"Dişi olan karadul örümceği, erkeğiyle çiftleştikten sonra onu bir güzel yermiş. Yediği erkek sayısı günde yirmiyi bulabilirmiş. Denilen odur ki erkek, sadece yavruları olsun diye kendini kurban edermiş.

Bir günde yirmi erkek! Ben bir tanesini bulmaya çalışırken maymun oldum, Allah'ın örümceği günde yirmi erkeği bulduğu gibi bir de mideye indiriyor!”

Çok sevgili Türk kızı,

Bir önceki kitapta mevcudiyetimizin ve istikbalimizin yegâne temelinin bir koca bulmak OLMADIĞINI anlatmaya çalışmıştım hatırlarsan. O kitapta bana verilen tavsiyeleri hiç uyguladın mı bilmiyorum ama sonunda başıma neler geldiğini gördün.

Şunu hiç unutma: sen belli bir yaşa gelene kadar kimileri evlen diye baskı yaparken kimileri de evlenmeni engellemek için elinden geleni ardına koymayacak! Nikâh masasına oturana kadar atlatman gereken çok badire, dahili ve harici çok bedhahların olacak.

Tüm bunlara rağmen akıl sağlığını koruyabildiysen seni gönülden tebrik ediyorum; yüce bir insan, eşsiz bir varlıksın sen Türk kızı!

Kocan Kadar Konuş I Diriliş Yazan: Şebnem Burcuoğlu Yayına hazırlayan: Esen Gür Kapak Fotoğraf!: Fethi Karaduman Yazar Fotoğrafı: Mustafa Çetin Kapak Tasarımı: Berkcan Okar Grafik uygulama: Havva Alp

Bölüm başlarındaki tüm alıntılar, Sabahattin Ali’nin eseri Kürk Mantolu Madonna'ya aittir. (Yapı Kredi Yayınları, İstanbul).

Türkiye Yayın Hakları:

© 2015, Doğan ve Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş.

.. 1 Baskı / İstanbul 2015 '*■

ISBN: 978-605-09-2304-9 Sertifika no: 11940

Doğan Egmont Yayıncılık ve Yapımcılık Tic. A.Ş.

19 Mayıs Cad. Golden Plaza No:l Kat:10 Şişli 34360 İSTANBUL Tel: (0212)

373 77 00 / Faks: (0212) 246 66 66 www.deikltap.com I saUs<S>dogankitap.com.tr

Basım yeri: Yıkılmazlar Basın Yayın Prom. ve Kağıt San. Tic. Ltd. Şti.

Adres: Evren Mah. Gülbahar Cad. No: 62/C Güneşli-Bağcılar/İSTANBUL Tel:

(0212) 515 49 47 Sertifika no: 11965

e-Babil Kütüphanesi ePub ebook PDF ekitap indir

i

İNCELDİĞİ YERDEN KOPSUN “Kafamdan söküp attığım sual tekrar belirdi: Niçin buralara geldim?”

"Hazır mısın Efsun?"

Beyaz bir köşkün bahçesindeyim. Başımı kaldırdığımda dev bir manolya ağacının dalındaki çiçeklerle göz kırpışıyoruz. Ayaklarım çıplak. Çimlerin yeşilliği tüm vücuduma enerji veriyor. Hava şeker gibi.

Sinan karşımda. Altında beyaz kanvas bir pantolon, üzerinde krem rengi keten bir gömlek var. O gülümseyince ben de gülümsüyorum çünkü bazı insanların gülümsemesi bulaşıcıdır. Hafiflediğimi hissediyorum. Malum, kaç zamandır kalbimin üzerinde biri oturuyordu. Sonunda kalktı şerefsiz.

"Hazırım Sinan."    % *

Bebek mavisi, uzun bir elbise var üzerimde. Saçlarım iki yandan örülmüş, arkada kavuşmuş.

"Nikâh memuru birazdan gelir."

İnceldiği yerden kopsun dedim, koptu. Asansörden iner inmez Sinan'a yaşattığım tüm o saçmalığı arkamızda bırakıp kimselere haber vermeden Burgazada'ya geldik. Bildiğin evden kaçtım. "Üzüldün mü sizinkilerden kimse yok diye?"

"Biri peşimden gelmeye kalksaydı eterle bayıltır dım. Keşke hayatımızın geri kalanım burada geçirsek." "Nasıl istersek öyle yaşayacağız. Artık kimse karışamaz bize."

Sinan, sol elimi elinin içine alıyor. "Kapa gözlerini." Avucumun içine bir şey koyuyor. Ne olduğunu anlamıyorum. Avucum sımsıkı kapalı.

"Bak bana."

Sinan'a bakıyorum. Ömrüm yettiğince bu içten gülen gözlere bakmak istiyorum. Elim hâlâ ellerinde. Ne koydu acaba avucuma?

"Seni ne kadar sevdiğimi biliyorsun, değil mi?" Dört yaşında bir kız çocuğu gibi kıkırdayarak başımı evet anlamında sallıyorum. Avucumu açıp içine bakmamak için kendimi zorluyorum.

"Rüyada gibiyim Sinan. Hâlâ inanamıyorum." "Ben de. Bu arada dün çok acayip bir rüya gördüm." "Hayırdır?" Beni mi gördü acaba rüyasında? Gözlerim ellerimize kenetli.

"Rüyamda İzzet Altınmeşe'nin beniydim."

Hiçbir şey anlamadığım için başımı yavaşça kaldırıyorum. Karşımda İzzet Altınmeşe duruyor. Beniyle birlikte.

Önce sağıma, sonra soluma, en son da yukarı bakıp derin bir nefes alıyorum. Şaka mı bu?

"İzzet Bey?"

"Efendim?"

Adam gayet sakin cevap verdi. Aklıma mukayyet olmalıyım. Panikle elimi, elinden çekiyorum.

"Siz nereden çıktınız? Sinan nerede?"

"Tel koptu Efsun."

"Hangi tel?"

-esse-

Zaman, namlunun ucundan rasgele havaya atılmış bir kurşun gibi ilerler. Zamanı durduramayız, geriye alamayız. Çok küçüğüz onun karşısında. Bu yüzden hızlı düşünmemiz, hızlı karar vermemiz, hızlı seçmemiz, kırdıysak hızlı telafi etmemiz, istenmiyorsak hızlıca gitmemiz gerekir kendi iyiliğimiz için. Ne yazık ki zamanı oyalama lüksümüz yok.

Kendimize karşı dürüst olalım. Verdiğim hiçbir karar için pişman değilim desek bile, derinlerde bir yerlerde içimizi kurt gibi kemiren pişmanlıklarımız yok mudur? Her şey başka türlü olabilirdi, diye düşünmemiş miyizdir hiç?

Pişmanlık, 'Bu kıyafeti nasıl giymişim, ya bu saçlar, bu kaşlar ne?' dediğimiz on dört yaşımızın ergenlik fotoğrafı gibidir. Kim en çirkin halini fotoğraf çerçevesinin içine koyup salonun baş köşesine yerleştirir? Çerçevelerin içinde hep güzel, mutlu yüzlerimiz vardır. Diğer fotoğraflara arada sırada bakarızj anılarımız canlanır, gülümseriz ve gerisingeri kutuya kaldırırız. Pişmanlık da böyle bir şeydir, aslında hep orada olan fakat gözümüzün önünde durmasını hiç istemediğimiz bir şey.

Pişmanlık, zamanın gerçekliğiyle aşık atmaktan acizdir. Bizim gibi.

Keskin bir ağrı hissediyorum başımın tam arkasında. Kulağımda bip, bip diye bir ses. Gözlerim jaluzi gibi hafifçe aralanıyor. Görüş: bulanık. Sol elime bakıyorum. Hâlâ sımsıkı kapalı. Açıyorum. Boş. Bir sürü iğne saplanmış koluma.

"Tel koptu Efsun."

Anneannemin sesi bu.

Kelimeler dilimin ucundan yuvarlanarak düşüyor. "Neredeyim ben?"

Dört bir yanımda fısıltılar başlıyor.

"Ben dedim hafıza kaybı bizim ailede irsi diye."

"Aman Türesin, senin hafızan gün içinde sadece on dakika yerine geliyor. Ne irsisi? Kız kafasını vurmuş."

Anneannem benden söz ediyor. Nereye vurdum ki kafamı?

"Anneannesinin kuzusu... Sinan'la bindiğiniz asansörün teli kopmuş."

Altı çift göz bana bakıyor: annem, anneannem, onun ikiz kardeşleri Üresin, Türesin ve kardeşlerim Ceren'le Tuğçe. Anneannemin verdiği bu bilgi, suratıma bir tokat gibi çarpıp beni kendime getiriyor. Sinan'a evlenme teklifi ettiğim asansörden söz ediyorlar. Tel koptu da biz yere mi çakıldık? İnceldiği yerden kopsun derken bunu kastetmemiştim! Ah be İstanbul, bir sabah da öperek uyandır.

"Efsun bu kaç?"

Türesin, parmaklarını üç yapmış, gözüme sokuyor. Üresin de kenardan bana sufle veriyor "Beş, beş" diye. İnsanın kendine geleceği varsa da gelemez.

Peki Sinan nerede? Ona ne oldu? Yaşıyor, değil mi? Allahım, çocuğu manyak ettim zaten, bir öldürmem eksikti.

Can havliyle yerimden doğrulmaya çalışıp kolumdaki kabloları çıkarmaya yeltenirken bizimkiler üzerime atlıyor.

Dayanamayıp soruyorum. "Sinan'a bir şey olmadı, değil mi?"

Annem beni teskin ediyor. "Sakin ol kızım, Sinan yan odada yatıyor. Kırık çıkık yok ikinizde de Allaha şükür."

Sinan'ın hayatını zindan ettim, evini bastım, asansörde tecavüze yeltendim, evlenme teklifi ettim, üstüne bir de asansörün ipi koptu, ölümden döndük... Gel de tüm bunlarla yüzleş şimdi. Kışın ilk iş evde kombiyi kökleyerek kendi cehennemimi yaratıp intihar edeceğim.

"Annesiyle babası da geldi. Onlar da yanda."

"Tanışmadınız, değil mi?"

"Tanıştık," diyorlar hep bir ağızdan.

Eyvahlar olsun! Böyle mi tanışacaktı ailelerimiz? Hani Sinanların evine ailecek gittiğimiz tatlı bir yaz akşamında

Sinan'ın annesine mutfakta yardım edecektim? Hani sapından buhar çıkan çaydanlığı sıcak değilmiş gibi tüm hanımlığımla kavrayıp çay dolduracaktım ince belli bardaklara? Hani kaleyi içten fethetmek üzere, tribüne tribüne banacaktım? Reva mı bu bana!

"Kimlerle tanıştılar bizden, isim verin."

"Kızım o ne biçim soru, hepimiz tanıştık."

"Sinan geldi mi yanıma?"

"Gelmedi."

Ben Sinan'ın yerinde olsam yanıma gelip gizlice serumumun kablosunu keserdim. Beni affedebilecek mi acaba? Rahat bir nefes alabilsem bu konu üzerinde daha çok tahmin yürütebileceğim fakat ailem, yazlıkta evi basan karıncalar gibi dört bir yanımı sarmış durumda. Babam nerede peki?

Tam o sırada babam içeriye elinde eczane torbasıyla giriyor.

"Kızım çok korktuk, yüreğimize indi. İlaçlarını aldım. Saatlerini de yazdım üstlerine."

Hastanede bile metronom gibi çalıştırıyorlar adamı.

Ben yatakta beyaz balina gibi yatarken, odamın aralık kalan kapısından bir ses geliyor. "Efsuncuğum, iyi oldun mu?"

Bunlar... Sinan'ın annesiyle babası, Mine Hanım ve Tuncay Bey. İkisini de en son on dört yıl önce görmüştüm fakat yüzleri buzlukta muhafaza edilmiş gibi. Hatırladığımdan daha kısalar. Bir de Mine Hanım esmerlikten sarışınlığa geçip 'Teni esmer, ruhu sarışınlar' kervanına katılmış. Üzerinde şık bir bluz ve etek, omuzlarında da bir hırka var. Sağ dirseğinden de büyükçe, pırıl pırıl, kırmızı bir çanta sallanıyor. Tuncay Bey göbeklenmiş. İçkiden değil, kalenderlikten muhtemelen.

Biz lisedeyken Mine Hanım ve Tuncay Bey'in sıkça tartıştıklarını hatırlıyorum. Bizzat şahit olmadım. Sinan anlatırdı. Hatta onunla yakınlaşmamızı sağlayan birkaç sebepten biriydi anne ve babasının evdeki tartışmaları. Onlardan kaçıp benim dostluğuma sığınırdı Sinan. Yaşadığınız bir huzursuzluğun sizi başka birine, güzel duygularla kenetlemesi ne tuhaf.

Hiç unutmuyorum, bir gece geç vakitte bizim apartmanın altına gelip aşağı inmemi istemişti. Altımda pijama, üzerimde montumla telaşla yanına inmiştim. "Çok sıkıldım evdeki kavgadan" demişti. Sımsıkı sarılmıştım ona. Dışarıdan baktığınızda size parmak ısırtacak bir hayatı vardı Sinan'ın. Fakat işte hiçbir şey dışarıdan göründüğü gibi pürüzsüz değil. O yüzden sahip olamadıklarımıza gıptayla bakmamalıyız. Senin lokman yanındaki değil, önündeki tabakta.

Teyze ve amca desem abes kaçar, öyle bir samimiyetimiz yoktu. Bu durumda resmi ilerleyeceğim.

"Mine Hamm, Tuncay Bey, merhaba... iyiyim, teşekkürler. Kusura bakmayın, doğrulamıyorum yerimden." "Yok, mühim değil. Çok korktuk gerçekten. Neyse ki sapasağlamsınız ikiniz de."

İnce düşünceli fakat mesafeliler bana karşı. Haklılar da.

Biricik oğulları benim yüzümden canından oluyordu. Peki Sinan, o niye gelmiyor?

"Annenler de perişan oldu..."

Mine Hanım kendince dertlenmiş ama annemler mutluluktan ölmek üzere. Anneannem telefona'yakın oturuyor, her an nikâh memurunu çağırabilir.

Tuncay Bey, başıyla odadaki herkese veda ediyor. "Tekrar geçmiş olsun. Biz de yandaki odadayız zaten, yine görüşürüz efendim."

Bin kere "Geçmiş olsun" deseler bile Sinan'ı görmeden geçmiş olmayacak.

Odanın duvarında sus işareti yapan o klasik hemşire fotoğrafı asılı. Üresin fotoğrafın altına geçmiş, sus işareti yapıyor, Türesin de buna kopmuş, gülüyor. Ne eğleniyorlar ya rabbim beraber.

"Sinan'ın annesiyle babası iyi insanlara benziyor. Gerçi biraz soğuk nevaleler... E tabii herkes İzmirliler gibi samimi olamaz." Peyker Sultan başladı.

"iyilerdir. Ben en son kaç yıl önce görmüştüm kim bilir."

"Samimi miydin sen?"

"Yani, ders çalışmak için Sinanlara gittiğimde karşılaşıyorduk. Çok bir samimiyetim yoktu."

"Onlar da pek ilgilendiler seninle, gelip gittiler odaya. Neden acaba?"

"Ölümden döndük, ondan gelmiş olabilirler mi?"

"Nereli bunlar? Ne iş yapıyorlardı tam olarak?"

"BalIkesirliler, peynir üretiyorlar."

"Peynir prensi... Kardeşi yoktu değil mi Sinan'ın?"

"Yok, tek çocuk."

"İyi, iyi... Çöpsüz üzüm."

"Aklından ne geçiyorsa, geçişi durdur. Kapandı o defter."

"Anneannesi, babaannesi hayatta mı? Belki ölmüşlerdir."

"Niye ölsünler yahu? Sen öldün mü? Bak dipçik gibisin."

"Zevzek. İlaçlar iyice bulandırdı kafanı senin."

Umutsuzluk, serumun kablosundaki sıvı gibi damla damla kanıma karışıyor. Yatakta herkese sırtımı dönüyorum. Göz kapaklarımın yavaş yavaş ağırlaştığını hissediyorum.

Gözümün önünden birbirinden karışık görüntüler geçerken on dört yıl önce Sinan'la tanıştığım günde buluveriyorum kendimi. Okul bahçesine sıralanmış servislerden hangisi benimki diye bakınırken servis numaramı, sekiz rakamını görüyorum araçlardan birinin ön camında. Sekiz numaralı servise binip arka koltuğun cam kenarına yerleşiyorum. Discman'imin kulaklığını takıyorum. ABBA çalıyor.

Servislerin hepsi bitişik nizam park edilmiş. Camdan dışarı baktığımda yandaki servisin camında bir çocuk görüyorum. O da benim gibi arka koltukta, cam kenarında oturuyor, kulağında kulaklıklar. Çocuk bana doğru kafasını çeviriyor. Bu... Sinan.

Olamaz! Böyle tanışmadık ki biz! O gün aynı servise binmiştik, o bana gıcıklık yapmıştı, ben ona âşık olmuştum.

O sırada benim bulunduğum arka koltukta bir hareketlenme hissediyorum. Yanıma biri oturuyor. Başka bir erkek. Dudaklarının oynamasından bana bir şeyler söylediğini anlıyorum fakat kulaklıklarımı çıkaramıyorum. Aklım diğer servisteki Sinan'da. Tekrar bakıyorum camdan. Sinan'ın servisi hareket ediyor. '

İçim korkuyla doluyor. Bizim hikâyemiz böyle başlamamıştı. Hikâyemiz bu şekilde başlarsa Sinan'la şimdiye kadar yaşadıklarımızın hepsi başka türlü gelişecek. Hatta belki gelişmeyecek bile. Yan yana duran servislere binen iki ayrı kişi olarak kalacağız.

Belki başkaları birden fazla kez âşık olabilir. Ben bir kere âşık oldum, o da Sinan'a. Aramızda ne geçmiş olursa olsun, iyisiyle, kötüsüyle ben Sinan'la olan anılarımı istiyorum. Servisim hareket ediyor. Panik halde ancak yarısına kadar açabildiğim camdan kafamı uzatıp olanca gücümle bağırıyorum.

"Sinaaaaanü!"

"Efsun?"

Gözlerimi açıp başımı kapıdan tarafa döndürüyorum. Sinan, ayağında havlu terlik, üzerinde sabahlık, elinde de serumu öylece duruyor. Yazık be bize... Senede Bir Gün filmi gibiyiz. Onu bu halde görünce utancımdan başımı önüme eğiyorum.

"İyi misin?"

Başımı kaldırıp cevap veriyorum. Başım kopsun.

"İyiyim Sinan. Sen?"

Hâlâ bana doğru bir adım atmadı. Muhabbeti nasıl devam ettirsem? 'Yağsız ve tuzsuz yiyeceğimiz, içi boş perhiz yemeğinde buluşalım mı?', 'Hastane bahçesinde bir çay mı içsek?', 'Hemşire fantezin var mı?', 'Serumun ne marka?'

İçim içimi yiyor. Asansörde yaşananlar için bana kızgın mı acaba?

"Sinan, asansörde sana sorduğum şey için..."

Ona sorduğum şeyin ne olduğunu bir tek o bildiğinden odadaki meraklı bakışlar havai fişek gibi oradan oraya zıplıyor.

Sinan lafımı bitirmeme izin vermiyor. "Tamam Efsun, sonra konuşuruz, haydi dinlen sen."

Kenarından, köşesinden hiçbir anlam çıkaramayacağım bir karşılık alıyorum Sinan'dan. Eğer ona bir şey olsaydı, ben nasıl devam ederdim bilmiyorum. Tamam, bu kadar yıldır gözümün önünde değildi ama bir yerlerde iyi olduğunu hissediyordum sanki. Sinan'la bir daha bir araya gelmesek bile onun güzel şeyler yaşamasını, mutlu olmasını, ona değer veren birini bulmasını isterim. Yani öyle 'Ya benimsin, ya toprağın' durumu yok.

Sinan bana buruk bir gülüş attıktan sonra odada- kilere selam verip çıkarken kapıyı açık bırakıyor.

"Ne sordun Sinan'a asansörde?" Annem zor tuttu kendini. "Evlenme teklifi falan etmedin, değil mi kızım?"

Çip mi taktırdı bunlar bana?

"Saçmalamayın. Tabii ki de etmedim."

"Aman kızım, hayatının hatasını yapardın yoksa. Görülmüş şey mi bir kadının erkeğe evlilik teklif etmesi? Adamın evet diyeceği varsa da demez."

Görülmemiş şey. Göremedik yani, kısmet olmadı. Bizimkiler, kafalarında soru işaretleri, tartışarak odadan çıkıyor. Bir tek babam kalıyor yanımda. Yatağımın kenarına oturup saçlarımı okşuyor. "Anlatmak ister misin?"

Sanırım isterim.    „

"Asansörde Sinan'a evlenme teklifi ettim baba. Asansörün teli bile dayanamadı, koptu."

Babam gülümsüyor. "Pişman mısın?"

Düşünüyorum... Zerre kadar pişmanlık yok içimde. Sinan'a bu soruyu sormamış olsaydım, işte o zaman pişman oldurdum. Madem zamana karşı hızlı davranıp hızlı karar almam gerekiyordu, o zaman kendi iyiliğim için doğru şeyi yaptım. Kalbimden yükselen sese karşı koymadım, tutmadım kendimi.

"Pişman değilim."

"Buradan hayırlısıyla bir çıkalım, yüz yüze konuşursunuz."

Eğer Sinan benimle konuşmak isterse, beni affederse, üzerine kafa yoracak sadece bir adet konu başlığımız var. En azından bundan sonra bizi şaşırtacak başka bir sürpriz yok. Bu da bir şey.

"Düzelecek mi her şey baba?"

Her şeyin düzeleceğini babadan duymak başka bir şeydir. Düzelmeyeceği varsa bile, o an için müthiş bir güven verir babanızın dudaklarından dökülen sözler. Annelerse durmaksızın konuştukları, çokça söylendikleri için bazen onları dikkatli dinlemediğimiz zamanlar olabilir. Baba az konuşur, öz konuşur. Çılgın bir kadın topluluğunun içinde kaybolmuş bir baba için özellikle geçerlidir bu.

"Düzelecek kızım. Bak görürsün, kısa bir zaman sonra güzel şeyler konuşuyor olacağız. Sen temiz kalplisin. İyi insanların başına iyi şeyler gelir."

Babamın elini tutuyorum. İyi ki yanımda.

Duygusal sohbetimizi kart bir ses bölüyor. Keşke millet olarak açtığımız kapıyı arkamızdan kapamayı öğrensek.

"Sinan nerede?"

Kapının önünde dikilen bodur kadına bakıyoruz. Kim bu? Babam da akşamın bu saatinde odamda beliren bu kadına anlam veremedi. Niye Sinan'ı soruyor? Konuştuklarımızı duymamıştır umarım.

"Resepsiyondaki kız bu odanın numarasını verdi. Sinan buradaymış."

Ha, burada. Dolaba sakladık.

Babam merakla soruyor. "Merhaba hanımefendi. Affedersiniz, tanıyamadık?"

"Cavide ben."

Kadın ismini o kadar heybetli söyledi ki bir an gerçekten tanımam gerektiğini düşündüm. Fakat sonuç negatif. Ünlü mü yoksa? Babamla birbirimize bakıyoruz, Cavide ismi bize bir şey ifade etmiyor.

"Sen Efsun musun?" diye soruyor kadın ters ters.

Ünlü olan ben miyim yoksa?

"Evet."

"Asansördeki Efsun?"

Diyalog gittikçe ilginç bir hal alıyor. Gözlerimi kısarak cevaplıyorum.

"Evet de... Siz kimsiniz?"

Bodur kadın babamla bana pür dikkat bakıyor. Kiralık katil gibi bir havası var. Sanki gizli görev verilmiş de hastanede beni yok etmesi gerekiyormuş gibisinden.

"Sinan'ın babaannesi..."

Sinan'ın babaannesi! Tabii ya! Sinan'ın annesiyle babasının baş huzursuzluk kaynağı babaannesiydi. O an hatırlıyorum. Mine Hanım, Sinan'ın babaannesiyle sonu gelmez bir mücadele içindeydi hep. Aslında Mine Hanım ve Tuncay Bey iyi anlaşıyordu da babaanne hep bir tekere çomak sokma vaziyetindeydi. İki kişinin bir evliliği kavgasız gürültüsüz götürmesi zaten yeterince zorken aradan fırlayan üçüncü kişi işleri daha da karmaşıklaştırabiliyor. Hele ki bu bir aile mensubuysa. Hele ki kaymvalideyse...

Sürprizi an, çomağı hazırla. Bir gece, ansızın giriverdi Cavide Hanım hayatımıza. Oysaki bu kadar yürekten çağırmamıştık kendisini.

KAYNANA KULLANMA KILAVUZU “Nasıl oluyor da bir insan diğer bir insanı bu kadar çok mesut edebiliyor? insanın içinde ne müthiş kuvvetlerin saklı olması lazım"

Rekabetin tatlısı iyidir, hoştur da, rekabet tatsızlaşırsa, içinde bulunduğun yarıştaki hedefini unutup rakibine takarsın kafayı. Bu da, yarıştan çekilmen gereken zamanlama konusunda gözlerini kör eder.

Yattığım yerden izlediğim rekabet, şu an için komik ve tatlı bir seyirde gidiyor. Diliyorum ki kimsenin gözüne bir zarar gelmez.

Anneannem ve Cavide Hanım, sağ tarafımdaki tekli koltuklarda birer firavun gibi oturuyor. Annemler Cavide Hanım'la tanıştıktan çok kısa bir süre sonra tehlikeyi fark ederek odadan sıvıştı, bir tek bu ikisi kaldı. Bir yandan Sinan'ı deli gibi merak ediyorum fakat korkudan yanına gidemiyorum, bir yândan gözümden uyku akıyor, bir yandan da bu iki kadın sesini sonuna kadar açtıkları bir dizi seyrediyor.

Anneannelerimizin kuşağı nerede ve hangi durumda olursa olsun dizisinden ödün vermez. Beni soracak olursanız aklımı yitirmek üzereyim çünkü her ikisi de televizyondaki dizi karakterleriyle sesli olarak kendi kendine konuşuyor. Ortada üç farklı dizi senaryosu var.

Anneannemin yazdığı (Muazzez Tahsin), Cavide Hanım'm yazdığı (Kerime Nadir), bir de gerçek senaristin yazdığı. Neyse ki Üresin ve Türesin burada değil.

"Bu kız yollu."

"Ne alakası var Cavide Hanım, kız namuslu. Asıl fesat onun arkasından oyunlar döndüren kardeşi. O sıçan suratlı kardeşine tav oldum zaten."

"Hem fesat diyorsun hem de tav oluyorsun Peyker Hanım."

"Biz İzmirliler tav olmayı sinir oldum manasında kullanırız efendim."

"Her şeyi yeniden icat etmeseniz olmaz zaten. Kız bildiğin yollu. Ağzında da Piti Pit sakız, cak cak..." "Tipi Tip o sakızın adı."

"Aman, onu da mı siz İzmirliler buldunuz?"

"Evet efendim her şeyi biz bulduk. İzmir büyükşe- hir tabii, Balıkesir gibi değil..."

Anneanneyle babaanne arasında gerçekten dramatik bir fark var mıdır dersiniz? Babaannemi ben altı yaşımdayken kaybetmişiz. Hayal meyal hatırlıyorum. Çok soğuk kış gecelerinde boş Vernel şişesini sıcak suyla doldurup ayaklarımın yanına koyar, "Aya- cıkların üşümesin," derdi. Yazın tüm gün denizde kovayla kürekle oynayıp kızarmış tavuğa döndüğüm

de yanıklarıma nişasta sürerdi. Gözümde arpacık çıkınca bir dua okuyup orta ve baş parmağıyla gözüme hafifçe üç kere tıklatırdı geçsin diye. Severdim ben babaannemi. Keşke daha fazla yaşasaydı. Ben onu severdim de neden babaannelere karşı bir önyargı var, bakın iş burada çetrefilleşiyor.

Aklımın dünyevi işlere ermeye başladığı günden beri ne zaman babaannemden açılsa konu, "Namaz kılmak istesem bana kıbleyi ters gösterecek kadar gözü dönmüştü kadının," diye başlar lafa annem. Düşünün ki babaannemi kaybedeli kaç yıl olmuş, annem hâlâ babaannemin arkasından, anneannem de kendi kaynanasının arkasından söylenir. Hatta anneannemle annemin çay saatlerinin vazgeçilmez muhabbetidir bu. Birer çay koyarlar, sonra da bin yıl önce olmuş şeyleri sanki beş dakika önce yaşamış gibi anlatırlar, sinirden kudururlar, deşarj olurlar, üzerine bir bardak daha çay içip gündelik hayatlarına geri dönerler.

Sonuçta her kaynana küçükken tatlı bir kız çocuğu ama sanırım büyüyüp oğlunu evlendirince rüzgâr bir anda tersine dönüyor. Düşünün ki anneniz çocukluğunu ve genç kızlığını annesinin kaynanasını dinleyerek büyüyor. Sonra da aynı şeyi size yaşatıyor. İster istemez bir önyargı oluşmaz mı insanda? Boşuna demiyorum etrafa karşı kulağını tıkamak zor diye...

Bir gün evlenirsem, evliliğimi ayakta tutmak için kaynanam olursa nasıl davranmam gerektiğiniA anlatıp durdu annemle anneannem yıllarca. Sanki evlendim de, bir kaynanamı idare etmem eksik kaldı.

'Kaynananın iki söylediğinden birini duyacak, birini duymazdan geleceksin', 'Kaynana her zaman haklıdır', 'Oğluyla arasına girmeyeceksin', 'Kaynananla mutfakta rakip olmayacaksın'... Böyle uzayıp gidiyor liste. Sanki kaynana küçük bir mutfak robotu, yanında da kullanma kılavuzu var.

Cavide Hanım'a bakıyorum. Yandan yandan anneannemi süzüyor. Anneannem gerçek bir İzmirli olarak hâlâ topuklu ayakkabılarından vazgeçmezken Cavide Hanım çoktan eczanelerde satılan burnu açık, kenarları yara bandı desenli krem rengi düz taban ayakkabıya geçmiş. Odaya girdiğinden beri kısa saplı, kutu gibi deri çantasını elinden bırakmadı, iki bacağının üzerinde sımsıkı tutuyor. Ne varsa içinde? Hayatıma sert bir giriş yapmasına rağmen olumsuz bir şey hissetmedim kendisine karşı. O da kendi halinde biri işte. Çok ayıp bence insana çat diye kaynana yaftasını yapıştırmak.

"Sen Sinan'a mı yanıksın?"

Hâlâ dizideki karakterlerle mi konuşuyor, yoksa bana mı sordu?

"Bana mı sordunuz?"

"Yok, Büşra'ya sordum."

"Büşra kim?"

"Dizideki yollu kız."

Bitti mi dizi? Ne güzel oyalanıyordu çocuklar. Cavide Hanım babamla konuştuklarımızı duydu mu acaba?

"Cavide Hanım ne alakası var?"

"Ne işiniz vardı asansörde?"

"Ben... Sinan bir şey verecekti de, ondan gittim." "Ne

verecekti? Allasen çok merak ettim."

Piti Pit verecekti. Sana ne kadın?

"Sen erkek arkadaşlarının evine böyle rahat girip çıkıyor musun kızım?"

"Ne münasebet? Sinan benim kaç yıllık arkadaşım.

"Cavide Hanım, siz benim torunuma laf mı çarpıyorsunuz? Rahat kız mı diyorsunuz?"

"E İzmirliler rahat kızlar..."

Birazdan Star Wars'a bağlayacağız. Işın kılıçları çıkmadan önce odaya acilen birinin girmesi gerekiyor. "Kaç yaşındasın sen Efsun?"

"Otuz."

"Kocan var mı?"

"Evli değilim."

"Vah."

"Vah mı?"

"Vah ya. Gelmiş de geçmiş yaşın..."

Cavide Hanım hınzır bir gülüşle kafasını pencereden yana çeviriyor. Anneannem sinirden pancar rengini alıp üzerindeki mor hırkayla bütünleşti. Aslında suratıma çarptığı lafların farklı versiyonlarını bizimkilerden her Allahın günü dinliyorum fakat elin kadınından duyunca içim acıdı.

"Babaanne? Ben de seni arıyordum."

Ah Sinan. Şu hastane odasının içinde bile o kadar tatlı ki... Kıyamam, babaannesini arıyormuş. ' "Babaannesinin paşası, aslan parçası... Meyveni yedin mi oğlum?"

"Bir elma yedim."

"Dilimledi mi annen?"

Durumu kavramaya çalışıyorum... Zarafet timsali Mine Hanım'ın sanırım 'Made in Turkey' bir kaynanası var. "Annen elmayı dilimledi mi?" diye buradan yan odaya yetişiyor.

Sinan elinden geldiğince bana yaklaşmamaya çalışıyor. Tabii, her an evlenme teklifi edebilirim. Kendimi camdan bir kutuya koyacağım, yanıma da bir çekiç. Bu ülke toprakları üzerinde acilen evlenme teklifi etmesi gereken biri olursa ihtiyaç halinde camı kırsın. Siz yorulmayın kızlar, ben hepinizin yerine evlenme teklifi ederim.

"Haydi gel, boş ver elmayı, ufak bir pasta almış babam, annemin doğum gününü kutlayacağız." "Tamam geliyorum."

Mine Hanım'ın doğum günü mü bugün? Benim yüzümden hastane köşelerinde kutluyorlar. Sevilmemek için her türlü nedenim var.

"Efsun, sen de gelsene. Annenleri de çağıralım." Annemler kim bilir nerede. Cavide'yi görünce çil yavrusu gibi dağıldılar, bir anneannem cengâver çıktı, tek başına göğüsledi kadını.

"Kalkabiliyor muyum ki yataktan?"

"Niye kalkamayasın?"

Ne bileyim? Kimse kalkabilirsin demedi ki. "Tamam, yardım eder misin? Şu serumu alalım." Resmen kendimize küçük bir dünya kurduk hastanede. Diziler benim odamda seyrediliyor, doğum günü kutlamaları için Sinan'ın odasına gidiyoruz.

Bizimkiler, koridorun ters tarafından kelaynak sürüsü gibi geliyor. Odadan benimle birlikte gönülsüzce çıkan anneannem kolumdan tutup beni kendine çekiveriyor.

"Ne diye hemen gelirim dedin, kız evi naz evidir." "Naz yapacak yüzüm mü kaldı?"

"Ağırdan sataydın azıcık kendini kızım."

"Beni çocuğun üzerine çığ gibi yuvarladınız, şimdi bunları mı söylüyorsun? Elimizde serumlarla manyak gibi dikiliyoruz burada. Haydi geç."

Asansörle yere çakılmadan önceki hayatımda yanımda Sabahattin Ali vardı. Şimdi ayaklı serum. Nereden nereye...

Annemlere de koridorda durumu açıklayıp yan odaya geçiyoruz. Mine Hanım, önündeki pastanın üzerinde duran pembe mumu üflemeye hazır. Benim canım ailem de inci gibi diziliyor koltuktan taşarcası- na. O sırada tam yanımda duran Cavide Hanım sırlarla dolu çantasını açıyor.

"Gelinime bir hediye aldım, onu vereyim önce." Gelinine hediye almış. En azından ince düşünceli bir kadın. Gözüm ister istemez çantanın içine kayıyor. Ayol içi bomboş. Bir tek nüfus kâğıdı var. Bir de minicik bir poşet. Çantanın içinden poşeti çıkarıyor ve Mine Hanım'a uzatıyor. Ne diye taşıyor ki bu kadar büyük çantayı?

Mine Hanım poşeti açıyor ve içine bakıyor. _ "Bu nedir anneciğim?"    '

"Kuru et."

Pastanın üzerindeki pembe mum erimek üzere.

Bence artık liflenmese de olur. Adı konmuş, lüzumsuz o kadar ot günü, çöp günü içerisinde bence kutlamaya değen tek gün doğum günüdür, çok özeldir. Ve Cavide Hanım, gelinine bu kadar özel bir günde hediye olarak buzdolabı poşetine koyduğu bir avuç kuru et verdi. Geçtiğimiz yıl da bir varil ham benzin mi hediye etti acaba? Mine Hanım'm yüzü allak bullak.

"Teşekkürler. Afiyetle yeriz."

"Yiyin diye aldım zaten. Bosna'dan geldi o et. Çok pahalı."

Türkiye'den Bosna'ya uzanan coğrafyada böyle bir kaynana yok. Mine Hanım da kaynana kullanma kılavuzuna uygun olarak hareket ediyor anladığım kadarıyla. Kadın hiç istifini bozmadı. Vallahi bravo.

Mine Hanım yarım üfürükle boyu pastayla neredeyse bir olan pembe mumu üflüyor. Hepimizi tek tek öpüyor ve "Biraz hava alayım" diyerek odadan çıkıyor. Biz de bir süre ampul gibi oturduktan sonra odamıza gitmek üzere hareketleniyoruz. Sinan'la tek kelime konuşmadık. Biraz yürürsem açılırım belki.

Elimde serumum koridoru arşınlarken yolun sonuna geldiğimde sağ tarafımdaki odadan gelen sese kulak kabartıyorum.

"Şirketin yüzde doksan dokuz hissesi Cavide Hanım'da olduğu sürece değil kuru et, çay süzgeci bile alsa ağzımı açıp da bir laf edemem."

Mine Hanım bu. Telefonla konuşuyor. Kaynanasını şikâyet ediyor birine.

"Nesrinciğim, yıllardır Cavide Hanım'm ağzından çıkan bir tek lafa bakıyoruz. Ona sormadan bisiklet bile alamıyoruz. Yetti artık!"

Mine Hanım eğitimli bir kadın. İki laf edemiyor mu? Kocası bir şey demiyor mu? Para yüzünden mi susuyor? Evlenince böyle mi oluyor? Kafamda deli sorular.

"Dönsün memleketine diyeceğim de dönmüyor. Üç günlüğüne diye geldiği her kalışı en az iki ay. Ayrı ev de istemedi İstanbul'da. Raptiye gibi çakıldı bize. Hizmetliyi azarlıyor, şoföre laf söylüyor. Ay Nesrin, geçen gün ağlıyordu koskoca adam hüngür hüngür, artık ne dediyse?"

Mine Hanım'a yapılacak şey mi bu? Kaynanatör. Zalim Cavide. Bir kaynana düğmesi mi var yoksa oğlan analarında? Basınca bu moda mı geçiyor hepsi?

"İki yıl önce araba çarptı, üç yıl önce merdivenlerden yuvarlandı, geçtiğimiz yaz arı soktu, geçen gün de bankamatik sırasında kalbi sıkıştı. Hiçbir şey olmuyor kadına. Sapasağlam ayakta... Bankamatik sırasında ne işi mi var? Aman ne bileyim ben, paranın sıcaklığını hissetmek istedi herhalde!"

Mine Hanım ayan beyan kaynanasının ölmesini istiyor. Bir insan nasıl bunu dileyecek noktaya gelebilir ki? Cavide'ye de maşallah, anladığım kadarıyla kendisi bir finans gurusu, uslanmaz bir hayalperest.

Frane Selak diye bir adam var, Hırvat bir müzik öğretmeni. Adamın yolculuk yaptığı tren kaza yapıyor, on yedi ölü, bu hayatta kalıyor. Bindiği uçağın kapısı açılıyor, adam uçaktan fırlıyor fakat kurtuluyor Asonra uçak düşüyor ve herkes ölüyor. Otobüsü nehre uçuyor, Selak kurbağalama yüzerek karaya çıkıyor. Öldürmeyen Allah öldürmüyor. Cavide, Hırvat asıllı bir Balıkesirli olabilir. Selakgillerden kuru etçi Cavide.

Bu kadar dinlediğim ayıp. Odama geçiyorum. Utandım resmen duyduklarımdan.

Erkek evlat durumları tuhaf. Annesi, oğluna kabuklarını soyup elmaları dilimler, kız kardeş de elma tabağını erkek kardeşine götürür. Kız evlenirken gelin giderek çekirdek aileden kopar, aile küçülür; oğlan evlenirken gelin eve gelir, aile büyür. Hepsini geçtim, ortada bir 'kayınpeder' fenomeni yokken, 'kaynana' fenomeni var. Anlamıyorum ki... Alın da turşusunu kurun oğullarınızın. Bir evlendirmeye meraklısınız bir boşatmaya.

Kapı aralanıyor ve Cavide Hanım içeri giriyor. Çöktü başıma kâbus gibi.

"Sen Selin'i biliyor musun?"

Altyazı: Efsun, sakın sevme beni kızım.

"Evet, Sinan'ın arkadaşı. Tanıştık biz."

"Sinan'ın eskiden konuştuğu kız."

İçeri girip kapının yanında dikiliyor. Yalnızım, üşüyorum ve korkuyorum.

"Çok iyi kızdı Selin. Evleneceklerdi Sinan'la."

Noel Baba da var, kaynana da. Tamam, inanıyorum artık. Önyargı mönyargı bahane.

"Kısmet işte... Olmamış."

"Mühendis bir çocukla evlendi. Sinameki bir şey.

Sinan'ımdan iyi olamaz tabii. Ben çok istemiştim Sinan'la evlensinler diye de kanı deli akıyor benim Sinan'ımın. Hercai."

"Sinan pek hercai değildir ama?"

"Hercaidir."

"Yok canım."

"Öyledir. Hercai."

Ey Çelik! Sesimi duyuyorsan üç kere serumu salla. "Her çiçekten bal alır. Selin'le öyle değildi tabii." Olur da bir gün dünyayı dinozorlar ele geçirir, insan ırkının kanatları çıkar ve bu karmaşada ben Sinan'la evlenirsem kaynana için Mine Hanım'a ihtiyacım yok. Cavide burada. Kaynana kare. Acaba Mine Hanım da kaynana olunca bir canavara dönüşür mü? Ben almışım boyumun ölçüsünü, ne konuşuyorum hâlâ gek gek.

"Bakalım, ben de kız araştırıyorum." "Araştırıyorum

derken?"

"Herkese haber saldım. Helal süt emmiş, gencecik bir afet arıyorum torunuma."

"Bulursunuz inşallah."

"Senin de kardeşlerinin arkadaşlarından böyle düzgün bir kız varsa deyiver bana."

Hazır hastanedeyken Cavide'ye zarar versem mi? Tedavisi pratik olur.

"Selin Sinan'la yaşıt değil miydi Cavide Hanım?"

"Selin başka..."

Konuştuklarımızı kesin duydu. Beni konudan soğutmak için önündekini ardına koymayacak. Hâlâ Selin diye

sayıklıyor.

"Cavide Hanım, dilerim ki Sinan harika bir insan bulur. Onu mutlu eder, el üstünde tutar. Ben bayatımda onun gibi birini tanımadım. Dediğiniz gibi, gerçekten Sinan en iyisine layık."

Cavide stop etti. Biri şu kadını açıp kapasın.

"E haklısın kızım. Haydi ben de kalkayım yavaş yavaş."

Yavaş yavaşmış. Zebella gibi başımızdasın kaç saattir.

Cavide çıkarken doktor hanım giriyor odaya. "Merhaba Efsun Hanım, var mı bir sorun? Yarın sabah taburcu edeceğiz sizi. Bu gece müşahede altındasınız. "

"Yok da... Sorun demişken, benim ailemi gördünüz mü acaba?"

"Kafeteryada gördüm az önce."

Bunlar da kafalarına göre takılıyor. Doktor hanımla birlikte odaya giren hemşire serumumu çıkarıyor. Karnım aç. Bana gelen hastane yemeğini bizimkiler yemiş. Sağ olsunlar bir tek yoğurdun suyu kalmış.

Doktor hanım 'Senin ailen seni takmıyorsa ben ne yapayım?' manasında kafasını yana doğru eğiyor ve gidiyor. Sinan odasında yalnız. O da gece burada kalacak sanırım. Yanına gitsem mi, gitmesem mi?

Telefonum çalıyor. Arayan Mehmet.

"Mehmet?"

"N'aber, nasıl oldun? Kaç kere aradım seni. Anneannen açtı telefonu. Anlattı olanları. Şok oldum ya... İyi misin?"

"İyiyim. Hiç sorma... Tek diyebileceğim Sinan'ın da yan odada yattığı... Sen ne yapıyorsun?"

"İş için Oslo'dayım. Bak Efsun, çocuk burnunun dibinde. Git konuş da bağla şu meseleyi artık."

Gel de sen bağla. Oslo'dan atıp tutması kolay.

"Alo, Efsun? Hat gidiyor..."

"Mehmet?"

Hat gitti. Gerçi o hat hep gidikti zaten. Gitsem mi Sinan'ın yanına? Gideyim. Behçet Necatigil ne demişti? Ya ümitsizsiniz; ya da ümit sîzsiniz.

npftft

UuuU

Sinan'ın odasının kapısına geliyorum. Uyuyor. Onu daha önce uyurken görmemiştim. Yüzü apaydınlık. Yatakta yanına kıvrılıp arkasından sarılmak, burnumu boynuna gömmek istiyorum.

Sinan'ı ağzı açık ayran budalası gibi seyrederken yerinde kıpırdanıyor. Ben de can havliyle duvar tarafına sıçrıyorum.

"Efsun?"

Çekingen bir halde kapıdan sadece başımı gösteriyorum.

"Gelebilir miyim?"

"Gel."

Sinan yatağında doğruluyor.

"Otursana yanıma."

Sinan'la yatakta yan yana oturuyoruz. Bebek Sahili'nin yürüyüş yoluna oturup teknelerin arasından ayaklarımızı denize sallandırıyoruz sanki. Söylemek istediğim çok şey var ona. Aslında genel olarak ailemin her bir ferdine söylemek istediğim çok şey var da hep yatarken aklıma geliyor diyeceklerim. '

Çok istiyorum seni çocuk. Adına bir ömür geçirmek mi, patlıcan oturtma mı, ne denir bilemiyorum.

O bilemediğim şeyi yapmak istiyorum seninle. Hastalıkta, sağlıkta, zenginlikte, fakirlikte elini sımsıkı tutasım var. Ama hayatta her istediğimiz olmuyor. Aldığımız ilk hayat dersi bu ne yazık ki. Gel gör ki içimdeki isteme güdüsüne engel olamıyorum. Sinan'ı seviyorum. Onunla bağlantısı olan her şeyi seviyorum. Sinan'ın babaannesi olduğu için Cavide'yi bile seviyorum. Annelerimiz neden kaynana kullanma kılavuzuna uyuyor diye sormuştum ya kendime... Belki onlar da babalarımızı gerçekten seviyordur.

Merakın başrolde olduğu müthiş bir sıkıntı içindeyim. Sinan beni istiyor mu, istemiyor mu?

"Seninle konuşmam gerek."

"Bir şey demene gerek yok Efsun."

İstemiyor. Saç telinin ucundaki kırık gibi ayrılmak üzere yolumuz. Bir şey dememe gerek yoksa Sinan'ın hayatından çıkma vaktim geldi. Yataktan kalkmak için bir hamle yaparken kolumu tutuyor.

"Her şey başka türlü olabilirdi. Fakat..."

Devamını tahmin edebiliyorum bu cümlenin: ...Bu iş olmayacak. Duymak istemiyorum.

"Böyle olacağı varmış. Bir sarmalın içine girmişsin. Seni anlıyorum Efsun. Kızgın değilim artık." Böğrüme kaldırım taşı basa basa, elime tahta valizimi alıp bu diyardan sonsuza dek... Bir dakika? 'Seni anlıyorum' mu dedi bu? Doğru mu duydum? Bir kere bir erkek bir kadını bu kadar kolay anlayamaz. Kitaplara, alışkanlıklara, hormonlara uymaz, zincirlere sığmaz. Ve fakat illaki uzun bir açıklama yapma gereği hissediyorum hemen.

"Yaptığım aptallıklar, çevirmeye çalışıp da elime yüzüme bulaştırdığım numaralar... Seni kırdığım için çok üzgü..."

Cümlemi bitiremeden başımı kavrayıp sımsıcak boynuna yaslıyor. İçime çektiğim şeyin adı nefes değil, huzur. Ellerindeki kuvveti, kalbinin şiddetle atışını hissediyorum. Artık iki insanın aynı anda, aynı masumiyet ve içtenlikle birbirini sevebileceğine inanıyorum. Sinan'a inanıyorum. Başka bir boyuta geçmiş gibiyim. Sanki yatak havalandı ve ayaklarımızı salladığımız boşluğun altı gerçekten deniz, burası da Bebek Sahili oldu.

Dudaklarımız ani bir çekimle birbirine kenetleniyor. Bunca yıl yaşadığımız kalp kırıklığı, özlem, isteyip de söyleyememeler bu anın içinde kaybolup gidiyor. Kaybolsunlar, gitsinler. Mutluluğu hak ettik biz.

Bir hastane odasında hayatımın en güzel anını yaşıyorum. Sinan'ın dudaklarından kendiminkileri uzaklaştırıp ağzımda kocaman bir gülümsemeyle kapıya doğru çeviriyorum yüzümü.

Ailemin tüm kadınları kapının önünde bir yağlıboya tablo gibi hareketsiz duruyor.

Bu tablonun adı: "Karşımızda Kız Kulesi, kollarımda sen."

TEK KAŞ

“insanlar, birbirlerinden hiçbir şey anlamayan insanlar, beni buradan da kaçırıyordu

Gözlerimi açtığımda Sabahattin Ali'nin yatağımın tam karşısındaki koltukta oturduğunu görüyorum. İçim heyecanla doluyor.

-Gitmemişsiniz.

-Neden gideyim¹ ?

-Size veda etmiştim.

-Gerçek dost gitmez ki. Hem haklıydınız. İçinizdeki boşluğu dolduracak kanlı canlı birine ihtiyacınız vardı. Bir ölüyle nereye kadar dolar ki bu boşluk?

-Öyle demeyin Sabahattin Ali. Sizin bambaşka bir yeriniz var kalbimde.

Bir sessizlik oluyor. Sabahattin Ali'yle sessizliği paylaşmak bile güzel.

-Hallettiniz mi her şeyi? Sinan Bey’le yolunda mı işler?

-Barıştık.

-Sizin adınıza pek memnun oldum.

-Çok korkuyorum aynı şeyleri yaşayacağız diye.

-Bundan sonra dümeni elinizde tutmanız gerekiyor

Efsun. Kendi hayatınızın dümenini.

-içimde hem büyük bir güç var hem de büyük bir korku. Sanki bir yanlış tüm doğruları götürecek.

-Korku, yapılan tüm yanlışların kaynağıdır.

-Başıma ne geldiyse Sinan’ı kaybetmekten korktuğumdan geldi.

-Kaybetmediniz işte. Burada, yanınızda. Hem sanıyor musunuz ki o sizi kaybetmekten korkmuyor.

Sinan beni kaybetmekten korkuyor mu acaba?

-Düşüncelisiniz... Başka şeyler de mi var kafanızı kurcalayan?

-Sizce ben Sinan’a uygun muyum? Ya da o bana fazla mı?

-Bu özgüven eksikliğinin sebebi nedir?

-Bilemiyorum.

Dün geceden beri düşünüyorum. Ben Sinan'ı hak ediyor muyum gerçekten?

%

-Kalbi güzelliklerle dolu, birbirini seven iki çocuksunuz... Gerçek sevgide hak etmek diye bir şey yoktur. Gerçek sevgi sadece vardır.

-Babam gibi konuştunuz.

-Siz de benim kızım sayılırsınız.

-Sizin çocuğunuz var mı?

-Bir kızım var. Adı Filiz. Filiz Ali.

Doğru ya, bir kızı vardı Sabahattin Ali'nin. Acaba ne iş yapıyor, nerede yaşıyor? Bu harika insanın kızı olmak ne hoş bir duygudur. Kim bilir ne anıları vardır. Gerçi ben babamın kızı olmaktan mutluyum. Canım babam benim.

-Kim bilir, belki bir gün tanışırsınız.

-Belki.

Hemşirenin kapıdan girmesiyle Sabahattin Ali kayboluyor. Onunla konuşunca rahatladım. Haklı, içimdeki boşluğu dolduracak gerçek biri var artık.

Hemşire erkek. Yaka kartında ismi yazıyor: Omur. Kardeşlerinin adları da hamurla çamur mu acaba? Cep telefonunu yeşil formasının sağ cebine koymuş, kulağında kulaklık, biriyle konuşuyor. Bana yarım ağız selam verdi.

"Ahahahah vallahi bilemiyorum hacı bakacağız artık. Abisi ben sarışın seviyorum yaa, diğerleri bana yavan geliyor... Yere yakın olandan korkacaksın aslanım, ahahaha, en az 1.70. Haydi bakalım, yap kardeşine bir güzellik..."

Sabahattin Ali'den sonra hiç çekilmiyorsun be... Hemşire abi, kusura bakma da hem ter kokuyorsun hem de jelibon gibi göbeğin koluma değiyor şu anda.

Sen kriterlerini saydın da seni kim, ne yapsın? Ev tüpü kılıklı. Aklından basık, egosundan şişik. Senin sevgilin, oy sandığının başında mükerrer oy kullanmasın yeter. Adam on üzerinden ancak üç eder ama gözü dokuzda...

Kimse kendi denginin peşinde değil. Elimizi vicdanımıza koyup salim kafayla düşünerek Acaba ben on üzerinden kaç ederim?' diye soruyor muyuz kendimize? Sonra bulduğumuz o rakamı başka hiçbir sayıyla toplamadan-çıkarmadan kabullenip bizi on üzerinden kaçlık birinin mutlu edebileceği konusuna kafa yoruyor muyuz? Belki sorun seçtiğimiz adamda değil, kendi rakamımızı bilmememizde.

Sinan kaç mı eder? On üzerinden on, kuyruklu yıldızlı pekiyi... Peki ben?

"Uyandın mı Efsun?"

Geldi sabah neşeleri. Bunlara sabah kuşağında bir program sundursak ya? Böyle hepsi ellerinde Türk kahveleri, üzerlerinde sabahlıklarıyla oturup yorum yapsalar. Programın adı da "Sabah Cinnetleri" olsa? Dün gece Sinan'la halimizi gördüklerinden beri panik haldeler. Çocuğun yanından apar topar sürükleyerek çıkardılar beni. Bizi öyle öpüşürken gördükleri için feci utandım ama yapacak bir şey yok. Sinan beni affetti, beni seviyor. Gerisi umurumda değil.

"Gündüz gözüyle söyle bakayım, tek taş için ölçü aldı mı Sinan?"    , »

Materyalizmin doruklarında gezinen bu insanlarla hiçbir ortak noktamın olmaması ne fena. Çocuklar sonunda barıştı diye sevinmiyorlar da 'İşin adı konuldu mu?' diye dertleniyorlar. İşte böyle serbest bırakılmadığımız, yaşanan her güzel ana bir anlam yüklemek zorunda olduğumuz için akışına bırakamıyoruz hiçbir şeyi. Her hareketin bir karşılığının yazılı olduğu gizli bir cep sözlüğüyle

yaşıyoruz.

Anneannemin suratına olabilecek en ifadesiz şekilde bakıyorum.

"Ne tek taşı?"

Onlar da iç sıkıntısıyla birbirlerine bakıyorlar. Doğruluk abidesi ailemi bir kez daha hayal kırıklığına uğrattım.

"Elin çocuğuyla hastane köşelerinde utanmadan öpüşüyorsun. E ailesini de tanıdık. Bu işin adını koymak lazım artık."

"Sinan evlilik konusunu açmadı mı hiç? Anlat anneye yavrum."

"Sizin amacınız beni çıldırtmak mı?"

Anneannem ısrarlı. "Adam olsun, tek taşla gelip teklifini yapsın."

"Tek taş falan istemiyorum. Rahat bırakın beni."

"Çok taş mı istiyorsun? Bunun dünü, bugünü, yarını var, beş taşı, tam turu var. Gönül, nabzını bir kontrol etsene şunun."

"Tek taş istemeyen biri olamaz mı bu dünyada? İstemiyorum işte!".

Ceren gözlerini kocaman açıp "Tek taş istemeyen tek kaştır," diyerek tartışmaya ultra salakça bir boyut katınca kan beynime sıçrıyor.

"Başlatma tek kaşına! O tek taş dediğiniz zımbırtının içeriği ne biliyor musunuz? Kurşunkalem gibi bir şey! Karbonlar tetraedrik dizildiği için o kadar parlıyor."

Tuğçe tetraedrik ne demek diye soracak, kelimeyi telaffuz edemediği için soramadı bir türlü. "Tet, tet" diye kekeliyor. Biz kardeş olurken nasıl bir kromozom harbi yaşandı Allah bilir.

Annem coşuyor. "Sinirimi bozma benim. Git konuş Sinan'la, şu işin adını koyun artık!"

Bileklerimi verevine kesmeyi planlarken kafalarımız kapıdan gelen sese dönüyor.

"Pardon Gönül Hanım, hangi işin adını?"

Ben koşarak camdan atlamak isterken annem, Mine Hanım'a laf çakmak için uçuşa geçti. "Dün gece oğlunuz pek bir samimiydi Efsun'la. E kaç zamandır da görüşüyorlar. Böyle adını koymadan pek hoş olmuyor. Ailemize yakışmaz."

Mine Hanım dikkatlice yüzüme bakıyor. Beni inceletmek için CIA'e gönderebilir, o derece. "Samimiydi derken?"

Allahım, bizi yatakta bastılar zannedecek kadın. Gerçi yataktaydık ama bir şey yapmadık ki. Nasıl diyeyim Sinan'ın babasının yanında 'Sadece masum bir öpücüktü' diye? Hem ben niye bunları açıklamak zorundayım? Nereden çıktı evlilik, tek taş? Nerede bu Sinan?

"Tuncaycığım Sinan'ın odasına gidelim mi? Benim başım döndü biraz. Doğru düzgün bir şey yememiştim, açlık fena yaptı galiba. Hem dinlenirim hem iki lokma bir şey atıştırırım."

Açken sen, sen değilsin Mine, git bir an önce.

İkisi çıktıktan sonra Tuğçe laf dinlemek üzere parmak ucunda arkalarından gidiyor.

"Anne, söyle şuna gitmesin. Ya siz benim hayatımı sabote etmek üzere ant mı içtiniz?"

"Sana kalsa beş yıl çıkarsın bu çocukla. Sonunda da adın çıkar. Bazen işleri hızlandırmak için sarsmak gerek kızım. Karışma bizim işimize."

Tuğçe geri geliyor. Gitmesiyle gelmesi bir oldu.

"Ne konuştular?" Anneannem meraktan şuracıkta öldü ölecek.

"Ay çok bir şey duyamadım, kapadılar hemen kapıyı"

"Ne konuşacaklar, sizin bu ruh hastası halinizi konuşuyorlardır. Eğer Sinan'la aram bir daha bozulursa bu hastaneyi içindekilerle birlikte yakarım!" "Efsun, Cavide Hanım seninle ilgili söyleniyordu, bir tek onu duydum."

"Nereden anladın benimle ilgili söylendiğini?"

"Yerelması dedi."

"Biri yerelması deyince ben mi geliyorum aklına?" "Efsun, besbelli kadın sana dedi. Hani anneler oğullarının sevgililerine isim takarlar ya, o da sana da bu ismi takmış bence. Gerçi bu babaanne ama..." "Kırmızı, gubidik bir meyveydi o, değil mi?" Ceren için şu an çok daha önemli bir gündem var besbelli. Üstelik bütün o tipsizliğine rağmen inatla yıllara meydan okuyan yerelmasına kırmızı, gubidik bir meyve dedi kuş beyinli.

Damarlarımdan akan İzmirli kanıyla Tuğçe'ye efelik taslıyorum ama Cavide Hanım yerelmasını gerçekten bana dedi bence. Çirkinlikte zencefille yarışan, kendine has bir adı bile olmayan mülteci kılıklı yerelması da olacağım varmış bir gün. Tamam, gubi- dik bir sebze ama dayanıklı, hâlâ manavda ona buna kafa tutuyor. Unutmayalım ki beterin beteri var. Kikirik, montofon ineği, kazulet, haspa, meymenetsiz, yayık tarhana veya tabak götlü isimlerinden birini de uygun görebilirdi Cavide Hanım bana. An itibarıyla kendimi avutmada paralel evrene geçmiş olabilirim. Ne cazgır kadın.

Cazgır bir kadın cazgır doğar, cazgır ölür. Kader çizgisinde herhangi bir sapma olmaz, sonradan cazgır olunmaz. Bu tarz kadınlar ne yapar ne eder istediğini söke söke alır. Hiç olmadı 2.80 bayılır, daha da iyisini alır.

Hayatım boyunca cazgır kızlardan hep korkmu-şumdur. Neden bilmiyorum fakat ilkokuldan beri sınıfın en cazgır kızları hep bir şekilde bana takmıştır kafayı. Hem de ortalıkta ruh gibi dolaşıp etliye sütlüye karışmıyor olmama rağmen. Bana türlü isimler takarlardı. Gerçi yerelması diyen de çıkmamıştı bugüne kadar.

Cazgır kızları neden paratoner gibi çekiyordum, bilmem. Ne çok güzel ne de çok iddialıydım. Aralarına girdiğimde sıkılıyordum. Onlarla aynı şeylere gülmüyordum. Teneffüslerde kız kıza toplaşıp dedikodu yaparlarken veya erkek peşinde koşarlarken ben elimime kitabımla bahçede rasgele bir bankta yerimi alırdım. Sanırım sorun, onlardan farklı olmamdı. Lisede sadece Sinan'la arkadaşlık ettiğim için benden nefret eden kaç kız vardı, tahmin bile edemezsiniz. Bir türlü anlam veremiyorlardı Sinan'ın beni seçmesine.

O zamanlar derste birbirimize notlar yazardık. Bir gün benim Sinan'a yazıp sonra bin bir parçaya ayırdığım not kâğıdını çöpten alıp birleştirmişlerdi ve tahtanın üzerine yapıştırmışlardı. Onlar gibi olsam çok daha kolay bir hayatımın olacağını düşünürdüm bazen. Fakat elimde değil, olamadım. İçime kapanmamın sebeplerinden biri belki de budur.

Ev tüpü giriyor odaya. "Çok affedersiniz, sizin Üresin isimli bir akrabanız var mı?"

Adam 'Üresin' derken kendini tutamayıp güldü. Bu arada Üresin'le Türesin gerçekten ortada yok.

Annem cevap veriyor. "Var hemşire bey, bir şey mi oldu?"

"Sanırım kolonya içmiş. Yeni doğan katında bulduk kendisini."

"Ne kolonyası?"

"Eyüp Sabri Tuncer. Ne bileyim hanımefendi, kolonya işte."

cssao

Üresin Teyzem kolonya içip yeni doğan katında bebeklerin arasına güneş gibi doğmuş. Kolonyanın yarısından azını içtiği için kafası tam değil, yarım güzel olmuş. Elindeki kolonya şişesinin üzerinde Kertil Çam İncir Kolonyası yazıyordu. Nereden buldu bunu acaba?

Türesin hâlâ ortada yok. Kim bilir o ne içiyor?

Yan odadan çıt çıkmıyor. Sinan da ortalarda yok.

Sessizce terk ettiler sanırım hastaneyi.

"Haydi, işlemleri yaptım, eve gidiyoruz."

Babama da fenalık geldi haliyle. Bir an önce şu hastaneden defolup gideriz umarım.

Odadan çıkınca Sinanlarla burun buruna geliyoruz. Sinan'ın yüzü düşmüş. Bana 'Neler oluyor?' bakışı atıyor. Ben bilsem neler olduğunu, ona da anlatacağım.

Anneannem söze giriyor. "Çıkış işlemlerini yaptınız mı?"

Cavide Hanım gergin. "Şimdi yapacağız efendim."

"Yapın da otoparkta buluşalım."

"Otoparkta buluşup da ne yapacağız? Araba yarışı mı?"

"Konuşacak şeyler var."

Sinanlar aşağı iniyor. Bildiğin kudurdu bizimkiler.

"Anne, Sinan'la durumu toparlayalı daha bir gece oldu. Niye bana bunu yapıyorsunuz?"

"Karışma bizim işimize. Biz ne söz verip ortadan kaybolanları gördük."

"Söz möz yok ortada!"

Tınmadı bile. Otoparka inişe geçiyoruz. Kozlar orada paylaşılacak. Bu aile başımda olduğu sürece biz Sinan'la bırak evlenmeyi, bir elmayı ikiye bölüp bile yiyemeyiz. Elma deyince yerelması geldi aklıma bak. Şensin yerelması...    A

Hastanenin resepsiyonundan geçerken ev tüpünü görüyorum. Yanında fıstık gibi, 1.70'lik bir kızla cilveleşiyor. Adam bu sabah istedi, evren iki saat sonra verdi. Benim talepler evren tarafından on dört yılda bir dikkate almıyor.

Sinanlar otoparkın girişinde bekliyor bizi. Kovboy filmlerindeki gibiyiz. Kafaya kurşun yeme pahasına kendi canımı tehlikeye atıp Sinan'ın yanına gidiyorum. En kısık

sesimle konuşuyorum.

"Sinan, birazdan duyacaklarının benimle bir alakası yok. Lütfen inan bana. Sinirden ağlayacağım şimdi."

"Rahat ol, anlarız şimdi ne olduğunu."

Zürih'in bağrından kopmuş, gelmiş, 'Rahat ol' diyor. Bizimkilerin tam kapasite potansiyellerinden haberi yok. Birazdan görecek rahatlığı.

Cavide Hanım konuşmak üzere ağzını açıyor. "Kolonyayı siz mi aldınız?"

Anneannem cevap veriyor. "Hangi kolonyayı?" "Kertil. Torunuma getirmiştim."

"Ne yapacağız biz sizin kolonyanızı?" içeceğiz. İçtik de. Kolonyayla kafayı bulan bir aileyiz biz. Üresin Teyzeme bakıyorum. Sırıtıyor. Kafası hâlâ güzel.

"Yok efendim. Hani belki yanlışlıkla dedim..." Anneannem kuleden izni aldı, kalkışa hazır. "Bize gelseniz bir akşam, kaynaşsa iki aile..."

Cavide Hanım'm gözleri kısıkta. Elindeki çantayı gerinip gerinip anneannemin kafaya indirecekmiş gibi bir hali var. Sinan da ayamadı hâlâ, boş boş bakmıyor.

"Önce siz bize gelin."

Anneannem işin peşini bırakmayacak. "Gelelim efendim. Siz zaman söyleyin."

"Önümüzdeki hafta sonu bekleriz."

Sinan'da bir gerginlik seziyorum. Ben biliyordum başımıza geleceği...

"İstanbul'un hangi semtinde oturuyordunuz Cavi- de Hanım?"

"İstanbul'da da bir evimiz var çok şükür ancak ben sizi memleketimize davet ediyorum, gerçek evimize."

Gerçek ev ne demek? Buradaki lego mu?

"Nereyi kastediyorsunuz?"

"Sındırgı'yı."

Sındırgı: 404 NOTFOUND

"Balıkesir'in en güzide ilçesidir Sındırgı. Biz aslen oralıyız. Konağımız var. Bekleriz efendim. Gece de bizde kalırsınız."

Bir inat uğruna ikimizi de yakacaklar. İMDAT!

Anneannem genzini temizliyor. "Geliriz Cavide Hanım."

Bu saçma sapan muhabbeti takiben vedalaşıyoruz, herkes arabalarına biniyor. Biz, sekiz kişi olduğumuz için ikiye bölünüyoruz. Yarımız arabada, yarımız takside. Yetimhaneden ayrılan çocuklar gibi arabanın arka camına yapışıyorum iki elimle. Sinan'la vedalaşamadık bile. O da kendi bindiği arabanın arka camından bana bakıyor. Dün geceki gibi değil, daha çok 'yine mi Efsun?' gibi...

Acaba Sinan'ın peşini bıraksam ve bu aşkı kalbime mi gömsem? On altı yaşımızdayken ne kadar kolaydı her şey. Kimse bize karışmıyordu 'Bu işin adını koyun' diye. Hiçbir beklenti olmadan, güle oynaya gidip geliyorduk okula. Ne zaman ki üniversiteye girdim, bizimkilerin kafasında evlilik çanları çalmaya başladı.

Üniversite öncesinde evlilik muhabbeti sadece laf salatası kıvammdaydı. Üniversite hayatım boyunca "Kocanı okuldan bulmazsan kafanı taşlara vurursun" uyarısını dinledim.

Koca bulmak özelinde değil de, gerçekten okul hayatı defteri kapanıp da iş hayatı defteri açıldığı zaman karşındaki insanı tanıman güçleşiyor. Bir kere birlikte daha az vakit geçiriyorsun çünkü bir hayat mücadelesine giriyorsun. Okurken biliyorsun ki her zil çaldığında onunla görüşeceksin. Oysaki çalışmaya başladığında ajandalarınızı zar zor birbirine uydurmaya çalışıyorsunuz. Onun iş seyahati, senin fazla mesain derken bir tek hafta sonları kalıyor gönlünce görüşebildiğin.

Okuldayken sevgilin her an gözünün önünde dururken işe girince ne yaptığından bihaber oluyorsun. Sadece başka bir kadın veya başka bir adamı kastetmiyorum, dikkat dağıtıcı bir sürü unsur giriyor hayatına.

Sinanların arabası otoparktan çıktı, hızla uzaklaşıyor. Ah Sinan ah... Beni anlamadın ya, ben ona yanıyorum. La fa, la sol.

CESARETİN VAR MI?

“Dibinde bir ejderhanın yaşadığı bilinen kuyuya inecek bir kahraman bulmak, muhakkak ki, dibinde ne olduğu hiç bilinmeyen bir kuyuya inmek cesaretini gösterecek bir insan bulmaktan daha kolaydır.”

5 Kasım 2000

Efsun,

Sana veda edemedim çünkü ne diyeceğimi bilmiyordum. Sen de ne zaman gideceğimi bilmene rağmen bir şey demedin. Sanırım sen de ne diyeceğini bilmiyordun, değil mi?

Buraya geleli üç ay oldu. İstanbul'dan çok farklı bir şehir/jürih. Akşamyediden sonra sokaklarda kimseler yok. Çok düzenli, çok sakin. Açıkçası birazsıkıcı.

Okul fena gitmiyor. Alışmaya çalışıyorum. Biranda çevremdeki herkesinyabancı dilde konuşması garip geldi. Neyse ki İngiliz okulu olduğu için Almanca değil, İngilizce konuşu- lıyor. Benyatılyım ama annemler burada bir ev tuttu. J3ir süre hafta sonları gelip gideceklermiş ben alışana kadar.

Son buluşmamızda bana iki tane kitap hediye etmiştin, Kürk Mantolu Madonna ve Kumral Ada Mavi Tuna. Bili- jorsun, Madonna kitabını senin odanda ilk gördüğümde şarkıcı Madonnanın hayatı zannetmiştim, ben senin aksine pek kitap meraklısı değilim. Açıkçası okurken çok canım sıkılıyor. Film

izlemeyi tercih ederim.

Madonnaya başladım fakat biraz ağır geldi. Belki şu an bu kitabı okumam için doğru zaman değil. Toksa eminim ki çok güzel bir kitaptır. Öyle olmasa sen bu kadar sevmezdin.

Sonra Kumral Ada Mavi Tunayı okumaya çalışayım dedim. Okudum da.

Aslında sanajazmak istediğim başka şeyler var. Fakat o kadar becerikli değilim. Kitabın bir paragrafı beni çok etkiledi. Onujazayım bari dedim.

"Sen hiç kimsenin olamayacağı kadar çok şeyimsin benim... Yüreğimde sana ayrılan yer herkesinkinden büyük. Yalnızca bir arkadaş, bir kan kardeş, bir sırdaş, birçokyakın dost değil, bir büyük sevgisin sen... Yanında sonsuz şımarabileceğim ve hâlâ kaybetmekten korkmayacağım tek kişi... Yani biraz annem, biraz babam, hatta hiç görmediğim dedem, belki hiç doğmayacak oğlum... Sonra daimi hayranım ve tabii dokunulmamış sevgilim... Sen benim masumiyetimsin Tuna... Benim enyakınımsın! Aslında belki öbüryarımsın? Bütün bunlar ne demek anlıyor musun?"

Şu an beraber olsaydık keşke.

Gitmeden sana bir şey sormak istemiştim. Fırsat olmadı. Cesaretin var mı Efsun ?

Sinan

Bir zamanlar adına mektup denilen bir şey vardı. Böyle bembeyaz bir kâğıda hislerini yazardın, zarfa koyardın, üzerine pul yapıştırırdın ve postaneye giderdin göndermek için. Yaşı küçük olanlar bilmez.

Sabahattin Ali'nin dediği gibi dümenin kontrolünü kaybedip hiç ummadığımız yerlere savruluyoruz bazen. Bu şekilde ifade edince bir hayli şiirsel oldu fakat dürüst bir şekilde kendime sormadan edemiyorum "Acaba ben basiretsiz miyim?" diye. Gerçekleri göremeyene, ileri görüşlü olamayana denir basiretsiz. Basiretiniz, sağduyunuz bağlanınca, söylemeniz gereken şeyi söyleyemezsiniz, engel olmanız gerekene engel olamazsınız, siz başka türlü hayal edersiniz, sonu başka türlü olur.

Bu sefer, Sinan'ın Zürih'ten gönderdiği en son mektubun satırlarında geziniyor gözlerim.

27 Haziran 2001

Efsun,

Kürk Mantolu Madonnajı okudum sonunda. Bazı sayfaların üzerinden birkaç kere geçmek zorunda kalsam da kitabı bitirdim.

Gerçekten ne kadar büyük bir aşkmış bu. Şimdi senin bu kitabı neden bu kadar çok sevdiğini daha iyi anladım. Sanki sen konuşuyormuş gibiydin. Kitap okumak güzelmiş ama in.- sanın kafasını karıştırıyor. Ne bileyim, daha basit bakıyorum hayata ben. Fakat bu iki kitabı okuduktan sonra daha fazla düşünmeye başladım.

Esas söylemek istediğime geliyorum. Yazdıklarıma hiçbir cevap gelmiyor senden. Mektuplarımın ulaştığını biliyorum. Biz seninle çokjakındık. Sence bir cevabı hak etmiyor muyum? Bir şeye kızdtysan da söyle. Yoksa hayatında biri mi var?

Seni tanımasam bu kadar ısrar etmezdim. Evini de kaç kere aradım, telefonlarıma çıkmadın. Bana değer verdiğini biliyorum ve aylardır düşünüyorum bu halinin sebebinin ne olduğunu.

Birkaç haftaya jaz tatili için Türkiyeje gelvyorum. Bu mektuba da cevap vermezsen benimle bir daha görüşmek istemediğini tamamen kabulleneceğim.

Sana bir paket gönderdim. Umarım almışsındır.

Sinan

Sinan'ın bana gönderdiği kar küresini çıkarıyorum" çekmecemden. Bana pişmanlığımı hatırlattığı için gözümün önünden kaldırıp çekmeceme koymuştum.

Ters çevirip sallıyorum ve masamın üzerine koyuyorum. Kürenin içindeki kalabalık çam ormanının üzerine karlar yağıyor.

Bu küreyi aldıktan sonra ne zaman kar yağsa ve ben dışarıda olsam Sinan'ın kar küresinin içinde yürüyormuş gibi hissettim kendimi. Sanki onun etki alanından çıkamıyormuşum gibi. Küreyi birkaç kere yere attım Sinan'ın etkisinden kurtulabilmek için. Kırılmadı. İsviçre malları gerçekten sağlam oluyormuş. Sırf bu küre yüzünden eskiden en sevdiğim mevsim yazken, kış oluverdi.

20 Temmuz 200i

Sinan,

Gönderdiğin mektupları aldım. Okudum.. Ezberledim., efeden fana cevap yazamadığımı bilmiyorum.." Belki de bilinçsizce son noktaya, kadar deniyorum seni, benden vazgeçecek mis 'ın dîye.

Kumral Ada Mavi Tuna'yı okumana sevindim. Bu roman beni o kadar çok etkilemişti ki bir ğün kızım olursa, ismini Ada koyacağım diye kendime söz vermiştim.

Kürk Mantolu Madonna'ya gelince... En sıradan bildiğin insanın bile bir başkasına karsı akıl almaz derinlikte bir ask besleyebileceğiğerçeğyle tanıştın. Kitaptan değil, kendimden söz ediyorum. Ben sana bu derinlikte bir şeyler hissediyorum. O yüzden bu kitabı okumanı çok istemiştim. Belki ucundan, kıyısından ne demek istediğimi anlarsın diye.

Sana şimdiye kadar kimseye itiraf edemediğim bir şeyi yazmak istiyorum. Sen ğttiğinden beri Sabahattin Ali'yle konuşuyorum, dertleşiyorum. Bilmiyorsan söyleyeyim, kendisi2 Msan 194-8'de cenneteğtti.

Ben deli miyim, bilmiyorum.. Bildiğim tek sey, seni delicesine özlediğim.

Çok bencilcegelecek ama umarım oralara alışmazsan. - Aylardırğrmek istediğim tek insan sens'uı. Çelirgelmez haber ver lütfen..

/{ot: Kar kürelini neden gönderdin? Kışı seveyim, diye mi, seni unutmayayım, diye mi? Her iki durumda, da hediyen amacına ulaştı.

Sinan'a göndermeye bir türlü cesaret edemediğim mektup elimde. Bunu her okuyuşumda içim fena oluyor. Dün hastaneden gelir gelmez odama kapandım. Bugün

neredeyse akşam olacak, evdeki kimsenin yüzünü doğru düzgün görmüş değilim. Sabahattin Ali de ortalarda yok. Bolca düşünecek vaktim var. Özellikle şu son birkaç aydır uzun uzun düşünmeye vakit ayıramadığım için beynimin içi akvaryum gibi oldu. Suyunu değiştirmediğim için su bulanık.

Sinan'a cevap yazmayışımın sebebi gerçekten benden vazgeçip geçmeyeceğini görmek istemem miydi acaba? "Oğlan, kızı ister. Verirlerse evlenir, vermezlerse âşık olur" derler. İmkânsız olduğu zaman mı aşktır aşk? Öyle olduğu için mi aşka giden yolu çalılarla çırpılarla doldurur, kayalar yuvarlarız önümüze? Yolu geçemeyelim de âşık olalım diye mi? Aşka ulaştığımız zaman büyüsünü yitirmesinden mi korkarız bilinçaltımızda? Gizli bir zevk mi alırız bundan? Ölümüne diyete girdiğimizde önümüze konan sütlaçtan bir kaşık alamama durumu gibi bir şey midir aşk?

Oysaki tıka basa yediğin bir yemekten sonra önüne konan sütlaç olmalı aşk. Karnın tok olsa bile o sütlacı yemek sana haz vermeli. Kendi iradenle, sadece

hoşuna gittiği için yemelisin. Kilo alacağını umursamadan. Sadece ağzında güzel bir tat kalsın diye.

"Kucağına al, sev beni!" diye iki elini sana uzatıp ağlayan bir bebek gibi aşk. Niye ağlatıyorsun bebeği? Alsana kucağına. Kokusunu içine çeksene. O bebek bir gün büyüyecek, 'beni sev' diye gözlerinin içine bakmayacak, senin sevgine bu kadar ihtiyacı olmayacak. Ağlatmasana şimdi o bebeği.

Her şey senin elinde. Kararlı olsana.

Hangi noktadayım, kendime nasıl bir rota çizmeli- yim? Bunu etraflıca değerlendirmem lazım da... "Aldığım karar küçük olsun, benim olsun" desem bile ne yazık ki tüm kararlarıma burnunu sokan bir ailem var.

Allahım, bana savrulmamam için güç ver.

Dün gece rüyamda dev bir karadul örümceğiyle mücadele ediyordum. Önce küçücük olan örümcek gitgide büyüdü, odayı doldurana dek. Kan ter içinde gözümü açar açmaz karadul örümceğini araştırdım. "Madem ne olduğunu bilmiyorsun, rüyanda onu gördüğünü nereden anladın?" diye soracak olursanız rüyamdaki örümceğin göğsünde ev tüpününki gibi bir yaka kartı asılıydı 'Karadul' diye, oradan biliyorum. Kurumsal karadul.

Dişi olan karadul örümceği, erkeğiyle çiftleştikten sonra onu bir güzel yermiş. Yediği erkek sayısı günde yirmiyi bulabilirmiş. Denilen odur ki erkek, sadece yavruları olsun diye kendini kurban edermiş.

Vay be. Bir günde yirmi erkek... Ben birini bulmaya çalışırken maymun oldum, Allahın örümceği günde yirmi erkeği bulduğu gibi mideye indiriyor. Şimdi bu karadulun yavrusu anasına sorsa "Babam nasıldı?" diye o da "Tadı damağımda kaldı yavrum" mu diyor?

Rüyamdaki karadul Cavide Hanım'a mı delalet acaba? Lütfen öyle olmasın. Artık bir kişiyle daha didişecek gücüm kalmadı.

Annemler ciddi ciddi kafalarına koydular Sındırgı'ya gitmeyi. Sanki Sinan konusunda bunlar yüzünden çuvallamamışım, üzerine bir de olayı toparlayacağım derken ölümden dönmemişim gibi sabit fikirlerinin yörüngesini bir milim bile oynatmaya niyetli değiller. İçlerinden biri de demiyor ki "Bu kız çok çekti bizden, rahat bırakalım azıcık da çocuklar durumu toparlasın kendi aralarında."

Karadulu araştırdıktan sonra çalışma masamı toplamaya karar verdim. Kâğıt, kürek, bilumum lüzumsuz şey vardı masamda. Çekmecelerimi yerleştirirken Sinan'ın bana Zürih'ten gönderdiği mektuplar elime geçti. Oradan bu konulara geldik yani.

Benim basiretim ezelden beri mi bağlıymış ki? "Seven insan sevdiğini bırakmaz, peşinden koşar" denir ya, sanırım Sinan'a karşı tutumum bu sözü çürütüyor. Onu gerçekten her hücremle seviyordum. On dört yıl önce Sinan'ı kaybettim, sonra tekrar buldum, sonra tekrar kaybettim, sonra tekrar buldum. Üçüncü ve son hakkımı iyi kullanmam lazım. Artık cesaretim var.

Susuz kaldım. Edebi değil, gerçek anlamda susadım.

Bir bardak su almak üzere odamın kapısını açıyorum ve gördüğüm manzara karşısında istemsiz olarak haykırıyorum.

"Amanın!!!"

Annemin suratı, ne olduğunu anlayamadığım bir materyalle kaplı. Karadul gibi çıktı karşıma. Yüzüne maske yapmış. Filmlerde yüz maskesi yapan kadınlardan korkan tiplerle hep dalga geçerdim. Dalgamı geri alıyorum.

"Ne sürdün suratına? Ödüm koptu."

"Kil maskesi. Hepimiz yaptık. Sana da yapayım."

"Yok, istemem ben."

Annem, kil maskesi ve ben, koridordan geçip salona giriyoruz. Anneannem, Üresin ve Türesin de suratlarında aynı kil maskesiyle dün gece gördüğüm kâbusun devamı niteliğinde, öcü gibi oturuyorlar koltukta.

"Amacınız ne?"

Anneannem amaçlarını açıklıyor. Suratındaki çamur donduğu için ne dediği zor anlaşılıyor.

"Sındırgı'ya hazırlık."

"Kil maskesi Sındırgılılara karşı koruma kalkanı mı oluşturacak?"

"Pırıl pırıl olmalıyız orada."

Sanırsın bu dördü Sinan'ı baştan çıkarmaya Sındırgı'ya gidiyor. Kadınların güzellik saplantıları her yaşta ve her koşulda sabit. Annem anlatmıştı, anneannemin annesi ölüm döşeğinde bile saçını boyatmak için birini çağırmış, "Çıkan kaşlarımı da alsınlar" diye de salık vermiş. Kadın güzel ölmek is-

teıriş. Her bir ferdi bu kadar bakımlı olan bir aileden ben nasıl böyle çıktım?

"Olmayacak şeyleri nasıl olduruyorsunuz aklım almıyor. Tam Sinan'la aramız düzelir gibiyken, evlilikten tek taşa, en sonunda da Sındırgı'ya nasıl geldik biz?'

Bunlar meclis üyesi olsa, istedikleri tüm yasaları öyle ya da böyle yürürlükten geçirirlerdi. İyi ki siyasete atılmamışlar. Politik güçleri apartman sınırlarımız içinde geçerli.

"£ok dua edeceksin bize sonra."

îtâlâ "Bize dua edeceksin" diyor. Özgüvene gel.

'Ya bırak anneanne..."

'Yalnız önemli bir sorun var."

"Hanginiz?"

"Ne hangimiz?"    ,

'Yani içinizden hanginizi daha önemli bir sorun olarak görüyorsunuz? Buradan bakınca hepiniz bana eşit mesafede sorun olarak görünüyorsunuz."

"Ay haspam, hastaneden çıktı, çenesi açıldı yine. Hiç düşünmüyorsun Cavide Hanım'a ne hediye götüreceğiz diye."

"Ben Cavide Hanım'a gitmeyi bile düşünmüyorum. Çıkarın bunu aklınızdan."

"Ben büyüklerinin işine karışma. Gönül, bizim aynalı gümüşlerden mi alsak? İster duvara asar, ister büfenin üzerine koyar."

Duvarımızda asılı olan bir tarafı ayna, bir tarafı kabartma desenli gümüş kaplamalara bakıyorum. Evirıde bunlardan olan parmak kaldırsın. Yemek masasının baş sandalyesine geçen annem, oturum yönetir gibi, ciddiyetle cevaplıyor.

"Yok, şöyle daha çarpıcı bir şey olmalı."

Ya sabır diyerek çarpıcı hediye önerimi sunuyorum. "Elektroşok aleti alın."

"Efsun, içimizi karartma Allasen..."

"O zaman pembe elektroşok aleti alın."

Annem gerçekten çarpıcı bir hediye bulmak konusunda kararlı. Tınmıyor bile. "Müyessir'e mi sorsak?" Doksan iki yaşındaki komşumuz Müyessir'in aklına gelen en çarpıcı fikir kilden yapılmış altılı bardak seti olur. Onları da duvarındaki mağara resimlerinin önüne dizer.

"Yok Gönül, Müyessir olmaz. Aysel geldiğinde fal mı kapatsa hediye niyetine?"

"Falda fil çıkarsa fil mi alacaksınız?"

"Efsun vallahi terlik geliyor kafana birazdan. Bize laf yetiştireceğine yardımcı ol biraz."

Canlarım ya... Hâlâ Sındırgı'ya gideceğimizi düşünüyorlar. İnanmışlar yani.

cssso

Salondaki maskeli dörtlü içimi bayılttığı için mutfağa geldim. Sevgili babam yine harıl harıl bir şeylerle uğraşıyor. Elinde biletler var.

"Hayırdır babacığım, konsere mi gidiyoruz?"

"Yok kızım feribot biletlerini aldım." '

"Ne feribotu?"

"Bandırma."

"Ne alaka?"

"Önce Bandırma'ya gideceğiz feribotla, oradan da Sındırgı'ya..."

"Nikâh için de tarih almış mı annemler?"

Anlayamadı adam tabii ne dediğimi. Biletler bile alınmış. Sındırgı'ya gidiliyor. Olay Sinan'la benim mutluluğum için çabalamaktan çıktı, Cavide Hanım'la aşık atmaya döndü. Nispetli şarkılarda elini havaya sallayan kızlar gibi hepsi.

"Baba, lütfen engelle bu yolculuğu. Deplasmanda başımıza neler geleceğini düşünmek bile istemiyorum."

"Kızım, sence mümkün mü engelleyebilmem?"

Mümkün değil. Babam bir gün patlayacak diye düşünüyorum. Öyle sıradan bir patlama değil, tozu dumana katacak cinsten. Sanki ömrü boyunca bu evde yaşadığı suskunluklar, yutkunmalar bir dağa dönüşecek ve herkesi kırıp geçirecek. Belki bunu aslında ben yapmak istiyorum da babamın adına hayal kuruyorum. Belki babam gerçekten halinden mutludur, boş vermiştir. Halinden mutsuz olan bir ben miyim?

Anneannem giriyor mutfağa. Yüzündeki kil maskesini yıkamış fakat her bir tarafında pütürleri kalmış. Neden bu evde beni destekleyebilecek bir kişi bile yok? Aktif destekten söz ediyorum, insana en başta kardeşleri destek olur, değil mi? Benimkiler destek değil köstek. Odunun ateşini harlayan çıra gibiler.

"Kardeşlerin nerede?"

Neredelerse keşke orada kalsalar sonsuza dek. Fakat ne mümkün, çıkıveriyorlar işte.

"Anneanne, müthiş bir hediye bulduk Tuğçe'yle!"

Hediye konusuyla alakadar olmak istemesem bile, kafataslarının içinde beyin yerine et beni taşıyan kardeşlerimden ne fikir çıktı, merak ediyorum doğrusu.

"Yalnız yarın Kapalıçarşı'ya gitmemiz lazım."

Anneannemin gözleri parlıyor. "Ne buldunuz kızım, söylesenize."

Tuğçe hınzırca tek gözünü kırpmaya çalışıyor fakat beceremediği için iki gözü birden kapanıyor.

"Söylemeyiz, sürpriz."

Canım ya... Hâlâ Sındırgı'ya gitmeyeceğimi düşünüyorum. İnanmışım yani.

FERİBOTURUM

“Haydi gidelim. Yolda konuşuruz ”

Masalların verdiği gizli mesajlar:

Güzel ve Çirkin:

Zengin erkeğin güzeli de, çirkini de her şekilde gider.

Hansel ve Gretel:

Akıllı ol, bir de az ye. Kırmızı Başlıklı Kız:

Kır dizini, otur evinde.

Küçük Denizkızı:

. Sevme kızım, yanarsın.

Peter Pan:

Kafa yapıcı maddelerden uzak dur.

Pamuk Prenses:

Sana az ye dedik.

Ruh halim berbat. Karaladığım kâğıdı buruşturup sırt

çantama atıyorum. Karşımdaki koltukta bir nazarlık otururken ciddi bir işle uğraşmam mümkün mü sizce?

"Bravo. Gerçekten müthiş bir hediye almışsınız." Bandırma feribotundayız. Kabul ediyorum, sapına kadar basiretsizim. Annemler beni karga tulumba arabaya koydu ve gerçekten Sındırgı'ya gidiyoruz. Engellemek için elimden geleni yaptım, nafile. Sinan da hastaneden çıktıktan iki gün sonra iş seyahati için şehir dışına gitti. Doğru düzgün ne görüşebildik ne konuşabildik, sadece sabah kısaca mesajlaştık. Tek bildiğim beni şu anda Sındırgı'da beklediği. Orada benimle sıkı bir ayrılık konuşması yapması ve bunun son görüşmemiz olması kuvvetle muhtemel.

Cavide Hanımlara şu anda karşımda oturan yeni doğmuş kuzu büyüklüğündeki nazarlığı aldılar. İsim koydum, çünkü hak ediyor: Nazgül. Tolkien'e buradan selamlar.

Kertil Kolonyası'nın marka değerini korumak adına Üresin'le Türesin'i İstanbul'da bıraktık. Yoklukları hissedilmiyor değil.

"Babamın koltuğuna şu nazarlığı oturtmuş olduğumuza inanamıyorum. Adam ayakta kaldı."

Annem lafımı ağzıma tıkıyor.

"Ne götürseydik dünürlere? Kerevizli baklava mı? Özel yaptırdık bu nazarlığı Kapalıçarşı'da."

"Kapalıçarşı 550 yıllık tarihinde böyle bir çile 'çekmemiştir zannımca."

"Sus sen, çok biliyorsun her şeyi."

Hemen yanımızda tıfıl bir adam oturuyor. Yerleşirken "Siz de Bandırma'ya mı?" diye sordu. "Yok, biz Oslo'ya Mehmet'in yanma gidiyoruz" diyecektim, saygımdan sustum. Burada telefonla konuşmak yasak fakat adam bindiğinden beri aralıksız olarak telefonda.

"Evet efendim. Sındırgı merkezde. Uç oda. Tabii, ilgilenirseniz haberleşelim."

Nihayet kapadı telefonu. Anneannem, anneme usulca sokuluyor.

"Gönül, beklediğimiz fırsat ayağımıza geldi."

Annem hınzırca gülümsüyor. Neyi bekliyorduk ki?

Anneannem gevrek ve neşeli bir ses tonuyla tıfıl adama laf atıyor. "Beyefendi, siz Sındırgılı mısınız?"

"Evet efendim."

"Pek hoş, güzel bir ilçemizmiş. Biz de oraya gidiyoruz."

Adam konuşmaya pek niyetli olduğundan anneannem, tıfılın ara pasını alıp kaleye doğru ilerliyor. "Ne işle meşgulsünüz efendim?"

"Emlak."

Yoksa bu tıfılı bana mı yapmaya çalışıyorlar?

"Güzel sektör. İsim ne?"

"Kısmet."

"İsminiz mi?"

"Yok, ismim Levent. Firmamın ismi Kısmet. Kısmet Emlak."

"E herkesi tanırsınız herhalde Sındırgı'da. Malum, küçük yer..."

Vay çakallar... Cavide hakkında bilgi toplamaya çalışıyorlar. Bandırma Feribotu'nda AR-GE çalışmaları

başladı. Keşke babam benim yerime otursaydı da ben ayakta kalsaydım, bunlarla muhatap olmasaydım.

Sinan'la on dört yıl önce ilk karşılaştığımda onun hakkında tek bildiğim şey, adının Sinan olduğuydu. Bu çocuğun ailesi neyin nesidir, zengin midir, fakir midir, nerede oturur gibi sorulara cevaplar aramak hiçbir zaman aklımın ucundan bile geçmedi. Şimdi biriyle tanışıyorsun, bir dedektif tutmadığın kalıyor, adam ya manyak çıkarsa diye. Adamlar da genellikle manyak çıkıyor, orası ayrı. Ama artık Google var, Facebook var, feribotta emlakçıları sorguya çekmek de nereden çıktı?

"Kimlerdir Sındırgı'nın bilinen aileleri?"

Kısmet Emlak, gördü ki kısmette bu kadınlarla uğraşmak var, anlatmaya başlıyor. "Eşekçekmezler, Götüpireliler, Tenekeciler... Böyle bilinen dört-beş aile var. Ha tabii en önemlisi, Kıçıkayıklar..."

Sındırgılı aileler neyin peşindeymiş acaba? Hangi çılgın kendisine Kıçıkayık diye lakap takar? Götü- pireli de iddialı... Gerçi Üresin ve Türesin... Aman, neyse.

"Kıçıkayıklardan çağanoz Cavide, Sındırgı'nın en varlıklısıdır."

"Hah. Levent Bey, ayıptır sorması neden çağanoz?"

Anneciğim, neden sanat?

"Efendim, Cavide Hanım'ın kalça çıkığı olduğu için hafif yandan yandan yürür, yengeç gibi. Ondan çağanoz derler."

II

Selakgillerin kuru etçi Cavide'si, Kıçıkayıkların çağanozuymuş meğer. İşe bak.

Annem beni dürtüyor. "Kız, yoksa Sinan'ın soyadı Kıçıkayık mı?"

"Soyad değil, lakap bunlar. Ayrıca bu saatten sonra soyadı Kıçıkayık olsa ne yazar anne?"

Efsun Kıçıkayık... Evlenince soyadının değişmesi ne garip. Senin otuz yıldır bir adın, sanın var. 'Evet' demenle bambaşka bir kimlik tutuşturuyorlar eline. Nüfus kütüğün, imzan değişiyor. Belki ben bundan sonraki otuz yıl boyunca da kendi soyadımla anılmak istiyorum, olamaz mı? Ama zaten Sinan'ın soyadı Kı- çıkayık değil.

Ceren anlatmıştı, arkadaşlarının düğününe gitmişler Tuğçe ile. Nikâh kıyıldıktan sonra çektikleri fotoğrafı Facebook'ta paylaşacaklar "Kankimizi gelin ettik!" diye. Kızı Facebook'ta arıyorlar, yok. Gelin hanım, nikâh defterine imza atıp, kocasının tapusunu aldığı defteri havada sallarken, yani iki arada bir derede, Facebook'taki soyadını değiştirmiş. Profil fotoğrafı bile kızın "Evet!" dediği sırada çekilmiş bir fotoğrafla değiştirilmiş. Bir nefes al, yeni medeni durumunu bir sindir. Adam mı tuttun bunun için? Bir gelinin bu kadar hızlı olması fiziken mümkün değil. "Ne peki?"

"Ünver."

Anneannem feriboturum çerçevesinde sorularına devam ediyor. "Nasıl biridir Cavide Hanım?"

Kısmet Emlak, bunca yıldır Cavide'ye karşı biriktirdiği tüm nefreti kusarcasına anlatmaya başlıyor. "Manyak."

"Manyak derken?"

"Doğal manyak." Derin bir nefes alıp devam ediyor.

"Bunların mandıraları, fabrikası var. Peynirciler. Sındırgı'nın yarısına sahiptir Cavide Hanım, Kı-çıkayıkların tek kızı. Balıkesir'de de daireleri var, siz deyin yüz, ben diyeyim iki yüz. Kan kusturur kiracılarına, haliyle ucu bana dokunuyor... Kendi kocasını da tahtalı köye yolladı. Şirketin tüm hissesi bundadır. Eee, para kimdeyse onun sözü geçer. Torunu var, Sinan. Bir onu sever."

Üç kuruşluk bilgi topladınız, başınız göğe ermiştir umarım. Camdan bakıyorum, kara göründü. Arabaya inmek üzere hareketleniyoruz. Arka sıradan yaşlı bir teyze güzellik uykusundan uyanıyor.

"Geldik mi Adana'ya?"

Üresin'le Türesin'in boşluğunu dolduracak biri çıktı çok şükür. Geldik teyzem, geldik...

"Sındırgı'da emlakla ilgili bir yatırım düşünürseniz arayın beni. Oralar çok değerlenecek."

Evet, 347 yıl sonra.

"İlgilenirsek ararız efendim, teşekkürler."

Kısmet Emlak, çantasından güneş gözlüğünü çıkarıp gözüne takıyor. Gözlüğün sol camında kocaman YUMATU yazıyor. Dayanamıyorum, soracağım.

"Levent Bey, YUMATU nedir? Japon malı mı bu gözlük?"

"Yusuf-Mahmut-Tuncer kardeşlerin kurduğu bir teknoloji firması. Gözlüğe reklam aldım da. Sadecç yazın takıyorum zaten. Ek gelir."    '

Aklımızda soru işareti kalmasın çünkü üç kuruşluk bilgiyi en doğru kaynaktan aldık.

Ölmeden önce mutlaka görmeniz gereken üç yeri açıklıyorum: Şirinevler üst geçidi, Hadımköy gişeler ve Sındırgı.

Milli içeceği Kertil kolonyası olan (incir aromalı- sını Üresin içti, tavsiye ediyor), her köşesinden bir Renault Toros fırlayan, Times meydanına rakip Sındırgı meydanının ortasından geçiyoruz. İki buçuk saatlik araba yolculuğumuz süresince cep telefonumda Google Earth'ten Sındırgı'yı ararken program kilitlendi. Neyse ki Bandırma İskelesi'nde Sinanların şoförü bize eskortluk yapmak için bekliyordu.

"Sinan kendi gelmeliydi bizi almaya. Vallahi torunumun saadeti söz konusu olmasa, iki çift laf ederim ama..."    <

Yalancı Peyker. Sinan bana mesaj attı yola çıkmadan önce "Ben sizi alayım" diye. Zorla "Gerek yok" yazdırdılar. Düğün olsa da gitmesek, çağırmasalar da küssek kafası bu. Gururumuzu ne şekilde ve ne zaman kullandığımızı yıllardır çözebilmiş değilim. Hem kızları zengin yere gitsin istiyorlar hem de kimseye borçları olmasın, gururları kırılmasın. Tipik orta sınıfız.

Şaka maka geldik. Önümüzdeki devasa kapının açılmasını bekliyoruz. Açılıyor. Uzun boylu ağaçlarla dolu bir bahçeyi takiben taştan inşa edilmiş, iki katlı konak bizi karşılıyor. Her bir pencereye kiremit rengi, tahta kepenk kondurulmuş. Konağın hemen sağ tarafında beyaz boyalı, demirden bir kameriye var.

Tavanı belki beş metre. Dört bir tarafına güller dikilmiş. Konağın sol tarafındaysa içinde bolca tavuk ve horozun olduğu bir kümes var. Kümesin hemen yanında da bir köpek kulübesi...

"Anne, zenginlik raporu diye bir şey var mıdır?" Kümeste terör estiren psikopat civcivimiz Ceren cikledi.

"O ne kız?"

"Ne bileyim, hani zengin olduğunu onaylatırsın notere falan..."

Ceren'in zekâsına yakışan sorusu eşliğinde arabadan iniyoruz. Annemler, We are the World konumunda, buraya dünya barışı için gelmiş gibiler. Muhtemelen odaya çıkınca sevinç çığlıkları atacaklar.

Karşıdan Sinan geliyor. Krem rengi keten bir pantolon giymiş. Üzerinde de kollarını sıvadığı mavi bir gömlek var. Sanki biraz bronzlaşmış. Yürüyüşü kendinden emin. Bir içim su...

"Ay, Sinan çok güzel görünüyor konakla birlikte." Ceren kendini tamamen kaybetti.

Sinan başta ben olmak üzere hepimizi öpüyor ve yanımdaki yerini alıyor. Mutlu mu, mutsuz mu anlayamıyorum.

Çavide Hanım, Mine Hanım ve Tuncay Bey de Sinan'ın peşi sıra yanımıza geliyorlar. Cavide'nin yürüyüşünde hakikaten bir çağanozluk var. Onların aralarında "Hoş geldiniz, vıdı vıdı" konuşmaları dönerken biz Sinan'la bir adım geride kalıyoruz. A

"Nasıl geçti yolculuk?"    '

"Sakin geçti diyemeyeceğim. Neyse, geldik sonunda."

Gülümsüyor.

"Sinan, inan ki ben istemedim buraya gelmemizi." "Öyle düşünmedim zaten. Hem benim babaannem de seninkilerle yarışır bak..."

Ha şunu hileydin. Babaannesiyle ilgili iki çift laf etmek üzere ağzımı açıyorum ve sonra kapıyorum. Annem ne demişti? Çocuğun ailesini sev, koru. Kötü konuşursan bu sana yol, su, elektrik olarak geri döner.

Babam annemi kendi annesiyle tanıştırdığı ilk gün müstakbel kaynanası, yani babaannem, annemden şöyle okkalı bir Türk kahvesi yapmasını rica etmiş. Annem, tüm hanımlığıyla kahveyi pişirip kadının önüne koymuş. Babaannem, kahveden bir yudum almış ve demiş ki "Bunun şekeri az." O günden itibaren anneme isim takmış "Az şekerli Gönül" diye (yine de yerelmasından iyidir). Annem, ağzıyla kuş bile tutmasına rağmen (temsili değil), evliliği boyunca kaynanasına bir daha yaranamamış. Anneme sormuştum, "Eee, şeker gramajı yüzünden mi sana taktı?" diye. "Evet" demişti, "Bir küp şeker yüzünden bana taktı." Babaannem ölene kadar bizimkilerle aynı evde yaşadığı için annemle babamın arası hep bozukmuş. Babam eve her gelişinde gündüz kapı kapı gezinen babaannem, salondaki kanepeye yatıp hasta numarası yaparmış. Her gece yatmadan önce de bizimkilerin odasını dinlermiş, ne konuşuyorlar diye. "Nasıl anlıyordun?" diye sorduğumda "Kapımızın üst tarafı camdı, kaynanam da koridorun ışığını açıp bizim kapıya kulağını dayıyordu, sanıyordu ki biz onu camdan görmüyorduk" demişti.

"Annen bunlara hiç mi sesini çıkarmamış?" diye soracak olursanız, vallahi de çıkarmamış. Kaynanasına laf söyleyemediği için bir keresinde sinir krizi geçirip beni balkondan atmaya kalkmış. Ceren'le Tuğçe'yi benden daha çok sevdiğinden değil, o zaman kardeşlerim henüz doğmamış olduğundan piyango bana patlamış. "Peki atmış mı?" diye saçma bir soru sormayın, atmamış ki buradayım. Gerçi bazen düşünmüyor değilim, beni balkondan attı da beynimde kalıcı bir hasar olduğu için mi böyleyim diye.

Ne zaman ki babaannem vefat etmiş, annem o zaman babamın üzerindeki hükmünü ilan etmiş anneannemle birlikte. Annemle babam hâlâ evliler fakat aralarındaki hasar kalıcı. Allah geçinden versin, Cavide Hanım da bir gün vefat ederse Mine Hanım Tuncay Bey'e karşı nasıl bir tavır takınır bilinmez. Sonuçta yılların hırsı birikiyor.

Neyse, bizimkiler burnumu boka soktular ama sanırım bu konuda haklılar, çenemi tutmam lazım. "Yok canım, yaşlı onlar..."

"Babaannem acayiptir, bilmezsin sen."

Öğrendik, doğal manyakmış senin babaannen. Sinan ne manik depresif, ne şizofren, ne bencil, ne de öküz. Zannetmeyin ki annesiyle babası eskiden atışıyordu diye bu durum Sinan'ın psikolojik dengesini altüst etti. Böyle bir şey yok. Ailede mikropluk yapan tek kişi Cavide'ymiş, o da tam başarılı olamamış. Görmediniz mi Mine Hanım'm kaynana kullanma kılavuzu sayesinde her şeye rağmen dimdik ayakta durup evliliğine nasıl sahip çıktığını? Çok sevilerek büyümüş Sinan. Karşınıza çok sevilerek büyümemiş biri

çıkarsa er ya da geç ayırt edersiniz, merak etmeyin.

Allah hiçbirimizi arızalarla tanıştırıp da bizi Florence Nightingale etmesin. Elbette Sinan'ın da inişleri çıkışları var. Fakat özünde normal. Sanırım dolaylı yoldan tek kusuru babaannesi. Gerçi dolaylı yoldan bakacak olursam benim daha çok kusurum var.

"Ben çok sevdim Cavide Hanım'ı." Dünya tükenir, yalan tükenmez.

"Gerçekten mi?" Yüzüme bakıyor. Gerçektense bana daha çok sempati duyacak gibi.

"Gerçekten."

Ya Sinan'ın yüzü aydınlanıyor ya da yandan güneş vurdu. Sanırım ortada bir 'ana-oğul' aşkından çok 'babaanne-torun' aşkı var. Cavide Hanım'ı kendime asla düşman etmemem gerek, anlaşıldı.

Sinan da düşünüyor mu acaba "Bunlar buraya neden geldi?" diye. Ben düşünüyorum çünkü. Bir de yatıya kalacağız. Çocuk hiç renk vermiyor, delireceğim.

"Kızdın mı buraya geldik diye?"

"Saçmalama Efsun, on dört yıldır tanıyoruz birbirimizi. Bizimkilerin şimdiye kadar karşılaşmaması garip. Hastane vesile oldu."

Eee? Birbirini on dört yıldan beri tanıyan iki arkadaş mıyız biz? Bu bir karşılaşma değil Sinan Bey. Kalktık, anasının nikâhındaki Sındırgı'ya geldik. Burada olmam hiç mi özel bir şey ifade etmiyor sana? Tamam yaptık bir dizi salaklık. Ama ayağına kapandım, salya sümük özür diledim. Özrümü bir evlilik teklifiyle taçlandırdım fakat evlilik falan umurumda değil, ben sadece seninle olmak istiyorum. Öptün oğlum sen beni hastanede. Gitmemiş miydi hayal kırıklıkları, kırgınlıklar? Ben gitti sanmıştım. Üzerine bir hafta haber yok. Şimdi de yabancı gibisin. Bir şey söyle. Beni seviyor musun? Benim erkek arkadaşım olmak istiyor musun? Yoksa benden kurtulmak istiyorsun da beni kırmadan kendinden uzaklaştırmaya mı çalışıyorsun? Delirtme beni, bir şey söyle diyorum! Hah, gitti kafa. "Evet, karşılaştılar, iyi oldu."

Başıma bir ağrı saplanıyor. Sinan'da majör bir arıza yok derken çabuk karar vermiş olabilir miyim? Bu bir öyle bir böyle haller pek hayra alamet değil. Tamam, Cavide Hanımla Sinan'ın arasında kopmaz bir bağ var ama bu arada Sinan'ın bana karşı hisleri de zedeleniyor olabilir mi? Sinan, babaannesinin bana karşı tutumundan etkileniyor olabilir mi? Bırak bir yakınından etkilenmeyi, çevresinden bile etkileniyor insan farkında olmadan.

Ceren'le Tuğçe boşuna demiyor cümleni olumsuz kurma diye. Mesela "Sevmiyorum" yerine "Seviyor değilim" demek gerekirmiş. Kullandığımız her olumsuz ek bilinçaltımıza kazınırmış. Cavide Hanım Sinan'ı benimle ilgili negatif ekler kullanarak doldurmuş olmasın sakın? Eklere gelesice.

Yoksa arızanın büyüğü önümde duruyor da ben mi göremiyorum?

Sinan konuşacak gibi oluyor, sonra o cümleyi yutup başka bir cümle çıkarıyor ağzından. "Geçelim mi içeriye Efsun?"    '

içeriye geçmek istiyor değilim ama el mecbur. "Geçelim."

SIRPSINDIRGI SAVAŞI

“Elimden gelen ancak kaçmaktı.

Onu da şimdi yapamazdım

Henüz odalarımıza çıkmadık, salondayız. Konağın içi, dışı kadar ihtişamlı diyemeyeceğim. Ev, naftalin kokuyor. Sunay Akın, "Naftalin" şiirinde şöyle der: Söylemiş miydim size naftalin ki güvelere karşı kullandığı kimyasal silahıdır anıların. Paralel mantıkla, Cavide Hanım bu kimyasal silahı bocalamış evin her köşesine. Ceviz konsolun üzerindeki siyah-beyaz fotoğraflar, eski eşyalarla birleşince hangi yılda olduğumuzu unutturuyor bize.

Salonda renkli olan tek obje, Cavide Hanım'm üçüncü sınıf bir ressam tarafından çalışılmış yağlıboya portresi. Ressam sanki bir salkım üzüm çizmek üzere yola çıkıp fırça darbesini Cavide Hanım'la sonlandırmış.

Sinan ve benim vesilemle iki aile tanışıyor. Doku nakli gibi bir şey bu. Acaba birbirlerine uyacaklar mı?

"Nazarlık da pek küçükmüş."

Nazgül'ü tekli koltuklardan birine yerleştirdik. O yerinden memnun fakat Cavide Hanım ondan memnun değil.

"Özel olarak yaptırdık efendim."

Anneannem ve Cavide Hanım, tatlı bir sohbete daldılar.

"Zahmet etmişsiniz."

"Rica ederiz."

"Nazarlığa da bilet aldınız mı gelirken?"

Yok, babamın biletini verdik kendisine. "Şakacılığınız üzerinizde yine Cavide Hanım." Tuncay Bey ortamı ısıtmak üzere katalizör görevini üstleniyor. "Çocukluğum bu konakta geçti benim. Bir sürü anım var..."

Babam soruyor: "Kaç kardeşsiniz efendim?"

"Tek çocuğum ben. Çok isterdim bir kardeşim olsun." İlginç... Babaannelerimizin zamanındaki aileler genelde çok çocukludur. Bakmayın kardeşlerim hakkında söylenip duruyorum ama tek çocuk olmak hiçbir zaman cazip gelmemiştir bana. Hele ki yaşın büyüyünce, anne ve babanı kaybetme duygun daha ağır basmaya başlayınca onlardan geriye bir parçan kalsın istiyorsun anılarını taze tutabileceğin, tutunabileceğin.

"Biz üç kız kardeşiz mesela..."

Mine Hanım giriyor lafa. Demek ki Sinan'ın iki teyzesi var. "İkisi de yurt dışında yaşıyor. Yine de sık görüşmeye çalışıyoruz. Her gün telefonda konuşmazsak o gün geçmiyor."

Bakmayın teyzem hakkında da söylenip duruyorum ama teyze gibisi de yok aslında. Nur Teyzem de bizimkilerle aynı kafada, çoğu zaman beni deli eder ama çok eğlenceli kadındır. Annemden daha arkadaştır. Kendisi Merve ve Murat'la birlikte balayında şu anda. Teyzeye gel-

"Aile olmak güzel şey. inşallah çocuklarımız da büyük aileler kurar." Cavide Hanım'dan beklenmeyen bir çıkış. Naftalin kokusu kafa yaptı galiba. "Resmimi beğendiniz mi?

Hepimiz duvardaki natürmort çıkışlı yağlıboya portreye bakıyoruz. Annem vermemiz gereken cevabı hepimizin yerine veriyor. "Pek güzel olmuş, kim yaptı?"

"Münevver"

"Münevver kim?

Eski bir Türk filminin içinde gibiyiz. Bu konakta bir de küçük besleme Münevver yaşıyorsa, Hulusi Kentmen'in kahkaha atarak kapıdan girmesi an meselesidir.

"Sındırgı'nın ileri gelen ailelerinden birinin kızı. Pek güzel, pek marifetlidir. Bu resmi o yaptı."

Kendi koluna da "Cavide Hanım Teyze" dövmesi yaptı mı?

"Bugün Cumartesi' değil mi?"

Evet, haftada bir oluyor.

"Evet, cumartesi."

"Münevverin resim kursu var yarın. Her kursta bana bir resim yapıyor. Hepsini saklıyorum."

Bir Münevver eksikti. Hayatım bilgisayar oyunu gibi. Atladığım ber seviyede karşıma yeni ve daha büyük bir engel çıkıyor. Süper Mario mübarek.

Geldiğimizden beri Sinan bana mesafeli. Ağzını açıp tek laf etmeden öylece dinliyor. Düşünceli... Neler geçiyor aklından? Bu buluşmadan rahatsız mı oldu? Kezban’a beş kala Münevver'le Sinan'ın arasında bir şey olması mümkün değil. Yoksa mümkün mü?

Cavide Hanım tam gaz Münevver'i anlatmaya devam ediyor. 'Bir işte çalışıyor mu bu kız acaba?' diye soracağım, ayıp değil.

"Çalışıyor mu Münevver?"

"Ev kızı."

'Hangi evde çalışıyor?' diye sormayacağım, ayıp. Babamla çaresizce bakışıyoruz. Beni bir o anlar...

"Çay içer misiniz?"

İçeceğimiz çay bile Cavide Hanım'ın kontrolünde diye düşünürken yanımda oturan anneannemin popomu çimdiklemesiyle yerimden fırlıyorum.

"Sen mi koyacaksın çayları Efsun?"

Ben bunun hesabını sormaz mıyım Peyker Hanım? Benim de dilimi eşek arısı soksun. Sinan'ın ailesine mutfakta yalakalık yapamadım diye dalga geçiyordum, al bana fırsat.

"Evet Cavide Hanım. Mutfak ne tarafta?"

CS5BB

Çayları tepsiye yerleştiriyorum. Kafam bulanık.' Hâlâ Sındırgı'da olduğumuza inanamıyorum. Tam mutfaktan çıkmak üzereyken sesler geliyor kulağıma. Sinan ve Cavide Hanım koridorda fısıldaşıyorlar.

Tepsiyi tezgâhın üzerine bırakıyorum. Kapının pervazını iki elimle sıkıca kavrayıp ne konuştuklarını dinlemeye çalışıyorum çünkü konuşmanın ucu bana dokunacakmış gibi bir his var içimde.

"Aman, siz de ne alıngansınız be."

"Babaanne, sen anladın benim ne demek istediğimi. Bir daha Efsun'un yanında böyle konular açmanı istemiyorum."

Kulaklarıma inanamıyorum. Sinan, babaannesine posta koyuyor.

"Hiç mi düşünmüyorsun Münevver'i?"

Pervazdan ellerimi kurtarıp mutfağa gerisingeri girmeye çalışırken kapının tam yanında duran alçak sehpanın üzerindeki vazoya çarpıyorum. Vazo tuzla buz oluyor. Kapının kenarına sehpa mı konur? Haydi onu koydun, üzerinde vazo ne alaka? Cavide bildiğin bubi tuzağı kurmuş.

Sesi duyan Sinan kapıda bitiyor. Karşı karşıyayız. Çok garip ama gözlerinde ne görüyorum biliyor musunuz? Kaybetme korkusu. Hani Sabahattin Ab demişti ya...

Ey kaybetme korkusu, sen nelere kadirsin. Avucunda su tutar gibi hissettirirsin. Siyah 13'e her şeyini koydurtursun. Uyutmazsın. Tutkal gibi yapıştırırsın. En fenası da kaybetmek istemediğimiz her kimse, onu kaybedince geçersin ancak. Kaybetme korkusunu iyi bilirim. En babasını ben yaşadım çünkü.

Sinan, yüzünü nefesini hissedebileceğim kadar yaklaştırıyor bana.

"Bu gece 12'de kameriyeye gel."

oaao

Odamdayım. ilk günümüz korkunç geçti. Cavide Hanım'ın taarruzu bitmek bilmeyecek sandım bir an. Üçüncü posta çaydan sonra geçici ateşkes yaptık, herkes odalarına çekildi. Hem bu kadın o kadar çayı içti şimdi nasıl uyuyacak, tansiyon sorunu da yok belli ki.

Saat şu an tam olarak 12'ye beş var. Tuğçe ve Ceren'le aynı odada kalıyoruz. İkisi de yorgunluktan sızdılar. Sızarken de "Allah rahatlık versin" dediler. Allah rahatlık verecek de bunlar izin vermiyor ki. Gizlice inmeliyim kameriyeye. Saniyeleri sayıyorum. Beş dakikanın hiç bu kadar zor geçtiğine şahit olmamıştım. Zamanı küçümsememek lazım demiştim size.

Odamdan çıkmadan önce iki kere aynaya baktım. Alt kata inmek için yirmi basamak... Holdeki kare seramiklerin kavuşma çizgilerine basmadan konağın kapısına gidene kadar elli iki adım...

Elim, konağın kapısının kolunda yapışık duruyor. Kapı da açılmayı bekliyor. Şu an neden heyecanlıyım, bilmiyorum. Sanırım az sonra yaşayacaklarım için zavallı zihnimin kendi çapında yaptığı bir ön hazırlık bu.

Konağın kapısını açtığımda pervazdan itibaren kameriyeye kadar iki tarafı mumlarla bezenmiş bir yol beliriyor önümde. Gözlerim kamaşıyor.

Bazen üzerinde çok fazla düşünmezsin, sadece yaparsın. O anlardan birindeyim.

Kameriyeye doğru süzülürken Sinan'la servisten inip de okul binasına doğru ilerlediğimiz bir gün geliyor aklıma. Yan yana yürürken boşta kalan ellerimiz tersten birbirine değmişti.

Yanaklarım yanmaya başlıyor.

Kameriyeye giriyorum. Yüksek tavanlı, etrafı camla çevrili bu oyuncak mücevherin içine irili ufaklı vazolarda ortancalar yerleştirilmiş. Pembe, eflatun... Bahçenin ışığı içeriyi loşça aydınlatıyor. Ortada ferforje, yuvarlak bir masa, masanın üzerinde büyükçe tahta bir kutu var.

Masaya yaklaşıyorum. Kutunun üzerinde bir not: Beni aç.

Etrafa bakınıyorum. Kimse yok.

Kutuyu korkakça açmamla birlikte yüzlerce ateş- böceği, özgürlüklerine kavuşmanın verdiği sevinçle kameriyenin dört bir tarafına dağılıyor. Beş metrelik tavanın en uç noktasına kadar ışıl ışıl oluyor içerisi. İşte şimdi gerçek bir mücevher içindeyim.

Şu anki hislerimi size daha berrak bir şekilde anlatmak isterdim. Fakat ben bir kitap yayıncısıyım, yazar değilim. Trevanian'ın Şibumi kitabındaki bir sözü aklımda: 'İfade dolu bir sessizlik.' Bu öylesine güzel bir his ki hakkında konuşacak bir şey yok. Dilerim bu hissi bir gün siz de yaşarsınız.

Yüzlerce ateşböceğinin arasında çok kısa bir anlığına yine geçmişe gidiyorum. Soğuk bir pazar günü Sinan'la vapurdayız, Kadıköy'e geçiyoruz. İnadına dışarıya oturmuşuz. İnce belli bardaktan içtiğimiz çaylarımızı henüz bitirmişiz. "Çok üşüdüm" demiştim Sinan'a. O da yüzünü boynuma yaklaştırıp mon- tumun yakasını aralamış, ağzının içindeki tüm sıcak havayı içime üflemişti. İçim ısınmıştı.

Ansızın boynumda aynı sıcak nefesi hissediyorum. Sinan kollarını belime dolayarak sımsıkı sarılıyor arkamdan. Sanki dikey bir halde yatakta yatıyoruz. Kulağıma fısıldıyor.

"Sol elini ver bana."

Kalbimin atışından kameriyenin camlarının titrediğini düşünüyorum bir an. Sinan hâlâ vücuduma yapışık bir halde arkamda duruyor. Sol elimi havaya kaldırıyorum. Elimi ters çevirip avucumun içine bir şey koyuyor ve parmaklarımı kapıyor. Ne olduğunu anlamıyorum.

Gerçek olamaz. Ben bu anı rüyamda görmüştüm. Sinan'a yüzümü dönüyorum.

"Aç avucunu şimdi."

Sinan'ın gözleri heyecandan ışıl ışıl.

Açıyorum. Kırmızı bir ip var avucumun içinde. Sinan ipi alıp yüzük parmağıma bağlıyor.

"Evlen benimle Efsun."

Şoktayım. Ağzımdan tek bir kelime çıkmıyor.

"Hastanede seni öptüğüm geceden beri bu anı düşünüyorum. O yüzden biraz panik haldeydim son bir haftadır."

Sevdiğiniz adamın size soğuk davranmasının arkasında evlilik teklifi edebilme ihtimali de yatıyor olabilirmiş. İlginç.

İlginç de hâlâ konuşamıyorum. Taş kesildim. Âşık olduğun adamdan evlilik teklifi almak böyle bir his- miş demek ki.    ,

"Efsun, benimle evlenmek istiyor musun?"

"Evet."

Yüzlerce ateşböceğinin şahitliğinde, parmağımda kırmızı bir iple Sinan'a "Evet" diyorum. Birbirimize sımsıkı sarılıyoruz, tam beş dakika kadar.

İnanamıyorum. Gerçek mi tüm bunlar? Gerçekliğine inanmak için kollarımı Sinan'dan ayırıp kameriyeye geniş açıyla bakmak istiyorum. Kafamı tavana kaldırıyorum.

Ve tam o sırada ateş böceklerinin arasına saklanmış olan kalleş bir arı, beni tam iki kaşımın arasından sokuyor.

cssso

Uzakdoğu inanışına göre Tanrı, her insanın ayak bileğine bir ip takar ve kaderleri birleşecek insanları da bu iplerle bağlarmış. İp esner, kördüğüm olur fakat asla kopmazmış.

Konaktan hastaneye uzanan yolculuğumuzda acımı hafifletmek için kırmızı ipin hikâyesini anlattı Sinan. Canım acımıyor ki. Sevgi doluyum. Alnımı sokan a.rıyı bile seviyorum. Gerçi bu sevgi yumağı halimin sebebi annemin yutturmuş olduğu iki adet ağrıkesiici de olabilir. Sarhoş gibi yayıldım arabaya.

Nihayet hastaneye geldik. Beni bir odaya çıkarıyorlar.

Yanımda Sinan ve annem var. Sinan doktoru bulmak için çıkıyor. Annemle baş başa kalıyoruz.

"Sinam evlilik teklif ederken bu ipi mi verdi kızım?" Parrruağımdaki ipe bakıyorum. Hayatımda aldığım en anlamlı hediye bu.

"Evet."

"Orta boy hindi vereydi."

"Aman anne!"

"Kız, dikiş ipiyle evlenme mi teklif edilir?"

Edildi bile. Bildiğiniz kıytırık dikiş ipiyle evlenme teklifi etti Sinan. Benimle bir ömür geçirmek istiyor bu çocuk. Bu isteğini ne aracılığıyla dile getirdiği önemli mi? Bilmem kaç karatlık yüzük verip de beni yarı yolda bırakan biri olsa ne olacaktı? Ne kadar abartırsan, gerçeklikten o kadar uzaklaşırsın. Bir erkeğin kızın etrafında pervane olması, hediyeler alması, pahalı yerlere yemeklere, tatillere götürmesi, 'aşkım'lara boğması gerçek midir, yoksa aslında adamın derinlerde hissedemediklerini ya da özgüven sorununu kapatma çabasından mıdır? Ben ikinci seçeneği işaretliyorum.

Bazen basit bir kırmızı ip yeter her şeyi anlatmaya. Nokta.

Bu arada odaya giren doktor alnıma yalandan amonyak sürdü, şimdi de her yerimi inceliyor. "Omurganızda hafif eğrilik var. Skolyoz başlangıcı."

Alnım olmuş davul gibi, adam bana skolyoz diyor.

Sinan giriyor araya. "Doktor Bey, başka ne sürebiliriz alnına? Normal mi bu kadar şişmesi?"

Doktor elime bir elma tutuşturuyor. "Siz bunu yi-yedurun, ben ilgileneceğim şimdi."

Gözlerim yumuk yumuk oldu. Sinan'ı bulmaya çalışıyorum el yordamıyla.

"Reçeteli hastalarına ne yazıyor bu? Kurşun dökünüz mü?"    % .

"Demek İstanbul'dan geliyorsunuz. Ben de Çapa'da çalışıyordum..."

Doktor, kendine muhabbet edecek adam arıyor.

Besbelli üstün başarılarından dolayı Sındırgı'ya transfer edilmiş.

"Efendim tanışamadık doğru düzgün. Nizamettin Uranüs."

Şimdi de gezegenlerden bahsediyor. Ya rabbim canımı al şuracıkta. Elmayı da al.

"Ben Sinan."

"Ben Gönül."

Yok ayol, Uranüs adamın soyadıymış. Smdırgılı Ailelerin Soyadı Öyküleri diye kimsenin ilgilenmeyeceği bir kitap yazacağım.

"Ben de Efsun."

"Sinan Efsun'a evlenme teklif etti bu akşam Nizamettin Bey."

Tabii, arı sokması teşhisinde önemli bir bilgi.

"Dikiş ipiyle."

Yumuk gözlerimin arasından anneme bakıyorum. O da imalı bir şekilde Sinan'a bakıyor. Uranüs kahkahayı patlatıyor.

"Tek taş yok mu, tek taş?"

"Zamane gençleri kafasına göre takılıyor Nizamettin Bey."

Sinan'ı gömleğinden çekiştiriyorum. "Haydi gidelim. Elimden bir kaza çıkacak. Evrenden bir gezegen eksilsin istemem."

OSSO

OSSO

CSSSO

€SBQ

CSSSO

OSSO

CSSSO

gülüyor.

OBBO

0530

"Sinan?"

"Çıkın dedim!"

OSSO

Saat sabahın üçü ve biz hep beraber konağın salonunda oturuyoruz. Alnımdaki şişle birlikte beni iki kafa sayabilirsiniz.

Herkes sus pus.

Sadece Sinan'la ben sapık gibi sürekli sırıtıyoruz.

"Oğlum, emin misin?"

Çüş.

"Babaanne, ayıp oluyor ama..."

Bizimkiler içten içe çok memnun ama tek taş olayına fena tektılar. Anneannem kendini daha fazla tutamayacak "Ne zaman istemeye gelirsiniz?" Cavide tınmıyor. "Neyi?"

Arıyı!

Koyun pazarlığı yapıyorlar. Ben Sinan'a usulca "Haydi biz halkalım" derken, diğer yanımda oturan annem "Kalkarsan fena yaparım" diye ültimatom veriyor. Olmaktan korktuğum yerde, Sındırgı'dayım. Üstelik kara yoluyla kaçış yok.

"Bilmiyorum efendim, konuşalım bir aramızda önce."

"Ben de onu diyorum, konuşalım işte şimdi."

Mine Hanım ve Tuncay Bey'in bu aile içinde herhangi bir etkisi var mı, merak içerisindeyim diye düşünürken Tuncay Bey lafa giriyor.

"Madem çocuklar karar vermiş, o zaman siz söyleyin Oktay Bey, ne zaman gelelim?"

Tam adamına sordu. Ailemizin karar mercii beyimiz çünkü. Beyin ölümü gerçekleşmiş ama Tuncay Bey'in

haberi yok. Babam ağzını açmak üzereyken, anneannem lafa giriyor.

"Önümüzdeki hafta cuma uygun mu sizin için?" Sinan kulağıma yaklaşıyor. "Efsun, ne bu muhabbet?"

Bir Özcim kadınına evlenme teklifi edersen sonuçlarına katlanırsın Zürihli.

"Sinan, şimdiye kadar sana yaşattığım her şeyi unut." "O ne demek?"

"Esas şenlik bundan sonra başlayacak."

UMMADIK TAŞ BAŞ YARAR “Her şeye hazır bulunan ve kimden ne gelebileceğini bilen bir insanı sarsmak mümkün müdür?”

Bugün ofise herkesten önce geldim. Nasıl iş birikmiş anlatamam. Aldım sırtıma battaniyemi, oturuyorum masamın başında. Klimayı köklemişler sonuna kadar, içerisi buzul çağı gibi. Biz kısıyoruz, Ferda açtırıyor. Soğuk hava cildi daha da gergin tutarmış. Senin klimaya ihtiyacın yok Ferda. Sen zaten gerginsin.

Ofislerdeki bu klima savaşının kökeni aslında belediye otobüslerine dayanır. Her şey yaşlı bir amcanın "Evladım şu camı açar mısın?" ricası üzerine yaşlı bir teyzenin "Yavrum camı kapa, üşüyorum" komutuyla başlayıp günümüze kadar gelmiş. Bunun sonu yok. Biri üşür biri yanar, kıyamet bundan kopar.

Millet teker teker damlamaya başlıyor. Bizim odaya her giren "Alnına ne oldu Efsun?" diye soruyor.

Günün 'trending topic'i olmaya adayım.

Her 8 Mart'ta ofisteki kadınlara birer kırmızı gül alarak bu özel günümüzü kutlayan tek erkek, Ferda'nın yardımcısı (ve yalakası) Bora (Zaten Bora ofisteki tek erkek), masama yaklaşıyor.

"Handan Incesu'ya önümüzdeki ay alacağı telifle ilgili mail atmış miydin Efsun? Bir de şu dosyayı okusana, bak bakalım bir şey çıkar mı..."

Bora'ya kafa sallayıp dosyayı elinden almak üzere bir hamle yapıyorum.

"O kırmızı ip ne? Evleniyor musun yoksa?" Gülüyor.

Benim de gülmem, "Yok canım, daha neler" falan demem lazım ama bir türlü lafa giremiyorum.

"Hayır."

Hayatımda ilk defa karşılaştığım bir soru. Pek inandırıcı olamadım sanırım.

"Evleniyorsun sen!"

"Hayır dedim ya."

'Handan Incesu'nun telifini sana vereyim, yeter ki sus' diyeceğim ama nafile. Salak, dinlemiyor bile beni.

Bizim ofis odalardan oluşuyor. Benim çalıştığım odada iki kişiyiz. Toplamda da yirmi kişi. Bora'nın "Millet, Efsun evleniyor!" haykırışıyla o yirmi kişi aynı anda masamın dibinde bir anda nasıl bitti, gerçekten hayretler içerisindeyim. Sorular yağmur değil, dolu şeklinde geliyor.

"O ne dedi?"

"Evlen benimle dedi."

"Sen ne dedin?"

"Evet dedim."

"O sonra bir şey dedi mi?"

"Demedi. Arı soktu beni."

"Neden demedi? Demesi gerekirdi."

"Arı soktu dedim ya, hastaneye gittik, daha ne desin çocuk?"

Kızlar parmağımdaki ipi çıkardılar, teker teker kendi yüzük parmaklarının üzerine koyup bakıyorlar.

"Kırmızı ip de havalıymış aslında. Sana kısmet getirdiyse biz de takalım."

Elinin fotoğrafını çekenler bile var. Sanki sen benim ipimle fotoğraf çekince benim evlenme teklifim sana geçiyor. Haydi tek taş olsa anlayacağım bu hevesi de dikiş ipine pırlanta yüzük muamelesi yapılması çok acayip.

"Ne kadar çıktınız siz? Yani tam olarak ne kadar süre sonra sana evlenme teklifi etti?"

"Çocuğun adı ne?"

"Soyadı ne?"

"Bak ya, Face'te de tek bir fotoğraf paylaşmamışsın. Kızım dağlara taşlara duyurman gerekiyordu bunu."

"Düğün ne zaman? Nerede yapacaksınız?" "Catering

için bir firma önerebilirim."

"Gelinlik bakmaya başladın mı?"

Kadınların çalıştığı ofislerde ne eksik, söyleyeyim: Y kromozomu. Bir Bora yetmiyor. Boralar olmalı. Ofiste böyle kadın kadına olunca haremin gelişmiş versiyonunu yaşıyoruz. Bu tarz bir ofis ortamında olunca yapılacak en büyük yanlış kesinlikle göze batmak oluyor. 'En' olmayacaksın dostum. Hiç unutmam, geçtiğimiz yaz Buse diye bir kız tatilden döndüğünde bir güzel bronzlaştığı için diğer kızlar bununla ten rengi açılana kadar konuşmadılar. Şu anda da şimşekler benim üzerimde.

Ofis sadece çiftçinin kara gün dostudur.

"Efsun, Ferda Hanım seni odasına çağırıyor."

Gerçekten çok affedersiniz fakat şu an ayvayı yemiş durumdayım. Doğrudan istifamı mı versem acaba? Çünkü bu saatten sonra bu ofiste barınamam.

Ferda'nın odasına doğru yürürken ipi kotumun cebine sıkıştırıyorum. İlgiyi iki kaşımın arasındaki şişliğe çekeceğim. Planım bu.

Odaya giriyorum. Kadın belki beni iş için çağırdı. Belki de boşuna kurdum komplo teorilerini...

"Evleniyormuşsun Efsun?"

Hiçbir komplo teorisi boşuna kurulmamıştır.

"Yani... Daha öyle net bir şey yok."

"Umarım bu olay senin dikkatini dağıtıp çalışma verimini düşürmez."

Buyur, buradan yak. Alnım şeftali gibi olmuş, kadın bir "Geçmiş olsun, iyi misin?" demedi. Dört nala girdi evlilik muhabbetine. Senin verimsiz topraklarında zaten verim alamıyoruz. Kuruttun bizi kadın, kuruttun!

"Neden dikkatim dağılsın, ne alakası var Ferda Hanım?"

"Kim bu çocuk?"

Eşkal versem keskin nişancıyla vurdurtacak Sinan'ı.

"Öyle biri işte..."

Ferda gözlerini kısarak bakıyor.

"İşle ilgili bir şey var mı bana söyleyeceğiniz? Ondan çağırdınız diye düşünmüştüm..."

"Handan Incesu'nun telifi ne oldu?"

Yedim o parayı. Hem de hunharca. Incesu'nun telifi telef oldu.

"Ben ilgileneceğim o konuyla Ferda Hanım." Ferda'nın odasından çıkıp masama doğru ilerliyorum. Tam yerime oturuyorum, telefon çalıyor. Yine Ferda. Tekrar odasına çağırıyor.

Ya sabır çekerek kapısına kadar gelip içeriye giriyorum. Fakat karşımda bu sefer bambaşka bir Ferda var.

"Canım, evlilik hazırlıkları için izne falan ihtiyacın olursa sakın çekinme, tamam mı?"

Geçtiğimiz üç dakika içerisinde ya menopoza girdi ya çoklu kişilik bozukluğu. Arası yok. "Anlayamadım?"

"Senin mutluluğun benim mutluluğumdur tatlım."

"Neden?" Gayriihtiyari fırlıyor ağzımdan.

"Aşk olsun Efsun. Sen benim en değerli elemanım- sın."

Odanın dört bir tarafına göz gezdiriyorum kamera mı var diye.

"Haydi çık bakalım. Güzel haberlerini getir bize. Arada da odama gel, kız kıza dedikodu yapalım." Allak bullak bir halde Ferda'nın odasından çıkıyorum. Neydi bu şimdi?

Masama yürürken Bora ile karşılaşıyorum koridorda.

"Sinan Ünver'le evleniyormuşsun."

"Sen nereden öğrendin?"

"Öğrenirim ben."

"Peynir İmparatorluğu'na gelin gidiyorsun demek."

Bora da kadınların arasında geçirdiği bu kadar yıl sonunda nihayet bizden biri oldu. Tıp literatürünü getirin, kayda geçelim.

"O ne demek ya?"

"Bizim büyük patronun çok yakın arkadaşıdır Ün-verler."

Ancak düştü jeton. Ferda'ya bak sen. Anında çark etti dolaylı yoldan başına bir şey gelmesin diye. Korkulur bu kadından yemin ederim. Bora nasıl öğrendi ki Sinan'ı?

Demek ki insanların gözündeki algınız incecik bir dikiş ipliğine bağlı. Sinan'la —pardon Sinan Unver'le — evleniyorum diye bir anda yılın elemanı mı oldum ben? Şimdiye kadar fazla mesaiye kaldığım saatleri toplaşan buradan Güney Kore'ye yol olur. Kaç cumartesimi, pazarımı verdim ben sana. Hak ettiğim terfiyi alamadığım gibi bir de yıllardır azarını yiyorum. İşime âşık olmasam burada bir dakika durmam. Zengin biri bana evlenme teklifi etti diye değişti mi şimdi her şey? Sinan'la evlensem, yemeyip içmeyip seni Tuncay Bey'e mi şikâyet edeceğim? Seni Allaha havale etmişim ben Ferda, Tuncay'a ne gerek?

Boşuna değilmiş bunca yıl çevremdeki insanlardan kaçıp Sabahattin Ali'ye dört elle sarılmam.

Mutfağın kapısının yanından geçerken içeriye doğru bir bakış attığımda elinde bir fincan Türk kahvesiyle Sabahattin Ali'yi görüyorum. Bir hışım içeriye girip kapıyı kapıyorum.

-Herkes sahte mi?

-Herkes sahte değil. Bu sebeple hayat küçük illüzyonlar çıkarıyor karşımıza. Sahte olanla olmayan ayrılsın diye.

-Bu kadar mı önemli Sinan'ın soyadı? Kıçıkayık da olsa bu kadar önemseyecekler mi yani?

-Bazı insanların algılarını güç ve para kolayca değiştirir.

-Yıllardır bu tiplere laf söylerim, aynısı benim başıma mı geldi?

-Siz kendinizi biliyorsunuz Efsun. Sinan da sizi bildiği için içiniz rahat olsun. İnanın Sinan da paraya ve güce önem veren bir kadını eşi olarak seçmezdi.

-Hale bak... Bunlar diyorlar ki şimdi “Oh, Efsun yağlı kapıya gelin gidiyor.” Sanki benim gözüm Sinan'ın parasında. Zengin kocayla evlenmek için kendimi maskara edeceğime bizim sokağın köşesinde bir karton kutu bulup orada yaşarım daha iyi!

Mutfaktan çıkıp yerime doğru giderken Sabahattin Ali'nin haklı olduğunu düşünüyorum. Ben sahte değilim. Sinan da değil.

Masama oturuyorum. Sinirlerim havada. Bir kişi gelip de laf söylerse fena patlayacağım. Saate bakıyorum, beş buçuk. Mesainin bitmesine daha yarım saat var. Normal şartlarda sekizde çıkıyorum ama Sinan'la evleneceğime göre yarım saat erken çıkabili rim. Masamı mutfağa taşıyıp mini deri şortla geleceğim bundan sonra işe. Nasıl olsa artık her istediğimi yapabilirim.

Ece yaklaşıyor yanıma. İnsan Kaynakları müdürü. Ömrüm boyunca ne işe yaradığını anlayamadığım tek departman, İK. Eminim ki diğer şirketlerde önemli bir fonksiyonu vardır İK'nm. Ama bizde? Şu ofise bak, hepi topu yirmi kişi... İnsan mı var da kaynağı olsun? Departmanın tek artısı biz hayvan gibi fazla mesai yapıp eve gitmek zorunda kalırken, bunların altı sıfır sıfırda fıyıp servisle eve gitmesi. İşe alan Ferda, işten çıkaran Ferda, Ece ne halt yemeye müdür olmuş anlamıyorum. Bir de havalarda. Topuklularıyla çat çat dolanıyor üç metrekare ofiste. Sanırsın altında 300 Spartalı çalışıyor. Halbuki altında bir tek donu var. Elinde son kalan elemanını da kovdu Ferda, şimdi ofisin çaycısını yönetiyor. Manyak ettiniz insanları, İnsan Manyakları! "Sinan Ünver'le evleniyormuşsun."

On altı yaşındayken Sinan'ın bu kadar meşhur olacağını bilsem yemin ederim yanına yaklaşmazdım. "Kim, nereden öğrendi anlamıyorum ki?"

"Ben buldum. Malum, İK müdürüyüm."

İncir suratlı. İyi halt ettin, bravo sana.

"Neden bunu araştırma ihtiyacı hissettin Ece?" "Ay meraktan... Sen de sessiz sakin görünüyorsun da ne yere bakan yürek yakanmışsın."

Ece'ye sabitlenmiş bir şekilde bakıyorum. "Face'den baktım arkadaşların kim diye. Zaten üç kişi vardı, ikisi kız, biri de Sinan. Eee, boşuna İK müdürü olmadık. Ha ha ha!"

Övündüğü şeye bak. Evde annene, babana anlatıyor musun bu başarılarını? Gurur duyuyorlar mı "Kızımız bugün de Face'den bir kayıp çocuk daha buldu" diye? "Anlat bakalım, nasıl gelişti olaylar?"

Kaç yıldır şu ofiste bana günaydın bile demiyor, şimdi buna hayatımı mı anlatacağım?

"Ben konuşmak istemiyorum bu konuyla ilgili."

"Ay Efsun alemsin. E bir gün iş çıkışı dışarıda bir şeyler yapalım. Sinan da gelir. İsterse arkadaşlarını da çağırsın."

Tipe bak. Çakma Esra Erol. Sen iş çıkışı program yapacağına sabah saatinde işine gel. Öğlene kadar köşedeki Starbucks'a karargâh kuruyorsun. Bahane de hazır: "Eğitimdeydim." Nasıl bir eğitimse bu, bitmedi yıllardır. Sanırsın Pentagon'a eğitime gidiyor.

Ece gerçekten Pentagon'da eğitime gitseydi bunu kesin "Şüpheli Şahısları Tespit Etme Uzmanı" olarak atarlardı. Kendine özel araştırma teknikleri var ya, Facebook gibi. Kim bilir Twitter'ı nasıl çılgınca kullanıyordun Gerçi biz de Bandırma feribotunu çılgınca kullanmıştık.

Telefonum çalıyor. Arayan Mehmet. Hızır gibi yetişti, yoksa IK müdürüne kafa göz dalıp hızlı bir şekilde işten kovulacağım.

"Ece, izninle."

Saçını bir yandan öbür yana savurarak uzaklaşıyor. Saçın yansın Ece.

"Mehmet?"

"Nerelerdesin?"

"Ofiste can çekişiyorum. Döndün mü Oslo'dan?" "Evet. İş çıkışı buluşalım mı?"

"Çok iyi olur."

Yer ve saat kararlaştırıp telefonu kapıyoruz.

İK müdürü Ece... Vizyonsuz, misyonsuz kalasın inşallah.

OSSO

"Vay be, çok romantikmiş."

"Dün gece havalardaydım da ofise gidince ayaklarım yere bastı. Mehmet, duydun ne dediklerini..."

Ne güzel bir şey birine içinden geldiği gibi derdini anlatabilmek. Mehmet'in yanında çok rahatım. Hem de kanlı canlı insan.

"Ofisteki kadınlar atmaca gibi yapışacak sana, görürsün bak."

"Ya beni çöp kutusu sanıp kafama muz kabuğu atan insan var ofiste. Yaşanmış olay bu. Şimdi böyle- si bir değişimi aklım almıyor."

"Vallahi nasıl yaptın bilmiyorum ama sen kendini inci tanesi gibi saklamışsın. Siyah inci."

"Benim hayatımın çoğu ofiste bu tiplerle geçiyor. Kendi çapımda gidip geliyordum ne güzel. Bir anda gündemin tepesine oturdum."

"Bir süre daha oturursun, sonra seni kaldırıp başkasını oturturlar. Bu zamanda popülerliğin ömrü bir kelebeğinki kadar. Stres yapma sen."

"Dediğin gibi olur inşallah."

"Onu boş ver de söyle bakayım isteme ne zaman?"

"İstenmek istemiyorum. Sinan da istemiyor böyle şeyleri bence. Gereksiz uzayacak ve büyüyecek olaylar. Çocuk daha iki gün önce evlenme teklifi etti, aynı gece isteme muhabbeti oldu... Bir rahat bıraksalar bizi, önce biz bir sindirsek şu olayı, keyfini çıkarsak... Ama ne mümkün."

"Kusura bakma da Sinan'a kalırsa olmaz bu işler."

"Neden?"

"'Yaz var kış var'a döner."

"Nasıl yani?"

"Beş yıl sonra parmağında iple hâlâ 'Nişanlıyım' diye dolanıyor bulursan kendini, konuşuruz o zaman. Evlenme teklifi dediğin şey sadece bir başlangıç noktası. Önemli olan sonunu getirmesi."

Yapma ya. Ben çok acıtmayacak sanmıştım. Bu beş yıl da evlilik için beklenen standart bir çile çekme süresi sanırım.

Mehmet, en vurucu darbesini sona saklıyor. "Biraz hızlı bir karar vermiş sanki Sinan..."

"Hızlı mı?"

Sinan'la on dört yıl sonra karşılaştık ve kısa bir zaman geçirdik. Tamam, geçirdiğimiz zaman kaliteli değildi ama tamamen benim saçmalıklarımla boğuşmak zorunda kaldığımız için.

"Erkekler bazen evliliği gerçekten düşünmese bile evlilik kararı alabilir. Ne bileyim, kimi yaşadığı hızlı hayattan bıkmıştır, kiminin yaşı geçmiştir, kimi de çevresinde onun adına karar vermeye çalışanlara inat 'Benim seçtiğim olacak' demiştir. Kısa zamanda alınan her evlilik kararının arkasında bir şey yatar."

Sinan, Cavide'ye inat olsun diye mi evlilik işini hızlandırdı? Sebep saf sevgi değil mi? Sinan beni yıllardan beri seviyor ve doğru zaman şimdiydi. Bu kadar basit olamaz mı?

"Sen nereden biliyorsun bunları Allah aşkına?" "Eski

erkek arkadaşımdan."

Tövbeler olsun.

"Ne alaka?"

"Biz dört yıl çıkmıştık. Ayrıldık, benden sonra bir kız buldu, iki ay içinde apar topar evlenme kararı alıp evinin erkeği oldu. Düğün günü de bana bir mail attı 'Seni hâlâ seviyorum ama Burcu'yla evleneceğim. Bu da sana kapak olsun' diye."

Zihnim bulanıyor.

"Bu kadar hızlı evlenme kararı alıp da insanı nikâh masasında bir başına bırakan adamlar var. Sana tek söyleyeceğim şey, ipin ucunu sıkı tutman." Parmağımdaki kırmızı ipe bakıyorum. Sanırım bu ip dışındaki her şeyi görmezden gelmem lazım. Buna Mehmet de dahil.

"Neyse... Oturduğumuzdan beri ben anlatıp duruyorum. Sende haberler nedir? En son görüştüğün bir çocuk vardı, o ne yapıyor?"

"Duruyor. En önemlisi bu. Durması."

Telefonum cayır cayır çalıyor. Arayan annem. Eve gitme vaktim geldi. Biraz da orada içim daralsın.

SEN DE Mİ KÜMÜLÜS?

“Öğrendiğim formülleri ve usulleri itina ile bir deftere not ediyor, bu mesleğe dair yazılmış kitaplar tedarik ederek okumaya çalışıyordum

Heidi'nin sırtüstü yatıp seyrettiği, 'mutlu bulut' olarak tabir edebileceğimiz Kümülüs bulutları, atmosferin en alt tabakasında bulunan koyu renkli, yağmur taşıyan Nimbus bulutlarıyla birleşince Kümülonimbus'u oluşturur. Kümülonimbus öylesine bir fırtına çıkarır ki en sağlam uçakla bile altından, üstünden veya içinden geçmek mümkün değildir. Tek seçenek, etrafından dolaşmaktır.

Evin kapısından girip çantamı yere atıyorum. Ayakkabılarımı çıkarıyor, terliklerimi giyiyorum. Elimdeki anahtarı portmantonun aynalı, alçak kısmına bırakıyorum.

Anahtar yere düşüyor. Çünkü portmanto yerinde yok.

"Annenler portmantoyu boyaya gönderdi."

Babam her zamanki sükûnetiyle yine evde kendisinin kontrolü dışında gelişen bir olayı bana aktarıyor.

"Neden?"

"Salona bir bak istersen."

Beraber salonun kapısına gidiyoruz. Bomboş. Koltuk takımı, yemek masası, büfe, hatta perdeler... Hiçbir şey yok salonda.

"Baba? Hırsız mı girdi eve?"

"Annenler tüm eşyaları bakıma gönderdi. Koltukların yüzleri değişecek, perdeler yıkanıyor, yemek masasıyla büfeyi de değiştireceklermiş."

"Sebep?"

"Cuma günü dünürler gelecek."

Kümülonimbus, masumla manyağın birleşmesinden oluşan, böyle bir bulut işte. Sonu da kar, fırtına. Çevresinden dikkatlice dolanmam lazım.

Salonun ortasına doğru yürüyorum. Akıl alacak şey değil. Cavide Hanımlar bize gelecek diye evi baştan aşağı yeniliyorlar. Niye kendimizi beğendirmeye çalışıyoruz ki? Orta sehpa boyanınca Türesin'in aklı yerine mi gelecek mesela?

"Parayı nereden bulduk?"

"İhtiyaç kredisi aldık."

İnsanın kendi evinde içinin daralmasını hiçbir da- raltıya değişmem. Ayrıca eve dünürler gelecek diye mobilyaları yenilemek üzere alman ihtiyaç kredisiyle Mikonos'a gitmek için alınan tatil kredisi gözüme eşit uzaklıktadır.

"Biz nerede oturacağız peki?"

"Mutfakta."

Kapı çalıyor. Zilin detone melodisi beynimde çınlıyor. Sussun diye gidip açıyorum.

"Duydum ki evleniyormuşsun Efsun."

Mehmet Lütfi. Bizim sokaktaki elenktirinkçinin saftirink °ğlu.

"Sen nereden duydun?"

"Eşyaları taşıdık bugün." Bön bön suratıma bakıyor.

"Söyleyeceğin bir şey mi var Mehmet Lütfi? Hiç havamda değilim gerçekten."

Cebinden bir şey çıkarıyor. "Benimle evlen Efsun."

Plastik bir tek taş. Otuz yıldır durdum durdum, üç gün içinde iki evlilik teklifi aldım. Yıldız haritam kafayı yemiş durumda.

"Mehmet Lütfi, teşekkürler fakat ben Sinan'la evleneceğim."

"Peki. Yüzük senden kalsın Efsun."

Çok kolay vazgeçtin benden be Mehmet Lütfi. Yüzük için de sağ ol, darda kalırsam eritip plastik bardak yaparım.

Kapıyı Mehmet Lütfi'nin suratına kapayıp mutfağa geçiyorum. Malum, oturacak başka yerimiz kalmadı.

"Baba, işler yine sarpa sarmaz değil mi?"

Babam elindeki gazeteyi indirip okuma gözlüklerinin üzerinden bana bakıyor.

"Evlenip Kanada'ya taşınmadığınız sürece tehlike devam edecek. Annenler alarm durumuna geçti."

Evlenmeyi düşünme noktasından evlenme teklifi alma noktasına geldim, A şehrinden B şehrine vardım, hâlâ tatmin edemiyorum bu ailenin kadınlarını.

Ne istiyorlar acaba benden, canımı mı?

"Ne yapmam gerek?"

"Sinan'la birlik olman. Etrafa kulaklarını tıkaman. Bu işi en az hasarla halletmen."

Var ya, babam kitabını yazar tüm bu kadınların da asaletinden sessiz kalıyor.

"Bizimkiler nerede?"

Diye sormamla birlikte canım ailem patates çuvalı gibi evin kapısından patır kütür içeri dökülüyor.

"Balon kadehler?"

"Tamam."

"Dantel?"

"Tamam."

"Fırıldaklı sebze kurutucu?"

"Tamam."

"Ayakkabı çekeceği?"

"Tamam."

"Halı yıkama makinesi?"

"Tamam."

"Katı meyve sıkacağı?"

"Tamam."

Annem aldıklarını sayıyor, Ceren ve Tuğçe de çıkardıkları listeye çizgi atıyor. İhtiyaç kredisinin büyük bir kısmını bunlara yatırmışız. Yatırım uzmanları... Bunlara toplu para verip akıllıca bir emlak yatırımı yap desen, ancak çadır alırlar. Aile ekonomisi konusunda uzayız.

Televizyon üstü danteli mi kaldı bu devirde? Katı meyve sıkacağıyla ne yapacağız? De- toks içeceği mi ikram edeceğiz insanlara?

"Çok sıkı hazırlanmamız gerek Cuma'ya."

"Anne, savaşa mı gidiyoruz?"

"Bir sus. Tecrübeye saygı duy." isviçreli biliminsanı. Küçücük mutfağa tıktı hepimizi. Oksijensizlikten bayılacağız. Zaten kafalar az çalışıyor, hepten dursunlar. Kız isteme faslı için bunları alan, çeyiz için kim bilir neler alır.

"Salonun eşyaları ne zaman gelecek?"

"Perşembe sabahı."

"Ya yetişmezse?"

Anneannem lafa giriyor. "Felaket tellalı mısın sen? Cavide Hanım'm ağzına laf verir miyim ben 'Döşemeleri eskimiş' diye?"

"Kadın Aşmalı Konak'ta oturuyor! Koltuğun döşemesini değiştirince Beyaz Saray'a mı dönecek bu ev?" Annem atlıyor. "Bize soru soracağına isteme günü ne giyeceğine bak sen."

"Bikini giyeceğim."

"Evlenip çoluk çocuğa karışacaksın hâlâ konuştuğun laflara bak... Ceren, Tuğçe, yarın öğle arasında alışveriş merkezine gidin ablanızla."

Evlendim de çocuğum eksik kaldı. Sinan çocuk istiyor mu acaba?

Sinan'dan mesaj geliyor: 'Sizin oradayım. Evdeysen bir uğrayayım mı?'

'Ben inerim Sinan, ev pek müsait değil' yazıyorum. Benim de lafa bak. Müsait değilmiş. Ev şu an evde yok.

-- esse

Apartman kapısının yanında dikilen Mehmet Lütfi dolmuşta Vivaldi'nin Dört Mevsimini çalan şoför gibi Sinan'a bakıyor. Dövebilir de, sevebilir de.

"Efsun, bir şey olursa ben buradayım."

Mehmet Lütfi'ye kafa sallayıp Sinan'ın arabasının ön koltuğuna yerleşir yerleşmez saç lastiği gibi gevşiyor gülüşüm.

"N'aber Efsun?"

Siyah bir eşofman üstü giymiş Sinan. Yine yakışıklı, yine yakışıklı...

"iyiyim, sen nasılsın? Konuşamadık bugün doğru düzgün."

"Ondan geldim. Özledim seni."

Eliyle yanağıma dokunduğunda içim bir hoş oluyor.

"Nasıl evde durumlar?"

Desem mi 'Beni isteyeceğiniz için ihtiyaç kredisi aldık, yirmi sene ödeyeceğiz ama şu an evin yerinde yeller esiyor' diye.

"Hareketli..."

Kısa bir sessizlik oluyor. İsteme olayını açmadı hiç. Sabahtan beri kafamda dönüp duran soruyu sorsam mı Sinan'a?

"Sence çok mu hızlı oldu her şey?"

Sinan dudağına kondurduğu gülücükle birlikte kaşlarını çatıyor. "Hızlı oldu derken?"

Hastane odasında atıp tutuyordun 'Konuşmana gerek yok, ben seni anladım Efsun' diye. Şimdi ne oldu Zürihli?

"Yani, hızlı olmadı değil mi bu evlilik teklifi?"

"Sen öyle mi düşünüyorsun?"

Allah, yelkenli ters tarafa yattı. "Hayır, asla! Sadece senin için rahat mı diye merak ettim. Hiçbir şeyin canımızı sıkmasını istemiyorum."

"Sıkmayacak zaten."

Ketum insan. Ağzından kerpetenle çıkıyor laflar.

Cama birinin tıklamasıyla irkiliyoruz. Tabii ki Mehmet Lütfi. Kolundaki saati gösteriyor 'Süreniz doldu' anlamında.

Sinan bana dönüyor. "Bu çocukla ilgili endişe etmem gereken bir şey yok, değil mi?"

"Yok, boş ver sen onu. Yalnız ben arabadan çıkana kadar ayrılmaz başımızdan. Haydi, ben gideyim. Ne zaman buluşuruz seninle?"

"Yarın akşam?"

Yarın öğlen kız isteme için kıyafet bakacağız benim ördeklerle. Hangi kız? O kız. Böyle üçüncü tekil şahıs konuşunca konuyu üzerime alınmıyorum, daha iyi hissettiriyor.

"Buluşalım."

"Tamamdır. İş çıkışına gelirim."

Dudağıma bir öpücük kondurması mümkün değil çünkü gardiyanımız başımızda. Yanaklardan öpüşüp vedalaşıyoruz.

Sinan stresli mi acaba? Çünkü ben çok stresliyim.

noon

Uuull

"Nişan falan istemiyorum!"

Nişan al ve gereksiz seremoniler dizisinin başlan

gıç noktasını tüfeğinle parçala!

"Tamam kızım, nasıl biliyorsan öyle yap. Dilim damağım kurudu sana laf anlatacağım diye. Nişan yapma, düğününde gelinlik bile giyme. Nasıl pişman olacaksın gör yıllar sonra."

Nişan yapmıyoruz. Bunu kabul ettirmiş olmak bile bir başarı benim için.

"O zaman cuma günü aramızda takarız alyansları. Sinan'la alyans bakmanız lazım."

"Alyans da istemiyorum."

"Ay, onu istemiyorum, bunu istemiyorum. Ne istiyorsun sen?"

Annem, sabrının son noktasında. Anneannemden iç gıcıklayıcı bir yorum geliyor.

"Sinan'ın alyansı takmayacağından mı korkuyorsun sen?"

"Niye korkayım? Takmazsa takmasın."

"Takmazsa görürsün başına geleceği..."

Tuğçe araya giriyor. "Alyansın kökü yanmaktan mı geliyor acaba? Al yansın gibi?"

Bu kız, benim kardeşim. "Hayır Tuğçe, uzaylılardan geliyor. Aliens."

Annem tek taştan kestiği ümidini alyansa bağladı. İlle de halka olsun.

"Bırak uzaylıları şimdi."

"Ben bırakacağım da onlar beni bırakmıyor." "Vallahi merak ediyorum şahsen Sinan o alyansı takar mı diye. Yakışıklı, zengin, karizmatik... Çocuk şu anda en favori bekârlardan. 'Ben Efsun'a aitim' demek istiyor mu bakalım?"

İğneyi daha derine batırmak için damarımı arıyor kadın. Ceren de anneme yardım ediyor. "Alyans takmamak için bin bir numara çeviren adamlar var."

"Ne numarası?"

Ceren ve Tuğçe paslaşarak ilerleme taraftarı.

"Elimi yıkarken yüzüğümü lavabonun kenarında unuttum..."

"Bağlılığımı bir alyansla mı ölçüyorsun..."

"Ben saat bile takmam... Gizli santrfor bunlar abla!"

Kümülonimbus ailesi. Başımı ellerimin arasına alıyorum. Mutfak bastı.

Sinan alyans takar mı acaba? Yani, çok da gerek yok ama... Takar herhalde. Niye takmasın? Ben anlamıyorum ki çapkınlığa doyamamış adamlar niye evlenir. Evlenince gizli gizli takılmak daha mı heyecan verici oluyor? Heyecan arıyorsan lunaparka git.

Peki alyans takmayan erkekler var da alyans takmayan kadınlar yok mu? Tuğçe dedi, bu devirde erkekler aldatıyor ama kadınlar bunların iki katı aldatıyor diye. Erkekler adres defterlerine ekledikleri her kadını gururla birbirlerine anlatıp eninde sonunda enselenirken kadınlar saman altından su yürütüyor- muş da bu konuda ser verip sır vermiyorlarmış. Alın işte, kadınların sessiz kaldıkları zamanlar da varmış demek ki.

Yuvarlak bir halka üzerine güven inşa edilir mi? İki insan tavlayacağım diye ayak üzerinde kırk yalan söylüyorsan parmağında alyans olmuş olmamış ne yazar. Yaşasın tekeşlilik!

"Yavrum, bak evlenme teklifinden düğüne giden süreç çok kritiktir. İşin içine aileler girince karışır meseleler."

"Doğma büyüme işin içindesiniz zaten, mesele de arapsaçına döndü sayenizde. Daha ne kadar karışacak?"

"Efsun Hanım, bizden memnun değilsin ama bunun bir de Cavide'si var."

Bak onu unutmuştum ben. Bizimkiler az gelmiş gibi bir de çağanoz çıktı başıma. Bu süreçte beni zorlar mı acaba gerçekten?

"En fazla üç ayda oturmalısınız nikâh masasına."

"Oturmazsak ne olur?"

"Armudun sapı, üzümün çöpü demeye başlarsınız. Bir de bakmışsın, parmağındaki iple gömleğinin düğmesini dikiyorsun. Geçmiş olsun. Bir daha da hayatta evlenemezsin. Dua et ki böyle bir annen var da sana yol gösteriyor."

Annem küçükken 'Kazağını giymezsen üşütür, hastalanır, ölürsün' diye tehdit ederdi beni. Gerçekten de kazak giymezsem öleceğimi düşünerek geçti çocukluğum. Bana yaşattığı travmaya bak.

Düşünce gücüyle zihin açıklığı temenni eden, sabahın köründe çocuğunu yataktan kazıyarak kaldıran, altın günü yapan, okunmuş şeker veren, sırtına havlu koyan, en sevdiğin tişörtü yer bezine dönüştürebilen, terliğe hâkim, öpüşmeli sahnelerde kızının gözünü kapayan anneye Türk annesi denir.

Türk annesi beceriklidir, fedakârdır, sabırlıdır. Önce tokadı çakar, sonra yanağınızın kızarıklığı

geçmeden gözyaşları içinde sizi bağrına basar. Önce tehdit savurur, sizi paranoyak eder, sonra 'İçini ferah tut yavrum' der. Tüm bunlarla büyüyen çocuğun Picasso'nun tablolarındaki gibi yamuk yumuk bir şey olacağını düşünürsünüz. Halbuki ortaya ne çıkar?

Ben. Dışım normal, içim Picasso.

Evlenme teklifi aldıktan sonra düğün için ideal bir tarih var mıdır gerçekten? Diyelim ki nişanla düğünün arasındaki tarih uzadı, sen akılsız mısın, bir sabah buluşunca 'Aaaa Mustafa kelmiş!' diye soğuyacak mısın adamdan? Bilmiyor musun zaten adamın kel olduğunu? Haydi bu süreçte işin içine aileler girdiğinde durumlar karışıyor diyelim, evlendikten sonra zaten bu aileler hep yanımızda olacak. O zaman ne halt yiyeceğiz? Bu ne canım, böyle diken üzerinde oturulur mu? Düz mantıkla gidersem Sinan'la gerçekten evlenmememiz gerekir çünkü ikimizin ailesinin bileşimi maşallah ato'm bombasının formülü gibi bir şey.

"Gönül, zamanı geldi onu aramanın." Anneannem gizemli bir cümle kuruyor. Kimi aramanın zamanı geldi?

"Evet anne, yarın sabah ilk iş arayacağım."

Kimi ya kimi?

"Tuğçe, numarası sende vardı değil mi kızım? Yarın sabahtan hatırlat banal."

Eyvahlar olsun, bizim ördek yavruları bile anladı konuyu, ben şapşal bir haLde bunlara bakıyorum.

"Olar. Sonunda tanışacağız ya negzel! Mikemmel bi olay!"

Tuğçe'nin katlettiği güzel Türkçemize mi üzüleyim kendi halime mi? Başıma ne gelmek üzere? Acı beni Allahım! Aha benim Türkçe de gitti.

"Tarihler elimizde, değil mi?"

Hangi tarihler?

"Evet, anne, Ceren gözü gibi saklıyor."

"Delirtmeyin insanı! Kimi arayacaksınız? Hangi tarihi ele geçirdiniz?"

Bu çıkışım üzerine hepsi birden bana bakıyor. Anneannem açıklamasını tane tane yapıyor.

"Önce kendisiyle bir konuşalım da... Seni sonra bilgilendiririz."

AY BURCU KOVADA, ELLER HAVADA “Bizim mantığımızla hayatın mantığı birbirine asla uymuyordu

Merkür'ü bozuk olan çoğu insanda kalsiyum dengesizliğine rastlanırmış. Kalsiyumun yanı sıra sinir sistemiyle bağlı düşünsel aktiviteler de Merkür ile ilgiliymiş. Astrologlar öyle diyor... Bu hipotezden yola çıkarsam, herhangi bir düşünsel aktivitesi olmayan, kalsiyum eksikliğinden gelişimi yarıda kalan ailemin yıllardır Merkür'ün etkisinde olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.

Nizamettin Uranüs kimin etkisinde acaba? Peter Pan'ın mı?

Merkür sana ne çağrıştırıyor diye soracak olursanız, iki sokak arkamızdaki Merkür Pide Salonu'nu derim.

Peki nereden çıktı bu Merkür?

Yıldız haritamda nasıl bir kaos yaşandığını merak etmiştim, cevabı ayağıma geldi. Ailemizin falcısı Aysel Teyze, astrolog arkadaşı Meral'i çanta gibi getirdi bu akşam bizim eve. Meğerse aranacak olan o özel insan astrolog Meral'miş. Bizimkilerin eve fizik profesörü çağıracak halleri yok tabii, ya falcı ya astrolog...

Bugün salı, Sinan'la buluşacağım ama 'Anneannen fenalaştı' diyerek beni koşar adım işten eve çağırdılar.

Sinan yarım saat sonra beni alacak. Elimden geldiğince kimseyle muhatap olmamaya çalışıyorum fakat mutfak masasında beni aralarına oturttular, kıpırdayamıyorum.

Meral kırk beş yaşlarında, düzgün bir kadın. Aysel Teyze'yle neden arkadaş olmuş ki? Şalvarımsı bir pantolon giymiş. Kollarında doğal taşlardan yapılma bilezikler var. "Oniks başına, dolomit pankreasına iyi gelir" diye yarım saat anlattı. Hafif bohem takılıyor.

Aysel Teyze, Meral'i resmi olarak takdim ediyor bizlere.

"Fatoşlar var iki sokak ötede, bildin mi Gönül?"

"Evet, kızı vardı onun."

"Heh. İşte o kız bir çocukla nişanlanmıştı. Meral bunlara bir düğün tarihi verdi."

"Eee?"

"Bunlar Meral'i dinlemediler, burunlarının dikine gidip başka tarihte evlendiler."

"N'oldu peki?"

"Düğünden bir gün önce çocuk çat diye bıraktı Fatoş'un kızını."

İçimiz açıldı, iyi ki geldin Aysel Teyze.

"Bu Meral ne tarih verse tutuyor."

Meral, önünde açık duran dizüstü bilgisayarın ekranındaki anlam veremediğim şekillere başını bir sağa, bir sola eğip dikkatlice bakıyor.

"Efsun'un kiminle uyumuna bakmamı istiyorsunuz?"

Sinan'la birbirimizi şampuan ve saç kremi gibi tamamladığımız aşikârken hâlâ bir kanıt istiyorlar. Tamam peki, uyumumuza bakın da içinize su serpilsin.

"Cavide Hanımla." Anneannem, yüzüne fener tutulmuş tavşan gibi açmış gözlerini.

Annem lafa giriyor. "Anne, Meral Hanım'ı Efsunla Sinan'ın evlilik tarihini belirlemesi için çağırdık."

Anneannem "Hıh," diyerek dudak büküyor. Merkür'ün feci şekilde etkisinde kalan bir avuç insan, Sinan'la benim evlilik tarihimizi belirlemek için üşenmemiş, astrolog getirmiş eve.

Anneme yaklaşıyorum. "Daha istemeye gelmediler. Düğün tarihi ne alaka?"

Annem dudaklarını kıpırdatmadan cevap veriyor. Bazen annemin vantrilok olduğundan şüpheleniyorum.

"Madem fala inanmıyorsun, al sana bilimsel gerçek getirdik."

Bir Türk annesi, evladının ihtiyacını gözünden anlar. Son iki hecesi 'loji' olan bir şey buldu ya, nihayet bir denklem kurdu kafasında bunca yıl sonra. 'Efsun kitap okur = Efsun bilimsel gerçek ister'... Neyse, en azından Aha, kitaba el bastım' ve 'Sülalemin ölüsü üzerine yemin ederim' kalıplarından uzaklaşıp bilimsel gerçeklere bir adım yaklaştık. Bizim için büyük, insanlık için küçük bir adım.

"Sinan'la Efsun'un uyumuna baktıracağız Meral Hanım."

"Bence Efsun'la Cavide Hanım'm akıbeti daha önemli. Efsun'un Cavide'ye oynaması lazım."

Anneannemle annem derin bir fikir ayrılığı krizinde. Fikir deyince gerçekten bir fikri olan insanlara ayıp olacak ama ne yapalım, bunlarda fikir bu kadar.

Kısa sessizliğimizi anneannemin yeni önerisi bölüyor.

"O zaman Cavide'yle benim uyumuma bakalım."

Şimdi çığlık atacağım 'Yeter, Sinan'la bana bakın!' diye. Manipülatif bir şekilde oyuna mı getirmeye çalışıyorlar acaba beni?

Anneme dönüyorum. "Sinan yarım saat sonra alacak beni. Ona göre..."

"Bundan daha önemli işimiz yok Efsun Hanım şu anda. Yanlış bir tarihte evlenirsen görürsün neler olacağını..." ' Sinan'ın yıldız haritası elbette ki Sinan'ın kendisinden daha önemli. Evlilik tarihinin yanlışı, doğrusu mu olur? Kışın evlenirsen düğün salonunun ısıtması çalışıyor olsun, yazın evlenirsen yağmur yağmasın, yeter. Bir imza atacaksın alt tarafı.

Meral'e de fenalık geldi. "Tatlım, ne zaman doğdun?" Kızılcıklar olmadıydı, selelere dolmadıydı.

"Kusura bakmayın, ben pek istemiyorum buna baktırmak."

Annem taramalı tüfek gibi bilgileri aktarıyor. "Efsun, 8 Eylül 1984'te, 16:30'da doğdu. Sinan da 21 Haziran 1984'te, 10:30'da..."

Hayretler içinde bakıyorum anneme. Nereden biliyor Sinan'ın doğum tarihini? Tarihi de geçtim, doğduğu saati söyledi kadın. Bir de koordinat verseydin be Gönül!

"Sinan'ın doğum saatini nereden biliyorsun sen? Sen mi doğurttun?"

Tuğçe giriyor lafa. "Sındırgı'da Cavide Hanım'ın aile albümlerini karıştırırken Sinan'ın doğum albümünü bulduk."

Albümü masanın üzerine çat diye koyuyor. Ele geçirdikleri tarihler bunlarmış demek.

"Kızım, kleptoman mısınız siz? Çocuğun doğum albümünü niye çaldınız?"

"içinde gereken her türlü bilgi var."

"Kuş beyinli! O kadar merak ediyorsan doğduğu saati bir kâğıda not alsaydm ya!"

"Ay ne bileyim. Aldık öyle hareket olsun diye..."

"Çocuğun doğum kaydını Sındırgı'dan buraya kadar taşımış ya..."

Bıyıklı bir kadın hepimizi susturuyor. "Meral'i dinleyin! Etiler'in bir numaralı astroloğunu getirdim size."

Aysel Teyze araya reklam aldı. Dinliyoruz zaten, kaçacak bir yerimiz yok. Meral, konuya girmek için hazır. Bu ikisi parayı kesin kırışıyor.

"Efsuncuğum, sen başaksın..."

Ay şok oldum. Eee?

"Yükselenin oğlak, ay burcun da akrepte."

Al, astroloji de söylüyor, kafam karışık. "Detaycısın,

disiplinlisin, sabırlısın..."

Evet, sabır eşiğim yüksektir. Bu aileye otuz yıl tahammül ettiğime göre.

"Duygularını belli edemeyen bir kişilik. Kimseye kolay güvenemiyorsun."

Bu da benim bildiğimi bana satıyor.

"Ay burcun akrep. Sivri dilli, takıntılı..."

"Çivi dilli... Çivi." Anneannem kendini tutamadı. Meral, tüm ciddiyetiyle devam ediyor. "Sinan'a bir bakalım..."

Sütte leke var, Sinan'da yok.

"Sinan ikizler... Yükseleni aslan, ay burcu da kovada. Dominant, şanslı ve hırslı bir tip. Eş olarak seçeceği kızın da herkeste hayranlık uyandıran, üstün özelliklere sahip olmasını istiyor."

Anneannem iç çekiyor. "Hay Allah... Son dakikada başka birini mi seçecek Sinan?"

Bana mı laf çaktı o?

"Cömert bir çocuk."

Annem yorum yapıyor: "Çoook... Kırmızı dikiş ipi almak için onca parayı gözden çıkarmış..."

"Ay burcunun kovada olması sebebiyle de sınırlan-dırılmaya, baskıya gelemeyen bir tip."

Benim yıllardır tanıdığım adamı bana anlatıyor. Bir kulağımdan girer, ötekinden çıkar...

"Gönül Hanım, ne zaman istemeye geliyorlar Efsun'u?"

"Bu cuma."

"Hmm..."

"Ne oldu?"

"Ciddi bir sorun var."

Hep diyorum, bir değil, birden fazla sorun var bu masanın etrafında.

"O gün Merkür geri harekete geçiyor."

Merkür size koyar mı be!

"Yani?"

"Bu yapacağınız sözden hayır gelmez. Tarihi değiştirin."

Sıkıntıdan önümdeki amerikan servisinin tırtıklarıyla oynamaya başlamıştım ki bir anda masaya dönüyorum. Ne demek değiştirin? Merkür geri giderken bana mı sordu? Gitmeseymiş.

Anneannem, annem, Tuğçe ve Ceren kaygılı bir halde birbirlerine bakıyor. Annem soruyor: "En hayırlı tarih ne zaman peki söz için?"

"Bu perşembe."

"Perşembe asla olmaz!"

"Neden?"

"Perşembe mobilyalar geliyor, ya yetişmezse." Anneannem kararlı. "Kızım, değiştirelim günü. Gelir mobilyalar sabahtan, telaş etme."

Annem sıkıntıyla kafa sallıyor. Şaşkınlık içerisindeyim. Kız isteme tarihine bildiğin astrolog karar veriyor.

"Peki evlilik için en doğru tarih ne zaman Meral Hanım?"

"Aralık'tan itibaren Sinan'ın yedinci ilişkiler ve ortaklık evinde Satürn transiti başlayacak."

"Satürn nesi?"

"Ziyareti diyelim..."

"Peki ne olacak?"

"Efsun'la sürtüşmeler hatta sert kavgalar yaşayabilirler."

Bileğine taktığın oniks taşını biraz kafana sürt de aklını topla Meral.

"Bunlar hep Satürn yüzünden..."

Bildiğim kadarıyla Satürn, etrafında hareleri olan, estetik harikası bir gezegendir. Uzaydan ev alsan Satürn manzaralı olsun istersin, o derece. Kendi karanlık iç dünyasının hırsını güzelim Satürn'den çıkarıyor. Fakat, dikkatimi çekmeyi başardın Meral. Devam et.

"Merkür Ekim'de yine geri gidiyor."

Ceren heyecanla lafa giriyor. "Suzan Abla da öyle demişti."

Ceren'e bakıyorum. "Suzan Abla kim?"

"Suzan Miller."

Salak.

Dayanamayıp soruyorum Meral Hanım'a. "Bu Merkür ileri gitmez mi hiç?"

"Merkür'ün geri gitmesi bizi yavaşlatır. Kendi koşullarımızı değerlendirir, büyük resme odaklanırız." İşin manevi boyutu anneannemin umurunda değil. "Yani ne zaman evlensinler?"

"Aralık'tan önce... Hatta en mükemmel tarih 25 Ağustos'taki başak yeni ayı. 25 Ağustos dışında bir tarihte evlenirlerse olacaklardan ben sorumlu değilim." Sinan'dan mesaj geliyor. Kapıda.

Meral gayet ciddi. Bu tarih dışında bir günde evlenirsek üzerimize kara bulutlar mı çöker acaba? Yoksa o kara bulutlar gezegen mezegen dinlemeyip çoktan başımıza çöreklendiler mi?

CSSSO

Arabadayız. Az sonra Sinan'a söyleyeceklerimin ardından kapımı açıp beni yola yuvarlamasın diye emniyet kemerimi takıp kendimi sağlama alıyorum. 'Bu konular arabada konuşulmaz, restorana kadar sabret' diyeceksiniz ama korkarım ki bu mümkün olmayacak. Söyleyip kurtulmak istiyorum bir an önce.

Daha kız istemeyi atlatamadık, soracağım şeye bak çocuğa. Bir yandan da içim içimi yiyor. Ah Meral, zihnime çengel gibi taktın 25 Ağustos'u... Nasıl açsam ki konuyu? 'Etiler'in bir numaralı astroloğu Meral bu tarihi önerdi' mi diyeceğim? Hayatta olmaz. Laf arasında sorsam? Hangi laf arasında mantıklı durabilir ki bu soru?

Sinan'ın telefonu çalıyor. Trafikte olduğumuz için hoparlöre alıyor. Bilinçli sürücüm benim. Zürihlim.

"Paşam?"

Anladığımız üzere, arayan Cavide Hanım. Başka kim Muhteşem Yüzyıl formatında telefon açar?

"Babaannem?"

Ortada büyük bir aşk var. Beterin beteri de olabilirdi. Ya mesela bunların sülalesinde Cavide'nin kıl olduğu Mahmut diye biri olsaydı da ben onunla evlenmek üzere olsaydım?

Neyse ki Cavide Hanım'm sülalede sevdiği tek adam beni seviyor. Cavide de beni sever belki. Tümevardım.

"N'apıyor yerelması?"

Ünver ailesinin gizli operasyonlarında benim için belirlediği 'yerelması' kod adı böylece resmiyet kazanıyor. Sinan telaşla bana, ben de camdan dışarı bakıyorum. Vücudumun ısındığını hissediyorum. Yoksa koltuğun ısıtması mı var?

"Babaanne o nasıl laf öyle? Efsun yanımda şu anda. Seni duyuyor."

Cavide Hanım anlamadı, malum, yaşlılık. Tam gaz devam ediyor.

"Babaannesinin aslanı, ne diyeceğim... Bu yerel- masını isteyeceğimiz gün sakın açma evlilik tarihi meselesini, tamam mı?"

"Babaanne, Efsun duyuyor diyorum."

Ohoo... Babaanne Merkür'e ekmek almaya gitti.

"Şimdi bunlar 'Arayı uzatmadan hemen düğün yapalım' derler. 'Hayırlısıyla önümüzdeki yıl bakarız' deriz. Tamam mı koçum? Aceleye getirmeyelim." '

Sinan'ın eli ayağına dolandı, az sonra önümüzdeki Bantaş Gübre logolu kamyonun üzerine çıkıp beraberce boka batacağız.

"Trafikteyim şimdi babaanne, sonra konuşuruz."

Cavide Hanım'm vedasını duymadan kapıyor telefonu Sinan.

"Efsun, gerçekten çok özür dilerim."

Sinir krizi geçirmem gerekirken aklım hâlâ 25

Ağustos'ta. Bir sonraki 25 Ağustos'ta evlensek çok fark eder mi? Fakat Meral ille de bu yıl evlenmeksiniz dedi. Sinan'ın kafası dağınık şu anda. Ben yerelması lafını yuttum, Sinan da bu sorumu yutsa? Fırsat bu fırsat sorsam mı?

"Ne zaman evleneceğiz biz?"

Böyle mi sorulur geri zekâ? Yumuşak bir başlangıç yap, iki salto attır. Bu saatten sonra Bantaş Gübre'yle öpüşmemiz kaçınılmaz. Bize de bu yakışır.

"Efsun, oturup rahatça konuşalım mı bu konuları?"

Haklı. Bir daha ölsem ben açmam bu konuyu. En hayırlısı ne zamansa o zaman olsun düğün.

-ese-

Yemeğimiz bitti, eve geldim. Mutfağın ışığı yanıyor. İçeri giriyorum. Babam ve annem kafa kafaya vermiş, kız isteme için ön hazırlık listesinin üzerinden geçiyorlar. Yanlarına oturuyorum.

"Oktay, bu listede bir tane eksik olursa vallahi paralarım seni."

"Tamam Gönülcüğüm, hepsi kontrolüm altında."

Bu sohbete dahil olamayacak kadar uykum var. Gözüm, masanın üzerinde duran Sinan'ın doğum albümüne ilişiyor. Albümü alıp koltuğumun altına yerleştiriyorum.

"Ben yatıyorum, iyi geceler."

Babam soruyor. "Kızım nasıl geçti yemek? Otur- saydın biraz..."

Evlilik tarihi konusunu konuşmadan, sevgi dolu bir

yemek yedik Sinan'la. "Babacığım yorgunum çok."

Babamın başına bir öpücük konduruyorum. Mutfaktan çıkarken annem arkamdan sesleniyor.

"Efsun, evlilik tarihi konusunda bir şey demedin değil mi kızım Sinan'a?"

Nereme taktılar bu çipi? Nereme nereme?

"Yok, demedim."

"Biz büyükler konuşacağız o konuyu isteme akşamı. Sen karışma sakın."

Ben niye karışayım? Ben evlenmiyorum ki Sinan'la? Sen evleniyorsun.

"Aman da heyecandan sus pus mu olmuş benim kızım? Az kaldı istemeye..."

İstemeye istemeye bir gülücük atıyorum anneme. Nasıl da mutlular. Çok da tepki göstermemek gerek belki, kızları evleniyor. Benim kızım olsa, ben de böyle bir ruh haline girer miydim? Bu kadar sapıtmamak kaydıyla, evet.

AVİZEDEN AT BENİ, İN AŞAGl TUT BENİ

“Kapının önünde derin bir nefes alarak etrafıma bakındım. Gökyüzü açıktı ve garpta, ufka yaklaşmış bulunan ince bir hilal vardı.”

'Belki üstümüzden bir kuş geçer, kanadından bir tüy düşer...'

Bu şarkı çalıyor radyomda. Birkaç dize sonra 'Hiçbir yüz güzel değil senin yüzünden' diyor solist. Ve ben o sırada Sinan'ın kundaktaki güzel yüzüne bakıyorum. İki gündür durup durup bu albüme gidiyor elim. İyi ki çalmışlar.

Sinan'ın ayak izi, parmak izi, ilk dişi, ilk saçı... Onun küçüklük halini biliyorum diye düşünmüştüm hep. Halbuki on altı yaşından küçük olduğu zamanlar da vardı.

Kundaktaki Sinan, annesinin kollarında. Hemen yanında da babası...

-Güzel bir sabaha uyanmışsınız.

Albümden başımı kaldırınca çalışma masamın koltuğunda oturan Sabahattin Ali'yi görüyorum. Ben hâlâ yataktayım.

-Baksanıza, nasıl tatlı... Sabahattin Ali'ye fotoğrafı gösteriyorum. Bebekliğimizi hatırlayamamamız ne fena...

-Belleğiniz yenilerine yer açmak için diğerlerini siliyor Efsun.

-Bir şeyi ilk defa yapmanın nasıl bir his olduğunu hatırlamak isterdim. Mesela ilk defa limon yediğimde yüzümün aldığı şekli... İlk defa yağmurla tanıştığımdaki şaşkınlığımı...

-İlk defa âşık olduğunuzda neler hissettiğinizi hatırlıyor musunuz?

-Evet. Ne yapacağımı bilemez bir haldeydim.

-İlkler bitmez Efsun. Ne mutlu ki ilkler bitmez.

Güm diye açılıyor odamın kapısı. Gelen annem.

"İlk defa istemeye geliyor dünürler, kaldır kıçını da çık yataktan!"

Sanki bu sefer olmazsa ikinci, üçüncü defa istemeye gelecekler.

O an salondan bir böğürtü geliyor. Anneannemin böğürtüsünü her yerde tanırım. Benzemez kimse sana Peyker.

Herkes salonda. Nur Teyzemler dahil. Balayın- dan yeni geldiler, taa Maldivler'den. Merve, Murat, Nur Teyzem, üçü balayı yaptı. Hastalıklı bir durum. Etrafta küçük köpekbalıkları dolandığı için denize ayaklarını bile sokamamışlar. 7/24 Muson yağmuru. Otuz sekiz saat yolculuk yapıp Maldivler'e gitmeden önce bir araştır değil mi, 'Bu sezon doğru sezon mu?' diye. Beyaz peynir gibi gittiler, beyaz peynir gibi döndüler. Nur teyzem her şeye rağmen pür neşe, kafamı ellerinin arasına alıp öpüyor.

"Ay bugünleri de mi görecektik Efsun? Gerçi bu kadar yıl beklemesen şimdiye çocuğun olmuştu ama neyse... Buna da şükür."

Teyzem, bir cümlesiyle kızgınlık, pişmanlık ve benzeri duyguları bana yaşatabiliyor. Nefret edene kadar dinlediğim şarkı gibi. Birinci derece akrabalığın gücü. Merve de yandan laf yetiştiriyor bana.

"Ay Murat'ın parası Maldivler'e yetmedi heralde. Sadece bir Maldiv'e gidebildik."

Murat'a bakıyorum. Düşünsenize, Nur Teyzem ve Merve'yle ıssız adada bir başına kaldı zavallım. İyice pismiş, içine kaçmış çocuk. Teyzem akşamki kız istemeye gelemeyeceklerini, Muratların teknesiyle Yunan Adaları'na doğru süzüleceklerini söylüyor. Böy- lesine büyük bir günü kaçırmak istemezlermiş ama tekne ağır basmış. Birinci derece akrabalığın sevgisi. Teyzemle Merve'ye kafa sallayıp, artık haykıracak nefesi kalmayan anneanneme dönüyorum.

"N'oldu? Niye haykırdın anneanne?"

"Mobilyalar yetişmemiş. Adam bugün göndere- mem diyor."

Annemin sarı saçları sinirden dikelmiş, tarladaki başaklar gibi savruluyor.

"Ben dedim sana günü değiştirmeyelim, perşembeye almayalım diye. Sakalımız yok ki! Ne yapacağız şimdi biz? Nerede oturacak bu insanlar?"

Derya deniz mutfağımız var. Uç tabure de antreye attık mı mis gibi isterler beni. Sakal konusunu da kafana takma annem, senin sözün dinlenmiyorsa bıyığı olan Aysel Teyze'yi devreye sokarsın.

Anneannem, içine saplandığımız batağın çıkış noktalarını tespit etme telaşında. "Neyse ki perdeleri değiştirme işine girmedik."

"Salonda bir tek perde var. Perdeyi iki ucundan hamak yapıp Cavide Hanım'ı içine mi oturtacağız?" "Efsun sakın konuşma. Çok sinirliyim, ağzımdan ters bir söz çıkacak."

Annemin gözlerinden ateş topları fırlıyor. "Oktaa-aaayyyü!"

Babam geliyor koşarak.

"Bir çözüm bul! Bu evin erkeği sen değil misin?" İşlerine gelmediğinde Boktay, işlerine geldiğinde evin erkeği Oktay.... Oktay ne yapsın? Baltasıyla Belgrad Ormanı'na gidip masa yapmak için ağaç mı kessin?

"Ne yapayım Gönül?"

"Git mobilyacıyı döv, ne bileyim ben?"

Nur Teyzemden biri cart mavi, öbürü nar kırmızı iki berjer ve üzeri ütü yanıklı üçlü kanepe; Üresinle Türesin'den camı kırık orta sehpa (üstünde ağda yaptıkları günden yadigâr); yan apartmandaki firavun

Müyessir Teyze'den oturma minderleri içine göçmüş sarı renkli ikili kanepe ve son olarak apartman görevlimizin katkılarıyla altı adet dandik plastik tabureyle salonumuzu döşedik.

Neyse ki fırıldaklı sebze kurutucumuz var. O bizi kurtarır.

"Bir kişi ayakta kalıyor."

Bunaktan al haberi, Türesin konuştu. Konuşmanın ötesinde sayı da saymış, kıyamam! Toplamda on üç oturma yerine sahibiz. Oysaki Sinanlarla birlikte sayımız on dört. Bir kişi ayakta duracak ki bu muhtemelen babam olur. Feribotta da aynısını yapmışlardı.

"Bir kişi ayakta kalıyor."

Bu cümleyi sırıtarak tekrar söylediğim için herkes hınçla bana dönüyor. Annem tavana doğru haykırıyor.

"O da avizede sallanır!"

Hah. Avizeden at beni, in aşağı tut beni.

-ese-

Evimizin salonu Tahtakale gibi ama ben mutluyum. Üresin, kendini istemeye gelecekler sanıyor. Ona laf anlatmaya bile çalışmıyorum. Etiler'in bir numaralı astroloğunun kehanetiyle gün değiştirirseniz başınıza gelecek olan budur. Mecidiyeköy'ün astroloğu isteme tarihi olarak 29 Şubat'ı verseydi, onu da mı dinleyecektiniz?

Gerçi ben bile etkilendim kadının dediklerinden kısa süreliğine de olsa... Neyse ki kafamdan attım 25 Ağustos

meselesini. Tarih marih yok, biz ne zaman

istersek o zaman evleneceğiz Sinan'la!

Üzerinde minik mavi çiçekleri olan beyaz keten elbisemle kırmızı berjerde oturuyorum. Bu elbiseyi zorla aldırdılar. Giymeyecektim de zaten moralleri sıfır diye sesimi çıkarmadım. Hem belki üstümüzden bir kuş geçer ve kız isteme seremonisi iptal olur.

Mutfak ağzına kadar yiyecek dolu. Mercimek köfte yapma görevi Üresin'le Türesin'indi. Mercimek yerine tel şehriye kullanmasalar ortaya yenilebilir bir şey çıkabilirdi fakat öyle olmadı. Bunun dışındaki yiyecekler normal.

Pastamız da geldi, üzerinde 'Efsun ve Serhat'a bir ömür boyu mutluluklar' yazıyor. Evet, Merve'nin kız istemesinde sipariş verdiğimiz pastaneden. Saçma alışkanlıklarımızdan vazgeçmek gibi bir huyumuz yok.

Berjere iyice yayılıyorum. Az önce Sinan'la konuştum. Evin durumunu anlatmadım, sürpriz olsun istiyorum. Sesi bir hayli heyecanlı geliyordu. Bendeyse heyecan sıfır. Neden bu kadar rahatım acaba?

"İptal mi etsek bugünü?"

Annem cevabını yapıştırıyor. "Delirtme beni Efsun. O kadar hazırlık yaptık."

Annemin lafını bitirmesiyle Müyessir Teyze'den gelen, minderleri içine göçmüş sarı kanepenin sol kolu çat diye yere düşüyor.

Telefonuma cibirink cibirink diye mesajlar geliyor art arda. Ofisteki dostlarımdan gelen tebrik mesajları hepsi.

Ferda'dan bugün için izin almaya gittiğimde kırk kere sordu "Niçin izin istiyorsun?" diye. Sonunda söylemek zorunda kaldım. Kendini de davet ettirmeye çalıştı bir ara. Sinan'ın babasına hürmetlerini sundu. Şirketin kapısında ölsem, "Alın şunu paspasın üzerinden" derdi eskiden olsa.

Karmaşadan az da olsa uzaklaşmak için babamla mutfağa geçiyor, masaya oturuyoruz. Pek bir düşünceli. "Baba, iyi misin?"

"iyiyim kızım."

"Daldın..."

"Ne bileyim, bir fena oldu içim."

"Neden?"

Babamın göz pınarlarında akmak için izin isteyen yaşlar beliriveriyor. Gitmemi, bu deli saçması evden ayrılmamı istemiyor.

"Baba?"

Babam sandalyesinden kalkıp yanıma geliyor. Eğilip sarılıyor bana. Saçımın kokusunu içine çekiyor. "Sen hep benim biricik Efsun'umsun, unutma." Nasıl dokundu, anlatamam. Benim de gözlerim doluyor. Sandalyemden kalkıp babama sarılıyorum. Bu evin içinde ne yaşarsak yaşayalım beni bir tek anlayan o. Benim içimi biliyor. Bir babayla kızı nasıl ayrılabilir, söyleyin bana.

Annemin sesiyle birbirimizden ayrılıyoruz.

"Oktay, içtin mi sana verdiğim Passiflora'dan bir kaşık? Milletin önünde heyecandan elin ayağına dolanır şimdi. Tatlı kaşığıyla iç, fazlası dokunur." Passiflora'ymış... Daha ne kadar pasif olmasını istiyor ki adamın?

"Babacığım, şimdi beni senden mi isteyecekler?"

Anneannem giriyor mutfağa. "Hayır, seni benden isteyecekler."

"Niye?"

"Ailenin en büyükleri yapar bu işi. Adet öyle." "Yani, Cavide Hanım mı isteyecek beni senden?" Beni benden alırsan, seni sana bırakmam.

"Evet."

Tadım kaçtı şimdi. Bu ikisi kesin atışır. Aman, her şeyi de kafama takıp stres olmaya hiç niyetim yok. Mutfaktaki saate bakıyorum. Sinanlarm gelmesine tam bir saat var.

€SBQ

Geberesice Mehmet Lütfi. Yarım saattir çıkaramıyoruz salondan. Kapıdan hamster gibi pıtır pıtır girdi, baş köşeye oturdu.

Anneannemin dil dökmekten dili kurudu, bana mısın demiyor.

"Oğlum, kalk haydi bak dünürler gelecek birazdan." "Kesin mi evleniyor Efsun? Kesin mi yani?"

Kesin ya. Şu Mehmet Lütfi'yi kesin, kuşbaşı doğrayıp Cavide Hanım'a verin. O da, buzdolabı poşetine koyup bir akrabasına doğum günü hediyesi olarak götürsün.

"Tek taşımı geri ver o zaman Efsun."

Annem bana dönüyor. "Kız, bu sana tek taş mı aldı?" "Yok be, plastik tek taş."

"Plastik milastik, Mehmet Lütfi'nin bile aklına geliyor tek taş almak. Neyse ki alyanslarınızı aldık..."

İnanamıyorum. "Alyans mı aldınız!"

"Sözlenirken ne takacaktınız parmağınıza? Don lastiği mi? Ne senin ne Sinanların umurunda değil. Gittik aldık anneannenle."

"Öyle kafana göre alyans mı alınır! Ya parmağımıza uymazsa?"

"Az ye de uşak tut! Uymazsa değiştirirsiniz. Sembolik olarak aldık zaten. Bir zahmet gitsin, düzgün bir şey alsın sonra Sinan efendinin ailesi."

Sinan'ın ailesi beni bildiğin istemiyor zaten. Kim bilir çocuk nasıl bir mücadele veriyor karşı cephede. Benimkilerin gidip kendi kendilerine alyans almaları her şeyin üstüne tüy dikmeye aday.

"Efsun diyorum, yüzüğümü geri ver! Bitti bu iş!" Bu da

kendi kendine benden ayrıldı.

Annem az sonra ikimizi de paralayacak. "Git getir şunun tek taşını, elimden bir kaza çıkacak şimdi."

-esseMehmet Lütfi'yi silah zoruyla evden çıkarmamızı takip eden sürede beni hafiften bir telaş basmaya başladı. Nerede o sabahki kalender kız?

Sinanların gelmesine on beş dakika var, haber verdi, ondan biliyorum. Evde herkes Pacman gibi koşuşturmaca halinde birbirine çarpıp duruyor. Bir ara annem bana seslendi "Anneanneni çağır haydi!" diye.

Anneannem salonda yok. Mutfakta yok. Tuğçe ve

Ceren'in odası boş. Keza benim odam.... En sonunda annemlerin yatak odasına giriyorum. Anneannem pamuk prenses gibi yatıyor yatakta. Aferin anneanne, tam şekerleme yapacak zamanı bulmuşsun.

Yatağın yanına gidiyorum.

"Anneanne kalk haydi, Sinanlar gelmek üzere."

Ses yok.

"Peyker Sultan, haydi!"

Elimle dokunuyorum omzuna, hareket yok. Yüzümü yüzüne yaklaştırıyorum nefes alıyor mu diye.

Sanırım nefes almıyor.

Çığlığı basıyorum.

"Anneeeeeeeüü"

-esse-

Maaile anneannemin başındayız. Şükürler olsun ki yaşıyor. Tansiyonu biraz düşük çıktı ama endişelenecek bir şey yok. Nefes alıp almadığını hissedemeyince bir an... Neyse, aklıma bile getirmek istemiyorum.

Bir şeyler mırıldanıyor fakat anlayamıyoruz. Nasıl desem? Sarhoş gibi sanki...

"Anneciğim, ne diyorsun, anlamıyoruz."

"Benim sana gönlüm..."

"Annem, ben kızın Gönül, bak yanı başındayım." Yok, başka bir şey söyleyecek galiba. Anneannem gözlerini aralıyor ve ağzından nağmesiyle birlikte ağır ağır şu dize çıkıyor:

"Benim sana gönlüm var gibi gibi..." Annem doğrulup iki elini beline yaslıyor. "Bu ne şimdi?"

"Barış Manço."

Allah senden razı olsun Ceren, sen olmasan bu gizemi nasıl çözerdik?

"Ne içti bu kadın?"

Hepimiz sağımıza solumuza bakınırken yerde, yatağın kenarında duran Passiflora şişesini fark ediyorum. Şişeyi elime alıp havaya kaldırıyorum. Görüyoruz ki şişenin yarısı boş. Annem, seğiren sol gözü eşliğinde teşhisini koyuyor.

"Mümkün değil kendine gelmesi."

cssso

Antredeyiz. Üresinle Türesin, mercimek köfte niyetine tel şehriyeden yaptıkları cisimlerden birer ikişer ağızlarına tıkıştırıyorlar. İstedikleri kadar yiyebilirler, zaten bu ikisinden başka kimse el sürmeyecek o cisimlere.

Sinanların gelmesine, takriben beş dakika kaldı. Annem telaştan alı al moru mor vaziyette.

"Gümüş tepsi nerede?"

Hepimiz boş gözlerle birbirimize bakıyoruz. Bilmiyoruz nerede.

"Tepsiyi hangi cehenneme sakladınız!"

Kendi annemden korkuyorum şu an. Kim nereye koyduysa getirsin gümüş tepsiyi.

"Başına bir şey gelmesin diye anneannem saklamıştı bir yere."

Tuğçe ürkekçe cevaplıyor. Anneannem de haklı, maazallah gümüş tepsimizi fidyeciler kaçırırdı falan.

"Alyansları neyin üzerine koyacağız? Allahım aklıma mukayyet ol sen."

Şu an gerçekten bir gümüş tepsi bulup anneme vermek istiyorum, kadının haline acıdım. Tuğçe yine aynı ürkeklikle araya giriyor.

"Tepsinin danteli bende anne."

Haa... 0 dantel televizyon için değil, tepsi içinmiş. Günahlarını aldım boşu boşuna.

"Attırmayın benim asfalyalarımı! Tepsi olmadan danteli neremize koyacağız!"

İlk düşündüğüm gibi televizyonun üzerine koyalım bence.

"Gidin bakın mutfağa, başka tepsi var mı?"

Tuğçe bir koşu mutfağa gidip BİM Marketler Zinciri'nden alınmış, üzeri yamru yumru çilek desenli, sevimsiz bir tepsiyle yanımıza geliyor.

"Kırarım o tepsiyi senin kafanda."

Annem kafa kırıcı olmaya başladı diye düşünürken Ceren günün anlam ve önemini belirleyecek soruyu soruyor.

"Cavide Hanım Efsun'u kimden isteyecek peki?"

Kimden olacak, babamdan. Daha hayırlı oldu bence böylesi. En azından kavga gürültü kopmaz diye kendimi rahatlatmaya çalışırken rahatlığım annemin yorumuyla sona eriyor.

"İkisinden birini seçmemiz gerek."

Bir dakika ya... Hangi ikisi?

İTİNAYLA KIZ İSTENİR “Acaba bunlar neden yaşıyorlar? Yaşamakta ne buluyorlar? Hangi mantık, hangi hikmet bunların yeryüzünde dolaşıp nefes almalarını emrediyor?”

Beni istemeye geldikleri akşamdan sonra Sinan'la bir daha görüşmedik. O salonda yaşanılan utancı unutmam uzun zaman aldı. Sinan'la yollarımızın ayrılmasının ardından dört yıl geçmişti ki Müyessir Teyze'nin torunu Haldun'la tanıştırıldık. Aileler ısrar ettiği için evlendik. Üç çocuğumuz oldu. Haldun iyi bir babaydı, merhametliydi, çalışkandı fakat bunlar, kalbimdeki boşluğu doldurmaya yetmedi. Haldun'a hiçbir zaman aşkla bakmadım.

Böyle bir şey olmadı.

Müyessir Teyze'nin Haldun isminde bir torunu yok. Varsa da, Müyessir Teyze'nin haberi yok. Tek bildiğim, bu akşam Cavide Hanım'ın beni Üresin veya Türesin'den istemesi durumunda bu hikâyenin harfi harfine gerçekleşeceğidir.

"Çabuk seç, Üresin mi Türesin mi?"

Sinanlar arabayı park etti, yukarıya çıkıyorlar. Ve annem, beni dünyanın en zor seçimini yapmaya zorluyor. Ha kırmızı kablo, ha mavi kablo. Sonuçta bomba elimde patlamayacak mı?

Üresin ve Türesin dizigotik ikizdir. Dizi seyreder, gotik yaşarlar. Kendileri de ne yaptıklarını bilmiyor. Ayrı yumurta ikizlerinin birbirini tamamlaması prensibinden yola çıkacak olursam, aralarında gerçekten bir 'anahtar-kilit' durumunun olduğunu söyleyebilirim. Birinin aklı yerine geldiğinde ötekinin devreler yanıyor. Uzun yıllardır yedikleri içtikleri ayrı gitmediği için ahir ömürlerinde başka birine ihtiyaç duymamışlar, karşılarına çıkarılan her kısmete burun kıvırıp evlenmeye yanaşmamışlar, zaten anneleri de kimseleri ikizlerine layık görmemiş.

Büyük resme odaklanırsak, bu aileye göre bayağı radikal iki tip. Birbirlerine tek yumurta ikizi derecesinde benziyorlar, ikisini nasıl mı ayırabilirsiniz? Biri haraşo örüyor, öbürü Selanik.

ikizler önümde duruyor ve birini seçmem lazım.

Dedim ya, Üresin sabahtan beri dünürlerin kendisini istemeye geleceğini düşünüyor. "Dürümler ne zaman gelecek?" diye sordu az önce. "Seninkinde turşu yoktu değil mi?" diye sordum, "Vardı" dedi.

Türesin ise an itibarıyla aramızda fakat onun devreler de her an yanabilir.

Kapı çalıyor. Karar anı geldi.

"Anne, beni babamdan isteseler ne olur ki? Örf, Adet ve Anane Yüksek Denetleme Kurulu evi basıp bizi hapse mi atacak?"

Annem kapının kolunu kavrıyor ve bana sert bir bakış atıyor. "Seç birini dedim."

Çaresizlik diz boyu.

"Türesin'den istesinler."

Gitti mavi kablo.

Ben böyle deyince Türesin, Kazdağları'nda özel bir 'istenen kızı verme kampı'na yollanacak, orada zorlu sınavlardan geçecek ve bu göreve hazır hale gelip madalyasıyla bizi selamlayacak gibi bir hava oldu. Fakat değişen bir şey yok, Türesin anlamsız bir şekilde yüzüme bakmaya devam ediyor.

Biz Türesin'i konuyla ilgili doğru düzgün bilgilendirmeye fırsat bulamadan annem kapıyı açıyor ve elinde koca bir tepsi baklavayla Cavide Hanım "Haydi Bismillah," diyerek içeri giriyor.

CSSSO

Cavide Hanım, Mine Hanım ve Tuncay Bey salon kapısından içeri bakakaldılar. Bir adım daha atıp salonumuzun bütünlüğünü bozmaktan korkuyorlar.

Sinan kulağıma fısıldıyor. "Eşyalar nerede?"

"Şeytan aldı götürdü. Satamadan getirir diye ümit ediyoruz. Kısmet."

Sinan krem rengi, keten bir takım elbise giymiş, içinde bebek mavisi bir gömlek var. Beni istemeye gelmesi bir yandan komiğime, bir yandan da hoşuma gidiyor, ikimiz de heyecanlıyız.

Kız isteme olayı garip bir durum hatta Türesin faktörü olmasa keyfini bile çıkarmaya çalışabilirdim.

Diken üzerindeyim. Cavide Hanım'm getirdiği baklava tepsisini tam elinden alacaktım ki Üresin, baklavayı ona getirdiler sanıp bir kalça darbesiyle beni öte tarafa savurarak tepsiyi kendisi kucakladı.

Gümüş tepside çikolata ve çiçek nerede? diye soranlar merak etmesin, onları da almışlar.

"Pek zevkliymişsiniz."

Cavide Hanım, bin bir emekle dekore ettiğimiz salonumuza ilk methiyesini düzüyor. Misafirlerimizi göreceli olarak oturulabilecek yerlere buyur edip kalanları da biz dolduruyoruz.

Salonda çıt çıkmıyor. Kapı zilimizin detone melodisine bile hasretim şu an. Sinan'la bakışıyoruz, bana göz kırpıyor.

"Oktay Bey, nasıl keyifleriniz? Sındırgı'dan dönüş yolculuğunuz iyi geçti mi?"

Tuncay Bey konuya girdi. Anlat babacığım dönüş yolumuzun nasıl geçtiğini...

Sındırgı'dan dönüş yolunda "Çişim geldi" diye tutturan Ceren'i iskelenin köşesindeki restoranın tuvaletinde seksen sekiz saat beklediğimiz için feribotu kaçırdık. Bir sonraki feribota bilet alıp onunla döndük.

"İyi geçti Tuncay Bey. Çok güzel ağırladınız bizi, tekrar teşekkür ederiz."

Mine Hanım'la annemin arasında da bir "Nasılsınız?" faslı geçiyor. Cavide Hanım'a bakıyorum. Salonu dikkatle incelemekte. İnceleyecek ne bulduysa? Otura otura babamın yalandan kolçağını sabitlediği kırık kanepeye oturdu. Bir kaza çıkmaz umarım.

"Peyker Hanım nerede?"

Annem yerinde kıpırdanıyor. "Biraz tansiyonu düştü, içeride yatıyor efendim."

"Tansiyonu da düşecek günü bulmuş. Böyle günde insan dikkat eder kendine."

"Sağlık bu..."

"Sağlık da... Biz kimden isteyeceğiz kızı?" "Türesin Teyzemden. Tanışmıştınız hastanede." Cavide Hanım, gözlerini kısarak Üresin ve Türesin'e bakıyor.

"Hangisi Türesin?"

Haraşo ören.

"Benim efendim."

"Nasılsınız?"

"Hamdolsun."

Anneme bakıyorum. Türesin'in yanında oturan babama kaş göz işareti yapıyor, Her an her şey olabilir, hazırlıklı ol, diye.

Annem, küçükken bize babamın ailesinin onu istemeye geldiği günü anlatırdı. Üzerindeki lacivert elbiseyle ne kadar güzel, babamın da ne kadar yakışıklı olduğunu sayısız kez dinlemişizdir. Bir süre sonra bu hikâyeyi anlatmayı bıraktı. Halbuki bir çiftin asla anlatmaktan vazgeçmemesi gereken tek şey geçmişteki güzel anılardır.

Annemle babam yıllar önce, İzmir'deki evin salonunda nasıl bir heyecan içindeymişler kim bilir... Şimdiyse aralarında dağlar var. Birbirine bu kadar âşık olup da

evlenen iki insan, nasıl bu hale gelebilir ki?

Aşk, bir araya gelmesi mümkün olmayan iki insanı belirsiz bir süreliğine kavuşturan tutkal gibi bir

şey. Etkisinin ne kadar süreceği, yapışkanı gidince âşıkların nereye düşeceği belli değil. Boşuna dememişler "Aşka düşmek" diye.

"Demek sizden isteyeceğiz."

"Neyi?"

Annem dayanamayıp araya giriyor. "Efsuncuğum, haydi kahvelerimizi pişir. Kardeşlerin de sana yardım etsin."

OSSO

Ceren ve Tuğçe'yle birlikte mutfaktayız. Kızlara Türesin'i acilen buraya getirmelerini salık veriyorum.

Kısa bir süre sonra Türesin'in elinden tutmuş bir halde mutfağa giriyor Ceren. Olayı, en basit haliyle anlatmaya çalışıyorum Türesin'e.

"Teyzem, Sinanlar beni istemeye geldi, farkmda- sın değil mi?"

"Farkındayım evladım."

"Biz Sinan'la evleneceğiz."

"Evet, biliyorum."

Neyse ki Türesinle aynı sayfadayız. Bir parça rahatladım.

"Anneannem içeride kafası bir dünya yatıyor. Ailenin en büyüğü olduğun için Cavide Hanım, beni senden isteyecek."

"Cavide Hanım kim?"

"Sinan'ın babaannesi."

"Sinan kim?"

Yok. Olmayacak bu iş. Ben Haldun'a dönüyorum.

esee

"Nasılsın Efsun?"

Kahveleri makinede yaptık, ben servis ettim ve yerlerimize geçtik. Hayret, Cavide Hanım yerelması demedi bana.

"iyiyim Cavide Hanım."

Sesim yankı mı yaptı? Hayır, Üresin'le aynı anda cevap vermişiz.

"Siz nasılsınız?"

Yine Üresin'le aynı anda sorduk. Cavide Hanım, Üresin'e bön bön bakıyor.

"Siz Üresin miydiniz, Türesin mi?"

Üresin utangaç bir gülüş atıyor.

"Ben Efsun'um."

Fiyuuuuu. Üresin pilot olmuş uçuyor arkadaşlar.

Cavide Hanım afallıyor. Büyük ihtimalle Üresin'in onunla kafa bulduğunu düşünüyor. Nasıl bir felakete sürükleniyoruz belli değil. Anneannem olsa durumu toparlar, bunları idare ederdi. Tam Passiflora içecek günü buldu.

Ne vardı yani Üresin'le Türesin'den hiç söz etmeseydik? Cavide Hanım araştırma yapıp 'Vay, iki akrabanız daha varmış, benden saklamışsınız' diye çemkirecek miydi? Haydi bunları insan içine çıkardık, ön bilgi verseydik misafirlere akıllarının yerinde olmadığına dair. Neden bana bunu yapıyorsun anne? Neden?

Annem, tam durumu toparlamaya çalışmak üzere bir hamlede bulunacakken, Türesin lafa atlıyor.

"Efendim, çocuklar birbirini sevmiş, bize de bu işin adını koymak kaldı. Allahın emri, peygamberin kavliyle kızınız Sinan'ı oğlumuz Efsun'a istiyoruz." Hah, birinin aklı yerinde derken iyimser bir saflık içindeymişiz meğer, içerik ve zamanlama tamamen yanlış olsa da Üresin Teyzemden beklemediğimiz bir performanstı bu yine de. Alkış!

Cavide Hanım "Haydi Bismillah"ı bu sefer içinden çekiyor. "Dalga mı geçiyorsunuz?"

Türesin devam ediyor. "Hayır, çocuklar gayet ciddi. Evlenmek istiyorlarmış. Efsun az önce öyle dedi mutfakta."

Tarihteki en saçma kız isteme merasiminin orta-sındayım. Hem de söz konusu kız benim. Nerede şu Passiflora? İçine siyanür atıp içmem lazım acilen. Aradığınız Efsun, aramalara kapatılmıştır.

CSSSO

Sinan'la bizim apartmanın altıncı basamağında oturuyoruz. Ceketini dizlerinin üzerine atmış, gömleğinin kollarını kıvırmış. Herkes evine gitmiş, bir biz kalmışız dışarıda.

Küçükken kitap okumaktan arta kalan zamanlarda kendimi sokağa atardım hep. Bisiklete binerdim, çimlerin üzerine yatar, saatlerce hayal kurardım. Özgürdüm.

içimden geçeni özgürce yapmayı bıraktığım ve kendimi insanlara kapattığım yaş kaçtı, hatırlamıyorum. O yaşta özgürlüğü dışarıda değil, sadece kitaplarda aramaya başladım.

Evlilik özgürlüğü bitirir mi? Evlendiğinde tam olarak neyi kaybetmekten korkar insan? Üzerinde pijama, bir tam günü kimselerle konuşmadan geçirebilme özgürlüğünü mü? Hem maddi hem de manevi anlamda sorumluluk almama özgürlüğünü mü? Belki de başka birinden hoşlanma veya başka biri tarafından arzu edilme özgürlüğüdür kaybetmekten korkulan...

Merve'nin evlenmek üzere olan bir arkadaşı bizimkine şöyle demişti: "Gürkan'ın benden tek ricası, evlilik hazırlığı stresini ona yaşatmamam."

Erkeklerin evlilik korkuları var. Hem farklı hormonlara sahip olduğumuz hem de farklı büyütüldüğümüz için kontrolü elinde tutan, adamları zorlayan ve darlayan zamanları oluyor kadınların. Peki, kadınlar darlanmıyor mu, zorlanmıyor mu bu süreçte? Kadınların da evlilik korkusu yok mu?

Şevsek de sevmesek de bir düzenin içine doğuyoruz. Çevremizde 'o öyle olacak, bu böyle' diyen aile fertleri, arkadaşlar, akranlar olmasa evlilik süreci stresli bir şey olmaz belki. Madem bu işin belli başlı bir protokolü var, seninle el ele verip stresi beraber üstleneceğin birini bulmalısın. Stres olmama özgürlüğünden feragat edecek birini.

Sinan elimi tutunca otomatın ışığı parmağındaki alyansa vuruyor. Resmi olarak nişanlandık.

"Ne akşamdı ama..."

Gülüyor. Böylesine saçma bir akşam yaşadığımız için bana surat asmıyor, çekip gitmiyor, vazgeçmiyor. Sadece

gülüyor.

"Kızımız Sinan'ı, oğlumuz Efsun'a istedik."

"Babaannem şoka girdi."

"Haklı kadın. Keşke önceden seni uyarma fırsatım olsaydı. Her şey çok ani gelişti. Gerçi bunun nesine 'gelişme' denirse..."

"Allahtan anneannen kendine geldi de son dakikada durum toparlandı."

"Passiflora'nın yarısını içmiş heyecandan..."

"Çok bomba ya..."

"Esas babaannen koltuktan kalkmaya çalışırken kolçak kırılınca bu gece hastanede sonlanacak diye ödüm koptu."

"Sorma, benim de... Efsun, cumartesi işin var mı?"

"Yok, ne oldu?"

"Bizim çocuklarla buluşacağız. Sen de gelmek ister misin?"

Bizim çocuklar dediği, Sinan'ın erkek arkadaşları... Kısaca, Sinan'ın dünyası. Ben de onu en yakın arkadaşımla tanıştırmak isterdim ama kendisinin öteki dünyada yaşadığını öğrenirse gerçekten kısa bir nişanlılık yaşayabiliriz.

"Olur, çok isterim."

Sinan'la merdivenlerden kalkıyoruz ve onu arabasına kadar geçiriyorum. Arabaya biniyor, camını açıyor ve dudaklarıma bir öpücük kondurup gidiyor.

-Çok sevindim sizin adınıza Efsun.

Tam apartmanın girişinde Sabahattin Ali ile karşılaşıyorum. Ona teşekkür edip gülümsüyorum.

-Şaka maka gerçekten evleniyorum galiba. Sanki bu geceyi ben değil de başkası yaşamış gibi...

-O zaman güzel bir gece olmuş demektir.

-Sanırım.

-Efsun, unutmayın, sevdiğiniz insanlar anlam katar yaşadıklarınıza. Kimi zaman özgürlüğünüze bile anlam katarlar.

Eve giriyorum. Herkes yorgun bir şekilde salondaki koltuklara yığılmış. Babam yatmış. Üresin'le Türesin'i evlerine göndermişler. Türkiye sınırları içinde böyle bir akşamı kazasız belasız atlatan aile sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Ya yüzük atılacak ya da katil olunacak türden bir deneyim yaşadık. Ve her şeye rağmen Sinan'la birlikteyiz.

"İnsan bir altın verir... Cimri karı."

Hâlâ 'Bu kâbus gece de bitti, şükürler olsun' diyen yok. Annemle anneannem kim bilir biz Sinan'la aşağıda otururken bu konuyu kaç kere konuştular. Doya- mamışlar, belli.

"Düğün tarihi konusunu da yarım ağız konuştular. Ay Efsun, bir yorum yapsana sen de!"

Hiç yapamam, kusura bakmayın.

Benden yüz bulamayan annem gündemi değiştiriyor. "Cumartesi günü dip bucak temizlik yapacağım. Kızlar, bana yardım edin."

Annem, bahar temizliğine girişecek. Yıllardır bitemedi gitti bu bahar temizliği. Bu, onun için yeniden doğuş, hayata dönüş gibi bir şey. Kadın deşarj oluyor. Evi her gün psikopat gibi silip süpürüyorlar, o da yetmiyor yılda dört kere bahar temizliği yapılıyor. Bahar temizliğini ilk kim bulmuş acaba? Kız arkadaşının adı Bahar olan ve onu terk eden çocuk mu? Yazık kıza.

"Benim işim var bu cumartesi."

"Ne işin var?"

"Sinan beni erkek arkadaşlarıyla tanıştıracak- mış."

O çirkin koltuklara yayık ayranı gibi yayılmış olan Tuğçe ve Ceren dikeliveriyor.

Tuğçe kinayeli bir şekilde dokunduruyor. "Kumalarınla yani..."

Uykusu gelmiş bunların. "Kankalarıyla dedim, kumalarımla değil."

Ceren zıplıyor. "Abla, seni çok sevmeleri lazım, biliyorsun, değil mi?"

"Kızım, hasta mısın, zorla kendimi mi sevdireceğim?"

Annem sakin bir ses tonuyla görüş bildiriyor. "Test kızım bu, test."

"Ne testi?"

Anneannem giriyor aradan. "Bundan geçersen bu iş tamamdır."

Hiç sevmediğim bir hareket fakat yapmak zorundayım. Sağ elimdeki alyansı gösteriyorum bizimkilere.

"Biz bir saat önce nişanlandık."

Anneannem noktayı koyuyor. "Ama daha evli değilsiniz."

BU HALİMİ SEVMEDİM, ALDIKSAK MI?

“Hoş görün efendim, erkekler bize karşı böyle şeyleri yapmakta serbesttirler!”

Erkeklerin bir araya geldiklerinde konuştukları belli başlı konular vardır: Boticelli, Marksizm, Pink Floyd, analitik felsefe, metafizik, modern ahlâk yapısı, şarap, sembolizm ve Dostoyevski'nin Freud üzerindeki etkisi.

Yersen.

Tabii ki de bunları konuşmuyorlar. Daha önce erkek erkeğe bir muhabbete iştirak etmişliğim yok ama konu başlıklarını futbol, bilgisayar oyunu, araba, kızlar, para kazanmanın yolları ve daha da hızlı para kazanmanın yolları olarak kategorize edebilirim diye düşünüyorum.

Adamların en azından konu başlıkları var da sohbet derli toplu ilerliyor. Bizim taraftaysa saldım çayıra, mevlam kayıra...

Evde, ebola virüsü kapıp karantinaya alınan hastaların yanma astronot gibi giyinip giren görevliler dolaşmakta. Az önce odama dalan annem, ellerinde bulaşık eldiveni, kafasında eşarp, önünde önlük, omzunda toz bezi, ayağında plastik terlik ve elinde kovayla odamdan ebola zoruyla çıkardı beni. Bugün günlerden bahar temizliği!

Müjdeler olsun, eşyalarımız geldi. Bir daha mı ça- ğırsak Sinanları? Kız istemenin bir de eşyalı versiyonunu denesek? Belki bu sefer olur.

"Madem işe yaramayacaksın, ayak altında dolaşma, geç mutfağa."

Annem, üç kızını da bahar temizliğine yardımcı olsunlar diye doğurdu. Yılda dört kere ortaya çıkıp bahar temizliği yapıyoruz, diğer zamanlar da el ele verip benim gardıropta saklanıp yorgan ve yastık kılıfı yiyerek bir sonraki bahar temizliğinin gelmesini bekliyoruz.

Mutfağa geçiyorum. Dolapların içinde ne var ne yoksa hepsi tezgâhın üzerine ve yere indirilmiş. Babam, önünde anneminkiyle eş bir önlük ve elinde toz beziyle rafları siliyor.

inşallah bu evdeki son bahar temizliğim olur bu.

Mutfağa anneannem giriyor. Ana kraliçe o ya, en havalı kova onda.

"Kaçta buluşuyorsunuz Sinan'la?"

Hani denir ya 'Dans ederken hiçbir şey düşünmüyorum', 'Resim yapmak kafamı boşaltıyor' falan... Bunların kafasını boşaltacak bir aktivite henüz icat edilmedi. Kafa hep dolu.

"Konuşmadık henüz."

Anneannem bir oh çekip elindeki kovayı yere bırakıyor.

"Oktay, sen bir çıksana mutfaktan. Bizimkileri ça- ğırıver buraya."

Kapıyı da arkadan kilitleyip ocağın gazını açacak ve hep

beraber havaya uçacağız.

Yapılan anonsu takiben annem, Tuğçe ve Ceren giriyor mutfağa. Kardeşlerimin de üzerinde aynı temizlik aksesuarlarından var. Mini Gönüller... Böyle büyüyoruz biz. Niye bizden mucizeler yaratmamızı bekliyorsunuz?

"Şimdiye kadar karşılaştığın en büyük tehlike neydi?"

Anneannemin sorusu beni 'İçlerinden hangisinin ismini vermem gerek?' diye düşündürüyor.

"Ben söyleyeyim: Cavide."

Cevabı da kendi verdi.

"Bu kadın seni sevmezse bu iş olmaz kızım. Bak, hâlâ belli değil düğün tarihiniz. Sinan bir şey dedi mi? Hayır. Çünkü Cavide'nin komutunu bekliyor."

Öyle mi acaba? Gerçi bizim de oturup uzun uzun konuşacak fırsatımız olmadı Sinan'la.

"Sabah Cavide Hanım aradı, 'Efsun pazartesi akşam bize gelsin, sohbet edelim. Hem Sinan da gelir' dedi."

Oldu canım. Hayatta gitmem bir daha Sındırgı'ya.

"Sındırgı'ya mı?"

"Hayır, Sinanlara, İstanbul'daki evlerine. Sonra da bizi ailecek bekliyorlar. Muhtemelen o zaman konuşacağız evlilik tarihini. Yani onlar konuşmasa bile biz konuşacağız."

Cavide Hanım benimle ve Sinan'la görüşmek istiyor. Mine Teyze ve Tuncay Bey de evde olacak... Korkmam gereken bir şey var mı acaba?

"Bu ziyaretin detaylarını daha sonra konuşacağız. Şimdi başka bir konumuz var."

Sanırsın Oval Ofis.

"Sinan'ın arkadaşları..."

Zıplıyorlar ya. Resmen konudan konuya zıplıyorlar. Sinan'ın arkadaşları bitse Sinan'ın arkadaşlarının arkadaşlarına zıplayacaklar. Öz ebola.

Konu başlığımızı annem detaylandırmaya başlıyor.

"Babanın erkek arkadaşı var mı hiç?"

Bir düşünüyorum... Hmmm... Yok.

"Yani, benim bildiğim biri yok."

"Neden kızım?"

"Bilmem?"

Gerçekten, neden babamın bir tane bile erkek arkadaşı yok? Tamam, babacığım bizimkilerin arasında asimile olmuş ama adam yıllarca okumuş, avukatlık yapmış. İnsanın bir tane arkadaşı olur. Diyene bak... Sanki ben popülerlikten ölüp o arkadaş grubundan bu arkadaş grubuna koşuyorum. İrsi mi acaba?

"Hepsini ben yok ettim."

Kapıya doğru bakıyorum. Kaç kilometre hızla koş- sam mutfaktan kaçabilirim? "Yok ettim derken?"

"Yani bütün arkadaşlarıyla ilişkisini kestim. Oktay'ı evine bağladım. Mutlu evliliğimizin sırrı bu."

Benim bilmediğim, gizli bir evlilik daha mı yaşıyorlar? Hani, mutlu falan?

"Bir erkeğin erkek arkadaşları geçilmez kaledir. Geçeceksin kızım."

Keşke Semiha Berksoy'un kızı olsaydım. Şu düzenden farklı bir bakış açısına sahip bir annenin kızı olmak için neler vermezdim.

"Hepsiyle tek tek arkadaş olacaksın. Onlarla gülüp eğleneceksin. Aralarına sızacaksın. Kim çapkın, kim munis tespit edeceksin. Onların sevgilileriyle, karılarıyla sıkı bir şekilde görüşeceksin."

Diktatörlük rejiminin temsilcisi miyim ben? Sinan bana ait olan bir eşya mı? Kaç yaşında adam, bir çevresi, dostları var. Ben neden kara çalı gibi gireyim aralarına?

Babam giriyor mutfağa.

"Gönül, bir dahakine Yumoş'un leylaklısını alalım. Bu o kadar güzel kokmuyor."

Hayat yerine çamaşır makinesini seyrediyor babam. Bu evdeki kafa yapısı adamcağızı ne hallere düşürdü.

Elini başına dayayıp yemek masasıyla 45 derecelik açı kuran Ceren özel bir istekte bulunuyor. "Abla, Sinan'ın arkadaşlarından hoş ve bekâr olanlar varsa not et, değerlendirelim."

OBBO

Sinan'ı aramak için akıllı telefonumun üzerinde kayarak gezdiriyorum işaret parmağımı. İnsanın arada bir canı çekiyor, ailesinden hayat dersi alsın, bir sözleri de kulağına küpe olsun istiyor ama ne mümkün?

Sinan'ın arkadaşlarına nasıl müdahale edeyim? Hem niye yapayım bunu? Bu kadar düzgün bir çocuğun kendi gibi arkadaşları vardır elbette.

"Efsun? Nasılsın canım?"

Kız isteme gecesi de bu 'canım'a taktılar. Sinan niye hâlâ canım diyormuş, niye aşkım demiyormuş? Demiyorsa demiyor, size ne? Ben de ona demiyorum. Çocuk beni istemeye gelmiş, parmağımıza yüzük takmışız, aşkım demese ne yazar? Zaten âşığız, seviyoruz biz.

"iyiyim Sinan, sen?"

"iyiyim. İkide alayım mı seni evden?"

Saate bakıyorum. İkiye çok var. Keşke daha önce alsaydı da evden kurtulsaydım.

"Olur. Görüşürüz o zaman."

Telefonu kapayıp masamın üzerine koyduğum esnada Tuğçe ve Ceren giriyor odaya.

Tam şakıyacaklar, Ceren ciddileşiyor bir anda. "Abla bu ses ne?"

"Hangi ses?"

"Bir gülüşme duydum sanki."

Ben de duyuyorum aynı sesi. Nereden geldi ki? Telefon

kapanmamış. Sinan hâlâ hatta.

Kapadım sandığım telefonu elime alınca birkaç kere "Sinan" dedim fakat karşı taraftan ses gelmedi. Tam kapayacaktım ki Ceren telefonu elimden zorla aldı. Bir de hoparlörü açınca telefondan gelen gülüşmeler iyice

duyulabilir hale geldi.

"Kızlarla mı gülüşüyor bu?"

Olabilecek en kısık sesimle Ceren'e telefonu vermesi için emir veriyorum. Nuh diyor, peygamber demiyor. Bu sırada telefondan bir erkek sesi duyuluyor.

"Efsun kim abi? Nereden çıktı bu kız?"

Ne yazık ki, bu ahval ve şerait içinde dahi vazifem, şu an Sinan'ın bu soruyu soran arkadaşının soracağı diğer soruları da dinlemeye devam etmek oluyor.

"Abi manyak mısın, ne evlenmesi?"

Tuğçe, Ceren ve ben, ellerimizle ağzımızı kapadık, kalp çarpıntısı eşliğinde Sinan ve arkadaşlarının benim hakkımda çevirdiği muhabbeti dinliyoruz.

"Lan manyak, mis gibi hayatın var, evlenip de başını mı yakacaksın?"

"Yok be oğlum, Efsun çok tatlı kız, tanıştığında görürsün."

Ceren, alelacele masamın üzerinden bir kalem ve kâğıt kapıp şunu yazıyor: "Şöbiyet misin sen?"

Yoruma gel.

Başka bir ses duyuyoruz bu sefer. "Bence bir an önce evlenin."

Heh, nihayet aklı başında biri konuştu. Hepimiz sessiz bir oh çekiyoruz.

"Evlenin de görün ebenizin şeyini."

Tuğçe ve Ceren elleriyle dizlerine vurarak dövünüyor. Ben de kafamı duvara mı vursam?

"Biz dört yıldır evliyiz. Evde bazen birbirimize çarpmasak fark etmeyeceğim Füsun'un olduğunu. Hele ki çocuk doğduğundan beri her şey tam bir kâbus..."

Nasıl şeylerle dolduruyor bunlar Sinan'ın kafasını? Ceren kâğıda yazıyor: "Hayvan."

"Ben çocuk düşünmüyorum zaten."

Neden bilmiyorum fakat boğazım düğümleniyor. Sinan çocuk istemiyormuş. Ve bunu gizlice dinlediğim bir telefon konuşmasından öğreniyorum.

Evde Füsun'a çarpan tip, devam ediyor anlatmaya.

"Evlenmeden önce Füsun'u bir görsen, yıkılıyordu! Heyecan doruktaydı. Şimdi ağda bile yapmıyor, anla artık halimizi... Dört yılda nereden nereye. Erken evlendik de iyi bok yedik."

Bu kadar da özele girilmez ki! Tuğçe işaret parmağını boğazına götürüp "Bittin sen!" hareketi yapıyor.

"Evlenirsen kaçıracağın onca fırsatı düşün. Otuz yaşındasın, evlenmek için daha yıllar var önünde."

Sol elimin parmağına bağlı kırmızı ipe bakıyorum. Kaç yıl kadar daha parmağımda kalacak bu ip?

Sinan'dan tek bir laf yok. Yazıklar olsun sana.

"Hasta mısın bir de o düğün stresini çekeceksin, yok 'dj olmasın, orkestra çıksın', yok 'peçeteler kuğu şeklinde katlansın', anası ayrı danası ayrı laf sokar... Servet gömeceksin servet! Düğün günü çekip gitmek vardı ya..."

Ceren tekrar kâğıda "Gitseydin o zaman!" diye çiziktirirken ben de Füsun ve Efsun isimlerinin ne kadar benzediğini düşünüyorum. Kocalarımız benzemesin.

"İyi düşün oğlum. Yakma kendini."

Sinan'dan gele gele şöyle bir cevap geliyor: "Oğlum bir gidin ya..."

"İstanbullu mu bu kız?"

"Hayır, İzmirli."

Telefondan gülüşmeler yükseliyor.

"Oğlum, ayvayı yediiiinn!"

"Feleğini şaşırtır İzmirli kızlar adamın!"

Daha fazla dayanamayacağım. Ceren'in elinden atmaca gibi kapıyorum telefonu. Yeter bu kadar dinlediğimiz. Bunlarla mı tanışacağım birazdan? Hele ki şu Füsun'un kocası... Masada ilk onu tespit edeceğim.

Telefonu kapadıktan sonra bir hışımla giyinirken kolumu pantolonumun paçasından sokmaya çalışıyordum ki Ceren ve Tuğçe beni durdurdu.

"Abla biz sana dedik kanka grubu tehlikelidir diye."

Ceren haklı. Tehlike diz boyunu aştı, kulak memesine doğru ilerliyor.

"Neyse sen şu noktalara dikkat et, yeter. Mesela Sinan'la hep ikili programlar yap, bunların katılamayacağı türden..."

"İki kişilik ne yapacağız? Kano mu?"

"Abla, bu manyaklardan acilen kurtulman lazım, anlamıyor musun?"

Tuğçe başka bir konuya parmak basıyor. "Bunlardan bekâr olan varsa sevgili bulmak gerek. Bu konuda biz sana yardımcı oluruz."

"Pek gönüllüydünüz, siz buyurun. Bakın, pırlanta gibi çocuklar."

"Evliye zaten olan olmuş, adamın balatalar yanmış. Bekâr erkek arkadaş esas yoldan çıkarır Sinan'ı." Ceren başlık değiştiriyor. "Sinan'a asla doğrudan 'Şununla görüşemezsin' deme. Sakın. O, erkek arkadaşlarıyla bir program yapacağı zaman 'Tabii hayatım' deyip hasır altından sabote etmen gerek. Ne bileyim, ansızın hasta oluver, ailevi bir sorunun çıkıver- sin, gerekirse suni gözyaşı damlası kullan."

Tuğçe atlıyor. "Bunların baş başa yaptığı her organizasyona bir şekilde kendini dahil ettir. Çemberin dışında kalma."

Ve Ceren noktayı koyuyor. "Her zaman güler yüzlü ol bunlara karşı. Seni iyi hatırlasınlar. Nasıl olsa evlenmeden önce Sinan'ı son görüşleri olacak."

Kız kardeşlerime bakıyorum. Öfkeyle kalkıp zararla oturmak istemiyorum fakat az önce telefonda duyduklarıma gerçekten inanamıyorum. Haydi arkadaşları böyle konuştu da Sinan niye beni savunmadı, ben henüz oradayım.

Apartmanın kapısının önünde Sinan'ı bekliyorum. Sinirden yediğim, işaret parmağımın kenarındaki etler bitti gitti. Manikür de neymiş!

Sinan arabayla önümde duruyor. Kendime gelmem lazım.

"Merhaba canım!"

İşaret parmağımın kenarı şakır şakır kanıyor. Bu parmak keşke o akılsız telefonun üzerinde dolaşmaz olsaydı.

"Merhaba Sinan."

Gergin bir halde arabanın ön koltuğuna geçiyorum. Toparlan Efsun, kendine gel.

"Hazır mısın bizim çocuklarla tanışmaya?"

Hazırım. En çok da Füsun'un kocasıyla tanışmaya hazırım.

"Çok kafa çocuklardır, seversin."

Hiç şüphem yok. Sevgimle boğacağım onları. Arkadaşlarıyla ilgili olarak Sinan'dan bir ön bilgi almaya korkuyorum çünkü kimin kim olduğunu bilirsem restorana tek kişilik mehter takımı girişi yapabilirim. Görecekler onlar İzmir'in gücünü. Siz kim oluyorsunuz da İzmirli kızlara laf atıyorsunuz artist İstanbullular! "İzmirli kızlar adamın canına okur" dersiniz ama fino köpeği gibi İzmirli kızların peşinden gidersiniz. O Füsun'un kocasına da iki çift lafım var. Madem evlenip de kör kuyularda ağdasız kaldın, o zaman boşa karını. Acaba Füsun biliyor mu bu konudaki düşüncelerini? Sıkıyorsa Füsun'a söyle.

"Senin eski arkadaşların mı? Lisedeyken onlardan söz etmemiştin hiç."

İçimde fırtınalar koparken sakin davranabilmek konusunda kendimi bir hayli eğitmişim.

"Üniversiteden. Aslında daha eski arkadaşlarım da var ama bunlarla yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyor yıllardır. Seni altın üçlüyle tanıştıracağım."

Altınmış... Kaç ayar? Üç mü?

"Senin arkadaşlarınla ne zaman tanışacağım?" Dur bakalım. Ben bugünden pek umutlu değilim belki hiç gerek kalmaz Sabahattin Ali'yle tanışmana. Şaka maka iyi ki hayatıma Mehmet girdi de yaşayan bir arkadaşım oldu.

"Seninkilerle bir tanışalım da önce..."

"Gergin misin Efsun? Heyecanlandın mı yoksa?" Ön koltukta sopa yutmuş gibi oturuyorum. Bu kadar değerli insanlarla tanışacağım için elbette heyecan dorukta.

"Onlar da seni sevecek, hiç şüphem yok."

Füsun'un kocası beni sevmiş sevmemiş ne yazar.

"Amin."

Ağzımdan mırıldanarak çıkan "Amin" eşliğinde yemek yiyeceğimiz restoranın önüne geliyoruz.

Arabadan iniyoruz. Sinan, arabasının anahtarını valeye teslim ediyor. Restoranın kapısından girerken önünden geçtiğimiz her garson sanki Sinan burada yaşıyormuş gibi "Hoş geldiniz Sinan Bey," diyor.

Füsun'un kocası, bir yere kıpırdama. Az sonra yanındayım.

AT SİNEĞİ

“Zalimlik ve zavallılığın iştiraki hiçbir yerde bu kadar vazıh olarak gösterilmemiştir”

Çapkınlıkta dur durak bilmeyen Zeus'un, karısı Hera'dan habersiz gerçekleştirdiği mercimeği fırına verme operasyonları beni benden alır.

Dünyevi olaylarla ilgisini kesmiş bir rahibe olan Io'yu baştan çıkaran Zeus, karısı bu ilişkiden işkillenmesin diye güzelim kızı bir ineğe dönüştürür. Yılların Hera'sı bunu yer mi? O da bir dedektif gibi bu işin izini sürer, kızın ineğe dönüştüğünü öğrenir ve kız ömür billah huzur bulamasın diye hain bir at sineğini Io'ya musallat eder. Kızdaki çileye

gel.

Io biter, Zeus bu sefer Callisto'ya kıyın kıyın yanaşır. Hera, Callisto'dan da şüphelenince Zeus kızı bir ayıya dönüştürür. Bu da yetmez, Callisto göz önünde durmasın diye kızı gökyüzüne fırlatır. Büyük ayı takım yıldızının oluşum hikâyesidir bu.

Geçici bir heves uğruna ineğe, ayıya dönüştürdüğü kızların yanı sıra kız tavlayacağım diye kendisinin de hayvana dönüştüğü durumlar vardır Zeus'un. Gözüne kestirdiği Leda'ya yaklaşabilmek için bir kuğu, ya da

Europa'mn koynuna girebilmek için boğa olması gibi...

Üç kuruşluk zevk için kendini maskaraya çevirip, kalp kırıp, el âlemden sürü sepet çocuk yapmışsın, dönmüşsün dolaşmışsın yine Hera'nın dizinin dibinde bulmuşsun kendini. Neyin peşindesin Zeus hıyarı?

Zeus'un bunca yasak aşk hikâyesi içinde kendimi ne gibi görüyorum, biliyor musunuz?

ineğin burnuna konan at sineği.

Az sonra burnuna konacağım ineği de seçtim: Füsun'un kocası.

Sinan ve en yakın üç arkadaşıyla Akmerkez'in girişindeki lüks bir restoranda buluştuk. Buraya ilk gelişim. Sanırım Sinan hep böyle fanfirikli yerleri tercih ediyor. Halkın arasına karışacağımız günleri dört gözle bekliyorum.

Masalarda inci beyazı örtüler, üzerlerinde şarap kadehleri, ekmek sepetlerinde zeytinli ekmekler ve grissiniler... Tepeden tırnağa uyum içinde giyinmiş orta yaş civarı kadınlar çoğunlukta. Kız kıza, arkadaş gruplarıyla gelmişler, neşe içinde yemek yiyorlar. Hepsi incecik. Taktıkları mücevherler insanın gözünü alan cinsten. İnsan gündüz vakti neden bu kadar çok şey takar ki? Tabii ki birbirlerine göstermek için!

Sinan beni arkadaşlarıyla tanıştırıyor. Burak, Emir ve Tolga: modern folk üçlüsü. Birbirimize en

sempatik hallerimizle gülümsüyoruz.

Sinan'ın üzerinde kolları kıvrılmış beyaz bir gömlek var. Sırtına aldığı mavi kazağın kollarını önünde kavuşturmuş. Burak'ın sırtında aynı şekilde kolları önden kavuşturulmuş eflatun, Emir'inkinde uçuk sarı, Tolga'nınkindeyse beyaz bir kazak var. İyi ki hepsinin kazağının rengi farklı, yoksa ayırt etmek zor olacaktı.

Sinan bir girizgâh yapıyor.

"İşte Efsun, bizim çocuklar bunlar."

Hangisi Füsun'un kocası?

"Çok memnun oldum sizlerle tanıştığıma."

Hangisi Allahım, hangisi?

"Biz de seninle Efsun. Sinan senden çok bahsetti."

Evet biliyorum, Sinan benden çok bahsetti, iki saat önce, yaklaşık dört dakika kadar.

"Sonunda tanıştık."

Sanırsınız uçuk sarı Emir, aylardır benimle tanışmak için gün sayıyordu da nihayet muradına erdi.

"Güzel haberlerinizi aldık Sinan'dan. Hayırlı olsun Efsuncuğum."

Beyaz kazaklı Tolga, bana sarılmamak için kendini zor tutuyor. Eee, bu çocukların hepsi kanatsız melek gibi oturuyor karşımda? Benim telefonda dinlediğim konuşmayı bunlarla yapmadı mı yoksa Sinan?

"Çok teşekkürler..."

Sırayla gözlerinin içine bakıyorum bir hinlik, cinlik bulmak için. Yok, bulamıyorum. Artık telefonda konuşanların başkaları olduğu konusunda bir şüphem yok.

Bana biraz daha böyle masum bakarlarsa düşündüğüm kötü şeyler için hepsinden teker teker özür dileyeceğim.

Masaya oturur oturmaz sipariş ettiğimiz yemeklerimiz geliyor. Kuşkonmaz, somon füme ve keçi peynirli pancar salatası, inci beyazı örtünün ortasında yerini alıyor. Paylaşmalı yiyeceğiz. Henüz başlangıçlardayız, ana yemek sonra.

"Ne iş yapıyorsun Efsun?"

"Kitap yaymcısıyım."

"Vauvvv, süper! Ne yapıyorsun tam olarak?"

Bana bu soruyu soran Tolga'ya yaptığım işi edebimle anlatmaya çalışırken arada bir dediğim şeylerle ilgili şakalar yapıyor. 'Ben de bir kitap yazsam yayınlar mısın?' (Hayır), 'Kitap yazmakla köşeyi dönmek mümkün müdür?' (Evet), gibi... Bu şakalar bana komik gelmiyor fakat sanırım tek çabası ortamı ısıtmak.

"Kızmıyorsun, değil mi böyle takılıyorum sana diye?"

İyi bu çocuklar, iyi. Neyse ne.

"Yok canım, neden kızayım? Siz ne işlerle uğraşıyorsunuz?"

Ah, sormasaydım keşke... Evden çıkarken Ceren ne demişti?: 'Bir erkek sana işini sorabilir fakat sen, o anlatmadıkça işini veya nerede oturduğunu sorma.' Erkekler bu iki konuda hassasmış, karşısındaki kızın ona başka bir niyetle yaklaştığını düşünürmüş. Fakat şu anda Sinan'dan ayrılıp bu üç kazaklıdan biriyle evlenmeyeceğime göre, böyle bir soru sormamda sakınca yoktur diye düşünüyorum.

Ne iş yaptıklarını anlatırken yine espriler havada uçuşuyor. Oğlum, bir düzgün dursanıza.

"Bakma sen bunlara, işleri güçleri geyik."

Sinan bir açıklama yapma ihtiyacı hissediyor. Neyse ki sonunda ne iş yaptıkları ortaya çıkıyor. Biri inşaat sektöründe, biri de tekstil. Üçüncüsü "Ben real estate broker'ım" diyor. Bildiğin emlakçı yani.

Üçünün işi de babadan kalma. Üçü de pamuklar içinde büyüyerek, hayatın tokadını yemeden, büyük acılar yaşamadan, güle eğlene gelmişler bu yaşa kadar. Kardeşlerimin uyarısı aklıma geliyor ve yüzük parmaklarına bakıyorum, boş. Sanırım hepsi bekâr. Bekâr arkadaşlardan korkmamız gerekiyor fakat bunlar karıncayı bile incitmeyecek cinsten. Sinan'ın alyansı parmağında. Canım benim.

"Bir an önce evlenin de düğününüzde dağıtalım." Emir'den geliyor bu yorum.

"Sen evli misin Emir?"

"Hayır."

Sinan giriyor lafa. "Emir o kafalarda değil henüz." Merak

ediyorum Emir'in yaşını. "Kaç yaşındasın?" "Otuz

yedi."

Hayret, çok küçük gösteriyor. Biz beş yaşımızdan itibaren evlenmeye programlanıyoruz, adam neredeyse kırkına gelmiş hâlâ o kafalarda değil, lükse bak. "Karşıma o kız çıkmadı, ne yapayım?"

"Oğlum, kaç tane düzgün kızla tanıştırıldın, biri de mi 'o kız' değildi? Adamın aklı havalarda..."

Emir bu pozitiflikle kime yaklaşsa karşısındaki Emir'i sever. Buna sokak kedileri de dahil. Emir'in karşına o kız kesin çıkmıştır. O kızın ayağını yerden kesmiş, sevdiğine inandırmış, kızı havaya sokmuş, iş ciddiye biner gibi olunca da "Hazır hissetmiyorum" deyip ortadan kaybolmuştur. Hafızanı zorla Emir, sen o kızı yemiş olabilir misin?

"Oğlum daha otuz yedi yaşındayım, bir durun ya!" Küçül de cebime gir. Bu üçü, Sinan'la üniversiteden arkadaş değil miydi? Kaç yılda bitirdin okulunu dostum? İçlerinde en okur yazar olan sanırım Emir.

Haydi bunlar babalarının işini yapıyor, tuzları kuru, bir süre daha böyle takılabilirler fakat kurumsal hayatta otuz yedi yaşına gelmiş bekâr bir erkeksen yükselmen gerçekten zordur. İş dünyasına damgasını vurmuş, tepe noktasındaki yöneticilerin biyografilerine bakıyorsun, hepsi evli, çoluklu çocuklu. Bekâr, ipsiz sapsız yönetici yok denecek kadar az. Neden? Çünkü karısı, çocuğu olan adam işini kaybetmeyi o kadar da kolay göze alamaz. Bekârın kaybedeceği bir şey yokmuş gibi düşünür büyük patron. Bir mafya babasının bile olmazsa olmazıdır kalabalık aile. Çünkü ailen varsa, sorumluluk alma eşiğin yüksek demektir. Bizim üzerimizdeki evlilik baskısının farklı bir versiyonundan erkekler de nasibini almıyor değil.

"Aman Sinan, sen de beni ne pozisyona soktun! Bu yemeğin konusu ben miyim?"

Sen değilsin de, 'Sen benim için bir tehlike misin?' diye düşünmüyor değilim Emir. Gerçi içgüdülerim senden bir zarar gelmeyeceğini söylüyor. Bence iyi birisin komikli çocuk.

"içimizden sadece biri dünyaevine girdi."

Bu lafı Tolga söylüyor. Üçü de tatlı insanlar fakat sanırım aralarında en çok Tolga'ya kanım kaynadı. Sinan'la ikimize iyi dileklerini sunup duruyor. 'Sinan'ı ilk defa bu kadar mutlu görüyorum' diyor.

"Hanginiz?"

Tolga cevap veriyor. "Ben."

Ceren, Sinan'ın arkadaşlarından bekâr olan var mı diye sormuştu. Tolga bekâr, Ceren normal olsaydı ikisini tanıştırırdım, o derece sevdim çocuğu.

Tolga kesin iyi bir kocadır. "Çocuk var mı?"

"Var, bir tane. Görsen, dünya tatlısı."

Tolga, eline telefonunu alıp çocuğunun resmini göstermek için bana doğru yaklaşırken gayriihtiyari soruyorum.

"Eşinin adı ne?"

"Füsun."

ALLAAAHHHHH!!!!!!

Tolga'nın bana yaklaştırdığı kafasını ısırmamak için kendimi zor tutuyorum. Çocuğunun resimleri bitiyor, köpeğininkileri göstermeye başlıyor "Bak, bu da Kuki," diye. Kuki'ymiş... Yaban domuzu kırması köpeğine bile sevimli bir isim koymuş gerçek yüzü ortaya çıkmasın diye.

"Demek Füsun..."

Bunu söylerken kafamı psikopatça bir aşağı bir yukarı sallamaktan kendimi alamıyorum.

"Evet, senin ismine benziyor."

Seninle kalplerimiz bir. Ben de aynısını düşünmüştüm Tolga.

"Nasıl, iyi gidiyor mu evlilik?"

"Çok! Hele çocuk olduktan sonra daha da güzelleşti her şey."

Karın ağda yapmayı bırakmış olmasına rağmen mi?

"Nasıl güzelleşti mesela? Biraz açar mısın?"

Dördü de ifadesiz bir şekilde bana bakıyor. Ne bakıyorsunuz? Anlatsın bakalım nasıl güzelleşmiş.

"Yani ne bileyim... Anlatılmaz, yaşanır. Siz de yaşayınca göreceksiniz."

"Aşk evliliği yaptınız tabii..."

"Tabii ki. Evlenmeden önce beş yıl çıktık Füsun'la." Yine çıktı bu beş yıl meselesi. Kız beş yıl bekleye bekleye bunu beklemiş. Füsun'la evlenmek isteyip istemediğini anlaman beş yılını mı aldı bre Kuki? "Sonunda o beni ikna etti evlenmeye."

Bunu söyleyip gevrek bir gülüş atıyor Tolga. Haspam. Füsun da Köle Isaura ya, beş yıl kukumav kuşu gibi evde oturup bunu bekledi. Kızı da tanımam etmem, atıp tutuyorum. Belki kız gerçekten ant içmiştir sabır taşı olup Tolga'yla evlenmek için, bilemiyorum.

Var böyle kızlar... Yaz kış demeden, yemiyor, içmiyor, çocuğun kırdığı cevizleri görmezden geliyor, sonunda istediğini elde ediyor. Onları da takdir etmek gerek. Ortada bir çaba var. Ah benim Füsun'um. "Eee, sizin düğün ne zaman?"

Tolga'dan gözlerimi alamıyorum, sinir sıkışması oldu. Bir saniye bile düşünmeden cevap veriyorum. "25 Ağustos'ta."

"25 Ağustos mu?"

Sinan da bana soruyor. Buyur Efsuncuğum, cevap ver. Haydi anlat, Etiler'in bir numaralı astroloğu Meral bizim için tarih belirledi diye. Çok merak ediyorum nasıl kıvıracağımı.

"Geçen gece rüyamda gördüm Sinan. Çok saçma gelecek belki ama 25 Ağustos'ta evleniyorduk."

Sinan ve boyunlarına kazak bağlamış arkadaşlarının bir dahaki buluşmalarında neler konuşacağını tahmin bile etmeme gerek yok. 'Oğlum, bu Efsun seni bir an evvel kafeslemeye çalışıyor', 'Ne eli maşalı kızmış', 'Kork sen bundan, kork'... Ayrıca, dinlediğim telefon konuşmasında günah keçisi yapmam gereken tek kişi Tolga değil. Sinan da sessiz kalmadı mı bunların dedikleri karşısında? Ağzından beni savunan tek bir kelime çıktı mı?

"Bu 25 Ağustos'ta mı?"

Hayır, 2067’nin 25 Ağustos’unda hayırlısıyla.

"Evet Sinancığım, bu 25 Ağustos'ta."

İçine düştüğüm kör kuyudan nasıl çıkabilirim? Daha bir aile damadan aile kavgası yaşayacağız derken arkamızdan gelen bir sesle irkiliyorum.

"İnanmıyorum! Sinan?"

Sinan'ın eski kız arkadaşı Selin. Bir çimdik oksijenim vardı, onu da bu kız aldı.

Ben oturduğum yerden yarım ağız selam verirken, kazaklı modern folk üçlüsü ve Sinan ayağa kalkıyor. Sinan'ın arkadaşlarının Selin'le olan muhabbeti evlere şenlik. Can ciğer kuzu sarması hepsi maşallah. Bu kız nasıl bu kadar yakınlık kurdu ki bunlarla?

Tolga, Selin'e "Benim Instagram'da yoksun ya sen. Eklesene," diyor.

"Hemen ekliyorum. Füsun nasıl? Ay çok özlemişim sizi ya!"

Takibe takip, isyana isyan. Birden Selin'in ellerini omuzumda hissediyorum. Başımı sağa döndürüp kırsa da kurtulsam.

"Hadi öpüyorum hepinizi. En kısa zamanda görüşelim. Efsuncuğum?"

Ayağa kalkıyorum. Elini mi sıkayım, yanağını mı öpeyim, şöyle güzel bir kafa mı atayım diye kısa süreli bir tutukluk yaşadıktan sonra elini sıkıyorum ve gidiyor.

Masada bir sessizlik var. Bu çocuklar Selin'i yeniden görünce "Hey gidi Sinan, attan indi eşeğe bindi" dediler mi acaba. Yok, daha fazla dayanamayacağım.

"Ben izninizle tuvalete gideyim."

0530

Kendimi tuvalete atıp üzerime de sifonu çekmeden önce sol tarafa kıvrılıp kapının önünde hava almak istiyorum.

"Lan!! Tolga Bey'in Porsche'si bu!"

"Abi park ederken oldu."

"Başlatma lan abine! Hayvan gibi kullanmayın şu arabaları dedim kaç kere!"

Girişin hemen sol tarafında yer mantarı gibi durduğum için valeler beni fark etmedi. Tolga'nın arabasının ön tarafı sizlere ömür.

Neyse Tolgacığım, nazar çıktı, nazar.

Tuvalet aynasının önünde kendime bakıp hayatım film olsa gişe rekoru kırar diye düşünürken içeriden sifon sesi geliyor ve tüm ihtişamıyla kabinden Selin çıkıyor. Ellerini yıkamak için lavaboya geliyor. Birbirimizi aynadan görüyoruz. Mantıklı bir şey söylemem lazım.

"Biz Sinan'la evleniyoruz."

Mantık bende ne arar?

"Öyle mi? Çok sevindim."

İlginç, gayet doğal karşıladı. Ellerini kuruluyor. Peçeteyi çöpe atmak üzereyken aynadan gözlerimin içine bakıyor.

"Tolga'nın eşi Füsun'un en sevdiği şey badem ezmesidir. Onlara oturmaya giderseniz bir kutu götür mutlaka. Füsunla aranı iyi tutman önemli. Ondan izinsiz şuradan şuraya adım atamaz Tolga. Emir annesine aşırı düşkündür. Evde yemek falan verirsen annesini de davet edersen senden iyisi olmaz. Burak'ın maket tekne koleksiyonu var. Doğum gününde ne hediye edeceğim diye düşünme bile. Bir de... Huzurlu bir hayat istiyorsan Cavide Hanımla iyi geçinmende fayda var."

Selin, tüm bunları bir çırpıda söyleyip avcunda buruşturduğu kağıt peçeteyi çöpe atıyor ve bana göz kırpıp tuvaletten çıkıyor.

Vay anasını sayın seyirciler. Selin meğerse tüm kızların atasıymış.

Tuvaletten çıkınca Sinan'ı beni beklerken buluyorum. Kızacak mı bana acaba?

"Sinan?"

"Sana eşlik etmeme izin vermedin, fişek gibi fırladın masadan."

"Yok, ben şey..."

"Hemen evlenelim mi istiyorsun sen?"

Gel de anlat. Bu noktadan sonra ne desem boş. 25 Ağustos tarihinin arkasında ne oyunlar, ne alengirli durumlar var. Oysaki Sinan, düz mantık kuran her erkek gibi tek bir sonuç çıkarıyor. Haklı da.

"Ben diyecektim ki..."

"Pazartesi akşamı babaanneme gittiğimde konuşuruz detaylıca."

Amanın, onu unutmuştum bak... Bu arada Sinan da lafımı ağzıma tıktı. Acaba zamanlama olarak o da önümüzdeki yılı mı düşünüyordu?

"Sevdin mi bizim çocukları?"

Kelimelerle ifade edemeyecek kadar çok. Maşallah, hepsi Oscar'lık oynadı. "Çok sevdim."

"Onlar da seni çok sevdi. 'Komik kız' dediler."

Güzel desen değil, zeki desen hiç değil, sadece komik... Neyse, buna da şükür.

"İyi çocuklardır. Bir araya gelip kafayı boşaltıyoruz işte..."

Sanırım olay bu kadar basit. Bir araya geldiklerinde akıllarında abuk sabuk ne varsa içlerini döküyorlar. Kimse de birbirini yargılamıyor. Sonrasında da ya futbol, ya hede hödö... Hop, herkes evlere dağılabilir.

Sinan onun hakkında bizim evde konuşulanların sadece küçük bir kısmını duymuş olsa benim suratıma bir daha bakmaz. Ben de çoğu zaman sessiz kalıyorum bizimkilere karşı. Bir şey anlatmaya kalksam nasıl olsa anlamayacaklar.

Sinan da arkadaşları gibi aslında. Yani formasyonları aynı. Sinan'ın beni sevme sebebi, birbirimizi genç yaştan itibaren tanıyor olmamız bence. O yaşlarda sadece duygularımız ön plandaydı. Ya severdin ya sevmezdin, ikisinin ortası yoktu. Para, kariyer, sosyal çevre gibi ayrıntılar umurumuzda değildi. Ne zaman ki bunlar hayatımıza girdi, dikkatimiz dağıldı.

Ben Sinan'la bugün tanışmış olsaydım yine de ilişkimiz buralara gelir miydi dersiniz? Benim içime kapanıklığım, Sinan'ın dışarıdan algılanan züppe halleri ve çevresi bizi ortak bir noktada buluşturur muydu? Bence hayır. Hatta aynı ortamlarda takıl- madığımız için tanışamazdık bile. O yüzden sizi geçmişten tanıyan biriyle, şimdi tanıyan biri arasında dağlar kadar fark var. Kendimi bu konuda şanslı hissediyorum.

Şu anda lambadan bir cin çıksa ve 'Dile benden ne dilersen' dese, dileyeceğim en son şey insanların aklını okuyabilmek olurdu. İnsan olan akıllı ve şeffaf olsun da ne demek istediğini adam gibi söylesin.

Bazen gördüğümüz ve duyduğunuz kadarıyla yetinmeliyiz arkadaşlar. Ötesi sadece kafa karıştırır.

Acısıyla tatlısıyla Sinan'ın arkadaşlarıyla tanışma yemeğimizi geride bırakırken Cavide Hanım'la buluşacağımız gün için kalbimde temiz bir sayfa açmam lazım. Umarım bu sayfa tertemiz kalır.

TAVŞAN KAÇ, PARA PARA PAM “Nasıl? Bu geceden memnun musun? Eğlendin mi?”

isveçli bir genç on sekiz yaşına geldiğinde ailesi veriyor tasını tarağını eline ve "Git, kendi hayatını kur, bizden medet umma" diyor. Türkiye'de ise aileler çocuklarını mümkün olabildiğince evlerinden ve görüş alanlarından çıkarmamaya çalışıyor. Kırk yaşma gelmiş bekâr bir Türk erkeğinin hâlâ ailesiyle yaşamasını, ayrı evi olsa bile her akşam annesinin yemeğini yemesini, onlarla beraber tatil yapmasını 'sevgi dolu' olarak tanımlıyoruz fakat bunun sözlükteki karşılığı 'anormal.' Bizim için aileye bağlılık, bu ifadeden tamamen uzaklaşarak ailenin yakasına koala gibi yapışmaya denk geliyor.

Misal, ben otuz yaşındayım ama hâlâ ailemle yaşıyorum. Evlenmeden de bu evden çıkmam mümkün değil. 'Sen de bu kadar rahatsız oluyorsan biraz şahsiyetli ol, restini çek' diyenleri duyuyor gibiyim. Kolaysa sen restini çek Gönül ve Peyker'e. Bu evden ayrılmaya kalkarsam ne olacağını söyleyeyim size, iki diz kapağımdan çat çat...

Peki, evlendikten sonra eşimizle birlikte özgürlüğümüzü ilan edip aileden kopabiliyor muyuz? Hiç sanmıyorum. Mesela kuzenim sidikli Merve'nin, Murat'la evlenip

Murat'ın ailesinin Istinye'deki lüks evine taşınmasına bir anlam veremiyorum. Neden mi? Çünkü Merve her gün, mesaiye gelir gibi annesine, yani bizim apartmana geliyor, daha bir gün önce görüşmemişler gibi kapıda çığlık çığlığa öpüşüp koklaşıyor, ondan sonra dedikoduya oturuyorlar. Kocası da akşam damlıyor. Haliyle benim de sorasım geliyor "Ne halt yemeye Istinye'ye taşındınız?" diye.

Sözün özü, gerçekten babamın önerdiği gibi evlenip Kanada'ya taşınmadığımız sürece Sinan'la bana özgürlük haram.

"Efsunlar evlenince bu civarlarda oturur tabii. Kızıma yakın olmak isterim."

Annem ve anneannemin 'Cavide'ye Ön Hazır- lık-101' dersindeyim. Bugün pazartesi, büyük gün. Sinanlara gideceğim. Bu sabah Sinan beni evden alacağını söyledi ama akşamın sekizi oldu, hâlâ bir haber yok. Arıyorum, açmıyor.

"Evleneyim, bu evden gideyim diye kırk takla attınız, şimdi de evlenince burnunuzun dibinde mi olayım istiyorsunuz?"

"Efsun Hanım biliyor musun sen o evi çekip çevirmek ne kadar zor? ikiniz de çalışıyorsunuz, kim yardım edecek size?"

"Anne Allah aşkına iki kişiyiz, ne bulaşığımız, ne çamaşırımız olacak bizim?"

"Yemek yapmayı bilmediğin için bulaşığın olmaz tabii. Bir de çocuk doğunca ben mi ayağına geleyim İstanbul'un bir ucuna?"

"Çocuk nereden çıktı?"

Anneannem bilimsel açıklamayı yapıştırıyor. "Öyle pat diye çıkıverir o çocuk, neye uğradığını şaşırırsın." Yok, çıkmaz. Sinan çocuk istemiyor.

Evlenince nerede oturmak istediğimizi daha Sinan'la ben konuşmadım, bunlar üzerlerine vazifeymiş gibi sahiplendiler emlak işini. Ben 'Bu gidişat Sinan için hızlı mı?' diye düşünedurayım, bizimkiler konudan konuya ışık hızıyla geçiş yapıyor.

"Anne, nereden biliyorsun İstanbul'un bir ucunda oturacağımızı?"

"Aman, o Cavide sanıyor musun ki burnunu sokmayacak ev meselesine? Kesin tutturur kendilerine yakın oturun diye. Ben baştan ağırlığımı koyayım da." Anneannem ipleri sıkı tutmaktan yana. "Hele ki 'Bizim apartmana taşının' falan derse... Zinhar!" Annemi durdurmak mümkün değil. "Vallahi evinizden çıkmaz o Cavide, siz de her gün kavga edersiniz, sonunda da boşanırsınız."

"Sonunu hasta olup üşütür, ölürsün diye bağlaman gerekiyordu. Size kalsa bu apartmana taşırsınız beni."

"O başka bu başka."

"Ne açıdan?"

"Kızım sen kaynananla, bir de onun kaynanasıyla yaşadığını düşünebiliyor musun? Huzur bulabilir misiniz sence? Ensenizde boza pişirirler."

Huzurla yollarımız ayrılalı bir hayli zaman oldu. Kanada'ya taşınsak da hepsine uzak olsak keşke.

Anneannem, mutfak masasının üzerinde bir nokta saptayıp tükürüklediği işaret parmağını basıyor. "Şuraya yazıyorum, bu akşam kesin bu ev konusunu açar Cavide. Dik dur kızım, sakın ezdirme kendini."

"Hem niye seni tek çağırıyorlar ki? Ayıp. İnsan bizi de çağırır."

"Anne, demiş ya Cavide Hanım, bir sonrakinde maaile bekliyoruz diye."

"Ben ciğerini bildim o çağanozun... Seni tek başına sıkıştıracak şimdi."

"Niye sıkıştırsın? Sinan, annesi, babası hepsi orada olacak. Hem bence ateşkes için çağırdı Cavide Hanım beni."

"Bunlar hep okuduğun kitaplar yüzünden... Pembe hayal dünyanda yaşıyorsun."

Sinanlara götürmek için bir demet pembe gül aldım iş çıkışı. Büfenin üzerinde duruyorlar. Onlara dalıyor gözüm. O kadar güzeller ki...

Sinan'dan mesaj geliyor. Önemli bir işi çıkmış, sen önden gider misin diyor.

Giderim canım, ne olacak?

esse*

Cavide Hanım'la aramızdaki sessizliği karnımdan yükselen gurultu bölüyor. Bildiğin açım.

"Aç mısın sen?"

Aslında sadece kahveye gelecektim fakat Sinan sabah "Bir şey yeme, akşam beraber yeriz," dedi. Haliyle ben de bekledim bu saate kadar.

"Yok Cavide Hanım, Sinanları bekleriz."

Nerede bunlar? Bıraktılar beni bu çağanozla baş başa.

"Dur, ben bir şeyler getireyim sana."

Cavide Hanım'ın yengeç gibi yandan yandan mutfağa gidişini izliyorum. Kadın beni seviyor mu yoksa bir kaşık suda mı boğmak üzere, kestiremiyorum. Ben bunları düşünürken içeri giriyor ve masanın ortasına çat diye bir şey koyuyor.

"Buyur, ye."

Bir paket Biskrem. Paketini bile açmamış. Çay yok, kahve yok, su bile yok. Bana bi Biskrem veriyor.

"Teşekkür ederim."

Başka çarem yok, paketi açıp içinden bir tane alıyorum yoksa karnımdaki gurultu senfoniye dönüşecek.

"Evde de bir lokma yiyecek bir şey yok. Tüh."

O zaman beni neden yemeğe çağırdınız? Açlığa ve susuzluğa ne kadar dayanıklı bir gelin olacağım, onu mu test ediyorsunuz?

"Evlenince nerede oturacaksınız Sinan'la?"

Bir yandan bisküvimi afiyetle kemiriyor, bir yandan da

bu kadının annemlerle gizli gizli görüştüğünü düşünüyorum.

"Bilmiyorum Cavide Hanım, henüz konuşmadık."

"Bu apartmanda bir dairemiz daha var bizim, kirada. Orada oturursunuz."

Kesin görüşüyorlar.

"Bir senelik kontratları var ama nasıl olsa önümüzdeki sene evleneceksiniz, ancak boşaltırız evi."

Çok merak ediyorum, Sinan benim yerime Kezban’a beş kala Münevverle evlenecek olsaydı aynı işkenceyi ona da çektirir miydi bu kadın? Yani bütün dert beni babaannenin değil de Sinan'ın seçmiş olması mı? Bir insanın eşini neden babaannesi seçsin ki?

Ah Kıçıkayık Cavide... Bilmiyorsunuz ki Sinan benimle evlense ömür boyu size bir zararım dokunmayacakken Münevver nikâhtan hemen sonra manyağın hası çıkacak. İki doğal manyak, oturacaksınız baş başa.

Kapı açılıyor. Anahtarın kilide girdiği ses ninni gibi geldi. Şükürler olsun teşrif ettiler.

"Efsun, çok özür dilerim, annem de şirketteydi bugün, işlerimiz uzadı biraz."

"Önemli değil Sinan."

Sinan, yanı başıma gelip saçlarıma bir öpücük konduruyor. Cavide'nin gözleri bizde. Elem tere fiş, kem gözlere şiş, üzerlik çatlasın, nazar eden patlasın.

Tuncay Bey'le selâmlaşırken Mine Hanım gizli gerçekleri su üstüne çıkarıyor.

"Efsuncuğum nasılsın? Aç kalmadınız umarım... Benim kadın bir sürü yemek hazırladı, anneme demiştim siz önden başlayın diye..."

"Ben Efsun'a sordum, aç değilim dedi."

Yemek varmış demek... Yalancı çağanoz. Karnımın gurultusundan şuradaki akvaryumda yüzen sarı balık bile rahatsız oldu.

"Vallahi duymadım kızım, böyle mırıl mırıl hep içinden konuşuyorsun."

Mine Hanım kendi kendine la havle çekerek ellerini yıkamaya gidiyor.

"Babaannesinin paşası, aç mısın yiğidim?"

"Hem de kurt gibi babaanne!"

Sinan'ın pozitif cevabıyla birlikte on dakika içinde Cavide Hanım bir sofra kurduruyor ki görseniz dudaklarınız uçuklar. Bir aksilik çıksa, Sinanlar bu akşam gelemeyecek olsaydı size yemin ederim bütün gece sincap gibi bisküvi kemirecektim bu kadın yüzünden. Ne değerli torunu varmış. Benim anneannem de bana ancak temizlik yapayım diye kova versin.

Cavide Hanım'ın Sinan'ı öpüp koklamasını seyrediyorum. Torunuyla aşk yaşayan babaanne... Yavru kediler gibi birbirleriyle oynaşıyorlar.

Torun sevgisi emekli avuntusundan çok daha derin bir şey. Cavide Hanım kim bilir nasıl sıkı bir disiplin içinde büyütmüştür Tuncay Bey'i. Ana-oğul bir hayli mesafeliler. Ona veremediği sevgiyi, onunla kuramadığı yakınlığı şimdi Sinan'a gösteriyor. Belki Tuncay Bey'i büyütürken yaptığı yanlışları Sinan'la telafi ediyor. Benim de akşam akşam içime Freud kaçtı, psikanalize başladım, kan şekerim bayağı düştü sanırım.

Büyük yemek masasının etrafında toplanıyoruz. Cavide Hanım, resmen Sinan'ın lokmalarını seyrediyor, "Onu da ye, bunu da ye" tezahüratlarıyla. Mine Hanım olayı akışına bırakmış, Tuncay Bey'in de bu yaştan sonra annesine

bulaşmaya hiç niyeti yok.

"Eee çocuklar, düğün tarihiyle ilgili konuştunuz mu aranızda?"

Tuncay Bey konuya giriyor. Bu gece buraya çağırıl- ma nedenim belli oldu. İş dallanıp budaklanmasın diye annemleri çağırmamışlar. Çok hazırlıksız yakalandım diyeceğim ama Allahtan çağanoz önden sufle vermişti.

"Efsun Ağustos olsun dedi."

Ah be Sinan. Öyle pat diye söylenir mi? Kadın taarruza geçecek şimdi.

"Hangi Ağustos?"

Kaç kere söyleyeceğim, 25 Ağustos 2067.

"Bu Ağustos, hatta 25'inde yapalım dedi."

Sinan çatalındaki köfteyi iştahla yerken masada neler döndüğünden bihaber.

Cavide Hanım konuyla ilgili ilk yorumunu yapıyor. "Öyle mi uygun gördü Efsun Hanım?"

"Aman babaanne... Ne Hanım'ı?"

Sinan, babaannesinin tatlı tatlı bana takıldığını düşünüyor. Safım benim. Zürihlim. Sanki gerçekten ben istedim 25 Ağustos'u.

"Yok ben öylesine öneri olarak söylemiştim..."

Ve fakat Mine Hanım benden taraf çıkıyor. "E çocuklar için uygunsa aslında gerçekten de çok uzatmaya lüzum yok da... Düğün hazırlıkları için vakit kalmıyor. Malum, çok ihtişamlı bir düğün olmalı, bir tanecik oğluşumuz evleniyor."

"Burada ailenin büyüğü otururken sana mı düşermiş

yorum yapmak."

Kadının lafını ağzına tıktı. Mine Hanım oğluş dediğine bin pişman şimdi.

"Sen ne diyorsun babaanne? Önümüzdeki yaza mı bırakalım?"

Esas sen ne diyorsun Sinan?! Gerçi ben bizimkilerin şerrinden korkuyorum. O yüzden 'evlenelim, kurtulalım'dan yanayım. Kim bilir, belki gerçekten Kanada'ya yerleşiriz.

"Yani... İki ayağımız bir pabuca mı girsin? Ne o öyle yangından mal kaçırır gibi?"

Sinan'a bakıyorum. Nihayet yedi köftesini.

"Bence uzatmaya gerek yok. 25 Ağustos iyi."

Sinan bana bakıp kırmızı ipli elimi tutuyor. Sanırım olayların hızlı gittiğini falan düşünmüyor. Mızmızlanmak yerine stresi benimle paylaşmayı seçti. "Evinizi de Kanada'da tutarsınız oğlum."

Çıkarın şu çipi beynimden!

"Babaanne, sen istemiyor musun bir an önce torununun düğününü görmek?"

"Siz bir yere kaçmadığınıza, ben de önümüzdeki yıl ölmeyeceğime göre bu iş bekleyebilir."

Ne zaman öleceğine de kendi karar verecek, belli. Neyle kandıracak Azrail'i acaba, kuru etle mi?

Mine Hanım ve Tuncay Bey'in ağzını bıçak açmıyor. Benim ne halde olduğumu söylememe gerek yok. Konu biraz daha uzarsa "Evlenmeyelim," diyeceğim Sinan'a. Ne gerek var bu kadar dallanıp budaklan- dırmaya? Tamam, 25 Ağustos'tan ve ailemin şerrini göğüslemekten de vazgeçtim. Haydi, bitsin şu muhabbet. Normale dönsün her şey. Onlar da haklılar belki kendilerine göre. Belki gerçekten çok yakın bir tarih 25 Ağustos...

"Hem daha birbirinizi tanımıyorsunuz bile."

Cavide Hanım, Sinan kendisinden taraf olana kadar konuyu kapamamaya ant içti.

"Biz on dört yıldır tanıyoruz birbirimizi babaanne."

"Aman, çocukmuşsunuz o zaman. Şimdiki halinizle bir mi?"

Evet, belki bu konuda da haklı. Belki gerçekten bir süre daha böyle takılmalıyız. Sonuçta Sinan'la karşılaştığımızdan beri her şey güldür güldür akıyor.

"Biz tanıdık birbirimizi tanıyacağımız kadar babaanne."

Sinan'ın ses tonu bir parça ciddileşti diye düşünürken Cavide Hanım'ın yumruğunu masaya vurmasıyla hepimiz yerimizde sıçrıyoruz, içmeye yeltendiğim su bile kendini tutamayıp bardaktan fırlıyor.

"30 yaşına gelmiş, karta kaçmış kız sana asansörde evlenme teklifi etti diye alelacele evlenecek misin? Bir kusuru mu var da örtmek için hemen evlenmek istiyorsun?"

"Anne, ne diyorsun Allah aşkına?"

Tuncay Bey'in bu sözleri kulağıma bir hayli uzaktan geliyor. Parmaklarım gevşiyor ve elimdeki su bardağı masaya düşüyor. Masa örtüsünün üzerinde hızla ilerleyen su gibi boğazımdan yüzüme bir ateş koru ilerliyor ve göz pınarlarımda duruyor. Bir şey demek istiyorum fakat

konuşamıyorum. Ağlayacağım ama ağlamamam lazım.

Demek ki Cavide Hanım hastane odasında babamla konuştuklarımızı duydu ve bunları yüzüme vurmak için doğru zamanın gelmesini bekliyordu.

İnsanlara alışmaya çalışmakla geçiyor ömür. Bir sözleriyle seni şaşırtıyorlar, diyorsun ki "Tamam, artık kimse beni daha fazla şaşırtamaz" sonra başka bir söz ediveriyorlar, daha da fazla şaşırıyorsun.

Sandalyemi geri itip masadan kalkmaya çalışıyorum.

"Sinan, izninle ben kalkayım."

Cavide Hanım'm sözleri kulaklarımda çınlıyor. Kusur örtmek ne demek? Ne kusurum var ki benim? Otuz yaşına geldiğim halde bekâr olmam mı? Nasıl bir zihniyet bu? Bu kadınla tanıştığımız günden beri bana onca laf söyledi, ağzımı açıp da tek bir cevap vermedim. En sonunda hakaret etmek için evine kadar çağırdı. Bu ne cüret? Kimden alıyorsun sen bana hakaret edebilme gücünü? Yüzde doksan dokuz hissenden mi?

Sinanlara aldığım pembe gül demetine bakıyorum. Sanki boyunları büküldü hepsinin. O çiçekleri içimden gelerek almıştım ben, güzel duygularla. Sen nasıl boynunu bükersin benim güllerimin?

"Efsun, dur."

Sinan'a bakıyorum. Cavide Hanım'ın ettiği bu lafa rağmen masada oturmamı mı bekliyor? Daha çok bekler.

"Beraber gidiyoruz."

Sinan ayağa kalkıyor ve elimden tutup beni de kaldırıyor.

"Efsun'la böyle konuşamazsın babaanne."

Cavide Hanım hâlâ yerinde oturup pişkin pişkin sırıtıyor.

"Öyle bir konuşurum ki..."

Mine Hanım, sesi titreyerek lafa giriyor.

"Anne, çok ağır oldu bu. Bence Efsun'un gönlünü al daha büyük bir tatsızlık çıkmadan."

Kimsenin benim gönlümü almasını istemiyorum. Alamazlar da zaten. Sadece buradan gitmek istiyorum.

"Babaanne, hemen şu an özür dilemeni istiyorum Efsun'dan."

Cavide Hanım, başını pencereden yana çeviriyor. "Babaanne, evleneceğim kadından özür dile!" Sinan kolumu o kadar sıkı tutuyor ki kolum acıyor. Tuncay Bey, Sinan'a arka çıkıyor.

"Anne, gerçekten çok ayıp bu yaptığın."

Cavide Hanım'la göz göze geliyoruz. Gözlerinden bir pişmanlık bulutunun geçtiğini görüyorum. 'Çok ileri gittim fakat tükürdüğümü yalamam için artık çok geç' pişmanlığı. Heybetli gururu engel oluyor özür dilemesine. Gurur dediğimiz şey bazen o kadar yanlış yönlendiriyor ki bizi. Çıkmaz sokaklara itive- riyor. Ben de on dört yıl önce gururuma engel olup Sinan'a "Gitme" diyememiştim. On dört yıl bunun yükünü taşıdım. Umarım Cavide Hanım da aynı şeyi yaşatmaz kendine.

"Bu evden çıkıp gidiyorum babaanne. Bir daha dönmemek üzere. Var mı diyeceğin bir şey?"

Beyhude bir umut... Cavide Hanım hiçbir şey demiyor.

Sinanların evinden bir hışımla çıkarken o insanları sanki bir daha göremeyecekmişim gibi bir his- le hepsinin yüzlerine acele birer bakış atıyorum. O an, hayatta en korktuğum şeylerden birinin, Sinan'ın sevdiği insanlarla arasının açılması olduğunu düşünüyorum. Sinan'ın sevdiği her şeyi sevip ne olursa olsun baş tacı etmeye hazırdım ben. Nasıl bir ikileme düşürdün beni Cavide Hanım? Yenilir yutulur bir laf olsa diyeceğim ki "Yaşına ver." Fakat tam tersi, bu yaşa gelip de bu kadar şey görmüş geçirmiş bir kadından bilinçli olarak çıktı bu laflar.

Evin kapısından çıkarken Mine Hanım ve Tuncay Bey peşimiz sıra koşturuyor. Mine Hanım beni omuzlarımdan tutuyor.

"Efsuncuğum, çok özür dilerim annem adına. Yerden göğe kadar haklısın. Konuşacağız annemle." Mine Hanım, geleneklerimiz gereği bu kadına anne demek zorunda. Onun adına üzülüyorum.

"Çok affedersiniz, konuşacak durumda değilim." Dedim ya, ağlamamam lazım. Neden yaptın bana bunu Cavide Hanım?

BAĞIŞLAMIYORUM ARKADAŞ!

“Ruhumdan ezici bir şüphenin kalktığını hissettim.”

Sinanların evinde yaşadığımız travmanın üzerinden neredeyse bir hafta geçti. O günden beri Sinan, Burak'ta kalıyor. Ailesiyle tüm iletişimini kopardı. Buna ben neden oldum diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Fakat diğer bir açıdan düşündüğümde benim ailem Sinan'a böyle bir terbiyesizlik yapsaydı ben de aynı tepkiyi verirdim. Tek fark, evden ayrılırsam kalacak bir arkadaşımın olmaması. Mehmet'e gidemezdim, sonuçta evinde kalabilecek kadar bir samimiyetim yok onunla. Sabahattin Ali'yle caddelerde takılırdık artık...

O akşam yaşananları bizimkilere anlatmadım. Gece eve geldiğimde artık suratım ne haldeyse annemler yanıma yaklaşmaya korktu. Çok ciddi bir şey olduğunu anladılar, bir haftadır olayı olabilecek en nazik şekilde didiklemeye çalışıyorlar.

Annemlere bunu anlatmam demek, iplerin tamamen kopması demek. Sinan bana karşı korkunç bir eziklik içinde. Onun bir suçu olmamasına rağmen babaannesinin yükünü omuzlarında hissediyor. Bazen hiçbir suçumuz olmamasına rağmen yükleniveriyo- ruz bir başkasının hatasını. İyi yönünden bakarsak, aslında bu vicdanlı olduğumuzun göstergesidir. Demek ki hakkaniyetliyizdir, insanlığımızı hâlâ kay- betmemişizdir.

Evet, Cavide Hanım'ı affetmem zor görünüyor fakat her şeyi zamana bırakmayı seçtim. Aklıma getirmemeye çalışıyorum. Hem düşünmem gereken başka bir şey daha var.

Bu cumartesi 21 Haziran, Sinan'ın doğum günü. Keşke tüm bu olaylar yaşanmasaydı ve Sinan doğum gününü sevdikleriyle, huzur içinde kutlasaydı. Fakat o kadar üzgün ki, kendi doğum gününün yaklaştığının bile farkında olmayabilir. Ben de doğum günü kutlayacak ruh halinde değilim ancak ikimizin de kafamızı bir parça da olsa dağıtması gerek.

Ona özel bir hediye almak istiyorum. Pahalı bir hediye almayı aklımdan bile geçirmiyorum çünkü bizim aramızdaki ilişkide sadece özel hediyelere yer var. Özel, anlamlı... Ama ne?

Kafamda bin bir düşünceyle odama girip kapımı kapıyorum.

-Gerginlik son bulmuştur umarım.

Sabahattin Ali'nin tabii ki de her şeyden haberi var.

-Maalesef devam ediyor. Çok üzülüyorum. Benim yüzümden böyle oldu.

-Efsun, sakın böyle düşünmeyin. Bu tamamen karşı tarafın saygısızlığı. Siz kırıcı bir şey yapmadınız.

-Evet, yapmadım da... Bu cumartesi Sinan’ın doğum günü. O da nasıl keyifsiz, bilseniz...

-O zaman güzel bir hediye hazırlayın Sinan için.

-Ben de onu düşünüyordum, ne alsam ki?

-Sürpriz bir kutlama yapsanız?

Hiç düşünmemiştim bunu. Aslında güzel bir fikir. Havamız değişir, kafamız dağılır... Şimdiye kadar kimse için böyle bir organizasyon yapmamıştım. Gerçi kimin için yapsaydım, denizanası Timur için mi?

Odamın kapısı yavaşça aralanıyor. Gelen, annem.

"Efsun, bir haftadır ağzını bıçak açmıyor. Geçen gün Mine Hanım aradı beni, seni sordu. Cavide Hanım uygunsuz bir laf etmiş sanırım. Ne dedi kızım?"

Aklıma geldikçe utanıyorum. Söyleyemiyorum anneme. Annem, yüzümü ellerinin arasına alıyor.

"Bir şey yok anne."

"Bir şey yoksa Sinan neden bir haftadır arkadaşında kalıyor? Mine Hanım söyledi. Kadın kendi oğlunu bana soruyor nasıl diye."

"Gerçekten konuşmak istemiyorum."

"Yavrum, sen bizim için her şeyden değerlisin. Gerekirse ipleri koparırız. Sakın bu yola girdim, devam etmeye mecburum diye düşünme. Biz seni kimsenin ayağının altında ezdirmeyiz. Muhtaç insanlar değiliz biz."

Annemin ellerini tutuyorum. İçim bir parça olsun rahatlıyor. Bizimkilerin ne olduklarını bulamamıştım ya... Tamam, kafalarında birkaç tel yanmış olabilir ama bizimkiler vicdanlı insanlar. Annem çoğu zaman beni deli ediyor fakat içinde öyle bir sevgi var ki evlatlarına karşı. Gürül gürül akıyor. Bana gerçekten bir zarar geleceğini hissederse önünde kimse duramaz. Buna şüphem yok. Seni karşılıksız seven birilerinin olduğunu bilmek güzel bir duygu.

Annem odadan çıkarken Sidikli Merve tüm patavatsızlığıyla içeri damlıyor.

"Kuziiiiü!"

"Bitti mi üçlü halayınız? Biz bir yıl kadar daha sürer diye düşünüyorduk."

Kafamı dağıtmak için Merve birebir. Benim kuzenimin beynine kan gitmiş de seminerlere falan katılmak istiyormuş.

"Harika bir seminer buldum."

"Hayırdır, kuantum semineri mi?"

"Oha, nereden bildin?"

Merve kim, kuantum kim? Kuantumu ne sanıyor acaba? Elime bir broşür tutuşturuyor.

/ Eril ve dişil enerjilerinizde . dengesizlik mi yaşıyorsunuz?

/ İlişkilere ve hayata aşırı kontrolcü mü yaklaşıyorsunuz?

/ Terk ediliyor ve aldatılıyor musunuz?

/Dişilik özgüveniniz mi eksik?

/ Çekim yasasını siz de çalıştırmak istiyor musunuz?

0 ZAMAN, DOĞRU YERDESİNİZ.

m

"Ne bu? "

"Dişilik ve Kuantum Semineri."

Tüm içtenliğimle soruyorum. "Kuantum nedir Merve?"

"İşte şey... Kuantum Tarantino'dan çıkmamış mı?" Merve küçükken balkon demirlerinin arasına kafasını sokup çıkaramazdı. Çıkaramadı işte, kafa hâlâ orada.

"Eril ne demek peki, biliyor musun?"

Merve, broşüre gömülüyor tekrar. "Ben onu erik diye okumuştum."

Bu kız öyle ya da böyle, başına bir bela gelmeden bu yaşa kadar geldi. Helal olsun. Erik enerjisini ne sandı acaba? Küçük ve yeşil enerji topu. Tüm manavlarda ve seçkin marketlerde.

"Yani kuantumu bir buna monte etmedikleri kalmıştı. Allah akıl fikir versin."

"Gitsek mi beraber?"

"Merve, bir çık odadan. Çık, kocanın yanına git. Sinan'a doğum günü için almam gereken hediyeye konsantre olmam lazım."

"Bunu al işte. 'Sana dişiliğimi aldım' dersin." "Kızım bak git! Gerçekten elimden bir kaza çıkacak. Zaten kafam bozuk."

"Ya annem izin vermedi, ne gerek var dedi, sen de gelirsen izin verir."

"Merve, hakikaten ne gerek var? Bak evlendin. Her yerinden dişilik akıyor, atomik olaylardaki enerjiyle bir bağ da kurmayıver. Zaten belli bir kapasiten var, zorlama bence. Hem niye ben gelirsem izin verir ki?"

"Senin ihtiyacın var çünkü."

"Ne güzel kendi halinde Secret yapıyordun, meleklerle falan yaşıyordun... Nereden çıktı bu dalga?" "Kuzi bütün arkadaşlarım gidiyor. Ben onlardan geri mi kalayım?"

Bir zamanlar insanların 'Ben Dostoyevski'nin tüm romanlarını okudum', 'Ben de piyanoda Beethoven çalıyorum' diye birbiriyle aşık attığı dönemler varmış. Şuna bak, Dişilik ve Kuantum Semineri'ne gitmezse arkadaşlarından daha az dişi olacağını düşünüyor. Sen dişilik seminerinden önce kişilik seminerine git.

"Sen gerçekten Sinan'a hediye mi arıyorsun?" "Evet ve

sanırım buldum, aklımı dağıtma."

"Ne buldun?"

"Sürpriz doğum günü partisi yapacağım."

"Sen? Parti düzenleyeceksin? Hahhaaah!" Merve'ye bakıyorum. Kötü kadın kahkahası attı ama haklı. Ben kim, doğum günü partisi düzenlemek kim? Sinan'ın hepi topu üç arkadaşıyla tanıştım, onları bir daha görmek ister miyim, görmek istersem de nasıl bulurum hiçbir fikrim yok.

"Kuzi, bu konuda sana kim yardımcı olabilir, biliyorsun değil mi? Tuğçe, Ceren ve ben. Parti bizden sorulur."

Bir şey de benden sorulsun ya... Bir uzmanlık alanım olsun benim de. Hayatımda kaç tane partiye gittim de parti düzenleyeceğim?

"Yardım eder misiniz gerçekten?"

"Seminer işini ayarlarsan neden olmasın?"

Dişilik ve Kuantum Semineri'ne gidersem kafam yüzde yüz dağılır da... Bir daha toparlayamayabilirim.

esae

Merve'nin kumpasıyla gitmek zorunda kaldığım Dişilik ve Kuantum Semineri'nin kırkıncı dakikasında sınıftan atıldım. En son, "Zorla mı? Cavide'yi bağışlamıyorum arkadaş!" diye bağırdığımı hatırlıyorum.

Seminere bizim haricimizde katılan on kadının onu da hayatlarına giren adamları çok sevmiş, çok fedakârlık etmiş, sonra adamlar çekmiş gitmiş, hepsinin özgüveni bitmiş. Evet, hikâye çok tanıdık, ben de geçtim bu yollardan fakat inanın ki bu durum, karşımda "Ben dişiyim, ben ışıl ışılım!" diye elleri böğründe King Kong gibi bağıran bir seminer başıyla çözülebilecek bir durum değildi. "Tamam şampiyon, sinirlenme, dişisin," diye kadının omzuna pat pat vurasım geldi bir an.

Sınıftan atılmadan on dakika önce, tüm kadınlar bir ağızdan "Bağışladıkça hafifliyorum, bağışladıkça zihnim berraklaşıyor, bağışladıkça kalbimin kapıları sevgiye açılıyor!" diye haykırıyordu. Seminer başı bir de bunun üzerine demez mi "Buradan çıktıktan sonra bu kişileri arayıp onlarla yüzleşin, onları affedin" diye. Konuyu eski sevgililer açısından ele alacak olursak, ara bakalım seni terk edip paçavra gibi bir kenara atmış adamı aylar sonra... Ara da "Ben seni affettim" de. Adam sana yine sarsın, tam kapanmak üzere olan dava da yeniden açılsın.

Neden kıtıpiyos Timur'u bağışlamak için dişilik seminerine bir dolu para bayılıp çıplak ayakla ateşlerde yürüyeyim? Onu bağışlamak bana mı kaldı? Timur'u Allah önce ıslah etsin, sonra affetsin.

Timur'u eski sevgili kategorisine bile koymuyorum ama gerçekten eski sevgililerimi falan bağışlamakla uğraşacak vaktim yok. Adam olsaydılar da bağışlanacak bir şey yapmasaydılar.

Belki bana diyeceksiniz ki "Oh, ipi bağladın parmağına, o buhranlı günlerin bitti, işkembeden sallamak kolay." Haklı olabilirsiniz. Olmayabilirsiniz de.

Seansta bağışlama evresinde hiçbir eski sevgilimi düşünmedim, varsa yoksa aklım Cavide Hanım'day- dı. Bir haftadır beni ne aradı, ne sordu. Sinan'ı defalarca aramış fakat Sinan açmamış telefonu. Onu bağışlamam için kırk fırın ekmek yemesi gerek. Kuru et de olur.

Her neyse, bu bağışlama faslını takiben seminer başının "Evet, hep beraber tekrar ediyoruz, iç karışıklığımla güvendeyim!" cümlesine sesli kopunca sınıf içi karışıklığa sebep olduğum için kadın bana kapıyı gösterdi. İç karışıklığımın nesiyle güvende olabilirim? Ne zaman ki içimdeki kördüğüm gevşedi, o zaman mutluluğu buldum. Aynen böyle oldu, yalan mı söyleyeyim?

Anladığınız üzere, seminerde benim dışımda herkesin derdi eski sevgilileriyleydi.

Özgüvenimizi ne ara kaybettik biz? Ne ara tanımadığımız kadınlarla el ele tutuşup özgüven avına çıkmaya başladık? Hani dünya bizim parmaklarımızın ucunda dönüyordu? Erkekler, 'Erkeklik ve Kuan- tum' semineri yapıyor mu? Hayır. Biz niye yapıyoruz peki?

Kendi adıma cevap vereyim, benim duygusal mekanizmam, yalnız kalma korkusu yüzünden arıza vermişti. Belki de "Aradığım aşk çok yakında beni bulacak" yerine, gerçekten inanarak "Ben tek başıma da mutluyum, koç gibiyim peeh" desek her şey daha güzel olacak. Kendi kendime mutluyum sanıyordum ama değilmişim demek ki.

Sonuç olarak, bu seminere katıldığım için Merve, Tuğçe ve Ceren'in sürpriz doğum günü organize etmesine hak kazandım. Dişilik semineri dolaylı yoldan işime yaradı diyebilirim. Sinirlerim de bir parça gevşemedi değil.

Güneşli bir cumartesi günü, Sinan'ın Etiler'de müdavimi olduğu bir kafedeyiz. Merve, Tuğçe ve Ceren bugüne özel peçeteler mi yaptırmadılar, tişörtler mi bastırmadılar, pasta mı sipariş etmediler... Adeta bekârlığa kına tadında bir doğum günü partisi. Kızların bayağı iyi iş çıkardıklarını söylemeden geçemeyeceğim. Yiğidi öldür hakkını yeme.

Davetliler teker teker geliyor. Emir ve Füsun'un kocası Tolga (Füsun ortada yok, evde bebeğe bakıyor herhalde, ağda günü olmadığından eminiz), sağ olsunlar Sinan'ın diğer yakın arkadaşlarını da partiye çağırdılar. Annemleri çağırmadık sadece gençler olacak diye. Fakat Sinan'la bir araya gelsinler diye Mine Hanım ve Tuncay Bey'i çağırdım. Cavide Hanım'a gelince...

Sadece Sinan'ı düşündüğüm için elim telefona gidiyor... Sonra vazgeçiyorum. Bir türlü bağışlayamıyo- rum onu.

Sinan'ı Burak getirecek. Umarım her sürpriz parti öncesinde olduğu gibi geri zekâlının biri Sinan'ı arayıp "Bugün sürpriz partin varmış!" demez. Oluyor bu. Hep

duyduğumuz şey. Ortalık geri zekâlıdan geçilmiyor çünkü.

içeride yüksek volümlü bir alkış kopuyor, Sinan geldi sanırım.

"Mine Teyze, nasılsınız?"

Füsun'un kocası Tolga ve Mine Hanım, hemen yanı başımda selâmlaşıyor.

"Aşk olsun Tolga, bana Mine Teyze mi diyorsun?"

Ne desin, ponçik mi desin?

"Mine Abla de lütfen Tolgacığım. Yaşımı ortaya çıkarıyorsun!"

Annem olsa abla lafına kızıp "Bana Gönül Teyze de" derdi. Orta sınıftan üst sınıfa tırmanırken teyze- lik rütbesi, ablaya iniyor. En üst sınıfta sadece isimle mi hitap ediliyor acaba? O seviyeleri görmüş değilim.

Sinan arkamdan sarılıp kulağıma içten bir teşekkür fısıldıyor. Canım benim, ne kadar mutlu oldu anne ve babasıyla birlikte olunca diye düşünürken bir

anda bir ürperti geliyor boynuma.

Kapıya doğru dönüyorum, içeriye giren kişi Cavi- de Hanım mı, yoksa lenslerim olmadığı için ben mi yanlış görüyorum?

—ease-

Cavide Hanım yarım saattir bir köşede tek başına oturuyor. Eğlencenin içine limon sıktı. Kadına hem sinir oluyorum hem de haline acıyorum. Kendi oğlu bile yanına gidip konuşmadı. Sinan da buruk... Garson yanımıza geliyor.

"Pardon, şu köşedeki hanım sizi çağırıyor."

Köşede bir tek hanım var, o da Cavide. Garson "sizi" derken Sinan'ı mı kastetti acaba? Yoksa beni mi çağırıyor? Hakaretlerinin geri kalanını da sürpriz olsun diye bu geceki sürpriz doğum günü partisine saklamış olabilir.

"Beraber gidelim, derdi neymiş görelim. Hele ki bir laf daha etsin, köprüleri tamamen yakacağım." Bir an düşünüyorum Sinan'ın köprüleri tamamen yaktığını... Aile işinden ayrılmış, arabasının anahtarını, kredi kartlarını masaya bırakıp çıkmış mesela. O zaman da severdim onu. Tek kuruşu olmasa bile Sinan'a verdiğim değer zerre kadar değişmezdi. Ama işte içim içimi yiyor, bu hayatta en sevdiği insanlardan biriyle arası açıldığı için.

"Ben gelmesem?"

Sinan elimden tutuyor ve Cavide Hanım'm yanına gidiyoruz.

"Beni mi çağırdın babaanne?"

Cavide Hanım kendinden emin bir şekilde cevaplıyor:

"Hayır. Efsun'u çağırdım."

"Neden?"

Kadın tek bir laf etmiyor. Etmeyecek de korkarım. "Sanırım bir nedeni yok. Haydi, gel Efsun, misafirlerle ilgilenelim," diyor Sinan sertçe.

Tam arkamızı dönüp gitmeye hazırlanıyoruz ki "Efsun, kusura bakma o akşam için" diye bıdır bıdır bir cümle duyunca gerisingeriye dönüyoruz.

Çaresiz gözlerle bir bana, bir Sinan'a bakıyor. "Sinan'la günlerdir konuşmuyoruz. İlk defa böyle bir şey yaptı. Pek fena oldum. Şimdi gördüm de iyi geldi." Ben size ne demiştim? Ey kaybetme korkusu, sen nelere kadirsin...

Tuğçe ve Ceren'in dişilik seminerine katılmam karşılığında bu partiyi düzenlemeleri gibi, Sinan'ın yokluğu karşılığında Cavide Hanım'dan bir özür kazanıyorum. Bu hayatta ne yazık ki her şey karşılıklı. "Ben sana bir şey vermek istiyorum Efsun."

O kocaman, içi boş çantasından ya silah ya da kuru et çıkaracak diye düşünürken küçük bir kutu çıkarıyor ve kutuyu tombul parmaklarıyla açıyor. Kutunun içindeki şey 'Ben dişiyim, ışıl ışılım' diyor. "Bu nedir Cavide Hanım?"

"Annem bana iki tane çok değerli yüzük bırakmıştı. Birini Mine'ye takmıştım. Bu da senin."

Cavide Hanım yüzüğü parmağıma takıyor. Sinan'la göz göze geliyoruz, bana gülümsüyor. Yüzük, parmağıma bol geldi. Cavide Hanım'ın bana uzattığı zeytin dalı bu. Yeşil zeytin.

Sinan'ın parmağıma bağladığı kırmızı iple dünyalar benim olmuştu fakat şu anda parmağımda duran değerli

yüzük, ne yalan söyleyeyim, hiçbir duygumu harekete geçirmiyor. Keşke parmağa takılan değerli bir yüzükle ortadan kaybolsaydı tüm hayal kırıklıkları. Karşımdaki insan bana karşı bir adım atıyor, benim de konuyu uzatmamam gerek.

"Çok teşekkür ederim."

"Taşı zümrüt ha."

Huylu huyundan vazgeçmez. Huyu kurusun. "Bence 25 Ağustos iyi tarih. Düğün için diyorum." Kendi fikriymiş gibi söyleyince daha iyi hissediyor sanırım. Hiç bozmayayım.

"Sizinkiler bize gelsin de etraflıca konuşalım." "Peki

Cavide Hanım, söylerim bizimkilere."

Tam bu esnada sırtıma bir el dokunuyor. Kafamı çeviriyorum, hoş bir kız.

"Merhaba Efsun. Sinan'la sana hayırlı olsun diyemedim."

Hayırlı olsun da... Sen kimsin ki?

"Çok pardon, tanıyamadım..."

"Ben Füsun, Tolga'nın eşiyim."

Gel güzelim, seninle konuşacaklarımız var...

İKİ MEDENİ İNSAN GİBİ KONUŞALIM “ikimize de bir sessizlik çöktü... Ne oluyoruz? Sahiden evlenmiş insanlar gibi birbirimizden sıkılmaya mı başladık?”

"Yapacağınız konuşma, bir hanımefendinin eteği gibi, ilgiyi sürdürecek kadar kısa, konuyu kapsayacak kadar uzun olmalıdır," demiş Amerikalı bir yazar.

Bir ilişki konuşarak başlar. Öpüşerek veya başka şekillerde başlayan ilişkiler de vardır fakat onların başlangıcına bile sıkıştırılan kısa bir konuşma illaki olmuştur diye düşünüyorum. Peki, konuşarak başlıyoruz da bir noktadan sonra neden konuşmaktan vazgeçiyoruz? Karşımızdakinin umutsuz vaka olduğunu düşündüğümüzden veya dırdırcı damgası yemekten korktuğumuzdan mı? Bir süre vakit geçirdikten sonra istiyoruz ki beraber olduğumuz kişi en ufak bir hareketimizden ne demek istediğimizi anlasın. Ben otuz yıldır kendimi anlayamamışım, elin oğlu beni nasıl anlasın?

Güzel olabilecekken konuşmadığımız için biten ya da kangrene giderken konuşmadığımız için sürünen ne ilişkiler yaşamışızdır kim bilir. Diyorsanız ki "Benim çok seçeneğim var, bu gider başkası gelir" ya da "Benim bolca sabrım var bu adam elbet yola gelir", o zaman sizi şöyle dans pistine doğru alalım. Biz kenarda oturanların

konuşacak şeyleri var çünkü.

Konuşmak dediğimiz şey, piyano çalmak, resim yapmak, şarkı söylemek gibidir. Konuşabilmeyi bir yetenek olarak kabul edin, üzerinde çalışmazsanız, sesinizi açmazsanız, egzersiz yapmazsanız bu yeteneğiniz körelir.

İyi bir konuşmayı çay tamamlar, kahve tamamlar, bir kadeh rakı, belki de hoş bir manzara... Fakat o konuşmada dürüstlük yoksa bir anlamı yoktur sarf ettiğiniz sözlerin.

"Her şeyin hızlı gittiğini mi düşünüyorsun Sinan?"

Bu konuya taktım. Her şeyin hızlı gitmediğini Sinan'dan duymaya ihtiyacım var. Bazen karşımızdaki insanın sırf bizi kırmamak ya da verdiği sözden geri adım atmamak uğruna — mış gibi davrandığı durumlar olur. Sinan'la aylardır haldır huldur giden bir vaziyette olduğumuz için bu karmaşada verdiği kararın gerçekten kalbinden geldiğini bilmek istiyorum. Bu adam benimle evlenmek istediğini söyledi mi? Söyledi. Fakat yine de bunları düşünmekten kendimi alamıyorum. Acaba derinlerde bir yerde ben mi düşünüyorum her şeyin çok hızlı gittiğini?

İşin doğrusu, her şeyin çok güzel gittiğini sanırken ansızın dünyamın başıma yıkıldığı anlar yaşadım.

Siz de beni anlayın.

"Hayır Efsun. İnan bana lütfen."

Birkaç defa daha sorarsam Sinan "Yangın var!" diye kaçacak.

"Neden bunu sorup duruyorsun?"

Sinan gibi birinin benimle bir ömür geçirmek istediğine mi inanamıyorum yoksa herhangi birinin benimle bir ömür geçirmek isteyebileceğine mi? Belki de benim

özgüvensizliğimle ilgili bir şey bu.

Son sevgilimi hatırlıyorum da, ayrılmadan önceki iki ay boyunca bir şeylerin ters gittiğini hissediyordum ve ona soruyordum "Bilmem gereken bir şey mi var?" diye. Her seferinde "Yok bir şey" diye cevap veriyordu. Benden ayrılıp iki ay sonra başkasıyla evlendiğinde gecelerce gözüme uyku girmemişti. O kız zaten aramızdayken niye "Yok bir şey" dedi bana? "Evet, var bir şey" de, gideceksen git. Ne ben kırılırım ne sen yorulursun. Bu kadar basit aslında. Gerçek duygularını saklayarak hem ayrılmamızı hem de kendi mutluluğunu erteledi. Ne geçti elimize? Kocaman bir sıfır.

"Hiç, merak ediyorum korkuların var mı diye..."

Sinan'la Aşmalı Mescit'te bir balıkçıdayız. Bu sefer buluşacağımız yeri ben seçtim. Bir de merak ettim ortamdan rahatsız olacak mı diye. Keyfi gayet yerinde görünüyor. Sinan'ın doğum gününün üzerinden üç gün geçti.

Bizimkiler Sinanlara gitti, konuşacaklarını konuştular, yine abuk sabuk birkaç an yaşandı fakat genel itibarıyla asayiş berkemal. Yani, kısmen. Onlara gittiğimiz gece (Üresin'le Türesin'i götürmedik) "Bu çocuklar nerede oturacak?" sorusunu takiben "Düğün nerede olacak?" sorusuna uzunca saatler cevap aradılar. Sinan'la ben nerede oturacağımıza, nasıl evleneceğimize, ne yiyip ne içeceğimize karar vermekten aciz tipleriz ya, bizim yerimize seçim yapmak için kendilerini ve elbette birbirlerini paralıyorlar.

Mevcut durumu kabullenmemiz lazım, ikimizin ailesi de deli. Uzun uzun düşündüm, taşındım ve en mantıklı şeyin Sinan'la her şeyi açıkça konuşup bir takım halinde ilerlemek olduğuna karar verdim.

Konuşmalıyız. Gizli saklı hiçbir şey kalmamalı aramızda.

Kafamdan geçenlerin binde birini söylediğim doğrudur. Genel eğilimim böyle. Düşüncelerimi tüm çıplaklığıyla söylesem bana çılgın diyebilirler. Gerçi çok da normal sayılmam.

Sinan, kadehinden bir yudum alıp bir çatal beyaz peynirle anasona destek çıkıyor.

"Hızlı gittiğimizi düşünmüyorum. Ama tabii ki de korkularım var."

Aha, başlıyoruz. Sen kanırttın Efsun. Duyacakların karşısında metin ol.

"Rahat konuşabilir miyim?"

Lütfen. Bu gece bunun için toplandık.

"Açıkçası evlilik bana uzak geliyordu. Yani bu kadar yıl sonra karşıma sen çıkmamış olsan biriyle evlenmeyi düşünür müydüm, bilemiyorum."

Açıkçası bana da uzak geliyordu. Annemler bu kadar üzerime gelmeseydi ben bir otuz yıl daha bu kafada giderdim de... Karşıma bir anda Sinan'ın çıkmış olması küçük dünyamı sarstı.

"Seninle daha çok vakit geçirmek, rahat olmak istiyorum."

'Evlenmeden bu evden çıkamazsın' diye kült bir cümle var hayatımızda. Ailemin yirmi dört saat tepegöz gibi beni izlemesi ve onlarla yaşamam Sinan'ı evlilik kararına iten unsurlar mıdır acaba? Sonuçta benim ayrı bir evim olsaydı, onunla daha rahat görüşebilecektik, hatta bende kalabilecekti bile. Bu durum beni, onun açısından 'daha kolay ulaşılabilir' mi yapardı? Halbuki ailenden ayrı yaşamak ne kadar büyük bir özgüvenin ve sorumluluğun simgesi. Sevgilini kendi evine buyur etmek, orada bir şeyler paylaşmak da en özelini açmak demek. Evlilik kararını hızlandıran veya öteleten bir etkisi olmamalı ayrı evde yaşamanın.

"Rahat olmak derken yanlış anlama lütfen. Ailelerimiz o kadar çok karıştı ki her şeye."

Gel sen ne çektiğimi bir de bana sor.

"Çok mahcubum sana karşı Efsun. Babaannemden bahsediyorum..."

"Kapadık bu meseleyi Sinan. Canını sıkma artık."

Cavide Hanım'ın sözleri hâlâ kulağımda. Onlara gittiğimizde bana karşı fazlasıyla iyiydi. Neyse, zamanla muhabbetimiz artacak inşallah.

"Esas ben özür dilerim senden. Annemlerin dolduruşuna gelip neler yaptım sana."

"Onu da kapadık Efsun."

Kısa süren sessizliğimizi bozmak üzereyim. Madem açık açık konuşuyoruz, madem aramızda yalanlara yer yok, bunu söylemem gerek.

"Biz sizin telefon konuşmanızı dinledik."

Korkarım ki çok açık oldu. Daha fazla açmasam mı? Artık çok geç.

"Hangi konuşmamızı?"

"Geçtiğimiz cumartesi senin arkadaşlarınla tanışmadan önce sen beni aramıştın ya..."

Sinan'ın suratı allak bullak oluyor.

"Siz kim?"

Niye dinledik dedim ki? Salak. Keşke sadece benim duyduğumu söyleseydim. Öleceğim şeffaflıktan.

"Tuğçe, Ceren, ben."

Sinan şaşkın bir halde bana bakıyor. Kızdı mı, hayal kırıklığı mı yaşadı yoksa utandı mı? Kim 500 milyar ister?

"Nasıl oldu bu? Anlayamadım."

Seni takip etmesi için tuttuğum özel dedektif telefonuna böcek yerleştirmişti. Allah Allah...

"Telefonu kapadın sanmıştım. Birkaç kere seslendim ama duymadın, bir de baktım benim hakkımda konuşuyorsunuz. Biz de kapayamadık, dinledik."

Sinan'ın yüzü kızarmaya başlıyor. Aile içi şiddete hayır.

"Ne kadarını dinlediniz?"

Ebemizin şeyi kısmına kadar olan bölümü dinleyip kapadık. Dinledik işte noktasından virgülüne kadar. Yani sıyrılabileceğin bir durum yok.

Sinan şimdi tutup da derse ki "Çok ayıp Efsun, yakıştıramadım sana", ben de ona "Oha" derim. Hani erkek arkadaşınızın başka bir kızla mesajını telefonda yakaladığınızda adam zeytinyağı gibi suyun üzerine çıkar ya "Sen benim özelimi mi karıştırıyorsun?" diye... Karıştırıyorum, evet, var mı diyeceğin? Senin özelin ben değil miydim hıyar?

"Yeteri kadarını dinledik."

Sinan rakısından büyük bir yudum alıyor.

"Tolga bir hayli heyecanlı bir arkadaşmış..."

Bence ancak fondip yaparsa bu masada oturmayı kaldıracak minik yüreği. O Tolga da yatsın kalksın bana dua etsin, Sinan'ın doğum gününde ağzımı açıp da tek laf etmedim Füsun'a. Ha, içimden geçmedi mi sanıyorsunuz "Füsuncuğum, ağdanın modası geçti, epilasyona başla", "ikinci çocuğu zinhar yapma", "Tolga'yı boşa, başkasını al" demek? Geçti de. Sustum. Yuva yıkacak halim yok. Kahretsin ki iyi bir insanım.

"Çok özür dilerim Efsun. Ne diyeceğimi bilemiyorum."

"Ayrıca İzmirliyim diye de benden korkmana gerek yok. Seni yemem."

Niyetim gerginlik yaratmak değil. Sinan'ı biraz da olsa gülümsetmeye çalışıyorum. Köftehor seni. Haydi kaptın İzmirli kızı.

"Çok utanıyorum Efsun... Fakat bir şeyi bil, biz aramızda böyle muhabbetler yaparız. Yani seni rencide ederiz anlamında demiyorum. Konuşuruz öyle boş boş... Özel bir anlam yükleme lütfen."

"Özel bir anlam yükleseydim şu an burada olmazdım. Ben senin samimiyetine güveniyorum Sinan."

Böyle düşünüyorum gerçekten. Onun bana karşı yüzde yüz saf duyguları olduğuna inanmasam yenilir yutulur şey miydi duyduklarım? Sinan'ın yüzü şimdi tam domates kırmızısı halini aldı. Onun bu mahcubiyeti bir yandan da gizli bir zevk vermiyor değil. Sadist miyim neyim?

"Affet beni Efsun."

Ay keyiflendim resmen. Hani benim rakım?

"Kafana takılan başka bir şey var mı?"

Var. Çocuk meselesi. Buna niye takıldım bilmiyorum. Sanırsınız yıllardır içim içimi yiyor çocuk yapayım diye.

Alakası yok halbuki. Hormonal bir çalkantı mı acaba? Daha evlenmedik, "Niye çocuk istemiyorsun?" diye de sorulur mu deli gibi? Sorulur.

"Çocuk yapmak istemediğini söylemiştin..."

Sinan kaşlarını kaldırıp sandalyesinde geriye yaslanıyor.

"Efsun, ne yalan söyleyeyim, o konuya biraz uzağım gerçekten. Yani, zaman içinde beraber karar verilecek bir şey bu."

Sen uzaksın, anladım da ben niye yakınım acaba? Neyse, bu konuyu daha fazla deşmeye gerek yok.

"İyiyiz, değil mi?"

İyiyiz anlamında başımı sallıyorum.

"Bir şey söyleyeceğim sana."

Tamam kuşum, affettim, problem yok.

"Kanyon'da buluştuğumuz günü hatırlıyor musun?"

Nereden geldik şimdi Kanyon'a?

"Evet."

"O gece ben seni eve bırakmıştım. Hani kafamıza bir terlik düşmüştü."

Anılarımıza bak... Bir gün kafamıza siyah deri baba terliği düşmüştü, başka bir gün ben Sinan'ın ayağına küsmüştüm, falan filan. Hepsini toplaşan aklı başında bir anı etmez. Allahtan aynı liseye gitmişiz de oradan üç beş güzel anı toparlamışız.

"Evet, düşmüştü."

"Sen panik halde yukarı çıkmıştın ya..."

Ay evet, haydi bağla şu konuyu!

"Ben de bir şey mi oldu diye arkandan çıkmıştım sonra."

Dur, bağlama.

"Kapınız açıktı."

Bağlama diyorum. Bağlamaaaaa.

"Konuştuklarınızın bir kısmını duymuştum."

Ceren terliği almaya inmişti... Eve girerken kapıyı kapamayı unuttu sanırım geri zekâlı. Dişilik ve Ku-antum'daki seminerci başı King Kong'a vereceğim bu kızı "Eti senin, kemiği benim, adam et şunu" diye. Haydi entelektüel değilsin, bari kapıyı kapa.

Efsun Hanım, buyurun şimdi siz sorun "Ne kadarını dinledin?" diye. Korkarım ki bu gece böyle sürüp gidecek.

"Ne kadarını dinlediğini sormaya korkuyorum."

"Çok değil aslında... Erkekteki en kötü burç benimkiymiş, yani ikizler... Bizim olurumuz yokmuş... Bunları hatırlıyorum."

Sinan yalan söylemiyorsa ben de şu tabakta boylu boyunca yatan palamut olayım. Bu anlattığı, en hafif bölümdü. Ayrıca Sinan'ın burcu erkekteki en kötü burç olsa da çocuğun ay burcu kovada, elleri havada. Biz ailecek bu bilgiye sahibiz çünkü Sındırgı'dan Sinan'ın doğum albümünü çaldık. Diyeceğim odur ki, Sinan bizi ne kadar dinlerse dinlesin ondan hep bir adım ötede olacağız.

Bunları düşününce bana bir anda gülme geldi. Önce kıkırdayarak başladım sonra kahkahalarım balıkçıyı çınlattı. Krize girdim resmen. Benim bu halimi şaşkınlıkla seyreden Sinan da gülmeye başladı. Gözlerimizden ip gibi yaşlar süzüldü gülmekten.

Canlılar arasında sadece insanın gülebildiğini; somurttuğumuzda on sekiz, gülümsediğimizde ise sadece üç kasımızı kullandığımızı; gülümsemek için on dört kalori,

kaş çatmak için yetmiş iki kalori yaktığımızı ve çocuklar günde yaklaşık üç yüz kez gülerken, yetişkinlerin ise günde ortalama on yedi kez güldüğünü biliyor muydunuz?

Sinan kadehini havaya kaldırdı.

"Şerefimize içiyorum!"

İçime üç yüz gülüşlük bir çocuk kaçmışçasına gülmeye devam ederken nefes nefese bir halde Sinan'a laf yetiştirdim.

"Ben de! Takım olmamızın şerefine!"

UuuU

Güle oynaya eve geldim, salona girdim, bir de baktım ki Aysel Teyze bizde. Annem ve anneannemle birlikte salonda oturuyorlar. Gündüz rüyasında gördü de

"Gece bir uğrayayım şunlara" mı dedi? Kıpkırmızı bir entari giymiş. Giydiği kırmızı entariyle adeta dişiliğin simgesi olmuş diyemeyeceğim, itfaiye vanası gibi duruyor koltukta.

"Gelin hanım teşrif etti. Ay ay yesin onu Aysel Teyzesi... Kız ben sana dememiş miydim sen bu çocukla evlenecen diye tee kaç ay önce?"

Demişti. "1.80 boyunda kumral bir çocuk var, çöp- süz üzüm, sana evlenme teklifi edecek kısa zamana" diye üzerine basa basa söylemişti. Kendime bile itiraf etmek istemiyorum fakat Aysel Teyze'nin falı harfi harfine çıktı.

Fal, üstüne tezler yazılası bir konu. "Kızım, manyak bir falcı varmış, isim bile veriyormuş" cümlesini duyduğumuz anda uzak mesafeler gözümüzde kısalıyor ve ne pahasına olursa olsun o falcıya gitmek istiyoruz. Hayatımızda bizi ilk defa gören birinin iki dudağının arasından çıkacak lafları pür dikkat dinliyoruz, tarihleri not alıyoruz ve beklemeye koyuluyoruz falımızın çıkması için.

Anlık bir mutluluğun peşinde miyiz? Psikolojik destek arıyoruz da fal baktırmak terapi gibi mi geliyor? Kabak gibi görünen gerçekleri bir süreliğine de olsa görmezden mi geliyoruz? Yoksa amaç sadece kız kıza geyik çevirmek mi?

Sadece bir kelimenin peşindeyiz: "Olacak." O iş olacak, o çocukla olacak, o dileğin olacak... Kimi zaman olmayacağını bile bile olma ihtimalini duymak istiyoruz.

Hayatımda bir kere fal baktırdım, o da çıktı. Yanında kolu olan kumar makinesine bir lira atıp bin lira kazanmak gibi bir şey bu. Kazandıkça daha fazla oynamak istiyorsun. İçin umutla doluyor. Umuduna umut katmak istiyorsun.

"Baksın mı Aysel Teyzen falına kızım? Ay çatlayacağım meraktan, bundan sonra neler olacak acaba?"

Annemden yana çeviriyorum başımı. Masallar hep mutlu sonla biter, değil mi? Bakmayın siz benim masallara yüklemiş olduğum anlamlara, o feribottaki ruh halim tam Picasso'ydu. Karşımda güneş gözlüğüne reklam almış Sındırgılı bir emlakçı otururken nasıl olmamı bekliyordunuz?

Evet, masalların sonu hep mutlu biter. Peki bildiğimiz noktadan sonrası nasıldır? Peter Pan kafayı bulup evsiz bir ayyaş mı olmuştur, kocası Sindirella'yı çirkin kız kardeşlerinden biriyle mi boynuzlamıştır, küçük denizkızını kalamar tava mı yapmışlardır?

Bilmeyiverelim daha sonra neler olacağını. Bu anı yaşayalım. Hele ki bu an, güzel bir ansa, 'Daha da güzel olacak mı, hep mutlu olacak mıyım?' diye kurcalamayalım.

"İstemiyorum, bakmasın."

Anneannem şaşkın. "Kızım, Aysel ne dediyse çıktı. Hiç mi merak etmiyorsun?"

"Hiç merak etmiyorum."

Annem yarım ağız durumumu yorumluyor. "Ese- rekli bu kız..."

"Gelir elbet bir gün bana Aysel Teyze içim sıkıldı, fal kapatayım mı?' diye."

Ben ne geleceğim sana, sen zaten hep buradasın.

Tipe bak, 'Bir gün elime düşeceksin' diyor. Görürüz bakalım.

Yerimden kalkıp odama gitmek üzere bir hamle yapıyorum ki anneannem hamlemi bölüyor.

"Yarın için izin aldın mı işten?"

"Ne vardı ki yarın?"

"Ay bunun kafası tamamen gitti. Kızım düğün mekânı bakacağız ya!"

Unutmuşum. Belki Ferda izin vermez diye düşünüyorum ama Tuncay Bey'e yaranmak uğruna düğünün yarı parasını ödemeyi bile teklif edebilir.

Neyse ki Sinan'la bir takımız artık.

Omrıia facimus. Biz, her şeyi yaparız.

GELİN-DAMAT SEÇME VE YERLEŞTİRME

SINAVI

(GDYS)

“Konuştuğumuz şeyler insanı şaşırtacak kadar lüzumsuzdu. Ara sıra birbirimize bakıp şaşkın şaşkın gülümsüyorduk.”

SOR U 23: ‘Aile kavgaları bir yönüyle araba kazalarından pek farklı değildir. Her aile bizim başımıza böyle bir şey gelmez diye düşünür. Bunları önlemenin biricik yolu çok dikkatli olmak ve birbirine saygı duymaktır.” Bu parçada aşağıdakilerden hangisinden yararlanılmıştır?

A- İki görüşün ortak olan ve olmayan yanlarını belirtme B- Bir olgunun bilinen özelliklerinden yararlanarak bilinmeyen yönlerini açıklama C- İki farklı olgu arasında benzerlik kurma D- Bir bütünü öğelerine ayırarak daha kolay anlaşılmasını sağlama

Doğru cevap her ne kadar c şıkkı olsa da kalbimden geçen d'yi işaretlemek. Benim ailemin ve Sinan'ın ailesinin tüm bireylerini öğelerine ayırmayı geçtim, hepsinin beyinlerini tek tek alıp incelersek ancak o zaman sorunun kaynağına ulaşabiliriz. Ben soruları kendi hayatımdan örneklerle cevaplamaya devam edersem de hiçbir şeye ulaşamam.

Bu kadar koşturmaca arasında çok lazımmış gibi niyet ettim ALES'e girmeye. Akademisyen olmak veya meslek değiştirmek gibi bir niyetim yok. Neyin peşindeyim, bilmiyorum. Can sıkıntısı.

Erkekler istiyor ya kadınlar çalışsın ya da kafalarını meşgul edecek bir şey bulup bunlara sarmasınlar, haklılar. Şu an çalıştığım iş yetmiyor arkadaşlar. Kendimi oyalayacak başka şeyler de bulmalıyım aksi takdirde olup bitene fena saracağım.

Her şeye rağmen bu noktaya sağ salim gelmeyi başaran Efsun 160 soruyu 150 dakikada çözer mi? Çözer. Hatta hızını alamayıp yanındakinin kâğıdına bile el atar. Alles klor.

“3 sayısının 73'üncü kuvvetinin 5 ile bölümünden kalan kaçtır?" sorusuyla başlayan sayısal deneme testi beni konudan biraz soğutmadı değil. Üniversitede İngiliz Dili ve Edebiyatı okumak istediğim için matematikle lisede vedalaşmıştık. Beynimin sayısal kısmı (eğer vardıysa), ÖSS'den sonra matematiğe kendini kapamış. Bu 'x' nereden çıktı diye boş boş bakınıyorum. Şeytan görsün yüzünü.

'Sadece sözel çözerek nereye girebilirim?' gibi romantik düşüncelerdeyken yüksek lisans yapmak için acayip bir bölüm bilgisayarda şak diye önüme çıkınca sayısala şefkat göstermeye karar verdim. Obeb, okek beraber takılacağız bir süre mecbur.

Adli Tıp Enstitüsü'ne girmek istiyorum. Bu enstitüye girip olay yeri incelemeleri, delillerin toplanması, adli muayeneler konusunda yeterli bilgiye sahip olup ailemi öğelerine ayırmak niyetindeyim. Belki onlarla bu şekilde daha rahat baş edebilirim.

“Efsun? Sen bugün izinli değil miydin? Düğün mekânı bakacaktınız hani?"

Ofiste gizli gizli çözdüğüm ALES testini alelacele saklamaya çalışıyorum. Karşımdaki şahsiyet, IK müdürü Ece. Vizyonsuz misyonsuz kalmamış, maşallah her bir şeyi yerli yerinde. Şuna bak, benim ajandamı ezberlemiş psikopat. Tabii, insanın yapacak işi olmayınca. Gerçi ben de test çözüyordum ama birazdan başlayacaktım bandrol formlarını doldurmaya.

“Sinan'ın babaannesi rahatsızlandığı için yarma kaldı."

Cavide Hanım bana karşı iyi de alttan alttan düğünü sabote etme girişimlerini sürdürüyor bence. Mine Hanım ve annemler düğün için mekân bakma işini pek ciddiye aldılar. Mine Hanım bir sürü yerden randevular almış. Benimse umurumda değil. Annem kitaba el bastırdı o randevulara geleceksin diye. "Tamam" dedim, “Gideceğim ve orada tuzluk gibi oturacağım." Annesi, Sinan'ı da zorlamış gelmesi için. Sinan'la bir takım olduğumuz için karşılıklı raporlama yapıyoruz.

“Eee, mekân belli zaten, değil mi?"

Adli Tıp bölümü iyi, iyi...

“Yok, daha konuşmadık bir şey."

“Koskoca Tuncay Unver'in oğlunu nerede evlendireceği bellidir."

Merkür'de mi? Sanırsınız Ece'yle Tuncay Ünver'in arasından su sızmıyor, Tuncay Bey'in ciğerini biliyor.

“Nerede?"

“Boğazdaki saraylardan birinde tabii ki."

Nedir genç kızlarımıza saraylarda düğün yapma fantezisi kurduran şey? Bir zamanlar kült olan 'Her genç kızın rüyası, Singer dikiş makinesi' mottosu şimdi niye sarayda düğünle değiş tokuş edildi? Orada evlenince kraliçe mi olduğunu sanıyor kızlarımız? İmparatorluk yıkıldı, cumhuriyetin ilanının üstünden de bir hayli zaman geçti, uyanın artık arkadaşlar!

Benim kuzen, Sidikli Merve de evlenirken tutturmuştu “Saray da saray!" diye fakat uygun tarih bulamadılar. Saray başının verdiği en yakın tarih bir yıl sonrasıydı. Herkes mi zengin arkadaş? Acilen evlenmek istedikleri için de Murat'ın babaannesinin köşküne razı oluverdi gariban.

“Biz daha mütevazı bir şey düşünüyoruz Ece."

Sinan'la bu konuyu konuşmadım ama eminim ki o da böyle düşünüyordur.

“Sinan ailenin tek çocuğu Efsun."

Yani? Sinan ailenin tek çocuğu da biz şey çocuğu muyuz tövbe estağfurullah...

“Hem de erkek."

Aaaaa. Bak iyi ki dedin, ben de şüpheleniyordum bir şeylerden...

“Nereye varmaya çalıştığını anlayamıyorum Ece."

“Bir tanecik oğullarını saraylarda evlendirmeyip de ne yapacaklar? Ha belki yedi yıldızlı bir otel. O da belki. ”

Biz bu düğün planlama işini Ece'ye versek ya? Belli ki sektöre bayağı hâkim.

“Sinan'ın ailesi sosyetik Efsuncuğum, sanıyor musun o düğün sadece ikinizin? Onlar için prestij meselesi olacak."

Mezar taşı gibi başımda dikiliyor. Her canlı ölümü tadacak.

“Tuncay Beylerin çevresini getir gözünün önüne..."

Getiremiyorum çünkü tanımıyorum. Ece gözlerini kapadı. Vallahi gözünün önüne getiriyor şu anda.

“Kıyamet gibi kalabalık olur o düğün. Devletten bile adamlar gelir."

Evet, orduyu da çağırmayı düşünüyoruz kolluk kuvvetleriyle beraber. Ay ne heyecanlandı kadın. Benim yerime hayaller kuruyor. Ben niye böyle ruhsuzum acaba? Nerede evleneceğimiz şu kadar umurumda değil. Kıyamet gibi kalabalık olmasın, başka bir şey istemem.

“Ya da bir çılgınlık yapıp sürpriz bir yerde de evlenebilirsiniz."

Ece'nin gözleri tavanda dolanıyor. İçine üç harfli girdi. O sürpriz yere gitti ve geldi kafasında. Nasıl bir hayal dünyası var bu kadının?

“İtalya'da bir şatoda mesela. Ay rüya gibi!"

Ececiğim sen düğün konusunu hallettiysen haydi bir uza kuzum. Masamın yanında kaldığın her dakika adli tıbba bir adım daha yaklaşıyorum.

“Kapri de olur bak."

Kapriler götürsün seni. Gitsene kızım!

“Ece, benim şu formları acilen doldurmam gerek izninle."

“Dur, iki laf ediyoruz. Bunlar en zevkli kısımlar.

Hayatında bir kere evleniyorsun Efsun!"

Sen ne saçma bir IK müdürüsün Ece? Çalışmam gerek diyorum, IK'cının verdiği cevaba bak. Yok, bu muhabbeti bitirmeden kaybolmayacak. Deminden beri gitsin diye onunla tam ilgilenmiyormuş gibi bir ekrana bir buna bakıyordum. Bilgisayarı tamamen kapadım. Evet Ece şendeyim, nasıl yardımcı olabilirim?

“Kına gecesini nerede yapacaksınız?"

Sizde yapalım diyoruz. Sor bakalım annengillere. “Kına

gecesi yapmayacağız."

“Efsun, deli misin? Bir kere evleneceksin diyorum!" Şeytan diyor düğünün ertesi günü boşa Sinan'ı başkasını al. Bekârlık başına vurmuş Ece'nin. Bununla evlenecek adamın iki yakası bir ömür bir araya gelmez. Ey Ece'nin gelecekteki kocası! Gelme. “Bekârlığa veda?"

“Onu da yapmayacağız."

“Ay ne yapacaksınız peki?"

Helva. Senin ölmeni bekliyoruz.

“Ev baktınız mı?"

“Bakmadık."

“Kesin Boğaz'da yaşarsınız."

Evet, Cebelitarık Boğazı'nı düşünüyoruz. Orada TOKİ'ye girip bir daha çıkmayacağız.

“Bohça işlerine falan giriştiniz mi?"

“Ne bohçası?"

"Gelin-damat."

GDYS. Gelin-Damat Seçme ve Yerleştirme Sınavı. ALES halt etmiş, sıkıysa bunda barajı geç. Yüksek lisans zor, doktora hayal. Kız, ayaklı YÖK. Ece'm, burada sana ekmek yök!

“Ben hiç anlamam bohça mohça işlerinden."

“Annenler yapar zaten."

Bir bohça yapıp içine Ece'yi koysak sonra Boğaz'm serin sularına atsak? Hem böylece Ece de Boğaz'da yaşar.

“Kim bilir neler takarlar sana düğünde."

Düğün gecesi fotoğraf çekip sana yollamakla uğraştırma beni, gelin kesemi sen tut bari.

“Ya gelinlik? En önemlisi gelinlik ayol!"

-ese-

Rabbime bin şükürler olsun ki öğle arası vakti geldi de “Açım ben açım!" diyerek Ece'nin yanından sıvıştım. Ben hayatımda böyle şey görmedim. En son, masanın öbür tarafından uzanıp açtığı bilgisayarımdan gelinlik modelleri göstermeye başlamıştı.

Şu ofiste bir grup Hintlinin arasındaki isveçli gibi yaşıyorum. Tek farkım, on sekizi geçmiş olmama rağmen halen eve çakılı kalmış olmam. Bir de sarışın değilim. Bir de... Amaaann.

Şişli'deki ofisimden çıkıp köşedeki büfeden kendime

bol malzemeli bir tost yaptırıp yanma da nar-portakal suyu sıktırdım. Biraz kafam dağılsın diye amaçsızca yürürken kendimi Özgürlük Parkı'nda buldum. Haziran ayına göre serin bir gün. Parktaki banklardan birine yerleştim ve tostumu yemeye başladım.

Gelinlik konusunda bile içim pır pır etmiyor. Bu halim normal midir?

Yanımdaki bankta yetmiş yaşlarında bir kadın oturuyor. Son derece zarif. Saçlarını kısacık kestirdiğinden düzgün yüz hatları iyice ortaya çıkmış. Dar paçalı koyu yeşil pantolon üzerine krem rengi şık bir süveter giymiş. Boynunda da gül kurusu bir fular bağlı.

Koskoca parkta bir tek ikimiz varız. Tostumu yemeye kaldığım yerden devam ediyorum.

“En sevdiğim hava bu. Sıcağa hiç dayanamıyorum."

Yan banktaki kadına bakış attıktan sonra kafamı öbür, tarafa çeviriyorum benimle konuşup konuşmadığından emin olmak için. Benimle konuşuyor.

“Ben de... En sevdiğim mevsim kış."

“Aynen."

ikimiz de önümüze dönüyoruz.

“Pek dalgınsınız..."

“Evleneceğim de."

Hoppala! Beyin ve dil koordinasyonumu kaç yaşında kurmayı becerebileceğim ben? Söylediğimden utanarak nar-portakala sığınıyorum. Meyve suyunu tüm gücümle pipetten içime içime çekmeye çalışırken kadın tekrar lafa giriyor.

"Bizim zamanımızda bu kadar abartılı değildi düğünler. Görgüsüz derdik şaşaalı düğün yapanlara."

Teyzeciğim, seni Allah mı gönderdi? Hayal mi görüyorum acaba? Kadının yanma gidip işaret parmağımla koluna dokunmak istiyorum gerçek mi diye.

"Aslında beni evlenmek değil de o şaşalı seremoni çok korkutuyor."

"Evlilik baskısının çağdaş hali."

Noel babayla tanışmış gibi hissediyorum kendimi şu anda.

"Size de baskı yapılmış mıydı?"

Çok mu özel bir soru sordum? Gerçi zaten anlam veremediğim bir sohbetin içindeyiz.

"Genç kızların üzerinde olan bir yaştan sonra mutlaka evlenmeleri gerektiği baskısı, aşkı aramaları, hatta aşkı bir fantezi olarak görmeleri, yalnız sizin kuşağa mahsus olan şeyler değil. 'Evlenmezsen kız kurusu olarak kalırsın,' cümlesiyle büyüdük biz de. Eğer çok şanslıysan hem sevdiğini hem de sana uygununu buluyorsun. Eğer değilsen yetiniyorsun veya yetinmiyorsun. Biz daha çok yetiniyorduk, siz hiç yetinmiyorsunuz. Aradaki fark o."

Yetinmiyoruz gerçekten. Her birimiz, dünyanın kendi etrafımızda döndüğünü düşünüyoruz. Hayatımızdaki insanla en ufak bir kan uyuşmazlığında çekip gitmeye, gemileri yakmaya hazırız.

"Sizin kuşağın elinde daha çok imkân var. Daha eski kuşaklardaki kadınlar ve erkekler kendilerine biçilmiş olan rolleri biliyorlardı ilişkilerinde. Yani benim annemin ve babamın kuşağını düşünüyorum, birbirlerine karşı çok saygılı davranan insanlardı onlar. Belirli bir mesafeyi koruyan, sevginin yanında saygı da gösteren... Fakat şimdiki kuşakta o saygının kaybolduğunu görüyorum. Çiftler arasındaki mesafe kötü bir şey değildir, esasında iyi bir şeydir. Çok yüz göz olduk şimdi. Bu kadar yüz göz olarak birlikte yaşamak mümkün değildir. Her insanın kendine ait bir kozası olması lazım. Kozalar kalktı aradan. Herkes birbirinin her şeyini bilir oldu."

Doğru. Facebook, Twitter, bilmem ne derken insanın özelinin kalması mümkün mü? Kimseyi merak edecek boşluk yok. Dolayısıyla ilişkiler bir solukta yaşanıp bitiyor.

"İşimiz fallara kaldı... Var mıydı sizin zamanınızda da falcı muhabbeti?"

"Olmaz mı? Ankara'da geçti benim genç kızlığım. Saman Pazarı'nda bir falcıya giderdik biz. Oralara falcılara gidilir, ayakkabılar çıkarılır, kurşunlar döktürülürdü."

"Deli miyiz acaba biz?"

"Değiliz. Sadece ne olursa olsun beyaz atlı prensin bir gün bizi bulacağına inanıyoruz. Bir hayal dünyasında yaşıyoruz. Falcı da size buna benzer bir şey söylüyor. Heyecan, aşk, ayaklarınız yerden kesilecek... Tabii ki böyle olmuyor."

Bir anneanneme bak, bir bu kadına. Neyse...

Dediğim gibi, olacak kelimesini duymak istiyoruz ama her zaman olmuyor.

Kadına kaçamak bir bakış atıyorum. Ne kadar havalı... Bazı insanlar doğuştan havalı. Misâl Kurt Cobain, adam havalının dibiydi, ya da Amy Winehouse, bu küçük kız ruhlu kadının paçasından 'hayata boş-

vermişlik' akıyordu. Oysaki Lady Gaga, bence evde Hello Kitty pijamalarıyla çizgi film seyreden bir tip. Doğuştan havalı olmayı en basit şekilde böyle anlatabilirim.

"Çok merak ettim, siz düğününüzde gelinlik giydiniz mi?"

Kadın, tek kaşını kaldırıp hınzırca bana bakıyor. "Sizce?"

Bence kesin giymedi. Yine de 'Bilmem' anlamında alt dudağımı kıvırıp başımı sola eğiyorum.

"Çok şık bir tayyörle evlendim. Siyah eldivenlerim vardı. Annem 'Telli duvaklı gelinlik giysen iyi olur, ileride üzülürsün,' demişti."

"Üzüldünüz mü?"

"Hiç üzülmedim."

Elimdeki tostun kaşarlarıyla beraber donup kaldım.

"İçinizden geldiği gibi davranın. Bu hayata bir kere geliyorsunuz."

İşte bu ya! "Bu hayatta bir kere evleniyorsun" değil, "Bu hayata bir kere geliyorsun!" İçimde karşı koyamadığım bir coşku var. Kadının yanına gidip sarılmak istiyorum.

"Müstakbel eşinizi gerçekten seviyor musunuz?"

Eski sevgilisine kızıp bir inat uğruna evlenenler de olduğu için böyle bir soru sorması çok doğal.

"Çok. On dört yıldan beri bir tek onu seviyorum."

"O zaman ben de size bu hayatta mutluluklar diliyorum."

Bunu söyleyip banktan kalkıyor ansızın. Bazı insanlar vardır, sohbetin ne zaman başlayıp ne zaman sonlanacağma kendisi karar veren. Bu da onlardan.

Ben de yerimden kalkıyorum. Kadın ona sarıla-mayacağım kadar mesafeli. Tostumla meyve suyumu banka bırakıp elimi uzatıyorum.

"Çok memnun oldum sizinle tanıştığıma."

Nazik bir şekilde, fazla kuvvet uygulamadan elimi sıkıyor.

"Ben de. Yolunuz açık olsun."

Önümden geçip parkın çıkışına doğru gitmesini izlerken kadının ismini sormadığım aklıma geliyor. Henüz çok uzaklaşmadı. Ayı gibi koşmayayım yanına. Kibarca sesleniyorum.

"Pardon! İsminizi sormadım."

Kadın bana dönüyor.

"Filiz. Filiz Ali."

KÖRDÜGÜN

“Bunları ne diye, neyin uğruna feda ettik? Hiç!.. Mevcut olmayan bir şeye malik olalım derken mevcut olanları kaybettik.”

"Haki nasıl sizce?"

"İyi."

"Ya nefti?"

"İyi."

"Peki bondi?"

"0 da iyi."

Doğada sarı ve mavi renkte çiçeklerin oluşmasının sebebi, arıların bu iki renge özellikle duyarlı olmasından ileri gelir. Kutuplarda yaşayan canlılar, kendini kamufle edebilsin diye beyaz renkte yaratılmıştır. Dişi muhabbet kuşunun ayakları kahverengiyken erkeğinin ayakları maviye çalar. Filin derisinin rengi yaşadığı ortama göre değişir. Tavus kuşunun erkeğini dişisinden ayıran şey, kuyruğundaki ihtişamlı renkleridir. Bir yaprak yemyeşilse sağlıklıdır.

Renkler, bize doğayı tanımlamamızda yardımcı olur. Peki bu düğün organizatörü neye yardımcı olur?

Mine Hanım tarafından seçilen düğün organizatörü hanımefendinin platin sarısı saçlarına bakıyorum. Saçını onca sarı arasından bu sarıya boyatan bir kadının renkler konusundaki hâkimiyetine güvenim sonsuz. Ofisine girip masaya oturduğumuzdan beri davetiye için renk önerisinde bulunuyor. Söylediği renklerden birini biliyorsam Arap olayım. Haki, nefti, bondiyle başladı; firuze, kimyoni diye devam ediyor. İçlerinden bir tek kimyoniyi yakalayabildim, kimyondan geliyor diye düşünüyorum. Ne renkler türemiş ben görmeyeli. İnsanoğlunun doğayla rekabeti had safhada.

"Beyaza ne dersiniz?"

"Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu, birinciliği beyaza verdiler."

İçeriye girdiğimden beri tepki verdiğim ilk renk beyaz, ağzımdan çıkan ilk cümle de bu oluyor. Annem, anneannem ve Nur Teyzem beni bildiklerinden sahte gülüşmelerle durumu toparlamaya çalışıyorlar fakat Mine Hanım şaşkın bir ifadeyle bakakalıyor. Organizatörümüz olayı kavrayamadı. Ortada bir olay da yok gerçi, aklıma bir dize geldi, söyleyiverdim.

"Pardon, ne dediniz?"

"Ben demedim, Özdemir Asaf demiş."

"Neyi demiş?"

"Demin söylediğim cümleyi."

Annemler gülüşmelerinin dozajını artırırken Mine

Hanım dayanamayıp soruyor.

"Efsuncuğum, iyi misin?"

Hangi ana yüreği oğlunun bir kaçıkla evlenmesini ister? İyi değilim. Birincisi, henüz yarım saat geçmiş olmasına rağmen şu düğün organizasyonu işinden çok baydım. İkincisi, dünden beri aklım Filiz Ali'de.

Neydi o karşılaşma? Öylesine bir şoka girdim ki öğle arasından sonra işten çıkana kadar masama baykuş gibi tünedim. Kader ağlarını nasıl örüyor? Haraşo mu selanik mi? Üresinle Türesin'e sormak gerek.

Dün bildiğin Sabahattin Ali'nin kızıyla tanıştım. Hem de bir parkta karışık tost yerken. Eve adımımı attığım andan itibaren Sabahattin Ali'nin gelmesini bekledim. Bu tanışmayı ona mutlaka anlatmam gerekiyordu. Bir türlü gelmedi. Keşke şu an ortaya çıksa da uzun uzun konuşsak. Bu benim için kesinlikle davetiye renginden daha önemli bir konu.

"Dilerseniz davetiye seçimini daha sonra konuşalım. Bizim için önemli olan güzel gelinimizin hayalinde nasıl bir düğün olduğu."

Bilmiyorum. Hayalimde herhangi bir düğün yok. Fakat Mine Hanım uğraşmış, randevu almış, kalktık Nişantaşı'na geldik. Bir şeyler söylemem lazım yoksa çok ayıp olacak.

Düşünüyormuş gibi görünüp ofisi inceliyorum. Her şey ultra lüks. Zaten organizatör hanımın da hali pek ihtişamlı. Baştan aşağı şıkır şıkır. Parmağında kafam kadar bir tek taş var. Fark etmemek imkânsız. Mine Hanım hal, hareket, kılık kıyafet olarak ofisle ve organizatör hanımla bir bütünlük içerisindeyken bizimkiler daha bir sırıtıyor. Cavide Hanım henüz teşrif etmedi. O gelince eşitleniriz.

Türlü türlü masalar yerleştirilmiş etrafa, örnek düğün masası babında. Masalardan bir tanesini incelemeye başlıyorum. Aynalı supla, onun üzerinde büyük bir tabak, büyük tabağın üzerinde daha küçük bir tabak, onun üzerinde de en küçük tabak var. Tabakların kenarına sağlı sollu dörder sıra çatal bıçak yerleştirilmiş. Sanırım amaç, düğün gecesi çatlayana kadar yemek yiyip ölmek. Yemek ancak ölünce bittiği için tam annemin stili. Tabakların sağ tarafında irili ufaklı dört tane bardak var. Ya yemekten öleceğiz ya içmekten. En üstteki küçük tabağın ortasına değişik stilde katlanmış bir peçete kondurulmuş. Peçetenin kenarında FR yazıyor.

"Bu peçeteler Fransız malı mı?"

Organizatör beni çözemedi. Sapık gibi birbirinden alakasız şeyler söyleyip duruyorum.

"Hayır. Gelinle damadın baş harfleri onlar. Dikkat ederseniz aynı armayı tabaklara da yaptırdık." Hangi birine dikkat edeceğimi şaşırdım. Masa masa değil, bayram günü metrobüs durağı.

"Bu tabaklar düğünden sonra bizde mi kalıyor?" Annem sonunda durumuma müdahale ediyor. "Bebeğim, hanımefendi hayalindeki düğünü sordu. Anlat haydi bir tanem."

Benimle böyle kibar konuşmasına sinir oluyorum. Alışmışım yıllardır kafama terlik yemeye.

"Yani, böyle..."

Gözüm, örnek masanın ortasındaki, içinden çiçek fışkıran şamdana takılıyor. Bu nasıl bir buluştur? Çiçekli şamdan o kadar heybetli ki karşı karşıya oturan iki kişinin birbirini görme ihtimali yok. Zaten masadaki her bir nesne o kadar parlak ki şehir içinde uzunları açmış gidiyormuşsun hissini veriyor.

"Yani, böyle şey gibi mesela..."

İyi ki Sinan gelmedi. Ya da gelse miydi? Beni bu durumdan ancak o kurtarırdı. "Siz kız kıza bakın, ne istiyorsanız seçin," deyip aradan sıyrıldı. Yok, bu stresi beraber göğüsleme kısmına girmiyor. Bu olay başka bir şey. Kız isteme merasiminden daha kolay fakat eşeysiz üremeden daha zor. Henüz tanımlaya- madığım yabancı bir cisim.

"İsterseniz Efsun Hanım için seçmesi daha keyifli bir detaydan başlayalım. Nikâh şekeri mesela."

Heh. O olur bak. Şeker iyidir.

"Aşk olsun Efsuncuğum, İstanbul'un en klas düğün organizatörünün ellerindesin. Sen biraz anlatmaya çalış istediğin düğünü. Alemsin vallahi, her genç kız düğün gecesinin hayalini kurar."

Acilen bir düğün hayali kurmalıyım. Allahım ne kursam, ne kursam?

"Doğal olsun."

"Kır düğünü mü tercih ediyorsunuz?"

Evet. Böyle pembe inekler olsun dört bir yanımızda. Bandolu kazlar tek sıra halinde geçsin. Tavuklara garson kıyafeti diktirip dev mantarların üzerine dantel örtü

koyalım.

"Yalnız 25 Ağustos'ta yağmur veriyor. Kır düğünü yapmayalım. Risk almak istemeyiz."

Mine Hanım'a bak sen. Kadın yememiş içmemiş, ta 25 Ağustos'taki hava durumunu araştırmış. Helal olsun. İki ay sonraki hava durumuna bakmak benim hayatta aklıma gelmezdi. Söz konusu tarih kendi düğünüm olsa bile.

"Doğru ya. Biz de bakmıştık. O zaman hem açık hem kapalı mekânı olan bir yer tercih edeceğiz. Gerçi sizin kalbinizden nasıl bir yerin geçtiğini biliyorum Mine Hanım."

Nasıl bir yer geçiyormuş, çok merak ettim.

"Ahdim vardı, Sinan evlenirse sadece öyle bir düğün yaparım derdim kaç yıldır."

Nasıl bir düğün ya?

"Dilerseniz şimdi toplanıp gidelim o tarafa. Hem beş çayımız eşliğinde açık havada konuşuruz. Ben zaten randevu almıştım."

Harbiye Açık Hava mı yoksa? Annemler de dut yemiş bülbül gibi bunların konuşmasını seyrediyorlar. Anneannem ağzını bile açmadı geldiğinden beri. Bizimkileri lüks çarptı.

Neden söz ettiklerini hâlâ anlayamadığım için soruyorum.

"Mine Hanım, nasıl bir yerden söz ediyoruz?"

"Efsuncuğum, size ne yakışır?"

Valla benim tarzım daha çok kot-tişört. Ne yakışır bilemedim şimdi.

"Elbette ki Boğaz'da bir saray."

Gözüm kararır gibi oluyor. Işık olmadan renk de olmaz demiş miydim?

"Şimdi ben diyorum ki tekneye bağlanan dev balonun içindeki peri kızı kıyıya yanaşınca yıldız tozu serpiştirsin davetlilerin üzerine."

Kafalar bin beş yüz. Yıldız tozu falan diyorlar. Bu çayın içine bir şey mi kattılar?

"Tam o sırada da Efsun Hanım ve Sinan Bey yükselen müzikle birlikte sarayın içinden çıkıp denizin önüne kuracağımız nikâh masasına doğru yürümeye başlarlar."

Anlayamıyorum, film senaryosu mu konuşuyoruz şu anda? Yönetmen kim?

"Merdivenlerin iki tarafına çift sıra kemancılar dizilmiş olacak. Her tarafta cam fanuslar içinde dev mumlar olacak."

Dev mumların üzerine koyalım dantel örtüyü. Yangın çıksın, tüm bunlardan kurtulalım.

"Çiftimizin 'Evet!' diye haykırmasıyla birlikte tam şuradan havai fişekler atılmaya başlar."

Anneannem yanıma yanaşıyor. "Biraz heyecanla-nıyormuş gibi yapsana küspe! Kayınvaliden dört dönüyor etrafında."

"29 Ekim'i mi kutluyoruz? Ne havai fişeği?"

"Kadın sana sarayda düğün yapmak istiyor. Allahtan belanı mı arıyorsun? Daha ne istiyorsun?"

Düğünümüz ille de sarayda olacaksa olsun, tamam. Ama bu kadar sapıtık şeyler istemiyorum. Kendi aramızda nikâhı kıyarız, herkes kendi yoluna.

"Ben bu şekilde evlenmek istemiyorum. Ne bu ya, Medrano Sirki gibi."

Uzaktan dudaklarımı okuyan annem, bekâr biti gibi bitiyor yanı başımda.

"Kızım kırdırma ağzını bana sarayın ortasında."

Sarayda ağzımı kır da, tarihe geçelim beraber. Ya da sarayın şanına yaraşacak bir şekilde kör zindanda boğdur beni anne, bitsin bu çile.

"Nedir senin derdin? Niye böyle çıktın sen?"

Hatalı imalat. Benden sonra yaptıklarınız daha da hatalı. Bence sorun sende değil, gende.

Telefonum çalıyor. Arayan Sinan.

"Sinan?"

"Canım, nasıl gidiyor?"

Ne diyeyim şimdi ben bu çocuğa. Annesi gerçekten bu düğünü kendisine iş edindi, kaç saattir uğraşıyor. Bizimkiler de neşe topu gibi dolanıyorlar sarayın bahçesinde. Edeceğim tek bir kelime bile gıcıklık olarak algılanabilir. Hem Sinan'ın da haberi varmış bugünkü organizasyondan. Sarayda evlenmek istemese bana kesin söylerdi.

"İyi gidiyor. Herkes burada. Sultanlar, vezirler, yıldız tozu, hayaller falan işte..."

"Memnunsun değil mi her şeyden?"

Ne yalan söyleyeyim, memnun değilim. Ben Sinan'la bir tek nikâh memurunun eşliğinde evlenmek istiyorum. Hastanede gözlerimi açmadan önce gördüğüm rüyada, çok da net hatırlayamıyorum ama, evlendiğimizi gördüm. Sanırım Burgazada'daydık. Beyaz bir köşk vardı. Sinan'la ikimizdik sadece. Çok huzurluydum. Burasıysa beni tarif edemediğim bir şekilde gerdi. Organizatör kadın da gerdi. Gergef gibi

duruyorum sarayın basamaklarında.

"Memnunum. Sonra biz de ayrıca konuşuruz değil mi düğün konusunu?"

"Annem anlar bu işlerden, ben anlamam. O sana yardımcı olacak. Nasıl istersen öyle olsun."

"Peki. Teşekkürler her şey için Sinan."

"Deli misin? Çok öpüyorum, işiniz bittiğinde haber ver mutlaka."

Nur Teyzem, bu şaşaalı düğüne karşı beslediği hayranlıktan beş karış açılan ağzıyla beni sağımdan solumdan çekiştirip duruyor.

"Ben bu düğünden çok ümitliyim Efsun."

"Ne açıdan?"

"Bütün sosyete bu düğüne akacak. Teyzen de yıllardır dul dul dolanıyor. Aldın mı mesajı?"

Nur Teyzem düğüne payetli karadul kostümüyle katılacak. Mesaj alındı.

"Ah, Merveciğime de sarayda düğün yapabilseydik keşke."

Ürperiyorum. Hayali bile stres yaratıyor üzerimde.

"Hayırlısıyla bir dahakine teyzeciğim."

Evet, bu kadar ihtişamlı bir yerde evlenebilmek herkese nasip olmaz fakat bu şaşaa hiç benlik değil. Fena halde ter bastı. Yüzüme su çarpsam belki iyi gelir.

"Tuvalet nerde?"

Arkamı dönüp ilerlerken teyzemin Mine Hanım'a

"Kıyamam, nasıl heyecanlandı" dediğini duyuyorum. Vallahi gayet güzel kıydınız.

Yüzümden lavaboya damlayan suyu silmek için küçük hasır sepetin içine yerleştirilmiş beyaz el havlularından birini alıyorum. İki elimi lavaboya yaslayıp aynada kendime bakınca arkamda gördüğüm siluet bir anda ödümü koparıyor.

mSabahattin Ali?

-İyi misiniz?

■Değilim. Neredesiniz kaç gündür¹?

Bir anda kadınlar tuvaletinde olduğumuz aklıma geliyor. Şu kapıdan bir kadın girse zaten Sabahattin Ali'yi göremeyeceği için beni deli sanıp gerisingeri çıkar gider.

-Sakin olun lütfen. Geldim işte.

-Nasıl sakin olayım? Altın varaklar, kemancılar, havai fişekler... Ben bunların hiçbirini istemiyorum.

-Pek sizlik değil bu üslup...

-Değil tabii. Beni bir tek siz anlarsınız.

-Sinan Bey’le konuştunuz mu?

-Bilemedim ne diyeceğimi. O, tüm bu organizasyondan memnun sanırım.

Elimdeki havluyu mermer lavabonun yanma bırakıyorum.

-Düğünü boş verelim şimdi. Sizinle konuşmam gereken daha önemli bir konu var. Kızınızla tanıştım dün. Filiz Ali.

-Biliyorum. Uzaktan izledim sizi.

-Gerçek olamayacak kadar güzeldi. Sanki sizinle konuşuyormuş gibiydim.

-Ne hoş... Sevindim sonunda tanışmış olmanıza.

-Keşke bir daha karşılaşsak. Ona soracağım çok şey var. En başta sizin nasıl bir baba olduğunuzu merak ediyorum. Nasıl bir şeydir Sabahattin Ali’nin kızı olmak?

Tuvaletin kapısı açılıyor ve içeriye annem giriyor.

"Millet seni aşağıda bekliyor, sen deli gibi tuvalette kendi kendine mi konuşuyorsun kızım? Aferin. İyice sıyırdın artık. Haydi yürü, Cavide Hanım geldi. Sinan da yoldaymış. Çocukla telefonda nasıl konuş- tuysan bir derdin var sanmış."

-ese- "Yedi yüz davetliden beş yüzü bizim, iki yüzü sizin olur."

"Ne münasebet efendim, bizim akrabamız, eşimiz, dostumuz yok mu?"

"Sizin çevreniz bizim kadar geniş değil ki."

Cavide Hanım ve anneannem an itibarıyla davetli pazarlığına girişti. Yedi yüz kişiden söz ediyorlar, dile kolay. Dalga geçmiştim ama Harbiye Açık Hava'da evlensem de olurmuş. Benim yedi yüz kişinin önüne çıkmam mümkün değil. 'Yedi yüz kişi fobim' var, yazın bunu bir kenara.

"Ne demek geniş değil? İzmir'in en köklü ailelerinden

biriyiz biz."

Meyan köklü. Cavide Hanım dese ki "Siz de dört yüz kişi çağırın" nereden bulacağız o kadar kişiyi? Komple Mecidiyeköy'ü mü davet edeceğiz?

Mine Hanım hazır hepimiz düğün mekâmndayken gelinlik konusunu açıyor.

"Tatlım, nasıl bir gelinlik diktirsek? Ne istersin?" Allahım, herkes ağzımın içine bakıyor bense iç sıkıntısından öleceğim. Yok. Gelinlik hayalim de yok.

"Ünlü bir Türk tasarımcı var, çok yakın arkadaşım. Ondan randevu alalım mı yarın için? Nasıl durumun? İstersen iş çıkışında gideriz."

Çağanoz bize laf yetiştiriyor: "Kabarık bir şey yaptırmayın. Kız iyice bodur görünür."

Kendisi selvi boylu sanki. Mine Hanım gözlerini kocaman açarak kayınvalidesine bakarken Sinan omzuma dokunuyor.

"Efsun, nasıl durumlar?"

Sinan'ın elinden tutup koşarak kaçmak istiyorum buradan. Bir düğün hayalim hiçbir zaman olmadı ama sanırım bir yanım böyle bir düğün olmasından hep korktu. Hani derler ya "Bu hayatta ne istediğini bileceksin", ben hep bu hayatta ne istemediğimi bildim. Malum, kafa tersten çalışıyor. Fakat ne istemediğini bilmek de seçenekleri aza indirgeyen, dolaylı yoldan çözüme götüren bir şey.

Sinan'a bakıyorum. Olan bitenden memnun görünüyor. Onun hayatı böyle, çevresi böyle, kim bilir burada kaç tane

yedi yüz kişilik düğüne katılmıştır. Çocukluğundan beri havalı yerlerde yemek yiyor, havalı yerlere tatile gidiyor. Boynuna eflatun kazak bağlayan arkadaşı var, daha ne diyeyim?

Hayır, asla gariban edebiyatı yapmıyorum, mesele para pul değil, ailemi onun ailesinden aşağı da asla görmüyorum fakat hamurumuz başka. O benim sade, yapmacıktan uzak halimi sevdi, biliyorum ama yaşam tarzı dediğimiz şey o kadar değişebiliyor ki. Her şeyin bu kadar gerçeküstü olduğu bir düğün istemiyorum. Sinan'a tüm bu hislerimi anlatmam lazım.

"Biraz konuşabilir miyiz Sinan?"

Tam bu sırada Cavide Hanım yanımıza geliyor. Torununa sarılıyor, torunu da ona.

"Evladım, hep içimden geçen seni böyle görkemli bir düğünle evlendirmekti."

"Babaannem benim."

Oğullarını görkemli bir düğünle evlendirmek, Sinan'ın ailesi için su içmek gibi bir şey. Onlarla düğün arasına girmemem mi lazım yoksa?

"Efsun Hanım, yılın düğününe hazır mısınız?"

Babaannesi bu soruyu sorup benim cevabımı bile beklemeden uzaklaşınca Sinan, kaldığımız yere dönmek istiyor.

"Ne diyecektin Efsun?"

Şımarıklık yaptığımı mı düşünür gerçek hislerimi söylesem? Bu benim için bir kördüğüm değil, kördüğüm

"Hiç. 25 Ağustos hepimize kutlu olsun."

BEMBEYAZ BİR SAYFA AÇIYORUM

“Ona birçok şeyler söylemeyi gündüzden tasarlamıştım. Fakat bunların hiçbiri aklıma gelmiyor, kafamdan yepyeni şeyler geçiyordu.”

Tarih: 25 Ağustos 2014, Pazartesi

Saat: 20.15

Mekân: Boğaz'da bir saray / tuvalet Hava Durumu: 25°Celcius / 77°Fahrenheit Yol Durumu: FSM Avrupa-Anadolu yönü bitik. Araçlardan inen sürücüler halay çekmeye başladı.

"Bir, iki, üç, dört, beş..."

"Say" demişti babam, "içinden yüze kadar say." "Altı, yedi, sekiz, dokuz..."

"Efsun, aç kapıyı lütfen!"

"On, on bir, on iki, on üç..."

"Elliye gelince rahatlayacaksın" diye eklemişti. Elliye daha çok var.

Kendimi kilitlediğim tuvaletin kapısı zorlanıyor.

"Efsun, kapıyı kıracağım. Aç şunu!!!"

Bu daracık gelinlik yüzünden mi nefes alamıyorum? İki elimi dua eder gibi açıp yüzümden boynuma doğru kaydırıyorum. Ellerime bakıyorum. Simsiyah. Bütün makyajım akmış. Saymaya devam ediyorum. "On dört, on beş, on altı..."

Kapının arkasından ağlama sesleri geliyor. Kapı sert bir şekilde yumruklanmaya başlıyor. "Efsun!!!" Sol elimin parmağındaki kırmızı ipe bakıyorum. Göz yaşlarım yağmur gibi inmeye devam ediyor kırmızı ipin üzerine. "On yedi, on sekiz, on dokuz..." "Kırıyorum kapıyı!!!"

Çok üzgünüm Sinan. Affet beni.

Tarih: 25 Ağustos 2014, Pazartesi

Saat: 09.00

Mekân: Özcim Rezidans / Efsun Oda Hava Durumu: 32°Celcius / 89,6°Fahrenheit Yol Durumu: Aklı olan,

Tekstilkent-Bahçeşehir istikâmetini kullanmaz. Hadımköy gişelerde levyeli

kavga çıktı.

Biliminsanları, geçmiş deneyimlerimizi saklayan hafızamızın beynimizde anı veya öykü şeklinde organize olduğunu ve üç yaşından önceki anılarımızı hatırlamanın mümkün olmadığını ileri sürüyor. İlk üç yaşımızda başımızdan geçen ne varsa, sonradan anlatılan hikâyeler olarak aklımızda kalırmış. En hatırlanası yaşlarımızı hatırlamıyor olmamız ne acı, oysaki o yaşlar, bizi herkesin koşulsuz sevdiği yaşlardı.

Hafızamı zorlamadan hatırladığım en küçük yaşım, ondur. Bembeyaz bir çarşafın altında oturuyordum elimde hikâye kitabımla. Hayır, yatağımda değildim. Salondaydım ve beyaz çarşaf tam tepemde, gergin bir şekilde duruyordu. Hayır, evcilik de oynamıyordum. Annemler bana kurşun döktürüyordu.

"Hayırlı bir evlilik yapsın kızımız. Bembeyaz gelinlikler içinde bu evden çıksın inşallah!"

"Amin!"

Çarşafın ötesindeki kadınların hep bir ağızdan söylediği bu laflar bugün gibi kulağımda. Beyaz çarşafın altında Pinokyo'nun öyküsünü okuyordum. Yukarıda bir yerlerde benim için dilekler dilenirken, ben, bir kuklanın canlı bir çocuğa dönüşebileceğine yürekten inanmakla meşguldüm.

Sadece üç yaşıma kadar olan kısmı değil, üç yaşımdan sonraki anılarımı hatırlarken de insanlar değil, kitaplar hep başroldeydi. Küçüklüğümle ilgili bizimkilerin anlattıklarından ziyade, hangi yaşımda ne okuyorsam, okuduklarımla şekillendirdim anılarımı. İnsan kalabalıklarının arasında kalmak bana zulüm gibi gelirken, yüzlerce kitap arasında mutlu mesut yaşadım hep.

"Efsuuuunnü!"

Odamın kapısı öyle bir şiddetle açılıyor ki kapı kendini kaybedip tam yanında duran dolaba çarparak sekiyor. Annemin kafasında sayamadığım kadar çok bigudi var.

"Kız, sen mi evleneceksin, ben mi? Kalk yataktan! Çarşafı da çekmiş kafasına."

Beyaz çarşafımı boynuma kadar indirip başucum- daki çalar saate bakıyorum: 09.00. "Ne ara kuaföre gittin sen?"

"Sabah namazında. Evladım ne bu uyuşukluk? Haydi, düğün yerinde olmamız gerek bir saate!" Annem, talimatlarını verip kapımı aynı hızla kapıyor. Gerçekten de uyuşuk bir halde doğruluyorum.

Bugün, 25 Ağustos 2014, Pazartesi. Ve ben evleniyorum.

Terliklerimi giyip salona doğru yürümeye başlıyorum. Salondan bağırış çağırışlar geliyor. Ne aksiyonu bol bir evdir bu, çözemedim gitti.

"Ay teyze, hakikaten ömrümü tükettin. Bugün Efsun evleniyor, sen değil! Ver şu gelinliği bana!"

İçi ağzına kadar dolu gamboçlar, çantalar, torbalar salonun dört bir tarafına yayılmış. Nur Teyzem, Merve ve Murat dahil olmak üzere tüm aile burada, yoklama tamam. Üresin Teyzem kendini hâlâ ben sandığı için gelinliğimi bez bebek gibi kucaklayıp böğrüne basmış. Elinde bir de anahtar var.

Annem bigudilerini savura savura haykırıyor. "Arabanın anahtarını da almış! Anne, bir şey söyle şuna! Cinnet geçireceğim şimdi!"

Hepimizin tersine, Üresin'in sadece üç yaşına kadar olan anılarını hatırlayıp gerisini sildiğini düşünürken salondaki arbededen uzaklaşıp mutfağa doğru süzülüyorum.

Elimde bir bardak sütle, mutfak masasında yerimi alıyorum. Bitkin hissediyorum. Sebebi dün, bugün için

sağanak yağış vermesine rağmen neredeyse 58 derece olan havanın üzerimde bıraktığı yapış yapış etki değil. Bitkinliğimin sebebi geride bırakmış olduğumuz iki ay...

Saray çıkarmamızın ertesi gününden itibaren sonu gelmek bilmeyen bir koşturmaca içine girdik. Ben aralarda durup soluklanmak istedim fakat çevremdeki herkes kolumdan çekiştirip koşmaya devam etmem için beni zorladı. Sinan'la birbirimizi seviyorduk ve beraber olmak istiyorduk. Fakat evliliğe uzanan yolda mutlu sona ulaşmamız için zorlu bir parkuru tamamlamamız gerekti ne yazık ki. Her şey kolay olacak sanmıştım. Öyle olmadı.

Düğün organizasyonumuz gitgide daha da dallanıp budaklanan bir hal aldı. Evlilik cüzdanını havaya kaldırınca gökyüzünde lazer şovla uçuşan beyaz güvercinler, zenci orkestra, latin dans şov üzerine çağanozun ısrarıyla sahne alacak olan Sındırgı Halk Oyunları Topluluğu (Kendilerini Anadolu Ateşi'ne ezeli rakip görüyorlarmış), Cavide Hanım'm önderliğinde düzenlenecek 'Beşi bir yerde, altıncısı nerede?' isimli takı takma merasimi, bir rezidansa meydan okuyacak kadar çok katlı pasta derken olay tam bir düğün çorbasına döndü.

Nikâh masasına adım atacağımız müzik, nikâh masasından kalkacağımız müzik, salona geçeceğimiz müzik, ilk dans müziği, son dans müziği, tuvalete gitme müziği diye diye tam bir haftamızı piyasadaki yerli-yabancı tüm şarkıları dinleyerek geçirdik.

Çağanoza yedi yüz davetli yetmedi, sayıyı bine yuvarlayalım diye tutturdu. Taraflar, sonunda sekiz yüz ellide el sıkıştı. Hepsini geçtim, düğüne gelecek olan davetli sayısı aylardır kâbuslarıma giriyor. 'Yedi yüz kişi fobim' olduğunu söylemiştim size. Annemlere, Sinan'ın ailesine ve Sinan'a durumumu defalarca açıklamaya çalıştım fakat her seferinde sırtımı sıvazlayıp bir şey olmaz dediler. Göreceğiz bakalım bir şey olacak mı, olmayacak mı. O an geldiğinde umarım içimde bir yerlerde yaşayan cesur kız beni terk etmez.

Düğün gecemiz sadece Mine Hanım'a emanet edilseydi yine mantıklı bir yerde duracaktık fakat kaynanasıyla ikisinin arasındaki atışmaya annemler de küçük dokunuşlarda bulundular ve 'Çaki'nin Düğünü' el birliğiyle organize edildi. O kadar içim sıkıldı ki bir noktadan sonra Sinan'a "Bunları kendi hallerine bırakalım, yoksa bu işten biz zararlı çıkarız," dediğimi hatırlıyorum.

Düğün organizasyonu bitti, gelinlik çilesi başladı. Mine Hanım'm seçtiği tasarımcıya provaya gidiyoruz, Cavide Hanım provanın sonuna yetişip kolumdan tuttuğu gibi beni başka bir tasarımcıya sürüklüyor. Böyle böyle on yedi tane Türk tasarımcı gezdik. Cavide'nin seçtiği tasarımcıların Mine Hanım'ınki- lerden farkı, assolist gelinliği dikmeleriydi. O gelinliği giy, düğüne gel, kimse seni tavandaki avizeden ayırt edemesin. Annemler de benimle birlikte bir o tasarımcıya bir bu tasarımcıya koşturdu durdu. Sinan da yavrum, ne göstersem "Güzel" deyip konuyu hiç uzatmadı. Kimse bana Türk moda sektörünün

gelişmekte olduğunu söylemesin. Çağ atlamışız, çağ!

Sinan'la başımızı sokacağımız bir yuva bulmamız başlı başına bir olaydı. Ev bakma sürecinde daha önce sizlerle paylaşmış olduğum, bizim sokağın köşesindeki karton kutuda yaşama projesini defalarca hayata geçirmeyi düşündüm. Sadece başımızı sokacağımız bir evimiz olsun istiyorduk.

Kargaların kahvaltı saati itibarıyla başlayıp akşamın bir yarısına kadar süreni (cep telefonun ışığıyla ev gezdiğimiz doğrudur) ev bakma turu, ayaklarımıza kara sular indirdi. Evi anneannem beğeniyor, Câ- vide Hanım burun kıvırıyor; Mine Hanım beğeniyor, Üresin "Ben burada oturmam" diyor; Sinan'la ben beğeniyoruz, geri kalan kimse beğenmiyor derken günler su gibi akıp geçti. Bugün evleniyoruz, hâlâ bir evimiz yok. Gece otelde kalacağız, sonrası Allah kerim.

İş yerinden önce bir hafta, sonra bir hafta daha, daha sonra başka bir hafta daha izin aldım. En sonunda kovulmamak için İK müdürü Ece'yi ve Ferda'yı düğüne davet etmek zorunda kaldımı. Sekiz yüz elli kişi arasından onları görmem zaten imkân ve ihtimal dahilinde değili Bak rakamı telaffuz edince yine fena oldum.

Kız isteme günü mobilyalarımızı yenilemek için aldığımız ihtiyaç kredisinin bilmem kaç katını bana çeyiz düzmek için aldık. "Yapmayın, etmeyin" dedim, dinlemediler. Babacığımın evimizi ipotek ettirdiğinden şüpheleniyorum.

Biz Sinan'a hangi saati alacağız, Sinanlar bana ne takacak tartışmalarıyla geçen uykusuz gecelerimizin sonu gelmek

bilmedi.

Şimdi anladınız mı neden bitik halde olduğumu? insanda kendi düğününe gidecek hal bırakmadılar.

Tarih: 25 Ağustos 2014, Pazartesi

Saat: 14.00

Mekân: Boğamda bir saray / mermer basamaklar Hava Durumu: 29°Celcius / 84,2°Fahrenheit Yol Durumu: Boğaziçi Köprüsü Avrupa-Anadolu yönünü kullanmak isteyen sürücüler... Bu sevdalar boşuna ley, bu sevdalar

boşuna.

"Eveeet, gelin hanım biraz gülümseyin lütfen."

Sarayın bahçeye açılan mermer basamaklarında aile pozu veriyoruz. İki aile, sağdan soldan bastırıyor. Arada sıkıştım kaldım, az sonra lastik gibi fırlayacağım. Nasıl güleyim fotoğrafçı ağabey?

"Kızım ne bu halin? Yüzünden düşen bin parça."

Kırmızı payetli tuvaletiyle alev alev soruyor Nur Teyzem. Peyker Sultan da koyu yeşil tuvaletiyle teşrif ediyorlar. Annemin üzerinde dore bir tuvalet var.

Ne konuştuğumuzu duymaya çalışan çağanoz, boyu ayak bileklerinde biten siyah eteği ve işlemeli ceketiyle pek bir tipsiz. İçlerinde en şıkı, gece mavisi tuvaletiyle Mine Hanım.

"Ay gelin olmuş, gidiyor kızım!"

Anneciğim, gitti gidiyor kızın. İki saattir fotoğraf çekimi yapıyoruz. Bu kareyi çekmeden önce bahçedeyken fotoğrafçı, "Gelin hanım, bana doğru koşun"

diye direktif verirken adama doğru koşup koşup suratına bir tane indiresim geldi. Kolaysa sen koş bu topuklularla.

Fotoğraf faslı bitiyor ve gelin odasına geçiyoruz. Sadece beş dakika yalnız kalmak istiyorum Sinan'la. Fakat ne mümkün?

Sekiz yüz elli davetli, sanki birkaç saat sonra bizi görmeyeceklermiş gibi teker teker odaya geliyor, Sinan'la beni şapır şupur öpüyor. Odadan her çıkanı takiben makyajım yeniden tazeleniyor. İki saatimi verdim ben bu makyaja. Uzaktan sevgini gönder ey davetli, öpmeyiver!

Sinan'ın koluna yapışıyorum en sonunda. "Biraz yalnız kalabilir miyiz lütfen?"

O da fenalık geçirmek üzere. "Burada mümkün değil. Gel, çıkalım."

Elimden tutuyor ve sarayda ücra bir köşe bulma arayışına geçip aradığımız köşeyi buluyoruz. Ayakta dikilmek zorundayız çünkü gelinliğim buruşabilir.

"Ben iyi değilim Sinan."

"Hasta mısın?"

"Yok, öyle değil."

"Neyin var?"

Sinan'a bakıyorum. Ellerimi avucuna almış. Şu son iki ayda o da paralandı benim kadar. Sonunda bu günlere geldik ama içimde nedenini anlayamadığım bir huzursuzluk var. Sındırgı Halk Oyunları ekibi az önce önümüzden geçti, sebebi bu olabilir. Yok, bence benim sorunum sekiz yüz elli kişinin önüne çıkmayı istememem.

"Keşke bu kadar dallanıp budaklanmasaydı bu gece." "Ben seni heyecanlandıracağını düşünmüştüm." "Yanlış anlama, elbette heyecanlanıyorum ama keşke daha küçük bir organizasyon olsaydı. Daha az kişi gelseydi..."

"Benimkiler, seninkiler derken büyüdü iş... Az kaldı Efsun. Dayanalım."

Sanırsın ikinci Cihan Harbi'ne gidiyoruz el ele. Düğün öncesi birbirimizi teskin ediş şeklimize bak. Sinan'ı avutacağıma o beni sakinleştirmeye çalışıyor. "Peki. Ne yapalım, dayanalım bari."

Tarih: 25 Ağustos 2014, Pazartesi

Saat: 19.30

Mekân: Boğazda bir saray / gelin odası Hava Durumu: 26°Celcius / 78,8°Fahrenheit Yol Durumu: TEM

Kemerburgaz Ayrımı-Hasdal yönü, bir şerit trafiğe kapalı. Bir akşam da gitmeyiverin

Kemerburgaz'a.

"Aşağısı kıyamet gibi. Artık yıllarca konuşurlar bu düğünü. Cavide yaparsa böyle yapar işte."

Cavide Hanım'la gelin odasının penceresinin önündeyiz. "Baksana! İhtişamlı düğün diye buna denir."

Göz ucuyla camdan aşağı bakıyorum. Aşağısı baharda saban görmemiş papatya tarlası gibi. Kalbim sıkışıyor.

"Vallahi güzel düğün olacak Cavide Hanım!"

Anneannemle çağanoz nihayet ortak bir platformda buluştu.

Odaya telaşla giren annem önemli bir uyarıda bulunuyor. "Salona alıyorlar davetlileri, haydi geçelim."

Oda boşalıveriyor. Sinan, kapının önünde arkadaşlarıyla sohbette. Mehmet de az önce uğradı yanımıza.

Boy aynasının önünde kendime bakıyorum. Muhteşem Gatsby’dekı kıyafetleri andıran bir gelinlik var üzerimde. Dar, uzun, kalça tarafı hafif işlemeli. Şükürler olsun ki Mine Hanım'ın tasarımcısında karar kıldık.

Saçlarım en doğal haliyle ensemde toplu. Fırsat bulduğum ilk anda kuaförü ve makyözü, istediğim gibi bir şey olmazsa kendilerini Cavide'ye teslim etmekle tehdit ettim de sonuç bu oldu. Hoş bir gelin oldum sayılır. Fakat içim nahoş. Dile kolay, sekiz yüz elli kişi...

"Çok güzel olmuşsun."

Arkamı dönüyorum, babam. Hayranlıkla beni süzüyor. Sade, gri bir takım elbise var üzerinde. Bugün için özel aldı.

"Neden kızardın sen?"

"Baba, o kalabalığın içine girmek istemiyorum."

"Bir şey mi oldu?"

"Bilmiyorum. Aşağı inmeye korkuyorum."

"içinden yüze kadar say. Bak gör, elliye gelince zaten rahatlamış olacaksın."

Tarih: 25 Ağustos 2014, Pazartesi

Saat: 20.15

Mekân: Boğazda bir saray / tuvalet Hava Durumu: 25°Celcius / 77°Fahrenheit Yol Durumu: FSM Avrupa-Anadolu yönü bitik dedik, hâlâ neyin

peşindesiniz? Halayın mı?

"On yedi, on sekiz, on dokuz..."

"Kırıyorum kapıyı!!!"

Çok üzgünüm Sinan. Affet beni.

"Efsun diyorum!!!"

Kalbimin atışı kulaklarımı sağır etmek üzere. Ellerimle kulaklarımı kapıyorum ve sırtımı duvara yaslayıp aşağı doğru salyangoz gibi kıvrılıyorum. Gidin başımdan, yalnız kalmak istiyorum!

Kapı, şiddetle kırılıyor. Karşımda Sinan. Gözlerinde parlayan öfke, halimi gördükten sonra sönüyor.

"İyi misin?"

Konuşacak durumda değilim. Tek bildiğim, sekiz yüz elli kişinin arasına inmemin mümkün olmadığı.

Sinan'ın arkasında gözlerinde yaşlarla annemi ve anneannemi görüyorum. Onların arkasında Câvide Hanım, Mine Hanım ve Tuncay Bey hayretler içinde ne olduğunu anlamaya çalışıyor. Uzaktan Tuğçe ve Ceren'in "Ablam iyi mi?" feryatlarını duyuyorum.

"Herkes dışarı çıksın."

Sinan sakince bunu söylerken her kafadan bir ses çıkıyor.

"Çıkın dedim!"

Sinan'ın kesin emriyle tuvalet boşalıyor. Klozetin üzerine oturup başımı ellerimin arasına alıyorum. "Ne oldu Efsun?"

Hıçkırıklarım eşliğinde konuşmaya çalışıyorum. "Ben yapamayacağım. Özür dilerim."

Derin bir nefes alıyor. "Neyi yapamayacaksın?" "Oraya inemem. Çok kalabalık." Yaşlı gözlerle Sinan'a bakıyorum. "Beni terk edeceksin, değil mi?" Önümde diz çöküyor. Elleriyle yüzümü kavrıyor, "ikimiz olalım istiyordun..."

Evet anlamında başımı sallıyorum.

"Özür dilerim, engel olamadım Sinan. Mahvettim her şeyi."

Keşke Passiflora içip aşağı inmeyi deneseydim. "Ben de

engel olamadım."

Burnumu çekiyorum. "Ne yapacağız peki?"

Bir süre düşünüp cevap veriyor. "Gel benimle."

Tarih: 25 Ağustos 2014, Pazartesi Saat: 20.40 Mekân: Adeta cennet Hava Durumu:

Bu saatten sonra bilseniz ne olacak? Yol Durumu: Amaaaaaan...

"Hazır mısınız Efsun Hanım?" "Evet."

"Sinan Bey, siz hazır mısınız?"

"Evet."

Kafamı kaldırdığımda dev manolya ağacının dalındaki çiçekle göz kırpışıyoruz.

Topuklularımı çıkardım, ayaklarım çıplak. Çimenlerin yeşilliği tüm vücuduma enerji veriyor. Hava şeker gibi.

Siyah smokiniyle, klasik bir filmin içinden fırlamış halde karşımda duruyor Sinan. O gülümseyince ben de gülümsüyorum çünkü bazı insanların gülümsemesi bulaşıcıdır.

"Sinan, herkes deli gibi bizi arıyordur."

"Aramaya devam etsinler. Burada evleneceğiz."

Sinan, ben ve nikâh memuru, şaşaadan az sonra yıkılmak üzere olan sarayın arka bahçesindeki dev manolya ağacının altında duruyoruz. Benim şahidim Mehmet, Sinan'ın şahidiyse Füsun'un kocası Tolga. Kendisinin şahitliğinde kıyacağımız nikâhtan hayır gelmesini umut ediyorum.

"Evet, başlayabiliriz."

"Bir dakika memur bey."

Sinan, cebinden siyah, küçük bir kutu çıkarıp açıyor. Tek taş bir yüzüğün bana doğru parladığını görüyorum. Yüzüğü kutudan çıkarıp parmağıma takıyor.

"Sinan... Bu çok güzel."

Parmağımdaki yüzüğe bakıyorum. Yüzüğün hemen altında kırmızı ip görünüyor.

"Bu tek taşı hep takmak zorunda mıyım? Sadece kırmızı ip kalsa olur mu?"

"Olur." Dudaklarıma sıcacık bir öpücük konduruyor. "Seni bu yüzden seviyorum zaten."

içerideki sekiz yüz elli davetlinin kapsül nikâhımızı basması an meselesi olduğu için nikâh memuru acele ediyor. "Başlayalım mı?"

Başlıyoruz.

Sinan'la karşılıklı olarak "Evet" diyoruz ve birbirimizi her koşulda seveceğimize söz veriyoruz.

Mehmet, nikâhımıza onay verdikten sonra sıra Füsun'un kocası Tolga'ya geliyor. Tolga, Sinan'a Abi, emin misin? dercesine yavru köpek bakışı atıyor. Kuki suratlı. Neyse ki sonra şahitlik ettiğini söylüyor ve bir taburenin üzerine koyduğumuz nikâh defterine doğru çömelip sırayla imzalarımızı atıyoruz.

Sinan'a sımsıkı sarılıp tüm kalbimle kulağına fısıldıyorum. "İyi ki varsın."

Sinan seni bir daha bırakmayacağım dercesine sarılıyor bana. Nefesi, vücudumu ısıtıyor. Vapurla Kadıköy'e geçtiğimiz anı hatırlıyorum.

O manolya ağacının altında her şey, kırmızı bir dikiş ipi kadar sade ve kırmızı bir dikiş ipi kadar narin, bir o kadar da içten. Zaten bütün mesele de bu değil mi? Sade, narin ve içten bir aşk karşımıza çıktığında, kırmızı bir iple bir ömür birbirine bağlanmak. Ellerimiz birleşiyor Sinan'la. Uzaktan bağrışmalar geliyor. Gülümseyerek beni hafifçe çekiyor ve el ele bahçe kapısına doğru ilerliyoruz.