Elric’in kılıcına karşı bunların hiçbir işe yaramayacağını biliyordu.

“Seninle daha sonra görüşeceğiz Teokrat,” dedi Elric.

“Sen koca bir aptalsın Elric! Artık ne yaparsan yap sonun geldi!”

Bu büyük ihtimalle doğruydu ama Elric’in umurunda değildi. “Kenara çekil sonradan görme,” dedi kalkanını kaldırıp ihtiyatlı bir şekilde çok dokunaçlı Kaos Lordu’na doğru yaklaşırken.

“Benim pek çok kuzenimi öldürdün Elric,” dedi yaratık fısıldar gibi. “Ve birkaç Kaos Dükü’nü de Dünya’ya tekrar gelemeyecek şekilde kendi düzlemlerine sürdün. Bunları ödeyeceksin. En azından ben, onların aksine seni küçümsemeyeceğim.” Bir dokunaç yukarı kalktı ve kalkanın üzerinden aşıp boğazına doğru bir hamle yaptı. Elric bir adım geriledi ve darbeyi kalkanıyla engelledi.

Sonra bir dokunaç ağı her yanından etrafını sarmaya başladı. Hepsi kalkanın etrafından dolanmaya çalışıyordu, kalkana temas etmenin ölümleri olduğunu biliyorlardı. Elric kenara doğru zıpladı ve Fırtınayaratan’ı savurmaya başladı. Darbelerden zar zor kurtuluyordu. Dövüşürken Straasha’nın son mesajını hatırladı; Başının üzerindeki kristali hedef al. Yaşamı ve ruhu orada. Elric, Lord Pyaray’ın birkaç gözünden biri zannettiği mavi, ışıl ışıl parlayan kristali gördü. Dokunaçların köküne doğru yaklaştı. Bu sırada sırtı nispeten savunmasız kaldı ama yapabilecek başka bir şeyi yoktu. Bu sırada şeyin başında koca bir gırtlak açıldı ve dokunaçlar Elric’i ona doğru çekmeye başladılar. Elric kalkanını uzatıp gırtlağa ve dudaklara dokundu. Kaos Lordu acı içinde bağırdı ve ağzından sarı, jöleye benzer bir şey fışkırdı. Elric, ayağını bir dokunacın üzerine koydu ve Kaos Lordu’nun kaygan, ayağının altında titreyen derisi üzerinde tırmandı. Kalkanı Pyaray’a her dokunduğunda bir çeşit yara açıyordu ve Kaos Lordu canhıraş bir şekilde dövünmeye başladı. Sonra tam olarak dengede olmasa da parlak ruh-kristalinin tepesinde bekledi. Bir an için durdu ve sonra Fırtınayaratan’ı kristale soktu!

Varlığın bedeninin kalbinden büyük bir zonklama duyuldu. Korkunç bir çığlık havayı doldurdu ve Fırtınayaratan, Cehennem Lordu’nun ruhunu emip canlılığını ona aktarınca Elric de çığlık attı. Çok fazlaydı. Geri doğru sendeledi. Kaygan deri üzerinde dengesini kaybetti ve üst güverteden yaklaşık otuz metre aşağıdaki bir alttaki güverteye düştü. Normalde kemiklerini kıracak denli kuvvetli olan darbeden, çalıntı canlılıktan dolayı zarar görmemişti. Jagreen Lern’e doğru ilerlemek üzere ayağa kalktı. Teokrat endişeli bir şekilde ona baktı ve bağırdı, “Ötendeki kamarada sana bir hediye var Elric!”

Teokrat’ın peşinden gitmekle kamaraya bakmak arasında kalan Elric arkasını döndü ve kamaranın kapısını açtı. İçeriden iç parçalayan, hıçkırıklara boğulmuş bir ağlama sesi geliyordu.

“Zarozinia!” Karanlık yerde eğildi ve kızı gördü.

Kaos onu çarpıtmıştı. Yalnızca başı, güzeller güzeli başı aynı kalmıştı.

Güzel bedeni ise korkunç bir şekilde değişmişti. Artık devasa bir beyaz solucanın bedenine sahipti.

“Bunu Jagreen Lern mi yaptı?”

“O ve müttefiki.”

“Aklına nasıl mukayyet oldun?”

“Seni bekleyerek. Akıl sağlığımın yerinde olmasını gerektiren bir işim var.” Solucan bedenli kız ona doğru dalgalanarak geldi.

“Hayır... geride dur,” diye bağırdı Elric. İstemi dışında midesi bulanıyordu. Ona bakmaya neredeyse tahammül bile edemiyordu ama kız onu dinlemedi. Solucan bedeniyle öne doğru çıktı ve bedenini Fırtınayaratan’a soktu. “İşte,” diye bağırdı kız. “Ruhumu al Elric; artık kendime de sana da yararım yok! Ruhumu kendininkiyle taşı ve sonsuza dek beraber olalım.”

“Hayır! Yanılıyorsun!” Susamış rün kılıcını geriye çekmeye çalışsa da imkânsızdı. Ve diğer bütün zamanların aksine neredeyse tatlı bir his duyuyordu. Sıcak ve hoş, kızın gençliği ve masumiyetini getiren bir his. Eşinin ruhu onunkine aktı ve Elric ağlamaya başladı. “Ah Zarozinia. Ah aşkım!”

Ve kız böyle öldü; ruhu Elric’inkiyle karışarak. Tıpkı yıllar önce ilk aşkı Cymoril’in ruhunun alındığı gibi. Grotesk solucan bedene ya da yüzüne bakmadan yavaşça kamaradan çıktı.

Sızlayan bir üzüntü duyuyor olmasına rağmen kınına soktuğu kılıcı kıkırdıyor gibiydi.

Kamaradan çıkınca güvertenin çözüldüğünü, akarak kaybolduğunu gördü. Straasha haklı çıkmıştı. Pyaray’ın ölümü aynı zamanda korkunç donanmasının da sonu demekti. Jagreen Lern görünüşe göre kaçmıştı ve Elric, o anda onun peşinden gidecek bir ruh haline sahip değildi. Donanma ancak amacına ulaştıktan sonra onu yok edebildiğine üzülüyordu. Kılıç ve kalkanın da yardımıyla gemiden zonklayan toprağa atladı, şaha kalkıp toynaklarıyla havayı döverek kendini anlaşılmaz sesler çıkaran Kaos yaratıklarından koruyan Nihrain atına doğru koştu. Tekrar rün kılıcını çekip yaratıkların arasına daldı, hepsini öldürdü ve Nihrain atına bindi. Beyaz yüzünden yaşlar akmaya devam ederken atını çılgınca Kaos Kampı’ndan dışarı doğru sürdü ve Cehennem Gemileri’ni ardında parçalanır halde bıraktı. En azından bunlar dünyayı tehdit edemeyeceklerdi ve Kaos’a karşı bir darbe indirilmişti. Artık yalnızca ordu kalmıştı ve onlarla baş etmek kolay olmayacaktı.

Üzerine gelen çarpık şeyleri savuşturarak arkadaşlarının yanına döndü. Tek bir kelime etmeden atını titreyen toprağın üzerinden Melniboné’ye doğru sürmeye başladı. Kaos’a karşı son direnişin hazırlanacağı, son savaşın verileceği ve kaderinin gerçekleşeceği yer orasıydı.

Ve Kaos Kampı’ndan uzaklaşırken kara, ıstırap içindeki aklında Zarozinia’nın genç sesinin iç rahatlatan fısıltılarını dinledi.

Ve sonra Kaos Kuvvetleri Kader’e ve büyük Kozmik Terazi’ye meydan okuyup insan aracıları üzerinden Dünya’da daha büyük güç kazanmaya çalıştılar. Ve Düzen Lordları Dünya’ya giremiyorlardı. Dolayısıyla Kara Kılıç’ı taşıyan ve Zaman tarafından eziyet gören Elric’in kaderinde parçalanmak vardı. Kaderi Düzen yeniden yoğurulabilsin diye dünyasını yok etmekti. Kaos güç kazandıkça Terazi aşağı batıyor, Düzen zayıflıyordu ve yalnızca Kara Kılıç’ı taşıyan Elric, eylemleri ve Kara Kılıç’ının gücü sayesinde Terazi’yi düzeltebilirdi…

–Kara Kılıç Tarihçeleri

SCIENCE FANTASY No. 64, Nisan 1964

DÖRDÜNCÜ KİTAP

LANETLİ LORD’UN ÖLÜMÜ

Zira yalnızca İnsan’ın aklı kozmik sonsuzun yüce

genişliğini keşfedecek sıradan bilincin ötesine geçecek, geçmiş ve

geleceğin eriyip bir oldukları beynin gizli koridorlarında gezebilecek

kadar özgürdür… Evren ve birey bağlıdır, biri diğerini akseder ve

her birinde diğeri vardır.

–Kara Kılıç Tarihçesi

BİRİNCİ BÖLÜM

Rüya Gören Şehir artık ihtişam içinde rüyalar görmüyordu. Imrryr’in paramparça kuleleri kararmış kabuklar, donuk bir göğe karşı keskin ve kara bir şekilde yükselen taş işçiliğinin devrik kalıntılarıydı. Zamanında Elric’in intikamı şehre ateş getirmiş ve bu ateş de yıkım getirmişti.

İsli dumana benzeyen bulut çizgileri zonklayan güneşe doğru fısıldıyor, Imrryr’in ötesindeki bağıran, kırmızı lekeli sular gölgeyle kirleniyordu; ve meşum keşmekeşi üzerinde yol alan siyah izler tarafından sus pus edilmiş gibi daha sessiz bir hal almış gibiydiler.

Yıkık taşların karışıklığı arasında duran bir adam durmuş dalgaları izliyordu. Uzun boylu, geniş omuzla, kalçaları dar olan adamın kaşları çatık, kulakları sivri ve memesiz, elmacık kemikleri çıkık ve ölü beyazı yüzündeki gözleri kızıl ve huysuzdu. Üzerindeki siyah pamuktan yeleği ve ağır pelerinin ikisinin de yakaları kaldırılmış, albino derisinin solukluğunu öne çıkarıyordu. İstikrarsız ve sıcak rüzgâr kara peleriniyle oynadı, hafifçe salladı ve şuursuzca kırık kulelerde ulumak üzere geçip gitti.

Elric ulumayı duydu ve aklına eski Melniboné’nin tatlı, kötücül ve melankolik melodileri geldi. Atalarının zarif bir şekilde kölelerine işkence etmesini, onları çığlıklarının perdelerine göre seçmesini ve lanetli senfoniler yaratmak üzere birer enstrümana çevirmesini hatırlıyordu. Bir süre nostaljiye daldıktan sonra pişmanlığa yakın bir şey hissetti ve Melniboné’nin adetlerini hiç sorgulamamış, olduğu gibi kabul etmiş ve aklını bölmemiş olmayı diledi. Acı acı gülümsedi.

Hemen arkasında birisi belirdi ve yıkık taşların üzerinden tırmanarak yanına geldi. Küçük, kızıl saçlı bir adamdı, geniş bir ağzı ve bir zamanlar parlak ve şakrak olan gözleri vardı.

“Doğu’ya bakıyorsun Elric,” diye fısıldadı Ayhüznü. “Dermansız bir şeye bakıyorsun.”

Elric uzun parmaklı elini arkadaşının omzuna koydu. “Tüm dünya Kaos’un ayakları altındayken başka nereye bakayım Ayhüznü? Ne yapmamı bekliyorsun? Umut ve neşe, huzur içinde geçecek bir yaşlılık, ayaklarım arasında oyun oynayan çocuklarla dolu günlere mi bakayım?” Usulca güldü. Bu, Ayhüznü’nün duymak istediği gülümsemelerden değildi.

“Sepiriz, Beyaz Lordlar’dan yardım almaktan bahsetmişti. Yakın zamanda gelecektir. Sabırlı bir şekilde beklemeliyiz.” Ayhüznü dönüp parlak ve hareketesiz güneşe baktı ve gözlerini kendi içine çevirerek başını yere eğdi.

Elric bir an için durup dalgaları izledi. Sonra omzunu silkti. “Neden yakınayım ki? Yararı yok. Kendi isteğim doğrultusunda hareket edemiyorum. Önümdeki kaderi değiştiremiyorum. Umarım bizden sonra gelecek insanlar kendi kaderlerini kontrol etme yetilerini kullanırlar. Benim böyle bir yetim yok.” Parmaklarıyla çenesine dokundu ve sonra eline baktı. Tırnaklarını, parmaklarının boğumlarını, soluk derisinin altındaki kas ve damarları inceledi. Elini beyaz saçının ipeğimsi tellerinden geçirdi, derin bir nefes aldı ve içini çekti. “Mantık! Dünya mantık için yakarıyor. Benim mantığım yok ama yine de buradayım; akıl, kalp ve organları olan biri olarak şekillendirilmişim ama yine de bu sadece belli elementlerin şans eseri bir araya gelerek yaptığı bir şey. Dünyanın mantığa ihtiyacı var. Yine de bütün bu mantık dediğin şey tek bir şanslı tahminde bulunur. İnsanlar özenli bir düşünceler ağı örmek için büyük zahmetler veriyorlar; öte yandan kimileri ise rastgele bir motif çiziyor ve aynı sonucu alıyorlar. Bilgenin düşüncelerinin ederi işte bu kadar.”

“Ya,” diyerek göz kırptı Ayhüznü yapmacık bir canlılıkla, “böyle buyurdu çılgın maceracı ve alaycı Elric. Ama hepimiz çılgın ve alaycı değiliz Elric. Farklı insanlar farklı yollara giderler ve seninkinden farklı sonuçlara varırlar.”

“Ben önceden belirlenmişte yürüyorum. Gel, Ejderha Mağaraları’na gidip Dyvim Slorm’un sürüngen arkadaşlarımızı kaldırmak için ne yaptığına bakalım.”

Yıkıntıların üzerinden beraberce sendeleyerek indiler ve bir zamanlar Imrryr’in güzel sokakları olan parçalanmış kanyonlardan geçtiler. Şehirden çıkıp karaçalıların arasından geçen çimli bir yola girdiler. Bu esnada büyük bir kuzgun sürüsünü rahatsız ettiler. Kuşların bir tanesi hariç hepsi havaya uçuştu. Geride kalan, çalılığın üzerinde dengesini sağladı, karmakarışık tüylerden asil bir şekilde giymiş olduğu peleriniyle birlikte siyah gözleriyle ikiliye ihtiyatlı bir küçümsemeyle baktı.

Keskin kayalardan Ejderha Mağaraları’nın açık bir ağza benzeyen girişine, dik basamaklardan nemli sıcaklığı ve pullu sürüngen kokusu olan meşaleyle aydınlatılmış dişleri vardı. İlk mağarada uyuyan ejderhaların büyük, yatan bedenleri, gölgelere yükselen katlanmış, deriye benzer kanatları, belli belirsiz parlayan yeşil ve siyah pulları, katlı pençeli ayakları ve uykuda bile geriye doğru bakan ince burunları ve gözler önüne serdikleri uzun, beyaz sarkıtlara benzeyen dişleri vardı. Hareketsiz uykularında genişleyen kırmızı burun delikleri inliyordu. Postlarının ve nefeslerinin kokusunu başka bir şeyle karıştırmak mümkün değildi. Ayhüznü’nün aklında atalarından miras aldığı bir anı canlandı, bu ejderhaların ve efendilerinin hükmettikleri bir dünyada gezdikleri, dişlerinden alev alan zehir aktığı ve üzerinde uçtukları kırsal bölgeyi aldırış etmeden ateşe vermeleri hakkında gölgeli bir anı. Alışmış olduğundan dolayı Elric kokuyu neredeyse duyumsamadan ilk ve ikinci mağaralardan geçti ve bir elinde meşale, diğerinde parşömen volta atıp kendi kendine küfreden Dyvim Slorm’u buldu.

Bot seslerini duyunca başını kaldırdı. Kollarını iki yana açtı ve bağırdı. Sesi mağaralarda yankılandı. “Hiçbir şey yok! Bir kımıldanma, göz kapağı oynaması bile! Onları uyandırmak mümkün değil. Gerektiği kadar sene uyumadan kalkmayacaklar. Keşke son iki olayda kullanmasaydık bugün onlara daha çok ihtiyacımız var!”

“Ne sen ne de ben şu anda sahip olduğumuz bilgiye sahiptik. Pişmanlık yararsız, zira bir şeyi değiştirmiyor.” Elric etrafındaki devasa, üzerine gölge düşmüş şekillere baktı. Burada diğerlerinden biraz daha farklı olarak lider-ejderha yatıyordu, tanıdığı ve sevdiği bir ejderha; Alevdiş, beş bin yaşında, bir ejderhaya göre genç ama mağaradaki diğer ejderhalarla kıyaslandığında en yaşlı olanı. Ama Alevdiş de diğerleri gibi uyuyordu.

Ejderhaya doğru yaklaşıp metale benzeyen pullarını okşadı, elini büyük ön dişlerinin fildişine benzer pürüzsüzlüğünde gezdirdi, bedeninde sıcak nefesini hissetti ve gülümsedi. Kalçasında Fırtınayaratan’ın mırıldandığını duydu. Kılıca hafifçe dokundu. “Bu sahip olamayacağın bir ruh. Ejderhalar yok edilemezler. Bütün dünyalar hiçliğe dönse bile onlar hayatta kalırlar.”

Dyvim Slorm, mağaranın başka bir kısmından seslendi, “Şu anda yapılabilecek başka bir şey aklıma gelmiyor Elric. D’a’rputna Kulesi’ne dönelim.”

Elric başını salladı ve üç adam, basamakları tırmanıp mağaralardan gün ışığına çıktılar.

“Hâlâ akşam çökmedi,” dedi Dyvim Slorm. “Güneş on üç gündür aynı konumda; Kaos Kampı’ndan çıkıp tehlikeli Melniboné yolculuğuna çıktığımız günden beri. Kaos, güneşin bile dönüşünü durduracak bir güce mi sahip?”

“Bunu yapan Kaos olmayabilir,” dedi Ayhüznü. “Gerçi olması da muhtemel. Zaman durdu. Zaman bekliyor; ama neyi? Daha fazla karmaşıklık, daha fazla düzensizliği mi? Yoksa düzeni sağlayacak ve iradesine karşı gelen kuvvetlerden intikam alacak olan büyük Terazi’nin etkisini mi? Yoksa bizi mi bekliyor; başıboş, diğer bütün insanların başına gelenlerden habersiz, onun beklediği gibi onu bekleyen üç ölümlü insanı mı?”

“Belki de güneş bizi bekliyordur,” dedi Elric. “Kaderimiz dünyayı yeni yoluna hazırlamak değil mi? Durum buysa kendimi basit bir piyondan fazlası olarak görüyorum. Peki ya hiçbir şey yapmazsak? Güneş sonsuza dek olduğu yerde mi kalacak?”

Bir an için durup sokaklara kızıl ışık saçan, zonklayan kırmızı diske, gökte önünden kaçışan siyah bulutlara baktılar. Bulutlar nereye gidiyorlardı? Nereden geliyorlardı? Bir amaçla dolu gibiydiler. Bulut olmamaları bile mümkündü; belki de kara işlerini yapan Kaos ruhlarıydı.

Elric bu tarz spekülasyonların amaçsızlığını fark ederek kendi kendine homurdandı. Yıllar önce aşkı, kuzeni Cymoril’in peşinden gidip sonra ona belindeki kılıcın gözü görmeyen susuzluğundan dolayı kaybettiği D’a’rputna Kulesi’ne doğru ilerlemeye devam etti.

Kule, alevlere dayanmış olsa da bir zamanlar parlak olan renkler kararmıştı. Arkadaşlarından ayrılıp kendi odasına gitti, giysilerini çıkarmadan yumuşak Melniboné yatağına yattı ve neredeyse hemen uykuya daldı.

İKİNCİ BÖLÜM

Elric uyudu, rüya gördü ve gördüklerinin gerçek olmadığının farkında olsa da uyanma çabaları hiçbir sonuç vermedi. Bir süre sonra denemeyi bıraktı ve rüyasının şekillenmesine, onu parlak tabiatına çekmesine izin verdi…

Imrryr’i asırlar öncesinde olduğu gibi, yağmalamaya gelip yakıp yıkmadan önceki zamanı gördü. Aynı şehirdi ama daha yeni inşa edilmiş gibi farklı, parlak bir görüntüsü vardı. Etrafını çevreleyen yeşilliklerin renkleri de daha zengindi, güneş daha koyu bir turuncuydu, gök lacivert ve boğucu. Fark etti ki o zamandan beri dünyanın renkleri gezegen yaşlandıkça solmuştu…

Parlak sokaklarda insanlar ve hayvanlar geziyordu; uzun, ürkütücü Melnibonéliler, zarifçe, mağrur kaplanlar gibi yürüyen erkek ve kadınlar; umutsuz, sabırlı gözleri olan sert yüzlü köleler, soyu artık tükenmiş uzun bacaklı bir at türü, cırtlak renkli arabalar çeken küçük mamutlar. Esintiyle beraber şehrin gizemli kokuları net bir şekilde yayılıyordu, hareketliliğin boğuk sesi; hepsi boğuktu çünkü Melnibonéliler uyumu ne kadar seviyorlarsa gürültüden o kadar nefret ederlerdi. Göztaşı, yeşim taşı, fildişi, kristal ve cilalı kırmızı granitten yapılma parlak kulelerde ağır ipek sancaklar dalgalanıyordu... Elric uykusunda kımıldandı ve kendi atalarının, eski dünyaya hükmetmiş altın halkın arasında olmak istedi.

Imrryr’in iç limanına giden su labirentinden devasa kadırgalar geçiyor, Parlak İmparatorluk’un her bir yanından toplanmış olan vergiyi, bütün dünyanın ganimetini getiriyordu. Masmavi gökte tembel ejderhalar kanatlarını çırpıp şimdiki gibi yüz tanesinin kaldığı değil, binlercesinin tutulduğu mağaralara gidiyorlardı. En uzun kulede –B’aal’nezbett Kulesi, Krallar Kulesi– ataları büyü ilim araştırmaları, kötücül deneyler yapıyorlar ve tensel iştahlarını doyuruyorlardı; Genç Krallıklar’ın insanları gibi dekadan bir şekilde değil, kendi doğal içgüdülerinin yönlendirmesi altında.

Elric artık ölü olan bir şehrin hayaletine baktığını biliyordu. Ve kulenin ışıl ışıl duvarlarından geçip imparator atalarının uyuşturucunun keskinleştirdiği sohbetler ettiğini, tembel bir sadistlikle iblis kadınlarla takıldıklarını, köleleştirilmiş ırklara işkence yapıp garip metabolizma ve psikolojilerini incelediklerini, mistik ilimlere daldıklarını, sonraki dönemde delirmeden öğrenebilen yalnızca birkaç kişinin kalacağı bir bilgiyi kavradıklarını gördü.

Ama bunun bütün çağların ölülerinin bulunduğu bir ölüler diyarının rüyası ya da görüntüsü olduğu belliydi çünkü çok farklı nesillerin imparatorları bulunuyordu. Elric onları portrelerinden tanıyordu; on ikinci İmparator siyah lüleli IV. Rondar; VIII. İmparator keskin gözlü zorba I. Elric; üç yüz yirmi dokuzuncu İmparator korku içinde yaşamış olan VII. Kahan. Kuruluşundan sonra 8406 yılından 9001’e kadar Parlak İmparatorluk’a hükmetmiş olan Yeşil İmparatoriçe Terhali dahil dört yüz yirmi yedi atasının en güçlü ve bilgelerinden bir düzine kadarı daha vardı. Terhali uzun yaşamı ve yeşile çalan teni ve saçıyla bilinirdi. Melniboné standartlarına göre bile güçlü bir büyücüydü. Aynı zamanda İmparator X. Iuntric ile bir iblis arasındaki birliktelikten doğduğu rivayet edilirdi.

Bütün bunları sanki büyük salonun karanlık köşesinden görürmüş gibi gören Elric siyah kristalden yapılma parlak kapının açılıp içeri birisinin girdiğine tanık oldu. Şaşırdı ve uyanmaya çalıştı ama başarılı olamadı. İçeri giren babası, LIIIVI. Sadric’ti. Ağır göz kapakları ve içinde ıstırap olan uzun boylu bir adam. Kalabalığın yanından sanki orada değillermiş gibi geçti. Doğrudan Elric’e yürüdü ve iki adım önünde durdu. Başını kaldırıp ona baktı, gözleri ağır kapakların ve belirgin kaşlarının altından ona dikiliydi. Albino oğlunun hayal kırıklığına uğrattığı, sert yüzlü bir adamdı. Keskin, uzun bir burnu, belirgin elmacık kemikleri ve olağandışı boyundan dolayı hafif de bir kamburu vardı. Kaftanının ince, kırmızı kadifesini narin, yüzüklü elleriyle okşadı. Sonra Elric’in hatırladığı kadarıyla usulü olduğu şekliyle fısıldayarak konuşmaya başladı.

“Oğlum, sen de mi ölüsün? Burada kısacık bir zamandır bulunduğumu zannediyordum ama görüyorum ki yıllar seni değiştirmiş, zaman ve kader seni buraya omzunda bir yükle yerleştirmiş. Nasıl öldün? Sonradan görme bir yabancıyla umursamazca bir çarpışmaya girip onun kılıcıyla mı öldün? Yoksa bu kuledeki fildişinden yapılma yatağında mı? Peki ya Imrryr ne halde? İyi mi kötü mü, geçmişteki ihtişamıyla rüya görmeye devam ediyor mu? Soy devam ediyor, gerektiği gibi; sana bu vazifeyi yerine getirip getirmediğini sormayacağım. Sevdiğin ve dolayısıyla kuzenin Yyrkoon’un nefretini kazandığın kuzenin Cymoril’den doğma bir erkek çocuk var ortada.”

“Baba...”

Yaşlı adam yaşlılıktan dolayı neredeyse şeffaf hale gelmiş elini kaldırdı. “Sana sormam gereken başka bir soru var. Sonsuzluklarını bu gölge şehri çevreleyen Ruhlar Ormanı’nda geçiren herkesi bunaltan bir soru. Bazılarımız şehrin arada sırada solduğunu ve renklerinin söndüğünü, sanki yok olurcasına titrediğini gördük. Yoldaşlarımız ölümün bile ötesine geçtiler ve düşüncesi bile bedenime bir ürperti yaysa da hiçliğe gittiler. Burada, ölümün zamansız bölgesinde bile eşi benzeri görülmemiş değişimler vuku buluyor, soru sorma ve cevaplama cüretini gösterebilenlerimiz yaşayanların dünyasında fırtınalı bir olayın gerçekleştiğinden korkuyor. O kadar büyük bir olay ki burada bile ruhlarımızın yok olma tehlikesiyle karşılaşıyoruz. Bir efsaneye göre Rüya Gören Şehir ölene dek biz hayaletler eski şanında yaşayabiliriz. Bize getirdiğin haber bu mu? Mesajın bu mu? Çünkü bedeninin hâlâ yaşadığını, bunun bir süreliğine ölü diyarında gezmek üzere serbest bırakılmış astral bedenin olduğunu rahatlıkla görebiliyorum.”

“Baba...” ama görüntü soluyordu; kozmosun bağırtılı koridorlarından geri gidiyor, yaşayan insanların var olduğunu bilmediği varlık düzlemlerinden geçiyordu…

“Baba!” diye bağırdı ve sesi yankılandı ama cevap verecek kimse yoktu. Ve bir anlamda buna memnundu çünkü zavallı ruha nasıl tahminlerinin gerçek olduğunu, atalarının şehrine, babalarının kanına karşı işlenen suçlardan kendisinin sorumlu olduğunu söyleyecekti? Sesi kulağında yankılanırken her şey sis ve inleyen bir kederdi, bağımsızlık kazanmış ve sözcüğü garip sözcüklere çarpıtıyor gibilerdi: “B-a-a-a-a-a-b-a-a-a-a-a-a-a-a. A-a-a-a-a-a-b-a-a-a-a-a-a-a-… A-a-a-a-a-a-h-a-a-a-a-a-… R-a-a-a-a-… D-a-a-a-a-a-b-a-a-a-a-a-!”

Bütün benliğini zorlasa da uykudan uyanamıyordu. Ruhunun başka başka puslu belirsizlik bölgelerine çekildiğini, aklının algısının üstünde dünyevi spektrumunun ötesinde renk motiflerinin içinden geçtiğini hissediyordu.

Sisin içinde büyük bir yüz belirmeye başladı.

“Sepiriz!” Elric akıl hocasının yüzünü tanıdı ama sadece baştan ibaret siyah Nihrainli onu duymuyor gibiydi. “Sepiriz... öldün mü?”

Yüz ortadan kayboldu, sonra neredeyse bir anda bütün bedeniyle belirdi.

“Elric, en sonunda seni buldum. Demek astral bedenindesin. Kader’e şükürler olsun zira bir an için seni çağırmakta başarısız olduğumu düşünmüştüm. Acele etmeliyiz. Kaos savunmasında bir gedik açıldı ve Düzen Lordları ile görüşmek üzere gidiyoruz!”

“Neredeyiz?”

“Şimdilik hiçbir yerde. Yüksek Dünyalar’a seyahat ediyoruz. Çabuk, ben seni yönlendireceğim.”

Saran ve rahatlatan en yumuşak yün çukurlarından aşağı indiler, kendilerini gölgede bırakan ışık dağlarından kesilmiş kanyonların arasından geçtiler, bedenlerinin parladığı sonsuz siyahlık mağaraları içinden geçtiler ve Elric, kara hiçliğin her yöne sonsuza dek uzandığını biliyordu.

Ve sonra uçsuz bucaksız bir platoya benzeyen bir yere geldiler. Araya serpiştirilmiş yeşillik ve üzerinde yükselen mavi geometrik yapılar ile mükemmel düzlükte bir yer. Yanardöner hava parıltılı enerji motifleri ile canlı gibiydi, oldukça geleneksel görünen karmaşık şekiller çiziyordu. Ve orada da insan formunda şeyler vardı, şimdi onların karşısına çıkan kişilerin yararına bu şekilleri almışlardı.

Yüksek Dünyalar’ın Beyaz Lordları, Kaos’un düşmanları o kadar güzeldi, bedenleri öyle simetrikti ki dünyadan geliyor olamazlardı. Böyle bir mükemmelliği yalnızca Düzen yaratabilirdi ve Elric böyle bir mükemmelliğin gelişimi yenilgiye uğrattığını düşündü. İkiz kuvvetler birbirlerini önceye nazaran daha sade bir şekilde tamamlıyorlardı ve bir tanesinin diğeri üzerinde topyekûn egemenlik elde etmesi kozmos için dağınım ve durgunluk anlamına gelirdi. Düzen Dünya’ya hükmetse de Kaos da var olmak zorundaydı; ve bunun tam tersi de geçerliydi.

Düzen Lordları savaşa hazırlıklıydı. Bunu Dünya’ya benzeyen kıyafet seçimlerinde görmek mümkündü. Sağlam metal ve güzel ipekler –ya da bu düzlemdeki karşılıkları– mükemmel bedenlerinde parlıyordu. Bellerinde ince silahlar vardı ve aşırı derecedeki güzel yüzleri bir amaçla parıldıyor gibiydi. En uzun olanı öne çıktı.

“Evet Sepiriz, demek kaderi bize yardım etmek olanı getirdin. Selamlar, Melnibonéli Elric. Kaos doğumlu olsan da seni memnuniyetle karşılamak için sebeplerimiz var. Beni tanıdın mı? Ben sizin dünyevi mitolojinizde Adalet Sağlayan Donblas’ım.”

Hareket edemeyen Elric şöyle dedi, “Sizi hatırlıyorum Lord Donblas. İsminiz yanlış verilmiş korkarım, zira dünyanın hiçbir bölgesinde adalet yok.”

“Kendi düzleminden sanki bütün düzlemler ondan ibaretmiş gibi konuşuyorsun.” Donblas herhangi bir şekilde alınmadan gülümsese de bir ölümlüden böylesi bir saygısızlık görmeye alışkın değil gibiydi. Elric lakayt bir şekilde duruyordu. Ataları, Donblas ve bütün kardeşlerine karşıydı ve Beyaz Lordu’u bir müttefik olarak kabul etmek zordu. “Şimdi rakiplerimize nasıl karşı gelmeyi başardığını anlıyorum,” dedi Lord Donblas övgüyle. “Ve hakkını vereyim, Dünya’da şu anda adalet yok ama benim adım Adalet Sağlayan ve düzleminde şartlar değiştiği zaman bunu yapma isteğim var.”

Elric, Donblas’a doğrudan bakmıyordu çünkü güzelliği rahatsız edici boyuttaydı. “O halde işe koyulalım lordum ve dünyayı mümkün olduğunca kısa zamanda değiştirelim. Gözyaşları içindeki diyarımıza adaleti yeniden getirelim.”

“Acele etmek, ölümlü, imkânsızdır burada!” Konuşan başka bir Beyaz Lord’du. Soluk sarı cübbesi, üzerinde Düzen Oku işli çelik göğüs ve baldır zırhının üzerinde dalgalanıyordu.

“Dünya’ya gidilen yolun açıldığını düşünmüştüm,” Elric kaşlarını çattı. “Bu askeri görünümün Kaos’a karşı savaşa hazır olduğunuzu gösterdiğini düşünmüştüm!”

“Savaşa hazırız ama diyarınızdan çağrı gelmeden mümkün değil.”

“Bizden! Dünya sizden yalvar yakar yardım istemedi mi? Sizi bize getirmek için büyüler yapmadık mı? Başka ne gibi bir çağrıya ihtiyacınız var?”

“Buyurulmuş olan,” dedi Lord Donblas ciddi bir şekilde.

“Buyurulmuş olan mı? Tanrılar adına! (Affedersiniz, lordlarım.) Benim daha başka ne yapmam gerekiyor peki?”

“Son bir şey Elric,” dedi Sepiriz usulca. “Daha önce söylediğim gibi Kaos, Beyaz Lordlar’ın dünyamıza erişim çabalarını engelliyor. Bunun olabilmesi için Kader Boynuzu’nun üç kez üflenmesi gerekiyor. İlk üfleme Imrryr Ejderhaları’nı uyandıracak, ikincisi Beyaz Lordlar’ın dünya düzlemine geçmesini sağlayacak, üçüncüsü...” durdu.

“Evet, üçüncüsü?” Elric sabırsızlanıyordu.

“Üçüncüsü dünyamızın ölümünü müjdeleyecek!”

“Bu haşmetli boynuz nerede?”

“Birkaç diyarın birinde,” dedi Sepiriz. “Bu tür bir alet bizim düzlemimizde yapılamadığından dolayı mantığın büyüye üstün geldiği bir düzlemde yapılmak zorunda kalındı. Oraya gidip Kader Boynuzu’nu bulmalısın.”

“Peki böyle bir yolculuğa nasıl çıkacağım?”

Lord Donblas dengeli bir ses tonuyla söze girdi. “Biz sana gerekenleri sağlayacağız. Kılıcını ve Kaos kalkanını yanına al. Kendi dünyandaki kadar güçlü olmayacak olsalar da işine yarayacaklar. Sonra Imrryr’deki yıkık B’aal’nezbett Kulesi’nin en üst noktasına çık ve havaya adım at. Düşmeyeceksin; Dünya’da sahip olduğumuz az güç bizi yüzüstü bırakmazsa tabii.”

“İçimi rahatlatan sözcükler, Lord Donblas. Pekâlâ, buyurduğunuz gibi yapacağım, sırf kendi merakımı dindirmek için bile olsa yapardım.”

Donblas omzunu silkti. “Bu pek çok dünyadan yalnızca biri –senin gölgen gibi bir gölge hatta– ama orayı tanıyamayabilirsin. Keskinliğini, iskeletinin netliğini fark edeceksin; bunun anlamı zamanın onu aslında etkilemediği, yapısının pek çok olay tarafından yıllanmadığıdır. Neyse, sana güvenli bir yolculuk dileyeyim ölümlü zira seni sevdim ve sana teşekkür etmek için de sebebim var. Kaos’tan olsan da içinde Düzen’den olanların takdir ettiği niteliklerden birkaçı var. Şimdi git; ölümlü bedenine dön ve önündeki yolculuğa hazırlan.”

Elric, Sepiriz’e baktı. Siyah Nihrainli üç adım geri attı ve gökte kayboldu. Elric de peşinden gitti.

Astral bedenleri bir kez daha doğaüstü evrenin sayısız düzlemlerine geçti ve fiziksel aklın daha önce aşina olmadığı aniden bastıran duyumlar yaşadılar. Elric birden bir ağırlık hissetti ve gözlerini açtığında D’a’rputna Kulesi’ndeki yatağındaydı. Pencere görevi gören yarığın üzerine örtülmüş ağır perdenin arasından sızan hafif ışıkta yuvarlak Kaos Kalkanı’nı gördü. Sekiz oklu sembolü güneşle akranmış gibi yavaşça zonkluyordu. Hemen yanında lanetli rün kılıcı Fırtınayaratan, sanki olası bir geleceğin dünyasına yapılacak olan seyahat için hazırlanmış gibi duvara yaslı duruyordu.

Sonra Elric tekrar uykuya daldı ama bu doğal ve ıstırap dolu bir uykuydu. Gördüğü doğal kâbuslardan dolayı uykusunda çığlık attı, uyandı ve Ayhüznü’nün yatağın yanında durduğunu gördü. Dar yüzünde kederli bir endişe ifadesi vardı. “Ne oldu Elric? Uykunu ne rahatsız ediyor?”

Ürperdi. “Hiçbir şey. Beni yalnız bırak Ayhüznü, kalktığımda yanına gelirim.”

“Bağırmanın bir sebebi olmalı. Kehanetler içeren bir uyku?”

“Öyle, kehanetler içeriyordu. İnce kanımın kendi elim tarafından döküldüğünü gördüm. Bu rüya ne anlama geliyor, ne gibi bir öneme sahip? Buna cevap ver dostum, veremezsen beni hastalıklı yatağımda yalnız bırak. Düşünceler önünde sonunda geçer.”

“Hadi kalk Elric. Hareket ile aklından çıkar bunları. On dördüncü günün mumu çok az kaldı ve Dyvim Slorm senden haber bekliyor.”

Albino doğruldu ve titreyen bacaklarını yere doğru uzattı. Mecalsiz, enerjiden yoksun olduğunu hissediyordu. Ayhüznü yataktan kalkmasına yardım etti. “Bu sıkıntılı ruh halini üzerinden at ve bize çıkmazlarımızda yardım et,” dedi korkularını açığa vuran sahte bir neşeyle.

“Pekâlâ,” Elric doğruldu. “Bana kılıcımı ver. Çaldığı güce ihtiyacım var.”

Ayhüznü istemeden de olsa kötü kılıcın durduğu duvara gitti, rün kılıcını kınından tuttu ve zar zor kaldırdı, kılıç ağır bir kılıçtı. Kılıç ona doğru hafifçe kıkırdadığı için ürperdi ve kabzasını arkadaşına uzattı. Elric minnettar bir şekilde Fırtınayaratan’ı tuttu, tam kınından çıkarıyordu ki durdu. “Kılıcı çıkarmadan önce odadan çıksan iyi olacak.”

Ayhüznü hemen Elric’in ne demek istediğini anladı, hayatını kılıcının ya da dostunun ani heveslerine emanet etmeye niyeti yoktu.

Ayhüznü odadan çıkınca Elric büyük kılıcını kınından çıkardı ve doğaüstü canlılığı sinir sistemine dolmaya başlayınca hafif bir gıdıklanma hissetti. Aldığı güç pek yeterli değildi ve yakın zamanda bir başkasının yaşam maddesiyle beslenmezse kılıcının kalan iki arkadaşının ruhlarına dadanacağını biliyordu. Düşünceli bir şekilde Fırtınayaratan’ı tekrar kınına soktu, beline bağladı ve yüksek tavanlı koridorda Ayhüznü’nün yanına gitmek üzere odadan çıktı.

Sessizce kulenin dönen mermer merdivenlerinden indiler ve ana salonun olduğu orta kata geldiler. Odada Dyvim Slorm oturuyordu. Önündeki masanın üzerinde bir şişe eski Melniboné şarabı, elinde de büyük bir gümüş kase vardı. Yaskılıcı masanın üzerinde, şişenin yanındaydı. Şarapları kulenin gizli mahzenlerinde bulmuşlardı. Elric ve kuzeninin karşı taraflarda dövüştüğü Imrryr yağması sırasında deniz yağmacıları tarafından fark edilmemişlerdi. Kasenin içinde bazı bitkilerin karışımı yer alıyordu; atalarının ihtiyaç zamanlarında güç vermesi için kullandıkları bal ve arpa taneleri de vardı. Dyvim Slorm kasenin içine bakıyordu ama ikili yaklaşıp karşısındaki sandalyelere oturduğunda başını kaldırdı ve umutsuz bir şekilde gülümsedi.

“Elric, korkarım uyuyan arkadaşlarımızı uyandırmak adına her şeyi yaptım. Fazlasını yapmak mümkün değil ve hâlâ uyuyorlar.”

Elric görüsünün detaylarını hatırladı ve aslında umut olmamasına rağmen umut olduğuna inanan kendi hayalgücünün uydurmaları olmasından kısmen korkarak şöyle dedi, “Ejderhaları unut, en azından bir süreliğine. Dün gece bedenimden çıktım, yani öyle hissettim ve Dünya’nın ötesindeki yerlere seyahat ettim. Sonunda Beyaz Lordlar’ın düzlemine gittim ve bana ejderhaları bir boynuzu üfleyerek uyandırabileceğimi söylediler. Söylediklerini yapıp o boynuzu aramayı planlıyorum.”

Dyvim Slorm kaseyi masanın üzerine koydu. “Ben de seninle geleceğim elbette.”

“Gerek yok –ve zaten imkânsız– yalnız gideceğim. Dönmemi bekleyin ve dönmezsem... eh, ne yapacağınıza kendiniz karar verirsiniz. Ya kalan yıllarınızı bu adada hapis olarak geçirirsiniz ya da gidip Kaos’la savaşırsınız.”

“Gerçekten de zamanın durduğunu düşünüyorum ve burada kalırsak sonsuza dek yaşarız ve sonuç olarak ortaya çıkan sıkkınlıkla yüzleşmek zorunda kalırız,” dedi Ayhüznü. “Dönmezsen şahsen ben işgal edilmiş diyarlara gidip birkaç düşmanımızı benimle birlikte Araf’a götüreceğim.”

“Nasıl istersen,” dedi Elric. “Ama sabrınız tükenene kadar dönmemi bekleyin çünkü ne kadar süreceğini bilmiyorum.”

Ayağa kalktı ve arkadaşlarının bir an için ne yapacağını bilemez gibi bir tavırları olduğunu gördü, sanki sözcüklerinin önemini o ana kadar anlayamamış gibilerdi.

“Esenlikle o halde, dostum,” dedi Ayhüznü.

“Ne kadar esen olduğum gittiğim yerde neyle karşılaşacağıma göre değişir,” dedi Elric ve gülümsedi. “Ama teşekkürler Ayhüznü. Sizler kendinize iyi bakın. Kuzenim, endişelenme. Belki de ejderhaları uyandırırız!”

“Pekâlâ,” dedi Dyvim Slorm içine birden dolan bir canlılıkla. “Uyandıracağız, uyandıracağız! Ve ateşli zehirleri Kaos’un getirdiği pisliğin üzerine yayılıp yakarak temizleyecek! O gün gelecek, yoksa bana da kâhin demesinler!”

Bu beklenmedik şevkten etkilenen Elric özgüveninin artığını hissetti. Arkadaşlarını selamladı, gülümsedi ve odadan dik bir şekilde yürüyerek ayrıldı. Mermer merdivenleri tırmandı, Kaos Kalkanı’nı aldı ve kulenin dış kapısından çıktı. Bir zamanlar korkunç intikamı ve kasıtsız cinayetinin sahnesi olmuş olan, büyüyle bölünmüş yıkıntılara doğru taşlık yoldan yürüdü; B’aal’nezbett Kulesi’ne.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Elric, kulenin yıkık girişinin önünde dururken aklına kaçışan patlayıcı gibi düşünceler üşüştü, benliğini şüphelerini doğrular nitelikte şeylerle doldurdu ve onu umutsuzca yoldaşlarının yanına gönderme fikrini öne çıkardı ama bunlarla savaştı, düşüncelerini bastırdı, unuttu; Beyaz Lord’un verdiği söze tutundu ve kararmış içi hâlâ yanık ahşap ve kumaş kokan gölgeli kabuğa doğru bir adım attı.

İlk aşkı Cymoril ve onun kardeşi, Elric’in çarpık kuzeninin katledilmiş bedenleri için bir cenaze ateşi gören bu kulenin içi bomboştu. Yalnızca taş merdivenler sağlam kalmıştı ve loşluğu delen güneş ışınlarının geldiği açıya bakılırsa çatıya ulaşmadan çökebilirdi.

Düşünmeme cesareti gösterdi çünkü düşünceler onu eylemden alıkoyabilirlerdi. Bunun yerine bir ayağını ilk basamağa koydu ve merdivenleri çıkmaya başladı. Bu sırada kulaklarına belli belirsiz bir ses geldi ama aklının içinden de gelmiş olabilirdi. Bilincine her nasıl ulaşırsa ulaşsın bu ses kendini akort eden uzaktaki bir orkestradan geliyora benziyordu. Merdivenleri çıktıkça ses yükseldi. Ritmik ama uyumsuz bir sesti, ta ki hâlâ sağlam olan son basamağa ulaşana kadar. Ses aklının içinde bir fırtına gibi esti ve titrettiği bedenine donuk bir acı yaydı.

Durdu ve aşağı, kulenin zemin katına baktı. İkilemler yakasına yapıştı. Lord Donblas’ın ona söylediği şeyden emin olamıyordu; kolaylıkla ulaşabileceği en yüksek noktaya mı yoksa yaklaşık altı metre yukarısındaki yere mi çıkmasını söylemişti? Beyaz Lord’un dediğini harfiyen almanın en doğrusu olduğunu düşündü. Kaos Kalkanı’nı sırtına attı, yukarı doğru uzandı ve parmaklarını duvardaki hafifçe aşağı doğru göçük bir yarığa soktu. Kendini kaldırdı, bacakları havada sallandı ve ayaklarıyla basacak bir yere bulmaya çalıştı. Yükseklikle başı hep belada olmuştu ve yirmi beş metre aşağıdaki molozlara bakarken hissettiği duygu hoşuna gitmiyordu ama tırmanmaya devam etti. Duvardaki çatlaklardan dolayı tırmanmak zor değildi. Düşeceğini zannetmişse de düşmemişti ve en sonunda tekin olmayan çatıya ulaştı. Bir deliğin içinden girip açık havaya çıktı. Adım adım tırmanıp kulenin en yüksek noktasına ulaştı. Sonra tereddüt ve korku içinde dışarı doğru, Imrryr’in iltihaplı sokaklarına bir adım attı.

Uyumsuz müzik durdu. Onun yerine kükreyen bir nota duymaya başladı. Üzerine doğru dönerek kırmızı ve siyah dalgalar geldi ve içlerinden çıktığında küçük, soluk bir güneş altında, burnunda çim kokusu, sağlam bir zeminde duruyor olduğunu fark etti. Rüyasındaki eski dünya kendisininkinden daha canlı renklere sahip olsa da bu dünyada daha bile az renk vardı ama keskin bir gözle bakıldığında taslağının daha net olduğunu gördü. Esen rüzgâr daha soğuktu. Çimlerin üzerinden kısa, sert yapraklarla dolu bir ormana doğru yürümeye başladı. Ormanın sınırına ulaştı ama içine girmedi. Etrafını dolaştı ve ormandan başka bir tarafa doğru akan bir nehir gördü.

Şaşkın bir şekilde berrak ve temiz suyun hareket etmediğini gördü. Donmuştu ama bunu bildiği herhangi bir doğal sürecin yapmış olması mümkün değildi. Herhangi bir akıntının bütün özelliklerine sahipti ama akmıyordu. Bu olayın, manzaranın geri kalanıyla garip bir şekilde tezat oluşturduğunu hissederek Kaos Kalkanı’nı koluna taktı, zonklayan kılıcını çıkardı ve akıntıyı takip etmeye başladı.

Bir süre sonra çimlerin yerini karaçalılar ve kayalar aldı. Arada sırada türünü tanımadığı eğrelti otları görüyordu. İlerisinde suyun şapırtısını duyduğunu düşündü ama akıntı hâlâ donmuş bir haldeydi. Diğerlerinden daha uzun bir kayanın yanından geçerken üst taraftan bir ses geldiğini duydu.

“Elric!”

Başını kaldırdı.

Kayanın üzerinde uzun, beline kadar gelen kahverengi bir sakalı olan genç bir cüce gördü. Tek silahı olan mızrağına tutunuyordu. Üzerinde kızıl kahverengi bir pantolon ve yelek, başında yeşil bir şapka vardı ve yalınayaktı. Hem sert hem haşin hem de komik olan kuvars taşı gibiydi.

“Evet, benim,” dedi Elric şaşkınca. “Ama beni nereden tanıyorsun?”

“Ben bu dünyadan değilim; en azından tamamen. Zamanda bir varlığım yok, tanrıların yarattığı gölge dünyalarda bir oraya bir buraya gidip geliyorum. Doğamda bu var. Var olmama izin vermelerine karşılık tanrılar beni bazen elçi olarak kullanıyorlar. İsmim Yamuk Jermays, bu dünyalar gibi eksiğim.” Kayadan aşağı tırmandı ve başını kaldırıp Elric’e baktı.

“Burada ne arıyorsun?” diye sordu albino.

“Kader Boynuzu’nu aradığını düşünmüştüm?”

“Doğru. Nerede olduğunu biliyor musun?”

“Evet,” dedi ve alaycı bir şekilde gülümsedi genç cüce. “Bu diyarın bir kahramanının hâlâ canlı olan cesediyle birlikte gömülü; Rolan dedikleri bir savaşçı ile. Büyük ihtimalle Ezeli Şampiyon’un bir başka tecellisi.”

“Yabancı bir isim.”

“Seninkinin başka kulaklara olduğu kadar evet. Roland, hayatı seninki gibi bir akıbet tarafından sarmalanmış olması dışında bu diyarda senin bir emsalin. Ölüm onu buradan çok da uzak olmayan bir vadide buldu, savaşçı bir arkadaşı tarafından tuzağa düşürülüp ihanete uğradı. O zaman boynuz onunlaydı ve ölmeden önce bir kere üfledi. Bazıları, Roland uzun seneler önce ölmesine karşın boynuzun sesinin yankılarının hâlâ vadide duyulabildiğini söyler. Boynuzun tam amacı burada bilinmiyor, Roland bile bilmiyordu. Adına Olifant derler ve Roland’ın büyülü kılıcı Durandana ile birlikte şurada görebileceğin korkutucu höyüğe gömüldü.

Cüce eliyle ileriyi işaret etti ve Elric, cücenin daha önce büyük bir tepe olduğunu düşündüğü yeri işaret ettiğini fark etti.

“Peki bu boynuzu almak için ne yapmalıyım?” diye sordu.

Cüce sırıttı ve sesinde kötücül bir tonla konuşmaya başladı. “Senin şu tığ ile Roland’ın Durandana’sına karşı durmalısın. Onunki Işık Kuvvetleri tarafından takdis edilmişti, seninki ise Karanlık Kuvvetleri tarafından dövülmüş. İlginç bir çarpışma olacak.”

“Öldüğünü söyledin; benimle nasıl dövüşecek?”

“Boynuz, bir kayışla boynuna asılı. Onu almayı denediğinde boynuza sahip çıkacak, bu dünyadaki kahramanların kaderi olan ölümsüz uykusundan uyanacak.”

Elric gülümsedi. “Eşyalarını bu şekilde muhafaza etmek zorundalarsa pek de kahraman değiller bence.”

“Belki de,” dedi cüce umursamaz bir şekilde, “ama sırf bu topraklarda bile bir yerlerde uyuyan bir düzine kadar kahraman var. Yalnızca çok büyük bir gereksinim olduğunda uyanmaları gerekiyor ama ben oldukça nahoş şeylerin olmasına rağmen uyumaya devam ettiklerini gördüm. Belki de elverişsiz görüldüğü takdirde tanrıların yok edeceği dünyalarının sonunun gelmesini bekliyorlardır, bu durumda bunun olmaması için savaşacaklar. Bu yalnızca bana ait bir teori ve doğru olduğunu iddia edemem. Belki de Ezeli Şampiyon’un kaderi hakkında çok az şey bilindiği için bu efsaneler dilden dile dolanmaya başlamıştır.

Cüce alaylı bir şekilde hafifçe eğildi ve mızrağını kaldırarak Elric’i selamladı. “Esenlikle, Melnibonéli Elric. Olur da dönersen sana yol göstermek üzere burada olacağım ve ölü ya da diri dönmek zorundasın zira fark etmiş olabileceğin gibi varlığın, sırf fiziksel görünümün bile bu çevre ile çelişki içerisinde. Burasıyla yalnızca tek bir şey uyumlu…”

“Nedir?”

“Kılıcın.”

“Kılıcım! Garip. Düşünsem aklıma gelecek en son şey bu olurdu.” Peydah olmaya başlayan bir düşünceyi aklından çıkardı. Tahminlerde bulunmaya zamanı yoktu. “Burada olmak hoşuma gitmiyor,” dedi cüce taşların üzerinde tırmanırken. Büyük höyüğe doğru baktı ve o yönde yürümeye başladı. Hemen yanındaki nehrin doğal bir şekilde aktığını gördü ve bu dünyada Düzen etkili olsa da yine de belli bir derecede Kaos’un çarpıtıcı etkisiyle başa çıkmak zorunda olduğunu düşündü.

Mezar tepeciğine yaklaştıkça etrafının süssüz taştan büyük levhalarla çevrili olduğunu gördü. Taşların arkasında dallarından donuk mücevherler sarkan zeytin ağaçları vardı ve onların da arkasında, yaprakların ötesinde Elric uzun ve kavisli girişin altın kabartmalı pirinç kapılarla tıkanmış olduğunu gördü.

“Güçlü olsan da,” dedi Fırtınayaratan’a, “acaba bu dünyada hem savaşıp hem bedenime canlılık sağlayabilecek misin? Hadi deneyelim.”

Kapıya doğru gitti ve kolunu arkaya atarak rün kılıcını güçlü bir şekilde kapıya indirdi. Metal çınladı ve kapının üzerinde bir göçük oluştu. Kılıcı iki eliyle birlikte tutarak tekrar vurdu ama hemen ardından sağ tarafından bir ses geldi.

“Sevgili Roland’ın istirahatini hangi iblis bozuyor?”

“Melniboné dilini kim konuşuyor?” diye çıkışırcasına cevapladı Elric.

“İblislerin dilini konuşuyorum, zira senin de bir iblis olduğunu gördüm. Malnıbonalı falan tanımam ama eski gizemler konusunda bilgiliyim.”

“Gururlu bir şekilde böbürleniyorsun,” dedi Elric ama henüz konuşanı görmemişti. Bu lafın üzerine kız höyüğün arkasından çıktı ve durup ona parlak yeşil gözleriyle baktı. Uzun, güzel bir yüzü vardı ve teni neredeyse Elric’inki kadar soluktu ama saçları simsiyahtı. “İsmin ne?” diye sordu Elric. “Ve bu dünyadan mısın?”

“İsmim Vivian, bir büyücüyüm ama yeterince dünyeviyim. Efendin, hem ölümsüz hem de cadı olduğu için onu şımartmayacak kadar nezih davranan, bir zamanlar Roland’ı seven Vivian’ı tanır.” Neşeli bir şekilde güldü. “Bu yüzden ben de senin gibi iblisleri tanırım ve senden korkmuyorum. Defol! Defol... yoksa seni defetmesi için Piskopos Turpin’i mi çağırayım?”

“Söylediğin bazı şeyler,” dedi Elric nazikçe, “bana yabancı; ve halkımın dilini yanlış konuşuyorsun. Bu kahramanın mezarının bir muhafızı mısın?”

“Kendi isteğimle, evet. Şimdi git!” Taş levhaları işaret etti.

“Bu mümkün değil. İçerideki ceset benim için değerli olan bir şeye sahip. Biz ona Kader Boynuzu diyoruz ama siz onu başka bir isimle biliyorsunuz.”

“Olifant! Ama o kutsal bir enstrümandır. Hiçbir iblis ona dokunmaya cüret edemez. Ben bile…”

“Ben iblis değilim. Yeterince insanım, yemin ederim. Şimdi kenara çekil. Bu lanet kapı bana fazlasıyla iyi bir şekilde karşı koyuyor.”

“Pekâlâ,” dedi kız düşünceli bir şekilde. “Bir insan olabilirsin; pek olası olmasa da. Ama beyaz yüz ve saç, kızıl gözler, konuştuğun dil…”

“Büyücüyüm ama iblis değilim. Lütfen... kenara çekil.”

Elric’in yüzüne dikkatlice baktı ve kızın bakışı Elric’i rahatsız etti. Kızın omuzlarını tuttu. Gerçekti ama her nasılsa gerçek varlığı pek yoktu. Sanki yakınında değil de çok uzaklardaymış gibiydi. İkisi de meraklı ve sıkıntılı bir şekilde birbirine baktı. Elric fısıldadı, “Dilimi nereden öğrenmiş olabilirsin? Bu dünya benim ya da tanrıların bir rüyası mı? Pek gerçek gelmiyor. Neden?”

Elric’in söylediklerini duydu. “Bizim hakkımızda bunları mı söylüyorsun? Peki ya ruhani gibi olan sen? Ölü geçmişten gelen bir hayalet gibisin!”

“Geçmişten! Aha... ve siz de henüz şekillenmemiş geleceksiniz. Belki de bu bizi bir sonuca getiriyordur?”

Kız bu konunun üzerine gitmeden aniden şöyle dedi, “Yabancı, bu kapıyı asla kıramazsın. Görünüşüne rağmen ölümlü olduğunu söyleyen Olifant’a nasıl dokunacaksın anlamıyorum. Boynuzu gerçekten çok önemli bir görev için kullanman gerekiyor herhalde.”

Elric gülümsedi. “Evet zira onu geldiği yere geri götürmezsem sen hiçbir zaman var olmayacaksın!”

Kız kaşlarını çattı. “İpuçları! İpuçları! Tam keşfedeceğim diyorum ama anlayamıyorum, bu Vivian için alışılmadık bir şey. Al...” elbisesinin cebinden büyük bir anahtar çıkarıp Elric’e verdi. “Roland’ın mezarını bu anahtar açacaktır. Tek anahtar bu. Bunu almak için can aldım ama mezarının karanlığına sık sık gidip yüzüne bakarım ve onu canlandırıp sonsuza dek yaşamak üzere ada evime götürmek isterim. Boynuzu al! Onu kaldır ve seni öldürdükten sonra o soğuk yerde yatmak yerine bana ve sıcaklığıma, sonsuz yaşam teklifime gelecektir. Git... Roland’ın elinde öl!”

Elric anahtarı aldı.

“Teşekkürler, Leydi Vivian. Henüz varolmayan birini ikna etmek mümkün olsaydı Roland’ın beni öldürmesindense başarılı olmamın senin için daha iyi olduğunu söylerdim.”

Büyük anahtarı kilide soktu ve kolaylıkla çevirdi. Kapılar savrularak açıldı ve önünde uzun, alçak tavanlı bir koridorun kıvrıldığını gördü. Tereddüt etmeden soğuk ve sisli karanlığın içinde gördüğü titrek ışığa doğru ilerlemeye başladı. Yürürken önceki gece gördüğü rüyadan daha az gerçek olan bir rüyada sürükleniyormuş gibi hissetti. Uzun mumlarla aydınlatılmış cenaze odasına girdi. Mumlar; tabut sehpası üzerinde ilkel ve tanımadığı bir tasarıma sahip zırhı, göğsünün üzerinde duran ve Fırtınayaratan kadar büyük kılıcı ve kabzanın üzerinde, boynunda gümüş bir zincirle Kader Boynuzu Olifant asılı bir adamın etrafına dizilmişlerdi.

Mum ışığı altında adamın yüzü garip görünüyordu; yaşlıydı ama genç bir görünümü de vardı. Kaşları düzdü ve yüz hatlarında kırışıklar yoktu.

Elric, Fırtınayaratan’ı sol eline aldı ve boynuza doğru uzandı. Boynuzu herhangi bir tedbir almadan Roland’ın boynundan kopardı.

Kahramanın boğazından yüksek sesli bir kükreme duyuldu. Hemen oturur pozisyona geldi, kılıcını iki elle tuttu ve bacaklarını sehpadan aşağı doğru uzattı. Elric’in ellerinde boynuzu görünce gözleri fal taşı gibi açıldı ve albinonun üzerine doğru atıldı. Kılıcı Durandana, Elric’in başına doğru iniyordu. Elric kalkanı kaldırıp darbeyi engelledi, boynuzu yeleğinin içine yerleştirdi ve gerilerken Fırtınayaratan’ı sağ eline aldı. Roland bağırıyor, Elric’in daha önce hiç duymadığı dilde bir şeyler söylüyordu. Anlamak için çaba göstermedi çünkü ses tonundan şövalyenin barışçıl bir müzakere yapmak istemediği belliydi. Roland’a karşı bir saldırı yapmadan yalnızca kendini savunmaya devam etti ve höyüğün ağzına doğru giden uzun tünele adım adım geriledi. Durandana, Kaos Kalkanı’na vurdu ve hem kılıç hem de kalkan şiddetli ve vahşi bir ses çıkardı. Kahraman amansızca Elric’in üzerine gitmeye devam ediyordu. Korkunç bir güçle savurduğu kılıç darbeleri bazen kalkan bazen de Fırtınayaratan tarafından engelleniyordu. Sonunda gün ışığına çıktılar ve Roland kısa bir an için kör oldu. Elric, Vivian’ın şevkle onları izlediğini gördü çünkü Roland kazanıyor gibi duruyordu.

Gün ışığına çıktıklarında sinirli şövalyeden kaçınmanın mümkün olmadığını bilen Elric o ana kadar muhafaza etmiş olduğu bütün enerjiyle misilleme yapmaya başladı. Kalkanını kaldırıp kılıcını savurarak saldırgan pozisyona o geçti ve rakibinden böyle bir karşılık beklememeye alışmış olan Roland şaşırdı. Fırtınayaratan, Roland’ın kötü dövülmüş, çirkince perçinlenmiş ve üzerine bu kadar ünlü bir kahramana yakışmayacak donuk bir kırmızı haç boyanmış demir zırhına çarpıp hırladı ama Durandana’nın gücünden şüphe edilmiyordu; zırh ne kadar kötü dövülmüş gibi dursa da zarar görmüyor ve her bir darbesiyle Kaos Kalkanı’nı delecek gibi oluyordu. Elric’in sol kolu darbelerden dolayı uyuşmuştu ve sağ kolu da sızlıyordu. Lord Donblas, silahlarının gücünün bu dünyada azalacağını söylediğinde yalan söylememişti.

Roland durup bağırarak bir şeyler söyledi ama Elric ona aldırış etmeden fırsattan yararlandı ve kalkanını Roland’ın bedenine vurmak üzere ileri atıldı. Şövalye sendeledi, yalpaladı ve kılıcından sert bir nota çıktı. Elric, Roland’ın miğferi ile boğaz zırhı arasındaki boşluğa vurdu. Şövalyenin başı omuzlarından çıktı ve grotesk bir şekilde yerde yuvarlandı. Ama boğazından kan fışkırmıyordu. Başının üzerindeki gözleri açık kalıp Elric’e bakmaya devam etti.

Vivian çığlık attı ve Roland’ın daha önce kullanmış olduğu dilde bir şeyler söyledi. Elric kasvetli suratıyla geri çekildi.

“Ah, efsanesi, efsanesi!” dedi ağlayarak Vivian. “İnsanların sahip olduğu tek umut bir gün yardımlarına koşacağıydı. Sen ise onu öldürdün! Canavar!”

“Her ne kadar canavar ruhlu olsam da,” dedi Elric başsız cesedin yanında ağlayan kıza, “bunu yapmamı tanrılar buyurdu. Şimdi sıkıcı dünyanızdan ayrılacağım.”

“İşlediğin suçtan dolayı üzüntü hissetmiyor musun?”

“Hayır madam, zira duyduğuma göre bu, daha büyük bir amaca hizmet eden eylemlerimden sadece bir tanesi. Bu avuntunun gerçekliğinden bazen şüphe duymam seni ilgilendirmez ama şunu bil ki Roland ve benim gibilerin kaderi asla ölmemek, her zaman yeniden doğmaktır. Elveda.”

Ve oradan uzaklaştı, zeytin bahçesinden ve uzun taşların yanından geçti. Kalbine dayalı Kader Boynuzu’nun soğukluğunu hissediyordu.

Uzun kayaya doğru nehri takip etmeye başladı ve orada küçük bir adam olduğunu gördü. Yanına yaklaştığında Yamuk Jermays’e baktı, boynuzu yeleğinin içinden çıkarıp gösterdi.

Jermays kıkırdadı. “Demek Roland öldü ve sen bu dünyada bir efsane parçası bıraktın, tabii unutulmazsa. Sana kendi yerine kadar eşlik edeyim mi?”

“Evet ve acele edelim.”

Jermays kayaların üzerinden zıplayarak indi ve uzun boylu albinonun yanında durdu. “Hmm,” dedi, “boynuz bize sıkıntı çıkarabilir. En iyisi tekrar yeleğinin içine koy ve kalkanınla üzerini kapa.”

Elric cücenin dediğini yaptı ve garip bir şekilde donmuş nehrin kıyısı boyunca onu takip etti. Sanki akmış gibiydi ama görünüşe göre akmamıştı. Jermays nehre atladı ve inanılmaz bir şekilde dibe batmaya başladı. “Çabuk! Beni takip et!”

Elric de nehre girdi ve bir an için donmuş suyun içinde durdu. Sonra o da batmaya başladı.

Nehir sığ olsa da suya benzer her şey ortadan kaybolup sıcak ve ağır kokulu zengin bir karanlığa girene kadar batmaya devam ettiler. Jermays, Elric’in koluna asıldı. “Bu taraftan!” Ve dik açılarda dönmeye, bir uçtan diğerine ilerlemeye, yukarı ve aşağı gitmeye, yalnızca Jermays’in görebildiği bir labirentten geçmeye başladılar. Göğsüne dayalı olan boynuz kabarıyor gibiydi ve kalkanı boynuzun üzerine bastırdı. Tekrar gün ışığına çıkınca gözlerini kırptı ve lacivert gökte zonklayan büyük, kırmızı güneşe baktı. Ayakları sağlam bir şeyin üzerine basıyordu. B’aal’nezbett Kulesi’nde olduğunu fark etti. Boynuz bir süre daha canlıymış, kapana kasılmış bir kuşmuş gibi kabarmaya devam etti ama bir süre sonra sakinleşti.

Elric çatıya indi ve yan yan yürüyerek daha önce içinden geçtiği deliğe geldi.

Sonra birden gökte bir ses duyup başını kaldırdı. Ayakları havaya saplı bir şekilde Yamuk Jermays durmuş sırıtıyordu. “Ben geçeceğim zira bu dünyayı hiç sevmedim.” Kıkırdadı. “Bunda bir rol oynamış olmak benim için bir zevkti. Güle güle, Bay Şampiyon. Beni, bitmemiş olanı Yüksek Dünyalar’ın Lordları’na hatırlat; belki onlara, anılarını ya da yaratıcı güçlerini ne kadar hızlı bir şekilde geliştirirlerse benim de o kadar çabuk mutlu olacağımı da iletirsin.”

“Belki de halinden memnun olman en iyisidir Jermays. İstikrarın da dezavantajları var.”

Jermays omzunu silkti ve ortadan kayboldu.

Bitkin ve yavaşça, Elric çatlak duvardan indi ve ayakları merdivenlere değince rahatladı. Geri kalan basamakları sendeleyerek indi ve başarı haberiyle birlikte D’a’rputna Kulesi’ne doğru koşmaya başladı.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Üçü de dalgın bir halde şehirden ayrılıp Ejderha Mağaraları’na gittiler. Yeni bir gümüş zincire takılmış Kader Boynuzu, Elric’in boynunda asılıydı. Baştan aşağı siyah deri giymişti ve başında saçının gözlerine girmesini engelleyen altın bir taç vardı. Fırtınayaratan kınında, Kaos Kalkanı sırtındaydı. Yoldaşlarıyla birlikte mağaralara girdi ve uyuyan Ejderha Lideri Alevdiş’in başında durdu. Nefes çekti ama ciğerlerinde yeterli hava yokmuş gibi hissediyordu. Boynuzu kavradı. Arkadaşlarına baktı. Kendisine beklenti içinde baktıklarını gördü. Bacaklarını iki yana açtı ve bütün gücüyle boynuza üfledi.

Derin, gür bir nota mağaralarda yankılandı ve Elric, bütün gücünün çekildiğini hissetti. Giderek güçten düştü ve boynuz hâlâ dudaklarındayken dizlerinin üzerine çöktü. Nota giderek alçaldı, Elric’in görüşü bulandı, elleri ayakları titremeye başladı ve sonra bir taşın üzerine yüzüstü kapaklandı. Boynuz da hemen yanına düştü.

Ayhüznü ona doğru atıldı ve lider ejderhanın bedeninin kımıldadığını, koca gözlerinden birini açıp kuzey toprakları kadar soğuk bakışını ona diktiğini gördü.

Dyvim Slorm neşeli bir şekilde bağırdı, “Alevdiş! Kardeş Alevdiş, uyandın!”

Etrafında diğer ejderhaların da uyandığını gördü. Kanatlarını sallıyor, ince uzun boyunlarını düzleştiriyor, boynuzlu başlarını iki yana sallıyorlardı. Ayhüznü, ejderhalar uyanırken kendini normalde hissettiğinden daha küçük hissetti. Devasa hayvanların varlığından endişe duymaya başladı ve Ejderha Efendisi olmayan birine nasıl tepki vereceklerini merak etti. Sonra kuvvetten düşmüş albinoyu hatırlayıp Elric’in yanında eğildi ve deri kaplı omzuna dokundu.

“Elric! Yaşıyor musun?”

Elric inledi ve sırtüstü dönmeye çalıştı. Ayhüznü, Elric’in doğrulmasına yardım etti. “Güçsüzüm, Ayhüznü; o kadar güçsüzüm ki ayağa bile kalkamıyorum. Boynuz bütün enerjimi emdi!”

“Kılıcını çek, ihtiyacın olanı o verecektir.”

Elric başını iki yana salladı. “Tavsiyeni dinleyeceğim ama haklı olup olmadığından emin değilim. Öldürdüğüm kahraman ya ruhsuzdu ya da ruhu iyi korunuyordu zira ondan hiçbir şey alamadım.”

Eli titreyerek beline gitti ve Fırtınayaratan’ın kabzasını kavradı. Olağanüstü bir çaba göstererek kılıcı kınından çıkardı ve hafif bir akıntının kılıçtan kendisine geçtiğini hissetti ama kendisini herhangi bir şey için zorlamaya yetecek bir güç değildi. Ayağa kalktı ve sendeleyerek Alevdiş’e doğru yürüdü. Hayvan onu tanıdı ve karşılama maiyetinde kanatlarını salladı. Sert bakışlı mağrur gözlerinde hafif bir sıcaklık belirdi. Elric, ejderhanın sırtını okşamak üzere yürürken sendeleyip bir dizinin üzerine düştü ve zorlanarak tekrar ayağa kalktı.

Eskiden ejderhalara eyeri takmak için köleler olurdu ama artık hayvanlara eyeri kendileri takmak zorundaydılar. Eyer deposuna gidip ihtiyaçları olan eyerleri seçtiler, her hayvan için özel bir eyer yapılmıştı. Elric, Alevdiş’in ince işli ahşap, çelik, mücevher ve değerli metallerle süslenmiş eyerinin ağırlığına zar zor dayanabiliyordu. Eyeri mağaranın zemininde sürtmek zorunda kaldı. Onu bakışlarıyla utandırmak istemeyen Ayhüznü ve Dyvim Slorm ona bakmayıp kendi eyerleriyle uğraştılar. Ejderhalar, Ayhüznü’nün bir dost olduğunu anlamış olmalıydılar çünkü dikkatli bir şekilde ejderhasına yüksek, ahşap eyerini ve gümüş dizginlerini takmaya geldiğinde karşı koymadılar. Elinde ayrıca üstünde artık hepsi ölü olan Melnibonéli asilzade bir ailenin flaması asılı olan mızrak benzeri bir de değnek vardı.

Hepsi eyerleri taktıktan sonra yorgunluktan düşmemek için Alevdiş’in pullu bedenine dayanan Elric’e yardım etmeye gittiler. Eyeri bağlarlarken Dyvim Slorm şöyle dedi, “Bize liderlik edecek kadar gücün var mı?”

Elric içini çekti. “Evet, sanırım o kadar var. Ama müteakip savaş için olacağını zannetmiyorum. Canlılık kazanmanın bir yolu olmak zorunda.”

“Bir zamanlar kullandığın bitkiler?”

“Elimdekiler güçlerini kaybetti ve Kaos; bitkileri, kayaları ve okyanusu da korkunç mührüyle bozduğu için yenilerini bulmam da mümkün değil.”

Alevdiş’in eyer takma işini Ayhüznü’ne bırakan Dyvim Slorm mağaradan çıktı ve Elric’e canlılık vereceğini umduğu içi sıvı dolu bir kupa ile geri geldi. Elric kupayı başına dikip kupayı Dyvim Slorm’a geri verdi, uzanıp eyer başını tuttu ve kendini eyerin üzerine çekti. “Kayış getirin,” dedi emredercesine.

“Kayış mı?” Dyvim Slorm kaşlarını çattı.

“Evet. Kayışlar olmazsa daha bir kilometre uçamadan eyerimden düşebilirim.”

Uzun eyerde oturdu, mavi, yeşil ve gümüş flamasını taşıyan değneğini eldivenli eliyle kavradı ve ikilinin kayışlarla dönmesini bekledi. Elric’i eyerine sıkıca bağladılar. Albino hafifçe gülümsedi ve ejderhanın dizginini salladı. “İleri, Alevdiş, kardeşlerine yol göster.”

Katlı kanatları ve aşağıda tuttuğu başı ile ejderha, kıvrık çıkış yolunda yürümeye başladı. Hemen arkasında, neredeyse Alevdiş kadar büyük olan iki ejderhanın üzerinde, yüzleri asık bir halde Dyvim Slorm ve Ayhüznü, Elric’in güvenliği için endişe duyuyorlardı. Alevdiş koşar adım mağara sıralarını geçerken diğer ejderhalar da onu takip ediyorlardı. Her biri çalkalanan denize bakan son mağaranın ağzına geldiler. Kızıl ve şişkin güneş hâlâ tepedeki noktasındaydı ve denizle birlikte ritmik bir şekilde kabarıyor gibiydi. Yarı tıslar yarı bağırır bir şekilde Elric değneğiyle Alevdiş’in boynuna dokundu.

“Yukarı, Alevdiş! Melniboné ve intikam için!”

Dünyanın garipliğini sezercesine Alevdiş resifin kenarında durdu, başını iki yana salladı ve kendi kendine homurdandı. Sonra havaya sıçradı ve kanatlarını çırpmaya başladı. İki yana açıldığında yavaş bir zarafetle salınsalar da hayvanı oldukça hızlı bir şekilde taşıyorlardı.

Kabarık güneşin altında yukarı doğru, sıcak ve çalkantılı havaya, cehennemin kamplarının belirlediği Doğu’ya doğru gidiyorlardı ve Alevdiş’in arkasından iki kardeş-ejderhası geliyordu. Birinin üzerinde Ayhüznü, diğerinin üzerinde ise ejderhaları yönlendirmek için kullandığı kendine ait bir boynuzu olan Dyvim Slorm vardı. Erkek ve dişi diğer doksan beş ejderha lacivert göğü kararttılar. Kirli suların üzerinde açık ağızları ve soğuk, çok soğuk gözleri ile yeşil, kırmızı ve altın ejderhaların pulları pırıl pırıl parlıyor, kanatları havayı dövüyordu. Çıkan ses ise milyonlarca davula aynı anda vurulduğunda çıkaracak bir sesi andırıyordu.

Elric bulanık gözleriyle aşağı tarafında yoğun zenginliğe sahip pek çok renk gördü. Hepsi koyuydu ve sürekli değişiyor, kara bir spektrumun bir ucundan diğerine geçiyorlardı. Bu artık su değildi; hem doğal hem de doğaüstü, gerçek ve soyut materyallerden oluşan bir sıvıydı. Acı, özlem, ıstırap ve kahkaha yükselen dalgaların elle tutulabilir birer parçası gibiydi. İçinde aynı zamanda tutkular ve hüsranlar da vardı ve arada sırada canlı etten yapılma, yüzeyde köpüren şeyler...

Güçten düşmüş bir halde olan Elric, sıvıyı görünce midesinin bulandığını hissetti ve kızıl gözlerini ileri, Doğu’ya doğru çevirdi.

Bir süre sonra bir zamanlar Doğu Kıtası’nın anakarası olan büyük Vilmir yarımadasının üzerine geldiler ama artık eski niteliklerinden yoksundu ve üzerinden tüten devasa kara sis sütunlarından dolayı, görüşleri kısıtlı bir şekilde ilerlemek zorunda kaldılar. Uzaklarda lavlar tütüyor ve köpürüyor, toprak ve havada iğrenç şekiller süzülüyor, korkunç hayvanlar ve arada sırada ortaya çıkan, iskelet atlara binen garip atlılar gözlerini onlara dikiyordu ama bunlar, ejderha kanatlarının sesini duyduktan sonra dehşete kapılıp kamplarına kaçıyorlardı.

Dünya bir ceset gibiydi. Kendisinden beslenen böceğin lütfettiği yoz yaşamla doluydu.

İnsanlıktan geriye hiçbir şey kalmamıştı, ejderhaya binen üçlü hariç.

Elric, Jagreen Lern ve insan müttefiklerinin uzun zaman önce insanlıklarını terk ettiklerini ve artık ordularının dünyadan sildiği ırk ile akraba olduklarını iddia edemeyeceklerini biliyordu. Yalnızca liderleri insan şeklini korumuş olabilirlerdi, o da Kara Lordlar lütfettiyse; ama takipçilerinin ruhları Kaos’un değiştirici etkisi altında nasıl cehennem şekillerine dönmüşse onların da ruhları aynı şekilde çarpılmıştı. Kaos’un bütün kara güçleri dünyadaydı ama ejderhalar onun kalbine doğru gidiyorlardı. Elric eyerinde sallanıyor, yalnızca bedenini saran kayışlar sayesinde düşmeden durabiliyordu. İşkence gören doğaya karşı gelinip bileşenleri yabancı formlar almaya zorlandığı için altındaki topraklardan kalp sızlatan bir çığlık yükseliyor gibiydi.

Hızlıca, bir zamanlar Gözü Yaşlı Topraklar’ın başındaki Karlaak adı verilen ama artık Kaos Kampı olarak anılan yere doğru ilerlemeye devam ediyorlardı. Sonra üst taraflarından kuş sesleri duydular ve kara şekiller üzerlerine doğru düşmeye başladı. Elric’in bağıracak gücü bile yoktu. Alevdiş’in boynuna hafifçe dokundu ve hayvanı tehlikeden uzaklaştırdı. Ayhüznü ve Dyvim Slorm da aynısını yaptı ve Dyvim Slorm boynuzu üfleyip ejderhaların saldırganlarla savaşmamasını emretti. Ama arkadaki birkaç ejderha geç kalmıştı ve dönüp siyah siluetlerle savaşmak zorunda kaldılar.

Elric arkasına baktı ve birkaç saniye için arkasına baktığında o şeylerin dış hatlarını gördü. Balina çeneleriyle ısırdıklarını parçalıyor, ejderhalarla çarpışıyorlardı. Ejderhalar ise yanıcı zehirlerini tükürüyor, diş ve pençeleriyle saldırıyor, yüksekliklerini korumak için kanatlarını hızlıca çırpıyorlardı. Sonra görüş alanına başka bir koyu yeşil dalga girdi ve bir düzine ejderhanın başına ne geldiğini göremedi.

Elric, Alevdiş’e ıstırap içindeki toprak üzerinde kaçan küçük bir atlı grubunun üzerine alçalmasını işaret etti. Liderlerinin mücevher kaplı mızrağında Kaos’un sekiz oklu sancağı asılıydı. Ejderhalar alçalıp zehirlerini püskürttüler, hayvan ve atlıların çığlık atmalarından, yanıp yok olmalarından, küllerinin hareket eden yer tarafından yutulduğunu görmekten memnun oldular.

Toprakta büyü tarafından yeni inşa edilmiş devasa kaleler olduğunu gördüler. Bir ihtimal Jagreen Lern’e yardım etmiş hain bir krala ödül olarak verilmişlerdi. Belki de Kaos Liderleri’nin kaleleriydi, artık hüküm süren Kaos olduğu için Dünya’ya yerleşiyor olabilirlerdi. Üzerlerine doğru alçaldılar, zehirlerini kustular ve onları doğallıktan uzak bir ateşle yanarken ve üzerlerinden tüten duman sisle karışırken bırakıp yollarına devam ettiler. Ve en sonunda Elric, Kaos Kampı’nı gördü; kalelerle aynı şekilde yapılmış bir şehirdi ve parlak, kehribar Kaos İşareti gökte asılıydı. Elric neşe değil, aksine Jagreen Lern’le çarpışacak güce sahip olmadığı için kendini çaresiz hissetti. Ne yapacaktı? Gücü nereden bulacaktı? Savaşta yer almasa bile boynuzu ikinci defa üfleyip Beyaz Lordlar’ı dünyaya çağırmaya yetecek kadar gücü olmalıydı.

Şehir bir şeyi bekliyor ya da bir şey için hazırlanıyormuşçasına garip bir şekilde sessizdi. Meşum bir havası vardı ve Alevdiş menzile girmeden önce Elric, ejderhasının dizginini çekip bir daire çizdi.

Dyvim Slorm, Ayhüznü ve ejderhaların geri kalanı da aynısını yaptı ve Dyvim Slorm, Elric’e seslendi; “Şimdi ne yapacağız Elric? Bu kadar kısa zamanda buraya bir şehir yapılmış olmasını beklemiyordum!”

“Ben de. Ama bak...” titreyen elini zar zor kaldırdı, “Jagreen Lern’in Deniz Adamı sancağı şurada. Hatta şurada ve şurada da...” sağı ve solu işaret etti, “Cehennem Dükleri’nin bir sürü sancağı var! Ama insan sancağı görmüyorum.”

Ayhüznü bağırdı, “Yok ettiğimiz kaleler! Sanırım Jagreen Lern bu toprakları çoktan bölüp kiralık askerlerine vermiş. Ne kadar zaman geçtiğini biz nereden bileceğiz ki; bütün bunların ne kadar zamanda olduğunu?”

“Doğru,” Elric başını sallayıp sabit güneşe baktı. Eyerinin üzerinde öne doğru düştü, kendinden geçer gibi oldu, sonra derin derin nefes alarak kendini toparladı. Kaos Kalkanı kolunda oldukça fazla ağırlık yapıyor gibiydi ama temkinli bir şekilde önünde tutuyordu.

Ardından içgüdüsel bir şekilde Alevdiş’i hızla şehre doğru sürmeye başladı. Jagreen Lern’in kalesine doğru dalıyorlardı.

Karşısına hiçbir şey çıkmadı ve ejderha, kalenin kuleleri arasına indi. Etrafa sessizlik hakimdi. Şaşkın bir şekilde etrafına baktı ama Alevdiş’in ayaklarının altından sızıyormuş gibi gözüken kara taştan yapılma uzun binalar dışında hiçbir şey yoktu.

Atından inmesine kayışlar engel oluyordu ama şehrin boş olduğunu düşünmesine yetecek kadar şey görmüştü. Cehennem ordusu neredeydi? Peki ya Jagreen Lern?

Ejderhaların geri kalanı havada daireler çizerken Ayhüznü ve Dyvim Slorm onun yanına doğru seğirttiler. Ejderhalar pençeleriyle kayaları çizip kanatlarıyla havayı deliyorlardı ve sonunda durdular. Büyük başlarını bir o yana bir bu yana çevirdiler ve huzursuz bir şekilde pullarını silktiler çünkü uykularından uyandırıldıkları zaman ejderhalar havayı toprağa tercih ederlerdi.

Dyvim Slorm yalnızca tek bir şey demek üzere indi. “Şehri dolaşacağım,” dedi ve ejderhasıyla tekrar yükseldi. Kalelerin üzerine tek tek indi, ta ki bağırana kadar. Birden gözden kayboldu, başka bir bağırtı geldi ama bunun sebebinin ne olduğunu göremediler. Hafif bir duraksamadan sonra Dyvim Slorm’un ejderhası tekrar havalandı ve eyerin ön tarafında titreyen bir tutsak olduğunu gördüler. Yere indiler. Tutsak insana benziyordu ama deforme olmuştu ve çirkindi. Alt dudağı ve alnında çıkıntılar vardı, çenesi yoktu; büyük, kare şeklinde ve birbirine denk olmayan dişleri vardı, çıplak kolları dalgalanan kıllarla kaplıydı.

“Efendilerin nerede?” diye sordu Dyvim Slorm sertçe. Şeyin korkusu yok gibiydi. Kıkırdadı. “Geleceğinizi öngördüler ve şehir, hareketi kısıtladığından dolayı ordularını beş kilometre kuzeydoğudaki platoda topladılar.” Büyük gözlerini Elric’e çevirdi. “Jagreen Lern selamlarını gönderdi ve acınası düşüşünü beklediğini söyledi.”

Elric omzunu silkti.

Dyvim Slorm kendi rün kılıcını çekti ve şeyi kesti. Ölürken kahkaha attı çünkü korkusuyla birlikte akıl sağlığını da kaybetmişti. Şeyin ruh maddesi kendisininkine karışıp ekstra enerji verirken ürperdi. Sonra küfretti ve gözlerinde acıyla Elric’e baktı.

“Aceleci davrandım, onu sana vermeliydim.”

Elric buna karşılık bir şey demedi. “Savaş meydanına. Çabuk!”

Diğer ejderhaların yanına yükseldiler ve kuzeydoğuya doğru ilerlemeye başladılar.

Jagreen Lern’in ordusunu gördüklerinde şaşırdılar. Bu kadar hızlı bir şekilde nasıl yeniden gruplandıklarını anlayamamışlardı. Dünya’daki her bir canavar ve savaşçı, Teokrat’ın sancağı altında savaşmak üzere toplanmış gibiydi. Dalgalanan alanda sinsi bir hastalık gibi duruyorlardı ve görünüşe göre doğaüstü bir kaynaktan gelen yıldırımın çiçek açıp kükremesine ve bölgeyi çaprazlamasına kesmesine rağmen ordunun etrafındaki bulutlar kararıyordu.

Bu gürültülü çalkantının içerisine ejderhalar daldı ve Jagreen Lern’in bizzat komuta ettiği kuvveti üzerinde sallanan sancaktan tanıdılar. Diğer bölükleri Cehennem’in Dükleri Malohin, Zhortra Xiombarg ve diğerleri kumanda ediyordu. Elric’in gözüne diğerlerini cüce gibi gösteren Kaos Lordları’nın en bilge ve en yaşlı olan üçü ilişti: kocaman kafası ve kavisli tırpanıyla Tırpancı Chardros, ne tarafa bakarsa baksın yüzü gölgede kalan Simasız Mabelode ve tanrıların en yaşlısı olduğu söylenen, zayıf ve güzel Yaşlı Slortar. Bu, bin adet güçlü büyücünün karşı koymakta zorlanacağı bir kuvvetti ve onlara saldırma düşüncesi bile aptallıktı.

Elric bunu aklına getirmedi bile çünkü bu işe girişmişti ve şu andaki haliyle devam ettiği takdirde kendisini yok edecek olmasına karşın planından vazgeçmeyecekti.

Havadan saldırdıkları için avantajları vardı ama bu, ejderhaların zehri olduğu sürece geçerliydi. Zehirleri bittiği zaman yaklaşmak zorunda kalacaklardı. O zaman Elric yüklü miktarda enerjiye ihtiyaç duyacaktı ve hiç gücü yoktu.

Ejderhalar aşağı doğru süzüldüler ve yanıcı zehirlerini Kaos saflarına kustular.

Normalde böyle bir saldırıya hiçbir ordu karşı koyamazdı ama büyü tarafından korunan Kaos, yanıcı zehrin bir kısmını kenara savuşturmayı başardı. Zehir görünmez bir kalkana çarpıp dağılıyor gibiydi. Bir kısmı hedeflerine ulaşıyordu ve ulaştığı yerde yüzlerce savaşçı alevler içinde kalıp yanarak ölüyordu.

Ejderhalar tekrar tekrar yükselip dalıyorlardı. Elric eyerinin üzerinde neredeyse bilinçsiz bir halde sallanıyordu ve her bir saldırıyla birlikte neler olup bittiğine dair farkındalığı azalıyordu.

Zaten kötü olan görüşü savaş alanından yükselmeye başlayan pis kokan dumanla birlikte daha da kötü bir hal alıyordu. Ordudaki devasa mızraklar yavaş bir şekilde havaya kalktı. Kehribar rengi yıldırım çizgilerine benzeyen Kaos mızraklarının ejderhalara yaptıkları hamleler sonrasında yaralanan ejderhalar feryat ederek ölü bir şekilde yere düşüyorlardı. Elric’in ejderhası onu gittikçe yere yaklaştırdı ve bir süre sonra Jagreen Lern tarafından kumanda edilen bölük, üzerinde uçtuklarını gördü. Bulanık bir şekilde Teokrat’ın iğrenç, postu olmayan bir ata binmiş, neşeli bir şekilde alay edercesine kılıcını salladığını gördü. Düşmanının sesini belli belirsiz duydu.

“Elveda Elric, bu son karşılaşmamız çünkü bugün Araf’a gidiyorsun!”

Elric, Alevdiş’i döndürdü ve kulağına doğru fısıldadı, “Şuradaki, kardeşim... şu!”

Alevdiş kükreyerek zehrini gülen Teokrat’ın üzerine kustu. Elric, Jagreen Lern’in yanarak küle dönüşmesini bekliyordu ama zehir tam ona dokunacak gibi olduğu sırada geri püskürdü ve yalnızca birkaç damlası Teokrat’ın uşaklarına çarptı ve onların etlerini ve kıyafetlerini ateşe verdi.

Jagreen Lern gülmeye devam ediyordu ve elinde birden beliren kehribar rengi bir mızrağı fırlattı. Mızrak direkt olarak Elric’e doğru uçtu ve albino zar zor Kaos Kalkanı’nı o yöne çevirip mızrağı engelledi.

Mızrak kalkanına o kadar güçlü bir şekilde çarpmıştı ki eyerinde geriye doğru savruldu ve kayışlardan bir tanesi koptu. Sol tarafa doğru düştü; diğer kayış olmasa ejderhanın üzerinden tamamen düşecekti. Doğaüstü silahların saldırısı karşısında kalkanın korumasının arkasına sığındı. Alevdiş de kalkanın büyük gücü tarafından korunuyordu ama Kaos Kalkanı böyle bir saldırıya karşı ne kadar dayanacaktı?

Alevdiş’in kanatları bir yelken gibi havada açılıp tekrar havaya yükselene kadar kalkanının arkasına sığınıp geçirdiği süre sonsuz gibiydi.

Ölüyordu.

Ölüme hazır yaşlı bir adammış gibi anbean yaşam enerjisi yitiyordu. “Ölemem,” diye fısıldadı, “yaşamak zorundayım. Bu ikilemden bir kurtuluş yok mu?”

Alevdiş onu duymuş gibiydi. Ejderha tekrar yere doğru alçaldı ve o orduya o kadar yakınlaştı ki mızraklar pullu karnına sürttü. Sonra değişken toprağa indi ve kanatlarını katlayıp bir grup atlının kendisine doğru gelmesini bekledi.

Elric nefesini tuttu. “Ne yapıyorsun Alevdiş? Hiçbir şeye güvenemeyecek miyim? Beni düşmanın ellerine bıraktın!”

Büyük bir çaba göstererek kılıcını çekti ve ilk mızrak kalkanına çarptı. Atlı, Elric’in zayıflığını hissederek yanından sırıtarak geçip gitti. Her iki yanından başkaları da geliyordu. Güçsüz bir şekilde kılıcını bir tanesine savurdu ve Fırtınayaratan kontrolü aniden ele alıp hedefi kendiliğinden buldu. Atlının kolu kesildi ve açgözlü bir şekilde yaşam maddesinden beslenen kılıçtan ayrılamadı. Elric içine bir miktar güç dolduğunu hissetti, ejderha ve kılıcın gücünü geri kazanmasına yardım ettiklerini fark etti; ama kılıç gücün çoğunu kendine saklıyordu. Elric bir zamanlar bunun bir sebebi olduğunu öğrenmişti. Kılıç kolunu yönlendirmeye devam ediyordu. Birkaç atlıyı daha öldürdü ve bedenine canlılık dolan Elric hafifçe sırıttı. Gözlerindeki bulanıklık geçti ve normal bir şekilde hareket edebilmeye başladı. Morali yükseldi. Alevdiş, cüssesinden beklenmeyecek bir şekilde ilerlemeye ve bölüğün geri kalanına saldırmaya başladı. Savaşçılar etrafa dağılıp ana kuvvetle yeniden buluşmak üzere kaçıştılar ama Elric bunu umursamadı zira yaklaşık bir düzine ruh almıştı ve bu yeterliydi. “Şimdi yukarı, Alevdiş! Yüksel ve daha güçlü düşmanlarla çarpışmaya gidelim!”

Alevdiş itaat etti ve kanatlarını iki yana açtı. Havaya yükseldiler ve ordunun üzerinde alçaktan uçmaya başladılar.

Elric tekrar Lord Xiombarg’ın bölüğünün ortasına süzüldü, Alevdiş’ten indi ve doğaüstü enerjisiyle dolu bir halde canavarımsı savaşçıların saflarına doğru atıldı. Kılıcını etrafına savururken Kaos’un en güçlü saldırıları dışında her şeye karşı dokunulmazdı. Canlılığı yükseliyor ve bununla birlikte bir tür savaş çılgınlığı da geliyordu. Etrafını kesip biçerek safların içine daldı ve Lord Xiombarg’ın dünyevi şeklini gördü. Zayıf, kara saçlı bir kadın kılığındaydı. Elric kadının görünüşünün Xiombarg’ın gücünü yansıtmadığını biliyordu ama korkmadan Cehennem Dükü’ne doğru ilerledi ve aslan başlı, boğa bedenli bineğinin önünde durdu.

Xiombarg’ın kız sesi tatlılıkla Elric’in kulaklarını okşadı. “Ölümlü! Pek çok Cehennem Dükü’ne karşı çıktın ve bazılarını da Yüksek Dünyalar’a geri sürdün. Şimdi sana tanrıkesen diyorlarmış. Beni de öldürebilir misin?”

“İster Düzen, ister Kaos’tan olsunlar hiçbir ölümlünün Yüksek Dünyalar’ın Lordları’nı öldüremeyeceğini biliyorsun Xiombard ama yeterli gücü olduğu takdirde dünyevi tecellilerini yok edip onları bir daha asla dönemeyecekleri şekilde kendi düzlemlerine gönderebilir!”

“Bunu bana yapabilir misin?”

“Görelim bakalım!” Elric, Kara Lord’a doğru atıldı.

Xiombarg’ın elinde gece mavisi renginde ışık yayan uzun saplı bir savaş baltası vardı. Bineği şaha kalktı ve Xiombarg, baltayı Elric’in korumasız başına doğru savurdu. Albino, kalkanını kaldırınca balta kalkana çarptı. Balta ve kalkandan metalik bir bağırtı çıktı ve etrafa büyük kıvılcımlar saçıldı. Elric ileri doğru atıldı ve Xiombarg’ın bacaklarından birine doğru kılıcını savurdu. Kalçalarından aşağı bir ışık yayılıp bacağını koruyunca Fırtınayaratan vurduğu yerde durdu ve Elric’in kolu titredi. Balta tekrar kalkana çarptı ve daha önce yaşananlar tekrarlandı. Elric, Xiombarg’ın lanetli savunmasını bir kez daha delmeye çalıştı ve bu esnada Kara Lord’un tatlı ama aynı zamanda yaşlı bir kadınınki kadar çirkin olan kahkahasını duydu.

“İnsan şekli taklidiniz ve güzelliğiniz zayıflıyor lordum!” diye bağırdı Elric ve gücünü toplamak üzere bir anlığına geri çekildi.

Kızın yüzü titriyor ve değişiyordu. Elric’in gücünden dolayı endişelenen Cehennem Dükü, bineğini albinonun üzerine doğru sürdü.

Elric kenara çekildi ve kılıcını bir kez daha savurdu. Bu defa Fırtınayaratan elinde zonklayarak Xiombarg’ın savunmasını deldi ve Kara Lord acıyla inledi. Karşılık olarak baltasını savurdu ve Elric darbeyi kalkanıyla son anda güç bela engelledi. Kara Lord, bineğini döndürdü ve baltayı Elric’in başına doğru tekrar savurdu.

Elric eğilip kalkanını kaldırdı, balta kalkana takıldı ve değişen toprağa düştü. Elric bineğini bir kez daha döndürmekte olan Xiombarg’a doğru koştu. Elinde bir şekilde yeni bir silah peydah olmuştu. Şimdi, genişliği Fırtınayaratan’ınkinin üç katı olan devasa bir çift elli kılıcı vardı. Kız görünümlü şeyin narin ve küçük ellerinde garip duruyordu. Ve Elric, boyutunun gücünü yansıttığını tahmin ediyordu. Temkinli bir şekilde geriledi ve Kara Lord’un bacaklarından birinin yerini bir böcek pençesinin almış olduğunu fark etti. Xiombarg’ın geri kalanını yok etmeyi başarabilirse onu sürgün de etmiş olacaktı.

Xiombarg’ın kahkahası artık tatlı değil, çılgıncaydı. Aslan başı, sahibinin sesiyle bir kükreyip Elric’e doğru atıldı. Devasa kılıç havaya kalktı ve Kaos Kalkanı’nın üzerine indi. Elric sırtüstü düştü, toprağı ve altındaki titremeyi hissetti. Kalkan hâlâ tek parçaydı. Kendisine doğru boğa toynaklarının yaklaştığını gördü, kalkanın arkasına saklandı ve yalnızca kılıç tutan kolunu dışarıda bıraktı. Hayvan toynaklarıyla onu parçalamak üzere geldiğinde Elric kılıcıyla midesine doğru hamle yaptı. Kılıç önce durdurulsa da sonra engeli her neyse onu aşıp yaşam gücünü emdi. Lanetli hayvanın verdiği canlılık kılıçtan sahibine aktarıldı ve Elric aldığı gücün garip, yoğun bir niteliği olduğunu fark edip şaşırdı. Hayvanın ruh maddesi, kendi zekâsı olan bir şeye ait değil gibiydi. Hayvan yığılıp Xiombarg’ın hâlâ daha dünyevi şekle sahip kılığını yere savururken Elric, cüssesinin altından yuvarlanıp ayağa fırladı.

Kara Lord hemen ayağa kalktı ve bir bacağı insana, diğer bacağı başka bir şeye ait olduğu için garip, dengesiz bir şekilde durdu. Elric’e doğru topallayarak ama hızlı bir şekilde ilerlerdi ve koca kılıcını Elric’i ikiye bölecek şekilde havada döndürüp savurdu. Xiombarg’ın bineğinden aldığı enerjiyle dolu olan Elric geri zıplayarak darbeden kurtuldu ve kılıca Fırtınayaratan’la vurdu. İki kılıç buluştu ama ikisine de bir şey olmadı. Fırtınayaratan sinirli bir şekilde çığlık attı çünkü bu tür bir dirence alışkın değildi. Elric, kalkanının kenarıyla kılıcının altına destek verip itmeye çalıştı. Bir an için Xiombarg’ın gardında bir boşluk açıldı ve Elric bundan yararlanarak bütün gücüyle Fırtınayaratan’ı Kara Lord’un göğsüne soktu.

Xiombarg acıyla inledi ve Elric’in kılıcı enerjisini çekerken dünyevi kılığı anında çözülmeye başladı. Elric bu enerjinin Xiombarg’ın bu düzlemdeki yaşam gücünün yalnızca küçük bir kısmı olduğunu, Kara Lord’un ruhunun büyük bir kısmının hâlâ Yüksek Dünyalar’da olduğunu biliyordu. Bu tanrıların en güçlüleri bile Dünya’ya bizzat ulaşacak güce sahip değillerdi. Elric, Xiombarg’ın ruhunun her bir kırıntısını aldığı takdirde bedeni bunu kaldıramayıp patlardı ama yarasından kendisine akan güç herhangi bir insan ruhundan aldığı güce nazaran o kadar yüksekti ki bir kez daha çok büyük bir enerjiye sahip olduğunu hissetti.

Xiombarg değişti. Renkli ve titrek bir ışık sarmalı halini aldı, süzüldü ve sonra dövünür bir şekilde kendi düzlemine gitti.

Elric başını yukarı kaldırdı. Yalnızca birkaç ejderhanın hayatta olduğunu görünce dehşete düştü. Bir tanesinin aşağı doğru düştüğünü ve sırtında birisinin olduğunu gördü. Mesafeden dolayı hangi arkadaşı olduğunu seçemedi.

Düştüğü yere doğru koşmaya başladı.

Yere çarpınca büyük bir ses çıktı, garip bir inleme ve ağlama sesi duydu, ve sonra sessizlik çöktü.

Kaos’un ezip geçen askerleriyle çarpışarak ilerledi. Önünde hiç kimse duramıyordu. Sonunda düşmüş ejderhaya ulaştı. Hemen yanında, yer üzerinde parçalanmış bir beden vardı ama rün kılıcı ortada yoktu. Kaybolmuştu.

Bu akrabalarının sonuncusu olan Dyvim Slorm’un cesediydi.

Yas tutmak için zaman yoktu. Elric, Ayhüznü ve hayatta kalan bir avuç ejderha, saldırıdan neredeyse hiç zarar görmemiş Jagreen Lern’in gücüne karşı koyamazlardı. Kuzeninin cesedinin başında duran Elric, Kader Boynuzu’nu dudaklarına götürdü, derin bir nefes aldı ve üfledi. Boynuzun net, melankolik tonu savaş alanına yayıldı ve tüm yönlere, kozmosun bütün boyutlarına, sonsuzluktan çoklu evrenin tüm uçlarına ve bizzat zamanın sonuna doğru dağıldı.

Notanın solması uzun bir zaman aldı ve kesildiğinde tüm dünya üzerinde mutlak bir sessizlik vardı. Çarpışan milyonlar sessizdi. Herkeste bir beklenti havası vardı.

Ve Beyaz Lordlar geldi.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Sanki Dünya’nın güneşinin binlerce katı büyüklüğünde devasa bir güneş, o büyük ve kara savaş alanına çarpması üzerine kozmosun içerisinden zonklayarak geçen, zaman ve mekânın güçsüz bariyerlerine aldırış etmeyen bir ışık huzmesi göndermişti. Ve onunla birlikte, boynuzun garip gücünün onlar için yarattığı yolda ihtişamlı Düzen Lordları yürüyorlardı. Dünyevi formları o kadar güzeldi ki Elric akıl sağlığını kaybettiğini düşündü çünkü zihni bu görüntüyü kaldıramıyordu. Kaos Lordları gibi garip hayvanlara binmeyi küçük gördüklerinden dolayı herhangi bir binekleri yoktu. Ayna kadar berrak zırhları ve giydikleri dalgalanan cübbelerinin üzerinde tek Düzen Oku yer alan, muhteşem bir kuruldu bu.

En başlarında mükemmel dudaklarında bir gülümsemeyle olan Adalet Sağlayan Donblas geliyordu. Sağ elinde düz, keskin ve bir ışık huzmesine benzeyen ince bir kılıç taşıyordu.

Elric hızlıca Alevdiş’in kendisini beklediği yere doğru koştu ve büyük sürüngene, inleyen göğe kalkmasını söyledi.

Alevdiş eskisine nazaran daha zor hareket ediyordu, ama Elric bunun sebebinin hayvanın yorgunluğu mu yoksa bir Kaos yaratığı olduğundan dolayı Düzen etkisinin onu daraltması mı olduğunu anlayamadı.

Ama en sonunda Ayhüznü’nün yanına çıktı ve etrafına bakınca geri kalan ejderhaların dönüp Batı’ya doğru uçtuklarını gördü. Yalnızca kendi binekleri kalmıştı. Belki de ejderhaların sonuncuları rollerini yerine getirdiklerini düşünmüş, tekrar uyumak üzere Ejderha Mağaraları’na dönüyorlardı.

Elric ve Ayhüznü birbirlerine baktılar ama aşağılarındaki görüntünün uyandırdığı huşudan dolayı konuşmadılar.

Beyaz ve sersemletici bir ışık Düzen Lordları’nın arasından yayıldı, üzerinde geldikleri huzme ortadan kayboldu ve Ölüm Getiren Chardros, Simasız Mabelode, Yaşlı Slortar ve diğer daha düşük seviye Kaos Lordları’nın büyük savaş için toplandıkları yere doğru ilerlemeye başladılar.

Beyaz Lordlar cehennemin diğer müdavimleri ve onların yoldaşı olan kirletilmiş adamların yanından geçerlerken bu yaratıklar çığlık atarak kaçıştılar. Beyaz Lordlar’ın parıltısı üzerlerine çarptığı takdirde olduğu yere düşüp ölüyorlardı. Süprüntüler hiç uğraşmadan temizleniyordu ama Cehennem Dükleri ve Jagreen Lern’in gücü hâlâ ciddi bir tehlikeydi.

Düzen Lordları, insanlardan pek uzun olmasalar da ejderhasının üzerinde olan Elric dahil hepsi kendilerini birer cüce, sinek kadar bir şeymiş gibi hissediyorlardı. Bunu sağlayan boyutları değil, taşıdıkları azamet havasıydı.

Alanın üzerinde daire çizen Alevdiş kanatlarını yorgun bir şekilde çırpıyordu. Etrafındaki koyu renkler daha açık ve yumuşak gölgeli bulutlarla dolmuştu.

Düzen Lordları kadim düşmanlarının toplandığı yere ulaştılar ve Elric, Lord Donblas’ın sesinin kendisine kadar ulaştığını duydu.

“Siz Kaos doğma olanlar, Kozmik Terazi’nin buyruğuna karşı gelip bu gezegeni tamamen egemenliğiniz altına almak istediniz. Kader size bunu vermeyecek; Dünya’nın yaşamı sonlandı ve etkinizin zayıf olacağı yeni bir formda diriltilmek zorunda.”

Kaos saflarından tatlı, alaylı bir ses yükseldi. Konuşan Yaşlı Slortar’dı. “Haddini aşıyorsun, kardeşim. Dünya’nın kaderine henüz karar verilmedi. Toplantımız bu kararla sonuçlanacak. Biz kazanırsak Kaos hüküm sürecek. Siz bizi sürmeyi başarırsanız imkân yoksunu kıymetsiz Düzen egemenlik sağlayacak ama biz kazanacağız; her ne kadar Kader bundan şikâyetçi olsa da!”

“O halde bu meseleyi karara vardıralım,” dedi Lord Donblas ve Elric, ışıl ışıl Düzen Lordları’nın kara rakiplerine doğru ilerlemeye başladıklarını gördü.

Çarpıştıkları sırada gök sallandı. Hava çığlık çığlığa bağırmaya başladı ve bütün Dünya devrilecekmiş gibi oldu. Çarpışma sırasında hayatta kalan düşük varlıklar savaş alanından uzaklaştılar ve tanrılar savaşırken hepsi farklı perdeden milyonlarca arp teline aynı anda vuruluyormuşçasına bir ses yayılmaya başladı.

Elric, Jagreen Lern’in Cehennem Dükleri saflarından ayrılıp ateş kızılı zırhıyla uzaklaştığını gördü. Münasebetsizliğinin hızlı bir şekilde ölümle ödüllendirilebileceğini düşündü.

Elric, Alevdiş’le birlikte aşağı daldı. Fırtınayaratan’ı çekti ve Teokrat’ın ismini ve ona meydan okuduğunu söyledi.

Jagreen Lern başını kaldırdı ve ama bu sefer gülmüyordu. Nereye doğru gittiğini fark edene kadar hızlı bir şekilde ilerlese de sonra yavaşladı. Önünde toprak siyaha dönmüştü ve mor bir gaz sanki kendini atmosferin geri kalanından kurtarmaya çalışıyormuş gibi hummalı bir şekilde dans ediyordu. Jagreen Lern postsuz atını durdurdu ve belinden savaş baltasını çıkardı. Elric’in kalkanı gibi büyülü kılıçlara karşı durabilen ateş kırmızısı kalkanını yükseltti.

Ejderha öyle bir hızla aşağı iniyordu ki Elric nefesini tutmak zorunda kaldı. Jagreen Lern’in atı üzerinde, Elric’in saldırmasını bekleyerek durduğu yerin birkaç metre ötesine geldiğinde kanatlarını çırparak durdu. Belki de çarpışmalarının etraflarında süregelen savaşa benzeyeceğini, sonucunun diğerinin de sonucunu belirleyeceğini hissediyordu. Her ne düşünüyorsa her zamanki gibi övünmüyor, sessizce bekliyordu.

Avantajın kimde olduğunu önemsemeyen Elric, ejderhasından indi ve mırıldanarak Alevdiş’e fısıldadı.

“Geri git Alevdiş. Kardeşlerinin yanına. Ne olursa olsun, ister kazanayım ister kaybedeyim senin görevin bitti.” Alevdiş kımıldanıp devasa başını çevirip Elric’in yüzüne baktığı sırada başka bir ejderha daha yere, onlara yakın bir yere indi. Ayhüznü de ejderhasından inip siyah ve mor sisin içinde ilerlemeye başladı. Elric ona doğru bağırdı, “Yardımını istemiyorum Ayhüznü!”

“Ben de bunun için gelmedim zaten. Onun canını ve ruhunu almanı izlemek bir zevk olacak!”

Elric yüzünde hâlâ herhangi bir ifade bulunmayan Jagreen Lern’e baktı.

Alvediş’in kanatları havayı dövdü ve göğe yükseldi. Bir süre sonra peşinde diğer ejderhayla birlikte gözden kayboldu. Geri dönmeyecekti.

Elric, kalkanı havada, kılıcı hazır bir şekilde Teokrat’a doğru yavaşça yaklaşmaya başladı. Sonra Jagreen Lern’in kendi garip bineğinden inip bineğinin poposuna vurarak onu uzağa gönderdiğini gördüğünde Elric şaşırdı. Teokrat yüksek omuzlarını öne çıkaran bir şekilde hafifçe eğilip beklemeye başladı. Uzun, kara yüzü gergindi ve gözlerini kendisine doğru yaklaşmakta olan albinodan bir an için bile olsa ayırmıyordu. Dudaklarında dengesiz bir beklenti gülümsemesi belirdi ve gözlerinde bir anlığına bir ışık titreşti.

Elric, düşmanının kılıç uzaklığına gelince durdu. “Jagreen Lern, bana ve dünyaya karşı işlediğin suçların bedelini ödemeye hazır mısın?”

“Bedel ödemek mi? Suç mu? Beni şaşırtıyorsun Elric. Bakıyorum da yeni müttefiklerinin dırdırcı tavrını pek bir benimsemişsin. Fetihlerim sırasında beni durdurmaya çalışan birkaç arkadaşını bertaraf etmeyi gerekli gördüm. İstediğim ve yapmak zorunda olduğum şeyleri yaptım, şimdi başarısız olduysam pişman değilim zira pişmanlık bir aptalın duygusudur ve her halükarda yararsızdır. Eşine olanlar direkt olarak benim suçum değildi. Beni öldürürsen zafer kazanmış mı olacaksın?”

Elric başını iki yana salladı. “Perspektiflerim gerçekten de değişti, Jagreen Lern. Yine de biz Melnibonéliler kinciyizdir ve şimdi alacağım şey de intikam!”

“Ya, şimdi seni anlıyorum.” Jagreen Lern duruşunu değiştirdi; baltasını kaldırıp defansif bir duruşa geçti. “Ben hazırım.”

Elric üzerine doğru atıldı. Fırtınayaratan havayı çığlık atarak yardı ve Jagreen Lern’in kızıl kalkanına tekrar tekrar vurdu. Jagreen Lern’in baltası savunmasını delmeye çalışmadan önce tam üç darbe indirdi. Baltayı Kaos Kalkanı’nı kenara doğru çekerek savuşturdu ama balta kolunu omzuna yakın bir yerinden sıyırıp geçti. Elric kalkanıyla ileri doğru hamle yapınca Jagreen Lern onu kendi kalkanıyla karşıladı. Elric bir yandan ağırlığını verip Teokrat’ı geri itmeye çalışırken bir yandan da birbirine kenetli kalkanların kenarlarının ucundan kılıcını Jagreen Lern’e saplamaya çalıştı.

Bir süre için bu pozisyonda kaldılar. Etraflarındaki savaş sesi onları çevrelemişti ve yer, altlarından çekiliyormuş gibiydi. Etraflarında büyülü bitkiler gibi yerden çiçek açan renk sütunları fışkırıyordu. Sonra Jagreen Lern gerileyip baltasını Elric’e doğru savurdu. Albino ileri doğru atıldı, eğilerek baltadan kurtuldu ve Teokrat’ın dizine doğru kılıcını saplamaya çalıştı ve ıskaladı. Hemen üzerinde balta aşağı doğru indi ve Elric, kaçınmak üzere kenara zıpladı. Jagreen Lern boşa giden darbenin etkisiyle sendeleyince Elric zıplayıp Teokrat’ın sırtına tekme attı. Adam yuvarlanarak yere düştü ve hem baltayı hem de kalkanı tutmaya çalıştığı için ikisini de beceremedi. Elric topuğunu Teokrat’ın ensesine koydu ve açgözlü bir şekilde salınan Fırtınayaratan’ı yerde yatan düşmanın üzerine tuttu.

Jagreen Lern yüzüstü dönüp Elric’e baktı. Yüzü solmuş, gözlerini siyah cehennem kılıcına dikmişti. Çatlak bir sesle konuşmaya başladı. “Öldür beni. Ruhumun sonsuzlukta yeri yok; en azından artık yok. Araf’a gitmeliyim... bitir işimi!”

Elric, Fırtınayaratan’ı Teokrat’a saplamak üzereydi ki kılıcını tuttu ve avının üzerinden zorlukla ayırdı. Rün kılıcı hüsrana uğramış bir şekilde mırıldandı ve eline karşı koymaya çalıştı.

“Hayır,” dedi yavaşça, “senin ruhunu istemiyorum, Jagreen Lern. Varlığımı senin ruhunla beslenerek kirletemem. Ayhüznü!” Arkadaşı koşarak yanına geldi. “Ayhüznü, bana kılıcını ver.”

Küçük Doğulu sessiz bir şekilde kendisine söyleneni yaptı. Elric direnmekte olan Fırtınayaratan’ı zorlukla kınına soktu. “İşte... ilk kez seni beslenmekten alıkoyuyorum. Acaba şimdi ne yapacaksın?” Sonra Ayhüznü’nün kılıcını aldı ve Jagreen Lern’in yanağını kesip uzun ve derin bir yarık açtı. Yara kısa bir süre sonra kanla dolmaya başladı.

Teokrat çığlık attı.

“Hayır Elric... öldür beni!”

Elric, dalgın dalgın gülümseyerek diğer yanağını da kesti. Kanlı yüzü çarpılan Jagreen Lern ölmek için yalvarsa da Elric belli belirsiz, yarı bilinçli bir şekilde gülümsemeye devam ederken usulca şöyle dedi, “Melniboné İmparatorları’nı taklit etmeye çalıştın değil mi? O soydan gelen Elric’le alay ettin, ona işkence ettin ve eşini kaçırdın. Eşinin bedenini, dünyanın geri kalanını soktuğun cehennemden çıkma şekle soktun. Elric’in arkadaşlarını öldürdün ve münasebetsizce ona meydan okudun ama sen bir hiçsin; Elric’ten çok daha küçük bir piyonsun. Şimdi, küçük adam, Melniboné halkının dünyaya hükmettikleri zaman senin gibi sonradan görmelerle nasıl oynadığını öğreneceksin!”

• • •

Jagreen Lern’in ölmesi bir saat sürdü; o da Ayhüznü, Elric’e adamı çabucak öldürsün diye yalvardığı için.

Elric, Ayhüznü’nün lekeli kılıcını Teokrat’ın giysisinin kumaşına sildikten sonra geri verdi. Parçalanmış bedene baktı ve ayağıyla dürttü. Sonra gözlerini Yüksek Dünyalar’ın Lordları’nın savaştığı alana çevirdi.

Çarpışmadan ve direnen Fırtınayaratan’ı kınına sokmaya çalışırken sarf ettiği enerjiden dolayı oldukça yorulmuştu ama büyük savaşa bakarken bunların hiçbiri aklında yoktu.

Hem Düzen hem de Kaos Lordları’nın dünyevi kütleleri azaldığından dolayı büyümüş ve belirsiz hale gelmişlerdi ve insan şeklinde savaşmaya devam ediyorlardı. Yarı-gerçek devler gibiydiler ve savaşı her yere taşımışlardı; toprak ve üzerine. Ufkun ucunda Adalet Sağlayan Donblas’ın Ölüm Getiren Chardros ile savaştığını gördü. Bedenlerinin hatları titreşip yayılıyor, ince kılıç savruluyor, büyük tırpan salınıyordu.

Savaşa müdahil olamayan ve hangi tarafın kazanacağını kestiremeyen Elric ve Ayhüznü, yoğun savaşın devam etmesini ve bu esnada tanrıların dünyevi tezahürlerinin yavaşça çözülmesini izliyorlardı. Savaş artık yalnızca Dünya’da değildi; kozmosun bütün düzlemlerine saçılmış gibiydi ve sanki bu başkalaşım ile uyum halindeymişçesine Dünya formunu kaybediyor gibi duruyordu. Elric ve Ayhüznü hava, ateş, toprak ve suyun birbirine karışmış dalgaları içerisinde süzülüyorlardı.

Dünya çözülüyordu; yine de Yüksek Dünyalar’ın Lordları onun için savaş veriyorlardı.

Dünya’nın yalnızca şekil verilmemiş maddesi kaldı. Bileşenleri hâlâ vardı ama yeni şekillerine karar verilmemişti. Savaş devam ediyordu. Kazananlar Dünya’ya yeniden şekil verme ayrıcalığına sahip olacaklardı.

ALTINCI BÖLÜM

Elric nasıl olduğunu anlamasa da en sonunda çalkantılı karanlık yerini ışığa bıraktı ve bir ses duyuldu; kozmik bir nefret ve hüsran kükremesi. Bunu duyunca Kaos Lordları’nın yenilip sürgün edildiklerini anladı. Düzen Lordları galip gelmişlerdi ve Kader’in planı gerçekleştirilmişti ama hâlâ gerekli sonuca ulaşmak için boynuzun son notasının da üflenmesi gerekiyordu.

Ve Elric, boynuzu üçüncü defa üfleyecek gücü olmadığını fark etti.

İki dost izlerken dünya tekrar şekil alıyordu. Taşlık bir alanda olduklarını ve ileride yeni şekil verilmiş dağların ince zirvelerinin mor bir şekilde yumuşak göğe yükseldiğini gördüler.

Sonra Dünya hareket etmeye başladı. Giderek daha hızlı bir şekilde dönüyor, gün çok büyük bir hızla yerini geceye bırakıyordu; ardından yavaşladı, gökteki güneş de normal hızında hareket etmeye başladı.

Değişim gerçekleşmişti. Artık Düzen egemendi ama Düzen Lordları teşekkür etmeden ayrılmışlardı.

Ve Düzen egemen olsa da boynuz son bir kez üflenmeden gelişim sağlanamazdı.

“Ve bitti,” diye mırıldandı Ayhüznü. “Her şey yok oldu; doğum yerim Elwher, Gözü Yaşlı Topraklar’ın başındaki Karlaak, Bakshaan, hatta Rüya Gören Şehir ve Melniboné Adası da... Artık yoklar, geri getirilemezler; ve Düzen tarafından şekillendirilmiş yeni Dünya bu. Eskisine oldukça benziyor.”

Elric de bir kayıp hissiyle dolmuştu. Bildiği bütün yerler, hatta kıtalar bile yok olmuş, yerlerine yenileri gelmişti. Çocukluğun kaybı gibiydi ve belki de olan buydu; Dünya’nın çocukluğunun geçişi.

Düşünceyi aklından uzaklaştırdı ve gülümsedi. “Dünya’nın yeni hayatının başlaması için boynuzu son bir kez daha üflemeliyim ama gücüm yok. Belki de Kader’in planı en sonunda engellenmiştir?”

Ayhüznü garip bir şekilde ona baktı. “Umarım öyle değildir, dostum.”

Elric içini çekti. “Sadece ikimiz kaldık Ayhüznü, sen ve ben. Yaşanan büyük olayların bile dostluğumuza zarar vermemesi ve bizi ayırmaması çok yerinde bir durum. Sen beni yormamış, güvendiğim tek dostsun.”

Ayhüznü’nün yüzünde eski, ukala gülümsemesinin bir gölgesi belirdi. “Ve atıldığımız maceralarda ben genellikle kâr ettim, gerçi senin için aynı şeyi söyleyemeyebiliriz. Ortaklığımız birbirini tamamlayıcıydı. Belki de bu benim sayemde değil, Kader’in sayesinde oldu zira sunabileceğim son bir dostluk eylemi daha var…”

Elric, Ayhüznü’ne ne demek istediğini sormak üzereydi ki arkalarında hafif bir ses duydular.

“İki mesaj getirdim. Biri Düzen Lordları’ndan teşekkür ve diğeri daha da güçlü bir varlıktan.”

“Sepiriz!” Elric dönüp akıl hocasına baktı. “Ee, yaptıklarım seni tatmin etti mi?”

“Evet, oldukça.” Sepiriz’in yüzünde keder vardı ve Elric’e, ona acırmış gibi bakıyordu. “Kader Boynuzu’nu üçüncü kez üflemek dışında bütün her şeyde başarılı oldun. Senin sayende dünya gelişimi öğrenecek ve yeni insanları adım adım yeni bir varlık aşamasına ilerleme fırsatına sahip olacaklar.”

“Bütün bunlar ne demek?” dedi Elric. “Bunu hiç anlayamadım.”

“Kim bilir? Kozmik Terazi’nin, Kader’in ve Yüksek Dünyalar’ın Lordları’nın neden var olduğunu kim bilebilir? Neden hep böyle savaşlara girecek bir şampiyona ihtiyaç var? Sonsuz zaman, mekân ve imkânlar var gibi görünüyor. Her biri bir diğerinin üzerinde, nihai amacı gören sonsuz sayıda varlık olabilir ama sonsuzlukta asla nihai bir amaç olamaz. Belki de her şey döngüseldir ve bu olay, evren bizim bildiğimiz dünyanın solduğu gibi solana ve tükenene kadar sürekli olarak tekrarlanacaktır. Anlam mı, Elric? Anlamın peşinden gitme zira o yolda delilik mevcuttur.”

“Anlam yok, motif yok. Peki ben bütün bu acıları neden çektim o zaman?”

“Belki de tanrılar da anlam ve motif arıyorlardır ve bu yalnızca bir bulma denemesidir. Bak...” ellerini sallayarak yeni şekillendirilmiş Dünya’yı işaret etti. “Bu taze ve mantıkla yoğurulmuş bir dünya. Belki de bu mantık yeni gelenleri kontrol eder, belki de yeni bir faktör o mantığı yok eder. Tanrılar deneyler yapar, Kozmik Terazi, Dünya’nın kaderine yön verir, insanlar mücadele eder ve tanrıların neden mücadele ettiklerini bildiğini düşünürler... ama tanrılar biliyor mu?”

“İçimi rahatlatmanı umuyordum ama beni daha da rahatsız ettin,” diyerek içini çekti Elric. “Bir eş ve dünya kaybettim; ve sebebini bilmiyorum.”

“Üzgünüm. Sana veda etmeye geldim dostum. Yapman gerekeni yap.”

“Pekâlâ. Seni tekrar görecek miyim?”

“Hayır zira ikimiz de ölüyüz. Bizim çağımız geçti.”

Sepiriz havada dönüp ortadan kayboldu.

Ortama soğuk bir sessizlik çöktü.

En sonunda Ayhüznü, Elric’in düşüncelerini böldü. “Boynuzu üflemelisin Elric. Bir anlama gelsin gelmesin, üfleyip bu meseleyi sonlandırmalısın!”

“Nasıl? Ayakta duracak gücü zor buluyorum.”

“Ne yapman gerektiğine karar verdim. Beni Fırtınayaratan’la öldür. Ruhumu ve canlılığımı al, o zaman son kez üflemek için yeterli gücün olacaktır.”

“Seni öldürmek mi! Kalan tek insanı, tek gerçek dostumu? Saçmalıyorsun!”

“Ciddiyim. Bunu yapmak zorundasın çünkü yapacak başka hiçbir şey yok. Dahası burada yerimiz yok ve bir süre sonra nasılsa ölmemiz gerekiyor. Zarozinia’nın ruhunu sana nasıl verdiğini bana anlattın, benimkini de al!”

“Yapamam.”

Ayhüznü ona doğru yürüdü ve Fırtınayaratan’ın kabzasını tutup yarısına kadar kınından çıkardı.

“Hayır, Ayhüznü!”

Ve kılıç kendi başına kınından çıktı. Elric, Ayhüznü’nün eline vurup onu uzaklaştırdı ve kabzayı kavradı. Durduramıyordu. Kılıç yükseldi, beraberinde kolunu da çekti ve bir darbe indirmeye hazırlandı.

Ayhüznü kollarını iki yana açtı. Yüzünde hiçbir ifade olmamasına karşın Elric gözlerinde bir miktar korku olduğunu gördü. Kılıcı var gücüyle kontrol etmeye çalışıyordu ama imkânsız olduğunu biliyordu.

“Bırak işini yapsın Elric.”

Kılıç ileri doğru atıldı ve Ayhüznü’nün kalbine girdi. Yaradan kan fışkırdı ve kılıcın üzerini kapladı. Ayhüznü’nün gözleri bulandı ve dehşetle doldu. “Yo, hayır... ben... bunu... beklemiyordum!”

Taş kesilmiş Elric, kılıcı arkadaşının kalbinden çıkaramıyordu. Ayhüznü’nün enerjisi bedenine akmaya başlamıştı ama küçük Doğulu’nun bütün canlılığını çekmiş olmasına rağmen Elric gözlerini küçük cesetten alamıyordu. Kızıl gözlerinden yaşlar süzüldü ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Kılıç o zaman Ayhüznü’nün kalbinden çıktı.

Elric kılıcı uzağa fırlattı. Kılıç taşlık zeminde takırdamak yerine bir beden nasıl düşerse öyle yere düştü. Sonra Elric kılıcın ona doğru ilerleyip durduğunu gördüğünü düşündü ve onu izlediğinden şüpheleniyordu.

Boynuzu aldı ve dudaklarına koydu. Yeni Dünya’nın gecesini müjdeleyen notayı üfledi. Gece yeni şafaktan önce gelecekti. Boynuzun notası muzaffer bir havada olsa da Elric aynı ruh halinde değildi. Sonsuz yalnızlık ve kedere boğuluydu, ses yankılanmaya devam ederken başını arkaya attı. Ve nota, zafer çağrıştıran bir halden Elric’in ıstırabını andıran, ölen bir yankı halini aldığı sırada Dünya’nın üzerindeki gökte sanki boynuz tarafından çağırılmışçasına devasa bir şey şekillenmeye başladı.

Bir teraziyi tutan heybetli bir elin dış çizgileriydi ve Elric her iki taraf da eşit olana dek Terazi’nin kendisini düzelttiğini gördü.

Ve bunu görünce bir şekilde Elric’in içi rahatladı, Kader Boynuzu’nu ellerinden bıraktı.

“En azından bir şey var,” dedi, “ve bu bir illüzyonsa da rahatlatıcı bir illüzyon.”

Başını kenara eğince kılıcın yerden yükseldiğini, havada süzüldüğünü ve sonra ona doğru geldiğini gördü.

“Fırtınayaratan!” diye bağırdı ve cehennem kılıcı göğsüne girdi. Demirin buz gibi dokunuşunu kalbinde hissetti ve kılıcı tutmak için parmaklarını uzattı. Bedeninin sıkıştığını, ruhunun varlığının derinliklerinden çekildiğini, bütün kişiliğinin rün kılıcına aktarıldığını hissetti. Yaşamı yitip kılıcınkiyle birleşirken kaderinin bu şekilde ölmek olduğunu hep bildiğini düşündü; dost ve sevgilileri öldürdüğü, kendi azalan gücünü beslemek üzere ruhlarını çaldığı bu kılıçla. Kılıç sanki kendi çıkarları için hep onu kullanmıştı, sanki o Fırtınayaratan’ın yalnızca bir tezahürüydü ve şimdi hiçbir zaman gerçek bir kılıç olmamış olan kılıcın bedenine tekrar çekiliyordu. Ve ölürken, kılıcının ruhunun o asla tanıyamayacağı parçasının sonsuzlukla ve sonu gelmez acıyla lanetlendiğini bildiğinden bir kez daha ağladı.

Parlak İmparatorlar’ın sonuncusu olan Melnibonéli Elric son bir kez bağırdı ve bedeni yere, yoldaşının yanına yığıldı. Hâlâ gökte asılı olan büyük dengenin altındaydılar.

Sonra Fırtınayaratan’ın şekli değişmeye başladı. Albinonun bedeninin üzerinde titredi ve kıvrıldı; en sonunda iki ucu bedeninin yanında, yere saplı kaldı.

Bu yeni dünya büyürken burada kalacak olan Kaos’un son tezahürü Fırtınayaratan adlı mevcudiyet, Melnibonéli Elric’in cesedine bakıp gülümsedi.

“Elveda, dostum. Ben senden yüz kat daha kötüydüm!”

Ve sonra Dünya’dan sıçrayıp dimdik yükselmeye başladı. Vahşi sesi Kozmik Terazi’ye gülüyor, onunla alay ediyor, evreni lanetli neşesiyle dolduruyordu.

MEKTUPLAR ve DİĞER YAZILAR

ELRIC

(1963)

Elric’e bu kadar zaman ayırmanız ne kadar güzel, gerçi o buna layık değil! Yazar “Kılıç ve büyü hikâyelerinin en popüler tür olduğunu düşünüyorum…vs.” diyen yazarla aynı fikirde değilim. Bence bu türü sevenler o hikâyeleri şevkle okuyorlar ama örneğin The Dragon Masters varyetesinin “bilim fantazisi”, Kuttner, Brackett ve Startling, Super Science vesaireyi sevenlere kıyasla büyük bir azınlıklar. Bu günlerde insanlar gerçeklerden kaçışlarında bir tür bilgi edinmek istiyor gibiler kılıç ve büyü istedikleri türden bilgiyi tam olarak veriyor denemez. (James Bond’un çekici gelmesi temel olarak anlatıma sık sık dahil edilen sahte bilgilerden kaynaklanıyor.) Şahsen keyif aldığım tek kılıç ve büyü hikâyeleri Leiber’inkiler. Geçtiğimiz zamanlarda bazı eleştirmenlerin benim kitabımda dediklerine aldırış etmeyin ve Tolkien, Dunsany, Smith, Howard ya da Edgar Rice Burroughs’a pek bulaşmayın.

Ben yazdığım sırada Science Fantasy’nin iflas ettiğini bilmeden Elric serisini tam da son sayısını yakalayacak şekilde yazmam tesadüfi oldu. Elric’i öldürmeyi (şu andaki dörtlü hikâyenin ikincisi olan “Kara Kılıç’ın Kardeşleri”nde de büyük ihtimalle belli olduğu üzere) ve dünyasını yok etmeyi planlamıştım. Elric’in dünyasına benzer bir dünyada geçen ve yer isimlerinin aynı olduğu bir hikâye bu sene içinde Fantastic’te yer alacak. Orijinal adı “Kont Aubec ve Golem” olsa da daha sonra “Kaos Efendisi”ne dönüştürüldü (kozmoloji Elric hikâyelerinin kozmolojisiyle aynı) ve Cele Goldsmith, planladığım bir sonraki şeyi beğenirse nispeten olağandışı bir başlangıçtan Dünya’nın gelişimini gösteren bir serinin ilki olacak. Elric’in gelecekteki hikâyelerde yeniden ortaya çıkması ve geçmişinin son hikâyelerde değinilmeyen bölümlerinin (Science Fantasy Sayı 63’teki “Üzgün Dev’in Kalkanı” ve Science Fantasy Sayı 64’teki “Lanetli Lord’un Ölüşü”) bir kısmının orada doldurulması mümkün ama bu, serinin nasıl geliştiğine ve Cele Goldsmith’in hikâyeler hakkında ne düşündüğüne bağlı. “Kaos Efendisi” bence pek çok açıdan benim en iyi kılıç ve büyü hikâyem.

Ama Science Fantasy’nin iflas etmesi büyük bir hayal kırıklığı. Bunun sebebi yalnızca ona sattığım hikâyelerle kiramı ödemem değil, benim ve bu ülkedeki diğer pek çok yazar için (özellikle de benim gibi genç olanlar, hatta Amerikalı editörler içinde en açık fikirli kişilerden biri olan Cele Goldsmith için de) Amerika’da satmanın çok zor olduğu bir hikâye türünün satış yeri olmasıydı. Bu, özellikle “Dünya da Yalnızca Bir Yıldız” kısa hikâyesi uzunluğu ve yakın zamandaki Aldiss’in yazdığı otuz yedi bin kelimelik “İskelet Tayfa” için de geçerliydi. Ballard’ın çok iyi olduğu yavaş gelişen, ana akım sınırındaki hikâyeler de Amerika’da satış yapmakta zorlanacak ama Ballard’ın “Yeniden Giriş Problemi” de bu türdendi ve Fantastic’te yayımlandı. İngiliz bilimkurgusunun Ballard ve Aldiss gibi yazarlarla aşırı derecede yüksek bir standarda ve güçlü bir İngiliz tadına erişmesi ve artık burada pazarının olmaması oldukça üzüntü verici bir durum.

Benim hikâyelerim fiziksel değil, metafizik bir tabiata sahipler. Derin, sökülüp atılmaz dini bir tarafa sahip (Hıristiyan mistisizminin sıradışı bir mezhebinin öğretileriyle yetiştirilmiştim) tereddütlü bir ateist olarak özellikle “Tanrılar Gülerken” gibi ilk zaman hikâyelerimde Elric’in maceralarıyla kendi problemlerimi çözme eğilimim vardı. Herhangi bir sonuca ulaşamadım tabii, yalnızca bu problemleri yüzeye biraz daha yaklaştırdım. Çok iyi yazmıyordum ama “yürekten” yazıyordum. Yalnızca bir hikâye anlatmıyordum, kendi hikâyemi anlatıyordum. Kendimi tam olarak bir fantazi yazarı olarak görmüyorum ama fantazinin imkânları beni çekiyor. Fantazi formunda yararlanmaya değer olarak gördüğüm şeylerden kastıma bir rehber olması açısından Science Fantasy’nin son sayısında son Elric hikâyesi “Lanetli Lord’un Ölümü,” (ki bu da bir ipucu verebilir) ile birlikte yayımlanacak olan “Derin Çıkmaz”ı okurken bunu aklınızdan çıkarmamanızı tavsiye ederim. “Derin Çıkmaz,” bir mahlasla yayımlanacak [rahmetli James Colvin, ed.].

Mantıklı bir düşünür değilim. Sezgisel bir düşünürüm. Çoğu gerçek beni sıkar. Bazıları esin verir. Örneğin nükleer fizik konusunda pek bir şey bilmesem de beni heyecanlandırır, özellikle de televizyonda bir nükleer fizikçinin teorilerini açıkladığını izlediğim zaman. Herhangi bir bilgi alanına ilgi duyuyorsam bu edebiyattır. Hayatımda kasten ticari olan yalnızca iki hikâye yazdım (pardon, üç; bir tanesi yayımlanmadı). Bunlar Science Fiction Adventures’taki “Eve Dönüş” ve Science Fantasy’deki “Karanlıktaki Krallar”dı. Gerisi içten gelerek yazılmıştı. Uzun lafın kısası fizik beni ilgilendirmiyor, metafizik ilgilendiriyor. Okumaktan keyif aldığım tek bilimkurgu yazarı J. G. Ballard. Şu anda dergilerde çalışan sevdiğim tek fantazi yazarı Leiber. Bunların dışında hâlâ yeniden okuyup keyif alabildiğim üç fantazi eseri ise Anderson’ın The Broken Sword’u, Peake’in Titus Groan üçlemesi ve Cabell’ın Jurgen’i. Anderson bence The Broken Sword’dan daha iyi bir şey yazmadı ve bazen bu hikâyeden sonra yeteneğinin başka yönlere dağıldığını, hatta azaldığını hissediyorum. Bilimkurgu yazmanın bir yazarın yeteneğini mahvedebileceğini, emip kurutabileceğini düşünüyorum. Bu alanda yapabileceği en iyi şey tekniğini geliştirmek; sanatı pahasına... Kendimi büyük fikirleri olan kötü bir yazar olarak görüyorum ama kötü fikirleri olan büyük bir yazar olmaktansa bunu tercih ederim, ya da çürüyen fikirleri olan... Bilimkurgu dergi alanını, deney yapmanın mümkün olduğu bir alan olarak görüyorum ve kişi hatalarını da satabilir; ama kişi alanda ne kadar uzun kalırsa satma güdüsü deney yapma güdüsünün önüne geçiyor.

Ve bu arada ölüm korkusu büyük ihtimalle Elric hikâyelerindeki bir başka esin kaynağı. Ölümden sonra yaşama inanmıyorum ve ölmek istemiyorum. Umarım ölmem. Belki de kralı kanıtlayan istisna olurum…

Şimdi, Niekas’taki Elric materyali hakkındaki spesifik noktalara gelelim. İlk olarak, imla konusunda birkaç şikâyet. Basılmadan önce bakma imkânına sahip olduğum Ruh Hırsızı kitabında göreceğiniz gibi Melniboné yazılırken e değil é kullanılıyor. Bu harf tabii ki ilk hikâye dışında hepsinde normal e olarak kullanılmıştı. Imrryr böyle yazılıyor. Kont Smiorgan Kelkafa (dazlak olduğundan ötürü).

“Rüya Gören Şehir”in sonu hakkında bir nokta; Elric, yoldaşlarını ejderhalara terk ederek kendini kurtarmak için rüzgârı kullandı. Bu ve Cymoril’in ölümü vicdanını sızlatan şeyler.

Imrryrliler Elric’ten tiksiniyorlar mı emin değilim (ikinci hikâye özeti, 1. satır). İhanetini oldukça sakin bir şekilde karşıladıklarını ama onu yakalarlarsa bu konuda bir tepki vermeleri gerektiğini düşündüklerini sanıyorum.

Bu hikâyeyi yazarken Fırtınayaratan’ı –en azından kısmen– İnsan’ın olmasa daha iyi olacağı mental ve fiziksel desteklere olan bağlılığının sembolü olarak düşünmüştüm. Bu şimdi bana biraz gösterişçi geliyor. Dharzililer’e zombi denilebilir sanırım ama gerçekten de onları insan olarak düşünmemiştim zaten. Deniz tabii ki yeraltında bir deniz ve Elric’in keşfettiği üzere “doğal” değil. Tepe, kale vs. bölümdeki bütün yerler... hepsi yeraltında. Bütün bölümün bir rahmin içinde geçiyormuşçasına yansıtılması olayı vardı. Bu hikâyede Kitap da Kılıç’a benzer bir sembol. Bu hikâyenin sonunda Elric, Shaarilla’yı kaderine terk ediyor; onu bırakıyor. Yazarlığımın bu döneminde kadınlar ya öldürülüyor ya da dolandırılıyorlardı. Hayatta kalan tek dişi karakter bizzat benim La Bell Dam esans Merci’m idi; Yishana. Bunu burada açıklamayacağım, fazla kişisel…

“Anlaşmazlığın iç yüzü tam olarak bilinmiyor” (“Theleb K’aarna,” 6. satır): Belki de burası tam net değil ama bir yerlerde Theleb K’aarna’nın doğaüstü bir gücü serbest bırakarak ya da üzerine salarak Elric’i kovaladığını açıkladığımı sanıyorum. Elric bu yüzden kan istiyordu. Bu arada bu hikâye ilk üçü arasında en popüler olandı. Sanırım Freudçu bir psikolog sebebini bilir…

“Karanlıktaki Krallar”a bulaşmak istemiyorum zira serinin en kötü hikâyesi ve daha önce dediğim gibi ticari kaygıyla yazılmıştı. Bu yüzden Elric serisinin gerçek içeriği ile uyum halinde olduğunu düşündüğüm kısmı çok küçük.

“Alev Getirenler” konusunda da yorum yok ama Meerclar kısmını ve Elric’in ejderhanın sırtında olduğu son kısmı yazmaktan keyif aldım. Sanırım bu basit bir macera hikâyesi ama Elric’in zayıflığını gösteriyor; zira işler sarpa sardığı anda yine kılıcını aramaya başlıyor. Ayrıca kılıcın geri döndüğü son kısım da kılıcın “gerçek” doğasına dair bir ipucu.

Son dörtlünün (ilk kısmının “Kara Kılıç’ın Kardeşleri” olduğu) kitap versiyonunda girişi biraz değiştirdim. (C. R. Kearns bunu belirtti ve bunu doğru buldum) Dağınık bir başlangıçtı. Kısa hikâye versiyonunun son revizyonunda orijinalinden hayli farklı bir hale getirdim ve dolayısıyla birkaç tutarsızlık metne girdi; o sıralar çok çalışıyordum ve çok yorgundum.

Bu hikâye bir romanın ilk kısmı olduğu ve pek çok mesele sona kadar netleşmediği için özetlemeden önce bir kenara koyup dördünün de yayımlanmasını beklemenizi tavsiye ederim. Şu anki halleriyle dergi hikâyelerinin hiçbirinden memnun değilim ve pek çok yerde ağır revizyonlar yaptım. Ama sanırım yazılacak son hikâye en iyisi. Son bir şey daha; Kaos Lordları, Tanelorn’dan bir ütopya olduğu için değil, şehirdeki neredeyse herkes bir zamanlar Lordlar’a sadakat borçlu oldukları ve Tanelorn’a geldiklerinde bunu ödeyeceklerine dair söz verdikleri için nefret ediyorlardı (hikâyeye göre). Bu büyük ihtimalle Genç Krallık hikâyelerinin en felsefi ya da mistik olanı ve yazması diğerlerine kıyasla en uzun süreni. Müdahil karakterler üzerinde oynanarak daha da geliştirilebilir tabii.

Yazara göre “Kara Kılıç’ın Kardeşleri” en sıkıcı Elric hikâyesi. Yukarıda da açıkladığım gibi oluşturulma bakımından en derme çatma olanı. Bir anlamda Elric serisine olan ilgimi kaybettiğim doğru; ya da yazılmadan önce ilhamımın kalmamış olduğu bir noktaya ulaşmıştım. Ama yazmaya başlayınca ilgim tekrar uyandı ve ikinci kısma geçtiğimde yazmaktan tekrar keyif almaya başlamıştım. Sanırım Elric hikâyelerine, daha sonra daha iyi hikâyeler haline getirmeyi umduğum ham materyallerin bir sunumu olarak bakmak mümkün. Mantıksız olduğumdan dolayı gerçekten istediğim parçaları bulmak için önce bir sürü şey üretmem gerekiyor. Düzen ve Kaos hakkındaki fikirlerim yazarken şekillendi ve netleşti. Dört hikâye arasında en zayıf olanlar bence “Kara Kılıç’ın Kardeşleri” ve “Üzgün Dev’in Kalkanı” (en yakın zamanda yayımlanan). İkisi de revize edildi (normalde Elric hikâyelerinde bunu yapmam) ve sanırım bundan zarar gördüler. “Lanetli Lord’un Ölümü”nü yazarken aklım çok netti (normal standartlara göre pek net değildi). Hatalarımdan ancak hikâyelerim yayımlandıktan sonra ders çıkarabildiğimi fark ettim, ki bu da okuyucu için zorlayıcı bir durum.

Diğer işlerimle de ilgilenen Ted Carnell, “Kont Aubec ve Golem”in (ya da “Kaos Efendisi”) Elric serisinde üzerinde çalıştığım her şeyin berraklaşması olduğunu söyledi. Belki her şeyin değil ama sanırım haklı. “Kont Aubec” düpedüz bir kılıç ve büyüden ziyade kılıç ve felsefe gibi. Elric hikâyeleri –ya da en iyileri– de benzer şekilde değerlendirilebilir.

Yazara göre John Rackham’ın fantazileri (ya da “Okült-korkuları”) benim hikâyelerimden daha kalıcı olacak. İkisinin de pek kalıcı olacağını zannetmiyorum ama bu yorumun beni incittiğini söyleyebilirim; çünkü Rackham’ın okuduğum hikâyeleri bana okültün “gerçek” anlamını taşımayan kısır ve stereotipleştirilmiş hikâyeler gibi geldi (okültün gerçek anlamı da her neyse artık). Ayrıca John’un kendi yazdığı şeylere inanmadığını biliyorum (en azından doğaüstü anlamda) ama ben benimkilere tüm kalbimle inanıyorum. Birisinin yorumunu böyle değerlendirmek aptalca, özellikle de düzgün bir eleştiri ve birisinin kişisel zevki olduğu zaman ama sanırım hâlâ hikâyelerimi savunmaya geçecek kadar gencim; özellikle de Elric hikâyelerini çünkü onlara karşı sevgi ve nefret karışımı bir duygu besliyorum. Kendi takıntı ve problemlerimle öyle yakınen bağlılar ki onlara yapılan eleştirileri kaldıramayıp hemen savunmaya geçiyorum.

Daha önce söylediğim ve Cele Goldsmith’in AMRA’da ek olarak belirttiği gibi kılıç ve büyü şevkli bir azınlığa hitap ediyor ve okuyucuların küçük bir kısmından büyük bir oranda övgü alıyor.

Carnell bana kılıç ve büyü serisi yazmamı söylediğinde okuduğum diğer her şeyden farklı bir şey bulmaya çalıştım. En çok bilinen büyülü kılıçların Excalibur ve Prens Valiant’ın Şakıyan Kılıcı olduğuna katılmıyorum; Excalibur kesinlikle, ve büyük ihtimalle Roland’ın Durandana’sı. Büyülü kılıç fikri elbette efsaneden geliyor ama Anderson’dan etkilendiğimi de memnuniyetle kabul ediyorum. Albino kahraman fikri ise daha ücra bir kaynaktan gelme. Çocukken Union Jack adında savaş öncesi bir dergi toplardım. Bu Sexton Blake’deki Own Paper’dı; Blake, Nick Carter’ın İngiliz versiyonuydu ve Union Jack de ucuz romanların bir dengiydi. Blake’in en hatrı sayılır rakiplerinden birisi M. Zenith isimli bir karakterdi; ya da Albino Zenith, okuyucuda cesur dedektiften daha fazla sempati uyandıran Byron tarzı bir kahraman-kötü adam. Neyse, Byron tarzı kahraman-kötü adam beni çekiyordu; albino fikrini sevmiştim, işimi görüyordu ve böylece Elric doğdu; bir albino. Farklı Gotik romanlardan da ilham aldım. Elric fantazide yeni bir kahraman değil ama sanırım kılıç ve büyüde yeni.

Elric’in temelinde basit bir karakter olduğu fikrine tamamen katılmıyorum. Onu çıkmazlarını açıklarken karmaşık ama derdini anlatamayan biri olarak görüyorum. İntikam alma arzusu huzur ve amaç arayışının bir uzantısı gibi, eyleme dalıp unutuyor. Elric’in Nikorn’u öldürdüğü zaman hissettiği suçluluk duygusu birisini öldürmekten dolayı değil, öldürme eyleminden kaynaklı.

Ayhüznü’nü çıkarıp hikâyeleri aynen yazabilir miydim bilmiyorum. Ayhüznü her şeyin ötesinde son birkaç yılda bana pek çok açıdan yardımcı olmuş değerli bir dostun yansıması. Elric benim fantazi benliğimse Ayhüznü de bu dostun fantazi benliği (ben öyle görüyorum). Kasvetli bir ruh haline sahip değilimdir genelde. Elric kendi içine kapandığında ya da kendine acıdığında onun hakkında bir şeyler söylesin diye Ayhüznü’nü yazdım.

Elric’in geçmişine dair daha fazla bilgi ve nasıl olduğu, kişi haline geldiği hakkında ipuçları “Lanetli Lord’un Ölümü”nde bulunabilir. Bunun yokluğundan haberdardım ve burada birazcık düzeltmeye çalıştım.

Karşılaştırma kıstası alarak Gray Mouser’ı kullanmanızdan memnuniyet duydum çünkü Mouser’ın büyük bir hayranıyım. Belki de Ayhüznü de Mouser’a bir şeyler borçludur. Elric’in materyalistten ziyade idealist olmasına gelince, bunun sebebi büyük ihtimalle bana sürekli idealistten ziyade materyalist olduğumun söylenmesi. Bunu duymak hoşuma gitmiyor ama doğru olabilir.

Elric’in tehlikelere aldırış etmemesi belki de cesaretten ziyade panik kaynaklıdır. Öte yandan Mouser tehlikeyi yabana atmaz; değerlendirir ve eyleme geçer. Conan... şey…

Elric hikâyelerinin kozmolojisi büyük ihtimalle orijinal ilhamını iki yerden alıyor; (hayran olduğum) Zerdüştlük ve Anderson’ın Three Hearts and Three Lions’ından. Ondan sonra gelişti tabii. Düzen şöyle bir şey...

KOZMİK TERAZİ

“

“

“

“

“

“

denge

/ \

Düzen Kaos

Gri Lordlar

Elementaller

İnsanlar

Düzen Büyücüleri Kaos Büyücüleri

Hayvanlar

Düzen’e sadık İnsanlar Kaos’a sadık İnsanlar

vs.

vs.

Daha kompleks bir çizelgem de var. Altıncı hikâyede kozmoloji netleşiyor ve okuyucu son hikâyeleri okurken geri kalanı zaten anlar.

Elric hikâyelerini farklı bir seviyede incelemek isteyen herkese büyük ihtimalle yardım etmişimdir. Kim istemişti?

MELNIBONÉLİ ELRIC’İN GİZLİ YAŞAMI

(1964)

Yıllar önce, henüz on sekiz yaşındayken The Golden Barge isimli bir roman yazmıştım. Bu roman kendine dair hiçbir bilgisi olmayan, genel olarak da çok az bir şey bilen küçük bir adamın sonsuza kadar uzanıyormuş gibi görünen bir nehirden aşağı yol alan ve yakaladığı takdirde içinde bütün gerçeklerin, sırların ve problemlerinin çözümünü bulacağını düşündüğü büyük bir Altın Mavna’yı takip etmesi hakkında alegorik bir fantaziydi. Yolculuğu sırasında farklı insanlarla tanışıyor, bir ilişki yaşıyordu vesaire. Yine de Altın Mavna’ya ulaşmak için yaptığı her şey onu mavnadan daha da uzaklaştırıyor gibiydi. Nehir Zaman’ı, mavna insanın kendi içinde bulabilecek olmasına rağmen hep dışında aradığı şeyi temsil ediyordu falan filan. Böyle romanların adetinden olduğu üzere benim romanımın da hüzünlü bir sonu vardı. Ayrıca bitirdiğimde fark etmiştim ki pek çok sahneyi sakarca ve çocukça betimlemiştim. Ben de bir kenara atıp gelecekteki alegorilerimin alışılageldik bir anlatımın içinde olmasına karar vermiştim; yeni en iyi sembollerin tanıdık objelerde bulunan semboller olduğuna. Örneğin kılıçlar.

Yaklaşık yirmi yaşına gelene kadar fantastik kurguya büyük bir ilgi duymuştum, özellikle de Robert E. Howard, Clark Ashton Smith ve benzerlerinin yazdığı türden kılıç ve büyü hikâyelerine; ama daha dolaylı duygusal edebiyat formları ilgimi çekmeye başlayınca önceki ilgim azaldı, tıpkı Edgar Rice Burroughs’un hikâyelerine eskiden duyduğum ilginin azalması gibi. Arada bir, birkaç kılıç ve büyü hikâyesinin tadını çıkarmaya devam ediyordum, özellikle de Poul Anderson’ın The Broken Sword’u ve Fritz Leiber’in Gray Mouser hikâyelerinin. Bu eski sadakatleri bir kenara bırakmadan kısa bir süre önce Fantastic Universe’ten Sprague de Camp ve Hans Santesson ile irtibata geçip yeni bir Conan hikâyeleri serisi yapmak üzere konuşmuştum.

Sanırım 1960 güzüydü. Sexton Blake Kütüphanesi için çalışıyor, Suspense için (Argosy’nin kısa ömürlü yoldaşı) bilimkurgu okuyordum ki Fleetway Basım-Yayın’dan arkadaşım Andy Vincent’a rastladım. Kendisi Harry Harrison’ın eski bir dostuydu (ki Harrison bir süreliğine Fleetway’e dışarıdan çalışmıştı). Andy bana Harry ve Ted Carnell’le Fleetway fuayesinde buluşacağını ve bana da gelmemi söyledi. Hatırladığım kadarıyla Harry ile ilk orada tanıştım. Daha öncesinde Ted’e birkaç hikâye satmıştım. Bir tanesi Barry Bayley ile ortaklaşa bir işti ve sattığından çok iade edilmişti. Daha sonra bir bardayken Ted’le Robert E. Howard üzerine konuşurken Ted, Science Fantasy’de Conan tarzı bir şeyler yayımlamayı düşündüğünü söyledi. Fantastic Universe iflas ettiği zaman suya düşen Fantastic Universe fikrinden bahsettim ve yaptığım şeylerin durduğunu, isterse ona gösterebileceğimi söyledim. Olur dedi. Birkaç gün sonra ona ilk bölümü ve bir Conan hikâyesinin taslağını gönderdim. Doğruyu söylemek gerekirse Howard’ın tarzında yazmak kısıtlayıcıydı, kahramanın da sınırları vardı ve Ted’in hoşuna gitmesi durumunda on bin kelimelik bir hikâye daha yazmak için yanıp tutuşmuyordum.

Ted’in hoşuna gitti ya da en azından yazıları beğendi ama bir yanlış anlaşılma olmuştu. Conan’ı istemiyordu, aynı çizgide başka bir şey istiyordu.

Bu bana daha çok uyuyordu. Alışılageldik kılıç ve büyü kahramanlarından mümkün olduğunca farklı bir kahraman yaratmaya ve anlatımı kendi “ciddi” fikirlerim için bir araç olarak kullanmaya karar verdim. Şimdi fark ediyorum ki o fikirlerin pek çoğu romantikti ve uzadıkça uzayan, henüz bitmemiş, kafa karıştırıcı olan ve görüşümü karartan trajik bir aşk ilişkisinin etkisinde kalmışlardı. Fleetway için sayfalarca gündelik yazı yazıyordum ve haftada kazandığım 70 ila 80£’un büyük bir kısmını da içkiye yatırıyordum ve pek çok şişe kırılıyordu. Büyük bir gururla hatırladığım şey ise 1960 ya da 1961 kışındaki en büyük başarım Piccadily yakınlarında iyi bilinen bir restoranın kırılmaz dökme camdan yapılma kapısını tamamen kırmaktı. Ve işletme özür dilemişti…

Bunları Elric’in yaratımı sırasındaki ruh halimi betimlemek için anlatıyorum. Özellikle ilk Elric hikâyelerini okuduysanız Elric’in bakış açısının benimkine benzediğini göreceksiniz. Elric bendim (1960/61’deki ben), ihanet eden ve ihanete uğrayanın birbirine karışmış nitelikleri, genel olarak yaşam karşısında şaşkınlık, her şeye bir çözüm aramak, bu şaşkınlığın şiddet, alaycılık ve intikam isteği ile ifade edilmesi… Bunların hepsi benim karakterimin birer parçasıydı. “Rüya Gören Şehir” hikâyesini yazma fırsatı yakaladığımda kahraman-kötü adamımla kendimi yakınen özdeşleştiriyordum. Kendimi dışlanmış biri olarak görüyor (şimdi geriye dönüp baktığımda büyük oranda nedensiz başka bir romantik fikir) ve Elric’in fiziksel farklılıklarını da buna uygun yansıtıyordum:

Garip kıyafeti zevksiz ve çiğdi; giydikleri, hassas yüzü ve uzun parmaklı, neredeyse kırılgan elleriyle tezat içerisindeydi ama yine de bununla övünüyordu. Zira herhangi bir yere ait olmadığını, aykırı, dışlanmış biri olduğunu gösteriyordu. Aslında bu tarz egzotik şeyler giymesine gerek yoktu çünkü …[o] gücünü gizli ve korkunç bir kaynaktan alan saf bir albinoydu.

(Ruh Hırsızı, s. 49)

Hikâye kişisel sembollerle doluydu (birkaç tanesi dışında bütün hikâyelerde olduğu gibi). “Gizli ve korkunç kaynak,” benim ve diğerlerinin, zayıflığı kaynağında tedavi etmek yerine mental ve fiziksel desteklere bel bağlama eğilimini sembolize eden kılıç Fırtınayaratan’dı. Benim için Elric genel anlamda insanın sevgi-nefretiyle, kötü-cömertliğiyle, özgüvenli-şaşkın eylemleriyle çelişikliğini sembolize ediyordu. Elric kendisinin soyulduğunu zanneden bir hırsız, aşktan nefret eden bir aşıktır. Kısacası herhangi bir şeyin doğruluğundan emin olamaz, kendi duygu ya da isteklerinden bile. Daha dolaysız alegorileri olan serinin ikinci hikâyesi “Tanrılar Gülerken”de bu net bir şekilde aktarılıyor. Maalesef Ted başlığın geçtiği satırları hikâyeden çıkardı:

Ben girdabıyım dünyanın, tanrılar gülerken;

O saklı denizdeki tutkular girdabı

Tüm kıyılarıma vuran zaman dalgalarıdır,

Ve kısa menzilde kara sular dolanır.

–Mervyn Peake, “Shapes and Sounds”

Bence bu hem başlığa hem de Ölü Tanrı’nın Kitabı’nı aramak üzere çıkılan maceraya daha çok anlam katıyordu. Ölü Tanrı’nın Kitabı, evrendeki bütün bilgilerin içinde bulunduğu rivayet edilen mitik bir eser. Elric en sonunda hayatın gerçek anlamını bulacağını hissediyor. Bu ihtiyacı nispeten retorik bir şekilde ifade ediyor. Kanatsız kadın Shaarilla ona kitabı neden istediğini sorduğunda şöyle cevap veriyor [dergi versiyonunda]:

“İki şey bilmek istiyorum. Nihai bir Tanrı var mı yok mu? Hayatlarımızı Düzen mi yoksa Kaos mu idame ettiriyor? Filozofların dediğine göre insanların bir Tanrı’ya ihtiyaçları var. Onlar mı bir tane yarattı yoksa o mu onları yarattı?” vs. vs.

Burada diğer pasajlarda olduğu gibi şaşkınlık metafizik şekilde ifade ediliyor, çünkü o zamanlarda, temel olarak aldığım eğitimden dolayı mistisizmle içli dışlıydım. Ayrıca metafizik terimler bir kılıç ve büyü kahramanı ve büyülü, düşük teknoloji içeren dünyasını betimlemek için uygundu.

Sanki çok eski bir zamandan bahsediyormuşum gibi “o zamanlarda,” gibi terimler kullanmam garip gelebilir ama pek çok açıdan, azıcık daha olgunlaşmış, ne yaptığını daha çok bilen ve mutlu bir şekilde evli olan bu halimdeyken bütün bunlar gerçekten çok eski bir geçmişte yaşanmış gibi geliyor.

Ölü Tanrılar’ın Kitabı bir rahim-sembolü olmasını planladığım devasa bir yeraltı dünyasında bulunuyor ve kitabın Muhafızı ile felsefi bir sohbetten sonra Elric kitabı buluyor. Bu pasaja şu anda baktığımda daha kısa da yazılabilirmiş geliyor... ama neyse:

Ölü Tanrılar’ın Kitabı kocamandı. Kapağının üzerinde yabancı mücevherler vardı ve ışığın kaynağı bu taşlardı. Parlak renklerle parıldıyor, zonkluyordu.

“Sonunda,” dedi Elric tuttuğu nefesini vererek. “Sonunda... Gerçek!”

Alkol almış biri gibi sendeleyerek öne çıktı ve soluk ellerini vahşi bir yakıcılıkla aradığı şeye uzattı. Elleri Kitap’ın zonklayan kapağına dokundu ve titreyerek kapağı açtı . . . Kapak çatırdayarak yere düştü ve parlak mücevherler parkelerin üzerine saçılıp dans etti. Elric’in titrek elleri altında sarı bir toz yığını vardı.

Ölü Tanrılar’ın Kitabı ve Altın Mavna aynı şeyler. Yalnızca insanoğlunun hasret dolu hayalgücünde varlar. Hikâyeye göre insanı bir gecede şaşkın bir bilgisizlikten tam bir bilgi sahibi haline getirecek bir Kutsal Kase yok; cevap zaten içinde, tabii kendini eğitip bulmaya çalışırsa. Tarih boyunca üzerinde fazla durulmuş bir bilgi ama yine de hep göz ardı ediliyor.

Üçüncü hikâye olan “Ruh Hırsızı”, bu temayla devam ediyor ama farklı semboller işin içine giriyor. Doğrudan mitik materyali kullandığında kendiliğinden gelen Jungcu sembollerle birlikte Freudçu semboller de kullandım. Bu alaylı bir denemeydi ve seriyi popüler hale getirmek için bayağı bir yoldu. İşe yaramışa benziyordu. “Ruh Hırsızı,” pek çok şey olmasının yanında yazdığım en pornografik hikâyelerden biri. Freudçu anlamda bir gecelik sevişmenin betimi.

Ki bu da beni başka bir noktaya getiriyor. Hikâyelerde cinsel karşılaşmaların doğrudan betimi nispeten az ve olanlar da büyük oranda romantik bir hale getirilmiş olsalar da bütün Elric destanı durum ve sembol seçimi bakımından oldukça ağır cinsel imalara sahip. Çoğu kılıç ve büyü hikâyesinde durum böyle ama materyalini bu derece anlayan, kullandığı şeyi bilen ilk fantazi yazarı olabilirim. “Ruh Hırsızı”ın (dergi hikâyesinin, kitap değil) aldığı büyük tepkiden biraz bıkmamış olsaydım keşfettiğim şeyi daha çok kullanabilirdim.

Kimi eleştirmenler korku hikâyesinin (ve çoğu zaman bilimkurgu hikâyelerinin de) pornografik hikâyelerle olan yakın ilişkisine dikkat çektiler zaten, o yüzden oraya girmenin bir anlamı yok.

Elric destanının pornografik içeriği beni pek ilgilendirmiyor ama birkaç hikâyede seks ve şiddet arasındaki ilişkiyi ima ettim ve gerçekten de hikâyelerde bulunabilecek bir düzine sendrom var, özellikle de hikâyelerin fikir olarak ilk oluşmaya başladığı zamanlarda benim cinsel sevgi, bir ifade olarak şiddet vs. vs. ile olan ilişkim göz önünde bulundurulursa. Yaptığım şeyin benim tarafımdan yapılan yorumu bile yoruma açık bu durumda!

Alegori, Science Fantasy’deki on hikâyede de (içinde Elric’in bulunmadığı “Tanelorn’u Kurtarmak İçin…” de dahil) var ama fikirlerim daha iyi biçimler alıp duygularım olgunlaştıkça alegorinin de vurgusu değişiyor. Son Elric hikâyesinde, desteği olan kılıç Fırtınayaratan dönüp Elric’i öldürdüğünde, bu bir anlamda insanoğlunun dilek-fantazilerinin bir kısmının yok edilmesine sebep olabileceğini temsil ediyor. Örneğin Hitler, sözde politik mezhebini bir dizi dilek-fantazi üzerine kurdu (bu yakın zamanda burada basılan garip kitap Dawn of Magic’te ayrıntılı bir şekilde anlatılıyor). Bu eski bir ikilem ve belki çok fazla tekrarlandığından dolayı biraz da bayatladı ama inandığımızın ne kadarı ve dilediğimizin ne kadarı doğru? Hitler, Bin Yıllık İmparatorluk’unun hayalini kurdu; Chamberlain, Savaş Olmayacak dedi. Her ikisi de söylediğine inanıyordu; ikisi de yalın gerçekleri korkutucu derecede gözardı ediyorlardı, tıpkı çoğu insanın (kamuya yaptıkları açıklamalar her zaman inandığı şeyler olmayan politikacılar değil yalnızca) bugün yalın gerçekleri gözardı etmesi gibi. Bu benim yeni yaptığım bir keşif değil. Büyük ihtimalle dünyada yapılmış en eski keşiflerden birisi ama kısmen yayımlanmış eserlerimin büyük bir çoğunluğunun işaret ettiği nokta bu. Bir zamanlar bir parti dergisinin editörü olarak çalışıyordum (sözde parti adayları için bir bilgi dergisiydi) ve bu düşüncem daha da perçinlendi. Bir fantazinin kurulması garip bir süreç ve bazen, konudan azıcık saparsak böyle oluyor.

Gerçekler toplanır, birbiriyle ilişkilendirilir ve ortaya bir resim çıkar. Resim her ne kadar gerçekleri ilişkilendirenlerin kişilikleri tarafından etkilenmiş olsa da oldukça doğrudur. Resim politikacıya verilir. Politikacı dürüstse gerçekleri kasten çarpıtmayacak, onları genel halk tarafından anlaşılması için basitleştirilmiş bir şekilde sunacaktır. Bunun için bir seçim gereklidir ve politikacı, kasten gerçekleri çarpıtmak istememiş olsa bile bu seçim resmi tanınmaz bir hale de getirebilir. Diğer tür politikacı kendisi ya da partisinin ispatlamak istediği şey için neredeyse otomatik olarak seçer ve çarpıtır. Fantazi böyle başlar. Bir süre sonra gerçek resim neredeyse geri getirilmeyecek derecede bozulmuştur.

Bu yüzden doğru olmasını istediğimiz bir şeyi kanıtlayan sahte bilgiye bel bağlamak tehlikelidir.

Elric serisinin temel mesajlarından bir tanesi bu ve farklı seviyelerde birkaç tane daha mesaj var.

Dönüp hikâyelerde sembol ya da alegori aramanızı istediğimi düşünmeyin. The Golden Barge’ı bırakmamın sebeplerinden biri eğlendirici olmamasıydı. Elric hikâyeleri eğlendirici olma amacı taşıyor ama eğlence seviyesinin ötesinde bir öz arayan varsa onlar da aradıklarını bulabilirler.

Alan [Dodd], Elric üzerine bir yazı yazmamı istediğinde bunları yazmamın temel sebeplerinden bir tanesi, ilk kitabın bazı profesyonel eleştirmenler tarafından (görünüşe göre dikkatli okumaya tenezzül etmemişler) bir Conan taklidi olarak nitelendirilmiş olmasından dolayı duyduğum hayal kırıklığı. Bir hikâyeye fikir ve duygularınızı koyduğunuzda –sizin olan düşünce ve duyguları– hikâye iyi ya da kötü olsun, size taklitçi ya da intihalci demeleri pek umrunuzda olmuyor. Büyük ihtimalle sosyeteden bir kıza aşık, evli bir kadınla ilişkisi olan genç bir reklamcılık şirketi yöneticisi hakkında milyonuncu roman daha demin yayımlanmıştır ama yazarı taklit ya da intihalle suçlanmaz. Önemli olan materyalin kendisi değil, kişinin seçtiği materyali nasıl kullandığıdır.

Bu, New Worlds’te yayımlanmış olan ilk uzun Fırtınayaratan eleştirisidir. Belki de kendi dergimde eleştirilmesine izin vermemeliydim ama yazan Alan Forrest o zaman ulusal bir gazetenin edebiyat editörüydü, kitabın bilimkurgu ve fantazi türlerinde çok bilgili olmayan biri tarafından eleştirilmesinin en iyisi olduğunu düşünmüştüm. Ayrıca kitabın bana hikâye satmak isteyen birisi tarafından eleştirilmesini istemiyordum. Forrest bence bu tarz kurgunun 1965 okurlarına nasıl garip ve eşsiz olduğuna dair bir fikir veriyor.

SON YARGI

Alan Forrest (1965)

Fırtınayaratan büyük, kendine ait bir hayatı olan büyülü, kötü bir kılıç. Vampirlerin kurbanlarının kanını emmesi gibi ruhları emiyor. Michael Moorcock’ın kana bulanmış ve büyülü, anti-zaman ve anti-tarih dünyasında geçen garip, yeni romanındaki gerçek kahraman/kötü karakter. Bu dünyada kâbustan çıkma ordular savaşıyor, heykeller çığlık atıyor ve kadın kahramanlar bir büyücü şapkasını çıkardığında büyük, beyaz solucanlara dönüyorlar.

Bay Moorcock, bu cehennem iksirini yaratıcı bir şekilde karıştırıp okuyanın nefesini kesiyor. Yazdığı tür içten gelen bir egzotikliği olan ve bize çok egzotik bir ırk olduğumuzu hatırlatmak için var olan yazarların hep tercih etmiş oldukları bir alan.

Aklıma Mervyn Peake ve son yıllarda ortaya çıkan Jane Gaskell gibi isimler geliyor. Fırtınayaratan (Herbert Jenkins, 12/6d.) benim için Bayan Gaskell’in Atlantis hakkındaki romanı The Serpent gibi topyekûn bir iştirake ve sıradışı bir bütünlüğe sahip.

Bay Moorcock’ın Parlak Melniboné İmparatorluğu “tarih kaydedilmeden on bin yıl önce ya da tarihçeler yazılmayı bırakıldıklarından on bin yıl sonra,” var oldu. Anlatması oldukça zor ama Viktoryen Gotik dokunuşları, Wagnerci bir karanlığı ve hatta Vahiyler Kitabı’nın fısıltılarını içeren ilkel bir tür mit-diyarı.

Ana tema, Düzen ve Kaos Kuvvetleri’nin evrenin geleceği için verdikleri savaş. Karakterlerin bir tür insan formu var ama anlatılana göre insandan düşükler; kendilerinden sonra gelecek gerçek insanların dünyasının niteliğinin şeklini belirlemek için komplolar kurup kan döken hayaletimsi, destansı tipler.

Fırtınayaratan, İyi ve Kötü’nün sonsuz mücadelesi hakkında heyecan verici bir fantazi. Düzen kuvvetlerine Melniboné’nin son hükümdarı, çok fazla fiziksel gücü olmayan, gücünü ruh emen kılıcından alan kızıl gözlü bir albino olan Elric liderlik ediyor. Elric, Fırtınayaratan’ı elinde tutarken sanki boyu üç metre ve Jagreen Lern adındaki Teokrat, savaşçı-rahipleri ve Cehennem Lordları’na kafa tutabilecek güçte. Kılıç olmadan ise orta düzeyde beceriye sahip bir hafifsiklete karşı koyamayacak kadar güçsüz..

Elric harika bir karakter; çok yönlü ve bir mit karakteri olmaya uygun. Bildiğimiz güçlü ama masum kahraman da olabilirdi. Bay Moorcock bunu yapmıyor.

Elric ve Fırtınayaratan –ikisi arasında ustaca oturtulmuş bir sevgi-nefret ilişkisi var; biri diğeri olmadan yapamıyor– şans, kader, büyü ve insanın özgür iradesini boğan bütün doğaüstü güçlerin egemen olduğu bir dünyada sahneye çıkıyorlar. Atmosfer soğuk ve bunaltıcı, bu belki de Bay Moorcock’ın hayranlık uyandırıcı romanında bana biraz batan tek şey.

Bilimkurgu, fantazi ve benzer edebi türlerde tatlılık ve ışık beklemiyorum ama keşke Michael Moorcock gibi daha çok genç yazar bize kozmik bir kuklacının iplerinde dans etmeyen, kaderlerini kendileri yönlendiren karakterler gösterseler.

Ama Fırtınayaratan’ı gözden kaçırmak mümkün değil. Jagreen Lern, Elric’in eşini kaçırıp Elric ve dostları Pan Tang’ın kötü adamlarını paketlemek üzere hızlı bir şekilde Oflayan Çöl ve Soluk Deniz’i geçmeye başladıkları andan itibaren heyecan ve kan hiç bitmiyor.

Elric melek değil, atlılar üzerine geldiklerinde kızıl gözlerinde nefret parlıyor. “Gaddar olabilir, kötü büyüler yapabilirdi ve merhameti çok azdı ama atalarından çok daha vahşi bir şekilde sevip nefret etmek de yetileri arasındaydı.” Sırf işine geliyor diye bir adamın kafasını kesip soruları sonra sorabilir.

Ama yavaş yavaş kan ve nefret dolu bir dünyada yalnız ve iyi bir adam haline geliyor. Ve Bay Moorcock’ın diyarları oldukça ilgi uyandırıcı.

Kana bulanmış adamların gecenin içinden çığlık atarak çıktıkları, yüzlerinde sırıtışla çıkagelen kukuletalı gece yarısı dehşetleri, korkunç, feryat eden kanatlı kadınların kesik kanatlarıyla cinnet geçirmiş gibi koşuştukları, siyah, fare dolu savaş gemilerinin havayı ateş toplarıyla doldurdukları ölüm dolu denizlerin olduğu kara savaş alanları var.

Elric onları, dallarını parmaklar gibi kullanıp parçalamaya çalışan vampir ağaçlara karşı vampir kılıcıyla savaşıyor. Zamanda yolculuk edip başka bir çağın ölü kahramanı Roland ile çarpışıyor ve büyülü boynuzu alıyor.

Çok mu kan var? Hikâyelerin garip yaratıcılığının nefes kestiğini söylemiştim. Hiç mi nefes alamıyorsunuz? Bay Moorcock’ın eserinin bu tarz eserlerde olduğu üzere kendisinin bir parodisi haline gelme ihtimali var mı? Bu kitabın gücüne bakılırsa bundan kıl payı kurtuluyor ve Fırtınayaratan’ı tavsiye ediyorum. Sıkışık durumda olsam Arthur’un Excalibur’u yerine kötü doğası gereği istediği şeyi yapan, canlı ve sinsi bir şekilde durup neredeyse diğer bütün karakterler hapı yutarken gülen Elric’in kılıcını tercih ederim.

En önemlisi de Bay Moorcock’ın iyi ve kötü arasındaki savaşının hüzünlü bir hikâye olduğunu hissediyorum. Eski bir doğaüstü alacakaranlık dünyasında bunlar gerçekten yaşandıysa pek çok insan boşu boşuna ölmüş.

Elric, dünyanın düzgün bir geleceği olsun diye savaştı, kendisinin içinde yaşayamayacağı bir dünya için. Şansımıza ne denk geldi? Buchenwald, atom bombası ve beyin yıkama. Belki Bay Moorcock’ın dünyasında da buna benzer şeyler vardır? Büyücüler, bizim kendi dünyamızda yaptıklarımızdan daha kötüsünü orada yapmış olabilirler mi?

ZENITH MEKTUBU

Anthony Skene (1924)

“Woodlands”

Pakhill Gdns

Woodford Green

Essex

2.7.24

Sayın Bay Young,

Çok teşekkürler!

Union Jack’in editörü, hikâyeler hakkında elbette okuyuculardan bol bol mektup alıyor ve çoğunun Zenith hakkında söyleyecek bir şeyleri var.

Hepsi övgü dolu değil, hatta bazıları tam tersi; ama Albino genellikle çok seviliyor (ya da hiç sevilmiyor).

Bu bence onlara olduğu kadar siz ve benim için de Zenith’in yaşayan bir insan olduğunu gösteriyor. Bir hayalet hakkında güçlü duygulara sahip olmak mümkün değil.

Tabii takdir insanın hoşuna gidiyor. Edebi sanat anladığım kadarıyla kelimesi kelimesine yazarın aklından okuyucunun aklına belli ilgi ve duyguların tercümesidir. Sizin için Zenith’in yaşadığını okuduğum zaman en azından mevzubahis sizken başarılı olduğumu görmekten memnun oldum.

1913’te West End’de yaklaşık elli beş yaşında gerçek bir albinoyla tanışmıştım.

Derbeder bir ahbaptı; parmaklarında tütün lekeleri, kıyafetlerinde yemek kırıntıları ve izleri... ama pahalı kıyafetler giyiyordu ve tuttuğunu koparan gibi bir havası vardı.

Birkaç gün içinde onu unuturdum; ama bir saat sonra beş kilometre uzakta öğle yemeğimi yemek üzere oturduğumda restorana girip birkaç metre yakınıma oturmuştu.

Bu tesadüf beni etkilemişti ve U.J. hikâyeleri için Blake gibi banal olmayan bir ana karaktere ihtiyaç duyduğumda bu albino ahbabı yeniden yaratmış, “kalbin isteğine yakın bir şekilde yoğurmuş”tum.

Eminim siz de takdir edeceksinizdir ki Bay Young, hepimizin içinde kibirli bir hilekar var ama gelenekler ve erdemler tarafından zincirli bir halde. Onu Jekyll ve Hyde tarzı serbest bırakma numarası ise yazarın işi. Gerçek hayatta bir hilekarın kısa hayatının heyecanı elde edilemez, aman diyeyim; ama dolaylı olarak koltuk ve sigarayla yalnızca eylemlerini değil, tepkilerini de deneyimleyebilir. Size çoktan yaptığınız çıkarımı anlatıyorum.

Romanlarım konusuna gelince; korkarım hiç yazmadım. İğrenç gerçek şu ki roman yazmak para kazandırmıyor. Bir roman yazmayı planladım ve yakında yazacağım. İyi olacağını düşünüyorum ama 50£’dan fazla kazanmayı beklemiyorum. Yaşamak zorundayım, Bay Young. Roman yazmak pahalı bir hobi.

Onun dışında bütün uzun hikâyelerimi okumuşsunuz. Bana göre (ki büyük ihtimalle bu konuda pek güvenilir kabul etmemek gerekir) yazdığım en iyi bölümler “The Case of the Crystal Gazer”daki iki bölümden birincisi ve en iyi hikâye de “The Tenth Case” (“A Duel to the Death”ten hemen sonra, 1918’de yayımlanan). Editör, “The Curse of the Crimson Curtain”ı sevdi (yakın zamanda yayımlandı).

Bu Union Jack vs. hikâyelerine ek olarak gazete makaleleri ve bahsetmeye değmeyecek birkaç “kısa hikâye” dışında hiçbir şey yazmadım. Zenith hikâyelerimin çoğunun birer kopyası bende mevcut ama referans vermek adına bunlara sık sık ihtiyaç duyuyorum ve korkarım başka kopyaları piyasada çok yok.

Şu anda bir S.B. Kütüphane hikâyesi yazıyorum ve yayımlandığı zaman size de bir tane kopya göndermek isterim.

Union Jack’in ortalama okuyucusundan entelektüel olarak çok üstün olan birinde böylesine güçlü bir ilgi uyandırmış olmak koltuklarımı kabartıyor ve bana ilham veriyor.

Saygılarımla,

Anthony Skene

TEŞEKKÜRLER

The Savoyards (David Britton, Michael Butterworth, John Coulthart), John Davey ve Elric hikâyelerine dair kayıp ya da unutulmuş materyalleri bulmamda çok büyük yardımları dokunan Sporting Club Square sakinlerinin hepsine özel olarak teşekkür ediyorum. Bu baskının gerçek yaratıcıları onlar. Ayrıca Science Fantasy dergisinin editörü olan ve ilk Elric hikâyelerini sipariş eden rahmetli John Carnell’e de teşekkürler. Şevkleri, bunları yazmam için beni teşvik eden Jimmy Ballard, Barry Bayley ve beni epik fantazi yazma konusunda ilk ikna eden rahmetli Sprague de Camp’e. İlk fantastik hikâyesini neredeyse sipariş edecek olan rahmetli Hans Stefan Santesson’a. Bana ilham veren Jack Vance, rahmetli Poul Anderson’a ve zamanla dostum olan Fritz Leiber’in anısına.

Ve tabii ki sürekli yardımı ve gerçek, eski bir ilham perisi olup sevdiği şeyi öven, sevmediği şeyi tiksintiyle geri çeviren eşim Linda’ya teşekkür etmeliyim. Bu hikâyelerin bazıları kızlarım Sophie ve Katie de ilk kez insan yüzü gördüklerinde gün yüzü gördüler, bu yüzden onlara ve müdahil oldukları için büyük kepçe Formulamixer’a da teşekkür etmeliyim. Ron Bennett, Alan Dodd, Eric Bentcliffe, Arthur Thompson, Vince Clarke, Syd Bounds ve ben çocuk bir editörken Hatton Garden’daki Globe’u dolduran, fanzinleri komik ve edebi olan, bilimkurgu ya da fantaziyle hiçbir alakaları olmamasına rağmen benden tek parça isteyen, yayımlanmadan çok önce beni destekleyen herkes hakkında sayfalarca yazı yazabilirim. John Picacio ve şu anda ikinci on yılına giren bir kuruluş için. Ve son olarak Del Rey’den bu yeni baskıları en iyi hale getirmeye kendini adayan Betsy Mitchell’e teşekkür etmek istiyorum.

YAZAR HAKKINDA

Michael John Moorcock; Elric romanları, Cornelius Quartet, Gloriana, King of the City gibi eserlerin de dahil olduğu pek çok bilimkurgu, fantazi ve edebi romanların yazarıdır. Tartışmalara yol açan İngiliz bilimkurgu dergisi New Worlds’ün editörüyken Moorcock İngiltere’de ve dolaylı olarak Amerika’da New Wave’in gelişimini teşvik etti. Behold the Man isimli kısa romanıyla Nebula Ödülü’nü kazandı. Aynı zamanda Dünya Fantazi Ödülü, İngiliz Fantazi Ödülü ve daha pek çok ödül kazandı.

ÇİZER HAKKINDA

John Picacio; Harlan Ellison, Robert Silverberg, Frederik Pohl, Jeffrey Ford, Charles Stross ve Joe R. Lasdale gibi pek çok yazarın kitapları için kapaklar çizmiş olsa da ilk kapağını bir Michael Moorcock eseri için çizmiştir. Picacio, yalnızca Behold the Man’in (Mojo Press, 1996) Otuzuncu Yıldönümü baskısının kapağını çizmekle kalmamış aynı zamanda iç çizimlere katkı sağlayıp bütün kitabı tasarlamıştır. Moorcock’ın ilk zamanlardaki desteği ve teşviğiyle doğru zamanda yükselmiş ve o iş ile Picacio, kitap kapağı sanatçısı olarak çalışmaya başlamıştır. 2001 baharında mimarlık dünyasındaki işini bırakıp tam zamanlı profesyonel bir çizer olmuştur. Star Trek ve X-Men gibi pek çok derginin de kapağını çizmiştir. Üç defa En iyi Profesyonel Sanatçı olarak Hugo Ödülü’ne aday gösterilmiş, Locus Ödülü, iki kere Uluslararası Korku Loncası Ödülü, Chesley Ödülü ve kazanmak için büyük çekişmenin olduğu Dünya Fantazi Ödülü’nü kazanmıştır; hepsi de sanatçı kategorisinde. Moorcock’ın Behold the Man’iyle ilk sahneye çıkışından yaklaşık on yıl sonra Picacio, Elric baskılarının bu yeni ve ışıl ışıl Del Rey serisine katkıda bulunmaktan büyük bir gurur duymaktadır. Eşi Traci ile birlikte San Antonio, Texas’ta yaşamaktadır. Daha fazla bilgi için: www.johnpicacio.com.